Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
پیام تصویری دکتر محمود امیدسالار
به مناسبت برگزاری شب «شاهنامه و جلال خالقی مطلق»
پنجشنبه دهم اردیبهشتماه ۱۴۰۵
خانه هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز
#فرهیختگان راهی به رهایی
به مناسبت برگزاری شب «شاهنامه و جلال خالقی مطلق»
پنجشنبه دهم اردیبهشتماه ۱۴۰۵
خانه هنرمندان ایران، تالار استاد جلیل شهناز
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3
ائتلافهای کوچک، بحرانهای بزرگ؛ ریشهشناسی اینترنت طبقاتی با منطق منسر اولسون
علی تقیپور
در روزهایی که دسترسی عمومی به اینترنت محدود میشود، تصویری دوگانه و تلخ شکل میگیرد: میلیونها نفر که ناگهان از جهان بیرون جدا میافتند و در سوی دیگر، شبکهای محدود از دسترسیهای ویژه یا همان «اینترنت پرو» که برای نهادهای خاص، شرکتهای متصل یا افراد دارای نفوذ برقرار است. این پدیده، اینترنت را از یک خدمت عمومی به یک امتیاز رانتی تبدیل کرده است. اما برای درک اینکه چرا این نابرابری نهادینه شده، باید به سراغ نظریه «منسر اولسون» در کتاب «فراز و فرود ملتها» رفت.
اولسون معتقد است در جوامعی که دوران طولانی از ثبات را تجربه میکنند، گروههای ذینفعِ کوچک و سازمانیافتهای شکل میگیرند که او آنها را «ائتلافهای توزیعی» مینامد. منطق اولسون بر «منطق کنش جمعی» استوار است؛ او توضیح میدهد که چرا ائتلافهای کوچک همیشه بر گروههای بزرگ پیروز میشوند. در یک گروه کوچک، سودِ حاصل از یک رانت بین افراد کمی تقسیم میشود؛ بنابراین سهم هر فرد آنقدر کلان است که برایش میارزد هزینههای گزافی صرف لابیگری و حفظ انحصار کند. اما در یک گروه بزرگ مثل مصرف کنندگان، چون نفعِ اصلاحِ امور بین میلیونها نفر پخش میشود، هیچ فردی انگیزهی کافی برای سازماندهی و هزینه دادن ندارد. و از طرف دیگر برای این گروههای کوچک، تلاش برای رشد کل اقتصاد کشور اصلاً «عاقلانه» نیست. اگر آنها برای بهبود زیرساختهای ملی تلاش کنند، هزینهاش را خودشان میدهند اما سودش به همه میرسد. در مقابل، اگر تمام انرژی خود را صرف لابیگری برای یک امتیاز انحصاری مثل اینترنت طبقاتی کنند، بیشتر هزینهاش را دیگران میپردازند، اما سودِ خالص و بادآوردهاش مستقیماً به جیب خودشان میرود. به همین دلیل، این گروهها بر اساس یک عقلانیتِ درونی سرد، به جای تولید ارزش، به سمت غارت منابع موجود حرکت میکنند یا به عبارت دیگر تلاش میکنن بجای بزرگ کردن کیک اقتصاد کل جامعه سهم خودشان از این کیک بیشتر شود.
در این میان، نقش ساختار سیاسی استبدادی در تقویت این رانتخواران حیاتی است. اولسون از مفهومی به نام «ائتلافهای فراگیر و دامنگستر» یاد میکند؛ گروههایی مثل اتحادیههای کارگری سراسری یا اصناف بزرگ که چون بخش عظیمی از جامعه را نمایندگی میکنند، نفعشان در رشد کل اقتصاد است. اما حکومتهای استبدادی از شکلگیری این ائتلافهای بزرگ و فراگیر وحشت دارند، چون آنها را تهدیدی برای بقای سیاسی خود میبینند. با سرکوب این نهادهای مدنی و فراگیر، میدان عملاً برای ائتلافهای کوچک توزیعی خالی میشود. در واقع، جامعه ایران امروز با یک «سرکوب مضاعف» روبروست: از یک سو سیستمی که راه را بر ائتلافها فراگیر بسته، و از سوی دیگر ائتلافهای توزیعی کوچکی که در سایه این فقدان، با ایجاد تصلب اجتماعی، شیره اقتصاد را میمکند.
در اینجا یک پرسش نظریِ مهم پیش میآید: اولسون تأکید دارد که این ائتلافهای رانتی در شرایط «ثبات درازمدت» انباشته میشوند و شوکهای بزرگ مثل جنگ و بیثباتی باید آنها را از بین ببرند؛ پس چرا در ایرانِ بحرانزده، این گروهها نه تنها حذف نشدهاند، بلکه قدرتمندتر هم شدهاند؟ پاسخ در «پایداریِ خودِ بحران» نهفته است. در ایران، تحریم و وضعیت اضطراری دیگر یک شوک موقتی نیست، بلکه به یک بسترِ زمانیِ طولانی و ثابت تبدیل شده است. این بیثباتیِ مزمن، طی چند دهه، خودش نوعی «ثباتِ جدید» ایجاد کرده که در آن ائتلافهای توزیعی فرصت یافتهاند ریشههای خود را عمیق کنند و با قواعدِ اقتصادِ بسته وفق یابند. تحریم با حذف رقابت بینالمللی، گلخانهای برای این بازیگران ساخت تا از هر انسدادی، یک دکان رانتی بسازند.
خطر بزرگ اینجاست که این گروهها، سوداگری خود را پشت «گفتمان امنیتمحور» پنهان کرده و رانتِ خود را مشروع جلوه میدهند. در شرایط جنگی، این ائتلافها یک تهدید امنیتی واقعی هستند، زیرا با ایجاد اینترنت طبقاتی، تابآوری ملی را فدای سود شخصی کرده و شکاف میان ملت و حاکمیت را دقیقاً در زمانی که نیاز به انسجام داریم، عمیقتر میکنند. برای عبور از این بنبست، دیگر اعتراضات پراکنده کافی نیست. ما نیازمند شکلگیری ائتلافهای فراگیر از نیروهای مدنی، اصناف و بخش عاقلتر نظام هستیم تا در برابر لابی قدرتمند این گروههای کوچک مقاومت کنند. این مبارزه باید در دو جبهه پیش برود: نخست، شفافیت برای فرو ریختن نقابِ امنیتی از چهره این سوداگران؛ و دوم، ایجاد یک فشار راهبردی واحد. باید به صراحت اعلام کرد که مخالفت با تحریم و مخالفت با اینترنت طبقاتی، دو روی یک سکه هستند. هر جریانی که آدرس تحریم بیشتر را میدهد، در واقع در حال سوخترسانی به همان رانتخوارانی است که اینترنت را برای جامعه سهمیهبندی کردهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی تقیپور
در روزهایی که دسترسی عمومی به اینترنت محدود میشود، تصویری دوگانه و تلخ شکل میگیرد: میلیونها نفر که ناگهان از جهان بیرون جدا میافتند و در سوی دیگر، شبکهای محدود از دسترسیهای ویژه یا همان «اینترنت پرو» که برای نهادهای خاص، شرکتهای متصل یا افراد دارای نفوذ برقرار است. این پدیده، اینترنت را از یک خدمت عمومی به یک امتیاز رانتی تبدیل کرده است. اما برای درک اینکه چرا این نابرابری نهادینه شده، باید به سراغ نظریه «منسر اولسون» در کتاب «فراز و فرود ملتها» رفت.
اولسون معتقد است در جوامعی که دوران طولانی از ثبات را تجربه میکنند، گروههای ذینفعِ کوچک و سازمانیافتهای شکل میگیرند که او آنها را «ائتلافهای توزیعی» مینامد. منطق اولسون بر «منطق کنش جمعی» استوار است؛ او توضیح میدهد که چرا ائتلافهای کوچک همیشه بر گروههای بزرگ پیروز میشوند. در یک گروه کوچک، سودِ حاصل از یک رانت بین افراد کمی تقسیم میشود؛ بنابراین سهم هر فرد آنقدر کلان است که برایش میارزد هزینههای گزافی صرف لابیگری و حفظ انحصار کند. اما در یک گروه بزرگ مثل مصرف کنندگان، چون نفعِ اصلاحِ امور بین میلیونها نفر پخش میشود، هیچ فردی انگیزهی کافی برای سازماندهی و هزینه دادن ندارد. و از طرف دیگر برای این گروههای کوچک، تلاش برای رشد کل اقتصاد کشور اصلاً «عاقلانه» نیست. اگر آنها برای بهبود زیرساختهای ملی تلاش کنند، هزینهاش را خودشان میدهند اما سودش به همه میرسد. در مقابل، اگر تمام انرژی خود را صرف لابیگری برای یک امتیاز انحصاری مثل اینترنت طبقاتی کنند، بیشتر هزینهاش را دیگران میپردازند، اما سودِ خالص و بادآوردهاش مستقیماً به جیب خودشان میرود. به همین دلیل، این گروهها بر اساس یک عقلانیتِ درونی سرد، به جای تولید ارزش، به سمت غارت منابع موجود حرکت میکنند یا به عبارت دیگر تلاش میکنن بجای بزرگ کردن کیک اقتصاد کل جامعه سهم خودشان از این کیک بیشتر شود.
