👆👆👆
مسئله این است که او این تجربه را چنان صورتبندی کرد که جهان غرب در آن نه با پیچیدگی ایران، بلکه با تأیید پیشداوریهای خود روبهرو شد. پرسپولیس برای بسیاری از مخاطبان غربی نه دروازه فهم ایران، بلکه پایان فهم ایران بود. آنان پس از خواندن یا دیدن آن احساس کردند ایران را شناختهاند؛ در حالی که فقط نسخهای فشرده، عصبی، طبقاتی و تبعیدی از ایران را دیده بودند.
میراث ساتراپی از همینرو دوگانه است. او بیتردید در زبان رمان گرافیکی، در انتقال تجربه تبعید، و در ساختن یک صدای زنانه ایرانی در جهان نقش داشت. اما این نقش، بیهزینه نبود. هزینه آن، تثبیت تصویری بود که در آن ایران مذهبی اهریمنی، ایران انقلابی بیمار، و ایران دهه شصت فاقد شأن تاریخی تصویر شد.
مرگ ساتراپی پایان زندگی یک نویسنده است، اما پایان نقد پرسپولیس نیست. شاید اکنون، درست در لحظهای که دستگاه فرهنگی غرب بار دیگر از او قدیسهای تبعیدی خواهد ساخت، باید گفت که هر روایتی از رنج، الزاما روایت حقیقت نیست. گاهی رنج شخصی، وقتی از فیلتر بازار جهانی، شرقشناسی لیبرال و میل غرب به دیدن «زن رهاشده از شرق تاریک» عبور میکند، به ابزار بازتولید همان نگاهی تبدیل میشود که قرنها شرق را نه فهمیده، بلکه تصویر کرده است
حسین قتیب
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
مسئله این است که او این تجربه را چنان صورتبندی کرد که جهان غرب در آن نه با پیچیدگی ایران، بلکه با تأیید پیشداوریهای خود روبهرو شد. پرسپولیس برای بسیاری از مخاطبان غربی نه دروازه فهم ایران، بلکه پایان فهم ایران بود. آنان پس از خواندن یا دیدن آن احساس کردند ایران را شناختهاند؛ در حالی که فقط نسخهای فشرده، عصبی، طبقاتی و تبعیدی از ایران را دیده بودند.
میراث ساتراپی از همینرو دوگانه است. او بیتردید در زبان رمان گرافیکی، در انتقال تجربه تبعید، و در ساختن یک صدای زنانه ایرانی در جهان نقش داشت. اما این نقش، بیهزینه نبود. هزینه آن، تثبیت تصویری بود که در آن ایران مذهبی اهریمنی، ایران انقلابی بیمار، و ایران دهه شصت فاقد شأن تاریخی تصویر شد.
مرگ ساتراپی پایان زندگی یک نویسنده است، اما پایان نقد پرسپولیس نیست. شاید اکنون، درست در لحظهای که دستگاه فرهنگی غرب بار دیگر از او قدیسهای تبعیدی خواهد ساخت، باید گفت که هر روایتی از رنج، الزاما روایت حقیقت نیست. گاهی رنج شخصی، وقتی از فیلتر بازار جهانی، شرقشناسی لیبرال و میل غرب به دیدن «زن رهاشده از شرق تاریک» عبور میکند، به ابزار بازتولید همان نگاهی تبدیل میشود که قرنها شرق را نه فهمیده، بلکه تصویر کرده است
حسین قتیب
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎12👍11
این همه تاب آوری تا به کی !
جعفر بخشی بی نیاز
مردم ایران سالهاست که دیگر زیر بار سنگینِ تورم ؛ گرانی ؛ تبعیض و بیعدالتی زندگی نمیکنند بلکه فقط زنده اند و ناگزیرند به همین زنده ماندن. و فرق این دو بسیار است.
زندگی یعنی امید ، ثبات ؛ امکان برنامه ریزی ؛ امنیت روانی و احساسِ عدالت. اما آنچه بر مردم این سرزمین گذشته بیشتر شبیه دوام آوردن در یک فرسایشِ بی پایان بوده است. فرسایشی که هر روز از جیب ؛ از اعصاب ؛ از آینده و از کرامت انسانها خرج میگیرد. امروز دیگر مسئله فقط گرانیِ یک کالا یا افزایش قیمتِ یک خدمت نیست. مسئله این است که تورم به یک سبک حکمرانی تبدیل شده است. سبکی که در آن حقوقها عقب میمانند ؛ قیمتها میدوند و مردم هر صبح با ترسی تازه از خواب بیدار میشوند. ترس از کرایه خانه ؛ ترس از خرید مایحتاج ؛ ترس از دارو ، ترس از تحصیل فرزندان ؛ ترس از اینکه فردا همین اندک توان مالی هم دیگر نباشد.
در چنین شرایطی از مردم خواسته میشود صبور باشند ؛ تحمل کنند ؛ دم نزنند ؛ امید داشته باشند و باز هم تاب بیاورند. اما پرسش ساده و تلخ اینجاست: تا کی. تا کی باید مردم هزینه ناکارآمدی ؛ تبعیض ؛ تصمیمهای غلط و بی عدالتی را بپردازند.
تا کی باید بارِ سنگینِ خطاهایی را بر دوش بکشند که خود در ساختن آنها نقشی نداشتهاند. و مهمتر از همه آیا این همه تاب آوری قرار نیست روزی به پایان برسد و دوران خوشی و رفاه آغاز شود.
پاداشِ صبر مردم ؛ نباید فقط وعده باشد. نباید فقط جملههای تکراری و تسکینهای موقت باشد. مردم ایران از وعده سیر شدهاند ؛ آنچه ندارند ؛ نتیجه است.
نتیجهای که در سفره دیده شود ؛ در معیشت حس شود ؛ در مدرسه ؛ بیمارستان ؛ بازار ؛ در اجاره خانه ها و آینده فرزندان لمس شود. اگر عدالت نیست ؛ اگر فرصت برابر نیست ؛ اگر کرامت انسان زیر فشار معیشت له میشود پس این همه سخن از امید و تحمل بیشتر شبیه تحمیلِ رنجِ بیپایان است تا دعوت به ساختن آینده. جامعهای که در آن فاصله طبقاتی هر روز بیشتر میشود ؛ جامعهای که در آن عدهای از رانت ؛ قدرت ؛ رابطه و امتیاز بهره میبرند و اکثریت درگیرِ بقا هستند ؛ نمیتواند به آرامش برسد.
بیعدالتی فقط یک مسئله اقتصادی نیست که زخمِ اخلاقی ست. زخمِ روانی ست. وقتی مردم احساس کنند قانون برای همه یکسان نیست ؛ وقتی ببینند برخی همیشه برندهاند و برخی همیشه بازنده ؛ اعتماد عمومی فرو میریزد و جامعهای که اعتمادش فرو بریزد حتی اگر هنوز ایستاده باشد در واقع زخمی و خسته است.
مردم ایران دشمنِ کشورشان نیستند. مردم ایران خستهاند. خسته از این که هر روز باید برای ابتدایی ترین حقوق خود بجنگند. خسته از این که کار میکنند اما به زندگی نمیرسند. خسته از این که هر بار از تحمل سخن گفته میشود ؛ اما هیچ کس از جبران حرفی نمیزند. خسته از این که بارِ بحرانها همیشه بر دوش آنان است ؛ اما سودِ آرامش هرگز به آنان نمیرسد.
اگر قرار است این تاب آوری معنایی داشته باشد ؛ باید به عدالت ؛ به رفاه ؛ به امنیت اقتصادی و به کرامت انسانی منتهی شود. وگرنه تاب آوریِ بی پاداش ، فقط نامی محترمانه برای فرسودنِ یک ملت است.
امروز پرسش اصلی این نیست که مردم چقدر میتوانند تحمل کنند ؛ پرسش اصلی این است که چرا باید این همه تحمل لازم باشد. و چرا هنوز بعد از این همه رنج ؛ نشانی روشن از روی خوشِ زندگی در افق دیده نمیشود.
