سخن حق از موضع حق
حدود پنج دهه پیش از این، در زمانی که در مبارزات فکری و سیاسی مشارکت داشتیم، قاعده ای داشتیم مبنی این که: سخن حق از موضع حق. مراد این بوده است که هر سخن حقی لاجرم باید در موضع حق گفته شود و نه در موضع باطل و نادرست.
اندکی شرح لازم است تا این قاعده تبیین شود و ابهامی باقی نماند.
ما به عنوان انسانی آزادیخواه و عدالت محور و حامی انصاف و حق، ناگزیر باید دو قاعده را رعایت کنیم. اول لازم است در جدال های فکری و یا در مبارزات اجتماعی و فعالیت های سیاسی، سخنی حق بگوییم و از هر نوع سخن نادرست و نامستند و لغوی اجتناب کنیم. در باره دشمن هم که حرف می زنیم و یا در تقابل با وی عمل می کنیم، بر وفق عدالت لازم است از دایره عدالت و انصاف و حق خارج نشویم. اما این کفایت نمی کند، لازم است که همین سخن حق را از موضع حق اظهار کنیم و نه از موضع ناحق و موضع کسی که آن را باطل و نادرست می دانیم. برای تقریب ذهن می توان از یک مثل مذهبی و شیعی آشنا استفاده کرد. بی تردید یزیدین معاویه نیز در زمان خودش و در جدال با رقیب نیرومندش حسین بن علی سخنانی درست می گفت و در جای خود لازم است بدان توجه و حتی اذعان شود ولی هر شیعه باید مراقب باشد به گونه ای سخن نگوید که موجب تقویت موضع باطل یزید شود و یا حداقل موجب سوء استفاده جناح باطل بشود.
برگردیم به زمان خودمان. بی تردید شماری از مدعیات انتقادی کسانی چون دونالد ترامپ رئیس جمهور فعلی آمریکا و حتی نتانیاهو نخست وزیر رژیم اسرائیل در قبال ایران و یا فلسطینی ها درست و حق اند و می توان در مقام داوری منصفانه و عادلانه بدان ها اذعان کرد اما این نوع داوری ها نباید موجب تقویت مواضع باطل و ضد ایرانی و تجاوزکارانه آنان نسبت به ایران و ایرانیان و حتی نسبت به جدال دیرین فلسطینی ها و اسرائیل متجاوز بشود. چرا که آن مواضع اصولی و عام باطل اند و ظالمانه و توسعه طلبانه و نادرست. این است معنای سخن حق از موضع حق.
با توجه به این قاعده به گمانم در حال حاضر باید تمام قد در کنار ایران تحت تجاوز و مظلوم ایستاد و حتی از مدافعان استقلال و مرزهای کشور (ولو در جای خود درخور هزار عیب و ایراد) و دفع هر نوع تجاوز به مام میهن آشکارا حمایت کرد. در این چهارچوب و وفق این قاعده، در برابر دعاوی حق متجاوزان نباید به گونه ای حرف زد که موضع باطل و تجاوزکارانه آنان تأیید و تقویت شود. چرا که تجربه نشان داده است که بی تردید آنان از سخنان درست ما برای توجیه هر نوع تجاوزی علیه خودمان استفاده خواهند کرد.
در این وضعیت، حق آن است که به اصطلاح «دشمن شاد» نباشیم. بی تردید در برابر مظالم داخلی و مستبدان حاکم بر میهن، «یک سینه سخن داریم» و در گذشته هم بارها و بارها گفته ایم ولی در شرایط فعلی، که اصل و اساس کشور و استقلال و جان مردمانش در خطر تهاجم خارجی قرار دارد، لاجرم باید با دقت و تأمل و با توجه به قاعده «مقتضی موجود و مانع مفقود» و نیز رعایت قاعده عقلایی «اهم و مهم» و نیز قاعده «دفع افسد به فاسد» سخن گفت. اگر چنین کاری ممکن نشد، بهتر است سکوت شود تا مقتضیات فراهم شود.
می پندارم که مرادم، ولو به اشاره، روشن شده باشد. چرا که «در خانه اگر کس است، یک حرف بس است».
حسن یوسفی اشکوری
شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
حدود پنج دهه پیش از این، در زمانی که در مبارزات فکری و سیاسی مشارکت داشتیم، قاعده ای داشتیم مبنی این که: سخن حق از موضع حق. مراد این بوده است که هر سخن حقی لاجرم باید در موضع حق گفته شود و نه در موضع باطل و نادرست.
اندکی شرح لازم است تا این قاعده تبیین شود و ابهامی باقی نماند.
ما به عنوان انسانی آزادیخواه و عدالت محور و حامی انصاف و حق، ناگزیر باید دو قاعده را رعایت کنیم. اول لازم است در جدال های فکری و یا در مبارزات اجتماعی و فعالیت های سیاسی، سخنی حق بگوییم و از هر نوع سخن نادرست و نامستند و لغوی اجتناب کنیم. در باره دشمن هم که حرف می زنیم و یا در تقابل با وی عمل می کنیم، بر وفق عدالت لازم است از دایره عدالت و انصاف و حق خارج نشویم. اما این کفایت نمی کند، لازم است که همین سخن حق را از موضع حق اظهار کنیم و نه از موضع ناحق و موضع کسی که آن را باطل و نادرست می دانیم. برای تقریب ذهن می توان از یک مثل مذهبی و شیعی آشنا استفاده کرد. بی تردید یزیدین معاویه نیز در زمان خودش و در جدال با رقیب نیرومندش حسین بن علی سخنانی درست می گفت و در جای خود لازم است بدان توجه و حتی اذعان شود ولی هر شیعه باید مراقب باشد به گونه ای سخن نگوید که موجب تقویت موضع باطل یزید شود و یا حداقل موجب سوء استفاده جناح باطل بشود.
برگردیم به زمان خودمان. بی تردید شماری از مدعیات انتقادی کسانی چون دونالد ترامپ رئیس جمهور فعلی آمریکا و حتی نتانیاهو نخست وزیر رژیم اسرائیل در قبال ایران و یا فلسطینی ها درست و حق اند و می توان در مقام داوری منصفانه و عادلانه بدان ها اذعان کرد اما این نوع داوری ها نباید موجب تقویت مواضع باطل و ضد ایرانی و تجاوزکارانه آنان نسبت به ایران و ایرانیان و حتی نسبت به جدال دیرین فلسطینی ها و اسرائیل متجاوز بشود. چرا که آن مواضع اصولی و عام باطل اند و ظالمانه و توسعه طلبانه و نادرست. این است معنای سخن حق از موضع حق.
با توجه به این قاعده به گمانم در حال حاضر باید تمام قد در کنار ایران تحت تجاوز و مظلوم ایستاد و حتی از مدافعان استقلال و مرزهای کشور (ولو در جای خود درخور هزار عیب و ایراد) و دفع هر نوع تجاوز به مام میهن آشکارا حمایت کرد. در این چهارچوب و وفق این قاعده، در برابر دعاوی حق متجاوزان نباید به گونه ای حرف زد که موضع باطل و تجاوزکارانه آنان تأیید و تقویت شود. چرا که تجربه نشان داده است که بی تردید آنان از سخنان درست ما برای توجیه هر نوع تجاوزی علیه خودمان استفاده خواهند کرد.
در این وضعیت، حق آن است که به اصطلاح «دشمن شاد» نباشیم. بی تردید در برابر مظالم داخلی و مستبدان حاکم بر میهن، «یک سینه سخن داریم» و در گذشته هم بارها و بارها گفته ایم ولی در شرایط فعلی، که اصل و اساس کشور و استقلال و جان مردمانش در خطر تهاجم خارجی قرار دارد، لاجرم باید با دقت و تأمل و با توجه به قاعده «مقتضی موجود و مانع مفقود» و نیز رعایت قاعده عقلایی «اهم و مهم» و نیز قاعده «دفع افسد به فاسد» سخن گفت. اگر چنین کاری ممکن نشد، بهتر است سکوت شود تا مقتضیات فراهم شود.
می پندارم که مرادم، ولو به اشاره، روشن شده باشد. چرا که «در خانه اگر کس است، یک حرف بس است».
حسن یوسفی اشکوری
شنبه ۱۶ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8👎4❤3🤔1
استحاله ای که در هاله نمی ماند
مرضیه حاجی هاشمی
در یک ساله اخیر پس از جنگ ۱۲ روزه، تشدید تحریم ها و فشارهای اقتصادی، فجایع خونبار دیماه و جنگ اخیر که کمابیش همچنان ادامه دارد، در حالی که کانون قدرت و تصمیم گیری به طرز مشهودی به نهادهایی منتقل شده که نهادهای های حتی به ظاهر دموکراتیک را بیش از پیش از محتوا تهی کرده و به حاشیه رانده، یکی از مهمترین مباحث در میان تحلیلگران این بوده است که آیا ساخت قدرت در جمهوری اسلامی وارد مرحله «استحاله» شده یا نه؟
پاسخها به این پرسش یکسان نیست. برخی معتقدند نشانههای استحاله بهوضوح قابل مشاهده است و برخی دیگر چنین برداشتی را زودهنگام یا نادرست میدانند. جالب آنکه اختلاف اصلی این دو گروه نه بر سر وقایع؛ بلکه بر سر تعریف «استحاله» است.
گروه نخست معتقدند استحاله زمانی آغاز میشود که سازوکار واقعی تولید قدرت تغییر کند؛ حتی اگر زبان رسمی، قانون اساسی یا ایدئولوژی ظاهراً ثابت بماند. از نگاه آنان، هرگاه مراکز واقعی تصمیمگیری جابهجا شوند، نهادهای انتخابی کارکرد خود را از دست بدهند، نقش نهادهای امنیتی و نظامی افزایش یابد و اقتدار سیاسی از کانالهای پیشین تولید نشود، میتوان از آغاز یک فرآیند استحاله سخن گفت. این دیدگاه به سنت «نهادگرایی تاریخی» نزدیک است؛ جایی که پژوهشگران بیش از آنکه به شعارها توجه کنند، به این پرسش میپردازند که قدرت واقعاً چگونه اعمال میشود.
در مقابل، گروه دوم استدلال میکنند که استحاله زمانی معنا دارد که ایدئولوژی و هویت بنیادین نظام تغییر کرده باشد. به باور آنان، تا زمانی که ساخت قدرت همچنان خود را بر همان اصول ایدئولوژیک گذشته تعریف میکند، نمیتوان از استحاله سخن گفت؛ حتی اگر برخی نهادها تضعیف شوند، کانون تولید اقتدار به لحاظ نهادی یا نقش بازیگران مختلف در تصمیم سازی های نهایی تغییر کند. در این نگاه، تغییر در اشخاص یا حتی جابهجایی بخشی از قدرت میان نهادها لزوماً به معنای تغییر ماهیت نظام نیست.
ریشه اختلاف دقیقاً همینجاست. آیا ساخت قدرت را باید از طریق ایدئولوژی تعریف کرد یا از طریق سازوکار واقعی قدرت؟ اگر معیار، ایدئولوژی باشد، ممکن است گفته شود هنوز استحالهای رخ نداده است؛ اما اگر معیار، شیوه اعمال قدرت، ترکیب نخبگان حاکم، جایگاه نهادهای رسمی و نحوه تصمیمگیری باشد، برخی نشانههای استحاله را میتوان مورد بحث قرار داد.
تاریخ نیز پاسخ سادهای در اختیار ما نمیگذارد. بسیاری از نظامهای سیاسی پیش از آنکه سقوط کنند، سالها در حال تغییر بودهاند؛ در حالی که نام، پرچم، قانون اساسی و حتی شعارهای رسمی آنها همچنان حفظ شده بود. به همین دلیل، شاید پرسش اصلی این نباشد که آیا استحاله رخ داده یا نه؛ بلکه این باشد که آیا منطق تولید اقتدار و تصمیمگیری امروز همان منطق گذشته است؟
اگر پاسخ این پرسش منفی باشد، ممکن است فرآیندی آغاز شده باشد که علوم سیاسی آن را «استحاله تدریجی ساخت قدرت» مینامد، فرآیندی که معمولاً بسیار زودتر از هر تغییر آشکار سیاسی آغاز میشود. شاید مهمترین نشانه استحاله آن باشد که نهادها، همچنان باقی بمانند؛ اما دیگر همان کارکرد پیشین را نداشته باشند؛ زمانی که ساختار حفظ میشود؛ اما منطق درونی آن تغییر میکند. استحاله ای که در هاله نمی ماند، ابهام های حضور رفع می شود و متن واقعیت سیاسی آشکار خواهد شد.
