سناتور تد کروز: فقط برای یک لحظه، تمرکز کنیم روی خود ایران. مدتی است که من از دولت، از دولت اسرائیل خواسته‌ام که معترضان در ایران را مسلح کنند. فکر نمی‌کنم منصفانه باشد که از مردم ایران انتظار داشته باشیم، از معترضان انتظار داشته باشیم، که با سنگ در برابر سربازانی با مسلسل بایستند. آیا ما معترضان را مسلح می‌کنیم و آیا باید این کار را بکنیم؟

مارکو روبیو: بله، من از هیچ برنامه‌ای برای مسلح کردن غیرنظامیان در ایران برای سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی آگاه نیستم. منظورم این است که ممکن است کشورهای دیگری این کار را انجام دهند یا عناصر دیگری، اما قطعاً دولت ایالات متحده نه.

دولت لبنان و دولت اسرائیل می‌توانند همین فردا یک توافق صلح انجام دهند. اسرائیل هیچ ادعای ارضی در لبنان ندارد.

و حزب‌الله به‌طور خاص، در واقع حزب‌الله خواستار سرنگونی دولت کنونی لبنان شده است. مانع در لبنان این واقعیت است که حزب‌الله خود را در آن کشور جا داده است.

اگر رژیم جمهوری اسلامی هرگز به سلاح هسته‌ای دست پیدا کند، ممکن است واقعاً از آن استفاده کند، با توجه به ماهیت الهیاتی تصمیم‌گیری در آن کشور.

اما به همان اندازه مشکل‌ساز این است که آن‌ها در آن صورت از نوعی مصونیت برخوردار خواهند شد. در آن نقطه، گزینه‌های شما برای برخورد با آن‌ها بسیار محدود خواهد بود. و توانایی آن‌ها برای گروگان گرفتن جهان افزایش می‌یابد.

آن‌ها در آن صورت مانند کره شمالی خواهند شد، برای مثال. آن‌ها کره شمالی خواهند بود، اما بدتر. آن‌ها از نظر مالی نیز قوی‌تر خواهند بود.

در آن نقطه، آن‌ها تصمیم خواهند گرفت که مالک دائمی تنگه هرمز هستند و همه باید به آن‌ها عوارض پرداخت کنند. و وقتی سلاح هسته‌ای داشته باشید، دیگر نمی‌توانید کاری در برابر آن انجام دهید.

آن‌ها قادر خواهند بود با مصونیت کامل عمل کنند. آن‌ها از حزب‌الله حمایت خواهند کرد.

آن‌ها تلاش‌های تروریسم جهانی خود را به‌طور گسترده افزایش خواهند داد و کاملاً سعی خواهند کرد ما را از منطقه بیرون برانند و در نهایت دولت اسرائیل را نابود کنند.

این هدف آن‌ها خواهد بود، و شما نمی‌توانید کاری در برابر آن انجام دهید، چون آن‌ها سلاح هسته‌ای دارند و اگر بخواهید اقدامی کنید، تهدید به استفاده از آن خواهند کرد.

از آن یا چیزی که باید برایش راه‌حلی پیدا کنیم. اما با این حال، حتی توانایی ساخت پهپاد آنها نیز فرسوده شده است. امروز، نیروی دریایی رژیم جمهوری اسلامی وجود ندارد.

چنین چیزی وجود ندارد. یک مشت قایق بوستون ویلر با مسلسل‌هایی روی آنها وجود دارد، اما نیروی دریایی وجود ندارد. نیروی دریایی رژیم جمهوری اسلامی وجود ندارد.

آن در کف اقیانوس قرار دارد، و به‌زودی، ظرف چند سال، به نقاط عالی ماهیگیری تبدیل خواهد شد، چون به صخره‌های مرجانی تبدیل می‌شوند. بنابراین تمام حرف من این است که سپر متعارف رژیم جمهوری اسلامی به‌طور قابل توجهی فرسوده شده است.

اجازه دهید ابتدا میان دو موضوع تفکیک قائل شوم. تنها دلیل وجود محاصره، تنها دلیل وجود محاصره آمریکا این است که {رژیم جمهوری اسلامی}ایران تنگه‌ها را بسته است.