اگر جامعهای بخواهد بماند ؛ باید به مردمش نه فقط صبر ؛ بلکه نتیجه صبر را بدهد وگرنه تاریخ همیشه با کسانی که فقط خواستند مردم بیشتر تحمل کنند ؛ مهربان نخواهد بود. تاریخ از کسانی که به ملت شان ستم می کنند به راحتی نخواهد گذشت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
جعفر بخشی بی نیاز
مردم ایران سالهاست که دیگر زیر بار سنگینِ تورم ؛ گرانی ؛ تبعیض و بیعدالتی زندگی نمیکنند بلکه فقط زنده اند و ناگزیرند به همین زنده ماندن. و فرق این دو بسیار است.
زندگی یعنی امید ، ثبات ؛ امکان برنامه ریزی ؛ امنیت روانی و احساسِ عدالت. اما آنچه بر مردم این سرزمین گذشته بیشتر شبیه دوام آوردن در یک فرسایشِ بی پایان بوده است. فرسایشی که هر روز از جیب ؛ از اعصاب ؛ از آینده و از کرامت انسانها خرج میگیرد. امروز دیگر مسئله فقط گرانیِ یک کالا یا افزایش قیمتِ یک خدمت نیست. مسئله این است که تورم به یک سبک حکمرانی تبدیل شده است. سبکی که در آن حقوقها عقب میمانند ؛ قیمتها میدوند و مردم هر صبح با ترسی تازه از خواب بیدار میشوند. ترس از کرایه خانه ؛ ترس از خرید مایحتاج ؛ ترس از دارو ، ترس از تحصیل فرزندان ؛ ترس از اینکه فردا همین اندک توان مالی هم دیگر نباشد.
در چنین شرایطی از مردم خواسته میشود صبور باشند ؛ تحمل کنند ؛ دم نزنند ؛ امید داشته باشند و باز هم تاب بیاورند. اما پرسش ساده و تلخ اینجاست: تا کی. تا کی باید مردم هزینه ناکارآمدی ؛ تبعیض ؛ تصمیمهای غلط و بی عدالتی را بپردازند.
تا کی باید بارِ سنگینِ خطاهایی را بر دوش بکشند که خود در ساختن آنها نقشی نداشتهاند. و مهمتر از همه آیا این همه تاب آوری قرار نیست روزی به پایان برسد و دوران خوشی و رفاه آغاز شود.
پاداشِ صبر مردم ؛ نباید فقط وعده باشد. نباید فقط جملههای تکراری و تسکینهای موقت باشد. مردم ایران از وعده سیر شدهاند ؛ آنچه ندارند ؛ نتیجه است.
نتیجهای که در سفره دیده شود ؛ در معیشت حس شود ؛ در مدرسه ؛ بیمارستان ؛ بازار ؛ در اجاره خانه ها و آینده فرزندان لمس شود. اگر عدالت نیست ؛ اگر فرصت برابر نیست ؛ اگر کرامت انسان زیر فشار معیشت له میشود پس این همه سخن از امید و تحمل بیشتر شبیه تحمیلِ رنجِ بیپایان است تا دعوت به ساختن آینده. جامعهای که در آن فاصله طبقاتی هر روز بیشتر میشود ؛ جامعهای که در آن عدهای از رانت ؛ قدرت ؛ رابطه و امتیاز بهره میبرند و اکثریت درگیرِ بقا هستند ؛ نمیتواند به آرامش برسد.
بیعدالتی فقط یک مسئله اقتصادی نیست که زخمِ اخلاقی ست. زخمِ روانی ست. وقتی مردم احساس کنند قانون برای همه یکسان نیست ؛ وقتی ببینند برخی همیشه برندهاند و برخی همیشه بازنده ؛ اعتماد عمومی فرو میریزد و جامعهای که اعتمادش فرو بریزد حتی اگر هنوز ایستاده باشد در واقع زخمی و خسته است.
مردم ایران دشمنِ کشورشان نیستند. مردم ایران خستهاند. خسته از این که هر روز باید برای ابتدایی ترین حقوق خود بجنگند. خسته از این که کار میکنند اما به زندگی نمیرسند. خسته از این که هر بار از تحمل سخن گفته میشود ؛ اما هیچ کس از جبران حرفی نمیزند. خسته از این که بارِ بحرانها همیشه بر دوش آنان است ؛ اما سودِ آرامش هرگز به آنان نمیرسد.
اگر قرار است این تاب آوری معنایی داشته باشد ؛ باید به عدالت ؛ به رفاه ؛ به امنیت اقتصادی و به کرامت انسانی منتهی شود. وگرنه تاب آوریِ بی پاداش ، فقط نامی محترمانه برای فرسودنِ یک ملت است.
امروز پرسش اصلی این نیست که مردم چقدر میتوانند تحمل کنند ؛ پرسش اصلی این است که چرا باید این همه تحمل لازم باشد. و چرا هنوز بعد از این همه رنج ؛ نشانی روشن از روی خوشِ زندگی در افق دیده نمیشود.
اگر جامعهای بخواهد بماند ؛ باید به مردمش نه فقط صبر ؛ بلکه نتیجه صبر را بدهد وگرنه تاریخ همیشه با کسانی که فقط خواستند مردم بیشتر تحمل کنند ؛ مهربان نخواهد بود. تاریخ از کسانی که به ملت شان ستم می کنند به راحتی نخواهد گذشت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍14❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
منوچهر محمدی، تهیه کننده سینما: زمانی در این مملکت فیلم سنتوری را به خاطر صدای محسن چاوشی به مدت ۷ سال توقیف شد و مدیری که این تصمیم را گرفت هنوز هم در نهادی دیگر با اینکه بازنشسته شده است تصمیمگیر است و از بیت المال دارد حقوق می گیرد و همان روش را دارد
این آقا تا حالا یک خروجی مثبت نداشته و همیشه شمشیر هم دستش بوده
سهامنیوز
#فرهیختگان راهی به رهایی
این آقا تا حالا یک خروجی مثبت نداشته و همیشه شمشیر هم دستش بوده
پ ن: این عناصر احمق و یا نفوذی جمع شدند در صداوسیما و در آن نهاد تصمیم گیر شدند
سهامنیوز
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥9😢4❤2
قتل خاموش
#ميرحسين_موسوی موسوی از اظهارات و کنشهایش در سال هشتاد و هشت توبه نکرد، از رفراندوم قانون اساسی دفاع کرد، از حق اعتراض مردم در آبان نودوهشت، زن، زندگی، آزادی چهارصدو یک و دی چهارصدو چهار حمایت کرد. هیچگاه هم ادعای رهبری نداشت. زمینه سازی برای قتل خاموش او برآمده از یک کینه بزرگ است. غیر از آزادی او از حصر شانزده ساله هر رفتار دیگری به معنای قتل خاموش است. تداوم این حصر برای پیرمردی با بیماری شدید قلبی آن هم پس از یک حصر شانزده ساله، معنایی جز قتل ندارد.
مجتبی نجفی
#فرهیختگان روزن آگاهی
قتل خاموش
#ميرحسين_موسوی موسوی از اظهارات و کنشهایش در سال هشتاد و هشت توبه نکرد، از رفراندوم قانون اساسی دفاع کرد، از حق اعتراض مردم در آبان نودوهشت، زن، زندگی، آزادی چهارصدو یک و دی چهارصدو چهار حمایت کرد. هیچگاه هم ادعای رهبری نداشت. زمینه سازی برای قتل خاموش او برآمده از یک کینه بزرگ است. غیر از آزادی او از حصر شانزده ساله هر رفتار دیگری به معنای قتل خاموش است. تداوم این حصر برای پیرمردی با بیماری شدید قلبی آن هم پس از یک حصر شانزده ساله، معنایی جز قتل ندارد.