مرضیه حاجی هاشمی
#فرهیختگان راهی به رهایی
مرضیه حاجی هاشمی
در یک ساله اخیر پس از جنگ ۱۲ روزه، تشدید تحریم ها و فشارهای اقتصادی، فجایع خونبار دیماه و جنگ اخیر که کمابیش همچنان ادامه دارد، در حالی که کانون قدرت و تصمیم گیری به طرز مشهودی به نهادهایی منتقل شده که نهادهای های حتی به ظاهر دموکراتیک را بیش از پیش از محتوا تهی کرده و به حاشیه رانده، یکی از مهمترین مباحث در میان تحلیلگران این بوده است که آیا ساخت قدرت در جمهوری اسلامی وارد مرحله «استحاله» شده یا نه؟
پاسخها به این پرسش یکسان نیست. برخی معتقدند نشانههای استحاله بهوضوح قابل مشاهده است و برخی دیگر چنین برداشتی را زودهنگام یا نادرست میدانند. جالب آنکه اختلاف اصلی این دو گروه نه بر سر وقایع؛ بلکه بر سر تعریف «استحاله» است.
گروه نخست معتقدند استحاله زمانی آغاز میشود که سازوکار واقعی تولید قدرت تغییر کند؛ حتی اگر زبان رسمی، قانون اساسی یا ایدئولوژی ظاهراً ثابت بماند. از نگاه آنان، هرگاه مراکز واقعی تصمیمگیری جابهجا شوند، نهادهای انتخابی کارکرد خود را از دست بدهند، نقش نهادهای امنیتی و نظامی افزایش یابد و اقتدار سیاسی از کانالهای پیشین تولید نشود، میتوان از آغاز یک فرآیند استحاله سخن گفت. این دیدگاه به سنت «نهادگرایی تاریخی» نزدیک است؛ جایی که پژوهشگران بیش از آنکه به شعارها توجه کنند، به این پرسش میپردازند که قدرت واقعاً چگونه اعمال میشود.
در مقابل، گروه دوم استدلال میکنند که استحاله زمانی معنا دارد که ایدئولوژی و هویت بنیادین نظام تغییر کرده باشد. به باور آنان، تا زمانی که ساخت قدرت همچنان خود را بر همان اصول ایدئولوژیک گذشته تعریف میکند، نمیتوان از استحاله سخن گفت؛ حتی اگر برخی نهادها تضعیف شوند، کانون تولید اقتدار به لحاظ نهادی یا نقش بازیگران مختلف در تصمیم سازی های نهایی تغییر کند. در این نگاه، تغییر در اشخاص یا حتی جابهجایی بخشی از قدرت میان نهادها لزوماً به معنای تغییر ماهیت نظام نیست.
ریشه اختلاف دقیقاً همینجاست. آیا ساخت قدرت را باید از طریق ایدئولوژی تعریف کرد یا از طریق سازوکار واقعی قدرت؟ اگر معیار، ایدئولوژی باشد، ممکن است گفته شود هنوز استحالهای رخ نداده است؛ اما اگر معیار، شیوه اعمال قدرت، ترکیب نخبگان حاکم، جایگاه نهادهای رسمی و نحوه تصمیمگیری باشد، برخی نشانههای استحاله را میتوان مورد بحث قرار داد.
تاریخ نیز پاسخ سادهای در اختیار ما نمیگذارد. بسیاری از نظامهای سیاسی پیش از آنکه سقوط کنند، سالها در حال تغییر بودهاند؛ در حالی که نام، پرچم، قانون اساسی و حتی شعارهای رسمی آنها همچنان حفظ شده بود. به همین دلیل، شاید پرسش اصلی این نباشد که آیا استحاله رخ داده یا نه؛ بلکه این باشد که آیا منطق تولید اقتدار و تصمیمگیری امروز همان منطق گذشته است؟
اگر پاسخ این پرسش منفی باشد، ممکن است فرآیندی آغاز شده باشد که علوم سیاسی آن را «استحاله تدریجی ساخت قدرت» مینامد، فرآیندی که معمولاً بسیار زودتر از هر تغییر آشکار سیاسی آغاز میشود. شاید مهمترین نشانه استحاله آن باشد که نهادها، همچنان باقی بمانند؛ اما دیگر همان کارکرد پیشین را نداشته باشند؛ زمانی که ساختار حفظ میشود؛ اما منطق درونی آن تغییر میکند. استحاله ای که در هاله نمی ماند، ابهام های حضور رفع می شود و متن واقعیت سیاسی آشکار خواهد شد.
مرضیه حاجی هاشمی
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍8❤2👎2
شکستهجام جهانی!
آیا راهی مناسب برای تضمین حرمت و تامین عزت تیم ملی ایران در جام جهانی نبود؟ آیا این همه خفت صرفا برای شرکت در یک مناسبت جهانی به میزبانی آمریکا میارزید؟ آیا هزینه شرکتنکردن برای ایران بیشتر از این شرکت حقارتآمیز بود؟
امیدوارم نتیجه بازیها برای ایران بتواند درس خوبی به دولت قلدر میزبان بدهد، اما نگرانم با این مقدمات سخیف و نازل، نتایج نامبارکی کام ایرانیان را تلختر کند. گفتن ندارد که اینروزها فضای روحی مردم ایران چنگی به دل نمیزند و تصمیمِ شمار اندک عقلای دولت چنان سنجیده باید که گویی آبگینهای در دست دارند در شب تاریک و راه ناهموار.
من هیچ اهلیتی در فوتبال ندارم اما شرکت تیم ملی کشور در جامجهانی یک مساله ورزشی صرف نیست و گویی ملتی را به میهمانی میبرند. پس ناگزیر همه آداب میهمانی دستکم برابر با دیگر میهمانان باید در مورد ما مراعات و مراقبت شود، جز آن یا شرکت خطاست یا نتیجه باید میزبان را از بیادبی و گستاخی پشیمان کند. هرچه غیر از این خسارت ملی است و مسئولان حق فرار از صندلی اتهام ندارند.
رضا بهشتیمعز
فیسبوک نگارنده
#فرهیختگان راهی به رهایی
آیا راهی مناسب برای تضمین حرمت و تامین عزت تیم ملی ایران در جام جهانی نبود؟ آیا این همه خفت صرفا برای شرکت در یک مناسبت جهانی به میزبانی آمریکا میارزید؟ آیا هزینه شرکتنکردن برای ایران بیشتر از این شرکت حقارتآمیز بود؟
امیدوارم نتیجه بازیها برای ایران بتواند درس خوبی به دولت قلدر میزبان بدهد، اما نگرانم با این مقدمات سخیف و نازل، نتایج نامبارکی کام ایرانیان را تلختر کند. گفتن ندارد که اینروزها فضای روحی مردم ایران چنگی به دل نمیزند و تصمیمِ شمار اندک عقلای دولت چنان سنجیده باید که گویی آبگینهای در دست دارند در شب تاریک و راه ناهموار.
من هیچ اهلیتی در فوتبال ندارم اما شرکت تیم ملی کشور در جامجهانی یک مساله ورزشی صرف نیست و گویی ملتی را به میهمانی میبرند. پس ناگزیر همه آداب میهمانی دستکم برابر با دیگر میهمانان باید در مورد ما مراعات و مراقبت شود، جز آن یا شرکت خطاست یا نتیجه باید میزبان را از بیادبی و گستاخی پشیمان کند. هرچه غیر از این خسارت ملی است و مسئولان حق فرار از صندلی اتهام ندارند.
رضا بهشتیمعز
فیسبوک نگارنده
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍8❤4👎4
Telegram
آرشیو
استعفای دست نویس و محرمانه ممهور به مهر شخصا مفتوح فرمایید؛ میرحسین موسوی خامنه در تاریخ: ۶۷/۳/۹ از سمت نخست وزیری به رییس جمهور وقت آیتالله سیدعلی خامنهای
بسم الله الرحمن الرحیم
رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ
ریاست محترم جمهوری
برادر گرامی حجتالاسلام و المسلمین سید علی خامنهای
با سلام و درود فراوان
نزدیک هفت سال خدمتگزاری به مردم خوب و اسلامی کشورمان در لباس نخستوزیری از توفیقات خداوند متعال بوده است و اگر در این مدت توفیقاتی نصیب دولت خدمتگزار محرومین گردیده، از برکات حمایتهای حضرت امام مدّ ظله العالی و امت به پاخاسته و شهیدپرور و پیرو خط امام و ایستادگی رزمندگان جانبرکف میهن اسلامیمان در مقابل خصم تبهکار و کافر بوده است.
در این میان باید اینجانب بر راهنماییها و حمایتهای امام امت، روحی فداه، بهطور مؤکد اشاره کنم. در این فاصله نیز همواره دولت از رهنمودها و کمکهای رؤسای محترم سه قوه، روحانیت مجتهد و مبارز و ائمه محترم جمعه در سراسر کشور بهره بسیار برده است و این همه را باید از الطاف بیکران خداوندی دانست.
اینکه با لطف و عنایت خداوند منان دوره سوم مجلس شورای اسلامی در آستانه گشایش است و از آنجا که اینجانب قصد معرفی دولت را به مجلس جدید ندارم و بعد از شروع کار مجلس استعفای خود را تقدیم خواهم کرد، لازمست آن برادر گرامی و ارجمند مشورتهای لازم را برای معرفی نخستوزیر جدید آغاز فرمایند.
عبدیمدیا
#فرهیختگان راهی به رهایی
بسم الله الرحمن الرحیم
رَبِّ أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ
ریاست محترم جمهوری
برادر گرامی حجتالاسلام و المسلمین سید علی خامنهای
با سلام و درود فراوان
نزدیک هفت سال خدمتگزاری به مردم خوب و اسلامی کشورمان در لباس نخستوزیری از توفیقات خداوند متعال بوده است و اگر در این مدت توفیقاتی نصیب دولت خدمتگزار محرومین گردیده، از برکات حمایتهای حضرت امام مدّ ظله العالی و امت به پاخاسته و شهیدپرور و پیرو خط امام و ایستادگی رزمندگان جانبرکف میهن اسلامیمان در مقابل خصم تبهکار و کافر بوده است.
در این میان باید اینجانب بر راهنماییها و حمایتهای امام امت، روحی فداه، بهطور مؤکد اشاره کنم. در این فاصله نیز همواره دولت از رهنمودها و کمکهای رؤسای محترم سه قوه، روحانیت مجتهد و مبارز و ائمه محترم جمعه در سراسر کشور بهره بسیار برده است و این همه را باید از الطاف بیکران خداوندی دانست.
اینکه با لطف و عنایت خداوند منان دوره سوم مجلس شورای اسلامی در آستانه گشایش است و از آنجا که اینجانب قصد معرفی دولت را به مجلس جدید ندارم و بعد از شروع کار مجلس استعفای خود را تقدیم خواهم کرد، لازمست آن برادر گرامی و ارجمند مشورتهای لازم را برای معرفی نخستوزیر جدید آغاز فرمایند.
عبدیمدیا
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤15
پیامدهای ژئوپلیتیک و عمیق حملات ایران به اسرائیل
۷ ژوئن ۲۰۲۶
ساب استک
درک ابعاد و بزرگی آنچه اتفاق افتاده، ممکن است به زمان نیاز داشته باشد.
این نخستین بار است که ایران پس از حمله اسرائیل به خاک کشوری دیگر (یعنی جایی غیر از ایران)، به اسرائیل حمله کرده است.
این بدان معناست که خطوط نبرد جابهجا شدهاند.
بازدارندگی ایران پیش از این به این معنا احیا شده بود که اسرائیل میدانست هرگونه حملهای به ایران با پاسخ مواجه خواهد شد.
اما اکنون، ایران ثابت کرده است که به حملات اسرائیل به لبنان نیز پاسخ خواهد داد.
این نخستین بار در چندین دهه گذشته است که یک قدرت منطقهای، ابزار، ظرفیت و تمایل لازم برای بهکارگیری قدرت سخت در برابر مانورهای نظامی یا تجاوزات اسرائیل علیه یک طرف ثالث را دارد.
این امر بهویژه از آن جهت حائز اهمیت است که ترامپ سیگنالهایی مبنی بر تلاش برای مهار اسرائیل و جلوگیری از ادامه تنشها ارسال کرده است.