آن‌ها به سوی کشتی‌های تجاری شلیک می‌کنند و بخش‌های گسترده‌ای از آب‌های بین‌المللی هرمز را مین‌گذاری کرده‌اند.

بنابراین این محاصره فقط علیه کشتی‌های {رژیم جمهوری اسلامی}ایرانی اعمال می‌شود و موضوع بسیار ساده است. منطق آن این است که اگر قرار نباشد کشتی هیچ‌کس از این مسیر خارج شود، پس کشتی‌های رژیم جمهوری اسلامی هم نباید خارج شوند.

ما نمی‌توانیم در جهانی زندگی کنیم که در آن آن‌ها تنگه‌ها را ببندند و به همه بگویند یا به ما عوارض پرداخت کنید یا شما را منفجر خواهیم کرد.

و آخرین نکته‌ای که می‌خواهم به این موضوع اضافه کنم این است: دومین تهدید بزرگ، پس از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، این است؛ دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان.

آن‌ها دومین نیروی نیابتی بزرگ ایران هستند. آن‌ها هر کاری که بتوانند انجام می‌دهند تا مانع از آن شوند که رئیس‌جمهور به یک صلح پایدار و بلندمدت با ایران برای دهه‌های آینده دست یابد. این همان مانعی است که در برابر این هدف قرار دارد.

نکته دوم که باید در این زمینه مطرح شود این است که شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه در داخل نظام نیز مشکلات ارتباطی وجود دارد.

برای مثال، کاملاً روشن است که در آغاز درگیری‌ها، آن‌ها تصمیم‌گیری را به فرماندهان میدانی واگذار کرده بودند. و بنابراین در بسیاری موارد، فرماندهان میدانی اختیار اقدام را بر اساس، فرض کنید، طرح‌ریزی‌های عملیاتی از پیش تعیین‌شده که قبلاً انجام شده بود، در اختیار داشته‌اند.

و بنابراین برخلاف نظام ما که در آن شاید رئیس‌جمهور یا وزیر جنگ مستقیماً دستورها و تصمیم‌ها را صادر می‌کنند یا رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح، در سیستم آن‌ها بخش زیادی از تصمیم‌گیری در سطح تاکتیکی، مانند اینکه به کدام کشتی‌ها حمله شود و موارد مشابه، توسط فرماندهان میدانی انجام می‌شود. به همین دلیل از همان ابتدا ممکن است این‌گونه به نظر برسد.

سناتور بوکر: موضع مذاکراتی قوی‌تر. ما قوی‌ترین کشور روی کره زمین هستیم و با ایران در وضعیت بن‌بست قرار داریم.
و اکنون ما در حال التماس برای بازگشت به توافقی هستیم که شما از ابتدا آن را نابود کردید.

وزیر خارجه آمریکا: هیچ‌کس در حال التماس نیست.

سناتور بوکر: واضح است که این یک وضعیت شرم‌آور است. سناتور بوکر، وقت شما تمام شد. من می‌خواهم به پاسخ هم بپردازم چون به اصل موضوع مربوط است.

روبیو: هیچ‌کس در اینجا برای چیزی التماس نمی‌کند. شاید {رژیم جمهوری اسلامی}ایرانی‌ها باشند که در حال التماس‌اند، چون اقتصادشان هر روز صدها میلیون دلار ضرر می‌کند.

توجه داشته باشید، در ایران پیش از شروع همه این‌ها اعتراضات خیابانی در جریان بود.

تمام این عوامل اقتصادی در ایران امروز بسیار بدتر از شش ماه پیش است، زمانی که آن اعتراضات در حال وقوع بود.

آن‌ها دچار ابرتورم هستند، ارزش پولشان کاملاً سقوط کرده است.

…عملیات در زمان درگیری و در زمان نیاز. همان‌طور که همین حالا داشته‌ایم. همان‌طور که همین حالا داشته‌ایم.

بنابراین وقتی کشورهایی در این ائتلاف دارید، چون در نهایت باید درک شود که ما عملاً ستون فقرات دفاعی یک قاره کامل از کشورهای ثروتمند را فراهم می‌کنیم.

