تا قبل از سال ۱۹۹۱ و فروپاشی شوروی، فقط ایران و اتحاد جماهیر شوروی در سواحل خزر حضور داشتن. دو معاهده اصلی سال‌های ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ بیشتر روی برابری در کشتیرانی و استفاده از دریا تأکید داشتن و اصلاً وارد بحث تقسیم‌بندی درصدیِ بستر یا منابع نشده بودن؛ به همین خاطر خزر عملاً حالت «مشاع» داشت، نه اینکه سهم مشخصی مثل ۵۰ درصد برای ایران ثبت شده باشه.

بعد از فروپاشی شوروی، چهار کشور جدید (روسیه، قزاقستان، ترکمنستان و آذربایجان) به جمع کشورهای ساحلی اضافه شدن. از اونجا به بعد، بحث تقسیم خزر جدی شد. کشورهای شمالی (روسیه، قزاقستان و آذربایجان) بر اساس روش «خط منصف» شروع به تعیین مرزهای بستر دریا کردن. این روش به‌طور تقریبی باعث می‌شه سهم ایران به حدود ۱۱ تا ۱۳ درصد از بستر خزر محدود بشه، که بعد از اون حسن روحانی در سال ۹۷ توی قزاقستان این کنوانسیون رو امضا کرد.

الان هم تمامی کشورهایی که امضا کردن کنوانسیون رو به تصویب مجلس در آوردن و جمهوری اسلامی هم میخواد این موضوع رو به تصویب برسونه.