بر اساس گزارشها، ترامپ به باراک راوید، روزنامهنگار اسرائیلی گفته است: «امیدوارم اسرائیل دست به تلافی نزند. اگر بیبی (نتانیاهو) دوباره به آنها حمله کند، این روند مثل ۴۷ سال گذشته یا ۳۰۰۰ سال گذشته همینطور ادامه خواهد یافت.» ترامپ همچنین افزود: «ما به یک توافق نهایی با ایران بسیار نزدیک هستیم. این توافق خوبی خواهد بود. نمیخواهم به خاطر اتفاقات فعلی، این توافق به هم بخورد.»
اینکه آیا این وضعیت به فلسطین نیز تعمیم خواهد یافت یا خیر هنوز مشخص نیست، اما اگر چنین شود، میتواند بازی را بهطور کامل تغییر دهد.
اسرائیل تاکنون توانسته است بدون مواجهه با هیچ عواقب واقعی، اراضی دیگران را ضمیمه خاک خود کند و مرتکب نسلکشی و جنایات جنگی شود؛ چرا که غرب از برخورد با آن خودداری کرده و هیچ قدرت منطقهای نیز قدرت سخت لازم برای تحمیل هزینه به اسرائیل را نداشته است.
اگر این معادله تغییر کند، آینده منازعه اسرائیل و فلسطین احتمالاً دستخوش چرخشی بزرگ خواهد شد.
به همین دلیل است که اسرائیل هر کاری انجام خواهد داد تا مانع از هرگونه تغییر در این وضعیت شود.
از دیدگاه ایالات متحده، حمایت از اسرائیل در این مقطع، آمریکا را مجدداً متعهد به سیاست چند دهه اخیر خود میکند؛ سیاستی که به دنبال حفظ توازنی در منطقه است که سلطه تقریباً کامل اسرائیل را تضمین کند.
این سیاست هزینههای بسیار سنگینی برای منافع آمریکا به همراه داشته، منطقه را بیثبات کرده و به اسرائیلیها اجازه داده است تا بهطور فزایندهای تهاجمیتر و بیمهاباتر عمل کنند (چرا که با هیچ عواقبی روبهرو نمیشوند).
این سیاست هر چقدر هم که تاکنون مشکلساز بوده باشد، در آینده بسیار چالشبرانگیزتر و بیثباتکنندهتر خواهد شد؛ زیرا حفظ سلطه اسرائیل مستلزم جنگ مداوم با ایران خواهد بود. این امر آشکارا با منافع ایالات متحده در تضاد است.
اگر منافع آمریکا در مرکز سیاست خارجی این کشور قرار داشت، خروج از خاورمیانه و رقابتهای منطقهای آن، تصمیمی کاملاً بدیهی و بینیاز از فکر کردن بود.
اصل مقاله:
https://open.substack.com/pub/tritaparsi/p/the-profound-geopolitical-implications
از بین دوگانگی ها
#فرهیختگان راهی به رهایی
این نخستین بار است که ایران پس از حمله اسرائیل به خاک کشوری دیگر، به اسرائیل حمله کرده استتریتا پارسی
۷ ژوئن ۲۰۲۶
ساب استک
درک ابعاد و بزرگی آنچه اتفاق افتاده، ممکن است به زمان نیاز داشته باشد.
این نخستین بار است که ایران پس از حمله اسرائیل به خاک کشوری دیگر (یعنی جایی غیر از ایران)، به اسرائیل حمله کرده است.
این بدان معناست که خطوط نبرد جابهجا شدهاند.
بازدارندگی ایران پیش از این به این معنا احیا شده بود که اسرائیل میدانست هرگونه حملهای به ایران با پاسخ مواجه خواهد شد.
اما اکنون، ایران ثابت کرده است که به حملات اسرائیل به لبنان نیز پاسخ خواهد داد.
این نخستین بار در چندین دهه گذشته است که یک قدرت منطقهای، ابزار، ظرفیت و تمایل لازم برای بهکارگیری قدرت سخت در برابر مانورهای نظامی یا تجاوزات اسرائیل علیه یک طرف ثالث را دارد.
این امر بهویژه از آن جهت حائز اهمیت است که ترامپ سیگنالهایی مبنی بر تلاش برای مهار اسرائیل و جلوگیری از ادامه تنشها ارسال کرده است.
بر اساس گزارشها، ترامپ به باراک راوید، روزنامهنگار اسرائیلی گفته است: «امیدوارم اسرائیل دست به تلافی نزند. اگر بیبی (نتانیاهو) دوباره به آنها حمله کند، این روند مثل ۴۷ سال گذشته یا ۳۰۰۰ سال گذشته همینطور ادامه خواهد یافت.» ترامپ همچنین افزود: «ما به یک توافق نهایی با ایران بسیار نزدیک هستیم. این توافق خوبی خواهد بود. نمیخواهم به خاطر اتفاقات فعلی، این توافق به هم بخورد.»
اینکه آیا این وضعیت به فلسطین نیز تعمیم خواهد یافت یا خیر هنوز مشخص نیست، اما اگر چنین شود، میتواند بازی را بهطور کامل تغییر دهد.
اسرائیل تاکنون توانسته است بدون مواجهه با هیچ عواقب واقعی، اراضی دیگران را ضمیمه خاک خود کند و مرتکب نسلکشی و جنایات جنگی شود؛ چرا که غرب از برخورد با آن خودداری کرده و هیچ قدرت منطقهای نیز قدرت سخت لازم برای تحمیل هزینه به اسرائیل را نداشته است.
اگر این معادله تغییر کند، آینده منازعه اسرائیل و فلسطین احتمالاً دستخوش چرخشی بزرگ خواهد شد.
به همین دلیل است که اسرائیل هر کاری انجام خواهد داد تا مانع از هرگونه تغییر در این وضعیت شود.
از دیدگاه ایالات متحده، حمایت از اسرائیل در این مقطع، آمریکا را مجدداً متعهد به سیاست چند دهه اخیر خود میکند؛ سیاستی که به دنبال حفظ توازنی در منطقه است که سلطه تقریباً کامل اسرائیل را تضمین کند.
این سیاست هزینههای بسیار سنگینی برای منافع آمریکا به همراه داشته، منطقه را بیثبات کرده و به اسرائیلیها اجازه داده است تا بهطور فزایندهای تهاجمیتر و بیمهاباتر عمل کنند (چرا که با هیچ عواقبی روبهرو نمیشوند).
این سیاست هر چقدر هم که تاکنون مشکلساز بوده باشد، در آینده بسیار چالشبرانگیزتر و بیثباتکنندهتر خواهد شد؛ زیرا حفظ سلطه اسرائیل مستلزم جنگ مداوم با ایران خواهد بود. این امر آشکارا با منافع ایالات متحده در تضاد است.
اگر منافع آمریکا در مرکز سیاست خارجی این کشور قرار داشت، خروج از خاورمیانه و رقابتهای منطقهای آن، تصمیمی کاملاً بدیهی و بینیاز از فکر کردن بود.
درباره نویسنده: > تریتا پارسی، نایبرئیس اجرایی موسسه کوئینسی و نویسندهای برجسته است. مجله واشنگتنیان او را به عنوان یکی از ۲۵ صدای تأثیرگذار در سیاست خارجی معرفی کرده است. نوام چامسکی او را «یکی از برجستهترین پژوهشگران حوزه ایران» مینامد.
اصل مقاله:
https://open.substack.com/pub/tritaparsi/p/the-profound-geopolitical-implications
از بین دوگانگی ها
#فرهیختگان راهی به رهایی
Substack
The profound geopolitical implications of Iran's strikes on Israel
This is the first time Iran has struck Israel after Israel struck another country’s territory
👎8❤6👍6
جانهای ماه دی
ابوالفضل حاجیزادگان | پژوهشگر اجتماعی
کیفیتهایی در زندگیهای انسانها جریان دارند که در «شش رقم آخر کد ملی» آنها نوشته نمیشوند. البته که میدانم بخشهای مهمی در صفحههای اینستاگرامشان هم نمایان نمیشوند؛ اما من راه مناسبتر و کمخطاتری برای شناختن این انسانها سراغ نداشتم.
از طرفی، شاید این دردناکترین راه برای شناختن نگرشها، نظرها، آرزوها و آمال جانباختگان باشد. اما علاوه بر ملاحظات پژوهشی، بهلحاظ فردی نیز پیمودن چنین مسیری برایام ضرورت داشت. قرار گرفتن در معرض این تجربهی دردناک، میتواند به ما یادآوری کند که «یک» چه عدد بزرگی است؛ تا شدت ابتذال در مناقشهی اصطلاحاً «سیاسی»ای را که دربارهی تعداد جانباختگان در جریان است، بهتر درک کنیم.
برای انجام این مطالعه، ابتدا باید به یک نمونهی معرّف میرسیدم که بهلحاظ تعداد و تنوع، یافتهها را تعمیمپذیر کند. برای شناسایی صفحههای اینستاگرامی کشتهشدگان و نیز اکانتهای نزدیکانِ همفکرشان، از یک راهبرد چندمسیره برای کشف شبکه استفاده کردم.
صفحات شخصی کشتهشدگان، کانون اصلی این جستوجو بودند. بررسی پستها، استوریهای هایلایتشده، کامنتها، تعاملات تکرارشونده، روابط دوستانهی قابل مشاهده و شناسایی گروههای سیاسی و اجتماعیِ مرجع در بین این اکانتها، امکان شناخت بخشی از جهان اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آنان را فراهم میکند.
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6405
#فرهیختگان راهی به رهایی
اینستاگرام ایرانی چه روایتی از رخدادهای دیماه ۱۴۰۴ بهدست میدهد؟
ابوالفضل حاجیزادگان | پژوهشگر اجتماعی
کیفیتهایی در زندگیهای انسانها جریان دارند که در «شش رقم آخر کد ملی» آنها نوشته نمیشوند. البته که میدانم بخشهای مهمی در صفحههای اینستاگرامشان هم نمایان نمیشوند؛ اما من راه مناسبتر و کمخطاتری برای شناختن این انسانها سراغ نداشتم.
از طرفی، شاید این دردناکترین راه برای شناختن نگرشها، نظرها، آرزوها و آمال جانباختگان باشد. اما علاوه بر ملاحظات پژوهشی، بهلحاظ فردی نیز پیمودن چنین مسیری برایام ضرورت داشت. قرار گرفتن در معرض این تجربهی دردناک، میتواند به ما یادآوری کند که «یک» چه عدد بزرگی است؛ تا شدت ابتذال در مناقشهی اصطلاحاً «سیاسی»ای را که دربارهی تعداد جانباختگان در جریان است، بهتر درک کنیم.
برای انجام این مطالعه، ابتدا باید به یک نمونهی معرّف میرسیدم که بهلحاظ تعداد و تنوع، یافتهها را تعمیمپذیر کند. برای شناسایی صفحههای اینستاگرامی کشتهشدگان و نیز اکانتهای نزدیکانِ همفکرشان، از یک راهبرد چندمسیره برای کشف شبکه استفاده کردم.
صفحات شخصی کشتهشدگان، کانون اصلی این جستوجو بودند. بررسی پستها، استوریهای هایلایتشده، کامنتها، تعاملات تکرارشونده، روابط دوستانهی قابل مشاهده و شناسایی گروههای سیاسی و اجتماعیِ مرجع در بین این اکانتها، امکان شناخت بخشی از جهان اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آنان را فراهم میکند.
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6405
#فرهیختگان راهی به رهایی
مشق نو
جانهای ماه دی
وبسایت «مشق نو» بهعنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، میکوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشتها، جستارها و گفتوگوهای عمیق، در پیِ صورتبندیِ نظریِ چالشهای اکنونِ…
❤6👍2
دیگر چه باید بشود که اندکی بهخودمان بیاییم؟
صادق زیباکلام
۶ اسفند ۱۴۰۴
بهعنوان استادی که ۳۰ سال تاریخ تحولات سیاسی و اجتماعی ایران را در دانشگاه تدریس میکردم، حتی در خواب هم تصورش را نمیکردم که دانشگاهی که از ۱۶ آذر ۱۳۳۲ همواره علیه پهلویها شعار میداد، بعد از ۷۲ سال برگردد به پهلویها. این بازگشت بیش از آنکه برخاسته از علم و آگاهی و معرفت گذشته باشد، محصول بغض و کینه و نفرت از حال است. محصول ۴۷ سال سیاستهایی است که دستآورد آن برای نسلهای جوان و دانشجویانش شده حسرت دیروز و نفرت امروز؛ سرخورده از گذشته و ناامید از آینده.