این‌ها کشور‌های فقیر نیستند، این‌ها کشور‌های ثروتمند هستند. و کارکرد ناتو برای ما این است که این دسترسی به پایگاه‌ها را فراهم می‌کند. اکنون در جهانی زندگی می‌کنیم که برخی از این کشورها، من به‌عنوان مثال به اسپانیا اشاره می‌کنم، آشکارا افتخار می‌کنند که دسترسی ما به این پایگاه‌ها را رد کرده‌اند.

و بنابراین اگر دلیل اصلی ما برای حضور در ناتو این باشد، اگر آنچه از ناتو به دست می‌آوریم امکان استفاده از پایگاه‌ها باشد، و سپس اعضای این ائتلاف در یک وضعیت اضطراری استفاده از آن پایگاه‌ها را رد کنند، این موضوع کل مسئله را زیر سؤال می‌برد.

ببخشید، یک سؤال دیگر هم دارم.

مارکو روبیو: آنچه من گفتم، آنچه من گفتم این بود که ما، اگر آنها تنگه‌ها را باز کنند، ما محاصره خود را لغو خواهیم کرد. تنگه‌ها و محاصره همان چیزهایی هستند که به هم مرتبط‌اند.

سناتور بوکر: و بنابراین درباره برنامه هسته‌ای، در ازای خارج کردن مواد شکافت‌پذیر از کشور، تصور می‌کنم منظور شما همین است، اورانیوم با غنای بالا، ما تحریم‌ها را آزاد خواهیم کرد، آیا درست است؟

مارکو روبیو: خب، فقط این نیست. موضوع فعالیت غنی‌سازی آنها نیز هست. آنها باید، می‌دانید، در آستانه دادن امتیازهای بسیار شدید و قابل توجه درباره آنچه قصد دارند غنی‌سازی کنند، باشند.

سناتور بوکر: و پیش‌تر، با کاهش تحریم‌ها در ماه مارس، که به ایرانی‌ها اجازه داد نفت را به چینی‌ها بفروشند، برآوردها بین ۱۰ تا ۵۰ میلیارد دلار بوده که آنها از آن کاهش تحریم‌ها به دست آوردند. در یک توافق، در کاهش تحریم‌های ما، برای خارج کردن اورانیوم با غنای بالا و توقف غنی‌سازی آنها، ممکن است چه مقدار پول ببینیم؟

مارکو روبیو: خب، اجازه بدهید فقط درباره آن بخش به شما بگویم، تحریم‌هایی که علیه رژیم جمهوری اسلامی آزاد شد، مربوط به قایق‌هایی روی آب بود. و بنابراین آن نفت پیش‌تر در بازار بود.

با نرخ‌های بازار فروخته شد، اما تحریم‌ها پوشش می‌داد، و تا جایی که توانسته‌ایم آنها را اجرا کنیم، ما درآمدهای حاصل از آن فروش‌ها را داریم. بنابراین بله، نفت رژیم جمهوری اسلامی از تحریم خارج شد تا بتواند فروخته شود، اما درآمد باید به حساب‌های مسدودشده بازمی‌گشت، حساب‌هایی که تحریم‌های ما می‌توانست دنبال کند.

ما همچنین، فکر می‌کنم، شش شناور را در منطقه هند-اقیانوس آرام توقیف کرده‌ایم که شامل نفت تحریم‌شده رژیم جمهوری اسلامی روی آنها بود.

بنابراین این لزوماً یک معامله نبود. آنها مستقیماً در نتیجه آن ۵۰ میلیارد دلار به دست نیاوردند؛ شاید بخشی از آن را به دست آورده باشند. قطعاً اکثریت آن را به دست نیاوردند.

آنها اکنون به‌دلیل محاصره، روزانه صدها میلیون دلار درآمد از دست می‌دهند. و محاصره به‌دلیل کاری که آنها در تنگه‌ها انجام می‌دهند، وجود دارد.

آنها امروز بدتر از شش ماه پیش هستند، زمانی که آن اعتراضات در جریان بود. آنها تورم افسارگسیخته دارند، ارزش پولشان کاملاً سقوط کرده است، آنها برای پرداخت حقوق کارکنان دولتی خود با مشکل روبه‌رو هستند.

