به گزارش «صدای میراث»، ارزیابیهای فنی از میزان خسارات وارد شده به کاخ گلستان نشان میدهد که در پی بمباران ساختمان شماره دو قوه قضاییه و کلانتری میدان ارگ تهران طی جنگ اخیر در اسفندماه، آسیبهایی به این ارگ ۴۰۰ ساله وارد آمده است. بر اساس این گزارش، در این حملات که جدارههای اصلی بنا و حریم منظری کاخ گلستان را تحت تاثیر قرار داده، ۱۱۰۰ مترمربع از آیینهکاریها و گچبریهای قاجاری، ۲۲۰ درب، پنجره و ارسی تاریخی و ۲۵۰ مترمربع از کاشیکاریهای جدارهها فروریخته، خرد شده یا ترک خورده است. همچنین ۱۰۰۰ مترمربع از قاببندی چوبی سقفهای تالارهای نفیس آسیب دیده و ۳۰ شعله از لوسترهای تاریخی و باشکوه این مجموعه خرد شدهاند.
علاوه بر آسیبهای سازهای مانند کنده شدن ۲۵۰۰ متر از شیروانیها و شکستگی ۲۰۰۰ مترمربع از خرپاهای چوبی، بخشهای هنری و تاریخی داخل کاخ نیز با خساراتی روبرو شدهاند. براساس این گزارش، نقاشیهای قاجاری تالار اصلی دچار آسیب و ریزش شدهاند. این آسیبها به سازه عمارت «شمسالعماره» نیز سرایت کرده و سر مجسمه تخت مرمر (محل جلوس پادشاهان قاجار و کریمخان زند) قطع شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
علاوه بر آسیبهای سازهای مانند کنده شدن ۲۵۰۰ متر از شیروانیها و شکستگی ۲۰۰۰ مترمربع از خرپاهای چوبی، بخشهای هنری و تاریخی داخل کاخ نیز با خساراتی روبرو شدهاند. براساس این گزارش، نقاشیهای قاجاری تالار اصلی دچار آسیب و ریزش شدهاند. این آسیبها به سازه عمارت «شمسالعماره» نیز سرایت کرده و سر مجسمه تخت مرمر (محل جلوس پادشاهان قاجار و کریمخان زند) قطع شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😱5🤔2
آژیرها در بحرین و کویت و عربستان به صدا درآمدند؛ انفجارها در قشم شنیده شد؛ شب پر التهاب خلیج فارس، آیا آتشبس کامل نقض و وارد مرحله جنگ شده است؟
در نگاه نخست، کنار هم قرار دادن این خبرها گیجکننده به نظر میرسد. از یک سو، گزارشهایی از رهگیریهای پدافندی در خلیج فارس، هشدارهای امنیتی در برخی کشورهای عربی، اقدامات نظامی آمریکا علیه شناورها و همچنین وقوع انفجارهایی در سواحل جنوبی ایران منتشر میشود. از سوی دیگر، همزمان نشانههایی از تداوم مسیرهای دیپلماتیک و پیامهای سیاسی درباره ادامه گفتوگوها دیده میشود.
اما شاید خطای تحلیل در همین نقطه آغاز شود؛ جایی که بسیاری تصور میکنند هرگونه درگیری یا اقدام نظامی الزاماً به معنای مرگ آتشبس یا پایان مذاکرات است.
واقعیت این است که خاورمیانه وارد مرحلهای شده که میتوان آن را «صلحِ متخاصم» نامید؛ وضعیتی که در آن آتشبس روی کاغذ زنده است اما سایههای درگیری همچنان در آسمان منطقه پرواز میکنند. نه جنگ به نقطه انفجار کامل رسیده و نه صلح توانسته میدان را به دست بگیرد.
آنچه امروز دیده میشود، بیش از آنکه نقض کامل آتشبس باشد، نوعی «سایهنبرد» است؛ نبردی که در حاشیه خطوط رسمی جریان دارد. در این فضا، طرفها مراقباند از خط قرمز جنگ فراگیر عبور نکنند، اما همزمان تلاش میکنند پیامهای بازدارنده، هشدارهای امنیتی و نمایشهای قدرت را متوقف نکنند.
به بیان دیگر، منطقه وارد عصر «بازدارندگیِ متحرک» شده است؛ عصری که در آن موشکها گاهی شلیک میشوند تا جنگ آغاز نشود، سامانههای پدافندی فعال میشوند تا توازن ترس حفظ شود، و هشدارهای امنیتی بخشی از زبان روزمره سیاست میشوند.
از همین زاویه، تکذیب توقف مذاکرات توسط ترامپ معنای مهمتری پیدا میکند. اگر واشینگتن به این جمعبندی رسیده بود که مسیر دیپلماسی کاملاً بسته شده است، احتمالاً ضرورتی برای چنین تأکید آشکاری وجود نداشت. برعکس، اصرار بر زنده بودن گفتوگوها نشان میدهد که در پشت پرده تنشهای میدانی، کانالهای سیاسی هنوز فعال هستند.
شاید بتوان گفت امروز دو ساعت متفاوت در خاورمیانه همزمان تیکتاک میکنند؛ ساعت میدان و ساعت مذاکره. ساعت میدان با صدای رهگیریها، آژیرها و تحرکات نظامی کار میکند. ساعت مذاکره اما در اتاقهای بسته، پیامهای محرمانه و تماسهای دیپلماتیک به حرکت خود ادامه میدهد.
نکته مهم اینجاست که این دو ساعت الزاماً علیه یکدیگر عمل نمیکنند. در بسیاری از بحرانهای بزرگ جهان، تنشهای محدود میدانی نه پایان دیپلماسی بلکه بخشی از ابزار فشار برای شکل دادن به نتیجه مذاکرات بودهاند.
به همین دلیل، آنچه اکنون مشاهده میشود شاید نه فروپاشی آتشبس باشد و نه آغاز جنگی فراگیر؛ بلکه ورود منطقه به مرحلهای باشد که میتوان آن را «مهدرگیری» نامید؛ وضعیتی که در آن صداهای انفجار شنیده میشوند، اما تصمیم نهایی هنوز پشت درهای بسته سیاست گرفته نشده است.
خاورمیانه این روزها شبیه میدان شطرنجی است که مهرهها در حال حرکتاند، اما هیچیک از بازیگران هنوز فرمان حمله نهایی را صادر نکردهاند. آسمان پرتنش است، دریا متلاطم است، اما دیپلماسی هنوز نمرده است. و شاید همین مهمترین نشانه باشد که منطقه در آستانه یک انتخاب تاریخی ایستاده؛ انتخابی میان گسترش سایهجنگ یا تولد توافقی که هنوز در مه پنهان مانده است.
حمید آصفی
#فرهیختگان روزن آگاهی
در نگاه نخست، کنار هم قرار دادن این خبرها گیجکننده به نظر میرسد. از یک سو، گزارشهایی از رهگیریهای پدافندی در خلیج فارس، هشدارهای امنیتی در برخی کشورهای عربی، اقدامات نظامی آمریکا علیه شناورها و همچنین وقوع انفجارهایی در سواحل جنوبی ایران منتشر میشود. از سوی دیگر، همزمان نشانههایی از تداوم مسیرهای دیپلماتیک و پیامهای سیاسی درباره ادامه گفتوگوها دیده میشود.
اما شاید خطای تحلیل در همین نقطه آغاز شود؛ جایی که بسیاری تصور میکنند هرگونه درگیری یا اقدام نظامی الزاماً به معنای مرگ آتشبس یا پایان مذاکرات است.
واقعیت این است که خاورمیانه وارد مرحلهای شده که میتوان آن را «صلحِ متخاصم» نامید؛ وضعیتی که در آن آتشبس روی کاغذ زنده است اما سایههای درگیری همچنان در آسمان منطقه پرواز میکنند. نه جنگ به نقطه انفجار کامل رسیده و نه صلح توانسته میدان را به دست بگیرد.
آنچه امروز دیده میشود، بیش از آنکه نقض کامل آتشبس باشد، نوعی «سایهنبرد» است؛ نبردی که در حاشیه خطوط رسمی جریان دارد. در این فضا، طرفها مراقباند از خط قرمز جنگ فراگیر عبور نکنند، اما همزمان تلاش میکنند پیامهای بازدارنده، هشدارهای امنیتی و نمایشهای قدرت را متوقف نکنند.
به بیان دیگر، منطقه وارد عصر «بازدارندگیِ متحرک» شده است؛ عصری که در آن موشکها گاهی شلیک میشوند تا جنگ آغاز نشود، سامانههای پدافندی فعال میشوند تا توازن ترس حفظ شود، و هشدارهای امنیتی بخشی از زبان روزمره سیاست میشوند.
از همین زاویه، تکذیب توقف مذاکرات توسط ترامپ معنای مهمتری پیدا میکند. اگر واشینگتن به این جمعبندی رسیده بود که مسیر دیپلماسی کاملاً بسته شده است، احتمالاً ضرورتی برای چنین تأکید آشکاری وجود نداشت. برعکس، اصرار بر زنده بودن گفتوگوها نشان میدهد که در پشت پرده تنشهای میدانی، کانالهای سیاسی هنوز فعال هستند.
شاید بتوان گفت امروز دو ساعت متفاوت در خاورمیانه همزمان تیکتاک میکنند؛ ساعت میدان و ساعت مذاکره. ساعت میدان با صدای رهگیریها، آژیرها و تحرکات نظامی کار میکند. ساعت مذاکره اما در اتاقهای بسته، پیامهای محرمانه و تماسهای دیپلماتیک به حرکت خود ادامه میدهد.
نکته مهم اینجاست که این دو ساعت الزاماً علیه یکدیگر عمل نمیکنند. در بسیاری از بحرانهای بزرگ جهان، تنشهای محدود میدانی نه پایان دیپلماسی بلکه بخشی از ابزار فشار برای شکل دادن به نتیجه مذاکرات بودهاند.
به همین دلیل، آنچه اکنون مشاهده میشود شاید نه فروپاشی آتشبس باشد و نه آغاز جنگی فراگیر؛ بلکه ورود منطقه به مرحلهای باشد که میتوان آن را «مهدرگیری» نامید؛ وضعیتی که در آن صداهای انفجار شنیده میشوند، اما تصمیم نهایی هنوز پشت درهای بسته سیاست گرفته نشده است.
خاورمیانه این روزها شبیه میدان شطرنجی است که مهرهها در حال حرکتاند، اما هیچیک از بازیگران هنوز فرمان حمله نهایی را صادر نکردهاند. آسمان پرتنش است، دریا متلاطم است، اما دیپلماسی هنوز نمرده است. و شاید همین مهمترین نشانه باشد که منطقه در آستانه یک انتخاب تاریخی ایستاده؛ انتخابی میان گسترش سایهجنگ یا تولد توافقی که هنوز در مه پنهان مانده است.
حمید آصفی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍2🤬2❤1🔥1
از #لامرد_۷۲۰K بگوییم
جنایت بزرگ و عجیبی که مغفول واقع شده
آهای مردم شریف ایران! لطفاً دو دقیقه دل بدهید تا با هم یک حساب و کتاب ساده انجام دهیم. نیویورکتایمز گزارش داده موشک جدیدی بنام «#PrSM» که برای اولینبار در جهان بر سر مردم شهر لامِرد تِست شده، حاوی ۱۸۰ هزار ساچمه بنام «#تنْگِستِن» بوده است! البته اگر این روزنامه آمریکایی هم گزارش نداده بود، در و دیوار سوراخسوراخ شهر گواهی میداد! خب حالا چند موشک بر سر مردم لامرد منفجر شده؟ ۴ تا؛ یعنی میشود چند ساچمه؟ ۷۲۰ هزار! جمعیت کل مردم این شهر کوچک چقدر است؟ فقط ۳۰ هزار نفر! یعنی سهم هر لامردی از هدیه عمو ترامپ، میشود ۲۴ گلوله!
خب این سهمیه با عدالت و بین تمام مردم شهر پخش شده؟! نه! طراحی موشک جدید آمریکا طوری است که قبل از اصابت و در ارتفاع حدود ۶۰ متری زمین منفجر و ۱۸۰ هزار ساچمه را به اطراف پراکنده میکند! به همین دلیل، روی زمین هیچ دهانه برخورد و گودالی نیست، اما تا دلت بخواهد دیوارها و در و پنجرهها، پر از سوراخهای ریز و درشت ساچمههاست. اولی را بر سر محله مسکونی ایثار منفجر کرده، دومی کمی آنطرفتر و در محله مسکونی تُلْخَندَق، سومی دوباره سهمیه محله ایثار بوده و چهارمی هم بالای مدرسه ابتدایی و سالن ورزشی شهید نعیمی. یعنی تمام این ۷۲۰ هزار گلوله فقط بر سر محدوده کوچکی از این شهر کوچک فرود آمده است!