ایکاش برای یکبار هم که شده، از برج عاج غرورمان فرود بیاییم و بهجای گرفتن انگشت اتهام بهسمت آمریکای جنایتکار، انگلیس خبیث، صهیونیست کودککش، رسانههای فارسیزبان معاند، جوانان فریبخورده، منافقین و دشمنان اسلام و یکدوجین دشمنان قسمخوردۀ دیگر، از خودمان بپرسیم چه شد و ما چه کردیم که ظرف ۴۷ سال ارزشهای دینی، تاریخی، فرهنگی، سیاسی، اخلاقی و اجتماعیمان اینچنین دارند فرو میریزند؟ ما چه کردیم که پرچمی که آنگونه جوانان ما برایش در فکه، بستان، شلمچه، خرمشهر و مهران پرپر شدند، امروز در دانشگاه بهآتش کشیده میشود؟ دیگر چه باید بشود که ما اندکی بهخودمان بیاییم؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
صادق زیباکلام
۶ اسفند ۱۴۰۴
بهعنوان استادی که ۳۰ سال تاریخ تحولات سیاسی و اجتماعی ایران را در دانشگاه تدریس میکردم، حتی در خواب هم تصورش را نمیکردم که دانشگاهی که از ۱۶ آذر ۱۳۳۲ همواره علیه پهلویها شعار میداد، بعد از ۷۲ سال برگردد به پهلویها. این بازگشت بیش از آنکه برخاسته از علم و آگاهی و معرفت گذشته باشد، محصول بغض و کینه و نفرت از حال است. محصول ۴۷ سال سیاستهایی است که دستآورد آن برای نسلهای جوان و دانشجویانش شده حسرت دیروز و نفرت امروز؛ سرخورده از گذشته و ناامید از آینده.
ایکاش برای یکبار هم که شده، از برج عاج غرورمان فرود بیاییم و بهجای گرفتن انگشت اتهام بهسمت آمریکای جنایتکار، انگلیس خبیث، صهیونیست کودککش، رسانههای فارسیزبان معاند، جوانان فریبخورده، منافقین و دشمنان اسلام و یکدوجین دشمنان قسمخوردۀ دیگر، از خودمان بپرسیم چه شد و ما چه کردیم که ظرف ۴۷ سال ارزشهای دینی، تاریخی، فرهنگی، سیاسی، اخلاقی و اجتماعیمان اینچنین دارند فرو میریزند؟ ما چه کردیم که پرچمی که آنگونه جوانان ما برایش در فکه، بستان، شلمچه، خرمشهر و مهران پرپر شدند، امروز در دانشگاه بهآتش کشیده میشود؟ دیگر چه باید بشود که ما اندکی بهخودمان بیاییم؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍24👎7❤3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
جنبش مگا به رهبری ترامپ در حال تبدیل شدن به نیروی فاشیستی بینالمللی است: محکومیت نسل کشی اسرائیل در غزه و دفاع از مردم قربانی هولوکاست اسرائیل در غزه یهودستیزی نیست
حسن پایکر، تحلیلگر سیاسی چپگرا، یوتیوبر و فعال رسانهای برجسته آمریکایی با حدود ۱۱ میلیونها دنبالکننده، که به دلیل مواضع تند ضد صهیونیستی و حمایت از مقاومت فلسطین، اخیراً توسط دولت کارگری بریتانیا از ورود به این کشور منع شده است.
فرسته بعدی
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسن پایکر، تحلیلگر سیاسی چپگرا، یوتیوبر و فعال رسانهای برجسته آمریکایی با حدود ۱۱ میلیونها دنبالکننده، که به دلیل مواضع تند ضد صهیونیستی و حمایت از مقاومت فلسطین، اخیراً توسط دولت کارگری بریتانیا از ورود به این کشور منع شده است.
فرسته بعدی
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6👎3👍1🤔1
جنبش مگا به رهبری ترامپ در حال تبدیل شدن به نیروی فاشیستی بینالمللی است: محکومیت نسل کشی اسرائیل در غزه و دفاع از مردم قربانی هولوکاست اسرائیل در غزه یهودستیزی نیست
حسن پایکر، تحلیلگر سیاسی چپگرا، یوتیوبر و فعال رسانهای برجسته آمریکایی با حدود ۱۱ میلیونها دنبالکننده، که به دلیل مواضع تند ضد صهیونیستی و حمایت از مقاومت فلسطین، اخیراً توسط دولت کارگری بریتانیا از ورود به این کشور منع شده است.
۱- ادعاها
۱.۱ ممنوعیت ورود حسن پایکر به بریتانیا توسط دولت کارگر، اقدامی سرکوبگرانه و نقض روح آزادی بیان است.
۱.۲ جنبش مگا در حال تبدیل شدن به نیروی فاشیستی بینالمللی است.
۱.۳ انتقاد تند از اسرائیل لزوماً ضدسامیتیسم نیست.
۱.۴ مقاومت فلسطینیان مشروع است.
۱.۵ حزب کارگر با سیاستهای ریاضتی، زمینه رشد راست افراطی را فراهم کرده است.
۲- استدلالها
۲.۱ آزادی بیان واقعی زمانی تحقق مییابد که حتی صدای منتقدان تند و بحثبرانگیز نیز شنیده شود؛ ممنوعیت ورود پایکر دقیقاً خلاف این اصل بنیادین دموکراتیک است و نشاندهنده حرکت دولت کارگر به سمت اقتدارگرایی نرم است.
۲.۲ فاشیسم مدرن فراتر از مرزهای ملی عمل میکند؛ جنبش مگا با ایجاد شبکه بینالمللی از طریق اینترنت و رویدادهایی مانند نشست سیاسی محافظهکاران، احزاب راست افراطی اروپا (حزب اصلاح و بازگرداندن بریتانیا) را به خود متصل کرده و الگویی واحد از ملیگرایی قومی، ضد مهاجرت و ضد لیبرالیسم را ترویج میدهد.
۲.۳ تمایز دقیق بین «انتقاد از صهیونیسم و سیاستهای دولت اسرائیل» و «ضدسامیتیسم واقعی» ضروری است؛ بسیاری از حملات به پایکر و جرمی کوربین، ابزاری سیاسی برای ساکت کردن منتقدان مشروع اشغال و آپارتاید بوده است.
۲.۴ مقاومت مسلحانه در برابر اشغال نظامی طولانیمدت، حق مشروع ملتهای تحت ستم است؛ حماس را نباید صرفاً به عنوان گروه تروریستی تقلیل داد، بلکه باید آن را در زمینه تاریخی ۸۰ سال اشغال، محاصره و آپارتاید تحلیل کرد.
۲.۵ حزب کارگر بریتانیا با بازگشت به سیاستهای بلریتی، ریاضت اقتصادی و عدم توجه به مشکلات طبقه کارگر، پایگاه سنتی خود را از دست داده و راه را برای رشد حزب اصلاح هموار کرده است.
۲.۶ مقایسه اقدامات اسرائیل در غزه با هولوکاست، مقایسهای اخلاقی و تاریخی است؛ هدف از این مقایسه نه توهین، بلکه هشدار نسبت به مکانیسمهای نسلکشی و جلوگیری از تکرار آن است.
۲.۷ دموکراسی لیبرال غربی در مواجهه با مسائل حساس مانند فلسطین، به سرعت به سمت سرکوب آزادی بیان و محدودیت سفر منتقدان حرکت میکند که این امر خود تناقضی درونی در ادعای لیبرالیسم غربی است.
۲.۸ دفاع از مقاومت ضداستعماری، به معنای تأیید تمام اقدامات آن نیست؛ میتوان جنایات جنگی را محکوم کرد و همزمان اصل مقاومت در برابر اشغال را مشروع دانست.
۲.۹ سرکوب منتقدان، به جای حل مسئله، تنها به رادیکالیزه شدن بیشتر افکار عمومی و تضعیف legitimacy دولتها منجر میشود.
۳- شواهد و مثالهای واقعی
۳.۱ دولت کارگر بریتانیا اجازه سفر الکترونیکی حسن پایکر را دقیقاً نزدیک به تاریخ سفر لغو کرد، در حالی که او قبلاً بارها بدون مشکل به بریتانیا سفر کرده بود.
۳.۲ اتحادیه آکسفورد به عنوان اقدام اعتراضی، همچنان رویداد سخنرانی پایکر را برگزار میکند که این خود نشاندهنده مقاومت مدنی در برابر تصمیم دولتی است.
۳.۳ پایکر در نشست سیاسی محافظهکاران در دالاس شاهد بود که بسیاری از آمریکاییها با چهرههای راست افراطی بریتانیا مانند رابرت لو (نماینده بازگرداندن بریتانیا) آشنایی کامل دارند.
۳.۴ چارلی کرک (پیش از ترور) در کره جنوبی و ژاپن با راست افراطی محلی رویداد برگزار کرد و شرکتکنندگان کلاه مگا بر سر داشتند.
۳.۵ جرمی کوربین و زاک پالانسکی صراحتاً از پایکر دفاع کردهاند.
۳.۶ پایکر صراحتاً اعلام کرده «هزار بار حماس را به اسرائیل ترجیح میدهم» و اقدامات اسرائیل در غزه را نسلکشی توصیف کرده و آن را با هولوکاست مقایسه کرده است.
۳.۷ او settlerهای کرانه باختری را «درونهمسر» و مشابه کوکلاکسکلان و نئونازی خوانده و حزب قدرت یهودی (ایتامار بنگویر) را فاشیستی نامیده است.
۳.۸ گزارش کمیسیون برابری و حقوق بشر بریتانیا درباره حزب کارگر تحت رهبری کوربین وجود مشکلات واقعی در برخورد با شکایات ضدسامیتیسم را تأیید کرد، اما پایکر آن را ابزاری سیاسی برای تضعیف چپ میداند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسن پایکر، تحلیلگر سیاسی چپگرا، یوتیوبر و فعال رسانهای برجسته آمریکایی با حدود ۱۱ میلیونها دنبالکننده، که به دلیل مواضع تند ضد صهیونیستی و حمایت از مقاومت فلسطین، اخیراً توسط دولت کارگری بریتانیا از ورود به این کشور منع شده است.
۱- ادعاها
۱.۱ ممنوعیت ورود حسن پایکر به بریتانیا توسط دولت کارگر، اقدامی سرکوبگرانه و نقض روح آزادی بیان است.
۱.۲ جنبش مگا در حال تبدیل شدن به نیروی فاشیستی بینالمللی است.
۱.۳ انتقاد تند از اسرائیل لزوماً ضدسامیتیسم نیست.
۱.۴ مقاومت فلسطینیان مشروع است.
۱.۵ حزب کارگر با سیاستهای ریاضتی، زمینه رشد راست افراطی را فراهم کرده است.
۲- استدلالها
۲.۱ آزادی بیان واقعی زمانی تحقق مییابد که حتی صدای منتقدان تند و بحثبرانگیز نیز شنیده شود؛ ممنوعیت ورود پایکر دقیقاً خلاف این اصل بنیادین دموکراتیک است و نشاندهنده حرکت دولت کارگر به سمت اقتدارگرایی نرم است.
۲.۲ فاشیسم مدرن فراتر از مرزهای ملی عمل میکند؛ جنبش مگا با ایجاد شبکه بینالمللی از طریق اینترنت و رویدادهایی مانند نشست سیاسی محافظهکاران، احزاب راست افراطی اروپا (حزب اصلاح و بازگرداندن بریتانیا) را به خود متصل کرده و الگویی واحد از ملیگرایی قومی، ضد مهاجرت و ضد لیبرالیسم را ترویج میدهد.
۲.۳ تمایز دقیق بین «انتقاد از صهیونیسم و سیاستهای دولت اسرائیل» و «ضدسامیتیسم واقعی» ضروری است؛ بسیاری از حملات به پایکر و جرمی کوربین، ابزاری سیاسی برای ساکت کردن منتقدان مشروع اشغال و آپارتاید بوده است.
۲.۴ مقاومت مسلحانه در برابر اشغال نظامی طولانیمدت، حق مشروع ملتهای تحت ستم است؛ حماس را نباید صرفاً به عنوان گروه تروریستی تقلیل داد، بلکه باید آن را در زمینه تاریخی ۸۰ سال اشغال، محاصره و آپارتاید تحلیل کرد.
۲.۵ حزب کارگر بریتانیا با بازگشت به سیاستهای بلریتی، ریاضت اقتصادی و عدم توجه به مشکلات طبقه کارگر، پایگاه سنتی خود را از دست داده و راه را برای رشد حزب اصلاح هموار کرده است.
۲.۶ مقایسه اقدامات اسرائیل در غزه با هولوکاست، مقایسهای اخلاقی و تاریخی است؛ هدف از این مقایسه نه توهین، بلکه هشدار نسبت به مکانیسمهای نسلکشی و جلوگیری از تکرار آن است.
۲.۷ دموکراسی لیبرال غربی در مواجهه با مسائل حساس مانند فلسطین، به سرعت به سمت سرکوب آزادی بیان و محدودیت سفر منتقدان حرکت میکند که این امر خود تناقضی درونی در ادعای لیبرالیسم غربی است.
۲.۸ دفاع از مقاومت ضداستعماری، به معنای تأیید تمام اقدامات آن نیست؛ میتوان جنایات جنگی را محکوم کرد و همزمان اصل مقاومت در برابر اشغال را مشروع دانست.
۲.۹ سرکوب منتقدان، به جای حل مسئله، تنها به رادیکالیزه شدن بیشتر افکار عمومی و تضعیف legitimacy دولتها منجر میشود.
۳- شواهد و مثالهای واقعی
۳.۱ دولت کارگر بریتانیا اجازه سفر الکترونیکی حسن پایکر را دقیقاً نزدیک به تاریخ سفر لغو کرد، در حالی که او قبلاً بارها بدون مشکل به بریتانیا سفر کرده بود.
۳.۲ اتحادیه آکسفورد به عنوان اقدام اعتراضی، همچنان رویداد سخنرانی پایکر را برگزار میکند که این خود نشاندهنده مقاومت مدنی در برابر تصمیم دولتی است.
۳.۳ پایکر در نشست سیاسی محافظهکاران در دالاس شاهد بود که بسیاری از آمریکاییها با چهرههای راست افراطی بریتانیا مانند رابرت لو (نماینده بازگرداندن بریتانیا) آشنایی کامل دارند.
۳.۴ چارلی کرک (پیش از ترور) در کره جنوبی و ژاپن با راست افراطی محلی رویداد برگزار کرد و شرکتکنندگان کلاه مگا بر سر داشتند.
۳.۵ جرمی کوربین و زاک پالانسکی صراحتاً از پایکر دفاع کردهاند.
۳.۶ پایکر صراحتاً اعلام کرده «هزار بار حماس را به اسرائیل ترجیح میدهم» و اقدامات اسرائیل در غزه را نسلکشی توصیف کرده و آن را با هولوکاست مقایسه کرده است.
۳.۷ او settlerهای کرانه باختری را «درونهمسر» و مشابه کوکلاکسکلان و نئونازی خوانده و حزب قدرت یهودی (ایتامار بنگویر) را فاشیستی نامیده است.
۳.۸ گزارش کمیسیون برابری و حقوق بشر بریتانیا درباره حزب کارگر تحت رهبری کوربین وجود مشکلات واقعی در برخورد با شکایات ضدسامیتیسم را تأیید کرد، اما پایکر آن را ابزاری سیاسی برای تضعیف چپ میداند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👎3👍2🤔1
👆👆👆
بخش دوم:
۳.۹ حماس در سال ۱۹۸۸ به عنوان شاخهای از اخوانالمسلمین شکل گرفت و حتی در ابتدا از سوی اسرائیل حمایت مالی میشد تا در برابر سکولارها تقویت شود.
۳.۱۰ پایکر تأکید میکند که بسیاری از فلسطینیان و حتی برخی اسرائیلیها (از جمله مدیران سابق سرویس امنیت داخلی اسرائیل) گفتهاند اگر در موقعیت اشغال بودند، خودشان مقاومت مسلحانه میکردند.
۳.۱۱ مقایسه با قیام ghetto ورشو: مقاومت یهودیان در برابر نازیها مشروع بود هرچند شامل خشونت علیه غیرنظامیان هم شد؛ همین منطق برای مقاومت فلسطینی قابل تعمیم است.
۴- نتایج
۴.۱ ممنوعیت ورود منتقدان، نشانهای خطرناک از تضعیف دموکراسی در غرب است.
۴.۲ فاشیسم بینالمللی تهدیدی جدی است که نیازمند هوشیاری و اتحاد چپ است.
۴.۳ مسئله فلسطین نیازمند تحلیل تاریخی عمیق و اجتناب از سادهسازی است.
۴.۴ چپ باید смелانه و با تمرکز بر پیام اصلی در برابر فشار رسانهای مقاومت کند.
۴.۵ حفظ آزادی بیان حتی برای صدای تند، شرط بقای دموکراسی است.
حسن پایکر: «من به آزادی بیان اعتقاد دارم و حاضر نیستم در برابر سرکوب سکوت کنم.»
از کانال اکبر گنجی
#فرهیختگان راهی به رهایی
بخش دوم:
۳.۹ حماس در سال ۱۹۸۸ به عنوان شاخهای از اخوانالمسلمین شکل گرفت و حتی در ابتدا از سوی اسرائیل حمایت مالی میشد تا در برابر سکولارها تقویت شود.
۳.۱۰ پایکر تأکید میکند که بسیاری از فلسطینیان و حتی برخی اسرائیلیها (از جمله مدیران سابق سرویس امنیت داخلی اسرائیل) گفتهاند اگر در موقعیت اشغال بودند، خودشان مقاومت مسلحانه میکردند.
۳.۱۱ مقایسه با قیام ghetto ورشو: مقاومت یهودیان در برابر نازیها مشروع بود هرچند شامل خشونت علیه غیرنظامیان هم شد؛ همین منطق برای مقاومت فلسطینی قابل تعمیم است.
۴- نتایج
۴.۱ ممنوعیت ورود منتقدان، نشانهای خطرناک از تضعیف دموکراسی در غرب است.
۴.۲ فاشیسم بینالمللی تهدیدی جدی است که نیازمند هوشیاری و اتحاد چپ است.
۴.۳ مسئله فلسطین نیازمند تحلیل تاریخی عمیق و اجتناب از سادهسازی است.
۴.۴ چپ باید смелانه و با تمرکز بر پیام اصلی در برابر فشار رسانهای مقاومت کند.
۴.۵ حفظ آزادی بیان حتی برای صدای تند، شرط بقای دموکراسی است.
حسن پایکر: «من به آزادی بیان اعتقاد دارم و حاضر نیستم در برابر سرکوب سکوت کنم.»
از کانال اکبر گنجی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎4👍3🤔1😱1
جنبش دانشآموزان ایران در خرداد ۱۴۰۵: از اعتراض آموزشی تا کنشگری اجتماعی نسل جدید
احمد علوی
مقدمه
جنبش دانشآموزان ایران در خرداد ۱۴۰۵ را میتوان یکی از مهمترین اشکال ظهور کنش جمعی نسل جوان در سالهای اخیر دانست. این اعتراضات که در واکنش به سیاست «تأثیر قطعی معدل در کنکور» شکل گرفت، به سرعت از یک مطالبه صرفاً آموزشی فراتر رفت و به بستری برای بیان نارضایتیهای گستردهتر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تبدیل شد. گستردگی جغرافیایی اعتراضات، مشارکت فعال دانشآموزان دبیرستانی، حمایت خانوادهها و بازتاب گسترده آن در شبکههای اجتماعی نشان داد که مسئله آموزش در ایران دیگر صرفاً یک موضوع تخصصی یا اداری نیست، بلکه به یکی از عرصههای اصلی منازعه میان جامعه و ساختار حکمرانی تبدیل شده است.
در بسیاری از جوامع، آموزش مهمترین مسیر تحرک اجتماعی، کاهش نابرابری و ایجاد فرصتهای برابر تلقی میشود. هنگامی که شهروندان احساس کنند این سازوکار توانایی ایفای نقش خود را از دست داده و به عاملی برای بازتولید نابرابری تبدیل شده است، نظام آموزشی از یک نهاد تخصصی به یک مسئله سیاسی تبدیل میشود. اعتراضات خرداد ۱۴۰۵ نیز در چنین بستری قابل فهم است؛ بستری که در آن بحرانهای اقتصادی، کاهش کیفیت آموزش، بیثباتی سیاستگذاری و کاهش اعتماد عمومی به نهادهای رسمی به یکدیگر پیوند خوردهاند.
چارچوب نظری
جنبشهای اجتماعی و فرصتهای سیاسی
مطابق نظریه جنبشهای اجتماعی، شکلگیری اعتراضات جمعی صرفاً نتیجه نارضایتی نیست، بلکه نیازمند وجود فرصتهای سیاسی، ظرفیت بسیج و چارچوبهای معنایی مشترک است. چارلز تیلی (Charles Tilly)، سیدنی تارو (Sidney Tarrow) و داگ مکآدام (Doug McAdam) نشان دادهاند که جنبشهای اجتماعی زمانی ظهور میکنند که گروههای اجتماعی بتوانند نارضایتیهای پراکنده را به مطالبهای جمعی و هویتمند تبدیل کنند.
اعتراضات دانشآموزی خرداد ۱۴۰۵ نمونهای از این فرایند بود. دانشآموزان از طریق شبکههای اجتماعی، کانالهای اطلاعرسانی و ارتباطات غیررسمی توانستند تجربیات مشترک خود از بیثباتی آموزشی، فشارهای روانی کنکور و احساس بیعدالتی را به یک گفتمان جمعی تبدیل کنند. به این ترتیب، مسئلهای که در ابتدا به یک مصوبه آموزشی مربوط میشد، به نمادی از نارضایتی نسبت به شیوه تصمیمگیری و سیاستگذاری در کشور بدل شد.
1) فرصتهای سیاسی (Political Opportunities): شکافهای ساختاری در کنترل و حکمرانی آموزشی
در نظریه مکآدام (McAdam) و تارو (Tarrow)، جنبشها زمانی امکان بروز پیدا میکنند که ساختار قدرت دچار «نرمشدن نسبی» یا «شکاف اجرایی» شود.
در جنبش دانشآموزی ایران، مصادیق این فرصتها عبارتاند از:
عدم انسجام سیاستگذاری آموزشی: تغییرات مکرر در قوانین کنکور (تأثیر قطعی/مثبت/ترمیم معدل) باعث شد سیاست آموزشی «غیرقابل پیشبینی» شود.
تعدد نهادهای تصمیمگیر (وزارت آموزش و پرورش، شورای عالی انقلاب فرهنگی، سازمان سنجش) که یک «چندمرکزی بودن قدرت» ایجاد کرده و مسئولیتپذیری را مبهم کرده است.
افزایش نارضایتی عمومی از سیاستهای کلان اقتصادی که هزینه سرکوب یا کنترل را برای دولت بالاتر میبرد.
گسترش اعتراضات پراکنده قبلی (اعتراضات معلمان، بازنشستگان، دانشگاهیان) که فضای سیاسی را نسبت به کنش اعتراضی حساستر و در عین حال شکنندهتر کرده است.
از منظر تیلی (Tilly)، این وضعیت نوعی Opening of political opportunity structure است؛ یعنی فضای اعتراض هرچند کنترلشده، اما دارای شکافهای قابل استفاده برای کنش جمعی است.
2) ظرفیت بسیج (Mobilizing Structures): شبکههای غیررسمی دانشآموزی و خانواده
در نظریه مکآدام (McAdam)، جنبشها زمانی شکل میگیرند که افراد بتوانند از طریق شبکههای موجود بسیج شوند، نه اینکه سازمان جدید بسازند.
در جنبش دانشآموزی ۱۴۰۵، این ظرفیت بسیج در چند سطح قابل مشاهده است:
الف) شبکههای مدرسهای
ارتباط طبیعی و روزمره دانشآموزان در کلاسها
گروههای درسی، کلاسهای کنکور، و ارتباطات همسنوسالها
انتقال سریع اطلاعات درباره زمان و مکان اعتراضات
ب) شبکههای دیجیتال
کانالهای تلگرام و اینستاگرام مرتبط با کنکور
گروههای مشاوره تحصیلی و تستزنی
انتشار سریع و افقی پیامها بدون مرکز فرماندهی
ج) شبکه خانوادهها
خانوادهها بهعنوان «واسطه فشار آموزشی»
همدلی والدین با مسئله آینده تحصیلی فرزندان
تبدیل نگرانی اقتصادی خانواده به حمایت ضمنی از اعتراض
این همان چیزی است که تارو (Tarrow) آن را شبکههای بسیجکننده (mobilizing structures) مینامد؛ یعنی زیرساختهای اجتماعی که بدون سازمان رسمی، امکان کنش جمعی را فراهم میکنند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2
👆👆👆
3) چارچوبهای معنایی مشترک (Framing Processes): تبدیل کنکور به مسئله عدالت
در نظریه تیلی و مکآدام، جنبشها زمانی هویت جمعی پیدا میکنند که بتوانند یک «چارچوب تفسیری مشترک» بسازند.