رژیم جمهوری اسلامی در وضعیت بسیار جدی‌ای قرار دارد و اگر تصمیم با طبقه سیاسی آنجا بود، و من می‌فهمم که همه آنجا به نوعی رادیکال هستند، اما اگر تصمیم با کسانی بود که واقعاً به انتخابات می‌روند و کت‌وشلوار می‌پوشند و شما آنها را در تلویزیون می‌بینید، احتمالاً فردا توافق می‌کردند.

مسئله‌ای که آنها با آن روبه‌رو هستند این است که رهبر جمهوری اسلامی و هسته سپاه پاسداران کمی بیشتر در برابر آن فشارها مصون هستند، تا زمانی که بتوان آنها را به خلاف آن متقاعد کرد. و فکر می‌کنم این همان جهتی است که آنها در آن حرکت می‌کنند، چون واقعیت این است، نمی‌دانم شما این برداشت را از کجا آورده‌اید که رژیم جمهوری اسلامی قوی‌تر است. رژیم جمهوری اسلامی...

سناتور: اقدامات ناهماهنگ.

مارکو روبیو: نه، من فکر می‌کنم متحدان ما در منطقه بسیار همکاری‌کننده بوده‌اند. برخی آشکارا به‌طور بسیار تهاجمی همکاری‌کننده بوده‌اند، مانند امارات متحده عربی به‌عنوان نمونه. کویت فوق‌العاده بوده است.

بدیهی است هیچ کشوری دوست ندارد نفت و زیرساخت‌های انرژی‌اش هدف قرار بگیرد، اما فکر می‌کنم این یادآوری‌ای برای آنهاست از تهدیدی که رژیم جمهوری اسلامی ایجاد می‌کند.

و یک درس، وقتی همه اینها گفته و انجام شود، این است که این موضوع به آنها یادآوری کرده است، می‌دانید، با وجود همه حرف‌های دوستانه‌ای که در گذشته دیده‌اید، رژیم جمهوری اسلامی چقدر برای منافع خودشان خطرناک است.

همکاران، مسیر روشن است. حزب‌الله حملات خود به اسرائیل را متوقف می‌کند، نیروهای مسلح لبنان و دولت قانونی لبنان کنترل خود را بر قلمرو لبنان اعمال می‌کنند و رژیم جمهوری اسلامی نیز استفاده از لبنان به‌عنوان یک پایگاه عملیاتی خط مقدم را متوقف می‌کند.

و مردم لبنان که برای مدت بسیار طولانی رنج کشیده‌اند، سرانجام این فرصت را پیدا می‌کنند که کشوری را که متعلق به خودشان است بازسازی کنند؛ نه متعلق به حزب‌الله، نه به رهبری زورگو و ارعاب‌گر آن، و قطعاً نه متعلق به {رژیم جمهوری اسلامی}تهران.

رئیس‌جمهور ترامپ که شخصاً توجه و اهمیت زیادی برای لبنان قائل است، یک مسیر روشن برای پایان دادن به این درگیری پیشنهاد کرده است.

حزب‌الله که آغازگر این درگیری‌ها بوده، باید حملات خود به اسرائیل را متوقف کند.

این اقدام فضایی را برای کاهش تدریجی تنش‌ها ــ همان‌گونه که همکار من از سومالی نیز اشاره کرد ــ فراهم خواهد کرد و در نهایت به توقف درگیری‌ها خواهد انجامید.

با این حال، حزب‌الله بارها این پیشنهاد را رد کرده است.

در دولت نخست ترامپ، سیاستی کاملاً صریح وجود داشت که بر اساس آن نباید به {رژیم جمهوری اسلامی}ایران اجازه داده می‌شد بدون پرداخت هزینه، به حمایت از سازمان‌هایی مانند حماس و حزب‌الله ادامه دهد.

من از دولت دوم ترامپ می‌خواهم این سیاست را ادامه دهد. هر توافقی که در آینده {رژیم جمهوری اسلامی}ایران را بابت حمایت از گروه‌هایی مانند حزب‌الله ــ که هدف اعلام‌شده آن نابودی اسرائیل و تسلط بر لبنان از طریق قدرت نظامی است ــ مجازات نکند، یک فرصت بزرگ از دست‌رفته خواهد بود.