کل موشکها فقط در فاصله ۳۵ ثانیه شلیک شده و متأسفانه در همین نیمدقیقه، ۱۷۰ نفر شهید و مجروح شدند که حتی یکنفر از آنان هم نیروی نظامی نیست! ۱۷۰ نفر در ۳۵ ثانیه، یعنی در هر ثانیه ۵ خانواده داغدار شدند! از #آوینا برزگر دو ساله که در اتاق عمل جراحی درحالی که هنوز پستانک در دهانش بود به شهادت رسید (خدا کند تصویرش را نبینید! عجیب سوزناک است) تا خانم پرستار و پیرزن ۷۰ ساله؛ از #هلما و #الهام و دخترکانی که در سالن ورزشی مشغول بازی والیبال بودند تا #ایلیا و #عبدالمصوّر و پسربچههایی که در زمین چمن مشغول فوتبال بودند و همگی با مربی خود به شهادت رسیدند.
دقت کنید حتی در بمباران تهران هم چنین فاجعهای رخ نداده؛ در آنجا مثلاً یک ساختمان را زدند با چند شهید و زخمی؛ مجروحان هم در چند بیمارستان توزیع شدند. اما در اینجا ۲ محله مسکونی با هم رفته روی هوا و از طرف دیگر تنها بیمارستان یک شهر کوچک، اصلاً کشش پذیرش این همه مجروح ناگهانی را نداشته.
هرچند در میان مجروحان از قطع عضو داریم تا دختر نابینا، اما این معجزه ماه رمضان بود که تعداد شهدا از ۲۱ نفر بالاتر نرفت. لامرد که در انتهای جنوب فارس واقع شده، عجیب داغ است. مردم روزهدار و تشنه و گرسنه در آن گرمای طاقتفرسا، بعد از افطار از خانه میزنند بیرون؛ برای همین در ساعت انفجار (۱۷ بعدازظهر) خیابانها هنوز خلوت بوده و در و دیوار منازل که حالا چاکچاک شده، نقش سنگر حفاظت از جان مردم را ایفا کردهاند. چند شب پیش منزلی را دیدم با بیش از ۲۰۰ ساچمه در اتاق خواب و پذیرایی! اما اهل خانه سالمند.
جواد موگویی بعد از ۳ ماه آمده لامرد و حیرتزده میپرسد پس چرا هیچکس در ایران از این فاجعه خبر ندارد؟ میگویم چون لامرد در روز اول جنگ و همزمان با میناب هدف قرار گرفت و تحتالشعاع فاجعه کشتار کودکان مدرسه شجره طیبه مغفول شد. میگوید اتفاقاً چون در لامرد یک موشک جدید کشتار جمعی برای اولینبار در جهان تست عملیاتی شده، این موضوع قابلیت پردازش زیادی دارد. فرودگاه لامرد هم که بازگشایی شده، همه بیایند ببینند.
نویسندهاید؟ بنویسید. هنرمندید؟ نقاشی کنید. شاعرید؟ شعر بگویید. با هر ابزاری که دارید، راوی این جنایت جنگی باشید. اگر هیچکدام را ندارید، لااقل همین مطلب را با دیگران به اشتراک بگذارید. هشتگ بزنید #لامرد_۷۲۰K تا مردم بدانند بر سر محدودهای کوچک از یک شهر کوچک، ناگهان ۷۲۰ هزار گلوله تنگستن فرود آمده! هشتگ بزنید #کودکان_آزمایشگاه_لامرد تا تمام نهادهای حقوقبشری جهان بدانند آوینای دو ساله و چند کودک دیگر قربانی تست موشک جدید آمریکا شدند. هشتگ بزنید #تیم_ملی_لامرد تا فدراسیون فوتبال از این فرصت طلایی استفاده کند و کاروان تیم ملی ایران را با نام شهدای پسربچه فوتبالیست، راهی جام جهانی کند. هشتگ بزنید #بازی_خونین_لامرد تا همه بدانند که مسابقه والیبال دختران ۱۱ ساله و ۱۲ ساله با سوت پایان زندگی آنان به اتمام رسید! راوی این جنایت بزرگ جنگی باشید، ولو شده با ارسال همین مطلب در گروههای دوستانه و خانوادگی خود؛ همین حالا!
#لامرد_۷۲۰K
#کودکان_آزمایشگاه_لامرد
#تیم_ملی_لامرد
#Lamerd_720K
#Lamerd_National_Team
#Lamerd_Lab_Kids
از بهنام ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
جنایت بزرگ و عجیبی که مغفول واقع شده
آهای مردم شریف ایران! لطفاً دو دقیقه دل بدهید تا با هم یک حساب و کتاب ساده انجام دهیم. نیویورکتایمز گزارش داده موشک جدیدی بنام «#PrSM» که برای اولینبار در جهان بر سر مردم شهر لامِرد تِست شده، حاوی ۱۸۰ هزار ساچمه بنام «#تنْگِستِن» بوده است! البته اگر این روزنامه آمریکایی هم گزارش نداده بود، در و دیوار سوراخسوراخ شهر گواهی میداد! خب حالا چند موشک بر سر مردم لامرد منفجر شده؟ ۴ تا؛ یعنی میشود چند ساچمه؟ ۷۲۰ هزار! جمعیت کل مردم این شهر کوچک چقدر است؟ فقط ۳۰ هزار نفر! یعنی سهم هر لامردی از هدیه عمو ترامپ، میشود ۲۴ گلوله!
خب این سهمیه با عدالت و بین تمام مردم شهر پخش شده؟! نه! طراحی موشک جدید آمریکا طوری است که قبل از اصابت و در ارتفاع حدود ۶۰ متری زمین منفجر و ۱۸۰ هزار ساچمه را به اطراف پراکنده میکند! به همین دلیل، روی زمین هیچ دهانه برخورد و گودالی نیست، اما تا دلت بخواهد دیوارها و در و پنجرهها، پر از سوراخهای ریز و درشت ساچمههاست. اولی را بر سر محله مسکونی ایثار منفجر کرده، دومی کمی آنطرفتر و در محله مسکونی تُلْخَندَق، سومی دوباره سهمیه محله ایثار بوده و چهارمی هم بالای مدرسه ابتدایی و سالن ورزشی شهید نعیمی. یعنی تمام این ۷۲۰ هزار گلوله فقط بر سر محدوده کوچکی از این شهر کوچک فرود آمده است!
کل موشکها فقط در فاصله ۳۵ ثانیه شلیک شده و متأسفانه در همین نیمدقیقه، ۱۷۰ نفر شهید و مجروح شدند که حتی یکنفر از آنان هم نیروی نظامی نیست! ۱۷۰ نفر در ۳۵ ثانیه، یعنی در هر ثانیه ۵ خانواده داغدار شدند! از #آوینا برزگر دو ساله که در اتاق عمل جراحی درحالی که هنوز پستانک در دهانش بود به شهادت رسید (خدا کند تصویرش را نبینید! عجیب سوزناک است) تا خانم پرستار و پیرزن ۷۰ ساله؛ از #هلما و #الهام و دخترکانی که در سالن ورزشی مشغول بازی والیبال بودند تا #ایلیا و #عبدالمصوّر و پسربچههایی که در زمین چمن مشغول فوتبال بودند و همگی با مربی خود به شهادت رسیدند.
دقت کنید حتی در بمباران تهران هم چنین فاجعهای رخ نداده؛ در آنجا مثلاً یک ساختمان را زدند با چند شهید و زخمی؛ مجروحان هم در چند بیمارستان توزیع شدند. اما در اینجا ۲ محله مسکونی با هم رفته روی هوا و از طرف دیگر تنها بیمارستان یک شهر کوچک، اصلاً کشش پذیرش این همه مجروح ناگهانی را نداشته.
هرچند در میان مجروحان از قطع عضو داریم تا دختر نابینا، اما این معجزه ماه رمضان بود که تعداد شهدا از ۲۱ نفر بالاتر نرفت. لامرد که در انتهای جنوب فارس واقع شده، عجیب داغ است. مردم روزهدار و تشنه و گرسنه در آن گرمای طاقتفرسا، بعد از افطار از خانه میزنند بیرون؛ برای همین در ساعت انفجار (۱۷ بعدازظهر) خیابانها هنوز خلوت بوده و در و دیوار منازل که حالا چاکچاک شده، نقش سنگر حفاظت از جان مردم را ایفا کردهاند. چند شب پیش منزلی را دیدم با بیش از ۲۰۰ ساچمه در اتاق خواب و پذیرایی! اما اهل خانه سالمند.
جواد موگویی بعد از ۳ ماه آمده لامرد و حیرتزده میپرسد پس چرا هیچکس در ایران از این فاجعه خبر ندارد؟ میگویم چون لامرد در روز اول جنگ و همزمان با میناب هدف قرار گرفت و تحتالشعاع فاجعه کشتار کودکان مدرسه شجره طیبه مغفول شد. میگوید اتفاقاً چون در لامرد یک موشک جدید کشتار جمعی برای اولینبار در جهان تست عملیاتی شده، این موضوع قابلیت پردازش زیادی دارد. فرودگاه لامرد هم که بازگشایی شده، همه بیایند ببینند.
نویسندهاید؟ بنویسید. هنرمندید؟ نقاشی کنید. شاعرید؟ شعر بگویید. با هر ابزاری که دارید، راوی این جنایت جنگی باشید. اگر هیچکدام را ندارید، لااقل همین مطلب را با دیگران به اشتراک بگذارید. هشتگ بزنید #لامرد_۷۲۰K تا مردم بدانند بر سر محدودهای کوچک از یک شهر کوچک، ناگهان ۷۲۰ هزار گلوله تنگستن فرود آمده! هشتگ بزنید #کودکان_آزمایشگاه_لامرد تا تمام نهادهای حقوقبشری جهان بدانند آوینای دو ساله و چند کودک دیگر قربانی تست موشک جدید آمریکا شدند. هشتگ بزنید #تیم_ملی_لامرد تا فدراسیون فوتبال از این فرصت طلایی استفاده کند و کاروان تیم ملی ایران را با نام شهدای پسربچه فوتبالیست، راهی جام جهانی کند. هشتگ بزنید #بازی_خونین_لامرد تا همه بدانند که مسابقه والیبال دختران ۱۱ ساله و ۱۲ ساله با سوت پایان زندگی آنان به اتمام رسید! راوی این جنایت بزرگ جنگی باشید، ولو شده با ارسال همین مطلب در گروههای دوستانه و خانوادگی خود؛ همین حالا!
#لامرد_۷۲۰K
#کودکان_آزمایشگاه_لامرد
#تیم_ملی_لامرد
#Lamerd_720K
#Lamerd_National_Team
#Lamerd_Lab_Kids
از بهنام ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
😱13❤7😢4🤬3
الیگارشی رانتی به مثابه تکیهگاه استبداد
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/127854/
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/127854/
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایران امروز
الیگارشی رانتی به مثابه تکیهگاه استبداد
احمد علوی - این نوشتار استدلال میکند که برای فهم پایداری قدرت در ایران باید از تحلیل فردمحور فاصله گرفت و به مطالعه ائتلافهای قدرت و رویکرد نهادی بقای آنها پرداخت. پرسش اصلی نوشتار آن است که: «چه سازوکار نهادیای علیرغم کشته شدن رهبر رژیم موجب تداوم ساختار…
🔥2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📹 روایت مسعود نیلی از ثروتهای افسانهای/ چه کسی دکمه رانت را فشار میدهد
نسخه صوتی
▫️هر لحظه در اقتصاد ایران صدها میلیارد تومان رانت جابهجا میشود و با هر تصمیم سیاستگذار، افراد و گروههای خاص ثروتهای افسانهای به جیب میزنند.
▫️در چنین شرایطی دولت به سازوکارهایی که برای جلب حمایت سیاسی، رانت توزیع میکند دست نمیزند و سراغ افراد و گروههایی که به پشتیبانی آنها وابسته است، نمیرود اما از معلم و کارمند و استاد دانشگاه مالیات میگیرد.
▫️مسعود نیلی، اقتصاددان در میزگردی که با حضور محمد طاهری، سردبیر تجارت فردا و نوید رئیسی مشاور علمی این هفته نامه برگزار شد به توضیح چالشهای روابط مالی میان نظام حکمرانی و مردم میپردازد. اکوایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
نسخه صوتی
▫️هر لحظه در اقتصاد ایران صدها میلیارد تومان رانت جابهجا میشود و با هر تصمیم سیاستگذار، افراد و گروههای خاص ثروتهای افسانهای به جیب میزنند.