مجتبی نجفی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤18👍3
مواضع میرحسین موسوی پس ازحوادث خونین دی ماه
رضا زمان
مهندس میرحسین موسوی، پس از دیماه خونین و پیش از جنگِ ایرانسوز، سه اصل اساسی را برای یک «گذار دموکراتیک» به «دموکراسی استوار بر قانون اساسی» از طریق «تشکیل مجلس مؤسسان» مبتنی بر «رفراندوم آزاد» پیشنهاد کرد؛ سه اصل: «عدم مداخلهٔ خارجی»، «نفی استبداد داخلی»، «گذار مسالمتآميز». سه اصلی که به مثابهٔ اصولی سنجیده، شایسته و شرافتمندانه برای یک گذار ایمن، سالم و بهداشتی، در راه صلاح و خیر همگانی، بیان شدند؛ از سوی مردی که نه ادعای رهبری دارد و نه بخت آن را. باید توجه شود که موسوی، مخالفت با جنگ را از حاشیه به متن برد و با مداخله، مرزبندی اصولی کرد. در واقع این مخالفت، چیزی نبود در گوشهای از بیانیه که ممکن بود خوانده نشود، بلکه اصلی بود در اصول سهگانه.
اینکه میرحسین موسوی، نه در حاشیه بلکه در متن، نه در لفافه که در صراحت، با «مداخلهٔ خارجی» مخالفت کرد و «نفی جنگ و دخالت نظامی» را اصلی از اصول «گذار دموکراتیک» قرار داد، البته حکایت از حکمت و بصیرت او دارد؛ همین سندی است از فهم و درکِ خیر همگانی و پیروی از عقلِ سلیم در سیاست.
سه اصلی که سلطهٔ خارجی و سلطهٔ داخلی را همزمان رد میکند و میکوشد خشونت را کاهش دهد نه آنکه به چرخهٔ بیپایان خشونت بیفتد، و در زمانی که کثیری از مردمان از عوام تا خواص منتظر مداخلهگری خارجی بودند، با خبرگی و تیزبینی بر نفی مداخله پافشرد. این امر، فضیلتمندی و وظیفهنگری و پیامدبینی را در تفکر سیاسی و بینش اجتماعی، نشان داد.
اعتدال و عقلانیت و عدالت در سیاستاندیشی، میرحسین موسوی را در قامت یک «دولتمرد» نشاند که به نسلِ آینده، به آیندهٔ ایران، میاندیشد و حقوق اساسی را چونان قانون خدشهناپذیر و خیر همگانی را چونان غایت ثابت میشناسد.
تقدیر این بود که نخستین عملیات در حمله و مداخلهٔ نظامی، خانهٔ مهندس موسوی را در حصر تخریب کند. از آن زمان تا امروز، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در مکانی نامعلوم نگهداری میشوند و طبعاً نگرانیهای معقولی برای امنیت و حقوق ایشان وجود دارد.
اگر تدبیری و انصافی در حکومت باشد، در اولین وقت باید حصر بشکند و محصوران، از این زندان ناعادلانه و غیرانسانی آزاد شوند و این حکم فراقانونی پایان بپذیرد.
اگر تدبیری و انصافی در ملّت و مردم باشد، اقبال به «دولتمرد» برمیگردد؛ میرحسین موسوی نه در قامت یک رهبر و پیشوا که در مقام دولتمردی عاقبتاندیش و آیندهنگر که منافع خود را به خیر عمومی گره زده است، برای مردمانی که از استبداد و جنگ خستهاند و میخواهند از هرگونه سلطه آزاد باشند، اقبال مییابد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
رضا زمان
مهندس میرحسین موسوی، پس از دیماه خونین و پیش از جنگِ ایرانسوز، سه اصل اساسی را برای یک «گذار دموکراتیک» به «دموکراسی استوار بر قانون اساسی» از طریق «تشکیل مجلس مؤسسان» مبتنی بر «رفراندوم آزاد» پیشنهاد کرد؛ سه اصل: «عدم مداخلهٔ خارجی»، «نفی استبداد داخلی»، «گذار مسالمتآميز». سه اصلی که به مثابهٔ اصولی سنجیده، شایسته و شرافتمندانه برای یک گذار ایمن، سالم و بهداشتی، در راه صلاح و خیر همگانی، بیان شدند؛ از سوی مردی که نه ادعای رهبری دارد و نه بخت آن را. باید توجه شود که موسوی، مخالفت با جنگ را از حاشیه به متن برد و با مداخله، مرزبندی اصولی کرد. در واقع این مخالفت، چیزی نبود در گوشهای از بیانیه که ممکن بود خوانده نشود، بلکه اصلی بود در اصول سهگانه.
اینکه میرحسین موسوی، نه در حاشیه بلکه در متن، نه در لفافه که در صراحت، با «مداخلهٔ خارجی» مخالفت کرد و «نفی جنگ و دخالت نظامی» را اصلی از اصول «گذار دموکراتیک» قرار داد، البته حکایت از حکمت و بصیرت او دارد؛ همین سندی است از فهم و درکِ خیر همگانی و پیروی از عقلِ سلیم در سیاست.
سه اصلی که سلطهٔ خارجی و سلطهٔ داخلی را همزمان رد میکند و میکوشد خشونت را کاهش دهد نه آنکه به چرخهٔ بیپایان خشونت بیفتد، و در زمانی که کثیری از مردمان از عوام تا خواص منتظر مداخلهگری خارجی بودند، با خبرگی و تیزبینی بر نفی مداخله پافشرد. این امر، فضیلتمندی و وظیفهنگری و پیامدبینی را در تفکر سیاسی و بینش اجتماعی، نشان داد.
اعتدال و عقلانیت و عدالت در سیاستاندیشی، میرحسین موسوی را در قامت یک «دولتمرد» نشاند که به نسلِ آینده، به آیندهٔ ایران، میاندیشد و حقوق اساسی را چونان قانون خدشهناپذیر و خیر همگانی را چونان غایت ثابت میشناسد.
تقدیر این بود که نخستین عملیات در حمله و مداخلهٔ نظامی، خانهٔ مهندس موسوی را در حصر تخریب کند. از آن زمان تا امروز، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در مکانی نامعلوم نگهداری میشوند و طبعاً نگرانیهای معقولی برای امنیت و حقوق ایشان وجود دارد.
اگر تدبیری و انصافی در حکومت باشد، در اولین وقت باید حصر بشکند و محصوران، از این زندان ناعادلانه و غیرانسانی آزاد شوند و این حکم فراقانونی پایان بپذیرد.
اگر تدبیری و انصافی در ملّت و مردم باشد، اقبال به «دولتمرد» برمیگردد؛ میرحسین موسوی نه در قامت یک رهبر و پیشوا که در مقام دولتمردی عاقبتاندیش و آیندهنگر که منافع خود را به خیر عمومی گره زده است، برای مردمانی که از استبداد و جنگ خستهاند و میخواهند از هرگونه سلطه آزاد باشند، اقبال مییابد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍15❤5👎5
دستور رئیسجمهور پزشکیان برای پیگیری درمان میرحسین موسوی
محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت با دستور رئیس جمهور پزشکیان شخصا مسائل درمانی مربوط به میرحسین موسوی را دنبال کرده و میکند و شرایط وی رو به بهبودی است./عصرایران
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت با دستور رئیس جمهور پزشکیان شخصا مسائل درمانی مربوط به میرحسین موسوی را دنبال کرده و میکند و شرایط وی رو به بهبودی است./عصرایران
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤19
خبر بد برای منتقدان «پرسپولیس» مرجانه ساتراپی: روایت او از ایران دهه شصت مطابق با واقع است. ایران دستکم از دید بخشهای غیرمذهبی جامعه ایران که کاملاً از صحنه جامعه حذف شده بودند همین بود. خبر بد برای ستایندگان «پرسپولیس»: این اثر واقعاً به ابزاری برای تبلیغات سیاسی علیه ایران تبدیل شده است. هیچکدام از این دو واقعیت را نمیشود انکار کرد. مخالفان و نارضایان جامعه ایران با پارادوکسی پیچیده روبرو هستند: اگر وضعیت خود را روایت نکنند، اگر اعتراض نکنند، اگر به توجیه وضع موجود روی بیاورند به خود و واقعیت خیانت کردهاند، اگر روایت کنند، جار بزنند در دنیا که در ایران این ستم رفت بر ما، و از قضا کارشان سکه شود و مشهور، بخواهند یا نخواهند به ابزاری تبلیغاتی بدل میشوند علیه ایران.
