فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
چین طی چند دهه گذشته از تنش میان ایران و غرب به‌عنوان یکی از عوامل مؤثر در رقابت راهبردی خود با ایالات متحده استفاده کرده است. تداوم این تنش‌ها باعث درگیر ماندن ساختاری آمریکا در خاورمیانه می‌شود؛ وضعیتی که موجب تمرکز منابع نظامی، دیپلماتیک و نهادی واشنگتن در این منطقه و ایجاد نوعی قفل‌شدگی راهبردی می‌گردد. نتیجه مستقیم این شرایط، کاهش توان آمریکا برای تمرکز بر رقابت با چین در سایر مناطق و به تعویق افتادن چرخش راهبردی آن به سوی هند-پاسیفیک است. در این چارچوب، ایران به‌عنوان یک «گره ژئوپولیتیکی» عمل می‌کند که از طریق ایجاد اصطکاک، تمرکز راهبردی آمریکا را به‌صورت غیرمستقیم منحرف می‌سازد.

با این حال، چین هیچ‌گاه خواهان افزایش تنش تا سطحی که منافع اقتصادی و راهبردی خود را تهدید کند نبوده و نخواهد بود. راهبرد کلان پکن همواره بر استفاده از ظرفیت‌های اقتصادی برای گسترش نفوذ و تبدیل آن به اهرم سیاسی استوار بوده است. از این منظر، هر بحران یا تنشی که روند رشد اقتصادی چین و تحقق اهداف بلندمدت آن را مختل کند، می‌تواند حتی ثبات داخلی این کشور را نیز تحت تأثیر قرار دهد. ازاین‌رو، ادامه تنش در تنگه هرمز و افزایش میان‌مدت قیمت نفت و سایر حامل‌های انرژی، بالقوه برای چین تهدیدآمیز خواهد بود.

نمودار نشان می‌دهد که شوک‌های عرضه ناشی از تنش‌های ژئوپلیتیکی و اختلال در بازار انرژی مرتبط با تنگه هرمز، ابتدا موجب افزایش شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) می‌شوند و سپس با یک وقفه زمانی به شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) انتقال می‌یابند. واکنش احتمالی به این روند، افزایش نرخ بهره در چین خواهد بود؛ اقدامی که می‌تواند تحقق اهداف رشد اقتصادی این کشور را با خطر مواجه کند. به خطر افتادن اهداف اقتصادی نیز ممکن است سیاست چین در قبال ایران را تغییر دهد، زیرا حمایت پکن از تهران ماهیتی کاملاً مشروط دارد و ممکن است در گذر زمان کاهش یابد.
در نتیجه، اگرچه تنگه هرمز در حال وارد کردن فشار به اقتصاد جهانی است، اما فشار اقتصادی ناشی از محاصره آمریکا و همچنین فشار احتمالی سیاسی چین می‌تواند این مزیت راهبردی را به ضد خود تبدیل کند.

کوتاه اینکه، زمان، هم‌زمان یک فرصت و یک محدودیت است؛ هنر در این است که بتوان اهرم‌های ژئوپولیتیکی را به منافع پایدار و بلندمدت تبدیل کرد.
زمان را دریابیم!
آرش رئیسی‌نژاد

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3
چالش‌ها و بحران‌های گذار

مهمانان:
محمدرضا نیک‌فر
بهروز خلیق
مهرداد درویش پور

چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۳ ۱۸:۰۰ (اروپای مرکزی) | ۱۹:۳۰ (تهران) در کلاب گُدار
شما می توانید با عضویت در این کانال ها به آرشیو برنامه های این کلاب و برنامه‌های اعلامی آن دسترسی داشته باشید👇🏼
https://linktr.ee/godar

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1🔥1
فرصت‌های انصارالله در گزینه‌های محدود انتقالی برای بقا
مصطفی شریفی

شورای انتقالی جنوب در شرایط کنونی با مسئله قدرت مواجه نیست، بلکه چالش اصلی این جریان مسئله بقاست. فروپاشی ساختار رسمی شورا، پراکندگی نیروها، کاهش حمایت امارات پس از اخراج و فشار روزافزون عربستان، انتقالی را وارد مرحله ای کرده که برای نخستین‌بار از زمان شکل گیری‌اش، نه تنها موقعیت سیاسی بلکه موجودیت آن نیز در معرض تهدید قرار گرفته است. در چنین شرایطی نیروهای وابسته به انتقالی در واقع به سه بخش تقسیم شده‌اند: بخشی که همچنان به امارات چشم امید دوخته است، بخشی که در حال نزدیک شدن به ساختار مورد حمایت عربستان می‌باشد و بخشی که نه امکان بازگشت به گذشته را دارد و نه جایگاهی در نظم جدید جنوب پیدا کرده است.