{رژیم جمهوری اسلامی}ایران از زمان سال ۱۹۷۹ تاکنون در ضعیف‌ترین وضعیت خود قرار دارد، اما همچنان می‌تواند از طریق حزب‌الله و دیگر نیروهای نیابتی خود قدرت‌نمایی کند. توانایی ایران برای ایجاد حملاتی مشابه حمله ۷ اکتبر، به برنامه هسته‌ای آن مرتبط نیست، بلکه به تمایل پایان‌ناپذیر این کشور برای بی‌ثبات کردن منطقه و در نهایت نابودی اسرائیل از طریق نیروهای نیابتی‌اش مربوط می‌شود.

هر توافقی با {رژیم جمهوری اسلامی}ایران باید به‌صراحت تصریح کند که اگر این رژیم در آینده از سازمان‌های تروریستی مانند حزب‌الله حمایت کند، با تحریم‌های فلج‌کننده و سایر اقدامات تنبیهی روبه‌رو خواهد شد.

دیروز، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو و من، همراه با ارتش اسرائیل، اقدامی را پیش بردیم که هدف آن ایجاد معادله‌ای بود که می‌گوید حکم ضاحیه در بیروت، همان حکم شهرک‌های شمال اسرائیل است. اگر شهرک‌های اسرائیلی همچنان هدف حمله قرار بگیرند، ما به بخش بزرگی از ضاحیه شیعه‌نشین بیروت، که پایگاه حزب‌الله است، حمله خواهیم کرد.

نتیجه فوری آن، تخلیه صدها هزار نفر از ساکنان ضاحیه بود؛ تا شب گذشته ۶۰۰ هزار نفر. ممکن است این روند همچنان ادامه داشته باشد؛ ۶۰۰ هزار نفر از میان ۹۵۰ هزار ساکن ضاحیه تا دیروز تخلیه شدند، در حالی که فشار سنگینی بر حزب‌الله و دولت لبنان ایجاد شد.

این اصل، پیش از اجرای این اقدام، به دولت آمریکا نیز منتقل شد؛ اینکه ما با شلیک به سوی شهرک‌های اسرائیلی کنار نخواهیم آمد و مطابق آن عمل خواهیم کرد. همین موضوع در گفت‌وگوی دیروز نخست‌وزیر نتانیاهو با رئیس‌جمهور آمریکا نیز مطرح شد.

آمریکایی‌ها این اصل را تأیید کردند؛ اصلی که نسبت به آنچه پیش‌تر وجود داشت، یک تغییر محسوب می‌شود، و آن را به دولت لبنان و همه طرف‌های مربوطه درباره شهرک‌های اسرائیلی در برابر بیروت اعلام کردند. اینجا آرام نخواهد بود، آنجا هم آرام نخواهد بود. در داخل لبنان آتش‌بس وجود ندارد.

ارتش اسرائیل به فعالیت خود علیه حزب‌الله ادامه می‌دهد؛ در حالی که هدف عالی و بلندمدت، خلع سلاح حزب‌الله است. هدف نزدیک، که با هدف عملیات در لبنان مرتبط است، پاکسازی تمام منطقه لیتانی، فراتر از خط زردی است که امروز ارتش اسرائیل بر آن کنترل دارد و تا خط لیتانی امتداد می‌یابد؛ پاکسازی از سلاح و از تروریست‌های حزب‌الله، همراه با کنترل امنیتی اسرائیل. این هدف است و ما برای پیشبرد آن با همه ابزارهایی که اینجا به آن‌ها اشاره کردم، اقدام می‌کنیم.

آزمون سیاست دفاع از شهرک‌ها ساده خواهد بود و در روزهای آینده روشن می‌شود. اگر شلیک به سوی شهرک‌ها متوقف شود، یا اگر به سوی شهرک‌ها شلیک شود و ما در ضاحیه و بیروت حمله کنیم، این معادله محقق خواهد شد. از نظر ما وضعیتی وجود نخواهد داشت که به سوی شهرک‌های ما شلیک شود و ما با شدت علیه بخش بزرگی از ضاحیه در بیروت واکنش نشان ندهیم، همراه با تخلیه ساکنان آن، همان‌گونه که در گذشته نیز انجام دادیم.