در این میان، نقش ساختار سیاسی استبدادی در تقویت این رانتخواران حیاتی است. اولسون از مفهومی به نام «ائتلافهای فراگیر و دامنگستر» یاد میکند؛ گروههایی مثل اتحادیههای کارگری سراسری یا اصناف بزرگ که چون بخش عظیمی از جامعه را نمایندگی میکنند، نفعشان در رشد کل اقتصاد است. اما حکومتهای استبدادی از شکلگیری این ائتلافهای بزرگ و فراگیر وحشت دارند، چون آنها را تهدیدی برای بقای سیاسی خود میبینند. با سرکوب این نهادهای مدنی و فراگیر، میدان عملاً برای ائتلافهای کوچک توزیعی خالی میشود. در واقع، جامعه ایران امروز با یک «سرکوب مضاعف» روبروست: از یک سو سیستمی که راه را بر ائتلافها فراگیر بسته، و از سوی دیگر ائتلافهای توزیعی کوچکی که در سایه این فقدان، با ایجاد تصلب اجتماعی، شیره اقتصاد را میمکند.
در اینجا یک پرسش نظریِ مهم پیش میآید: اولسون تأکید دارد که این ائتلافهای رانتی در شرایط «ثبات درازمدت» انباشته میشوند و شوکهای بزرگ مثل جنگ و بیثباتی باید آنها را از بین ببرند؛ پس چرا در ایرانِ بحرانزده، این گروهها نه تنها حذف نشدهاند، بلکه قدرتمندتر هم شدهاند؟ پاسخ در «پایداریِ خودِ بحران» نهفته است. در ایران، تحریم و وضعیت اضطراری دیگر یک شوک موقتی نیست، بلکه به یک بسترِ زمانیِ طولانی و ثابت تبدیل شده است. این بیثباتیِ مزمن، طی چند دهه، خودش نوعی «ثباتِ جدید» ایجاد کرده که در آن ائتلافهای توزیعی فرصت یافتهاند ریشههای خود را عمیق کنند و با قواعدِ اقتصادِ بسته وفق یابند. تحریم با حذف رقابت بینالمللی، گلخانهای برای این بازیگران ساخت تا از هر انسدادی، یک دکان رانتی بسازند.
خطر بزرگ اینجاست که این گروهها، سوداگری خود را پشت «گفتمان امنیتمحور» پنهان کرده و رانتِ خود را مشروع جلوه میدهند. در شرایط جنگی، این ائتلافها یک تهدید امنیتی واقعی هستند، زیرا با ایجاد اینترنت طبقاتی، تابآوری ملی را فدای سود شخصی کرده و شکاف میان ملت و حاکمیت را دقیقاً در زمانی که نیاز به انسجام داریم، عمیقتر میکنند. برای عبور از این بنبست، دیگر اعتراضات پراکنده کافی نیست. ما نیازمند شکلگیری ائتلافهای فراگیر از نیروهای مدنی، اصناف و بخش عاقلتر نظام هستیم تا در برابر لابی قدرتمند این گروههای کوچک مقاومت کنند. این مبارزه باید در دو جبهه پیش برود: نخست، شفافیت برای فرو ریختن نقابِ امنیتی از چهره این سوداگران؛ و دوم، ایجاد یک فشار راهبردی واحد. باید به صراحت اعلام کرد که مخالفت با تحریم و مخالفت با اینترنت طبقاتی، دو روی یک سکه هستند. هر جریانی که آدرس تحریم بیشتر را میدهد، در واقع در حال سوخترسانی به همان رانتخوارانی است که اینترنت را برای جامعه سهمیهبندی کردهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥1
20120326105554-1108-13.pdf
155.8 KB
«مازندران و البرز در شاهنامه»
نوشتهی بهجت نجیبی فینی
پژوهشنامه فرهنگ و ادب سال دوم
بهار و تابستان ۱۳۸۵ شماره ۲
از شکفتن در آفتاب
#فرهیختگان راهی به رهایی
نوشتهی بهجت نجیبی فینی
پژوهشنامه فرهنگ و ادب سال دوم
بهار و تابستان ۱۳۸۵ شماره ۲
از شکفتن در آفتاب
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
ایجاز در شاهنامه
جهان خواستی، یافتی، خون مریز
مکن با جهاندار یزدان ستیز
ایجاز در بیت بالا از شاهنامه را میتوان اینگونه تحلیل کرد: این بیت در مصرع اول بسیار فشرده و کوتاه است و ژرفساخت آن اینگونه بوده: «جهان را میخواستی، آن را به دست آوردی، بنابراین خونریزی نکن.» ولی از اصل کمیّت عدول شده است. یعنی کمتر از آنچه کفایت میکند، اطلاعات داده شده است. بنابراین متکلّم حتماً منظوری داشته که از این اصل عدول کرده است. منظور گوینده با توجه به اوضاع و احوال و شرایط حاکم بر سخن معلوم میشود. همانطور که میدانیم این بیت در موقعیّتی از زبان ایرج -فرزند فریدون- بیان شده است که برادرش تور خنجر کشیده و میخواهد او را بکشد. بنابراین اقتضای حال ایجاب میکند، گوینده بسیار مختصر و تند و سریع حرفش را بزند و منظور خودش را بیان کند که میتوان گفت در اینجا منظور ایرج التماس از برادر ظالم خود و انتباه از اوست. در ضمن اینکه تلگرافی بودن و فشردگی افعال، نزدیکی خطر مرگ را به روشنی بیان میکنند. بنابراین میتوان گفت در مثالی که بیان شد، معنی ضمنی مورد نظر گوینده (ایرج) این است که: «ای تور کممغز! آنقدر عرصه را بر من تنگ کردهای که حتی فرصت حرف زدن هم ندارم.»
داریوش ذوالفقاری
#فرهیختگان راهی به رهایی
جهان خواستی، یافتی، خون مریز
مکن با جهاندار یزدان ستیز
ایجاز در بیت بالا از شاهنامه را میتوان اینگونه تحلیل کرد: این بیت در مصرع اول بسیار فشرده و کوتاه است و ژرفساخت آن اینگونه بوده: «جهان را میخواستی، آن را به دست آوردی، بنابراین خونریزی نکن.» ولی از اصل کمیّت عدول شده است. یعنی کمتر از آنچه کفایت میکند، اطلاعات داده شده است. بنابراین متکلّم حتماً منظوری داشته که از این اصل عدول کرده است. منظور گوینده با توجه به اوضاع و احوال و شرایط حاکم بر سخن معلوم میشود. همانطور که میدانیم این بیت در موقعیّتی از زبان ایرج -فرزند فریدون- بیان شده است که برادرش تور خنجر کشیده و میخواهد او را بکشد. بنابراین اقتضای حال ایجاب میکند، گوینده بسیار مختصر و تند و سریع حرفش را بزند و منظور خودش را بیان کند که میتوان گفت در اینجا منظور ایرج التماس از برادر ظالم خود و انتباه از اوست. در ضمن اینکه تلگرافی بودن و فشردگی افعال، نزدیکی خطر مرگ را به روشنی بیان میکنند. بنابراین میتوان گفت در مثالی که بیان شد، معنی ضمنی مورد نظر گوینده (ایرج) این است که: «ای تور کممغز! آنقدر عرصه را بر من تنگ کردهای که حتی فرصت حرف زدن هم ندارم.»