🔸 مسئله اصلی اینجاست که مجلس انتقالی جنوب و رهبران آن در وضعیت فعلی، بیش از هر زمان دیگری مستعد تغییر در آرایش سیاسی خود هستند. برخلاف گمان رایج، رابطه جنوب و انصارالله صرفا بر پایه تقابل تعریف نشده و دارای تاریجه‌ای مملو از همکاری‌های دو طرف با یکدیگر است. این همکاری‌ها از مواضع سید حسین بدرالدین الحوثی در محکومیت قتل‌عام جنوبی‌ها در جنگ 1994 و مخالفت آشکار جریان حوثی با فتوای الدیلمی، تا حمایت قبایل جنوب از انصارالله در جنگ‌های شش‌گانه صعده و هم‌پوشانی‌های سیاسی پسا انقلاب 2011 میان جریان جنوب و انصارالله، همواره زمینه‌هایی از همگرایی وجود داشته است. بر همین اساس، انصارالله امروز می‌تواند برای نیروهای انتقالی، نه صرفا یک متحد مقطعی بلکه آخرین مسیر بقا در معادلات جدید یمن بوده و حرکت دولت صنعا برای حل پرونده یمن در مناطق تحت کنترل دولت عدن را وارد مرحله‌ای جدید کند.
متن کامل يادداشت را از اینجا مطالعه کنید.

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍1
همۀ راه‌ها به تلویزیون ختم می‌شود

وقتی در دهه‌های پایانی قرن بیستم، تلویزیون در خانه‌ها جولان می‌داد، منتقدانی مثل رابرت پاتنام یا نیل پستمن در کتاب‌هایشان هشدار می‌دادند که صفحۀ نورانی تلویزیون حیات انسانی ما را به خطر انداخته است. پاتنام در کتاب مشهورش، بولینگ در تنهایی، نوشت: هر بزرگسال آمریکایی در سال، حدود ۳۰۰ ساعت وقت فراغت اضافی داشته است که به‌جای یادگرفتن مهارتی تازه، مشارکت در جامعه، یا تربیت فرزند، صرفِ تلویزیون دیدن در تنهایی و انزوا شده و پستمن می‌گفت تلویزیون سیاست را به تئاتر، علم را به داستان‌گویی و همه‌چیز را به حماقت تبدیل کرده است.

آن سال‌ها، اینترنت و دنیای دیجیتال در حال ظهور بود و خوش‌بین‌ها خطاب به منتقدانی مثل پستمن و پاتنام می‌گفتند: دوران تلویزیون به پایان خود نزدیک می‌شود. به زودی اینترنت از راه خواهد رسید و زخم عمیقی را که تلویزیون بر پیکر فرهنگ زده، درمان خواهد کرد. جاناتان فرنزن، در مقاله‌ای در سال ۱۹۹۵ دربارۀ افول خواندن و ظهور فناوری دیجیتال نوشت: «فناوریِ دیجیتال داروی خوبی برای جامعۀ بیمار است». اما حالا که سی سال از آن روز گذشته است به خوبی می‌دانیم که رسانه‌های دیجیتال هرگز به پادزهر تلویزیون تبدیل نشدند.

درک تامپسون، نویسنده و روزنامه‌نگار آمریکایی، می‌گوید اینترنت نه‌تنها بدیلِ تلویزیون نشد، بلکه خودش در نهایت به تلویزیونی مرگبارتر تبدیل شد. او توضیح می‌دهد: «وقتی می‌گویم ”تلویزیون“، منظورم فقط شبکه‌های معمولی، شبکه‌های کابلی یا چیزی مثل نتفلیکس نیست. ریموند ویلیامز در کتابی می‌گوید، همۀ نظام‌های ارتباطی پیش از تلویزیون، عناصری گسسته بودند. مثلاً کتاب مجموعه‌ای از برگه‌ها بود که بین دو جلد جمع شده بودند، تئاتر یک نمایش بود که در زمان و مکان مشخصی اجرا می‌شد، اما تلویزیون، یک ”جریان“ است».

تلویزیون شکل‌های پراکندۀ رسانه و سرگرمی را در چیزی واحد همگرا می‌کند: جریانِ پیوستۀ ویدیوهای دنباله‌دار. اگر مطابق با این تعریف نگاه کنید، بهتر متوجه می‌شوید که چطور اینترنت به تلویزیون تبدیل شده است. شبکه‌های اجتماعی که امروزه عملاً جایگزین اینترنت شده‌اند، به جریانِ بی‌وقفه‌ای از ویدئوها مبدل گشته‌اند که سازنده‌هایشان را نمی‌شناسیم و فقط یکی پس از دیگری تماشایشان می‌کنیم. البته مثل زمانِ ظهور اینترنت، امروز هم خوش‌بین‌هایی پیدا می‌شوند که می‌گویند دوای دردِ شبکه‌های اجتماعی فناوریِ هوش مصنوعی است.

اما درک تامپسون می‌گوید هوش مصنوعی هم محکوم به سرنوشت مشابهی است. همین حالا، متا محصولی به نام وایبز معرفی کرده و اوپن‌اِی‌آی هم سورا را رونمایی کرده است. هر دو شبکه‌های اجتماعیِ مبتنی بر هوش مصنوعی‌اند که کاربران در آن‌ها می‌توانند بی‌وقفه ویدیوهایی را تماشا کنند که با هوش مصنوعی تولید شده‌اند. پس مسیر پیش رو تقریباً روشن است: همه‌چیز دارد تلویزیون می‌شود. و این یعنی همه‌چیز کم‌کم ارزش‌های تلویزیون را به خود می‌گیرند: فوریت، هیجان، نمایش، ایجاز.

