👑 رضا پهلوی♥️بچه مولوی♥️صاحب تاج و تخت خسروی

زادروزت خجسته باد 🌺🌺🌺


@gurd_shah

⭐️الهام از انتخابات ۲۰۲۴ آمریکا: شفافیت و انتقادات در مسیر اپوزیسیون ایرانی

✅ دموکراسی‌ها و به‌ویژه نظام سیاسی آمریکا، شفافیت را به‌عنوان یک عنصر کلیدی در فرآیندهای سیاسی در نظر می‌گیرند. در رقابت‌های انتخاباتی آمریکا، شفافیت به‌واسطۀ انتقاد و افشای عملکرد نامزدها و احزاب مختلف به ظهور می‌رسد و افکار عمومی را روشن می‌سازد. این سنت که در ادبیات کلاسیک و معاصر سیاسی نیز به آن پرداخته شده، تأثیر مثبت افشاگری و نقد را در تقویت اعتماد عمومی و سلامت دموکراسی نشان می‌دهد. به این ترتیب، نقد و افشاگری به جای تهدید اتحاد ملی، به ایجاد اتحاد مبتنی بر آگاهی کمک می‌کند. با این حال، در ایران و میان آنچه به‌عنوان «اپوزیسیون» شناخته می‌شود، چنین نگاهی به شفافیت وجود ندارد. از یک سو، فرهنگ غالب در جامعه نقد و افشاگری را مُخلِّ اتحاد می‌داند و از سوی دیگر، گروه‌های سیاسی تحت عنوان اپوزیسیون، هرگونه افشاگری علیه خود را به‌عنوان «تفرقه‌افکنی» و «بی‌اخلاقی» و «تندروی» می‌پندارند.

✅ در ادبیات سیاسی، شفافیت به‌معنای دسترسی آزاد مردم به اطلاعات و آگاهی از فرآیندها و تصمیمات سیاسی است. کتاب‌هایی چون «دموکراسی و شفافیت» نوشتۀ کاس سانشتاین و «سیاست به‌مثابۀ شفافیت» اثر لورنس لسنیک، به بهبود عملکرد نهادهای دموکراتیک و کاهش فساد از طریق شفافیت اشاره دارند. حتی در جوامع غیرلیبرال، شفافیت در فرآیندهای سیاسی به مشارکت و حمایت عمومی بیشتر و پایدارتر منجر می‌شود. ازین رو، بر پایۀ اصول بنیادین دموکراسی، در انتخابات آمریکا، نامزدها و احزاب عملکرد و مواضع یکدیگر را به صراحت نقد می‌کنند و این انتقادها، نه‌تنها مانعی برای اتحاد میان هواداران نیست، بلکه به آگاهی‌بخشی عمومی و تقویت اعتماد به سیستم سیاسی کمک می‌کند، که شوربختانه این فرهنگ شفافیت سیاسی در ایران، حتی در میان گروه‌های اپوزیسیون، به ندرت دیده می‌شود.

✅ مطالعات نشان می‌دهند که در سیستم‌های سرکوبگر، «اپوزیسیون قلابی» به‌عنوان ابزاری برای کنترل افکار عمومی و تضعیف اپوزیسیون واقعی ایجاد می‌شود. چنین گروه‌هایی به‌جای به‌چالش‌کشیدن سیستم، به نفوذ و کنترل در میان مخالفان می‌پردازند. در ایران، این گروه‌ها خود را به‌عنوان اپوزیسیون معرفی کرده و نقد را «اختلاف‌افکنی» جلوه می‌دهند تا از رشد جریان‌های اصیل اپوزیسیون، به‌ویژه پادشاهی‌خواهان، جلوگیری کنند. آنتونیو گرامشی، نظریه‌پرداز مارکسیست، به مفهوم «هژمونی فرهنگی» اشاره می‌کند که نشان می‌دهد چگونه گروه‌های مسلط حتی می‌توانند بر جریان‌های مخالف تأثیر بگذارند و ایدئولوژی خود را به آنان تحمیل کنند. در ایران، بسیاری از گروه‌های اپوزیسیون، به‌جای تمرکز بر منافع ملی و مبارزه با حکومت وحشت جمهوری اسلامی، از گفتمان تحمیل‌شدۀ این نظام پیروی می‌کنند و مانع شکل‌گیری یک اپوزیسیون واقعی و شفاف می‌شوند.

✅ در این میان، پادشاهی‌خواهان به‌عنوان جریانی شفاف در فضای سیاسی ایران، شفافیت، افشاگری و نقد را نه تهدیدی برای اتحاد ملی، بلکه وسیله‌ای برای تقویت دموکراسی و آگاهی‌بخشی به مردم تلقی می‌کنند. آن‌ها باور دارند که شفافیت، پایه‌ای اساسی برای جلب اعتماد عمومی و شکل‌گیری یک اپوزیسیون واقعی است. اما همین رویکرد شفاف و انتقادی پادشاهی‌خواهان، تهدیدی جدی برای اپوزیسیون قلابی به‌حساب می‌آید؛ چرا که شفافیت، در تقابل با پنهان‌کاری و عدم صداقت اپوزیسیون قلابی است و می‌تواند ماهیت واقعی این گروه‌ها را آشکار سازد. و بدین ترتیب، اپوزیسیون قلابی، در تلاش برای حفظ نفوذ و جایگاه خود، با اتهاماتی همچون «تندروی»، «بی‌اخلاقی» و «اختلاف‌افکنی» به پادشاهی‌خواهان هجوم می‌آورد. این اتهامات در واقع نه از بابت اختلاف‌افکنی یا تندروی، بلکه به این دلیل است که پادشاهی‌خواهان اصول بنیادین دموکراسی یعنی شفافیت را در گفتمان خود رعایت می‌کنند، و این پایبندی به شفافیت، تهدیدی برای اپوزیسیون قلابی است؛ زیرا آن‌ها با قرارگرفتن در برابر دیدگاه‌های شفاف و مستند، مجبور به پاسخگویی می‌شوند و در بسیاری موارد نمی‌توانند عدم صداقت و عملکرد دوگانۀ خود را پنهان کنند. در حالی که پادشاهی‌خواهان، به‌عنوان جریانی که به‌دنبال روشنگری و شفافیت در سیاست ایران است، افشاگری و نقد را ابزاری برای روشنگری و بالابردن سطح آگاهی جامعه می‌دانند و با تکیه بر این اصول، ضمن برجسته‌سازی ضعف‌های اپوزیسیون قلابی، به مردم ایران کمک می‌کنند تا تفاوت واقعی میان اپوزیسیون شفاف و واقعی و گروه‌های نمایشی را دریابند. از این منظر، تلاش برای شفافیت، خود به پادزهری برای فریب‌ها و پنهان‌کاری‌های اپوزیسیون قلابی تبدیل می‌شود و زمینه‌ای برای شکل‌گیری یک اتحاد آگاهانه، واقعی و پایدار میان مردم و جریان‌های اصیل اپوزیسیون ایجاد می‌کند.

✍ جهان ایرانی