▫️در چنین شرایطی دولت به سازوکارهایی که برای جلب حمایت سیاسی، رانت توزیع میکند دست نمیزند و سراغ افراد و گروههایی که به پشتیبانی آنها وابسته است، نمیرود اما از معلم و کارمند و استاد دانشگاه مالیات میگیرد.
▫️مسعود نیلی، اقتصاددان در میزگردی که با حضور محمد طاهری، سردبیر تجارت فردا و نوید رئیسی مشاور علمی این هفته نامه برگزار شد به توضیح چالشهای روابط مالی میان نظام حکمرانی و مردم میپردازد. اکوایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1🔥1
DOC-20260602-WA0015_260602_144657.pdf
96.9 KB
پایان عصر تحریمهای کمهزینۀ آمریکا: اختلال هرمز و تولد ائتلاف انرژیِ ضدتحریم
شايد مهمترين نتيجه جنگ با ايران همين باشد: پايان عصر تحريمهاي كمهزينه امريكا. در جهاني كه با نااطميناني انرژي، رقابت قدرتهاي بزرگ و شكنندگي زنجيرههاي تامين مواجه است، تحريم ديگر نميتواند بدون هزينه براي غرب اعمال شود. هر شوك انرژي، بخشي از قدرت تحريمي امريكا را فرسايش و همزمان انگيزه كشورها براي پيوستن به شبكههاي ضدتحريم را افزايش ميدهد. ائتلاف انرژي ضدتحريم شايد هنوز رسمي و سازمانيافته نباشد، اما در عمل شكل گرفته است؛ ائتلافي متشكل از كشورها، شركتها، پالايشگاهها، شبكههاي مالي و ناوگانهايي كه منافع مشتركشان در عبور از نظم تحريمي غرب تعريف ميشود.
اعتماد
#فرهیختگان راهی به رهایی
شايد مهمترين نتيجه جنگ با ايران همين باشد: پايان عصر تحريمهاي كمهزينه امريكا. در جهاني كه با نااطميناني انرژي، رقابت قدرتهاي بزرگ و شكنندگي زنجيرههاي تامين مواجه است، تحريم ديگر نميتواند بدون هزينه براي غرب اعمال شود. هر شوك انرژي، بخشي از قدرت تحريمي امريكا را فرسايش و همزمان انگيزه كشورها براي پيوستن به شبكههاي ضدتحريم را افزايش ميدهد. ائتلاف انرژي ضدتحريم شايد هنوز رسمي و سازمانيافته نباشد، اما در عمل شكل گرفته است؛ ائتلافي متشكل از كشورها، شركتها، پالايشگاهها، شبكههاي مالي و ناوگانهايي كه منافع مشتركشان در عبور از نظم تحريمي غرب تعريف ميشود.
اعتماد
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍1🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚠️۲۵درصد از کل گاز تولیدی کشور در حملات آمریکا و اسرائیل از بین رفته است.
در صداوسیما میگویند بعضی حقایق را نگویید
سردبیر خط انرژی
#فرهیختگان راهی به رهایی
در صداوسیما میگویند بعضی حقایق را نگویید
سردبیر خط انرژی
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢4
پیکر عزتالله سحابی را در تابوتی که با پرچم ایران پوشیده شده بود، وسط حیاط خانه قرار داده بودند. سکوت عجیبی بود؛ حضار گرداگرد تابوت جمع شده بودند و آرام فاتحه میخواندند. چند دوربین این صحنه را ثبت میکردند؛ مربوط به نیروهای امنیتی بودند یا نه، متوجه نشدم. ناگهان حسین شاهحسینی جلو آمد درحالیکه ضجه میزد که عزت! عزت! بلندشو... کسی نبود که این صحنه را ببیند، تاب بیاورد و اشک نریزد.
هاله سحابی هم گوشهای ایستاده بود، آرام و باوقار؛ درحالی که هیچکس نمیدانست دقایقی بعد دوباره قرار است چه مصیبتی برای خانواده سحابی رخ بدهد.
چه ظلمی شد به این پدر و دختر ایراندوست؛ چه روز تلخی بود… یکی از تلخترین روزهایی که در تمام این سالها به چشم دیدم.
حسین گوهری
دهم خرداد، سالروز درگذشت عزتالله سحابی و دخترش هاله
#فرهیختگان راهی به رهایی
هاله سحابی هم گوشهای ایستاده بود، آرام و باوقار؛ درحالی که هیچکس نمیدانست دقایقی بعد دوباره قرار است چه مصیبتی برای خانواده سحابی رخ بدهد.
چه ظلمی شد به این پدر و دختر ایراندوست؛ چه روز تلخی بود… یکی از تلخترین روزهایی که در تمام این سالها به چشم دیدم.
حسین گوهری
دهم خرداد، سالروز درگذشت عزتالله سحابی و دخترش هاله
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤13😢8
هاله سحابی ؛
امکانِ زیستنِ اخلاقی
(۱۵ بهمن ۱۳۳۶ – ۱۱ خرداد ۱۳۹۰)
افسانه نجاتی
▪️ برخی چهرهها در حافظهی جمعی، نه بهعنوان مجموعهای از رویدادها، بلکه بهمثابه کیفیتی از زیستن باقی میمانند. هاله سحابی از این دست چهرههاست؛ حضوری که بیش از آنکه در سطح وقایع تعریف شود، در ساحت اخلاق و معنا قابل فهم است. در مواجهه با او، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، نوعی پیوستگی میان اندیشه و زندگی است. در زمانهای که فاصله میان باور و رفتار اغلب پررنگ است، هاله سحابی نمونهای از تلاش برای کمکردن این فاصله بود؛ تلاشی نه در قالب شعار، بلکه در شکل زیست روزمره، در انتخابها، در ایستادنها و حتی در سکوتها.
او را میتوان در امتداد سنتی از کنشگری اخلاقی فهمید که در آن، انسان نه صرفاً حامل ایدهها، بلکه مسئول تحقق آنها در زیست خود است. در چنین افقی، «آرمان» امری بیرونی و تزئینی نیست، بلکه به نحوهی ایستادن فرد در برابر جهان بدل میشود؛ به شیوهای از بودن، نه صرفاً گفتن.
نکتهی مهم در فهم این نوع از حضور، پرهیز از تقلیل آن به روایتهای صرفاً احساسی یا اسطورهسازانه است. آنچه اهمیت دارد، نه بازسازی یک چهرهی کامل و دستنیافتنی، بلکه توجه به امکانهایی است که چنین زیستی پیش روی ما میگذارد: امکان وفاداری به کرامت انسانی، حتی در موقعیتهای دشوار و پرتنش.
در این میان، نمیتوان زمینهی خانوادگی و فکری او را نیز نادیده گرفت؛ نسبتی که با مهندس سحابی و فضای فکری-اخلاقی پیرامون او شکل گرفته بود، بخشی از بستری است که در آن حساسیت نسبت به عدالت، مسئولیت اجتماعی و کرامت انسان معنا پیدا میکند. اما آنچه هاله را از یک «تداوم خانوادگی» صرف جدا میکند، تبدیل این زمینه به انتخابی شخصی و زیسته است.
از این منظر، فقدان او تنها فقدان یک فرد نیست، بلکه یادآور نوعی حساسیت اخلاقی است که در فضای عمومی بهسادگی قابل تداوم نیست. حساسیتی نسبت به رنج دیگری، نسبت به بیعدالتی، و نسبت به مسئولیت فردی در برابر جامعه.
هاله سحابی، در حافظهی کسانی که او را به یاد میآورند، بیش از آنکه یک «پروندهی تاریخی» باشد، نشانهای است از این پرسش مداوم: چگونه میتوان انسانی زیست، بیآنکه از امکان اخلاقیِ انسان بودن فاصله گرفت؟
شاید پاسخ قطعی برای این پرسش وجود نداشته باشد؛ اما خودِ پافشاری بر آن، بخشی از میراث چنین زیستهایی است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
امکانِ زیستنِ اخلاقی
(۱۵ بهمن ۱۳۳۶ – ۱۱ خرداد ۱۳۹۰)
افسانه نجاتی
▪️ برخی چهرهها در حافظهی جمعی، نه بهعنوان مجموعهای از رویدادها، بلکه بهمثابه کیفیتی از زیستن باقی میمانند. هاله سحابی از این دست چهرههاست؛ حضوری که بیش از آنکه در سطح وقایع تعریف شود، در ساحت اخلاق و معنا قابل فهم است. در مواجهه با او، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، نوعی پیوستگی میان اندیشه و زندگی است. در زمانهای که فاصله میان باور و رفتار اغلب پررنگ است، هاله سحابی نمونهای از تلاش برای کمکردن این فاصله بود؛ تلاشی نه در قالب شعار، بلکه در شکل زیست روزمره، در انتخابها، در ایستادنها و حتی در سکوتها.
او را میتوان در امتداد سنتی از کنشگری اخلاقی فهمید که در آن، انسان نه صرفاً حامل ایدهها، بلکه مسئول تحقق آنها در زیست خود است. در چنین افقی، «آرمان» امری بیرونی و تزئینی نیست، بلکه به نحوهی ایستادن فرد در برابر جهان بدل میشود؛ به شیوهای از بودن، نه صرفاً گفتن.
نکتهی مهم در فهم این نوع از حضور، پرهیز از تقلیل آن به روایتهای صرفاً احساسی یا اسطورهسازانه است. آنچه اهمیت دارد، نه بازسازی یک چهرهی کامل و دستنیافتنی، بلکه توجه به امکانهایی است که چنین زیستی پیش روی ما میگذارد: امکان وفاداری به کرامت انسانی، حتی در موقعیتهای دشوار و پرتنش.
در این میان، نمیتوان زمینهی خانوادگی و فکری او را نیز نادیده گرفت؛ نسبتی که با مهندس سحابی و فضای فکری-اخلاقی پیرامون او شکل گرفته بود، بخشی از بستری است که در آن حساسیت نسبت به عدالت، مسئولیت اجتماعی و کرامت انسان معنا پیدا میکند. اما آنچه هاله را از یک «تداوم خانوادگی» صرف جدا میکند، تبدیل این زمینه به انتخابی شخصی و زیسته است.
از این منظر، فقدان او تنها فقدان یک فرد نیست، بلکه یادآور نوعی حساسیت اخلاقی است که در فضای عمومی بهسادگی قابل تداوم نیست. حساسیتی نسبت به رنج دیگری، نسبت به بیعدالتی، و نسبت به مسئولیت فردی در برابر جامعه.
هاله سحابی، در حافظهی کسانی که او را به یاد میآورند، بیش از آنکه یک «پروندهی تاریخی» باشد، نشانهای است از این پرسش مداوم: چگونه میتوان انسانی زیست، بیآنکه از امکان اخلاقیِ انسان بودن فاصله گرفت؟
شاید پاسخ قطعی برای این پرسش وجود نداشته باشد؛ اما خودِ پافشاری بر آن، بخشی از میراث چنین زیستهایی است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢4
🔴 سالی که نکوست از بهارش پیداست
✍ مرضیه حاجی هاشمی
🗒 بیش از سه ماه است که مرز بین جنگ، آتش بس و صلح در منطقه خاورمیانه فرو ریخته است و وضعیتی پیش بینی ناپذیر از «ثبات - بیثباتی» بر منطقه حاکم است؛ چرا که هرگاه در دو سوی یک تقابل نظامی، یک بازیگر از نظر نظامی یا اقتصادی یا هر دو خود را از طرف مقابل ضعیفتر بیابد، به جای صرفاً جنگ، در پی ایجاد «بی ثباتی پایدار» می رود تا مبتنی بر آن بازدارندگی ایجاد و بقای خود را تضمین کند.
⬅️ «بازدارندگی از طریق تهدید» مفهومی است که می توان برای چنین وضعیتی به کار گرفت، مفهومی که متضمن این پیام است: «اگر به من ضربه بزنید، هزینهای که به شما و اقتصاد جهانی تحمیل میشود، آنقدر زیاد خواهد بود که در نهایت دستاوردهای حمله را هر چند زیاد باشد برای شما کم ارزش خواهد کرد.» اینجاست که به طور مثال تهدید به ایجاد تنش و بیثباتی در «باب المندب» مانند «تنگه هرمز» به کار می رود؛ حتی اگر کشور مورد هدف برای تغییر رفتار یا ایجاد بازدارندگی از آن متضرر نشود.
⬅️ «گلن اسنیدر» برای شرایط نه جنگ کامل، نه صلح کامل (مشابه آنچه اکنون شاهد آن هستیم)، مفهوم «پارادوکس ثبات- بی ثباتی» را مطرح می کند و این زمانی است که بازیگران به سمت نقش های محدود، فشارهای نیابتی، تهدیدهای دریایی، جنگ سایبری و اقدامات خاکستری می روند. از سویی حکومتهایی که تحت تحریمهای شدید قرار دارند یا بقای خود را به طور جدی در خطر میبینند، به سراغ «سیاست لبه پرتگاه» میروند که به زعم خویش بحران را کاملاً خاموش نمیکنند؛ بلکه آن را کنترل شده نگه میدارند که گاهی محاسبات کاملا اشتباه از آب در میآید.