نتیجه، همان‌طور که پستمن هشدار داده بود، جامعه‌ای است که فراموش می‌کند چطور در قالبِ استدلال‌های طولانی فکر کند و به‌جای آن یاد می‌گیرد در قالب صحنه‌های کوتاهِ نمایشی فکر کند. آشناست؟ به چهره‌های اصلی سیاست امروز نگاه کنید. به رئیس‌جمهور راست‌گرایی که ستارۀ تلویزیونِ واقع‌نماست. به چپ‌گرایانی که برنامۀ یوتیوبی می‌سازند. تسلط بر دستور زبانِ ویدئوهای کوتاه، دیگر چیزی حاشیه‌ای در موفقیت سیاسی نیست، خودِ موفقیت سیاسی است. ویدیوهای کوتاه، از نظر نسلِ امروز، از مفهوم موفقیت جدایی‌ناپذیر شده‌اند.

نسل زد درآمریکا، پنج سالِ پیاپی در نظرسنجی‌‌ها گفته‌اند بیش از هر چیز می‌خواهند در بزرگسالی «اینفلوئنسر» باشند. وقتی همه‌چیز به تلویزیون تبدیل می‌شود، آنچه از دست می‌رود فقط خودِ هوش نیست، بلکه چیزی است که گفتنش سخت‌تر است و اثباتِ ارزشش از آن هم دشوارتر: ظرفیت تنهابودن، توانِ توجه پایدار، ساحتِ درون داشتن؛ این فضیلت‌ها در جهانی که هر رسانه همان رسانۀ دیگر است و هر چیز و همه چیز به نظام ارزشیِ یک چیز، یعنی تلویزیون، فروکاسته شده، دیگر معنایی ندارد.

آنچه خواندید برگرفته از گزارش «همه‌چیز تلویزیون است» است که در شمارۀ ۳۷ مجلۀ ترجمان منتشر شده است. این شماره و سایر محصولات ترجمان را از فروشگاه اینترنتی ما خریداری کنید.
🔗 tarjomaan.com/shop

#فرهیختگان روزن آگاهی
❤1🔥1
خطاب به دولتِ غایب: یا مسئولیت بپذیر یا کنار برو

دولت مسعود پزشکیان بسی بیش از گذشته به دلال واگذاری میدان تبدیل شده است، دلالی‌ که کارش نه حکمرانی بلکه سپردن عرصۀ عمومی به نهادهای ناپاسخ‌گو و فراقانونی است تا بی‌هیچ نظارت و مشروعیتی بر زندگی مردم حکم برانند.

این نه انفعال بلکه سازمان‌دهیِ انفعال است. دولت فقط منفعل نیست. میانجیِ فعالی است در انتقالِ شتاب‌ناک‌ترِ قدرت به نهادهای غیرمنتخب. شما عقب ننشسته‌اید. شما نقشِ دولت را تقدیم کرده‌اید به دیگرانی که نه رأیی گرفته‌اند و نه پاسخی می‌دهند. این نه حکمرانی بلکه صورت‌بندی عریانِ انصراف از حکمرانی است.

دولت از جمله یعنی سدکردن همین دست‌اندازی‌های قوای ناپاسخ‌گو، یعنی ایستادن مقابل قدرت‌های بی‌مهار، یعنی تحمیل قانون به کسانی که خود را فراتر از قانون می‌پندارند. اما شما چه کرده‌اید؟ تقریباً هیچ. نه ایستاده‌اید نه حتی تظاهر به ایستادن کرده‌اید. فقط عقب رفته‌اید، عقب‌تر، و باز هم عقب‌تر، تا جایی که دیگر چیزی از دولت باقی نمانده جز یک نام بی‌مسما.

این فروپاشی را کجا عریان‌تر از اینترنت طبقاتی می‌توان دید؟ تقسیم جامعه به اقلیتی از برخورداران و اکثریتی از نابرخورداران، به متصلان و گسستگان. این خط‌مشی نه فنی است نه اضطراری. اعلان صریح تبعیض است. این تبعیض نفرت‌انگیز را نیروهایی رقم زده‌اند که نه انتخاب شده‌اند و نه پاسخ‌گو هستند، اما شما دقیقاً همان‌جایی که باید جلوی‌شان می‌ایستادید کنار رفته‌اید. به این حتی نمی‌گویند انفعال. می‌گویند مشارکت در تضییع حق از طریق بی‌عملی. شما اجازه داده‌اید حق به امتیاز تقلیل یابد و قانون به شوخی بدل شود و شهروند به سوژه‌ای مفلوک‌تر تنزل پیدا کند.