داریوش ذوالفقاری
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍1
مقالۀ الجزیره: چرا فمینیستهای غربی در برابر جنگ علیه زنان ایرانی سکوت کردهاند؟
نویسنده: سحر مارانلو
کسانی که با اشتیاق از اعتراضات زنان ایرانی علیه دولت حمایت میکردند، در برابر همان زنان که هدف موشکهای اسرائیلی و آمریکایی قرار میگیرند، به طرز عجیبی سکوت کردهاند ...
لینک مطلب در سایت الجزیره (30 آوریل 2026):
https://www.aljazeera.com/opinions/2026/4/30/why-are-western-feminists-silent-on-the-war-on-iranian-women
#فرهیختگان راهی به رهایی
نویسنده: سحر مارانلو
کسانی که با اشتیاق از اعتراضات زنان ایرانی علیه دولت حمایت میکردند، در برابر همان زنان که هدف موشکهای اسرائیلی و آمریکایی قرار میگیرند، به طرز عجیبی سکوت کردهاند ...
لینک مطلب در سایت الجزیره (30 آوریل 2026):
https://www.aljazeera.com/opinions/2026/4/30/why-are-western-feminists-silent-on-the-war-on-iranian-women
پن: طبق آخرین آمار، درحدود ۵۰۰ زن (۴۹۶ نفر زن از ۳۳۷۵ شهید) در جنگ رمضان کشته شدهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥4
تهران که انگار آدم باشد
بعضیها گفتند دلش را نداشتیم تهران را تنها بگذاریم و اگر برگشتیم ببینیم وقتی ما نبودیم خراب شده. این خیلی عاشقانه است. انگار که تهران آدم باشد. از میان استدلالهایشان آدم صدای سقراط رساله کریتون را میشنید در رثای آتن و اینکه چرا حاضر نیست بعد از صدور حکم مرگ از آتن فرار کند. من این را میفهمم. تهران تقریباً تنها شهریست که علی رغم همه مصیبتهایش حقِ زندگی مدرن و متفاوت را برای جمعیت بزرگی از ایرانیانِ سراسر کشور مهیا کرده. از همه جای ایران در تهران هستند و کار میکنند و دانشگاههایش علاوه بر دانش و اندیشههای نو، محمل عشق زنان و مردان زیادی از گوشه گوشه ایران بوده است. شهری پر از خیابانهایی با بوسههای یواشکی.
حتی یکی دو نفر که میشناختم از آن سر دنیا زمینی خودشان را رساندند که «تهران» باشند و ایران، اگر بتوانند کاری کنند وگرنه همینجا خاک شوند. ادا نیست. دست خودشان نیست حتی...ما که مثل سقراط با «شهر» پیمان نبستیم و عاشق قوانین آتن نیستیم و شهروندی برابر و دادگاه با هیئت منصفه هم... ولی عشق غریب به خاک و آب و آفتاب و کوه و آجر و سرزمین لابد یک ارتباطی به اجداد کشاورز هفتادهشتاد درصد ما دارد.
***
بقیه شهرها را نمیدانم، ولی درودیوارهای تهران پر شده از شعارنویسی. کاربری در ایکس نوشته
نه بازسازی پیوندها و مناسبات در جامعهای فرسوده از فشار، دلشکسته از داخل و زخمخورده از خارج، که بازسازی نسخه پالایش شده از گذشتهای نزدیک که مردم در مجموع نزدیکتر بودند بههم و به حاکمیت. حتی شنیدم در آتلیههای پردیس هنرهای دانشگاه تهران سبزی پاک میکنند و آش میپزند و سردر دانشگاه هم...شاید در ظاهر برای بیدار کردن «احساسات دهه شصت» باشد، ولی «انقلابیگری» رسمی و فرمایشی تنها چیزی که میآفریند احساس فتح همراه با خودشیفتگی و رعب همراه با نفرت است. کاملاً آگاهند.
***
این مدت از چند دوست متفاوت شنیدهام که وقتی با زحمت زیاد توانستهاند به اینستاگرام و «دنیای آزاد» وصل شوند از موضعگیریها و فرستههای رقصان و دستافشان دوستانشان خارج از ایران عصبانی شدهاند. دروغ چرا؟ خودم هم اپلیکشن اینستاگرام را پاک کردم تا حتی هوس نکنم به آن سر بزنم. فرق است بین همدلی و خالیکردن دقدلی.
***
دوروز پیش در گفتوگوی جمعی درباره تجربه جنگ، تعداد زیادی از گسست در پیوندها و مراودات بین دوستان و دلخراشتر، بین اعضای دور و نزدیک خانواده گفتند. گفتگو ناپذیری که همزمان با تعطیلی دانشگاه و معلق شدن حلقههای مجازی، که در آن احساس امنیت کنند، باعث شده تنهاتر شوند.
احساسات و عشق به خاک همیشه سازمایه خوبی برای ایجاد همبستگی و «تعهد مدنی» بوده است، ما هم بوقتش معمولا از آن استفاده میکنیم، ولی حکومتی که عاشق «مهندسی» همه چیز است میخواهد احساسات را هم مهندسی کند و خوب میدانیم نتیجه مهندسی احساسات که مستلزم توقف تفکر انتقادی است چیست. مهندسی که پیوندهای ارگانیک میان انسانها، بواسطه انسان بودن، را قطع میکند و میخواهد برای هرکاری حتی وطن دوستی لباس متحدالشکل بدوزد.
محصول مهندسی عواطف در الگوهایی که هوش مصنوعی در شبکههای اجتماعی ساخته به روشنی پیداست. محاصره شده درمیان حلقه تاییدگران و بازخورد بسیار زیاد به محتواهای پرخاشگرانه و فحاشی. نتیجه: طایفهسازی و قبیلهبازی، ایجاد فاصله، ایجاد گسست، منتفی شدن امکان گفتگو، احساس رهاشدگی، تنهایی، خفگی و خاموش شدن عواطف و تعهدات مدنی.
چیزی که در فاصله میان دوجنگ آغاز و پایان سال ۱۴۰۴ نمود روشنی داشت.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
بعضیها گفتند دلش را نداشتیم تهران را تنها بگذاریم و اگر برگشتیم ببینیم وقتی ما نبودیم خراب شده. این خیلی عاشقانه است. انگار که تهران آدم باشد. از میان استدلالهایشان آدم صدای سقراط رساله کریتون را میشنید در رثای آتن و اینکه چرا حاضر نیست بعد از صدور حکم مرگ از آتن فرار کند. من این را میفهمم. تهران تقریباً تنها شهریست که علی رغم همه مصیبتهایش حقِ زندگی مدرن و متفاوت را برای جمعیت بزرگی از ایرانیانِ سراسر کشور مهیا کرده. از همه جای ایران در تهران هستند و کار میکنند و دانشگاههایش علاوه بر دانش و اندیشههای نو، محمل عشق زنان و مردان زیادی از گوشه گوشه ایران بوده است. شهری پر از خیابانهایی با بوسههای یواشکی.
حتی یکی دو نفر که میشناختم از آن سر دنیا زمینی خودشان را رساندند که «تهران» باشند و ایران، اگر بتوانند کاری کنند وگرنه همینجا خاک شوند. ادا نیست. دست خودشان نیست حتی...ما که مثل سقراط با «شهر» پیمان نبستیم و عاشق قوانین آتن نیستیم و شهروندی برابر و دادگاه با هیئت منصفه هم... ولی عشق غریب به خاک و آب و آفتاب و کوه و آجر و سرزمین لابد یک ارتباطی به اجداد کشاورز هفتادهشتاد درصد ما دارد.
***
بقیه شهرها را نمیدانم، ولی درودیوارهای تهران پر شده از شعارنویسی. کاربری در ایکس نوشته
حالا اینا برای چی رو در و دیوار خونهها شعارنویسی میکنن؟ تریبون ندارن؟ صدا و سیما ندارن؟ بهشون مجوز تجمع نمیدن؟ بیلبوردهای شهر در اختیارشون نیست؟ رسانه و روزنامه و سایت خبری ندارن؟ بلندگو و منبر ندارن؟مشخص است که اینها را دارند، ولی تصمیمگرفتهاند حداکثر استفاده را از همه امکانات ببرند برای بازسازی و مهندسی.