⬅️ دقیقاً بیثباتی پایدار که برای بقا و بازدارندگی مورد استفاده قرار میگیرد، یک «شمشیر دو لبه» است، شاید در کوتاه مدت بازدارندگی ایجاد کند؛ ولی در دراز مدت، بازیگری که آن را به کار گرفته، خود با بی ثباتی شدید اقتصادی تا فرسودگی کامل اقتصاد داخلی مواجه شده که بی ثباتی سیاسی و استحاله ساخت قدرت، می تواند کمترین هزینه آن باشد؛ لذا می توان گفت پارادوکس ثبات- بی ثباتی به همراه سیاست لبه پرتگاه و بازدارندگی نامتقارن، تمام آنچه است که یک ساخت قدرت در بن بست، به طور زنجیروار و مداوم بدان متوسل می شود تا هزینه مهارش یا حمله بدو را برای طرفهای مقابل بیش از هزینه تحمل آن برای همگان کند.
⬅️ «استفان والت» مفهوم «موازنه تهدید» را جایی به کار میبرد که حتی اگر کشوری چندان هم قدرتمند نباشد؛ ولی بازیگری غیر قابل پیش بینی برای همسایگانش ظاهر شود که به آسانی حاضر به استفاده از زور است یا امنیت منطقه را تهدید میکند. در چنین شرایطی انگیزه شکلگیری یک ائتلاف گسترده علیه آن افزایش می یابد و تمام تلاش آن بازیگر منطقه ای برای ایجاد بازدارندگی و بقا به ضد خود تبدیل می شود.
⬅️ وقتی بازیگری تمام کشورهای همسایه خود را مورد حمله نظامی یا تهدید به حمله یا بیثباتی اقتصادی و ... قرار دهد شاید در اولین مرتبه، واکنشی مطلوب خویش دریافت کند؛ ولی به طور حتم با ادامه این وضعیت و بیثباتی پایدار برای همسایگان، هزینه تحمل بیثباتی را از هزینه همکاری با یکدیگر با انگیزههای امنیتی، تبادل اطلاعات، هماهنگی دفاعی، سیاسی و حتی ائتلافی برای حمله نظامی گسترده به قصد رفع همیشگی تهدید، بسیار بیشتر می کند.
⬅️ اینکه بازیگری با راهبردی که برای بقا طراحی کرده در بلند مدت، محیطی برای فنای خود فراهم آورد، در تاریخ کم سابقه نیست، آنچه که شبکه ای از دشمنان، بی اعتمادی و ائتلاف های جدید را علیه خود می پروراند. پرسش اساسی در اینجا این است که آیا هزینه سیاسی و ژئوپلیتیکی بازدارندگی از منفعت امنیتی آن بیشتر است یا نه؟ پرسشی که پاسخ بدان نیاز به گذر زمان دارد؛ گرچه سالی که نکوست از بهارش پیداست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
✍ مرضیه حاجی هاشمی
🗒 بیش از سه ماه است که مرز بین جنگ، آتش بس و صلح در منطقه خاورمیانه فرو ریخته است و وضعیتی پیش بینی ناپذیر از «ثبات - بیثباتی» بر منطقه حاکم است؛ چرا که هرگاه در دو سوی یک تقابل نظامی، یک بازیگر از نظر نظامی یا اقتصادی یا هر دو خود را از طرف مقابل ضعیفتر بیابد، به جای صرفاً جنگ، در پی ایجاد «بی ثباتی پایدار» می رود تا مبتنی بر آن بازدارندگی ایجاد و بقای خود را تضمین کند.
⬅️ «بازدارندگی از طریق تهدید» مفهومی است که می توان برای چنین وضعیتی به کار گرفت، مفهومی که متضمن این پیام است: «اگر به من ضربه بزنید، هزینهای که به شما و اقتصاد جهانی تحمیل میشود، آنقدر زیاد خواهد بود که در نهایت دستاوردهای حمله را هر چند زیاد باشد برای شما کم ارزش خواهد کرد.» اینجاست که به طور مثال تهدید به ایجاد تنش و بیثباتی در «باب المندب» مانند «تنگه هرمز» به کار می رود؛ حتی اگر کشور مورد هدف برای تغییر رفتار یا ایجاد بازدارندگی از آن متضرر نشود.
⬅️ «گلن اسنیدر» برای شرایط نه جنگ کامل، نه صلح کامل (مشابه آنچه اکنون شاهد آن هستیم)، مفهوم «پارادوکس ثبات- بی ثباتی» را مطرح می کند و این زمانی است که بازیگران به سمت نقش های محدود، فشارهای نیابتی، تهدیدهای دریایی، جنگ سایبری و اقدامات خاکستری می روند. از سویی حکومتهایی که تحت تحریمهای شدید قرار دارند یا بقای خود را به طور جدی در خطر میبینند، به سراغ «سیاست لبه پرتگاه» میروند که به زعم خویش بحران را کاملاً خاموش نمیکنند؛ بلکه آن را کنترل شده نگه میدارند که گاهی محاسبات کاملا اشتباه از آب در میآید.
⬅️ دقیقاً بیثباتی پایدار که برای بقا و بازدارندگی مورد استفاده قرار میگیرد، یک «شمشیر دو لبه» است، شاید در کوتاه مدت بازدارندگی ایجاد کند؛ ولی در دراز مدت، بازیگری که آن را به کار گرفته، خود با بی ثباتی شدید اقتصادی تا فرسودگی کامل اقتصاد داخلی مواجه شده که بی ثباتی سیاسی و استحاله ساخت قدرت، می تواند کمترین هزینه آن باشد؛ لذا می توان گفت پارادوکس ثبات- بی ثباتی به همراه سیاست لبه پرتگاه و بازدارندگی نامتقارن، تمام آنچه است که یک ساخت قدرت در بن بست، به طور زنجیروار و مداوم بدان متوسل می شود تا هزینه مهارش یا حمله بدو را برای طرفهای مقابل بیش از هزینه تحمل آن برای همگان کند.
⬅️ «استفان والت» مفهوم «موازنه تهدید» را جایی به کار میبرد که حتی اگر کشوری چندان هم قدرتمند نباشد؛ ولی بازیگری غیر قابل پیش بینی برای همسایگانش ظاهر شود که به آسانی حاضر به استفاده از زور است یا امنیت منطقه را تهدید میکند. در چنین شرایطی انگیزه شکلگیری یک ائتلاف گسترده علیه آن افزایش می یابد و تمام تلاش آن بازیگر منطقه ای برای ایجاد بازدارندگی و بقا به ضد خود تبدیل می شود.
⬅️ وقتی بازیگری تمام کشورهای همسایه خود را مورد حمله نظامی یا تهدید به حمله یا بیثباتی اقتصادی و ... قرار دهد شاید در اولین مرتبه، واکنشی مطلوب خویش دریافت کند؛ ولی به طور حتم با ادامه این وضعیت و بیثباتی پایدار برای همسایگان، هزینه تحمل بیثباتی را از هزینه همکاری با یکدیگر با انگیزههای امنیتی، تبادل اطلاعات، هماهنگی دفاعی، سیاسی و حتی ائتلافی برای حمله نظامی گسترده به قصد رفع همیشگی تهدید، بسیار بیشتر می کند.
⬅️ اینکه بازیگری با راهبردی که برای بقا طراحی کرده در بلند مدت، محیطی برای فنای خود فراهم آورد، در تاریخ کم سابقه نیست، آنچه که شبکه ای از دشمنان، بی اعتمادی و ائتلاف های جدید را علیه خود می پروراند. پرسش اساسی در اینجا این است که آیا هزینه سیاسی و ژئوپلیتیکی بازدارندگی از منفعت امنیتی آن بیشتر است یا نه؟ پرسشی که پاسخ بدان نیاز به گذر زمان دارد؛ گرچه سالی که نکوست از بهارش پیداست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤4👎1🤬1
فیلمی منتشرنشده از دیدگاههای سحابی
https://youtu.be/jjKl3WmBK7Q?si=2cSoWuwwRggmgvzd
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://youtu.be/jjKl3WmBK7Q?si=2cSoWuwwRggmgvzd
#فرهیختگان راهی به رهایی
YouTube
فيلمى منتشرنشده از ديدگاههاى عزتالله سحابى
عزت الله سحابی، رئیس شورای فعالان ملی-مذهبی و از منتقدان حکومت ایران در دوران قبل و بعد از انقلاب، صبح روز سه شنبه، ۱۰ خرداد در سن ۸۱ سالگی درگذشت. آقای سحابی حدود ۱۵ سال از عمر خود را در زندان گذراند، هم قبل از انقلاب ۱۳۵۷ و هم بعد از آن.
🕊4
راز محبوبیت سید محمد خاتمی چیست؟
علی نظری روزنامه نگار
روز یکشنبه ۱۰ خرداد۱۴۰۵ مراسم ختم همشیره سید محمد خاتمی در مسجد امیر المومنین مرزداران تهران با حضور معنا دار و استثنایی مردم تهران برگزار شد.نسبت شرکت کنندگان از طبقات مختلف مردم نسبت به سیاسیون اصولگرا و اصلاح طلب ۹۵٪ به ۵٪ بود.
این حضور بی تکلف مردم در مجلس ختم یا تسلیت گویی به خاتمی عزیز اعجاب انگیز بود!
یکی از دوستان خوش ذوقم (آقای عباس معینی) به بنده چنین گفت: این حجم از جمعیت آنهم در نخستین روز کاری هفته در مراسم گرامیداشت مرحومه حاجیه خانم خدیجه خاتمی،یک اتفاق ساده نیست!
بلکه می توان این حضور اقشار مختلف را یک شبه رفراندوم دانست!
مردم ایران بار دیگر در این گردهمایی غیر حکومتی نشان دادند،فراتر از سیاسیون چپ و راست می فهمند!
باید به چنین مردمی که خالق
عظمت ایران عزیز در جنگهای ۱۲ و ۴۰ روزه شدند، دست مریزاد بگوییم.
اما واقعه مهمی که در این مراسم اتفاق افتاد مربوط به مواجهه یک میهمان ساده و بی آلایش با اخوان خاتمی و بویژه شخص سید محمد خاتمی بود.
آن میهمان نه از مقامات مملکتی سابق و لاحق بود و نه از روشنفکران مشهور و شناخته شده!
خانم پروین فهیمی مادر «شهید سهراب اعرابی »که در راهپیمایی سکوت ۲۵خرداد ۱۳۸۸ از سوی حامیان آن روزهای احمدی نژاد در حوالی میدان آزادی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سهراب جنبش سبز ایران به شهادت رسید و نامش برای همیشه جاودانه شد!
توفیق این بود که بنده هم با مادر بزرگوار سهراب شهید وارد مسجد شوم.
در صف که ایستاده بودم نظاره گر ابراز ارادت بسیاری از مراجعین با اخوان خاتمی بودم.آنچه که برای بنده در این ملاقات بسیار دلچسب بود نحوه برخورد مهربانانه علی آقا ودکتر رضا و سپس سید محمد خاتمی با مادر شهید سهراب اعرابی بود.
خیلی از وزرای دولتهای اصلاحات و تدبیر امید که برای عرض تسلیت به خانواده خاتمی می آمدند را زیر نظر داشتم.
چهره های مشهوری مثل آقای ناطق نوری.سید حسن خمینی،دکتر عارف،ایحاق جهانگیری،جواذ ظریف،دکترطفرقندی و..... را دیدم.اما آن احترامی که۳ فرزند ذکور آیت الله روح الله خاتمی(محمد،علی و رضا)به خانم اعرابی ابراز کردند، واقعا برایم تازگی داشت و مجذوب علو طبع این سه برادر مقابل(مادر شهید جنبش سبز) شدم.
♦️اکرام و احترام خانم فهیمی توسط آقای خاتمیو اخوانش باعث شد که زیر لب به این روحیه آقای خاتمی و فرزندان سید روح الله خاتمی درود بفرستم.اشک در چشمانم حلقه زد!آنجا بود که متوجه شدم چرا خدای منان سید محمد خاتمی را اینگونه محبوب قلوب مردم ایران کرده است؟
صدها وزیر وکیل سابق و لاحق به دیدار رییس دولت اصلاحات آمدند.اما آن احترام فوق العاده و تکریم ویژه را از سوی آقای خاتمی فقط نسبت به خانم پروین فهیمی دیدم.