بسیاری از چپهای پسااستعماری به بهانه اینکه «غرب سوءاستفاده نکند» به مشاطهگران تیرانیهای جهان سومی بدل شدند. بسیاری از لیبرالها و آزادیخواهان ایرانی برای اینکه علیه ستم در ایران مبارزه کنند به ملیجک دولتهای غربی بدل شدند تا سلطهگری آنها را بزک کنند. کسی که این پارادوکس را انکار کند، هنوز جهان را و ایران را به درستی نشناخته یا هنوز در سن کودکی است و فکر میکند با انکار چیزی واقعاً آن چیز ناپدید میشود. هر دو سوی این تناقض واقعیت دارد. بسیاری از ستمها حقیقت دارد، عین روز روشن است که تجربه زندگی در ایران از بسیاری جهات رنجآور است، اما آیا بیان اینها در بافتار غربی کمکی به کاهش رنج در ایران میکند؟ ضرورتاً نه، حتی ممکن است آخرش به بمباران ایران ختم شود چنانکه شد.
راهحل؟ بازگشت به زبان فارسی و مبارزه درون جهان ایرانی. باید از خود و جایگاه تاریخی – وجودی خودمان آغاز کنیم و در آن بمانیم. پرت شدن در تاریخی دیگر، یعنی ماجراجویی وجودی، یعنی سفر به جهانی دیگر که در آن جهان ممکن است به کلی چیز دیگری شویم. جهانشهر خواب و خیال است. «جهانی» دروغی است بیش نیست. هر کس از تاریخی و وجودی آمده است و باید به آن وفادار باشد. درست در لحظه گسست از وجود تاریخی است که مشکلات آغاز میشود. بشو، آنچه هستی!
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
بسیاری از چپهای پسااستعماری به بهانه اینکه «غرب سوءاستفاده نکند» به مشاطهگران تیرانیهای جهان سومی بدل شدند. بسیاری از لیبرالها و آزادیخواهان ایرانی برای اینکه علیه ستم در ایران مبارزه کنند به ملیجک دولتهای غربی بدل شدند تا سلطهگری آنها را بزک کنند. کسی که این پارادوکس را انکار کند، هنوز جهان را و ایران را به درستی نشناخته یا هنوز در سن کودکی است و فکر میکند با انکار چیزی واقعاً آن چیز ناپدید میشود. هر دو سوی این تناقض واقعیت دارد. بسیاری از ستمها حقیقت دارد، عین روز روشن است که تجربه زندگی در ایران از بسیاری جهات رنجآور است، اما آیا بیان اینها در بافتار غربی کمکی به کاهش رنج در ایران میکند؟ ضرورتاً نه، حتی ممکن است آخرش به بمباران ایران ختم شود چنانکه شد.
راهحل؟ بازگشت به زبان فارسی و مبارزه درون جهان ایرانی. باید از خود و جایگاه تاریخی – وجودی خودمان آغاز کنیم و در آن بمانیم. پرت شدن در تاریخی دیگر، یعنی ماجراجویی وجودی، یعنی سفر به جهانی دیگر که در آن جهان ممکن است به کلی چیز دیگری شویم. جهانشهر خواب و خیال است. «جهانی» دروغی است بیش نیست. هر کس از تاریخی و وجودی آمده است و باید به آن وفادار باشد. درست در لحظه گسست از وجود تاریخی است که مشکلات آغاز میشود. بشو، آنچه هستی!
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤12👍7👎3
آلمان پس از جنگ؛ چرا سقوط نکرد و دوباره برخاست؟
فتانه هویدا
پس از جنگ جهانی دوم، آلمان یکی از ویرانترین کشورهای اروپا بود؛ اما در فاصله چند دهه توانست به یکی از قدرتهای اقتصادی جهان تبدیل شود. این تحول نه نتیجه یک عامل ساده، بلکه حاصل ترکیب چند تجربه تاریخی و شرایط بینالمللی بود.
نخست؛ اینکه آلمان پیش از جنگ جهانی دوم، تجربه مهمی از دموکراسی در قالب جمهوری وایمار داشت. هرچند این تجربه با بحرانهای شدید اقتصادی و سیاسی شکست خورد، اما باعث شد بخشی از نخبگان سیاسی و جامعه با مفاهیم نهادهای مدرن، قانونگرایی و ساختار دولت مدرن آشنا شوند. همین تجربه بعداً در بازسازی سیاسی آلمان نقش مهمی ایفا کرد.
دوم ؛جامعه آلمان از نظر فرهنگی و تاریخی، سنتی طولانی در نظم، انضباط کاری، آموزش فنی و سازماندهی صنعتی داشت. حتی در فاصله میان دو جنگ جهانی، با وجود بحرانهای شدید، بخشهایی از اقتصاد آلمان تجربه صنعتیسازی و رشد نسبی را پشت سر گذاشته بود. این سرمایه انسانی و نهادی بعدها در بازسازی کشور نقش تعیینکنندهای ایفا کرد.
سوم ؛پس از جنگ جهانی دوم، آلمان در چارچوب نظم جدید بینالمللی و بهویژه در فضای جنگ سرد قرار گرفت. ایالات متحده آمریکا از طریق طرح مارشال، کمکهای اقتصادی گستردهای برای بازسازی اروپا ارائه داد. این کمکها تنها اقتصادی نبود، بلکه هدف سیاسی مهمی نیز داشت: جلوگیری از گسترش نفوذ کمونیسم در اروپا.در نتیجه، «معجزه اقتصادی آلمان» حاصل یک عامل واحد نبود، بلکه ترکیبی از تجربه نهادی، سرمایه اجتماعی مبتنی بر نظم و کار، و حمایت اقتصادی و ژئوپلیتیکی قدرتهای غربی بویژه آمریکا بود.از این زاویه، مقایسههای سادهسازیشده از سوی کسانی که مداخله خارجی را بهطور مستقیم در «تبدیل شدن ایران به آلمان» تعبیر میکنند، با واقعیت تاریخی سازگار نیست.
تاریخ بیش از آنکه وعده بدهد، هشدار میدهد: هیچ جامعهای صرفاً با یک عامل بیرونی به مسیر توسعه پایدار وارد نمیشود، و هیچ مداخلهای بهتنهایی جایگزین ساختارهای درونی و نهادهای پایدار نخواهد شد.
"مانا باشید"
#فرهیختگان روزن آگاهی
فتانه هویدا
پس از جنگ جهانی دوم، آلمان یکی از ویرانترین کشورهای اروپا بود؛ اما در فاصله چند دهه توانست به یکی از قدرتهای اقتصادی جهان تبدیل شود. این تحول نه نتیجه یک عامل ساده، بلکه حاصل ترکیب چند تجربه تاریخی و شرایط بینالمللی بود.
نخست؛ اینکه آلمان پیش از جنگ جهانی دوم، تجربه مهمی از دموکراسی در قالب جمهوری وایمار داشت. هرچند این تجربه با بحرانهای شدید اقتصادی و سیاسی شکست خورد، اما باعث شد بخشی از نخبگان سیاسی و جامعه با مفاهیم نهادهای مدرن، قانونگرایی و ساختار دولت مدرن آشنا شوند. همین تجربه بعداً در بازسازی سیاسی آلمان نقش مهمی ایفا کرد.
دوم ؛جامعه آلمان از نظر فرهنگی و تاریخی، سنتی طولانی در نظم، انضباط کاری، آموزش فنی و سازماندهی صنعتی داشت. حتی در فاصله میان دو جنگ جهانی، با وجود بحرانهای شدید، بخشهایی از اقتصاد آلمان تجربه صنعتیسازی و رشد نسبی را پشت سر گذاشته بود. این سرمایه انسانی و نهادی بعدها در بازسازی کشور نقش تعیینکنندهای ایفا کرد.