نه بازسازی پیوندها و مناسبات در جامعهای فرسوده از فشار، دلشکسته از داخل و زخمخورده از خارج، که بازسازی نسخه پالایش شده از گذشتهای نزدیک که مردم در مجموع نزدیکتر بودند بههم و به حاکمیت. حتی شنیدم در آتلیههای پردیس هنرهای دانشگاه تهران سبزی پاک میکنند و آش میپزند و سردر دانشگاه هم...شاید در ظاهر برای بیدار کردن «احساسات دهه شصت» باشد، ولی «انقلابیگری» رسمی و فرمایشی تنها چیزی که میآفریند احساس فتح همراه با خودشیفتگی و رعب همراه با نفرت است. کاملاً آگاهند.
***
این مدت از چند دوست متفاوت شنیدهام که وقتی با زحمت زیاد توانستهاند به اینستاگرام و «دنیای آزاد» وصل شوند از موضعگیریها و فرستههای رقصان و دستافشان دوستانشان خارج از ایران عصبانی شدهاند. دروغ چرا؟ خودم هم اپلیکشن اینستاگرام را پاک کردم تا حتی هوس نکنم به آن سر بزنم. فرق است بین همدلی و خالیکردن دقدلی.
***
دوروز پیش در گفتوگوی جمعی درباره تجربه جنگ، تعداد زیادی از گسست در پیوندها و مراودات بین دوستان و دلخراشتر، بین اعضای دور و نزدیک خانواده گفتند. گفتگو ناپذیری که همزمان با تعطیلی دانشگاه و معلق شدن حلقههای مجازی، که در آن احساس امنیت کنند، باعث شده تنهاتر شوند.
احساسات و عشق به خاک همیشه سازمایه خوبی برای ایجاد همبستگی و «تعهد مدنی» بوده است، ما هم بوقتش معمولا از آن استفاده میکنیم، ولی حکومتی که عاشق «مهندسی» همه چیز است میخواهد احساسات را هم مهندسی کند و خوب میدانیم نتیجه مهندسی احساسات که مستلزم توقف تفکر انتقادی است چیست. مهندسی که پیوندهای ارگانیک میان انسانها، بواسطه انسان بودن، را قطع میکند و میخواهد برای هرکاری حتی وطن دوستی لباس متحدالشکل بدوزد.
محصول مهندسی عواطف در الگوهایی که هوش مصنوعی در شبکههای اجتماعی ساخته به روشنی پیداست. محاصره شده درمیان حلقه تاییدگران و بازخورد بسیار زیاد به محتواهای پرخاشگرانه و فحاشی. نتیجه: طایفهسازی و قبیلهبازی، ایجاد فاصله، ایجاد گسست، منتفی شدن امکان گفتگو، احساس رهاشدگی، تنهایی، خفگی و خاموش شدن عواطف و تعهدات مدنی.
چیزی که در فاصله میان دوجنگ آغاز و پایان سال ۱۴۰۴ نمود روشنی داشت.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5
معنای جهش همزمان نرخ ارز و تورم در شرایط جنگی
احمد علوی
https://news.gooya.com/2026/05/post-109109.php
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد علوی
https://news.gooya.com/2026/05/post-109109.php
#فرهیختگان راهی به رهایی
Gooya
معنای جهش همزمان نرخ ارز و تورم در شرایط فضای جنگی آتش بس چیست؟ احمد علوی
۱. مقدمه
🔥2
فروریختن نظام تحریمها
ماریو ناوفَل
چین به شرکتهای داخلی خود دستور داد تحریمهای ایالات متحده علیه پالایشگاههای چینی مرتبط با تجارت نفت ایران، از جمله «هنگلی پتروشیمی» (Hengli Petrochemical)، را نادیده بگیرند.
شرکتهای تحت تأثیر: این شرکتها پیشتر با مسدود شدن داراییها و ممنوعیت تراکنش از سوی ایالات متحده مواجه شده بودند.
موضع وزارت بازرگانی چین: این وزارتخانه اقدامات آمریکا را «غیرقانونی» و «نقض هنجارهای بینالمللی» خواند.
دستورالعمل پکن: پکن بخشنامهای صادر کرد که بر اساس آن، شناسایی یا اجرای این تحریمها در داخل خاک چین ممنوع است.
زمانبندی: این اقدام چند روز پس از هشدار وزارت خزانهداری آمریکا درباره تجارت پالایشگاههای خصوصی (موسوم به Teapot) چین با ایران صورت میگیرد.
این به معنای رد علنی ساختار فشار مالی ایالات متحده توسط چین در زمان واقعی است.
برای هفتهها، ایالات متحده در حال تشدید یک محاصره مالی علیه ایران بوده است که به موازات محاصره دریایی پیش میرود؛ اقداماتی شامل تحریم شبکههای بانکی سایه، تهدید پالایشگاههای چینی و هشدار به کشتیرانیها برای دوری از هزینههای ترانزیت ایران.
پکن به تمامی این اقدامات پاسخ منفی داد و به شرکتهای خود دستور داد به گونهای عمل کنند که گویی این تحریمها وجود ندارند.
منبع:
https://x.com/i/status/2050788319676481645
#فرهیختگان راهی به رهایی
ماریو ناوفَل
چین به شرکتهای داخلی خود دستور داد تحریمهای ایالات متحده علیه پالایشگاههای چینی مرتبط با تجارت نفت ایران، از جمله «هنگلی پتروشیمی» (Hengli Petrochemical)، را نادیده بگیرند.
شرکتهای تحت تأثیر: این شرکتها پیشتر با مسدود شدن داراییها و ممنوعیت تراکنش از سوی ایالات متحده مواجه شده بودند.
موضع وزارت بازرگانی چین: این وزارتخانه اقدامات آمریکا را «غیرقانونی» و «نقض هنجارهای بینالمللی» خواند.
دستورالعمل پکن: پکن بخشنامهای صادر کرد که بر اساس آن، شناسایی یا اجرای این تحریمها در داخل خاک چین ممنوع است.
زمانبندی: این اقدام چند روز پس از هشدار وزارت خزانهداری آمریکا درباره تجارت پالایشگاههای خصوصی (موسوم به Teapot) چین با ایران صورت میگیرد.
این به معنای رد علنی ساختار فشار مالی ایالات متحده توسط چین در زمان واقعی است.
برای هفتهها، ایالات متحده در حال تشدید یک محاصره مالی علیه ایران بوده است که به موازات محاصره دریایی پیش میرود؛ اقداماتی شامل تحریم شبکههای بانکی سایه، تهدید پالایشگاههای چینی و هشدار به کشتیرانیها برای دوری از هزینههای ترانزیت ایران.
پکن به تمامی این اقدامات پاسخ منفی داد و به شرکتهای خود دستور داد به گونهای عمل کنند که گویی این تحریمها وجود ندارند.
منبع:
https://x.com/i/status/2050788319676481645
#فرهیختگان راهی به رهایی
X (formerly Twitter)
Mario Nawfal (@MarioNawfal) on X
🇨🇳🇺🇸 China just ordered its domestic companies to ignore U.S. sanctions targeting Chinese refiners tied to the Iranian oil trade, including Hengli Petrochemical.
-Affected firms had been hit …
-Affected firms had been hit …
👍6
سقوط بیسابقه آزادی رسانه در آمریکا؛ ایالات متحده در رتبه ۶۴ جهان
سازمان «گزارشگران بدون مرز» در شاخص جهانی آزادی مطبوعات سال ۲۰۲۶ اعلام کرد ایالات متحده به پایینترین جایگاه تاریخی خود در زمینه آزادی رسانه رسیده و اکنون در رتبه ۶۴ جهان قرار دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سازمان «گزارشگران بدون مرز» در شاخص جهانی آزادی مطبوعات سال ۲۰۲۶ اعلام کرد ایالات متحده به پایینترین جایگاه تاریخی خود در زمینه آزادی رسانه رسیده و اکنون در رتبه ۶۴ جهان قرار دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
گفتگوی علی رحمانی فرزند نرگس محمدی با بیبیسی فارسی در مورد آخرین وضعیت مادرش
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5
در این ویدیو با عنوان تمرکز و تمرکز زدایی در حکمرانی»، علی میرسپاسی به یکی از موضوعات مهم در فهم توسعه و ادارهی ایران میپردازد: نسبت میان تمرکز قدرت و تمرکز زدایی در حکمرانی. این گفتار تلاش می کند از نگاههای سادهانگارانه و اسطورهای دربارهی آبادانی ایران فاصله بگیرد و با رویکردی تاریخی و انتقادی، نقش دولت مرکزی، نهادهای محلی و ساختارهای حکمرانی را در مسیر توسعه بررسی کند. این ویدیو برای علاقهمندان به اندیشهی سیاسی، تاریخ معاصر ایران، توسعه و مسائل حکمرانی بسیار قابل توجه است.