در جنبش دانشآموزی خرداد ۱۴۰۵، این چارچوبها بهوضوح قابل مشاهده است:
الف) بازتعریف مسئله از «آموزشی» به «عدالتی»
شعارهایی مانند:
«عدالتو ندیدیم، وعده زیاد شنیدیم»
«آینده فروشی نیست»
نشان میدهد که مسئله از کنکور به عدالت توزیعی تغییر معنا داده است.
ب) تبدیل تجربه فردی به تجربه جمعی
اضطراب فردی کنکور در نتیجه «بیعدالتی ساختاری»
مشکل معدل در نتیجه «نابرابری فرصت آموزشی»
افت تحصیلی در نتیجه «شکست سیاستگذاری دولت»
ج) شکلگیری هویت مشترک دانشآموزی
«ما دانشآموزان» بهعنوان یک سوژه سیاسی
نه دانشجو، نه کارگر، بلکه یک هویت مستقل کنشگر
نوعی هویت جمعی (Collective identity formation)مطابق تارو (Tarrow)
د) پیوند با مفاهیم بزرگتر اجتماعی
عدالت
آینده
نابرابری
اعتماد به دولت
در رویکرد تیلی (Tilly)، این همان فرآیند WUNC displays است:
Worthiness (موجه بودن)
Unity (وحدت)
Numbers (تعداد)
Commitment (تعهد)
که در این جنبش بهصورت تجمعات، شعارهای هماهنگ و استمرار اعتراضات دیده شد.
محرومیت نسبی و بحران انتظارات
همچنین تد رابرت گر (Ted Robert Gurr) در نظریه محرومیت نسبی استدلال میکند که اعتراضات اجتماعی اغلب زمانی شکل میگیرند که فاصله میان انتظارات افراد و امکانات واقعی موجود افزایش یابد. بسیاری از دانشآموزان ایرانی خود را در موقعیتی میبینند که نسبت به نسلهای پیشین با محدودیتهای بیشتری روبهرو هستند. تعطیلیهای مکرر مدارس، بحران انرژی، آلودگی هوا، کاهش کیفیت آموزش حضوری، اختلال در دسترسی به منابع آموزشی و تغییرات مداوم قوانین کنکور موجب شده است که احساس ناامنی تحصیلی و آیندههراسی در میان آنان گسترش یابد.
در چنین شرایطی، اعتراض به تأثیر قطعی معدل صرفاً اعتراض به یک سیاست آموزشی نیست، بلکه واکنشی به احساس فزاینده بیعدالتی و از دست رفتن فرصتهای برابر است.
جامعه شبکهای و بسیج دیجیتال
مانوئل کاستلز (Manuel Castells) در نظریه جامعه شبکهای توضیح میدهد که در عصر ارتباطات دیجیتال، جنبشهای اجتماعی بیش از آنکه مبتنی بر سازمانهای سنتی باشند، بر شبکههای افقی و ارتباطات دیجیتال استوارند. بخش مهمی از سازماندهی و گسترش اعتراضات دانشآموزی نیز از طریق همین شبکههای ارتباطی صورت گرفت.
نسل دانشآموز امروز برخلاف نسلهای گذشته در محیطی رشد کرده است که ارتباطات دیجیتال بخش جداییناپذیر زندگی روزمره اوست. از این رو، شکلگیری هویت جمعی و انتقال سریع اطلاعات در میان دانشآموزان با سرعتی بسیار بیشتر از الگوهای سنتی بسیج اجتماعی انجام میشود.
اقتصاد سیاسی آموزش
از منظر اقتصاد سیاسی آموزش، نظام آموزشی بخشی از ساختار توزیع فرصتها در جامعه است. پیر بوردیو (Pierre Bourdieu)، ساموئل بولز (Samuel Bowles) و هربرت گینتیس (Herbert Gintis) نشان دادهاند که آموزش میتواند علاوه بر انتقال دانش، نقش مهمی در بازتولید یا کاهش نابرابریهای اجتماعی ایفا کند.
در ایران، همزمان با افزایش تورم، کاهش قدرت خرید خانوارها و رشد شکاف طبقاتی، اهمیت آموزش بهعنوان یکی از معدود مسیرهای تحرک اجتماعی افزایش یافته است. هنگامی که خانوادهها بخش بزرگی از درآمد خود را صرف آموزش فرزندان میکنند، هرگونه تغییر در قواعد رقابت آموزشی میتواند به مسئلهای سیاسی و اجتماعی تبدیل شود. از این منظر، اعتراضات دانشآموزی را میتوان بخشی از واکنش جامعه به گسترش احساس نابرابری در دسترسی به فرصتهای آموزشی دانست.
شواهد میدانی و زمینههای شکلگیری جنبش
اعتراضات دانشآموزی خرداد ۱۴۰۵ در طیفی از شهرهای بزرگ و کوچک کشور از جمله تهران، مشهد، اصفهان، شیراز، تبریز، کرج و برخی شهرهای لرستان مشاهده شد. این پراکندگی جغرافیایی نشان میدهد که مسئله مورد اعتراض محدود به یک رویکرده خاص یا یک گروه اجتماعی مشخص نبوده است.
شعارهای معترضان نیز بیانگر پیوند مطالبات آموزشی با دغدغههای گستردهتر اجتماعی بود. شعارهایی همچون «عدالتو ندیدیم، وعده زیاد شنیدیم» و «دانشآموز میمیرد، ذلت نمیپذیرد» نشان میدهد که دانشآموزان مسئله کنکور را در چارچوب بزرگتری از عدالت اجتماعی و پاسخگویی حکومت تفسیر میکنند.
همزمان، بسیاری از دانشآموزان با مشکلات متعددی در فرایند آموزش مواجه بودهاند. تعطیلیهای مکرر مدارس ناشی از کمبود انرژی، آلودگی هوا و بحرانهای زیرساختی موجب کاهش آموزش حضوری شده است. علاوه بر این، اختلالهای طولانیمدت اینترنتی و محدودیت دسترسی به منابع آموزشی دیجیتال، نابرابری آموزشی را تشدید کرده است.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
3) چارچوبهای معنایی مشترک (Framing Processes): تبدیل کنکور به مسئله عدالت
در نظریه تیلی و مکآدام، جنبشها زمانی هویت جمعی پیدا میکنند که بتوانند یک «چارچوب تفسیری مشترک» بسازند.
در جنبش دانشآموزی خرداد ۱۴۰۵، این چارچوبها بهوضوح قابل مشاهده است:
الف) بازتعریف مسئله از «آموزشی» به «عدالتی»
شعارهایی مانند:
«عدالتو ندیدیم، وعده زیاد شنیدیم»
«آینده فروشی نیست»
نشان میدهد که مسئله از کنکور به عدالت توزیعی تغییر معنا داده است.
ب) تبدیل تجربه فردی به تجربه جمعی
اضطراب فردی کنکور در نتیجه «بیعدالتی ساختاری»
مشکل معدل در نتیجه «نابرابری فرصت آموزشی»
افت تحصیلی در نتیجه «شکست سیاستگذاری دولت»
ج) شکلگیری هویت مشترک دانشآموزی
«ما دانشآموزان» بهعنوان یک سوژه سیاسی
نه دانشجو، نه کارگر، بلکه یک هویت مستقل کنشگر
نوعی هویت جمعی (Collective identity formation)مطابق تارو (Tarrow)
د) پیوند با مفاهیم بزرگتر اجتماعی
عدالت
آینده
نابرابری
اعتماد به دولت
در رویکرد تیلی (Tilly)، این همان فرآیند WUNC displays است:
Worthiness (موجه بودن)
Unity (وحدت)
Numbers (تعداد)
Commitment (تعهد)
که در این جنبش بهصورت تجمعات، شعارهای هماهنگ و استمرار اعتراضات دیده شد.
محرومیت نسبی و بحران انتظارات
همچنین تد رابرت گر (Ted Robert Gurr) در نظریه محرومیت نسبی استدلال میکند که اعتراضات اجتماعی اغلب زمانی شکل میگیرند که فاصله میان انتظارات افراد و امکانات واقعی موجود افزایش یابد. بسیاری از دانشآموزان ایرانی خود را در موقعیتی میبینند که نسبت به نسلهای پیشین با محدودیتهای بیشتری روبهرو هستند. تعطیلیهای مکرر مدارس، بحران انرژی، آلودگی هوا، کاهش کیفیت آموزش حضوری، اختلال در دسترسی به منابع آموزشی و تغییرات مداوم قوانین کنکور موجب شده است که احساس ناامنی تحصیلی و آیندههراسی در میان آنان گسترش یابد.
در چنین شرایطی، اعتراض به تأثیر قطعی معدل صرفاً اعتراض به یک سیاست آموزشی نیست، بلکه واکنشی به احساس فزاینده بیعدالتی و از دست رفتن فرصتهای برابر است.
جامعه شبکهای و بسیج دیجیتال
مانوئل کاستلز (Manuel Castells) در نظریه جامعه شبکهای توضیح میدهد که در عصر ارتباطات دیجیتال، جنبشهای اجتماعی بیش از آنکه مبتنی بر سازمانهای سنتی باشند، بر شبکههای افقی و ارتباطات دیجیتال استوارند. بخش مهمی از سازماندهی و گسترش اعتراضات دانشآموزی نیز از طریق همین شبکههای ارتباطی صورت گرفت.
نسل دانشآموز امروز برخلاف نسلهای گذشته در محیطی رشد کرده است که ارتباطات دیجیتال بخش جداییناپذیر زندگی روزمره اوست. از این رو، شکلگیری هویت جمعی و انتقال سریع اطلاعات در میان دانشآموزان با سرعتی بسیار بیشتر از الگوهای سنتی بسیج اجتماعی انجام میشود.
اقتصاد سیاسی آموزش
از منظر اقتصاد سیاسی آموزش، نظام آموزشی بخشی از ساختار توزیع فرصتها در جامعه است. پیر بوردیو (Pierre Bourdieu)، ساموئل بولز (Samuel Bowles) و هربرت گینتیس (Herbert Gintis) نشان دادهاند که آموزش میتواند علاوه بر انتقال دانش، نقش مهمی در بازتولید یا کاهش نابرابریهای اجتماعی ایفا کند.
در ایران، همزمان با افزایش تورم، کاهش قدرت خرید خانوارها و رشد شکاف طبقاتی، اهمیت آموزش بهعنوان یکی از معدود مسیرهای تحرک اجتماعی افزایش یافته است. هنگامی که خانوادهها بخش بزرگی از درآمد خود را صرف آموزش فرزندان میکنند، هرگونه تغییر در قواعد رقابت آموزشی میتواند به مسئلهای سیاسی و اجتماعی تبدیل شود. از این منظر، اعتراضات دانشآموزی را میتوان بخشی از واکنش جامعه به گسترش احساس نابرابری در دسترسی به فرصتهای آموزشی دانست.
شواهد میدانی و زمینههای شکلگیری جنبش
اعتراضات دانشآموزی خرداد ۱۴۰۵ در طیفی از شهرهای بزرگ و کوچک کشور از جمله تهران، مشهد، اصفهان، شیراز، تبریز، کرج و برخی شهرهای لرستان مشاهده شد. این پراکندگی جغرافیایی نشان میدهد که مسئله مورد اعتراض محدود به یک رویکرده خاص یا یک گروه اجتماعی مشخص نبوده است.
شعارهای معترضان نیز بیانگر پیوند مطالبات آموزشی با دغدغههای گستردهتر اجتماعی بود. شعارهایی همچون «عدالتو ندیدیم، وعده زیاد شنیدیم» و «دانشآموز میمیرد، ذلت نمیپذیرد» نشان میدهد که دانشآموزان مسئله کنکور را در چارچوب بزرگتری از عدالت اجتماعی و پاسخگویی حکومت تفسیر میکنند.
همزمان، بسیاری از دانشآموزان با مشکلات متعددی در فرایند آموزش مواجه بودهاند. تعطیلیهای مکرر مدارس ناشی از کمبود انرژی، آلودگی هوا و بحرانهای زیرساختی موجب کاهش آموزش حضوری شده است. علاوه بر این، اختلالهای طولانیمدت اینترنتی و محدودیت دسترسی به منابع آموزشی دیجیتال، نابرابری آموزشی را تشدید کرده است.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1🤔1
👆👆👆
در چنین شرایطی، اعمال سیاست تأثیر قطعی معدل برای بسیاری از دانشآموزان به معنای تحمیل هزینههای اضافی بر نسلی تلقی شد که پیشاپیش از کیفیت آموزشی آسیب دیده بود.
تحلیل
بحران مشروعیت در سیاستگذاری آموزشی
یکی از مهمترین پیامهای این اعتراضات، کاهش اعتماد عمومی به سیاستگذاری آموزشی است. در نظامهای آموزشی کارآمد، ثبات قوانین و قابلیت پیشبینی یکی از مهمترین عوامل ایجاد اعتماد عمومی محسوب میشود. اما تغییرات مکرر در سیاستهای کنکور و ارزیابی تحصیلی موجب شده است بسیاری از دانشآموزان و خانوادهها نسبت به عادلانه بودن فرایند تصمیمگیری تردید پیدا کنند.
شکلگیری نسل جدید کنشگران اجتماعی
اعتراضات خرداد ۱۴۰۵ نشان داد که سن کنشگری اجتماعی در ایران در حال کاهش است. اگر در دهههای گذشته دانشجویان مهمترین نیروی اجتماعی معترض محسوب میشدند، اکنون دانشآموزان نیز به بازیگران مستقل عرصه عمومی تبدیل شدهاند. این تحول از منظر جامعهشناسی سیاسی اهمیت زیادی دارد، زیرا بیانگر افزایش آگاهی اجتماعی و سیاسی در میان نسلهای جوانتر است.
آموزش بهمثابه عرصه منازعه اجتماعی
یورگن هابرماس (Jürgen Habermas) معتقد است که عرصه عمومی فضایی است که در آن شهروندان درباره مسائل مشترک به بحث و کنش جمعی میپردازند. در ایران امروز، آموزش به یکی از مهمترین عرصههای عمومی منازعه تبدیل شده است. اعتراضات دانشآموزی نشان میدهد که مسائل آموزشی دیگر صرفاً در محدوده وزارت آموزش و پرورش باقی نمیمانند، بلکه به بخشی از گفتوگوی عمومی درباره عدالت، برابری و آینده جامعه تبدیل شدهاند.
نتیجهگیری
جنبش دانشآموزان ایران در خرداد ۱۴۰۵ را نمیتوان صرفاً واکنشی به یک مصوبه آموزشی دانست. این جنبش در واقع بازتاب تلاقی چندین بحران ساختاری در حوزههای آموزش، اقتصاد و حکمرانی است. نظریههای جنبشهای اجتماعی، محرومیت نسبی، جامعه شبکهای و اقتصاد سیاسی آموزش همگی نشان میدهند که اعتراضات دانشآموزی در بستری گستردهتر از یک اختلاف اداری شکل گرفتهاند.
این جنبش بیانگر ظهور نسلی است که آینده خود را در معرض مخاطرات فزاینده میبیند و تلاش میکند مطالباتش را از طریق کنش جمعی بیان کند. از این رو، اهمیت این اعتراضات تنها در موضوع کنکور یا معدل نیست، بلکه در آن است که نشان میدهد آموزش در ایران به یکی از مهمترین میدانهای بازتاب بحرانهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تبدیل شده است. نحوه مواجهه نهادهای حکمرانی با این مطالبات میتواند نه تنها بر آینده نظام آموزشی، بلکه بر مسیر تحولات اجتماعی و سیاسی کشور در سالهای آینده نیز تأثیر تعیینکنندهای داشته باشد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
در چنین شرایطی، اعمال سیاست تأثیر قطعی معدل برای بسیاری از دانشآموزان به معنای تحمیل هزینههای اضافی بر نسلی تلقی شد که پیشاپیش از کیفیت آموزشی آسیب دیده بود.
تحلیل
بحران مشروعیت در سیاستگذاری آموزشی
یکی از مهمترین پیامهای این اعتراضات، کاهش اعتماد عمومی به سیاستگذاری آموزشی است. در نظامهای آموزشی کارآمد، ثبات قوانین و قابلیت پیشبینی یکی از مهمترین عوامل ایجاد اعتماد عمومی محسوب میشود. اما تغییرات مکرر در سیاستهای کنکور و ارزیابی تحصیلی موجب شده است بسیاری از دانشآموزان و خانوادهها نسبت به عادلانه بودن فرایند تصمیمگیری تردید پیدا کنند.
شکلگیری نسل جدید کنشگران اجتماعی
اعتراضات خرداد ۱۴۰۵ نشان داد که سن کنشگری اجتماعی در ایران در حال کاهش است. اگر در دهههای گذشته دانشجویان مهمترین نیروی اجتماعی معترض محسوب میشدند، اکنون دانشآموزان نیز به بازیگران مستقل عرصه عمومی تبدیل شدهاند. این تحول از منظر جامعهشناسی سیاسی اهمیت زیادی دارد، زیرا بیانگر افزایش آگاهی اجتماعی و سیاسی در میان نسلهای جوانتر است.
آموزش بهمثابه عرصه منازعه اجتماعی
یورگن هابرماس (Jürgen Habermas) معتقد است که عرصه عمومی فضایی است که در آن شهروندان درباره مسائل مشترک به بحث و کنش جمعی میپردازند. در ایران امروز، آموزش به یکی از مهمترین عرصههای عمومی منازعه تبدیل شده است. اعتراضات دانشآموزی نشان میدهد که مسائل آموزشی دیگر صرفاً در محدوده وزارت آموزش و پرورش باقی نمیمانند، بلکه به بخشی از گفتوگوی عمومی درباره عدالت، برابری و آینده جامعه تبدیل شدهاند.
نتیجهگیری
جنبش دانشآموزان ایران در خرداد ۱۴۰۵ را نمیتوان صرفاً واکنشی به یک مصوبه آموزشی دانست. این جنبش در واقع بازتاب تلاقی چندین بحران ساختاری در حوزههای آموزش، اقتصاد و حکمرانی است. نظریههای جنبشهای اجتماعی، محرومیت نسبی، جامعه شبکهای و اقتصاد سیاسی آموزش همگی نشان میدهند که اعتراضات دانشآموزی در بستری گستردهتر از یک اختلاف اداری شکل گرفتهاند.
این جنبش بیانگر ظهور نسلی است که آینده خود را در معرض مخاطرات فزاینده میبیند و تلاش میکند مطالباتش را از طریق کنش جمعی بیان کند. از این رو، اهمیت این اعتراضات تنها در موضوع کنکور یا معدل نیست، بلکه در آن است که نشان میدهد آموزش در ایران به یکی از مهمترین میدانهای بازتاب بحرانهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تبدیل شده است. نحوه مواجهه نهادهای حکمرانی با این مطالبات میتواند نه تنها بر آینده نظام آموزشی، بلکه بر مسیر تحولات اجتماعی و سیاسی کشور در سالهای آینده نیز تأثیر تعیینکنندهای داشته باشد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
دست برتر ایران در جنگ چیست !
جعفر بخشی بی نیاز
می گویند ما پیروز میدان شدیم. اما در فضای بحران مسئله فقط این نیست که چه کسی پیروز شده که مسئله این است که چه کسی هزینه داده و در این پیروزی سهم مردم چه بوده.
وقتی یک طرف میگوید دست برتر داریم ؛ باید دقیق و شفاف توضیح دهد که این دست برتر دقیقاً در چه چیزی تعریف میشود. در کنترل میدانی ؛ در بازدارندگی ؛ در توان چانه زنی ؛ یا صرفاً در ادبیات هیجانی و شعارهای رسانهای.
مشکل آنجاست که در بسیاری از این مواضع ؛ زبان قدرت جایگزین منطق راهبردی میشود. طرفی که از دست برتر سخن میگوید ؛ اگر نتواند نشان دهد این برتری چگونه به امنیت ؛ کاهش خسارت و بهبود موقعیت واقعی منجر شده در واقع چیزی بیش از یک بیان احساسی عرضه نکرده است.
در سیاست و جنگ فهرست کردن ضربهها و خسارتهای طرف مقابل به تنهایی پاسخ راهبردی نیست ؛ این فقط توصیف بخشی از واقعیت است. تحلیل در آن بی معناست.
از سوی دیگر مذاکره زمانی موضوعیت پیدا میکند که جنگ به بن بست برسد ؛ هزینهها از آستانه تحمل عبور کند و هیچ مسیر دیگری برای مدیریت بحران باقی نماند. بنابراین سؤال اصلی این نیست که چرا مذاکره میکنید ؛ سؤال درستتر این است که چه چیزی قرار است با مذاکره بهتر شود و چه چیزی با ادامه تقابل بدتر خواهد شد.
اگر پاسخی برای این پرسش وجود نداشته باشد ؛ نه مذاکره یک خیانت است و نه مقاومت در برابر آن یک فضیلت. بلکه هر دو میتوانند به عنوان ابزارهایی مورد سوء استفاده قرار گیرند.
در چنین شرایطی خطر بزرگ این است که احساسات جمعی جای تحلیل را بگیرد.
پس اگر قرار است از مذاکره یا عدم مذاکره سخن گفته شود باید از سطح شعار پایین آمد و به سطح پاسخ رفت.
هدف واقعی در مذاکرات چیست. هزینه ادامه مسیر چقدر است. چه چیزی قابل معامله است و چه چیزی نیست. و اصلی ترین سوال این است که آیا این تصمیم به کاهش رنج مردم منتهی میشود یا فقط به تکرار زبان حماسی و فرسایشی قدرت ختم می شود.
فعلا توان تشخیص در مرز میان اقتدار و هیجان گم شده. زندگی و معیشت مردم فرو ریخته. آینده مبهم و کاملا ناپیداست و نهایتا همان جمله برنامه جنجالی خیابان انقلاب که گفته بود : میگیم چرا مذاکره میکنید؟! میگن این بار ما دست برتر رو داریم. خب دست برترت چیه؟!
۹۰ روز کاسبی کشورو تعطیل کرده. یک سوم لبنان رو که اشغال کرده. رهبرت رو شهید کرده. تمام فرمانده ها رو شهید کرده. محاصره دریاییت کرده. با زبون تهدید باهات حرف میزنه. هر شبم اتش بس رو نقض میکنه. دیگه چیکار باید بکنه که شرایطت نقض بشه؟!
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بی نیاز
می گویند ما پیروز میدان شدیم. اما در فضای بحران مسئله فقط این نیست که چه کسی پیروز شده که مسئله این است که چه کسی هزینه داده و در این پیروزی سهم مردم چه بوده.
وقتی یک طرف میگوید دست برتر داریم ؛ باید دقیق و شفاف توضیح دهد که این دست برتر دقیقاً در چه چیزی تعریف میشود. در کنترل میدانی ؛ در بازدارندگی ؛ در توان چانه زنی ؛ یا صرفاً در ادبیات هیجانی و شعارهای رسانهای.
مشکل آنجاست که در بسیاری از این مواضع ؛ زبان قدرت جایگزین منطق راهبردی میشود. طرفی که از دست برتر سخن میگوید ؛ اگر نتواند نشان دهد این برتری چگونه به امنیت ؛ کاهش خسارت و بهبود موقعیت واقعی منجر شده در واقع چیزی بیش از یک بیان احساسی عرضه نکرده است.
در سیاست و جنگ فهرست کردن ضربهها و خسارتهای طرف مقابل به تنهایی پاسخ راهبردی نیست ؛ این فقط توصیف بخشی از واقعیت است. تحلیل در آن بی معناست.
از سوی دیگر مذاکره زمانی موضوعیت پیدا میکند که جنگ به بن بست برسد ؛ هزینهها از آستانه تحمل عبور کند و هیچ مسیر دیگری برای مدیریت بحران باقی نماند. بنابراین سؤال اصلی این نیست که چرا مذاکره میکنید ؛ سؤال درستتر این است که چه چیزی قرار است با مذاکره بهتر شود و چه چیزی با ادامه تقابل بدتر خواهد شد.
اگر پاسخی برای این پرسش وجود نداشته باشد ؛ نه مذاکره یک خیانت است و نه مقاومت در برابر آن یک فضیلت. بلکه هر دو میتوانند به عنوان ابزارهایی مورد سوء استفاده قرار گیرند.
در چنین شرایطی خطر بزرگ این است که احساسات جمعی جای تحلیل را بگیرد.
پس اگر قرار است از مذاکره یا عدم مذاکره سخن گفته شود باید از سطح شعار پایین آمد و به سطح پاسخ رفت.
هدف واقعی در مذاکرات چیست. هزینه ادامه مسیر چقدر است. چه چیزی قابل معامله است و چه چیزی نیست. و اصلی ترین سوال این است که آیا این تصمیم به کاهش رنج مردم منتهی میشود یا فقط به تکرار زبان حماسی و فرسایشی قدرت ختم می شود.
فعلا توان تشخیص در مرز میان اقتدار و هیجان گم شده. زندگی و معیشت مردم فرو ریخته. آینده مبهم و کاملا ناپیداست و نهایتا همان جمله برنامه جنجالی خیابان انقلاب که گفته بود : میگیم چرا مذاکره میکنید؟! میگن این بار ما دست برتر رو داریم. خب دست برترت چیه؟!
۹۰ روز کاسبی کشورو تعطیل کرده. یک سوم لبنان رو که اشغال کرده. رهبرت رو شهید کرده. تمام فرمانده ها رو شهید کرده. محاصره دریاییت کرده. با زبون تهدید باهات حرف میزنه. هر شبم اتش بس رو نقض میکنه. دیگه چیکار باید بکنه که شرایطت نقض بشه؟!
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9
آقای عبدالکریمی شما مثل هما ناطق پشیمان نمیشوید؟
کیاوش حافظی در #خبرآنلاین نوشت:
▫️امروز خیلی ناگهانی ویدئویی از بیژن عبدالکریمی دیدم که در آن درخواست میکند روشنفکران را به شیوههای قرونوسطایی اعدام کنند.
▫️هر بار که عبدالکریمی حرفی میزند، از خودم میپرسم آیا روزی نمیرسد که او از این حرفها پشیمان شود؟
▫️و هر بار با سخنان او یاد هما ناطق، روشنفکر چپگرا میافتم که به بهانهی مبارزه با امپریالیسم، استقلال رأی خودش را زیر پا گذاشت و با بعضی از سیاستها همراه شد. هما ناطق بعدها وقتی در مصاحبه با تاریخ شفاهی هاروارد داشت از رفتارهای گذشتهاش انتقاد میکرد، با صراحت گفت گند زدم و از کرده خود پشیمانم.
متن کامل را بخوانید:
khabaronline.ir/xpXv9
#فرهیختگان راهی به رهایی
کیاوش حافظی در #خبرآنلاین نوشت:
▫️امروز خیلی ناگهانی ویدئویی از بیژن عبدالکریمی دیدم که در آن درخواست میکند روشنفکران را به شیوههای قرونوسطایی اعدام کنند.
▫️هر بار که عبدالکریمی حرفی میزند، از خودم میپرسم آیا روزی نمیرسد که او از این حرفها پشیمان شود؟
▫️و هر بار با سخنان او یاد هما ناطق، روشنفکر چپگرا میافتم که به بهانهی مبارزه با امپریالیسم، استقلال رأی خودش را زیر پا گذاشت و با بعضی از سیاستها همراه شد. هما ناطق بعدها وقتی در مصاحبه با تاریخ شفاهی هاروارد داشت از رفتارهای گذشتهاش انتقاد میکرد، با صراحت گفت گند زدم و از کرده خود پشیمانم.
متن کامل را بخوانید:
khabaronline.ir/xpXv9
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9❤4👎1
فُکُلی
سید فخرالدین شادمان، تسخیر تمدن فرنگی (1326ش.)
#فرهیختگان راهی به رهایی
"فکلی، ایرانیِ بیشرم نیمهزبانی است که کمی زبان فرنگی و از آن کمتر فارسی یاد گرفته و مدعی است که میتواند بهزبانی که آن را نمیداند تمدن فرنگستانی را که نمیشناسد برای ما وصف کند.
فکلی، ایرانیِ بیحیایی است که چون بههیچ زبان فرنگی آشنا نیست برای آنکه در اصلاحکردن جمیع امور ایران از کسی عقب نماند پیرو هر عقیدهی فکلی نوع اول است و از او هم تندتر میرود.
فکلی، ایرانیِ غافل یا مغرضی است که تصور میکند اگر الفبای فارسی را به الفبای لاتین مبدل کند همهی ایرانیان یکباره فارسیخوان و فارسینویس و فارسیدان خواهند شد.
فکلی، ایرانیِ جاهلی است که نمیفهمد که مبلّغ، یعنی آخوندِ فرنگی از سر کینه و عناد و بهواسطهی خودبینی و تعصب اسلام را موجب بدبختی و بیچارگی ایران میخواند و چون خود بهظاهر پیرو دین مسیحی است، دین دیگران را خوار و بیمقدار جلوه میدهد؛ دشمن دین ماست نه دوست ایران.
فکلی، ایرانیِ سستعنصرِ گریزنده از ایرانیان است که به دوستانِ ایرانی خود میگوید در حضور زن فرنگی من به فارسی حرف نزنید که بیادبی است.
فکلی، ایرانیِ شهوتپرستِ کوتهنظری است که گمان میبرد که تمدن فرنگی همه رقصِ گونهبرگونه و قمار کردن و به میخانهی پر از قیلوقال و دود و دم رفتن است و خبر ندارد که اساسِ تمدن فرنگی مطالعه و درس و بحث و بهقصد کسب معلومات، به قطب سفر کردن و صحرا نوردیدن و لغات شاهنامه را یکایک شمردن و جای هریک را نشاندادن و بیش از بیست سال بر سر ترجمهی مثنوی به انگلیسی زحمتکشیدن و سرچشمهی نیل کشفکردن و این قبیل کارهاست، نه شب و روز رقصیدن و شرابنوشیدن!"
سید فخرالدین شادمان، تسخیر تمدن فرنگی (1326ش.)
#فرهیختگان راهی به رهایی
مجله فرهنگی و هنری بخارا
سید فخرالدین شادمان: نقد فرهنگ و «تسخیر تمدن فرنگی»/علی قیصری ترجمه: علی معظمی - مجله فرهنگی و هنری بخارا
سید فخرالدین شادمان (متولد تهران، ۱۲۸۶/۱۹۰۷؛ و. لندن، ۴ شهریور ۱۳۴۶/ ۲۶ اوت ۱۹۶۷)، منتقد فرهنگی و داستاننویس، استاد تاریخ، متصدی مسئولیتهای دولتی، و وزیر کابینه بود. (۱) شادمان در خانوادهای متولد شد که سنت آموزش علوم قدیمهی دینی در آن سابقه داشت. پدرش…
❤12👍1
Telegram
آرشیو
داستان آنچه برنامه موساد برای کردها و طرح عظیم حمله به ایران بود را همه میدانستند در روزهای قطعی اینترنت ما… جز خود ما!
یکی از معروفترین و مهمترین روزنامه نگاران امنیتی جهان، در انتشار روایت ویژه و تفصیلی آن و توصیف کاری که اردوغان کرد، تقش جدی ایفاء کرد.
افسوس که کردهای هموطن ما قربانی این اعتماد به دولت ترامپ شدند و از تجربه چندباره!!! کردهای سوریه و ترکیه درس نگرفتند.
این روایت را بخوانید.
در سوم ژانویه ۲۰۲۶، در عملیاتی سریع، رئیسجمهور ونزوئلا نیکولاس مادورو ربوده شد و کنترل کشور تغییر کرد. این موفقیت اعتماد به نفس ترامپ را افزایش داد. او باور داشت که توان نظامی آمریکا محدودیتی ندارد. این سرخوشی با جاهطلبی نتانیاهو تلاقی کرد.
در دیدار ۱۱ فوریه در کاخ سفید، طرح به طور کامل ارائه شد و فضا مثبت بود. ترامپ تصور میکرد سناریویی مشابه ونزوئلا در تهران ممکن است. چراغ سبز داده شد.
اما در جلسات بعدی بدون حضور اسرائیل، مخالفتها در دولت آمریکا آشکار شد. برخی مقامات طرح را بیاساس یا حتی مضحک توصیف کردند.
این طرح شامل ترور رهبر عالی و سپس سه مرحله برای فروپاشی نظام بود: تهاجم نیروهای کرد از عراق، قیام مردمی در داخل ایران و ایجاد رهبری جایگزین.
جنگ با موفقیت آغاز شد، اما مردم به خیابانها نیامدند. ترس از مرگ بر خشم نسبت به نظام غلبه کرد. همچنین تهاجم کردها نیز متوقف شد، بهویژه پس از مخالفت مقامات آمریکایی و تماس اردوغان با ترامپ.
اردوغان که نگران قدرتگیری کردها و رقابت با اسرائیل بود، ترامپ را قانع کرد که عملیات را متوقف کند. ترامپ دستور توقف تهاجم را صادر کرد، تنها چند ساعت پیش از اجرای آن.
از آن لحظه، نفوذ اسرائیل در تصمیمگیری کاهش یافت. همزمان انتقادها در داخل جریان MAGA نسبت به جنگ افزایش یافت و طرح سرنگونی نظام به عنوان یک خیالپردازی معرفی شد.
با وجود توقف تهاجم و عدم شکلگیری اعتراضات گسترده، حملات هوایی ادامه یافت، اما اختلافات درباره اولویت اهداف شدت گرفت.
آمریکا و اسرائیل توان بقای نظام ایران را دستکم گرفته بودند. حتی پس از حذف رهبر، ساختار قدرت فرو نپاشید و توانست خود را بازسازی کند.
در نهایت، پرسش اصلی باقی ماند: آیا اساسا چنین طرحی برای سرنگونی نظامی با جمعیت ۹۰ میلیون نفر و ساختاری ریشهدار واقعبینانه بود یا نه.
کازموایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
یکی از معروفترین و مهمترین روزنامه نگاران امنیتی جهان، در انتشار روایت ویژه و تفصیلی آن و توصیف کاری که اردوغان کرد، تقش جدی ایفاء کرد.
افسوس که کردهای هموطن ما قربانی این اعتماد به دولت ترامپ شدند و از تجربه چندباره!!! کردهای سوریه و ترکیه درس نگرفتند.
این روایت را بخوانید.
در سوم ژانویه ۲۰۲۶، در عملیاتی سریع، رئیسجمهور ونزوئلا نیکولاس مادورو ربوده شد و کنترل کشور تغییر کرد. این موفقیت اعتماد به نفس ترامپ را افزایش داد. او باور داشت که توان نظامی آمریکا محدودیتی ندارد. این سرخوشی با جاهطلبی نتانیاهو تلاقی کرد.
در دیدار ۱۱ فوریه در کاخ سفید، طرح به طور کامل ارائه شد و فضا مثبت بود. ترامپ تصور میکرد سناریویی مشابه ونزوئلا در تهران ممکن است. چراغ سبز داده شد.
اما در جلسات بعدی بدون حضور اسرائیل، مخالفتها در دولت آمریکا آشکار شد. برخی مقامات طرح را بیاساس یا حتی مضحک توصیف کردند.
این طرح شامل ترور رهبر عالی و سپس سه مرحله برای فروپاشی نظام بود: تهاجم نیروهای کرد از عراق، قیام مردمی در داخل ایران و ایجاد رهبری جایگزین.
جنگ با موفقیت آغاز شد، اما مردم به خیابانها نیامدند. ترس از مرگ بر خشم نسبت به نظام غلبه کرد. همچنین تهاجم کردها نیز متوقف شد، بهویژه پس از مخالفت مقامات آمریکایی و تماس اردوغان با ترامپ.
اردوغان که نگران قدرتگیری کردها و رقابت با اسرائیل بود، ترامپ را قانع کرد که عملیات را متوقف کند. ترامپ دستور توقف تهاجم را صادر کرد، تنها چند ساعت پیش از اجرای آن.
از آن لحظه، نفوذ اسرائیل در تصمیمگیری کاهش یافت. همزمان انتقادها در داخل جریان MAGA نسبت به جنگ افزایش یافت و طرح سرنگونی نظام به عنوان یک خیالپردازی معرفی شد.
با وجود توقف تهاجم و عدم شکلگیری اعتراضات گسترده، حملات هوایی ادامه یافت، اما اختلافات درباره اولویت اهداف شدت گرفت.
آمریکا و اسرائیل توان بقای نظام ایران را دستکم گرفته بودند. حتی پس از حذف رهبر، ساختار قدرت فرو نپاشید و توانست خود را بازسازی کند.
در نهایت، پرسش اصلی باقی ماند: آیا اساسا چنین طرحی برای سرنگونی نظامی با جمعیت ۹۰ میلیون نفر و ساختاری ریشهدار واقعبینانه بود یا نه.
کازموایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤14👍7👎6
خانهتکانی فرهنگی
@MalekianMedia
خانهتکانیِ فرهنگی
(عقلانیت، اخلاق جهانی، حقوق بشر)
مصطفی ملکیان
مهر ۱۴۰۴، استان گیلان
#فرهیختگان راهی به رهایی
(عقلانیت، اخلاق جهانی، حقوق بشر)
مصطفی ملکیان
مهر ۱۴۰۴، استان گیلان
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👎2