بیخود نیست؛ شخصی مثل محمد خاتمی که مغضوب تندروهاست و دایم از سوی افراطیون بعنوان یکی از سران فتنه تخریب می شود،اینگونه برقلب مردم حکومت می کند.این مرام سید محمدخاتمی برگرفته از آموزه های جد بزرگوارش علی ابن ابی طالب است.
می خواهم بدون تعارف به خاتمی بگویم: «سید مچکریم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی نظری روزنامه نگار
روز یکشنبه ۱۰ خرداد۱۴۰۵ مراسم ختم همشیره سید محمد خاتمی در مسجد امیر المومنین مرزداران تهران با حضور معنا دار و استثنایی مردم تهران برگزار شد.نسبت شرکت کنندگان از طبقات مختلف مردم نسبت به سیاسیون اصولگرا و اصلاح طلب ۹۵٪ به ۵٪ بود.
این حضور بی تکلف مردم در مجلس ختم یا تسلیت گویی به خاتمی عزیز اعجاب انگیز بود!
یکی از دوستان خوش ذوقم (آقای عباس معینی) به بنده چنین گفت: این حجم از جمعیت آنهم در نخستین روز کاری هفته در مراسم گرامیداشت مرحومه حاجیه خانم خدیجه خاتمی،یک اتفاق ساده نیست!
بلکه می توان این حضور اقشار مختلف را یک شبه رفراندوم دانست!
مردم ایران بار دیگر در این گردهمایی غیر حکومتی نشان دادند،فراتر از سیاسیون چپ و راست می فهمند!
باید به چنین مردمی که خالق
عظمت ایران عزیز در جنگهای ۱۲ و ۴۰ روزه شدند، دست مریزاد بگوییم.
اما واقعه مهمی که در این مراسم اتفاق افتاد مربوط به مواجهه یک میهمان ساده و بی آلایش با اخوان خاتمی و بویژه شخص سید محمد خاتمی بود.
آن میهمان نه از مقامات مملکتی سابق و لاحق بود و نه از روشنفکران مشهور و شناخته شده!
خانم پروین فهیمی مادر «شهید سهراب اعرابی »که در راهپیمایی سکوت ۲۵خرداد ۱۳۸۸ از سوی حامیان آن روزهای احمدی نژاد در حوالی میدان آزادی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سهراب جنبش سبز ایران به شهادت رسید و نامش برای همیشه جاودانه شد!
توفیق این بود که بنده هم با مادر بزرگوار سهراب شهید وارد مسجد شوم.
در صف که ایستاده بودم نظاره گر ابراز ارادت بسیاری از مراجعین با اخوان خاتمی بودم.آنچه که برای بنده در این ملاقات بسیار دلچسب بود نحوه برخورد مهربانانه علی آقا ودکتر رضا و سپس سید محمد خاتمی با مادر شهید سهراب اعرابی بود.
خیلی از وزرای دولتهای اصلاحات و تدبیر امید که برای عرض تسلیت به خانواده خاتمی می آمدند را زیر نظر داشتم.
چهره های مشهوری مثل آقای ناطق نوری.سید حسن خمینی،دکتر عارف،ایحاق جهانگیری،جواذ ظریف،دکترطفرقندی و..... را دیدم.اما آن احترامی که۳ فرزند ذکور آیت الله روح الله خاتمی(محمد،علی و رضا)به خانم اعرابی ابراز کردند، واقعا برایم تازگی داشت و مجذوب علو طبع این سه برادر مقابل(مادر شهید جنبش سبز) شدم.
♦️اکرام و احترام خانم فهیمی توسط آقای خاتمیو اخوانش باعث شد که زیر لب به این روحیه آقای خاتمی و فرزندان سید روح الله خاتمی درود بفرستم.اشک در چشمانم حلقه زد!آنجا بود که متوجه شدم چرا خدای منان سید محمد خاتمی را اینگونه محبوب قلوب مردم ایران کرده است؟
صدها وزیر وکیل سابق و لاحق به دیدار رییس دولت اصلاحات آمدند.اما آن احترام فوق العاده و تکریم ویژه را از سوی آقای خاتمی فقط نسبت به خانم پروین فهیمی دیدم.
بیخود نیست؛ شخصی مثل محمد خاتمی که مغضوب تندروهاست و دایم از سوی افراطیون بعنوان یکی از سران فتنه تخریب می شود،اینگونه برقلب مردم حکومت می کند.این مرام سید محمدخاتمی برگرفته از آموزه های جد بزرگوارش علی ابن ابی طالب است.
می خواهم بدون تعارف به خاتمی بگویم: «سید مچکریم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤16👎12
رتروتوپیای ایرانی
✍الیاس کیانی
زیگمونت باومن در واپسین سالهای عمرش از مفهومی سخن میگفت که آن را «رتروتوپیا» مینامید؛ آرمانشهری که نه در افق آینده، بلکه در اعماق گذشته جای دارد. در دنیایی که آینده دیگر امن و قابلاتکا نیست، انسانها به جای آیندهنگری، به گذشتهنگری پناه میبرند. گذشتهای را که هرگز به همان شکل وجود نداشته، به صورت تصویری آرمانی بازسازی میکنند و در آن پناه میگیرند. این دقیقاً همان چیزی است که در ایران امروز میبینیم.
اما پیش از هر چیز باید صادق بود. رتروتوپیای ایرانی در خلأ شکل نگرفته است. این سرگشتگی جمعی، این گریز به گذشته، این اشتیاق برای بازگشت به دوران پیش از انقلاب، محصول یک زنجیره علّی مشخص است. و آغاز آن زنجیره را باید صادقانه نامید: جمهوری اسلامی.
یکی از آفتهای تحلیل سیاسی در ایران، نوعی ابهامگویی ادیبانه است؛ وضعیتی که در آن همه چیز در «بحران»، «انسداد» و «وضعیت پرتنش» حل میشود، اما عاملان اصلی در پشت این واژگان پنهان میمانند. توماس نیگل از ما میخواهد که به منظری فراسوی تعصبات شخصی برسیم؛ اما این منظر بیرونی نباید به بیطرفی اخلاقی تبدیل شود. برخی حقایق، از هر زاویهای که به آنها نگاه کنی، یکساناند. چهل و شش سال است که ایران زیر سلطه حاکمیتی است که مخالفانش را اعدام کرده، شهروندانش را شکنجه داده، زنان را به زور پوشانده، اقتصاد را به نفع نهادهای غیرپاسخگو تخریب کرده و رقبا را ترور کرده است؛ نه فقط در داخل مرزها، بلکه در پاریس، برلین و استانبول هم. اینها «تنش» یا «انسداد» نیستند. اینها جنایتاند. و تحلیل سیاسی که این واقعیت را در ابهام ادبیانه محو کند، خودش بخشی از مشکل است.
مصطفی ملکیان وقتی از «صداقت با خود» سخن میگوید، یکی توجهاتش همین است: قبل از اینکه درباره وضعیت دیگران داوری کنی، ابتدا خودت را در برابر حقیقتی که میبینی بگذار و از آن نگریز. در ایران امروز، بخش بزرگی از نخبگان سیاسی و روشنفکری، درست در لحظهای که باید مستقیم سخن بگویند، به تحلیل ساختاری پناه میبرند. «وضعیت» جایگزین «حاکمیت» میشود و «بحران» جایگزین «سرکوب».
گفته میشود که نوستالژی سیاسی در ایران پدیدهای خطرناک است. درست است. اما این خطر از کجا میآید؟ آیا مردمی که در صف نان ایستادهاند، جوانانی که سرمایه و استعدادشان را در چمدان میبندند و ترک میکنند، یا زنانی که برای حق سادهای مثل آزادی پوشش حاضر شدند جانشان را بدهند، بهخاطر نوعی کجفهمی تاریخی دچار سودای گذشته شدهاند؟ یا این گریز، واکنشی عقلانی به وضعیتی است که آینده را واقعاً بسته کرده است؟
برای فهمیدن این گریز، باید به چند تصویر مشخص نگاه کرد. جوانی که دیده است دوستش با مدرک کارشناسی ارشد رانندگی اسنپ میکند، طبیعی است که در ذهنش سراغ دورانی برود که تحصیل هنوز معنایی داشت. زنی که هر روز صبح باید تصمیم بگیرد با چه پوشش و چه ریسکی از خانه بیرون برود، طبیعی است که به یاد عکسهای مادرش در خیابانهای تهران دهه پنجاه بیفتد. پدری که میبیند پساندازش در برابر تورم آب میشود و ارزش پول ملی هر سال به کسری از قبل میرسد، طبیعی است که از آن روزگار بگوید که «ریال ما پشتوانه داشت». یا آن مهندس جوانی که پاسپورتش را در فرودگاههای دنیا با شرمندگی نشان میدهد و در صف ویزا ماهها منتظر میماند، در حالی که همتایان اماراتیاش بدون ویزا به نود کشور سفر میکنند. اینها توهم نیستند. اینها تجربههای زیستهاند که رتروتوپیا را تغذیه میکنند.
رتروتوپیا یک بیماری روانیاجتماعی نیست. یک پاسخ است. پاسخ به ناامنی، بیثباتی، تحقیر و فقدان آینده. و در ایران، این ناامنی یک منشأ مشخص دارد. جامعهای که حاکمیتش چهار دهه است آینده را به گروگان گرفته، ناگزیر به گذشته بازمیگردد؛ نه از روی حماقت، بلکه از سر ناچاری. انتقاد از رتروتوپیا بدون انتقاد صریح از دلایل آن، یک نقد ناتمام است. گفتن اینکه «جامعه نباید فقط در گذشته دنبال راهحل بگردد» درست است، اما ناقص است؛ مگر آنکه بلافاصله بگوییم چه کسی در چهار دهه گذشته این جامعه را از ساختن آینده محروم کرده است.
اخلاق باید از درون زاییده شود، نه از بیرون تحمیل. جامعهای که اخلاق را بهعنوان پوششدهنده منافع ایدئولوژیک تجربه کرده، به اخلاق بیاعتماد میشود. جمهوری اسلامی با تبدیل اخلاق دینی به ابزار سرکوب، نه تنها اقتدار اخلاق را نابود کرده، بلکه زمینه را برای نیهیلیسم اجتماعی هم آماده کرده است. وقتی اخلاق رسمی به معنای گشت ارشاد، اعدام در ملأعام و اطاعت کورکورانه باشد، نباید تعجب کرد که مردم از اخلاق هم فرار میکنند. آنچه برخی «بحران اخلاقی جامعه» مینامند، اغلب ریشه در بحران اخلاق حاکمیت دارد. با این حال، این تشخیص نباید به دام نیهیلیسم بیفتد. امکان نگاه اخلاقی، حتی در سختترین شرایط، وجود دارد.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
✍الیاس کیانی
زیگمونت باومن در واپسین سالهای عمرش از مفهومی سخن میگفت که آن را «رتروتوپیا» مینامید؛ آرمانشهری که نه در افق آینده، بلکه در اعماق گذشته جای دارد. در دنیایی که آینده دیگر امن و قابلاتکا نیست، انسانها به جای آیندهنگری، به گذشتهنگری پناه میبرند. گذشتهای را که هرگز به همان شکل وجود نداشته، به صورت تصویری آرمانی بازسازی میکنند و در آن پناه میگیرند. این دقیقاً همان چیزی است که در ایران امروز میبینیم.
اما پیش از هر چیز باید صادق بود. رتروتوپیای ایرانی در خلأ شکل نگرفته است. این سرگشتگی جمعی، این گریز به گذشته، این اشتیاق برای بازگشت به دوران پیش از انقلاب، محصول یک زنجیره علّی مشخص است. و آغاز آن زنجیره را باید صادقانه نامید: جمهوری اسلامی.
یکی از آفتهای تحلیل سیاسی در ایران، نوعی ابهامگویی ادیبانه است؛ وضعیتی که در آن همه چیز در «بحران»، «انسداد» و «وضعیت پرتنش» حل میشود، اما عاملان اصلی در پشت این واژگان پنهان میمانند. توماس نیگل از ما میخواهد که به منظری فراسوی تعصبات شخصی برسیم؛ اما این منظر بیرونی نباید به بیطرفی اخلاقی تبدیل شود. برخی حقایق، از هر زاویهای که به آنها نگاه کنی، یکساناند. چهل و شش سال است که ایران زیر سلطه حاکمیتی است که مخالفانش را اعدام کرده، شهروندانش را شکنجه داده، زنان را به زور پوشانده، اقتصاد را به نفع نهادهای غیرپاسخگو تخریب کرده و رقبا را ترور کرده است؛ نه فقط در داخل مرزها، بلکه در پاریس، برلین و استانبول هم. اینها «تنش» یا «انسداد» نیستند. اینها جنایتاند. و تحلیل سیاسی که این واقعیت را در ابهام ادبیانه محو کند، خودش بخشی از مشکل است.
مصطفی ملکیان وقتی از «صداقت با خود» سخن میگوید، یکی توجهاتش همین است: قبل از اینکه درباره وضعیت دیگران داوری کنی، ابتدا خودت را در برابر حقیقتی که میبینی بگذار و از آن نگریز. در ایران امروز، بخش بزرگی از نخبگان سیاسی و روشنفکری، درست در لحظهای که باید مستقیم سخن بگویند، به تحلیل ساختاری پناه میبرند. «وضعیت» جایگزین «حاکمیت» میشود و «بحران» جایگزین «سرکوب».
گفته میشود که نوستالژی سیاسی در ایران پدیدهای خطرناک است. درست است. اما این خطر از کجا میآید؟ آیا مردمی که در صف نان ایستادهاند، جوانانی که سرمایه و استعدادشان را در چمدان میبندند و ترک میکنند، یا زنانی که برای حق سادهای مثل آزادی پوشش حاضر شدند جانشان را بدهند، بهخاطر نوعی کجفهمی تاریخی دچار سودای گذشته شدهاند؟ یا این گریز، واکنشی عقلانی به وضعیتی است که آینده را واقعاً بسته کرده است؟
برای فهمیدن این گریز، باید به چند تصویر مشخص نگاه کرد. جوانی که دیده است دوستش با مدرک کارشناسی ارشد رانندگی اسنپ میکند، طبیعی است که در ذهنش سراغ دورانی برود که تحصیل هنوز معنایی داشت. زنی که هر روز صبح باید تصمیم بگیرد با چه پوشش و چه ریسکی از خانه بیرون برود، طبیعی است که به یاد عکسهای مادرش در خیابانهای تهران دهه پنجاه بیفتد. پدری که میبیند پساندازش در برابر تورم آب میشود و ارزش پول ملی هر سال به کسری از قبل میرسد، طبیعی است که از آن روزگار بگوید که «ریال ما پشتوانه داشت». یا آن مهندس جوانی که پاسپورتش را در فرودگاههای دنیا با شرمندگی نشان میدهد و در صف ویزا ماهها منتظر میماند، در حالی که همتایان اماراتیاش بدون ویزا به نود کشور سفر میکنند. اینها توهم نیستند. اینها تجربههای زیستهاند که رتروتوپیا را تغذیه میکنند.
رتروتوپیا یک بیماری روانیاجتماعی نیست. یک پاسخ است. پاسخ به ناامنی، بیثباتی، تحقیر و فقدان آینده. و در ایران، این ناامنی یک منشأ مشخص دارد. جامعهای که حاکمیتش چهار دهه است آینده را به گروگان گرفته، ناگزیر به گذشته بازمیگردد؛ نه از روی حماقت، بلکه از سر ناچاری. انتقاد از رتروتوپیا بدون انتقاد صریح از دلایل آن، یک نقد ناتمام است. گفتن اینکه «جامعه نباید فقط در گذشته دنبال راهحل بگردد» درست است، اما ناقص است؛ مگر آنکه بلافاصله بگوییم چه کسی در چهار دهه گذشته این جامعه را از ساختن آینده محروم کرده است.
اخلاق باید از درون زاییده شود، نه از بیرون تحمیل. جامعهای که اخلاق را بهعنوان پوششدهنده منافع ایدئولوژیک تجربه کرده، به اخلاق بیاعتماد میشود. جمهوری اسلامی با تبدیل اخلاق دینی به ابزار سرکوب، نه تنها اقتدار اخلاق را نابود کرده، بلکه زمینه را برای نیهیلیسم اجتماعی هم آماده کرده است. وقتی اخلاق رسمی به معنای گشت ارشاد، اعدام در ملأعام و اطاعت کورکورانه باشد، نباید تعجب کرد که مردم از اخلاق هم فرار میکنند. آنچه برخی «بحران اخلاقی جامعه» مینامند، اغلب ریشه در بحران اخلاق حاکمیت دارد. با این حال، این تشخیص نباید به دام نیهیلیسم بیفتد. امکان نگاه اخلاقی، حتی در سختترین شرایط، وجود دارد.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5🤔1
👆👆👆
فعالان مدنی، معلمها، پزشکان، روزنامهنگاران و هر کسی که در محدوده زندگی روزمرهاش انتخاب میکند که راست بگوید و از حق ضعیف دفاع کند، بخشی از این بازسازی اخلاقیاند.
گاهی در گفتمان اصلاحطلبانه، دعوت به «گفتوگو» و «مدارا» به شکلی مطرح میشود که انگار دو طرف یک اختلاف نظر ساده روبهروی هم نشستهاند. اما وقتی یک طرف دارای زندان، دادگاه انقلاب، سرویس اطلاعاتی و قوه قهریه است، و طرف دیگر فقط خواستار حقوق اولیهاش است، گفتمان «تعادل» و «هر دو طرف» میتواند خودش یک ناعدالتی باشد. دعوت به اخلاق مدنی و فرهنگ گفتوگو جایگاه خودش را دارد، اما نباید به قیمت مساوی نشان دادن ظالم و مظلوم تمام شود. لیبرالیسم اصیل بر اصل «برابری اولیه» استوار است؛ اما وقتی این برابری در واقعیت وجود ندارد، وظیفه متفکر لیبرال نه انکار این نابرابری، بلکه افشای آن است.
پرسش اصلی این است: ایران چگونه میتواند از دام رتروتوپیا خارج شود؟ این پرسش پاسخ سادهای ندارد. اما میتوان چند مسیر را ترسیم کرد. نوستالژی را نباید انکار کرد، بلکه باید «ترجمه» کرد. آنچه جامعه ایرانی در گذشته دنبالش میگردد، در واقع یک نیاز واقعیِ امروز است که زبان درستی برای بیانش پیدا نکرده. نوستالژی برای دوران پیش از انقلاب، در بخش مهمی از خود، نه تحسین یک دیکتاتوری، بلکه فریادی است برای «کرامت»، «امنیت» و «جایگاه در جهان». اگر نیروهای سیاسی بتوانند این نیاز واقعی را ببینند و برایش زبان آیندهنگر بسازند، رتروتوپیا قدرتش را از دست میدهد. رتروتوپیا تنها زمانی شکست میخورد که اتوپیای قابلباوری جایش را بگیرد؛ نه اتوپیای بزرگ و انقلابی، بلکه اتوپیای کوچک و ملموس: زندگیای که بهتر از امروز باشد.
گام دیگر این است که جامعهای که فقط از زاویه درد شخصیاش به تاریخ نگاه کند، در نهایت فقط میتواند انتقام بگیرد. برای ساختن آینده، لازم است که بتوان قدمی عقب رفت و از منظری وسیعتر پرسید: کدام ساختارها این رنج را تولید کردهاند؟ کدام نهادها باید متحول شوند؟ این فاصلهگرفتن از درد شخصی، به معنای انکار آن نیست؛ به معنای تبدیل آن به یک پروژه سیاسی سازنده است. درد بدون این فاصله، سوخت ماشین خشم میشود. با این فاصله، میتواند سوخت ماشین تغییر شود. و در عمیقترین لایه: هیچ تحول بیرونی پایداری بدون تحول درونی ممکن نیست. جامعهای که الگوهای زیستن در درون افراد تشکیلدهندهاش تغییر نکند، هر نظام سیاسی تازهای هم بیاید، همان ساختارهای فرسوده را بازتولید خواهد کرد. برونرفت از رتروتوپیا در سطح فردی یعنی یاد گرفتن اینکه چطور با بیاطمینانی زندگی کرد؛ چطور آیندهای را که هنوز وجود ندارد، ساخت. این «دلیری وجودی» است: توانایی ماندن در حال، حتی وقتی گذشته وسوسهانگیز و آینده مبهم است.
اما همه این مسیرها یک شرط مشترک دارند: صداقت درباره مسئولیت. جامعهای که رنج کشیده و نامِ عاملِ رنجش را نگوید، ناخواسته با آن عامل کنار آمده است. این صداقت برای انتقام نیست؛ برای ماندگاری در حافظه تاریخی است. و حافظه تاربخی، آنطور که هر ملتی که از استبداد گذر کرده میداند، پایهای است که بر آن میتوان اعتماد دوباره ساخت. آلمانی که آشویتس را به رسمیت شناخت، آفریقای جنوبی که کمیسیون حقیقت و آشتی تشکیل داد، و آرژانتینی که نام جنایتکارانش را در دادگاه خواند، همه از این فهم عمیق عمل کردند که بدون گذر از حقیقت، آیندهای بنا نمیشود. ایران هنوز این گذر را نکرده است.
در نهایت، تاریخ از هیچ ملتی نمیپرسد که چه بلایی سرش آمده؛ میپرسد با آن بلا چه کرد. و این پرسش، دقیقاً همانجایی است که مسئله «تبدیل رنج به فهم» معنا پیدا میکند. رنجی که فقط احساس میشود، به خشم تبدیل میشود. خشمی که فقط انباشته میشود، دیر یا زود به انفجار میرسد. اما رنجی که فهمیده میشود، یعنی رنجی که آدم بنشیند و بپرسد این درد از کجا آمد، چه ساختاری آن را ممکن کرد، چه سکوتی آن را تداوم بخشید، آن رنج دیگر فقط زخم نیست؛ نقشهای میشود برای اینکه راه آمده را دوباره نروی. تفاوت جامعهای که از استبداد عبور میکند با جامعهای که در آن دور میزند، درست در همین نقطه است: یکی رنجش را فهمیده، دیگری فقط حملش کرده.
این فهم اما در هیچ کنگره و مانیفستی زاییده نمیشود. در ذهن معلمی زاییده میشود که با حقوق ناچیزش باز هم سر کلاس میرود و درست درس میدهد، چون فهمیده که تحقیر نظام را نباید به شاگردانش منتقل کند. در تصمیم پزشکی که رشوه نمیگیرد، چون فهمیده که فساد با هر بار تکرار، کمی از شأن جمعی را میبرد. در شجاعت روزنامهنگاری که چیزی را مینویسد که میداند هزینه دارد، چون فهمیده که سکوت هم انتخاب است و هر انتخابی پیامد دارد. آزادی، اگر روزی در ایران ریشه بگیرد، از تجمیع همین لحظههای فهم است؛ لحظههایی که در دل یک جامعه خسته، چراغی روشن نگه میدارند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
فعالان مدنی، معلمها، پزشکان، روزنامهنگاران و هر کسی که در محدوده زندگی روزمرهاش انتخاب میکند که راست بگوید و از حق ضعیف دفاع کند، بخشی از این بازسازی اخلاقیاند.
گاهی در گفتمان اصلاحطلبانه، دعوت به «گفتوگو» و «مدارا» به شکلی مطرح میشود که انگار دو طرف یک اختلاف نظر ساده روبهروی هم نشستهاند. اما وقتی یک طرف دارای زندان، دادگاه انقلاب، سرویس اطلاعاتی و قوه قهریه است، و طرف دیگر فقط خواستار حقوق اولیهاش است، گفتمان «تعادل» و «هر دو طرف» میتواند خودش یک ناعدالتی باشد. دعوت به اخلاق مدنی و فرهنگ گفتوگو جایگاه خودش را دارد، اما نباید به قیمت مساوی نشان دادن ظالم و مظلوم تمام شود. لیبرالیسم اصیل بر اصل «برابری اولیه» استوار است؛ اما وقتی این برابری در واقعیت وجود ندارد، وظیفه متفکر لیبرال نه انکار این نابرابری، بلکه افشای آن است.
پرسش اصلی این است: ایران چگونه میتواند از دام رتروتوپیا خارج شود؟ این پرسش پاسخ سادهای ندارد. اما میتوان چند مسیر را ترسیم کرد. نوستالژی را نباید انکار کرد، بلکه باید «ترجمه» کرد. آنچه جامعه ایرانی در گذشته دنبالش میگردد، در واقع یک نیاز واقعیِ امروز است که زبان درستی برای بیانش پیدا نکرده. نوستالژی برای دوران پیش از انقلاب، در بخش مهمی از خود، نه تحسین یک دیکتاتوری، بلکه فریادی است برای «کرامت»، «امنیت» و «جایگاه در جهان». اگر نیروهای سیاسی بتوانند این نیاز واقعی را ببینند و برایش زبان آیندهنگر بسازند، رتروتوپیا قدرتش را از دست میدهد. رتروتوپیا تنها زمانی شکست میخورد که اتوپیای قابلباوری جایش را بگیرد؛ نه اتوپیای بزرگ و انقلابی، بلکه اتوپیای کوچک و ملموس: زندگیای که بهتر از امروز باشد.
گام دیگر این است که جامعهای که فقط از زاویه درد شخصیاش به تاریخ نگاه کند، در نهایت فقط میتواند انتقام بگیرد. برای ساختن آینده، لازم است که بتوان قدمی عقب رفت و از منظری وسیعتر پرسید: کدام ساختارها این رنج را تولید کردهاند؟ کدام نهادها باید متحول شوند؟ این فاصلهگرفتن از درد شخصی، به معنای انکار آن نیست؛ به معنای تبدیل آن به یک پروژه سیاسی سازنده است. درد بدون این فاصله، سوخت ماشین خشم میشود. با این فاصله، میتواند سوخت ماشین تغییر شود. و در عمیقترین لایه: هیچ تحول بیرونی پایداری بدون تحول درونی ممکن نیست. جامعهای که الگوهای زیستن در درون افراد تشکیلدهندهاش تغییر نکند، هر نظام سیاسی تازهای هم بیاید، همان ساختارهای فرسوده را بازتولید خواهد کرد. برونرفت از رتروتوپیا در سطح فردی یعنی یاد گرفتن اینکه چطور با بیاطمینانی زندگی کرد؛ چطور آیندهای را که هنوز وجود ندارد، ساخت. این «دلیری وجودی» است: توانایی ماندن در حال، حتی وقتی گذشته وسوسهانگیز و آینده مبهم است.
اما همه این مسیرها یک شرط مشترک دارند: صداقت درباره مسئولیت. جامعهای که رنج کشیده و نامِ عاملِ رنجش را نگوید، ناخواسته با آن عامل کنار آمده است. این صداقت برای انتقام نیست؛ برای ماندگاری در حافظه تاریخی است. و حافظه تاربخی، آنطور که هر ملتی که از استبداد گذر کرده میداند، پایهای است که بر آن میتوان اعتماد دوباره ساخت. آلمانی که آشویتس را به رسمیت شناخت، آفریقای جنوبی که کمیسیون حقیقت و آشتی تشکیل داد، و آرژانتینی که نام جنایتکارانش را در دادگاه خواند، همه از این فهم عمیق عمل کردند که بدون گذر از حقیقت، آیندهای بنا نمیشود. ایران هنوز این گذر را نکرده است.
در نهایت، تاریخ از هیچ ملتی نمیپرسد که چه بلایی سرش آمده؛ میپرسد با آن بلا چه کرد. و این پرسش، دقیقاً همانجایی است که مسئله «تبدیل رنج به فهم» معنا پیدا میکند. رنجی که فقط احساس میشود، به خشم تبدیل میشود. خشمی که فقط انباشته میشود، دیر یا زود به انفجار میرسد. اما رنجی که فهمیده میشود، یعنی رنجی که آدم بنشیند و بپرسد این درد از کجا آمد، چه ساختاری آن را ممکن کرد، چه سکوتی آن را تداوم بخشید، آن رنج دیگر فقط زخم نیست؛ نقشهای میشود برای اینکه راه آمده را دوباره نروی. تفاوت جامعهای که از استبداد عبور میکند با جامعهای که در آن دور میزند، درست در همین نقطه است: یکی رنجش را فهمیده، دیگری فقط حملش کرده.
این فهم اما در هیچ کنگره و مانیفستی زاییده نمیشود. در ذهن معلمی زاییده میشود که با حقوق ناچیزش باز هم سر کلاس میرود و درست درس میدهد، چون فهمیده که تحقیر نظام را نباید به شاگردانش منتقل کند. در تصمیم پزشکی که رشوه نمیگیرد، چون فهمیده که فساد با هر بار تکرار، کمی از شأن جمعی را میبرد. در شجاعت روزنامهنگاری که چیزی را مینویسد که میداند هزینه دارد، چون فهمیده که سکوت هم انتخاب است و هر انتخابی پیامد دارد. آزادی، اگر روزی در ایران ریشه بگیرد، از تجمیع همین لحظههای فهم است؛ لحظههایی که در دل یک جامعه خسته، چراغی روشن نگه میدارند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5❤2🤔1
سپربلاهای اجتماعی
پرستو فرخی
بمناسبت ۲ ژوئن #روز_جهانی_کارگران_جنسی
در جهان به غایت جنسیتزده، با روسپیان همچون «نجسها» رفتار میشود. بدنهای روسپیان و تنفروشان، ماده خام فضیلتساز کارخانه تولید انضباط اجتماعی است که برای حفظ نظم اجتماعی ضرورت دارد. در حالیکه بدن زن نفرین شده، مشمئز و تمثال گناه است، میبایست بدنهایی باشد تا خط ممیز بین زنان خوب نجیب/بد ناپاک باشد.
این کارکرد اجتماعی دیگریساز که در مقام تایید یکی و رد دیگری است، مادام که دیگری را «آلوده» ننامد، خود نمیتواند در جایگاه متضاد با او و در مقام فرد محترم شناخته شود؛ فلذا به صورت تاریخی، تدابیر جدی عملی برای برکندن روسپیگری اعمال نمیشود و نهایتِ بحثهایی که ایراد میشود حول این پرسشها است که آیا باید روسپیان را به شکل رسمی بعنوان «کارگر جنسی» پذیرفت یا باید با آنان برخورد پلیسی داشت و نام «متهم» بر آنان نهاد و شاهد زیرزمینی شدن فعالیت های آنان بود؟
چنانچه پدران کلیسایی فاحشگان را فاضلابهایی میشماردند که با وجود ذات آلوده، حضورشان برای جامعه ضرورت دارد و «توماس آکویناس» میگفت:
روسپیان، تاکنون گوسفندهای قربانی، دختران از دست رفته، کیسه بوکسها، سپربلاهای اجتماعی، و نگهبانان فضیلت اجتماعی بودهاند؛ شرها و فتنههای بالفطره که در عین حال همچون آینهای برای بزرگنمایی و تمجید خیر و پاکی دیگران الزامی مینماید. واسطههای تطهیر و حفظ احترام زنان عفیف که جز با هتک حرمت و بیاحترامی به بدن روسپیان و شیوارهسازی تن آنان تحقق نمییافت.
سوپاپهای اطمینانی که جامعه را مطمئن میساخت که شأن زن همرده با مرد نیست و فلسفه خلقت زن، چیزی جز برای بهروزی و خوشامد مرد نیست و ابدان منتسب به زنان چه فاحشه و چه فرشته، به نسبت کارایی برای مردان رتبهبندی و ارزشگذاری میشوند؛ چه آنانکه بدن خود را به یک مرد طی رابطه ازدواج، یک بار و برای همیشه فروخته باشند و چه آنان که بدن خود را به مردان متعدد و چندین باره بفروشند، هر دو در کاستی بنام «زنان» و در طبقهای پستتر از مردان گرد هم میآیند که یکی همچون مریم عذرا، مقدس و دیگری همچون حوا، متمرد است و به نسبتی که از معیارهای قوانین کنترل سکسوالیته مردان پیروی میکنند و در خدمت اهداف دنیای مردمحور قرار میگیرند، منزلت یافته و متنعم میشوند.
ادامه مطلب
#فرهیختگان راهی به رهایی
پرستو فرخی
بمناسبت ۲ ژوئن #روز_جهانی_کارگران_جنسی
در جهان به غایت جنسیتزده، با روسپیان همچون «نجسها» رفتار میشود. بدنهای روسپیان و تنفروشان، ماده خام فضیلتساز کارخانه تولید انضباط اجتماعی است که برای حفظ نظم اجتماعی ضرورت دارد. در حالیکه بدن زن نفرین شده، مشمئز و تمثال گناه است، میبایست بدنهایی باشد تا خط ممیز بین زنان خوب نجیب/بد ناپاک باشد.
این کارکرد اجتماعی دیگریساز که در مقام تایید یکی و رد دیگری است، مادام که دیگری را «آلوده» ننامد، خود نمیتواند در جایگاه متضاد با او و در مقام فرد محترم شناخته شود؛ فلذا به صورت تاریخی، تدابیر جدی عملی برای برکندن روسپیگری اعمال نمیشود و نهایتِ بحثهایی که ایراد میشود حول این پرسشها است که آیا باید روسپیان را به شکل رسمی بعنوان «کارگر جنسی» پذیرفت یا باید با آنان برخورد پلیسی داشت و نام «متهم» بر آنان نهاد و شاهد زیرزمینی شدن فعالیت های آنان بود؟
کمتر کسی است که به این موضوع میپردازد که اصولاً چرا باید بدن زن کالایی قابل خرید و فروش در بازار سوداگری مردانه باشد؟چراکه حضور روسپیان همزمان برای زنان و مردان و در کل برای جامعه کارکرد دارد. نه تنها برای زنانی که خواستار جایگاه «زنان محترم» هستند، تقابل با زن روسپی آنان را ارج و منزلت میدهد، بلکه برای مردان هم از چندین جهت کارکرد دارد؛ نخست اینکه مردان میتوانند بهرهکشیهای جنسی متعدد از بدن زن را با نام عادیسازی شدهی تمنیات جنسی افسارگسیخته و تنوع طلب مردانه اعمال کنند و همچنین حتی مردان برای تثبیت زنان اطراف خود در زمره «فرشته»، به حضور «فاحشه» محتاجاند تا به پشتگرمی چنین تأییدیه مردسالارانهای به بقای اسم و رسم و اثبات دودمان پاک خود اطمینان دهند و مادران و همسران و مایملکان خصوصی خود را «دارایی پاک» بشمارند.
زنانی که مردی آنان را «خودی» مینامد، بواسطه انکار زن روسپی، خود را از شناعت رهانده و در پناه مردان حامی جای میگیرند.هاله سفید مقدسی که پیرامون تصاویر مادر در اسطورههای مردانه میدرخشد، با تکیه بر چنین دوگانهای تحقق مییابد چنانچه فاحشگانی نبودند، فرشتگانی که مردان آنان را پاکدامن خوانده و کنترل سکسوالیتهشان را بدست گیرند غیرممکن مینمود.
چنانچه پدران کلیسایی فاحشگان را فاضلابهایی میشماردند که با وجود ذات آلوده، حضورشان برای جامعه ضرورت دارد و «توماس آکویناس» میگفت:
«روسپیگری در جهان، شبیه نجاست در دریا یا مجرای فاضلاب در یک قصر است. لوله فاضلاب را بیرون بکشید، قصر را با آلودگی و دریا را با نجاست پر خواهید کرد. اگر روسپیان را از این جهان بیرون بکشید، با لواط پر خواهد شد. استفاده از روسپیان، «بیاخلاقی مجاز» است.»در هیچ کجای دنیای مردان نمیتوان چنین موردی را سراغ داشت که آنکه ستمدیده است و حقوقش پایمال می شود، متوجه انگ و تهمت شود و برعکس، آنکه استثمارگر و ستمگر است، محق و ذینفع باشد. اما چنین رویکردی را میتوان در قبال تنفروشی زنان به وضوح دید که مردان خریدار تن زنان، هیچ عنوانی متوجهشان نیست و عباراتی متناظر با «زن خیابانی» برای مردان سراغ نداریم اما این زنان هستند که هرزه، فاحشه و هرجایی خطاب می شوند و همزمان جایگاه فردی و اجتماعی شان به مخاطره انداخته میشود و متوجه ستم فردی و اجتماعی میشوند.
روسپیان، تاکنون گوسفندهای قربانی، دختران از دست رفته، کیسه بوکسها، سپربلاهای اجتماعی، و نگهبانان فضیلت اجتماعی بودهاند؛ شرها و فتنههای بالفطره که در عین حال همچون آینهای برای بزرگنمایی و تمجید خیر و پاکی دیگران الزامی مینماید. واسطههای تطهیر و حفظ احترام زنان عفیف که جز با هتک حرمت و بیاحترامی به بدن روسپیان و شیوارهسازی تن آنان تحقق نمییافت.
سوپاپهای اطمینانی که جامعه را مطمئن میساخت که شأن زن همرده با مرد نیست و فلسفه خلقت زن، چیزی جز برای بهروزی و خوشامد مرد نیست و ابدان منتسب به زنان چه فاحشه و چه فرشته، به نسبت کارایی برای مردان رتبهبندی و ارزشگذاری میشوند؛ چه آنانکه بدن خود را به یک مرد طی رابطه ازدواج، یک بار و برای همیشه فروخته باشند و چه آنان که بدن خود را به مردان متعدد و چندین باره بفروشند، هر دو در کاستی بنام «زنان» و در طبقهای پستتر از مردان گرد هم میآیند که یکی همچون مریم عذرا، مقدس و دیگری همچون حوا، متمرد است و به نسبتی که از معیارهای قوانین کنترل سکسوالیته مردان پیروی میکنند و در خدمت اهداف دنیای مردمحور قرار میگیرند، منزلت یافته و متنعم میشوند.