سوم ؛پس از جنگ جهانی دوم، آلمان در چارچوب نظم جدید بینالمللی و بهویژه در فضای جنگ سرد قرار گرفت. ایالات متحده آمریکا از طریق طرح مارشال، کمکهای اقتصادی گستردهای برای بازسازی اروپا ارائه داد. این کمکها تنها اقتصادی نبود، بلکه هدف سیاسی مهمی نیز داشت: جلوگیری از گسترش نفوذ کمونیسم در اروپا.در نتیجه، «معجزه اقتصادی آلمان» حاصل یک عامل واحد نبود، بلکه ترکیبی از تجربه نهادی، سرمایه اجتماعی مبتنی بر نظم و کار، و حمایت اقتصادی و ژئوپلیتیکی قدرتهای غربی بویژه آمریکا بود.از این زاویه، مقایسههای سادهسازیشده از سوی کسانی که مداخله خارجی را بهطور مستقیم در «تبدیل شدن ایران به آلمان» تعبیر میکنند، با واقعیت تاریخی سازگار نیست.
تاریخ بیش از آنکه وعده بدهد، هشدار میدهد: هیچ جامعهای صرفاً با یک عامل بیرونی به مسیر توسعه پایدار وارد نمیشود، و هیچ مداخلهای بهتنهایی جایگزین ساختارهای درونی و نهادهای پایدار نخواهد شد.
"مانا باشید"
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👍5🤔2
مقاله تحلیلی - تفصیلی موسی اکرمی استاد فلسفه با توضیح یک نظریه
ملیگرایی، فدرالیسم و مسألۀ تمامیت ارضی/ بازخوانی نسبت تمامیت ارضی، دموکراسی و استعمارزدایی در پرتو انگارۀ زمینشهر
موسی اکرمی در مقاله حاضر نظریه خود با عنوان "زمین شهری" را توضیح داده. متن مفصلی که می تواند خواننده عادی را به فکر وادارد و مخاطبان تخصصی را به نقد یا تایید تشویق کند.
👇👇👇
asriran.com/004tlZ
#فرهیختگان روزن آگاهی
ملیگرایی، فدرالیسم و مسألۀ تمامیت ارضی/ بازخوانی نسبت تمامیت ارضی، دموکراسی و استعمارزدایی در پرتو انگارۀ زمینشهر
موسی اکرمی در مقاله حاضر نظریه خود با عنوان "زمین شهری" را توضیح داده. متن مفصلی که می تواند خواننده عادی را به فکر وادارد و مخاطبان تخصصی را به نقد یا تایید تشویق کند.
👇👇👇
asriran.com/004tlZ
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
نوحهخوانی خواننده آمریکایی در مدح امام علی(ع)
احمد ایبو خواننده و نوازنده آمریکایی-اندونزیایی در آستانه عید غدیرخم با اجرای خیابانی، قطعهای را در ستایش امام علی(ع) اجرا کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد ایبو خواننده و نوازنده آمریکایی-اندونزیایی در آستانه عید غدیرخم با اجرای خیابانی، قطعهای را در ستایش امام علی(ع) اجرا کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
آخرین وضعیت میرحسین موسوی در گفتوگو با اردشیر امیرارجمند
در پی بستری شدن میرحسین موسوی در بیمارستان و انتشار خبرهای اخیر از وضعیت ایشان، اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین، در گفتوگو با بیبیسی فارسی به تشریح وضعیت سلامتی ایشان پرداختند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
در پی بستری شدن میرحسین موسوی در بیمارستان و انتشار خبرهای اخیر از وضعیت ایشان، اردشیر امیرارجمند، مشاور ارشد میرحسین، در گفتوگو با بیبیسی فارسی به تشریح وضعیت سلامتی ایشان پرداختند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤9👎3
این یک فاجعه است!
به بازیکنان جام جهانی ایران ویزای ورود به ایالات متحده اعطا شده است. اما آنها شب را در ایالات متحده نخواهند ماند.
آنها در مکزیک مستقر خواهند شد و سپس برای هر بازی به آنجا پرواز خواهند کرد.
این بدان معناست که آنها باید در همان روز بازی از طریق اداره مهاجرت ایالات متحده از مرز عبور کنند.
این یک فاجعه است. تریتا پارسی
#فرهیختگان روزن آگاهی
به بازیکنان جام جهانی ایران ویزای ورود به ایالات متحده اعطا شده است. اما آنها شب را در ایالات متحده نخواهند ماند.
آنها در مکزیک مستقر خواهند شد و سپس برای هر بازی به آنجا پرواز خواهند کرد.
این بدان معناست که آنها باید در همان روز بازی از طریق اداره مهاجرت ایالات متحده از مرز عبور کنند.
این یک فاجعه است. تریتا پارسی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11🤬6👎3
چالشهای جمعیتی اسرائیل؛ آیندهای پرابهام
بر اساس گزارش جدیدی که اواخر ماه مه توسط «مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری یهود» (JPR) در لندن منتشر شده است، پیشبینی میشود که در کمتر از یک دهه آینده، اکثریت یهودیان جهان در اسرائیل زندگی خواهند کرد. در حال حاضر، یهودیان اسرائیل ۴۶ درصد از کل جمعیت یهودیان جهان را تشکیل میدهند. در این گزارش که با عنوان «مردم یهود در سال ۲۱۲۶: دموگرافی، هویت و آینده یک اقلیت جهانی»* منتشر شده، آمده است: «با توجه به نرخهای رشد متفاوت دموگرافیک کنونی، عبور از مرز نمادین ۵۰ درصد ممکن است تا سال ۲۰۳۵ رخ دهد.»
رشد چشمگیر جمعیت ارتدوکسها
این گزارش...
https://urlz.fr/vb4Q
حبیب حسینی فرد
#فرهیختگان روزن آگاهی
بر اساس گزارش جدیدی که اواخر ماه مه توسط «مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری یهود» (JPR) در لندن منتشر شده است، پیشبینی میشود که در کمتر از یک دهه آینده، اکثریت یهودیان جهان در اسرائیل زندگی خواهند کرد. در حال حاضر، یهودیان اسرائیل ۴۶ درصد از کل جمعیت یهودیان جهان را تشکیل میدهند. در این گزارش که با عنوان «مردم یهود در سال ۲۱۲۶: دموگرافی، هویت و آینده یک اقلیت جهانی»* منتشر شده، آمده است: «با توجه به نرخهای رشد متفاوت دموگرافیک کنونی، عبور از مرز نمادین ۵۰ درصد ممکن است تا سال ۲۰۳۵ رخ دهد.»
رشد چشمگیر جمعیت ارتدوکسها
این گزارش...
https://urlz.fr/vb4Q
حبیب حسینی فرد
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
چالشهای جمعیتی اسرائیل؛ آیندهای پرابهام
چالشهای جمعیتی اسرائیل؛ آیندهای پرابهام بر اساس گزارش جدیدی که اواخر ماه مه توسط «مؤسسه تحقیقات سیاستگذاری یهود» (JPR) در لندن منتشر شده است، پیشبینی میشود که در کمتر از یک دهه آینده، اکثریت یهودیان جهان در اسرائیل زندگی خواهند کرد. در حال حاضر، یهودیان…
🤔2👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلم کوتاه برشانهی فلات(۱۳۸۱)
ساخته احمد زاهدی لنگرودی
این فیلم که دربارهی استودانها و نحوهی به خاکسپاری مردگان زرتشتی است با جملهای از نیچه شروع میشود که میگوید: «همه مرگ را سترگ میانگارند؛ اما هنوز مرگ را جشن نگرفتهاند». سپس فیلم به یکی از استودانهای قدیمی شهر یزد میپردازد. جایی که در آن زرتشتیان یزد، مردگان خویش را دفن میکردهاند. فیلم از تحقیق شایستهای برخوردار است.