لینک ویدیو:
https://youtu.be/KN1E2Thff_0?si=YR6Uc_2oNYgoRTwm
علی میرسپاسی
#فرهیختگان راهی به رهایی
لینک ویدیو:
https://youtu.be/KN1E2Thff_0?si=YR6Uc_2oNYgoRTwm
علی میرسپاسی
#فرهیختگان راهی به رهایی
YouTube
آبادانی ایران؛ ورای اسطورهاندیشی - علی میرسپاسی - بخش نوزدهم: تمرکز و تمرکززدایی در حکمرانی
Reimagining Iran's Renewal
Beyond Mythic Thinking
Centralization and decentralization in governance
آبادانی ایران
ورای اسطوره اندیشی
تمرکز و تمرکززدایی در حکمرانی
Discourses on Iranian History and Culture
Ali Mirsepassi
Gallatin Research Excellence Professor…
Beyond Mythic Thinking
Centralization and decentralization in governance
آبادانی ایران
ورای اسطوره اندیشی
تمرکز و تمرکززدایی در حکمرانی
Discourses on Iranian History and Culture
Ali Mirsepassi
Gallatin Research Excellence Professor…
🔥2
نبرد یوان با دلار؛ چرا واشنگتن توان متوقف کردن صادرات نفت ایران به چین را ندارد؟
کانال ۱۲ اسرائیل در گزارشی به بررسی نقش حیاتی چین به عنوان اصلیترین شریان اقتصادی ایران پرداخته و تشریح میکند که با وجود محاصره دریایی و فشارهای فزاینده ایالات متحده، پکن با صدور دستورات رسمی مبنی بر ممنوعیت پیروی از تحریمهای واشنگتن، عملاً در برابر سیاستهای ترامپ قد علم کرده است.
این گزارش با اشاره به فعالیت بیش از ۱۰۰ پالایشگاه خصوصی چینی موسوم به «قوریها»، تبیین میکند که این مراکز با جذب تقریباً تمامی نفت صادراتی ایران، نقشی کلیدی در بیاثر کردن تحریمها ایفا میکنند؛ به طوری که حجم واردات نفت چین از ایران اکنون با بیش از دو برابر افزایش نسبت به سالهای گذشته، به حدود ۱.۴ میلیون بشکه در روز رسیده است. طبق آمارهای ارائه شده، ایران تأمینکننده حدود 12 درصد از کل نیاز نفتی چین در سال ۲۰۲۵ بوده و درآمد حاصل از این تجارت که سالانه ده ها میلیارد دلار تخمین زده میشود، مانع از فروپاشی اقتصادی تهران تحت سیاست «فشار حداکثری» شده است.
در ادامه این مطلب، تحلیلگر کانال ۱۲ با تمرکز بر شیوههای پیچیده دور زدن تحریمها خاطرنشان میکند که طرفین با بهرهگیری از ناوگان سایه، خاموش کردن سیستمهای ردیابی، انتقال محمولهها در قلب دریا و مهمتر از همه، انجام تراکنشها به یوان چین به جای دلار، وابستگی خود را به سیستم بانکی آمریکا به حداقل رساندهاند. نمونه بارز این ناکارآمدی محاصره، خروج موفقیتآمیز نفتکش غولپیکر "Huge" حامل 1.9 میلیون بشکه نفت به ارزش تقریبی ۲۲۰ میلیون دلار از دید ناوگان آمریکا ذکر شده است.
گزارش در نهایت هشدار میدهد که توقف کامل این تجارت نیازمند اقدامات نظامی تندروانهتری از سوی واشنگتن است که میتواند منجر به جهش قیمت جهانی انرژی و تشدید تنشهای دیپلماتیک، درست در آستانه دیدار برنامهریزی شده ترامپ و شی جینپینگ در پکن شود.
منبع:
https://www.mako.co.il/news-world/2026_q2/Article-a44cb87a4aced91026.htm
#فرهیختگان راهی به رهایی
کانال ۱۲ اسرائیل در گزارشی به بررسی نقش حیاتی چین به عنوان اصلیترین شریان اقتصادی ایران پرداخته و تشریح میکند که با وجود محاصره دریایی و فشارهای فزاینده ایالات متحده، پکن با صدور دستورات رسمی مبنی بر ممنوعیت پیروی از تحریمهای واشنگتن، عملاً در برابر سیاستهای ترامپ قد علم کرده است.
این گزارش با اشاره به فعالیت بیش از ۱۰۰ پالایشگاه خصوصی چینی موسوم به «قوریها»، تبیین میکند که این مراکز با جذب تقریباً تمامی نفت صادراتی ایران، نقشی کلیدی در بیاثر کردن تحریمها ایفا میکنند؛ به طوری که حجم واردات نفت چین از ایران اکنون با بیش از دو برابر افزایش نسبت به سالهای گذشته، به حدود ۱.۴ میلیون بشکه در روز رسیده است. طبق آمارهای ارائه شده، ایران تأمینکننده حدود 12 درصد از کل نیاز نفتی چین در سال ۲۰۲۵ بوده و درآمد حاصل از این تجارت که سالانه ده ها میلیارد دلار تخمین زده میشود، مانع از فروپاشی اقتصادی تهران تحت سیاست «فشار حداکثری» شده است.
در ادامه این مطلب، تحلیلگر کانال ۱۲ با تمرکز بر شیوههای پیچیده دور زدن تحریمها خاطرنشان میکند که طرفین با بهرهگیری از ناوگان سایه، خاموش کردن سیستمهای ردیابی، انتقال محمولهها در قلب دریا و مهمتر از همه، انجام تراکنشها به یوان چین به جای دلار، وابستگی خود را به سیستم بانکی آمریکا به حداقل رساندهاند. نمونه بارز این ناکارآمدی محاصره، خروج موفقیتآمیز نفتکش غولپیکر "Huge" حامل 1.9 میلیون بشکه نفت به ارزش تقریبی ۲۲۰ میلیون دلار از دید ناوگان آمریکا ذکر شده است.
گزارش در نهایت هشدار میدهد که توقف کامل این تجارت نیازمند اقدامات نظامی تندروانهتری از سوی واشنگتن است که میتواند منجر به جهش قیمت جهانی انرژی و تشدید تنشهای دیپلماتیک، درست در آستانه دیدار برنامهریزی شده ترامپ و شی جینپینگ در پکن شود.
منبع:
https://www.mako.co.il/news-world/2026_q2/Article-a44cb87a4aced91026.htm
#فرهیختگان راهی به رهایی
N12
סיוע עצום לאיראן: האצבע בעין של סין לטראמפ
ממשלת סין פרסמה צו רשמי האוסר על ציות לסנקציות של ארה"ב נגד חברותיה. מעלית ענק חמקה מהמצור הימי כשהיא נושאת כ-1.9 מיליון חביות. כך עובדת עקיפת הסנקציות
👍4❤1
Audio
مکاشفههای زیرزمینی؛ روایت بیصدایان
سخنران: سهند ایرانمهر
۱۲۳ مین نشست هفتگی
شنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۴
خانۀ «گفتارها»، کلابهاوس
#فرهیختگان راهی به رهایی
سخنران: سهند ایرانمهر
۱۲۳ مین نشست هفتگی
شنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۴
خانۀ «گفتارها»، کلابهاوس
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍2
داستان بیربط قذافی و ما!
احمد زیدآبادی
اینکه نظر تک تک ما شهروندان ایرانی در مورد نوع توافق تهران و واشینگتن بخصوص در بارهٔ سرنوشت ذخایر اورانیوم غنیشده چیست، اهمیت چندانی ندارد، زیرا تصمیمگیر نهایی در این مورد نهادهای حاکم هستند و آنها نیز طبق ارزیابیهای مخصوص به خود، گزینهای را انتخاب خواهند کرد.
اینکه اما افرادی مانند سعید لیلاز جا و بیجا مورد لیبیِ سرهنگ قذافی را در این باره مثال میآورند، به نظر من، مثالشان هم بیربط و معالفارق و هم سفسطه و مغلطهای آشکار است!
این افراد مدعیاند چون قذافی تجهیزات غنیسازی خود را تحویل آمریکا داد، عملاً سبب خلعسلاح لیبی شد و زمینهٔ حملهٔ نظامی آمریکا به آن کشور را فراهم کرد.