ادامه مطلب
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
📝سپربلاهای اجتماعی
🗞️جامعهشناسی زن روز در جهان به غایت جنسیتزده، با روسپیان همچون «نجسها» رفتار میشود. بدنهای روسپیان و تنفروشان، ماده خام فضیلتساز کارخانه تولید انضباط اجتماعی است که برای حفظ نظم اجتماعی ضرورت دارد. در حالیکه بدن زن نفرین شده، مشمئز و تمثال گناه است،…
❤2👍2
انقلاب،بعد از خوردن همه فرزندانش،این بار،خودش را و کشور را میخورد!
علی مرادی مراغه ای
دیوار برلین بطول ۱۵۵ کیلومتر و اصلیترین نماد جنگ سرد و جدایی بود سمتِ راست آن،دنیای کاپیتالیزم و سمتِ چپ، دنیای سوسیالیسم بود.
در تصویر رقت انگیز، پدر و مادری از دنیای سوسیالیسم، نوزادان تازه متولد شده شان را در دست گرفته به پدر و مادرشان در دنیای کاپیتالیزم نشان میدهند دیواری که زمانی ابدی مینمود اما در ۱۹۸۹ فرو ریخت. و روسیاهی بر کسانی که بین انسانها و وطن شان جدایی می افکنند...
ایدئولوژیهای تمامیت گرا که در پی ایجاد مدینه فاضله هستند غالبا با شور و شوقی بی نظیر آغاز میگردند اما سرانجام، اینچنین به پایانِ محتوم شان که مرگ است میرسند:
به محض اینکه لنین مُرد معلوم شد که شخص دوم انقلاب یعنی تروتسکی خودفروخته و خائن بوده در نتیجه، رهبران دیگرِ انقلاب مانند استالین، کامنف، زینوویف و بوخارین، او را از کشور روسیه رانده سپس در مکزیک بوسیله مزدوری بنام رامون مرکادر با یخ شکن کشتندش.
اما پنج سال بعد معلوم شد کامنف، زینوویف و بخارین نیز دشمن خلق بودند در نتیجه، محاکمه و بزودی با دستور استالین،توسط هنریخ یاگودا(نفر اول وزارت امنیتNKVD) اعدام شدند.
اندکی بعد معلوم شد خودِ هنریخ یاگودا(رئیس امنیت کشور) هم جاسوسِ امپریالیستها بوده! مَردک، نه تنها جاسوس بوده بلکه از خانه باغش هم،هزاران عکس،فیلم سکسی، لباس زیر زنانه و آلت پلاستیکی پیدا کردند! وقتی میخواستند بکُشند تازه میگفت:«به نظر میرسد خدا وجود داشته باشد»میگفت من هزاران بار از دستورات خدا سرپیچی كردم تا به استالین خدمت كنم؛حالا حكم مرگم را صادر كرده است."سرانجام بدستور استالین و بدست معاونش نیكلای یژوف کشته شد.
اما مدتی بعد معلوم میشود که خودِ نیكلای یژوف هم، رفیق صادقی نبوده و دشمن خلق و سرسپرده بیگانگان بوده در نتیجه محاکمه و بوسیله معاون خود یعنی لاورنتی بریا کشته میشود.
اما چیزی نمیگذرد که بعد از مرگ استالین،یک مرتبه بر همگان آشکار میشود که خودِ لاورنتی بریا(رئیس وزارت امنیت)نیز به وطن و انقلاب خیانت کرده و جاسوس انگلستان بوده در نتیجه، بدستور خروشچف دستگیر و در دادگاهی که آنرا گئورگی ژوکوف برعهده داشت محکوم و توسط او اعدام گردید.اما اندکی بعد، گئورگی ژوکوف نیز عنصر نامطلوب تشخیص داده از مشاغل برکنار و به اورال تبعید میگردد.
اصلا در همین زمان، مشخص میشود که خود استالین نیز دشمن خلق و خائن بوده و نه تنها استالین، بلکه اکثریت اعضای پولیت بورو نیز خودفروخته بودند در نتیجه، گور استالین را شکافته جسدش را درآورده و از محل مقبره لنين در ميدان سرخ مسكو به كنار ديوار كرملين انتقال دادند.
اما بعدها مشخص شد که خود خروشچف نیز خودسر، ماجراجو و دشمن بوده و بوسیله برژنف برکنار و تا زمان مرگش در ویلایی در حومهٔ مسکو تحت نظر قرار گرفته و در زمان مرگش در سپتامبر ۱۹۷۱در تحت شدید تدابیر امنیتی دفن شده حتی به خانوادهاش نیز اجازه شرکت در مراسم ندادند.اما وقتی برژنف مُرد و گورباچف آمد تازه فهمیدند که ای بابا! این کفتار پیر یعنی برژنف،بیشترین ضربه ها را به روسیه زده و سالها جلوی پیشرفت روسیه را گرفته بوده!
اما وقتی گورباچفِ جوان بقدرت میرسد معلوم شد که اصلا، کل حزب کمونیست روسیه خائن و دشمن بوده! و عجیب تر اینکه، وقتی اتحادجماهیر شوروی فرو میریزد معلوم میشود که خود گورباچف نیز خائن و مامورِ امپریالیزم بوده تا باعث فروپاشی اتحادجماهیر شوروی گردد!
اینجا که میرسد انقلاب،بعد از خوردن همه فرزندانش،این بار،خودش را و کشور را میخورد و روسیه تکه پاره میگردد...دقیقا مثل معده آدم درگذشته که وقتی هیچ غذایی برای هضم یافت نمیشود شروع به خوردن خود معده میکند!
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی مرادی مراغه ای
پایانِ یکی از مدینه های فاضله؛
دیوار برلین بطول ۱۵۵ کیلومتر و اصلیترین نماد جنگ سرد و جدایی بود سمتِ راست آن،دنیای کاپیتالیزم و سمتِ چپ، دنیای سوسیالیسم بود.
در تصویر رقت انگیز، پدر و مادری از دنیای سوسیالیسم، نوزادان تازه متولد شده شان را در دست گرفته به پدر و مادرشان در دنیای کاپیتالیزم نشان میدهند دیواری که زمانی ابدی مینمود اما در ۱۹۸۹ فرو ریخت. و روسیاهی بر کسانی که بین انسانها و وطن شان جدایی می افکنند...
ایدئولوژیهای تمامیت گرا که در پی ایجاد مدینه فاضله هستند غالبا با شور و شوقی بی نظیر آغاز میگردند اما سرانجام، اینچنین به پایانِ محتوم شان که مرگ است میرسند:
به محض اینکه لنین مُرد معلوم شد که شخص دوم انقلاب یعنی تروتسکی خودفروخته و خائن بوده در نتیجه، رهبران دیگرِ انقلاب مانند استالین، کامنف، زینوویف و بوخارین، او را از کشور روسیه رانده سپس در مکزیک بوسیله مزدوری بنام رامون مرکادر با یخ شکن کشتندش.
اما پنج سال بعد معلوم شد کامنف، زینوویف و بخارین نیز دشمن خلق بودند در نتیجه، محاکمه و بزودی با دستور استالین،توسط هنریخ یاگودا(نفر اول وزارت امنیتNKVD) اعدام شدند.
اندکی بعد معلوم شد خودِ هنریخ یاگودا(رئیس امنیت کشور) هم جاسوسِ امپریالیستها بوده! مَردک، نه تنها جاسوس بوده بلکه از خانه باغش هم،هزاران عکس،فیلم سکسی، لباس زیر زنانه و آلت پلاستیکی پیدا کردند! وقتی میخواستند بکُشند تازه میگفت:«به نظر میرسد خدا وجود داشته باشد»میگفت من هزاران بار از دستورات خدا سرپیچی كردم تا به استالین خدمت كنم؛حالا حكم مرگم را صادر كرده است."سرانجام بدستور استالین و بدست معاونش نیكلای یژوف کشته شد.
اما مدتی بعد معلوم میشود که خودِ نیكلای یژوف هم، رفیق صادقی نبوده و دشمن خلق و سرسپرده بیگانگان بوده در نتیجه محاکمه و بوسیله معاون خود یعنی لاورنتی بریا کشته میشود.
اما چیزی نمیگذرد که بعد از مرگ استالین،یک مرتبه بر همگان آشکار میشود که خودِ لاورنتی بریا(رئیس وزارت امنیت)نیز به وطن و انقلاب خیانت کرده و جاسوس انگلستان بوده در نتیجه، بدستور خروشچف دستگیر و در دادگاهی که آنرا گئورگی ژوکوف برعهده داشت محکوم و توسط او اعدام گردید.اما اندکی بعد، گئورگی ژوکوف نیز عنصر نامطلوب تشخیص داده از مشاغل برکنار و به اورال تبعید میگردد.
اصلا در همین زمان، مشخص میشود که خود استالین نیز دشمن خلق و خائن بوده و نه تنها استالین، بلکه اکثریت اعضای پولیت بورو نیز خودفروخته بودند در نتیجه، گور استالین را شکافته جسدش را درآورده و از محل مقبره لنين در ميدان سرخ مسكو به كنار ديوار كرملين انتقال دادند.
اما بعدها مشخص شد که خود خروشچف نیز خودسر، ماجراجو و دشمن بوده و بوسیله برژنف برکنار و تا زمان مرگش در ویلایی در حومهٔ مسکو تحت نظر قرار گرفته و در زمان مرگش در سپتامبر ۱۹۷۱در تحت شدید تدابیر امنیتی دفن شده حتی به خانوادهاش نیز اجازه شرکت در مراسم ندادند.اما وقتی برژنف مُرد و گورباچف آمد تازه فهمیدند که ای بابا! این کفتار پیر یعنی برژنف،بیشترین ضربه ها را به روسیه زده و سالها جلوی پیشرفت روسیه را گرفته بوده!
اما وقتی گورباچفِ جوان بقدرت میرسد معلوم شد که اصلا، کل حزب کمونیست روسیه خائن و دشمن بوده! و عجیب تر اینکه، وقتی اتحادجماهیر شوروی فرو میریزد معلوم میشود که خود گورباچف نیز خائن و مامورِ امپریالیزم بوده تا باعث فروپاشی اتحادجماهیر شوروی گردد!
اینجا که میرسد انقلاب،بعد از خوردن همه فرزندانش،این بار،خودش را و کشور را میخورد و روسیه تکه پاره میگردد...دقیقا مثل معده آدم درگذشته که وقتی هیچ غذایی برای هضم یافت نمیشود شروع به خوردن خود معده میکند!
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9❤5👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موزیکویدیوی کار جدید محسن چاوشی با «نام مریض تخت آخری»
شعر از: کاظم بهمنی
یه گله رو شمردم و یه گرگ توی ذهنمه
چه وقت خوابه؟ پاشو که یه بره واقعا کمه..
بلند میشم از تنم صدامو باده میبره
دو روزه گریه میکنم یه لحظه هم نمیگذره
دو روزه راه میرم و هنوز روی این پلم
مگه تو رو ببینمت که بشکفه گل از گلم
سپیدپوش بخش غم، یه شب که ناز میخری
برس به داد مسری مریض تخت آخری
برای روبرو شدن یه لحظه هم غنیمته
تو سایهتم وسیعتر از رؤیای نصفهنیمهته
توقع من از شبا تو رو به خواب دیدنه
بهشت من تصور به سمت تو دویدنه
جهان من بدون تو یه رنج بینهایته
تحمل ندیدنت فقط به حرف راحته
نسیم کشف و ذوق زد به صورتم خنک شدم
یه مورچهام که بیحواس، سوار قاصدک شدم
به این کسی که اومده به من دوباره جون بده
بگو که اسمتو بگه جنازمو تکون بده
#فرهیختگان راهی به رهایی
شعر از: کاظم بهمنی
یه گله رو شمردم و یه گرگ توی ذهنمه
چه وقت خوابه؟ پاشو که یه بره واقعا کمه..
بلند میشم از تنم صدامو باده میبره
دو روزه گریه میکنم یه لحظه هم نمیگذره
دو روزه راه میرم و هنوز روی این پلم
مگه تو رو ببینمت که بشکفه گل از گلم
سپیدپوش بخش غم، یه شب که ناز میخری
برس به داد مسری مریض تخت آخری
برای روبرو شدن یه لحظه هم غنیمته
تو سایهتم وسیعتر از رؤیای نصفهنیمهته
توقع من از شبا تو رو به خواب دیدنه
بهشت من تصور به سمت تو دویدنه
جهان من بدون تو یه رنج بینهایته
تحمل ندیدنت فقط به حرف راحته
نسیم کشف و ذوق زد به صورتم خنک شدم
یه مورچهام که بیحواس، سوار قاصدک شدم
به این کسی که اومده به من دوباره جون بده
بگو که اسمتو بگه جنازمو تکون بده
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6👎3