موضوعی بکر با گفتاری که برگرفته از دفتر شعر زندهیاد محمد مختاری در ترکیب با عکسهای ارزشمند بهمن جلالی، مجموعهیی شایسته را سامان دادهاند که بیتردید اگر نتوان بر آن فیلم قومپژوه اطلاق کرد؛ نمیتوان رویکردش را نیز به فیلم قومنگاری نادیده گرفت.
وامداریاش در نگارش گفتار و عنوان فیلم، به کتاب برشانهی فلات از زنده یاد محمد مختاری آن را از وزن بیشتری برخوردار ساخته است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
ساخته احمد زاهدی لنگرودی
این فیلم که دربارهی استودانها و نحوهی به خاکسپاری مردگان زرتشتی است با جملهای از نیچه شروع میشود که میگوید: «همه مرگ را سترگ میانگارند؛ اما هنوز مرگ را جشن نگرفتهاند». سپس فیلم به یکی از استودانهای قدیمی شهر یزد میپردازد. جایی که در آن زرتشتیان یزد، مردگان خویش را دفن میکردهاند. فیلم از تحقیق شایستهای برخوردار است.
موضوعی بکر با گفتاری که برگرفته از دفتر شعر زندهیاد محمد مختاری در ترکیب با عکسهای ارزشمند بهمن جلالی، مجموعهیی شایسته را سامان دادهاند که بیتردید اگر نتوان بر آن فیلم قومپژوه اطلاق کرد؛ نمیتوان رویکردش را نیز به فیلم قومنگاری نادیده گرفت.
وامداریاش در نگارش گفتار و عنوان فیلم، به کتاب برشانهی فلات از زنده یاد محمد مختاری آن را از وزن بیشتری برخوردار ساخته است.
منبع:
همایون امامی - سینمای مردم شناختی ایران: نقدی بر قوم پژوهی در سینمای مستند ایران - شرکت نشر نقد افکار، سازمان میراث فرهنگی کشور، پژوهشکده - ۱۳۸۸
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤4👍3
در کجا این ظلم بر انسان کنند ؟!
علی رضا معینی
بازخوانی یک پرونده( حجة الاسلام عبدالرحیم سلیمانی اردستانی) در ترازوی شریعت، اخلاق و وجدان
بخش یکم: آنچه گذشت؛ صورتبندی آنچه بر ایشان رفته است
پیش از هر داوری، باید دید که بر این اندیشمند چه گذشته است. آنچه رخ داده، نه یک مجازات قانونی، که زنجیرهای از اقدامات است که هر یک به تنهایی وجدان بیدار را میآزارد:
۱. بازداشت بدون دلیل موجه
ایشان را نه به جرمی آشکار، که به بهانهٔ سخنانی که در چارچوب آزادی بیان و نقد مشفقانه میگنجد، از خانه و کاشانه ربودند. گویی پرسشگری و صراحت، خود جرم است.
۲. حبس انفرادی؛ شکنجهای در سکوت
ایشان را در سلولی تنها افکندند. حبس انفرادی، به گواهی روانشناسان و حقوقدانان، خود شکلی از شکنجهٔ روانی است. انسانی که با اندیشه و گفتگو زنده است، از نعمت همصحبتی محروم شد.
۳. فحاشی و سوء رفتار
نه به آیین جوانمردی، که با زبان دشنام و رفتاری تحقیرآمیز با ایشان مواجه شدند. این نه شیوهٔ حکومت دینی، که شیوهٔ زندانبانان بیفرهنگ است.
۴. محرومیت از حقوق اولیهٔ یک شهروند و یک زندانی
دسترسی به وکیل، ملاقات با خانواده، و حتی برخورداری از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی، حقوقی هستند که حتی در سختترین نظامهای کیفری نیز رعایت میشوند. اما گویا برای ایشان، حتی این حداقلها نیز دریغ شده است.
۵. ایجاد رعب و ارعاب فکری
هدف از این رفتارها چیست؟ جز این است که میخواهند به دیگران نیز نشان دهند که پرسشگری و نقد، چه سرانجام شومی دارد؟ این، تروریسم فکری است.
بخش دوم: ترازوی شریعت؛ آیا این رفتارها دینی است؟
اکنون به سراغ میزان شریعت میرویم. آیا در حکومتی که خود را «دینی» و «نبوی» میخواند، این رفتارها مجاز است؟ پاسخ را از قرآن و سنت میجوییم:
۱. کرامت ذاتی انسان؛ اصلی که نقض شده است
قرآن کریم میفرماید: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰). ما فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم. این کرامت، ذاتی است و مشروط به هیچ شرطی نیست. نه ایمان، نه عقیده، نه سخن و سکوت. فحاشی و تحقیر یک انسان، مستقیم نقض این آیه است.
۲. اصل برائت و عدالتِ نبوی
پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی وَ الیَمینُ عَلَی مَن أَنکَر». بار اثبات بر عهدهٔ مدعی است. کجاست آن دلیل روشن که بر اساس آن، این اندیشمند به بند کشیده شده است؟ سخن گفتن، جرم نیست؛ جرم آن است که سخن، دروغ یا فتنهانگیز باشد. و این را باید در دادگاهی عادلانه ثابت کرد.
۳. سیرهٔ علوی؛ مدارا با مخالف
امیرالمؤمنین علی (ع) با خوارج چگونه رفتار کرد؟ آنان که به صراحت به او ناسزا میگفتند و او را کافر میخواندند. علی (ع) سه شرط گذاشت: تا شمشیر نکشیدهاند، با آنان نجنگید؛ تا اموال مردم را غارت نکردهاند، متعرضشان نشوید؛ و تا زمانی که صرفاً اظهار عقیده میکنند، حقوقشان از بیتالمال محفوظ است.
آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟ آیا اموال مردم را غارت کرده بود؟ پس چرا با او چنین کردند؟
۴. سیرهٔ حسینی؛ کرامت حتی در اوج نبرد
در ظهر عاشورا، هنگامی که دشمن، امام حسین (ع) و یارانش را محاصره کرده بود، امام فرمودند: «اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید.» و نیز آن سخن ماندگار که حتی به لشکر دشمن اجازه دادند آب بنوشند. حبس انفرادی، فحاشی و محرومیت از حقوق اولیه، با کدام گوشهٔ سیرهٔ حسینی سازگار است؟
بخش سوم: ترازوی اخلاق و وجدان
اگر از دین بگذریم، اخلاق و وجدان بشری چه میگوید؟
۱. اصل آزادی بیان
انسان، با اندیشه و بیانش انسان است. خفقان و سرکوب، نه تنها یک حق را پایمال میکند، بلکه شخصیت انسان را در هم میشکند. وجدان بیدار، هرگز نمیپذیرد که کسی را به جرم سخن گفتن، در سلول انفرادی بیندازند.
۲. اصل تناسب جرم و مجازات
فرض کنیم که سخنی گفته شده که از نظر برخی گزنده بوده است. آیا مجازات حبس انفرادی، فحاشی و تحقیر، متناسب با یک «سخن» است؟ این گزافهگویی در مجازات، خود ظلمی است آشکار.
۳. اصل مدارا و گفتگو
یگانه راه مواجهه با اندیشه، اندیشه است. اگر سخنی نادرست است، با منطق پاسخش دهید، نه با غل و زنجیر. جامعهای که اهل گفتگو نباشد و به جای منطق، به سرکوب متوسل شود، محکوم به زوال است.
بخش چهارم: خطرات و عواقب رواج این رویه
رواج این رفتارها، تنها یک نفر را قربانی نمیکند؛ بلکه بنیانهای جامعه را میلرزاند:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی
اندیشمندان، سرمایههای یک ملت هستند. وقتی آنان را به بند میکشند، پیام این است: فکر نکن، سخن مگو، نقد مکن. و این، مرگ تدریجی یک ملت است.