اگر دولت در برابر چنین تعرض عریانی به ابتدایی‌ترین حقوق شهروندان به‌تمامی لال و بی‌حرکت می‌ایستد، اصلاً چرا هست؟ برای چه آمده‌اید؟ برای مدیریت چه چیزی؟ وقتی قرار است تصمیم را دیگران بگیرند و شما فقط مُهر بزنید یا سکوت کنید، این ساختار چه کارکردی جز تزئینِ بی‌قانونی دارد؟

این مسیر قطعاً مسیرِ انباشت خشم است. جامعه به‌عیان می‌بیند دولت حتی جرئت استفاده از حداقل اختیاراتش را ندارد. این یعنی تولید بحران. تکلیف را روشن کنید. یا بایستید و واقعاً دولت باشید یعنی هزینه بدهید و در برابر نهادهای فراقانونی سد بسازید، یا کنار بروید. همین. ماندن در این وضعیتِ معلق فقط یک معنا دارد: استمرار و تقویت همان نظمی که حقوق مردم را می‌بلعد و احدی هم پاسخ‌گو نیست.

مسئله روشن است و دیگر قابل تعویق نیست: یا دولت به معنای واقعی کلمه اعمال قدرت می‌کند و در برابر نهادهای ناپاسخ‌گو می‌ایستد یا رسماً اعلام می‌کند که نقش خود را به دیگران واگذار کرده است. حالت سومی وجود ندارد. ماندن در این حالتِ معلق اصلاً شکل دیگری از بازتولید همین نظمِ کنونیِ تنفرانگیزی است که حقوق همگانی را با ولع می‌بلعد.

#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥4❤1👍1👎1
گفت‌وگوی رضا علیجانی با بیژن مهر

حتی اگر ما اینک ندانیم چی کار می‌کند لااقل می‌دانیم چی کار نمی‌کند؛ ما هر دو راه «اصلاحات» و «سرنگونی» را آزموده‌ایم اما راه «گذار و تحول‌خواهی» و اعتراضات خشونت‌پرهیز را چندان نیازموده‌ایم؛ تنها راه نرفته ما!

افکار عمومی ایرانیان اینک در یک وضعیت خلأ و تعلیق به سر می‌برد.

به خاطر سرکوب‌های شدید و خونین، جامعه بسیار دوقطبی شده و خشم متراکم پشت سد سرکوب وقتی کوچک‌ترین حفره و روزنه‌ای می‌یابد به شدت فوران می‌کند. برخی اما نزدیک‌بینانه تصور می‌کنند در این آب فوران کرده می‌توانند کشتیرانی کنند.

مرتب می‌گفتیم جامعه ما درگیر یک دوی استقامت است، نه دوی صد متر ولی برخی شتابزده و نزدیک‌بینانه در فضای «این آخرین نبرده» سیر می‌کردند.

راه دراز آزادی و رهایی در ایران صبوری و استقامت، مدیریت و فرستادن سیگنال مثبت حتی به بخش‌هایی از درون قدرت می‌خواهد. در خیلی از کشورها این روند...

تاریخ کشور ما نشان داده که جامعه ایران چه در برابر استبداد داخلی و چه تجاوز خارجی صبور اما سرسخت و در نهایت پیروز بوده است.

بعد از این‌که سایه جنگ برداشته شود...

وضعیت کنونی کشور عمدتا حاصل عملکرد سپاه است.

«اصلاحات» که مدتی کار می‌کرد و یا حداقل امیدهایی ایجاد کرده بود را هسته سخت قدرت با محوریت علی خامنه‌ای و سپاه ناکار کرد.

اعتراضات مطالبه‌محور و اعتراضات علیه کلیت نظام نیز با سرکوب و کشتار خونین سپاه مواجه می‌شد.

سیاست خارجی ماجراجویانه و تهاجمی (و نه تدافعی برای بازدارندگی و دفاع از امنیت ملی) علی خامنه‌ای و سپاه ، با محوریت سپاه قدس، بخشی دیگر از عوامل و ریشه‌هایی است که کشور را به وضعیت جنگی کنونی کشانده است.

سیاست خارجی ضداسرائیلی «تهاجمی» را با فریبکاری می‌خواستند «تدافعی» نشان بدهند؛ خامنه‌ای گفته بود به سوریه بروید تا بشار اسد را حفظ کنید اما به افکار عمومی می‌گفتند برای دفاع از حرام به آنجا رفته‌ایم و یا در آنجا با داعش می‌جنگیم تا در ایران نجنگیم در حالی که در آن زمان داعشی وجود نداشت!

اینک می‌دانیم اصلاحات و صندوق رأی لااقل تا اطلاع ثانوی کار نمی‌کند. سرنگونی‌طلبی چه با اعتراضات خشونت‌گرای داخلی(هر چند سرمنشأ و آغازگر خشونت خود نظام حاکم است) و یا حمله نظامی خارجی نیز کار نمی‌کند.

بسیاری از اعتراضات اجتماعی خشونت‌پرهیز بوده و این حکومت بوده که آن را به خشونت کشانده است.

مسیر و روند دموکراسی در ایران یک راه دراز است؛ «راه طولانی آزادی»(به تعبیر نلسون ماندلا).

در خیلی از کشورها این روند موقعی موفق شده است که توانسته بخشی از حکومت و به خصوص بخشی از نظامیان را با خود همدل و یا حتی همراه سازد نه اینکه علیه خود متحدشان کند.

یک جنبش اجتماعی گذارطلبانه و تحول‌خواهانه باید نهایتا بتواند از درون نظام تا منتهی‌الیه اپوزیسیون را به نوعی عقلانیت دعوت کند و نیروهای میانه‌روی (دگرپذیر و نه دگرستیز) همه طیف‌ها را به گفتگو، همسویی عملی و همراهی بخواند.

گذار در آفریقا جنوبی، شیلی و... در نهایت با مذاکره با دکلرک، پینوشه و.. و از طریق صندوق رأیِ فیصله‌بخش و نهایی صورت پذیرفت.

چه جنگ دوازده روزه و چه جنگ اخیر عاملیت و فاعلیت را، علیرغم فحاشی‌های حتی ناموسی! که برخی سلطنت‌طلبان کردند، از مردم و خیابان گرفت.

بعد از این‌که سایه جنگ برداشته شود، هم تضادهای درون حکومت و هم مطالبات و اعتراضات مردم دوباره آشکار خواهد شد. جنگ حکومت را متحد و اکثریت مردم معترض را خاموش کرده است.

مسئله اقتصاد و معیشت روزمره امری نیست که مثل رأی من کو و مطالبات سیاسی و حقوق بشری بتوان با سرکوب و کهریزک محو یا مهارش کرد.

تاریخ ایران نشان داده که مردمان ایران متجاوزان خارجی را یا شکست داده‌ و یا در معده فرهنگی خود هضم کرده‌اند.

هم‌چنین؛ تاریخ ایران نشان داده که مستبدان داخلی نیز ولو با حکومت پنجاه ساله ناصرالدین‌شاه و یا دیگرانی که در سرکوبهای‌شان از سر و چشم و جمجمه مخالفان کوه و منار می‌ساختند پایدار نمانده‌اند.

به نظر نمی‌رسد ج.ا استثنائی بر این قاعده باشد! آن هم در کشوری با نسل‌هایی مدرن شده که شکافهای اجتماعی و فرهنگی و سیاسی‌اش تا اعماق خانواده‌های مسئولان و حاکمانش نیز نفوذ کرده و شکاف انداخته است.
نکات کامل‌تر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/841

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
آیا می‌شود خشمگین بود و ضد جنگ ماند؟ | آرش سرکوهی | ۳.۵
گدار
صحبت‌های آرش سرکوهی در کلاب گدار:

آرش سرکوهی درباره این پرسش صحبت می‌کند که چگونه می‌توان هم‌زمان خشم و استیصال جامعه را به رسمیت شناخت و در عین حال با جنگ و مداخله خارجی مخالفت کرد. او توضیح می‌دهد که مخالفت با جنگ تنها یک موضع اخلاقی نیست، بلکه ریشه در تجربه واقعی جنگ، ویرانی، و شکست ایده‌هایی دارد که تصور می‌کردند حمله خارجی می‌تواند راه‌حل بحران ایران باشد.

سرکوهی با تفکیک میان «توضیح» و «توجیه» جنگ‌طلبی، تلاش می‌کند نشان دهد چرا بخشی از جامعه ایران در شرایط بن‌بست سیاسی و سرکوب، به این نتیجه رسید که شاید جنگ تنها راه باقی‌مانده باشد. او همچنین درباره نقش رسانه‌ها، فضای روانی جامعه، احساس استیصال و شکست جنبش‌های مدنی در شکل‌گیری این وضعیت صحبت می‌کند و تأکید دارد که فهم این روندها به معنای تأیید آن‌ها نیست.

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
A Class to Remember (1993).mkv
1.2 GB
A Class to Remember (1993)
Director: Yôji Yamada

[Subtitle: English included]

کلاسی که باید به‌خاطر سپرد
کارگردان: یوجی یامادا

•••

یادتان باشد که به شعر، به آواز، به لیلاهای‌تان، به رویاهای‌تان پشت نکنید.

فرزاد کمانگر


تقدیم به فرزاد کمانگر و همهٔ معلمانی که به جای تبعیت از قوانین داعش ایرانی، درس آزادی و برابری و عشق به هم‌نوع خود را در الفبای کلاس گنجاندند... به معلمانی که به جای گوش سپردن به قوانین نرسالار و ضد زن، لیلاها را الگوی خود کردند و سرود زن خواندند.



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍1🔥1
پشت پرده «اینترنت پرو» کیست؟!

چند هفته‌ای‌ است که بحث اینترنت پرو در افکار عمومی مطرح گردیده و عاملی برای عصبانیت مردم شده و در نهایت سرمایه اجتماعی حاکمیت را با سرعت بالا تقلیل خواهد داد؛ درباره این «طرحِ پول‌پایه» جزییاتی مطرح است که در ادامه خواهم نوشت:
▪️۱. طرح اینترنت پرو با پیشنهاد مدیرعامل یک اپراتور به کارگروه اصلی یک شورای عالی بالادستی شکل گرفته و کارگروه عالی مدنظر، در مصوبه خود به صراحت نوشته که این طرح به پیشنهاد مدیرعامل مذکور مصوب شده است‌.
▪️۲. مدیرعامل اپراتور مذبور پس از شکست در تحقق وعده‌های خود برای راه‌انداختن خدمات پایه شبکه ملی اطلاعات، گفته که فیلترینگ به ضرر ماست و باید فیلترینگ را بی‌خیال شویم و اینترنت را گیگی ۴۰ هزار تومان به مردم عرضه کنیم!
▪️۳. تا امروز «اپراتور مذکورِ فردِ موردِ اشاره» با ارسال بیش از ۴ میلیون پیامک، بیش از ۴۵۰،۰۰۰ سیم پرو فعال کرده و اپراتورِ دیگر با ارسال بیش از ۵۰۰،۰۰۰ پیامک، تنها حدود ۴۰،۰۰۰ سیم پرو فعال دارد!
▪️۴. به نظر می‌رسد هدف مدیرعامل اپراتور مدنظر در نهایت عرضه ۱ میلیون اینترنت پرو به بازار در فاز اول و سپس آزادسازی آن برای همه مردم در فاز نهایی می‌باشد.
▪️۵. ابتدا قرار بود این اینترنت برای کسب و کارها و به ازای هر شرکت ۲ نفر و با احراز هویت باشد ولی در حال حاضر این عدد افزایش یافته و احراز هویت اولیه نیز صورت نمی‌گیرد. علاوه بر این در بازار سیاهِ اینترنتِ پرو، دلالانی با دریافت پول‌های نجومی اینترنت پرو را برای افراد غیرِ شرکتی نیز فعال می‌کنند.
▪️۶. مدیرعامل این اپراتور به فرزند یکی از مقاماتی که _احتمالا در ماندن یا نماندن وی در صندلی‌اش موثر است_ مدیرعاملی شرکتی را داده که بعید است این آقازاده با اطلاعِ پدرش در این جایگاه قرار گرفته باشد!
▪️۷. فیروزآبادی دبیر سابق شورای عالی فضای مجازی در جوابِ سوالی در مورد اینترنت پرو می‌گوید «پول، حلالِ مشکلات است»؛ وقتی برآورد یک فردِ فنی_امنیتی در مورد اینترنت پرو، «بحث پولِ بیشتر» است طبیعتا جامعه نیز برداشتی بدتر از آن را خواهد داشت.
▪️۸. در ۱۲ ماه گذشته به طور تقریبی، ۳ ماه اینترنت کشور قطع بوده است؛ سرمایه اجتماعی کشور _که بابت جنگ_ تقویت شده، نباید دستمایه اقدامات مشکوک و منفعت محور مدیرانِ اِبن‌الوقت قرار گیرد.
▪️۹. طرح‌های تبعیض‌آمیزی چون «اینترنت پرو» این انگاره را در جامعه جا می‌اندازد که هزینه‌های اقداماتی چون «تحریم» و «جنگ» از جیب مردم باید پرداخت شود و از همین باب چنین طرح هایی تکمیل کننده اقداماتِ شناختی دشمن است؛ در اغلب کشورهای جهان عُرف است که در زمان بحران _یعنی جنگ و شورش_ نت قطع شده و پس از آرامش، مجدد فعال می‌شود ولی در برخی از موضوعات در کشور ما، گویا به گونه‌ای دیگر اتفاقات رقم می‌خورد!
▪️۱۰. نکته جالب اینکه به ازای یک میلیون نفر عضویتِ در اینترنت پرو ۵۰ گیگابایتی (هدف گذاری اولیه)، بیش از ۲،۰۰۰ میلیارد تومان نصیب اپراتورها _بخوانید یک اپراتور_ می‌شود؛ این حجم در چند روز مصرف می‌گردد؟! گردش مالی آن در ماه و سال چقدر می‌شود؟!
▪️۱۱. طبق شنیده‌ها، مرکز ملی فضای مجازی از اپراتورِ اصلی ارائه دهنده اینترنت پرو شکایت کرده ولی تاکنون بنا به دلایلی این پرونده به سرانجام نرسیده؛ وزارت ارتباطات هم که دائما مصاحبه می‌کند و می گوید با این طرح مخالف است. چه کسی با چه پشتوانه‌ای چنین اقداماتِ مشکوکی را هدایت میکند؟!
شنیده ها می‌گوید یکی از افراد پُرنفوذ در نهاد ریاست جمهوری نیز از مدیرعاملِ اپراتورِ اصلی اینترنت پرو حمایت می‌کند؛ برعکس کلیت دولت که مخالف آن است.
▪️۱۲. در نهایت؛ «مدیرعامل ایرانسل» برای یک مسأله‌ی احتمالا ناخواسته _یعنی تاخیر یک ساعته در قطعِ تماس‌ها در ۱۸ دی ۱۴۰۴ بنا به مصوبه شعام_ در کوتاه‌ترین زمانِ ممکن برکنار شد ولی بانیِ اصلی «طرحِ سرمایه‌اجتماعی نابود کُنِ اینترنتِ پرو» همچنان به کار خود ادامه می‌دهد!

علی قلهکی
لینک توییت
https://x.com/i/status/2054247108098846826

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3❤1
آیا می‌شود با شیطان جنگید و شبیه او نشد؟ _ فرخ نگهدار _ ۳.۶
گدار
صحبت‌های فرخ نگهدار در کلاب گدار:

فرخ نگهدار از تجربه شخصی خود پیش و پس از انقلاب ۵۷ می‌گوید و توضیح می‌دهد که چگونه بخش بزرگی از نیروهای سیاسی آن دوران، خشونت را واکنشی ناگزیر به خشونت حکومت می‌دانستند. او با رجوع به تجربه مبارزه مسلحانه و فضای سیاسی دهه‌های گذشته، درباره این پرسش صحبت می‌کند که چگونه استبداد می‌تواند وجدان جامعه و حتی مخالفان خود را تغییر دهد و آن‌ها را به سمت بازتولید همان منطق خشونت سوق دهد.

نگهدار همچنین درباره تحول تدریجی گفتمان دادخواهی، مخالفت با اعدام و رشد نگاه‌های مبتنی بر عدم خشونت در جامعه مدنی ایران سخن می‌گوید و از چهره‌هایی مانند پرستو فروهر و علیرضا رجایی به عنوان نمونه‌های ایستادگی بر سر کرامت انسانی و ارزش‌های ضد خشونت یاد می‌کند.

#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنرانی مهری بهفر
در شب شاهنامه و ایران

پنجشنبه، هفدهم اردیبهشت ۱۴۰۵
فرهنگسرای نیاوران، سالن خلیج فارس


#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2
اینترنت پرو مصداق بارز استراتژی روزنه‌گشایی!


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
رگ زندگی

   در جهان امروز، در زمانه‌ای که عصر ارتباطات لقب گرفته است، اینترنت رگ زندگی است.‌ زندگی آدمیان در این روزگار از هر جهت به درجات با اینترنت گره خورده است. اینترنت خود زندگی است.بستن اینترنت خفه‌کردن زندگی‌ست. خفه‌کردن مردم است. تیغ‌کشیدن بر شاهرگ حیاتی جامعه است. فیلترینگ و خط سفید و اینترنت طبقاتی و هر کردار و رفتار و سیاستی از این دست، هر نامی که می‌خواهید بر آن بگذارید، چیزی نیست مگر مردم‌ستیزی و مردم‌سوزی و مردم‌کشی.

داریوش رحمانیان
بیست و سوم اردیبهشت هزار و چهارصد و پنج


#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥3
علیرضا بهشتی شیرازی.pdf
198.4 KB
چه خواهد شد؟
علیرضا بهشتی شیرازی

هر آفریده‌ای را که در نظر آورید از مزیتی برخوردار است. یکی سریع می‌دود، دیگری بال پرواز دارد، یا دندان درنده، یا زهر کشنده، یا قدرت دید در تاریکی مطلق، و قص علیهذا. در انسان ویژگی ممتاز توانائی سازماندهی است. کافی است به ساده‌ترین جنبه از زندگی خود، مثلا فنجان چای پیش روی‌تان بیندیشید تا این واقعیت را تصدیق کنید: از مزرعه تا کارخانه، تا بندر، تا مسیرهای دریائی، تا شبکه توزیعِ مویرگی، ارتشی از انسان‌ها دست به دست یکدیگر می‌دهند تا شما این جرعه را بنوشید. و هر چه دستاوردها پیچیده‌تر باشند بیشتر نتیجه سازماندهی هستند.
در مثال فنجانِ چای دست‌اندرکاران تامین آن را به یک ارتش تشبیه می‌کنیم، زیرا مثل اعلای سازماندهی تشکل به منظور اعمال خشونت است. در مرحله‌ای پائین‌تر دستگاه‌های دولتی نمونه این امرند. سپس از تلاش حزبی و سیاسی به عنوان کار تشکیلاتی یاد می‌شود. در ادامه حتی فعالیت‌های جنبشی را در این زمره می‌آوریم. ولی آیا فقط همین؟ خیر. اینها به مانند نوک‌ یک کوه یخ تنها بخش نسبتا کمی از مجموع سازماندهی انجام گرفته در سراسرجامعه هستند…

متن کامل در پیوست


#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥1
روستای چوپانان منظم‌ترین روستای خشتی جهان
روستایی که هیچ کوچه بن‌بستی ندارد.
تحلیل زمانه

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6
انتصاب عارف به عنوان «رئیس ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور»

مسعود پزشکیان رئیس‌جمهور، نظر به آنچه «ضرورت فوری استقرار حکمرانی یکپارچه، منسجم و کارآمد در فضای مجازی» عنوان کرد محمدرضا عارف را با حفظ سمت به‌عنوان «رئیس ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی کشور» منصوب کرد.

پزشکیان در حکم انتصاب محمدرضا عارف، معاون اول رئیس‌جمهور را به سمت رئیس ستاد ویژه ساماندهی و راهبری فضای مجازی تصریح کرده است: «انتظار دارد با اتکال به خداوند متعال و با بهره‌گیری از کلیه ظرفیت‌های قانونی و اجرایی کشور نسبت به ایجاد انسجام نهادی و هم‌راستاسازی سیاست‌ها، برنامه‌ها و اقدامات دستگاه‌های ذی‌ربط اقدام نموده و با طراحی و استقرار سازوکارهای مؤثر، هماهنگی و تصمیم‌گیری یکپارچه در رفع تداخل وظایف، جلوگیری از موازی‌کاری‌ها و پایان‌بخشی به چندصدایی در مدیریت فضای مجازی کشور»، اهتمام حداکثری مصروف دارید.


#فرهیختگان راهی به رهایی
🤔2🕊1
روزنامه ستاره صبح/ ۲۳ اردیبهشت ۱۳۰۴
اثر سیاست در اقتصاد، گفتگو با فریدون مجلسی

ستاره صبح - فائزه صدر: به كَزارش آكسيوس، پس از بن بست در مذاكرات، سه مقام آمريكايى اعلام كرده اند كه ترامپ روز دوشنبه با تيم امنيت ملى خود ديدار كرده تادر مورد راههاى پيش رو در جنكَ واز جمله احتمال از سر گیری اقدام نظامى، بحث و كَفتكَو كند هم زمان با اين ديدار حساس و در آستانه سفر رئيس جمهور آمريكا به جين، زمزمه هايى از آغاز دور جديد دركَيرى ها به كَوش مى رسد. جنكَى كه شايد اين بار قش متفاوتى براى حاميان تهران تعريف كند. ستاره صبح در اين رابطه با فريدون مجلسى، كارشناس و تحليلكَر سياسى كَفتو كَو داشت كه در ادامه مى خوانيد:

فريدون مجلسى درباره بن بست مذاكرات به ستاره صبح كَفت: من متن پيشنهادى ايران به آمريكايها را خواندم، اين متن با تبليغاتى كه در رابطه با پيروزى در جنك مى بينيم هم خوانى دارد. جون طرف پيروز در جنك شرايط را تعيين مى كند اين كه جه كارهايى بايد توسط طرف مقابل انجام بكَيرد كه رضايت ايران جلب شود و اين متن از قلم فاتحان نوشته شده بود كه برعكس آن جيزى است كه آمريكا از ايران توقع دارد.
وى افزود: در اين پيشنهادات متقابل، هيج اسمى از دليل اصلى خصومت و جنگ بين ايران وآمريكا به ميان نيامده است. در حاليكه موضوع اصلى اين است كه جمهورى اسلامى خود را موظف دانسته كه براى حمايت حقوق بخشى از مردم فلسطين مأموريت نابودى اسرائيل از صحنه روز كَار را بر عهده بكَيرد.
اين تحليلكر سياسى در رابطه باخواسته هاى حداكثرى ايالات متحده گفت: مشكل موضع ايران در قبال مساله فلسطين است وهمين مساله به آمريكا جسارت داده به ايران حمله كند و در مرحله توافق جنين توقعاتى از تهران داشته باشد. مى خواهد از فعاليت هاى هسته‌ای ايران جلوگیر كند چون ادعا می‌كنند شما مى خواهيد بمب اتمى بسازيد تا اسرائيل را نابود كنيد.
وى در ادامه متذكر شد: در داخل با پاسخ هايى متناقض نسبت به اين موضوع روبرو هستيم. هم فتواى حرمت بمب اتمى را داريم وهم اظهار نظر هاى محافل پارلمانی و اجرايي كه می‌گویند ايران بايد بازدارندگی هسته‌ای داشته باشد. اين وضعيت متناقض بهانه به دست امريكا مى دهد.
اين تحليلكر سياسى در خصوص نسبت ميان بن بست مذاكرات و پرونده هسته‌ای تهران يادآور شد: گاهی به اين موضوع رنگ نزاد پرستانه زده مى‌شود و مى‌شنويم كه جرا ديكر كشورها توانايى هسته‌ای دارند و ایران از اين امكان محروم است. بايد كارى كرد كه فعاليت هسته‌ای ايران براى جهان تهديد آمیز نباشد و بهانه به دست آنها ندهند سپس بگوییم كه چرا فرانسه يا دیگر كشورها اين امكان را دارند و ما نبايد داشته باشيم؟! وسعت ایران سه برابر فرانسه و جمعیت آن بسیار بیشتر است. 
وى كَفت: از سويى امروز منبع اصلى سياست گذاری مبهم است و برخى مشكلات ازاينجا سرجشمه مى گیرد. دولت وظيفه دفاع از ملت را بر عهده دارد و اين دفاع دو جنبه دارد. اول دفاع در برابر تجاوزات بیگانه و دوم جلوگیری از وارد شدن خسارت وزيان به مردم و کشور، وامروز مردم حق سؤال دارند. آيا سياست ها و تصميمات ضرر و زيانى به مردم تحميل نمى كند؟! آيا اقداماتى كه به جنگ منجر مى شود به نفع كشور و مردم است؟!
فريدون مجلسى در پايان گفتگو تأكيد كرد: مقاومت احترام دارد و مقاومت ملت جاى خود را دارد اما وقتى صنعتى مثل پتروشيمى كه مزيت نسبى كشور است یا فولاد فرو مى ريزد ضربه اى به ملت و كشور است. ضربتى به خصم كه ثروت ملى را نابود مى كند جه سودی دارد؟! حتى اكر آمريكا در جنگ با ايران نابود شود كه نمى شود، اين جبرانى بر نابودى كشور و رنج مردم نخواهد بود.

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4