در واقع قذافی هیچ نوع دانش و تکنولوژی بومی برای غنیسازی اورانیوم در اختیار نداشت و فقط تجهیزات ابتدایی و محدودی از این صنعت را از بازار سیاه جهانی به دست آورده بود.
جرج بوش پسر او را تهدید کرد که یا تجهیزاتش را واگذار کند و یا آمادهٔ سرنوشتی مانند سرنوشت صدام حسین در عراق باشد.
قذافی واگذاری تجهیزات محدود خود را به حملهٔ نظامی آمریکا ترجیح داد و داستان در آن مقطع که سال 1994 بود، خاتمهیافته تلقی شد.
قذافی پس از آن ماجرا به مدت هفت سال، بدون دردسر خاصی حکمرانی کرد تا اینکه در سال 2011 خیزش بهار عربی، لیبی را هم فراگرفت. قذافی به خلاف همتایان خود در تونس و مصر، حاضر به هیچ سازشی در مقابل خیزش عمومی نشد و شورشیان را تهدید به نابودی کرد.
باراک حسین اوباما رئیسجمهور وقت آمریکا که به غلط میپنداشت بهارعربی، طلیعهٔ استقرار دمکراسی در شمال آفریقا و خاورمیانه است، تهدید قذافی علیه جمعیت شورشی را به معنای به خطرافتادن دستاوردهای بهار عربی در منطقه دانست و تصمیم به بمباران محدود لیبی گرفت.
این در واقع داستانی مخصوص به خود بود و هیچ ربطی به داستان واگذاری مقداری تجهیزات غنیسازیِ به دست آمده از بازار سیاه در هفت سال پیش از آن نداشت!
حال اگر فرض کنیم قذافی در زمان بوش پسر، تجهیزات خود را به دولت آمریکا واگذار نمیکرد، آیا از حملهٔ نظامی آن کشور در امان میماند؟ آیا آن تجهیزات محدود و ابتدایی واقعاً به عنوان ابزاری بازدارنده در مقابل حملهٔ نظامی بوش عمل میکرد؟
وقتی صنعت بومی و پیشرفتهٔ اتمی ایران، بازدارندهٔ جنگ 12 روزه و 40 روزه نشد، چطور ممکن است صنعت اتمی ابتدایی و وارداتی قذافی چنین کارویژهای به خود میگرفت؟
همینطور آیا حفظ آن تجهیزات میتوانست مانع سرایت خیزش بهار عربی به لیبی و عواقب بعدی آن شود؟
به هر حال اگر قرار است در مورد مسئلهای، مثالی زده شود آن مثال باید گویا و دقیق باشد نه اینکه فقط شکلی ظاهری را دستمایهٔ همسانانگاری دو محتوای متفاوت سازد.
در حقیقت به خلاف نظر افرادی چون آقای لیلاز، قذافی به دلیل واگذاری تجهیزات غنیسازی خود مورد حمله قرار نگرفت، او در ماجرایی کاملاً مجزا و متفاوت قربانی شد.
اگر فردی بر اثر تهدید یک سارق، پول تو جیبی خود را به او تسلیم کند و چند سال بعد در تصادف اتومبیل جان خود را از دست دهد، هیچکس مرگ او را به دادن پول تو جیبیاش به سارق نسبت میدهد؟
این متأسفانه کاری است که آقای لیلاز و دیگران مشغول آن شدهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد زیدآبادی
اینکه نظر تک تک ما شهروندان ایرانی در مورد نوع توافق تهران و واشینگتن بخصوص در بارهٔ سرنوشت ذخایر اورانیوم غنیشده چیست، اهمیت چندانی ندارد، زیرا تصمیمگیر نهایی در این مورد نهادهای حاکم هستند و آنها نیز طبق ارزیابیهای مخصوص به خود، گزینهای را انتخاب خواهند کرد.
اینکه اما افرادی مانند سعید لیلاز جا و بیجا مورد لیبیِ سرهنگ قذافی را در این باره مثال میآورند، به نظر من، مثالشان هم بیربط و معالفارق و هم سفسطه و مغلطهای آشکار است!
این افراد مدعیاند چون قذافی تجهیزات غنیسازی خود را تحویل آمریکا داد، عملاً سبب خلعسلاح لیبی شد و زمینهٔ حملهٔ نظامی آمریکا به آن کشور را فراهم کرد.
در واقع قذافی هیچ نوع دانش و تکنولوژی بومی برای غنیسازی اورانیوم در اختیار نداشت و فقط تجهیزات ابتدایی و محدودی از این صنعت را از بازار سیاه جهانی به دست آورده بود.
جرج بوش پسر او را تهدید کرد که یا تجهیزاتش را واگذار کند و یا آمادهٔ سرنوشتی مانند سرنوشت صدام حسین در عراق باشد.
قذافی واگذاری تجهیزات محدود خود را به حملهٔ نظامی آمریکا ترجیح داد و داستان در آن مقطع که سال 1994 بود، خاتمهیافته تلقی شد.
قذافی پس از آن ماجرا به مدت هفت سال، بدون دردسر خاصی حکمرانی کرد تا اینکه در سال 2011 خیزش بهار عربی، لیبی را هم فراگرفت. قذافی به خلاف همتایان خود در تونس و مصر، حاضر به هیچ سازشی در مقابل خیزش عمومی نشد و شورشیان را تهدید به نابودی کرد.
باراک حسین اوباما رئیسجمهور وقت آمریکا که به غلط میپنداشت بهارعربی، طلیعهٔ استقرار دمکراسی در شمال آفریقا و خاورمیانه است، تهدید قذافی علیه جمعیت شورشی را به معنای به خطرافتادن دستاوردهای بهار عربی در منطقه دانست و تصمیم به بمباران محدود لیبی گرفت.
این در واقع داستانی مخصوص به خود بود و هیچ ربطی به داستان واگذاری مقداری تجهیزات غنیسازیِ به دست آمده از بازار سیاه در هفت سال پیش از آن نداشت!
حال اگر فرض کنیم قذافی در زمان بوش پسر، تجهیزات خود را به دولت آمریکا واگذار نمیکرد، آیا از حملهٔ نظامی آن کشور در امان میماند؟ آیا آن تجهیزات محدود و ابتدایی واقعاً به عنوان ابزاری بازدارنده در مقابل حملهٔ نظامی بوش عمل میکرد؟
وقتی صنعت بومی و پیشرفتهٔ اتمی ایران، بازدارندهٔ جنگ 12 روزه و 40 روزه نشد، چطور ممکن است صنعت اتمی ابتدایی و وارداتی قذافی چنین کارویژهای به خود میگرفت؟
همینطور آیا حفظ آن تجهیزات میتوانست مانع سرایت خیزش بهار عربی به لیبی و عواقب بعدی آن شود؟
به هر حال اگر قرار است در مورد مسئلهای، مثالی زده شود آن مثال باید گویا و دقیق باشد نه اینکه فقط شکلی ظاهری را دستمایهٔ همسانانگاری دو محتوای متفاوت سازد.
در حقیقت به خلاف نظر افرادی چون آقای لیلاز، قذافی به دلیل واگذاری تجهیزات غنیسازی خود مورد حمله قرار نگرفت، او در ماجرایی کاملاً مجزا و متفاوت قربانی شد.
اگر فردی بر اثر تهدید یک سارق، پول تو جیبی خود را به او تسلیم کند و چند سال بعد در تصادف اتومبیل جان خود را از دست دهد، هیچکس مرگ او را به دادن پول تو جیبیاش به سارق نسبت میدهد؟
این متأسفانه کاری است که آقای لیلاز و دیگران مشغول آن شدهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9❤2👎1
محمود دولتآبادی خطاب به باستانگرایان افراطی: شما کار را به جایی رساندید که بیگانه جرات کرد برای نابودی مملکت بیاید
مدام به اعراب دشنام میدهند که آمدند پدر ما را درآوردند. شما خودتان پدر خودتان را درآوردید. الان هم کار را به جایی رساندهاند که ممکن است خارجیها بیایند مملکت ما را نابود کنند و آیندگان ما ناسزا بگویند که خارجیها آمدند نابود کردند
ممکن است بگویند ما طرفدار حکومت و مملکت هستیم، اما طرفدار کسی است که نگهدارنده مملکت باشد نه پوککنندهاش. بنابراین من بعید نمیدانم دوباره حرکتهای خیابانیِ کور پیش بیاید و باورهای فاشیستی یا شوونیستیِ افراطی که مدام به گذشته احاله میدهد فراگیر شود
اشکم درآمد وقتی خبر رفتنِ بهرام را شنیدم، با اینکه در جریان بیماریاش بودم. همان چند سال اول که بیضایی رفته بود، سه نفر در سه زمان مختلف به من زنگ زدند که شما نامهای بنویسید تا آقای بیضایی برگردد. گفتم با کمال میل این کار را میکنم، ولی بهرام خودش قهر کرد و رفت. با وجود این کافی است اشارهای کند تا با کمال میل این کار را بکنم. ولی اشارهای از طرف بهرام دریافت نکردم که میخواهد برگردد. باید برمیگشت، ولی برنگشت/شرق
مدام به اعراب دشنام میدهند که آمدند پدر ما را درآوردند. شما خودتان پدر خودتان را درآوردید. الان هم کار را به جایی رساندهاند که ممکن است خارجیها بیایند مملکت ما را نابود کنند و آیندگان ما ناسزا بگویند که خارجیها آمدند نابود کردند
ممکن است بگویند ما طرفدار حکومت و مملکت هستیم، اما طرفدار کسی است که نگهدارنده مملکت باشد نه پوککنندهاش. بنابراین من بعید نمیدانم دوباره حرکتهای خیابانیِ کور پیش بیاید و باورهای فاشیستی یا شوونیستیِ افراطی که مدام به گذشته احاله میدهد فراگیر شود
اشکم درآمد وقتی خبر رفتنِ بهرام را شنیدم، با اینکه در جریان بیماریاش بودم. همان چند سال اول که بیضایی رفته بود، سه نفر در سه زمان مختلف به من زنگ زدند که شما نامهای بنویسید تا آقای بیضایی برگردد. گفتم با کمال میل این کار را میکنم، ولی بهرام خودش قهر کرد و رفت. با وجود این کافی است اشارهای کند تا با کمال میل این کار را بکنم. ولی اشارهای از طرف بهرام دریافت نکردم که میخواهد برگردد. باید برمیگشت، ولی برنگشت/شرق
👍4❤1👎1🤔1
Telegram
آرشیو
گفتوگو با فرشید فرحناکیان از یک پرسش ساده شروع میشود: «آیا در نظام حقوقی ایران، دسترسی به اینترنت یک حق بنیادین است؟». پاسخی که او میدهد به یک بله یا خیر ساده ختم نمیشود.
او از یک سو تاکید میکند مردم باید روی اینکه اینترنت حقشان است و رئیس جمهور به عنوان منتخب مردم پیگیر این موضوع باشد، پافشاری کنند، اما از سوی دیگر معتقد است نباید به این مساله صرفا از یک زاویه نگاه کرد.
البته در دنیای امروز دسترسی به اینترنت را یک حق نمیداند و معتقد است به «یک امتیاز ویژه یا مشروط امنیتی» تبدیل شده است:
«بحث آزادی دیجیتال به امنیتسازی اینترنت تبدیل شده و سطوح آن مختلف است. ما نمیتوانیم خارج از فضای جهانی درباره حق دسترسی آزاد به اینترنت صحبت کنیم. تبدیل حق دسترسی به اینترنت به یک امتیاز از خود آمریکا و از سال ۲۰۰۸ آغاز شد.»
این وکیل دادگستری در بخش دیگری از سخنانش به دیجیاتو میگوید حتی اگر محدودیتها در شرایط خاص قابل درک باشند، استمرار وضعیت اضطراری برای مدت طولانی و نامشخص با روح قانون اساسی سازگار نیست.
فرحناکیان میگوید حاکمیت چارهای نداشته، اما همزمان تأکید میکند که عادیسازی این تبعیض، خشم همان مردمی را بیشتر میکند که بیشترین هزینه را بابت قطع اینترنت دادهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
او از یک سو تاکید میکند مردم باید روی اینکه اینترنت حقشان است و رئیس جمهور به عنوان منتخب مردم پیگیر این موضوع باشد، پافشاری کنند، اما از سوی دیگر معتقد است نباید به این مساله صرفا از یک زاویه نگاه کرد.
البته در دنیای امروز دسترسی به اینترنت را یک حق نمیداند و معتقد است به «یک امتیاز ویژه یا مشروط امنیتی» تبدیل شده است:
«بحث آزادی دیجیتال به امنیتسازی اینترنت تبدیل شده و سطوح آن مختلف است. ما نمیتوانیم خارج از فضای جهانی درباره حق دسترسی آزاد به اینترنت صحبت کنیم. تبدیل حق دسترسی به اینترنت به یک امتیاز از خود آمریکا و از سال ۲۰۰۸ آغاز شد.»
این وکیل دادگستری در بخش دیگری از سخنانش به دیجیاتو میگوید حتی اگر محدودیتها در شرایط خاص قابل درک باشند، استمرار وضعیت اضطراری برای مدت طولانی و نامشخص با روح قانون اساسی سازگار نیست.
فرحناکیان میگوید حاکمیت چارهای نداشته، اما همزمان تأکید میکند که عادیسازی این تبعیض، خشم همان مردمی را بیشتر میکند که بیشترین هزینه را بابت قطع اینترنت دادهاند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
چهلوهشتمین نشست «صد کتاب ماندگار قرن»
بررسی کتاب «شرح حال رجال ایران» اثر مهدی بامداد
نشست بررسی کتاب «شرح حال رجال ایران در قرن دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم هجری» نوشته مهدی بامداد روز یکشنبه سیزدهم اردیبهشتماه ۱۴۰۵، از ساعت ده تا دوازده، در سالن همایشهای ساختمان آرشیو ملی ایران با حضور مجید تفرشی، پژوهشگر تاریخ سیاسی و دیپلماسی، و جمشید کیانفر، پژوهشگر متون تاریخی، برگزار شد.
در ابتدای نشست سید محمود سادات، دبیر نشست، به معرفی کتاب و مؤلف آن پرداخت و گفت: «کتاب شرح حال رجال ایران یک دستنامه است که همه پژوهشگران تاریخ، بهویژه کسانی که در حوزه اسناد یا تاریخ معاصر فعالیت میکنند، از آن بهره میبرند.»
جمشید کیانفر در مورد کتاب «شرح حال رجال ایران» گفت: «وقتی این چهار جلد منتشر میشود، در واقع یک دایرهالمعارف از شرح رجال دورههای مختلف به ما میدهد. این کتاب، رجالی را از سه سده مختلف معرفی میکند. طبیعی است که اطلاعات دوره ناصری بیشتر است؛ زیرا اسناد و منابع آن دوره فراوانتر است، اما از ناصری به بعد، اطلاعات کتاب بسیار جامع و دقیق است. رجالی که در دوره مشروطه، دوران احمدشاهی و دوران رضاشاهی حضور داشتند، به خوبی و به طور کامل معرفی شدهاند. کسانی انتقاد میکنند که مؤلف به رجال دوره زندیه و افشاریه نپرداخته است، در حالی که بامداد شخصیتهای برجسته این دورهها را نیز به تفصیل معرفی کرده است.»
مجید تفرشی در سخنان خود به یکی از نقاط مثبت شیوه تاریخنگاری بامداد پرداخت و بیان داشت: «یکی از نکات مثبت در کتاب بامداد این است که زندگی بسیاری از رجال آن عصر را در ظرف زمان و مکان خودشان بررسی کرده است و براساس زمان خود نویسنده مورد قضاوت قرار نداده است. به همین جهت میتوان گفت بامداد جانب انصاف را در این مورد رعایت کرده است.»
در ادامه نشست، غلامرضا امیرخانی، رئیس سازمان، در مورد انتشارات زوار اظهار داشت: «انتشارات زوار تنها در کتابخانه ملی بیش از ۸۰۰ عنوان کتاب دارد. یکی از آثار شاخص این عناوین، اولین چاپ از دیوان حافظ به تصحیح قزوینی و غنی است. همچنین کتاب «بحث در آثار و افکار و احوال حافظ» اثر قاسم غنی و مجموعهای ارزشمند از دیوان اشعار شاعران کلاسیک ایران و بسیاری از آثار فاخر دیگر نیز در این انتشارات منتشر شده است که با توجه به کیفیت بالای چاپ این آثار در زمان خود، زوار را در زمره انتشارات پیشگام ایران قرار میدهد. با توجه به وضعیت نامناسب کنونی صنعت چاپ و نشر کشور، استمرار حضور یک انتشارات قدیمی که بخشی از حافظه تاریخی ایران و بهخصوص تهران محسوب میشود، شایسته قدردانی است.»
در پایان این نشست، با حضور رئیس سازمان، لوح تقدیری از سمت سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران به پاس تقدیر به نماینده انتشارات زوار اهدا شد.
مشاهده خبر کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
بررسی کتاب «شرح حال رجال ایران» اثر مهدی بامداد
نشست بررسی کتاب «شرح حال رجال ایران در قرن دوازدهم، سیزدهم و چهاردهم هجری» نوشته مهدی بامداد روز یکشنبه سیزدهم اردیبهشتماه ۱۴۰۵، از ساعت ده تا دوازده، در سالن همایشهای ساختمان آرشیو ملی ایران با حضور مجید تفرشی، پژوهشگر تاریخ سیاسی و دیپلماسی، و جمشید کیانفر، پژوهشگر متون تاریخی، برگزار شد.
در ابتدای نشست سید محمود سادات، دبیر نشست، به معرفی کتاب و مؤلف آن پرداخت و گفت: «کتاب شرح حال رجال ایران یک دستنامه است که همه پژوهشگران تاریخ، بهویژه کسانی که در حوزه اسناد یا تاریخ معاصر فعالیت میکنند، از آن بهره میبرند.»
جمشید کیانفر در مورد کتاب «شرح حال رجال ایران» گفت: «وقتی این چهار جلد منتشر میشود، در واقع یک دایرهالمعارف از شرح رجال دورههای مختلف به ما میدهد. این کتاب، رجالی را از سه سده مختلف معرفی میکند. طبیعی است که اطلاعات دوره ناصری بیشتر است؛ زیرا اسناد و منابع آن دوره فراوانتر است، اما از ناصری به بعد، اطلاعات کتاب بسیار جامع و دقیق است. رجالی که در دوره مشروطه، دوران احمدشاهی و دوران رضاشاهی حضور داشتند، به خوبی و به طور کامل معرفی شدهاند. کسانی انتقاد میکنند که مؤلف به رجال دوره زندیه و افشاریه نپرداخته است، در حالی که بامداد شخصیتهای برجسته این دورهها را نیز به تفصیل معرفی کرده است.»
مجید تفرشی در سخنان خود به یکی از نقاط مثبت شیوه تاریخنگاری بامداد پرداخت و بیان داشت: «یکی از نکات مثبت در کتاب بامداد این است که زندگی بسیاری از رجال آن عصر را در ظرف زمان و مکان خودشان بررسی کرده است و براساس زمان خود نویسنده مورد قضاوت قرار نداده است. به همین جهت میتوان گفت بامداد جانب انصاف را در این مورد رعایت کرده است.»
در ادامه نشست، غلامرضا امیرخانی، رئیس سازمان، در مورد انتشارات زوار اظهار داشت: «انتشارات زوار تنها در کتابخانه ملی بیش از ۸۰۰ عنوان کتاب دارد. یکی از آثار شاخص این عناوین، اولین چاپ از دیوان حافظ به تصحیح قزوینی و غنی است. همچنین کتاب «بحث در آثار و افکار و احوال حافظ» اثر قاسم غنی و مجموعهای ارزشمند از دیوان اشعار شاعران کلاسیک ایران و بسیاری از آثار فاخر دیگر نیز در این انتشارات منتشر شده است که با توجه به کیفیت بالای چاپ این آثار در زمان خود، زوار را در زمره انتشارات پیشگام ایران قرار میدهد. با توجه به وضعیت نامناسب کنونی صنعت چاپ و نشر کشور، استمرار حضور یک انتشارات قدیمی که بخشی از حافظه تاریخی ایران و بهخصوص تهران محسوب میشود، شایسته قدردانی است.»
در پایان این نشست، با حضور رئیس سازمان، لوح تقدیری از سمت سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران به پاس تقدیر به نماینده انتشارات زوار اهدا شد.
مشاهده خبر کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3❤2
منظور کدام قرآن است؟
شیخ غلامرضا قاسمیان گفته است:
"حکم قرآنی برخورد با ظریف و روحانی قطعاً اعدام است"!
او از کدام قرآن سخن میگوید؟ قرآن که یک متن بیشتر ندارد! چگونه است که سیدمحمود طالقانی از همین متن، مدارا و مهربانی و بخشندگی نسبت به مخلوقات خدا را برداشت میکند، اما آقای قاسمیان از آن حکم مرگ و اعدام چهرههای مخالف با سلیقه یا عقیدهاش را استنباط میکند؟
واضح است که چنین خشونتی در قرآن نیست، بلکه در ذهن فردی است که خشونت در آن به فضیلت تغییر ماهیت داده است.
آقای قاسمیان و امثال او با نسبت دادن این نوع برداشتهای خشن و بیپروا از قرآن به متن قرآن باید سخت مراقب باشند که مبادا مصداق آیت 18 از سورهٔ هود قرار گیرند که میفرماید:
"وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَىاللَّهِ كَذِبًا ۚ أُولَٰئِكَ يُعْرَضُونَ عَلَىٰ رَبِّهِمْ وَيَقُولُ الْأَشْهَادُ هَٰؤُلَاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَىٰ رَبِّهِمْ ۚ أَلَا لَعْنَةُاللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ."
(و ستمکارتر از کسانی که به خدا دروغ بندند چه کسی است؟ اینان بر پروردگارشان عرضه خواهند شد، و گواهان میگویند؛ اینان کسانی هستند که بر پروردگارشان دروغ بستند؛ آگاه باشید! لعنت خدا بر ستمکاران باد.)
همینطور قرائت قرآن با صدای خوش، مبادا امثال آقای قاسمیان را چنان به خود غرّه و مغرور سازد که گمان ببرند عزیزدردانهٔ خداوند شدهاند، اما عملاً مصداق فردی از خوارج باشند که در شب جنگ نهروان با چنان صدای حزین و دلکشی به قرائت قرآن مشغول بود که دل یاران مولاعلی را لرزاند، اما مولاعلی آن قاری را اهل دوزخ دانست!
احمدزیدآبادی
#فرهیختگان راهی به رهایی
شیخ غلامرضا قاسمیان گفته است:
"حکم قرآنی برخورد با ظریف و روحانی قطعاً اعدام است"!
او از کدام قرآن سخن میگوید؟ قرآن که یک متن بیشتر ندارد! چگونه است که سیدمحمود طالقانی از همین متن، مدارا و مهربانی و بخشندگی نسبت به مخلوقات خدا را برداشت میکند، اما آقای قاسمیان از آن حکم مرگ و اعدام چهرههای مخالف با سلیقه یا عقیدهاش را استنباط میکند؟
واضح است که چنین خشونتی در قرآن نیست، بلکه در ذهن فردی است که خشونت در آن به فضیلت تغییر ماهیت داده است.
آقای قاسمیان و امثال او با نسبت دادن این نوع برداشتهای خشن و بیپروا از قرآن به متن قرآن باید سخت مراقب باشند که مبادا مصداق آیت 18 از سورهٔ هود قرار گیرند که میفرماید:
"وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَىاللَّهِ كَذِبًا ۚ أُولَٰئِكَ يُعْرَضُونَ عَلَىٰ رَبِّهِمْ وَيَقُولُ الْأَشْهَادُ هَٰؤُلَاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلَىٰ رَبِّهِمْ ۚ أَلَا لَعْنَةُاللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ."
(و ستمکارتر از کسانی که به خدا دروغ بندند چه کسی است؟ اینان بر پروردگارشان عرضه خواهند شد، و گواهان میگویند؛ اینان کسانی هستند که بر پروردگارشان دروغ بستند؛ آگاه باشید! لعنت خدا بر ستمکاران باد.)
همینطور قرائت قرآن با صدای خوش، مبادا امثال آقای قاسمیان را چنان به خود غرّه و مغرور سازد که گمان ببرند عزیزدردانهٔ خداوند شدهاند، اما عملاً مصداق فردی از خوارج باشند که در شب جنگ نهروان با چنان صدای حزین و دلکشی به قرائت قرآن مشغول بود که دل یاران مولاعلی را لرزاند، اما مولاعلی آن قاری را اهل دوزخ دانست!
احمدزیدآبادی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6❤2👎1