۲. ترویج نفاق و دورویی
وقتی صراحت جرم باشد، آدمیان نقاب بر چهره میزنند. جامعهای که در آن صداقت مجازات دارد، به باتلاقی از دروغ و تملق فرو میرود.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی رضا معینی
بازخوانی یک پرونده( حجة الاسلام عبدالرحیم سلیمانی اردستانی) در ترازوی شریعت، اخلاق و وجدان
بخش یکم: آنچه گذشت؛ صورتبندی آنچه بر ایشان رفته است
پیش از هر داوری، باید دید که بر این اندیشمند چه گذشته است. آنچه رخ داده، نه یک مجازات قانونی، که زنجیرهای از اقدامات است که هر یک به تنهایی وجدان بیدار را میآزارد:
۱. بازداشت بدون دلیل موجه
ایشان را نه به جرمی آشکار، که به بهانهٔ سخنانی که در چارچوب آزادی بیان و نقد مشفقانه میگنجد، از خانه و کاشانه ربودند. گویی پرسشگری و صراحت، خود جرم است.
۲. حبس انفرادی؛ شکنجهای در سکوت
ایشان را در سلولی تنها افکندند. حبس انفرادی، به گواهی روانشناسان و حقوقدانان، خود شکلی از شکنجهٔ روانی است. انسانی که با اندیشه و گفتگو زنده است، از نعمت همصحبتی محروم شد.
۳. فحاشی و سوء رفتار
نه به آیین جوانمردی، که با زبان دشنام و رفتاری تحقیرآمیز با ایشان مواجه شدند. این نه شیوهٔ حکومت دینی، که شیوهٔ زندانبانان بیفرهنگ است.
۴. محرومیت از حقوق اولیهٔ یک شهروند و یک زندانی
دسترسی به وکیل، ملاقات با خانواده، و حتی برخورداری از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی، حقوقی هستند که حتی در سختترین نظامهای کیفری نیز رعایت میشوند. اما گویا برای ایشان، حتی این حداقلها نیز دریغ شده است.
۵. ایجاد رعب و ارعاب فکری
هدف از این رفتارها چیست؟ جز این است که میخواهند به دیگران نیز نشان دهند که پرسشگری و نقد، چه سرانجام شومی دارد؟ این، تروریسم فکری است.
بخش دوم: ترازوی شریعت؛ آیا این رفتارها دینی است؟
اکنون به سراغ میزان شریعت میرویم. آیا در حکومتی که خود را «دینی» و «نبوی» میخواند، این رفتارها مجاز است؟ پاسخ را از قرآن و سنت میجوییم:
۱. کرامت ذاتی انسان؛ اصلی که نقض شده است
قرآن کریم میفرماید: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰). ما فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم. این کرامت، ذاتی است و مشروط به هیچ شرطی نیست. نه ایمان، نه عقیده، نه سخن و سکوت. فحاشی و تحقیر یک انسان، مستقیم نقض این آیه است.
۲. اصل برائت و عدالتِ نبوی
پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی وَ الیَمینُ عَلَی مَن أَنکَر». بار اثبات بر عهدهٔ مدعی است. کجاست آن دلیل روشن که بر اساس آن، این اندیشمند به بند کشیده شده است؟ سخن گفتن، جرم نیست؛ جرم آن است که سخن، دروغ یا فتنهانگیز باشد. و این را باید در دادگاهی عادلانه ثابت کرد.
۳. سیرهٔ علوی؛ مدارا با مخالف
امیرالمؤمنین علی (ع) با خوارج چگونه رفتار کرد؟ آنان که به صراحت به او ناسزا میگفتند و او را کافر میخواندند. علی (ع) سه شرط گذاشت: تا شمشیر نکشیدهاند، با آنان نجنگید؛ تا اموال مردم را غارت نکردهاند، متعرضشان نشوید؛ و تا زمانی که صرفاً اظهار عقیده میکنند، حقوقشان از بیتالمال محفوظ است.
آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟ آیا اموال مردم را غارت کرده بود؟ پس چرا با او چنین کردند؟
۴. سیرهٔ حسینی؛ کرامت حتی در اوج نبرد
در ظهر عاشورا، هنگامی که دشمن، امام حسین (ع) و یارانش را محاصره کرده بود، امام فرمودند: «اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید.» و نیز آن سخن ماندگار که حتی به لشکر دشمن اجازه دادند آب بنوشند. حبس انفرادی، فحاشی و محرومیت از حقوق اولیه، با کدام گوشهٔ سیرهٔ حسینی سازگار است؟
بخش سوم: ترازوی اخلاق و وجدان
اگر از دین بگذریم، اخلاق و وجدان بشری چه میگوید؟
۱. اصل آزادی بیان
انسان، با اندیشه و بیانش انسان است. خفقان و سرکوب، نه تنها یک حق را پایمال میکند، بلکه شخصیت انسان را در هم میشکند. وجدان بیدار، هرگز نمیپذیرد که کسی را به جرم سخن گفتن، در سلول انفرادی بیندازند.
۲. اصل تناسب جرم و مجازات
فرض کنیم که سخنی گفته شده که از نظر برخی گزنده بوده است. آیا مجازات حبس انفرادی، فحاشی و تحقیر، متناسب با یک «سخن» است؟ این گزافهگویی در مجازات، خود ظلمی است آشکار.
۳. اصل مدارا و گفتگو
یگانه راه مواجهه با اندیشه، اندیشه است. اگر سخنی نادرست است، با منطق پاسخش دهید، نه با غل و زنجیر. جامعهای که اهل گفتگو نباشد و به جای منطق، به سرکوب متوسل شود، محکوم به زوال است.
بخش چهارم: خطرات و عواقب رواج این رویه
رواج این رفتارها، تنها یک نفر را قربانی نمیکند؛ بلکه بنیانهای جامعه را میلرزاند:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی
اندیشمندان، سرمایههای یک ملت هستند. وقتی آنان را به بند میکشند، پیام این است: فکر نکن، سخن مگو، نقد مکن. و این، مرگ تدریجی یک ملت است.
۲. ترویج نفاق و دورویی
وقتی صراحت جرم باشد، آدمیان نقاب بر چهره میزنند. جامعهای که در آن صداقت مجازات دارد، به باتلاقی از دروغ و تملق فرو میرود.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍10❤3🤔3
👆👆👆
۳. وهن چهرهٔ دین
حکومتی که خود را «دینی» میخواند، با این رفتارها، چهرهٔ دین را مخدوش میکند. مردم میگویند: «اگر دین این است، پس ما بیدینیم.» این بزرگترین خیانت به دین است.
۴. نقض حاکمیت قانون
وقتی ارادههای فردی جای قانون را میگیرد، دیگر «قانون» معنایی ندارد. جامعه به سمت هرج و مرج و خودکامگی پیش میرود.
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی
مردم دیگر نه به دستگاه قضا اعتماد دارند، نه به حکومت. وقتی اعتماد از بین برود، پایههای حکومت سست میشود.
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از اندیشه
نخبگان و اندیشمندان، تحمل خفقان را ندارند. یا سکوت میکنند، یا میروند. و کشوری که از اندیشه خالی شود، چونان پیکری بیروح است.
بخش پنجم: سخن پایانی
آنچه بر این اندیشمند رفته، نه تنها خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان است، بلکه نشانهای از یک بیماری خطرناک در پیکرهٔ جامعه است. بیماریای به نام «ترس از حقیقت». به نام «خودکامگی در سایهٔ دین». به نام «فراموشی سیرهٔ نبوی و علوی و حسینی».
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انسان هستند. ما به عنوان مسلمان، به عنوان شیعه، و به عنوان انسان، موظفیم در برابر این بیعدالتیها بایستیم. نه با شمشیر و خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت.
باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
بگذار از منظری دیگر بنگریم و عیار ستم و انحراف را بدست آوریم :
فهرست آنچه بر ایشان رفته است (خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان):
۱. بازداشت خودسرانه بدون حکم قضایی معتبر
۲. حبس انفرادی به مثابه شکنجهٔ روانی
۳. فحاشی و تحقیر کلامی توسط مأموران
۴. ممانعت از دسترسی به وکیل مستقل
۵. ممانعت از ملاقات با خانواده
۶. محرومیت از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی
۷. فشار برای اعترافگیری و وادار کردن به سکوت
۸. ایجاد ارعاب و ترور فکری در جامعهٔ اندیشمندان
۹. نقض آشکار اصل برائت
۱۰. مجازات نامتناسب با عمل (سخن گفتن)
استدلالهای دینی و اخلاقی (با استمداد از مبانی اسلامی):
۱. کرامت ذاتی انسان
قرآن: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰)
این کرامت، مشروط به هیچ شرطی نیست. تحقیر و فحاشی، مستقیم نقض این کرامت خدادادی است.
۲. اصل برائت در اسلام
پیامبر (ص): «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی»
متهم، مجرم نیست مگر آنکه جرم او در دادگاهی عادلانه ثابت شود. کجاست آن دلیل؟
۳. سیرهٔ علوی در مدارا با مخالف
امام علی (ع) با خوارج که به او ناسزا میگفتند، تا زمانی که شمشیر نکشیدند و اموال مردم را غارت نکردند، مدارا کرد. آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟
۴. سیرهٔ حسینی و کرامت حتی در نبرد
امام حسین (ع) حتی به دشمن در میدان جنگ، آب و امان داد. حبس انفرادی و فحاشی، با کدام سیرهٔ حسینی سازگار است؟
۵. اصل آزادی بیان در قرآن
قرآن: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ» (زمر، ۱۸)
بندگان من کسانی هستند که سخنان مختلف را میشنوند و بهترین را برمیگزینند. این یعنی آزادی شنیدن و گفتن.
۶. اصل مدارا و گفتگو
قرآن: «ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (نحل، ۱۲۵)
حتی در دعوت به دین، باید با حکمت و موعظهٔ نیکو سخن گفت، چه رسد به برخورد با مخالف.
خطرات و عواقب رواج این رویه:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی و خاموشی چراغ اندیشه
۲. ترویج نفاق، دورویی و چاپلوسی در جامعه
۳. وهن چهرهٔ دین و ایجاد نفرت از شریعت
۴. نقض حاکمیت قانون و گسترش خودکامگی
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی و فروپاشی سرمایهٔ اجتماعی
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از مغزهای متفکر
سخن پایانی:
تکرار می کنم :
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انساناند. ما به عنوان مسلمان، شیعه و انسان، موظفیم در برابر بیعدالتی بایستیم. نه با خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت. باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
۳. وهن چهرهٔ دین
حکومتی که خود را «دینی» میخواند، با این رفتارها، چهرهٔ دین را مخدوش میکند. مردم میگویند: «اگر دین این است، پس ما بیدینیم.» این بزرگترین خیانت به دین است.
۴. نقض حاکمیت قانون
وقتی ارادههای فردی جای قانون را میگیرد، دیگر «قانون» معنایی ندارد. جامعه به سمت هرج و مرج و خودکامگی پیش میرود.
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی
مردم دیگر نه به دستگاه قضا اعتماد دارند، نه به حکومت. وقتی اعتماد از بین برود، پایههای حکومت سست میشود.
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از اندیشه
نخبگان و اندیشمندان، تحمل خفقان را ندارند. یا سکوت میکنند، یا میروند. و کشوری که از اندیشه خالی شود، چونان پیکری بیروح است.
بخش پنجم: سخن پایانی
آنچه بر این اندیشمند رفته، نه تنها خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان است، بلکه نشانهای از یک بیماری خطرناک در پیکرهٔ جامعه است. بیماریای به نام «ترس از حقیقت». به نام «خودکامگی در سایهٔ دین». به نام «فراموشی سیرهٔ نبوی و علوی و حسینی».
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انسان هستند. ما به عنوان مسلمان، به عنوان شیعه، و به عنوان انسان، موظفیم در برابر این بیعدالتیها بایستیم. نه با شمشیر و خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت.
باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
بگذار از منظری دیگر بنگریم و عیار ستم و انحراف را بدست آوریم :
فهرست آنچه بر ایشان رفته است (خلاف قانون، اخلاق، دین و وجدان):
۱. بازداشت خودسرانه بدون حکم قضایی معتبر
۲. حبس انفرادی به مثابه شکنجهٔ روانی
۳. فحاشی و تحقیر کلامی توسط مأموران
۴. ممانعت از دسترسی به وکیل مستقل
۵. ممانعت از ملاقات با خانواده
۶. محرومیت از شرایط اولیهٔ بهداشتی و انسانی
۷. فشار برای اعترافگیری و وادار کردن به سکوت
۸. ایجاد ارعاب و ترور فکری در جامعهٔ اندیشمندان
۹. نقض آشکار اصل برائت
۱۰. مجازات نامتناسب با عمل (سخن گفتن)
استدلالهای دینی و اخلاقی (با استمداد از مبانی اسلامی):
۱. کرامت ذاتی انسان
قرآن: «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» (اسراء، ۷۰)
این کرامت، مشروط به هیچ شرطی نیست. تحقیر و فحاشی، مستقیم نقض این کرامت خدادادی است.
۲. اصل برائت در اسلام
پیامبر (ص): «البَیِّنَةُ عَلَی المُدَّعی»
متهم، مجرم نیست مگر آنکه جرم او در دادگاهی عادلانه ثابت شود. کجاست آن دلیل؟
۳. سیرهٔ علوی در مدارا با مخالف
امام علی (ع) با خوارج که به او ناسزا میگفتند، تا زمانی که شمشیر نکشیدند و اموال مردم را غارت نکردند، مدارا کرد. آیا این اندیشمند شمشیر کشیده بود؟
۴. سیرهٔ حسینی و کرامت حتی در نبرد
امام حسین (ع) حتی به دشمن در میدان جنگ، آب و امان داد. حبس انفرادی و فحاشی، با کدام سیرهٔ حسینی سازگار است؟
۵. اصل آزادی بیان در قرآن
قرآن: «فَبَشِّرْ عِبَادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ» (زمر، ۱۸)
بندگان من کسانی هستند که سخنان مختلف را میشنوند و بهترین را برمیگزینند. این یعنی آزادی شنیدن و گفتن.
۶. اصل مدارا و گفتگو
قرآن: «ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ» (نحل، ۱۲۵)
حتی در دعوت به دین، باید با حکمت و موعظهٔ نیکو سخن گفت، چه رسد به برخورد با مخالف.
خطرات و عواقب رواج این رویه:
۱. نابودی سرمایههای اجتماعی و خاموشی چراغ اندیشه
۲. ترویج نفاق، دورویی و چاپلوسی در جامعه
۳. وهن چهرهٔ دین و ایجاد نفرت از شریعت
۴. نقض حاکمیت قانون و گسترش خودکامگی
۵. از دست رفتن اعتماد عمومی و فروپاشی سرمایهٔ اجتماعی
۶. مهاجرت نخبگان و خالی شدن کشور از مغزهای متفکر
سخن پایانی:
تکرار می کنم :
آزادی، عدالت و کرامت، نه شعار که نیاز فطری انساناند. ما به عنوان مسلمان، شیعه و انسان، موظفیم در برابر بیعدالتی بایستیم. نه با خشونت، که با قلم، با بیان، با دفاعیاتی از جنس حق و حقیقت. باشد که وجدانها بیدار شود و ظلمت این رویه، جای خود را به روشنایی عدالت و انصاف دهد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👍5🤔2😱2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایران، ایران
عزیز، دردت به جونُم...
سه تار و آواز : زنده یاد محمدرضا لطفی
کرن موزیک
#فرهیختگان روزن آگاهی
عزیز، دردت به جونُم...
سه تار و آواز : زنده یاد محمدرضا لطفی
کرن موزیک
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤11