بیانیه نهضت آزادی ایران در اعتراض به حصر و بازداشتهای غیرقانونی
بسمه تعالی
اخبار ناگواری از سلامت و شرایط زندگی مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد منتشر شده که جامعه ما و دوستداران ایشان را متاثر ساخته است. خبرها مبنی بر این است که محل سکونت ایشان در نخستین روز جنگ دچار آسیب شدید گشته، وقوع جنگ ارتباط ایشان با خانواده و دوستان را دشوارتر از پیش ساخته و چنان بر سلامت ایشان تاثیر گذاشته که نزدیکان را به شدت نگران کرده است. با وجود همه این احوال همچنان رفتار حاکمیت و دستگاه امنیتی در این مورد تغییری نیافته است.
این رفتار نه با مخالفین بلکه با نخست وزیر هشت سال جنگ تحمیلی نشان از فقدان تعهد اخلاقی در میان مسئولین امر دارد. اگر خدای ناکرده این حصر بلندمدت به چیزی جز آزادی کامل محصوران ختم شود همچون دکتر مصدق و بسیاری از محصورین بزرگ تاریخ معاصر ما از جمله بسیاری مراجع بزرگ تقلید در دوران پس از انقلاب، اتفاقی بس مصیبتبار خواهد بود. این نه تنها لکه سیاه دیگری بر کارنامه تصمیمگیران خواهد بود، بلکه در روزگاری که جامعه ما به آشتی و وفاق بیش از هر زمان نیازمند است خشم و التهاب دیگری را سبب خواهد شد.
ملت ایران در حافظه تاریخی خود و در تمامی اسناد مرتبط با انقلاب ۵۷ ضبط کرده است که یکی از محورهای اساسی دعوت به برقراری جمهوری اسلامی، جایگاه رعایت حقوق ملت در متون و روایات اسلامی بود، چنانکه روایت دادگاه سرقت زره امام اول شیعیان نقل محافل مختلف سیاسی بود. حال ملت ما شاهد آن است نه تنها شهروندانی در پی اعتراضات دی ماه گذشته در فرآیند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف به احکام بسیار سنگین محکوم گردیدند، نه تنها چهرههای دلسوزی صرف بیان انتقاد از حاکمان و اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر در دادگاههای متوالی محکومیتهای متعدد دریافت میکنند، بلکه نخست وزیری که دولت جنگ هشت ساله را اداره کرده است بدون برگزاری هرگونه دادگاهی و اجرای هرگونه محاکمه و صدور هرگونه رای در حال گذراندن حبس ابدی بوده است که نه در بند عمومی و با حضور دیگران، بلکه در مکانی نامشخص و آسیبزا گرفتار آمده است.
صبر و ایستادگی محصوران و خانوادههای ایشان برای ملت ایران تجربه تاریخی بزرگی را خلق کرد. در روزگاری که سیاستمداران به بدعهدی در بیان وعدهها و حرص قدرت شهره هستند، ایشان بر عهدی که با ملت در خرداد ۸۸ برای مقاومت در رعایت حقوق ملت بستند همچنان ایستادهاند. این مقاومت شجاعانه برای ایران نجاتبخش است، چرا که اعتماد به سیاست را معنا میدهد و ایشان را در امتداد چهرههای تاریخی مانند مصدق، بازرگان، منتظری و… قرار میدهد که پاینبدی آنها به عهدشان با ملت به سیاستورزی اعتبار اخلاقی بخشیده است.
ما در روزهای اخیر شاهد صدور احکام محرومیت و محدودیت برای دانشجویان و بستهتر شدن فضای دانشگاه هستیم و همچنین شاهد بازداشت شخصیتهایی مانند آقای زیباکلام و صدور محکومیتهای سنگین برای افرادی همچون آقای سلیمانی و ادامه صدور محکومیتهای پیاپی آقای تاجزاده و سایر زندانیان سیاسی هستیم نسبت به ادامه این شرایط در وضعیت بحرانی کنونی هشدار میدهیم.
نهضت آزادی ایران که از چند دهه پیش از انقلاب به آرمانهای آزادی و حاکمیت ملت دعوت میکرده است، نسبت به نقض آشکار این آرمانها هشدار میدهد و نه تنها آزادی محصوران بلکه تمامی زندانیان سیاسی و یک برنامه همبستگی و وفاق ملی را در شرایط خطیر کنونی خواستار است. هرچند زخمهایی که طی یک سال اخیر بر جان ملت افتاده چنین وفاقی را از گذشته دشوارتر ساخته اما گذشت زمان و افزایش هزینهها و التهابات به دشواری آن خواهد افزود و آینده ملت و مملکت را تاریکتر خواهد ساخت. به همین سبب تا دیرتر از این نشده است باید گامی برداشت.
نهضت آزادی ایران، از تمامی شهروندان که در راه آزادی و استقلال و حفظ تمامیت ارضی و بقای ایران از جان و مال و آبرو و زندگی خویش میگذرند و به خصوص از مقاومت و ایستادگی چهرههای دموکراسیخواهی همچون محصورین تقدیر کرده و باور دارد این مجاهدتها لاجرم ایران را به آزادی، دموکراسی و توسعه نائل خواهند گردانید.
نهضت آزادی ایران تاکید میکند پس از چند دهه استفاده از این ابزار غیرقانونی، غیراخلاقی جز خسارت برای ایران و ایرانیان هیچ نتیجه دیگری نداشته است. بنابراین تاکید میشود حاکمیت این روش ناصواب سرکوب و محدودیت را برای همیشه کنار گذاشته و پایان دهد.
درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد
نهضت آزادی ایران
۲۳ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
بسمه تعالی
اخبار ناگواری از سلامت و شرایط زندگی مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد منتشر شده که جامعه ما و دوستداران ایشان را متاثر ساخته است. خبرها مبنی بر این است که محل سکونت ایشان در نخستین روز جنگ دچار آسیب شدید گشته، وقوع جنگ ارتباط ایشان با خانواده و دوستان را دشوارتر از پیش ساخته و چنان بر سلامت ایشان تاثیر گذاشته که نزدیکان را به شدت نگران کرده است. با وجود همه این احوال همچنان رفتار حاکمیت و دستگاه امنیتی در این مورد تغییری نیافته است.
این رفتار نه با مخالفین بلکه با نخست وزیر هشت سال جنگ تحمیلی نشان از فقدان تعهد اخلاقی در میان مسئولین امر دارد. اگر خدای ناکرده این حصر بلندمدت به چیزی جز آزادی کامل محصوران ختم شود همچون دکتر مصدق و بسیاری از محصورین بزرگ تاریخ معاصر ما از جمله بسیاری مراجع بزرگ تقلید در دوران پس از انقلاب، اتفاقی بس مصیبتبار خواهد بود. این نه تنها لکه سیاه دیگری بر کارنامه تصمیمگیران خواهد بود، بلکه در روزگاری که جامعه ما به آشتی و وفاق بیش از هر زمان نیازمند است خشم و التهاب دیگری را سبب خواهد شد.
ملت ایران در حافظه تاریخی خود و در تمامی اسناد مرتبط با انقلاب ۵۷ ضبط کرده است که یکی از محورهای اساسی دعوت به برقراری جمهوری اسلامی، جایگاه رعایت حقوق ملت در متون و روایات اسلامی بود، چنانکه روایت دادگاه سرقت زره امام اول شیعیان نقل محافل مختلف سیاسی بود. حال ملت ما شاهد آن است نه تنها شهروندانی در پی اعتراضات دی ماه گذشته در فرآیند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف به احکام بسیار سنگین محکوم گردیدند، نه تنها چهرههای دلسوزی صرف بیان انتقاد از حاکمان و اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر در دادگاههای متوالی محکومیتهای متعدد دریافت میکنند، بلکه نخست وزیری که دولت جنگ هشت ساله را اداره کرده است بدون برگزاری هرگونه دادگاهی و اجرای هرگونه محاکمه و صدور هرگونه رای در حال گذراندن حبس ابدی بوده است که نه در بند عمومی و با حضور دیگران، بلکه در مکانی نامشخص و آسیبزا گرفتار آمده است.
صبر و ایستادگی محصوران و خانوادههای ایشان برای ملت ایران تجربه تاریخی بزرگی را خلق کرد. در روزگاری که سیاستمداران به بدعهدی در بیان وعدهها و حرص قدرت شهره هستند، ایشان بر عهدی که با ملت در خرداد ۸۸ برای مقاومت در رعایت حقوق ملت بستند همچنان ایستادهاند. این مقاومت شجاعانه برای ایران نجاتبخش است، چرا که اعتماد به سیاست را معنا میدهد و ایشان را در امتداد چهرههای تاریخی مانند مصدق، بازرگان، منتظری و… قرار میدهد که پاینبدی آنها به عهدشان با ملت به سیاستورزی اعتبار اخلاقی بخشیده است.
ما در روزهای اخیر شاهد صدور احکام محرومیت و محدودیت برای دانشجویان و بستهتر شدن فضای دانشگاه هستیم و همچنین شاهد بازداشت شخصیتهایی مانند آقای زیباکلام و صدور محکومیتهای سنگین برای افرادی همچون آقای سلیمانی و ادامه صدور محکومیتهای پیاپی آقای تاجزاده و سایر زندانیان سیاسی هستیم نسبت به ادامه این شرایط در وضعیت بحرانی کنونی هشدار میدهیم.
نهضت آزادی ایران که از چند دهه پیش از انقلاب به آرمانهای آزادی و حاکمیت ملت دعوت میکرده است، نسبت به نقض آشکار این آرمانها هشدار میدهد و نه تنها آزادی محصوران بلکه تمامی زندانیان سیاسی و یک برنامه همبستگی و وفاق ملی را در شرایط خطیر کنونی خواستار است. هرچند زخمهایی که طی یک سال اخیر بر جان ملت افتاده چنین وفاقی را از گذشته دشوارتر ساخته اما گذشت زمان و افزایش هزینهها و التهابات به دشواری آن خواهد افزود و آینده ملت و مملکت را تاریکتر خواهد ساخت. به همین سبب تا دیرتر از این نشده است باید گامی برداشت.
نهضت آزادی ایران، از تمامی شهروندان که در راه آزادی و استقلال و حفظ تمامیت ارضی و بقای ایران از جان و مال و آبرو و زندگی خویش میگذرند و به خصوص از مقاومت و ایستادگی چهرههای دموکراسیخواهی همچون محصورین تقدیر کرده و باور دارد این مجاهدتها لاجرم ایران را به آزادی، دموکراسی و توسعه نائل خواهند گردانید.
نهضت آزادی ایران تاکید میکند پس از چند دهه استفاده از این ابزار غیرقانونی، غیراخلاقی جز خسارت برای ایران و ایرانیان هیچ نتیجه دیگری نداشته است. بنابراین تاکید میشود حاکمیت این روش ناصواب سرکوب و محدودیت را برای همیشه کنار گذاشته و پایان دهد.
درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد
نهضت آزادی ایران
۲۳ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤15👍5👎2
«نجات جغرافیا»
بزرگترین وظیفهٔ تاریخی ما
عبدالله ناصری
در دوران تحصیل و معلمیام در حوزهٔ علوم تاریخی، بیشتر به تاریخ اجتماعی و با بیان زیباتر «تاریخ مردم» گرایش بیشتری داشتم. یکی از عوامل، تحولات سیاسی و اجتماعی دههٔ پنجاه خورشیدی و انقلاب اسلامی ۵۷ بود. لذا همیشه با شاعرانی از این دست که اهتمام به تاریخ مردم و زمانهٔ انسان زخمخورده دارند، علاقه داشتهام. مثل ناصرخسرو که حتی اندکی سرودهٔ «انسانیات» دارد، ولی موضع سرسختش علیه اشرافیت حکومتی زیباست:
«اگر بزرگی و جاه و جلال به درم است
ز کردگار به مردان بیدرم ستم است»
و یا صائب تبریزی که مبارزه علیه ستم حاکمان و شاهان را یک «فلسفهٔ تاریخ» میداند و میسراید:
«سنگین نمیشد این همه خواب ستمگران
گر میشد از شکستن دلها صدا بلند»
در فرهنگ عربی نیز، مانند ابوحیان توحیدی، هرچند یک شاعر متعارف نیست، ولی بهعنوان یک ادیب خردگرای ناسازگار با ستم و جهل زمانه، با نثر خودش یک شاعر اجتماعی شده و نوشتههایش سرودههای برساختهٔ خردورزی و عقلانیت است و زمانهٔ خود را با محوریت اومانیسم شرح میکند و (با کمی تسامح)، هممشرب و همنگاه او، ابوالعلاء معری، شاعر شامی قرن پنجم ق، است که پیوستِ «فقیه» به «حاکم» در جامعهٔ مسلمانان دغدغهٔ اصلی اوست و چنین میسراید (در لزومیات):
«کم قائمٌ بعظاته متفقهٌ فی
الدین یوجد حین یکشف عاهراً»
چه فقیه واعظی که پرده درافتد، جز بدکارهای بیش نیست.
یا این شعرش:
«در هر سرزمینی (استان)، حاکمی تجاوزگر که پای بر حقوق مردم میگذارد و با ستمش، مستحقان را تبعید کرده و نهایتاً اشکِ چشمها سرازیر میشود؛ چهرههای شاخصی که ظلم بر ضعیفان رویهٔ آنهاست.»
در ایران معاصر نیز امثال فرخی یزدی و ملکالشعرای بهار و جلوتر سیمین بهبهانی، احمد شاملو، حمید مصدق و شفیعی کدکنی که پس از جنبش سبز و انقلابهای اخیر، تعهد ملیاش را خوب نشان داد. شعرشناس و شاعر نیستم، اما مضمون «شعر برای مردم» را با تمام وجودم حس میکنم.
یک دههٔ اخیر، ایران شاهد ترانهسرایانی است که بهخوبی تاریخ مردم را نشان میدهند؛ مثل شروین حاجیپور در ترانهٔ «برای» که بهحق، فراملی شد.
اگر بخواهم یک «دال مشترک» برای همهٔ اشعار مذکور جستوجو کنم، آزادی انسان و جامعتر، «آزادی ایران» مناسبتر است؛ یعنی «رهاسازی سرزمین از مدیریت ایدئولوژیک» که جغرافیای طبیعی ایران را مستانه نابود کرده است.
همان دکترین میرحسین موسوی که بهخوبی فهم شد. طرح نجات ایران در داخل و خارج از ایران پذیرفته شد و مهمترین نکته در آن، غیرایدئولوژیکبودن است. به عبارت دیگر، طرح آقای موسوی قدرت تجمیع همهٔ مخالفان جمهوری اسلامی را دارد و صریحتر بگویم، این تنها پروژهٔ ملی است که هر غیرتمند ملی را فرامیخواند؛ حتی پهلویستها، اگر دغدغهٔ تمامیت سرزمینی ایران را دارند.
(نگارنده قبلاً پیشنهاد عدم نقد رهبری این جریان را داده بود، ولی بعد از فراخوان نسنجیدهٔ دیماه یقین کرد پهلوی اصلا فهم سیاسی ندارد. صدالبته از جنایت حکومت ولیفقیه در آن روزها نمیکاهم.)
#فرهیختگان راهی به رهایی
بزرگترین وظیفهٔ تاریخی ما
عبدالله ناصری
در دوران تحصیل و معلمیام در حوزهٔ علوم تاریخی، بیشتر به تاریخ اجتماعی و با بیان زیباتر «تاریخ مردم» گرایش بیشتری داشتم. یکی از عوامل، تحولات سیاسی و اجتماعی دههٔ پنجاه خورشیدی و انقلاب اسلامی ۵۷ بود. لذا همیشه با شاعرانی از این دست که اهتمام به تاریخ مردم و زمانهٔ انسان زخمخورده دارند، علاقه داشتهام. مثل ناصرخسرو که حتی اندکی سرودهٔ «انسانیات» دارد، ولی موضع سرسختش علیه اشرافیت حکومتی زیباست:
«اگر بزرگی و جاه و جلال به درم است
ز کردگار به مردان بیدرم ستم است»
و یا صائب تبریزی که مبارزه علیه ستم حاکمان و شاهان را یک «فلسفهٔ تاریخ» میداند و میسراید:
«سنگین نمیشد این همه خواب ستمگران
گر میشد از شکستن دلها صدا بلند»
در فرهنگ عربی نیز، مانند ابوحیان توحیدی، هرچند یک شاعر متعارف نیست، ولی بهعنوان یک ادیب خردگرای ناسازگار با ستم و جهل زمانه، با نثر خودش یک شاعر اجتماعی شده و نوشتههایش سرودههای برساختهٔ خردورزی و عقلانیت است و زمانهٔ خود را با محوریت اومانیسم شرح میکند و (با کمی تسامح)، هممشرب و همنگاه او، ابوالعلاء معری، شاعر شامی قرن پنجم ق، است که پیوستِ «فقیه» به «حاکم» در جامعهٔ مسلمانان دغدغهٔ اصلی اوست و چنین میسراید (در لزومیات):
«کم قائمٌ بعظاته متفقهٌ فی
الدین یوجد حین یکشف عاهراً»
چه فقیه واعظی که پرده درافتد، جز بدکارهای بیش نیست.
یا این شعرش:
«در هر سرزمینی (استان)، حاکمی تجاوزگر که پای بر حقوق مردم میگذارد و با ستمش، مستحقان را تبعید کرده و نهایتاً اشکِ چشمها سرازیر میشود؛ چهرههای شاخصی که ظلم بر ضعیفان رویهٔ آنهاست.»
در ایران معاصر نیز امثال فرخی یزدی و ملکالشعرای بهار و جلوتر سیمین بهبهانی، احمد شاملو، حمید مصدق و شفیعی کدکنی که پس از جنبش سبز و انقلابهای اخیر، تعهد ملیاش را خوب نشان داد. شعرشناس و شاعر نیستم، اما مضمون «شعر برای مردم» را با تمام وجودم حس میکنم.
یک دههٔ اخیر، ایران شاهد ترانهسرایانی است که بهخوبی تاریخ مردم را نشان میدهند؛ مثل شروین حاجیپور در ترانهٔ «برای» که بهحق، فراملی شد.
اگر بخواهم یک «دال مشترک» برای همهٔ اشعار مذکور جستوجو کنم، آزادی انسان و جامعتر، «آزادی ایران» مناسبتر است؛ یعنی «رهاسازی سرزمین از مدیریت ایدئولوژیک» که جغرافیای طبیعی ایران را مستانه نابود کرده است.
همان دکترین میرحسین موسوی که بهخوبی فهم شد. طرح نجات ایران در داخل و خارج از ایران پذیرفته شد و مهمترین نکته در آن، غیرایدئولوژیکبودن است. به عبارت دیگر، طرح آقای موسوی قدرت تجمیع همهٔ مخالفان جمهوری اسلامی را دارد و صریحتر بگویم، این تنها پروژهٔ ملی است که هر غیرتمند ملی را فرامیخواند؛ حتی پهلویستها، اگر دغدغهٔ تمامیت سرزمینی ایران را دارند.
(نگارنده قبلاً پیشنهاد عدم نقد رهبری این جریان را داده بود، ولی بعد از فراخوان نسنجیدهٔ دیماه یقین کرد پهلوی اصلا فهم سیاسی ندارد. صدالبته از جنایت حکومت ولیفقیه در آن روزها نمیکاهم.)
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍4❤3👎2
کتاب شعر جدید محمدرضا شفیعیکدکنی منتشر شد
«رها در زنجیر» مجموعه اشعار کوتاه محمدرضا شفیعیکدکنی به چاپ رسید. این مجموعه شعر در ۴۳۰ صفحه و قیمت ۱ میلیون و ۳۵۰ هزار تومان در انتشارات «سخن» منتشر شده است.
در بخشی از مقدمه شفیعیکدکنی بر این کتاب آمده است: این شعرهای کوتاه که غالباً در وزن آزاد شکل گرفته است، هرکدام به جای خود یک شعر کامل است. به همین دلیل مفصلترین آنها یک صفحه را عملاً اشغال کرده است. یک شعر کوتاه میتواند یک دو کلمه باشد و در همان کوتاهی، یک «حسّ» شاعرانه را از زندگی و هستی بازگو کند. لازم نیست برای بیان یک احساس شاعرانه، گوینده زمین و آسمان را به هم پیوند دهد و از غروب یا طلوعی که هیچ ربطی به موضوع ندارند ، سخن بگوید مثل یکی از شعرای نسل قبل از خودم که گاهی بیست صفحه را با عباراتی از نوع:
نیمشب آنگه که…
یا صبحدم وقتی که…
به هم وصل میکرد و بعد در آخر میگفت:
ای معشوق عزیز تو کجا بودی، یا من به یاد تو بودم…
این یادداشت را برای آن نوشتم که به خوانندگان یادآور شوم که یک شعر کوتاه میتواند دو کلمه باشد و شعری کامل. /ایسنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
«رها در زنجیر» مجموعه اشعار کوتاه محمدرضا شفیعیکدکنی به چاپ رسید. این مجموعه شعر در ۴۳۰ صفحه و قیمت ۱ میلیون و ۳۵۰ هزار تومان در انتشارات «سخن» منتشر شده است.
در بخشی از مقدمه شفیعیکدکنی بر این کتاب آمده است: این شعرهای کوتاه که غالباً در وزن آزاد شکل گرفته است، هرکدام به جای خود یک شعر کامل است. به همین دلیل مفصلترین آنها یک صفحه را عملاً اشغال کرده است. یک شعر کوتاه میتواند یک دو کلمه باشد و در همان کوتاهی، یک «حسّ» شاعرانه را از زندگی و هستی بازگو کند. لازم نیست برای بیان یک احساس شاعرانه، گوینده زمین و آسمان را به هم پیوند دهد و از غروب یا طلوعی که هیچ ربطی به موضوع ندارند ، سخن بگوید مثل یکی از شعرای نسل قبل از خودم که گاهی بیست صفحه را با عباراتی از نوع:
نیمشب آنگه که…
یا صبحدم وقتی که…
به هم وصل میکرد و بعد در آخر میگفت:
ای معشوق عزیز تو کجا بودی، یا من به یاد تو بودم…
این یادداشت را برای آن نوشتم که به خوانندگان یادآور شوم که یک شعر کوتاه میتواند دو کلمه باشد و شعری کامل. /ایسنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤12👍2
🔹ترجمه و تدوینمطلب از محمد حسین شیر علی
✍محقق قمشه ای
۱/۶ چگونه یک وقایعنامه سریانیِ قرون وسطایی، جدول زمانی مرگ عمر را روشن میکند؟ 📜
بیایید بررسی کنیم که چگونه یک نشانگر زمانی در «Chronicle of 1234» بهطور صریح از این روایت پشتیبانی میکند که خلیفه عمر در ذیالحجه درگذشته و روایت ۹ ربیعالاول را کنار میگذارد. 👇
۲/۶ روایت رایج در سنت اسلامی، ترور خلیفه عمر را در پایان ذیالحجه سال ۲۳ هجری قرار میدهد.
اما یک روایت جایگزین و مشهور ادعا میکند که او در ۹ ربیعالاول درگذشته است. برای بررسی این اختلاف، مورخان میتوانند به منابع اولیه مستقل و بیرونی رجوع کنند.
۳/۶ وقایعنامه سال ۱۲۳۴ (Chronicle of 1234) یک تاریخ جهان گسترده است که توسط یک روحانی ناشناس سریانی ارتدوکس در ادسا گردآوری شده است.
از آنجا که نویسنده، قطعات ارزشمند منابع تاریخی قدیمیتر و اکنون از دسترفته را حفظ کرده، این اثر یک تأیید متقاطع نادر از رخدادهای اولیه اسلامی ارائه میدهد.
۴/۶ درباره مرگ عمر، نسخه خطی متن زیر را به زبان سریانی کلاسیک ثبت کرده است:
ܐܬܩܛܠ ܒܐܪܒܥܐ ܒܬܫܪܝܢ ܐܚܪܝ ܝܘܡ ܚܡܫܐ
ترجمه: «او در روز چهارم از ماه تشریـن دوم، در روز پنجشنبه کشته شد.»
۵/۶ این رخداد در سال ۹۵۶ تقویم سلوکی ثبت شده است.
«تشریـن دوم» تقریباً با ماه نوامبر مطابقت دارد. وقتی این بازه را با تقویم قمری اسلامی در سال ۲۳ هجری تطبیق میدهیم، قطعات کاملاً با هم هماهنگ میشوند. 🧮
۶/۶ این جدول زمانی مستقیماً با ۲۷ ذیالحجه سال ۲۳ هجری تطابق دارد. هرچند روایت رایج آن را ۲۶ میداند، این اختلاف یکروزه در تبدیل تقویمهای قرون وسطایی کاملاً ناچیز است. 🏛✨
https://x.com/MuhaqiqGhomshei/status/2065869624801890514
@BetweenDichotomies
✍محقق قمشه ای
۱/۶ چگونه یک وقایعنامه سریانیِ قرون وسطایی، جدول زمانی مرگ عمر را روشن میکند؟ 📜
بیایید بررسی کنیم که چگونه یک نشانگر زمانی در «Chronicle of 1234» بهطور صریح از این روایت پشتیبانی میکند که خلیفه عمر در ذیالحجه درگذشته و روایت ۹ ربیعالاول را کنار میگذارد. 👇
۲/۶ روایت رایج در سنت اسلامی، ترور خلیفه عمر را در پایان ذیالحجه سال ۲۳ هجری قرار میدهد.
اما یک روایت جایگزین و مشهور ادعا میکند که او در ۹ ربیعالاول درگذشته است. برای بررسی این اختلاف، مورخان میتوانند به منابع اولیه مستقل و بیرونی رجوع کنند.
۳/۶ وقایعنامه سال ۱۲۳۴ (Chronicle of 1234) یک تاریخ جهان گسترده است که توسط یک روحانی ناشناس سریانی ارتدوکس در ادسا گردآوری شده است.
از آنجا که نویسنده، قطعات ارزشمند منابع تاریخی قدیمیتر و اکنون از دسترفته را حفظ کرده، این اثر یک تأیید متقاطع نادر از رخدادهای اولیه اسلامی ارائه میدهد.
۴/۶ درباره مرگ عمر، نسخه خطی متن زیر را به زبان سریانی کلاسیک ثبت کرده است:
ܐܬܩܛܠ ܒܐܪܒܥܐ ܒܬܫܪܝܢ ܐܚܪܝ ܝܘܡ ܚܡܫܐ
ترجمه: «او در روز چهارم از ماه تشریـن دوم، در روز پنجشنبه کشته شد.»
۵/۶ این رخداد در سال ۹۵۶ تقویم سلوکی ثبت شده است.
«تشریـن دوم» تقریباً با ماه نوامبر مطابقت دارد. وقتی این بازه را با تقویم قمری اسلامی در سال ۲۳ هجری تطبیق میدهیم، قطعات کاملاً با هم هماهنگ میشوند. 🧮
۶/۶ این جدول زمانی مستقیماً با ۲۷ ذیالحجه سال ۲۳ هجری تطابق دارد. هرچند روایت رایج آن را ۲۶ میداند، این اختلاف یکروزه در تبدیل تقویمهای قرون وسطایی کاملاً ناچیز است. 🏛✨
https://x.com/MuhaqiqGhomshei/status/2065869624801890514
@BetweenDichotomies
❤5👍1🕊1
فرهیختگان
کتاب دین عقلی و اقلی مولف: عبدالکریم سروش مشاور کتاب: خسرو باقری لینک خرید: https://a.co/d/02mlSPbg #فرهیختگان راهی به رهایی
از دینِ ترس تا دینِ فهم: یادداشتی درباره کتاب تازه ی دکتر عبدالکریم سروش : «دین عقلی و اقلی»
علی رضا معینی
۲۲ خرداد ۱۴۰۵
کردار اهل صومعه ام کرد میپرست
وین دود بین که نامه من شد سیاه از او
سالهاست که در خانههای ایرانی، گفتوگو درباره دین دشوارتر از همیشه شده است. بسیاری از پدران و مادران، نه از بیاعتقادی فرزندان خویش، که از ناتوانی خود در سخن گفتن با آنان درباره دین رنج میبرند. نوجوان امروز در جهانی زندگی میکند که هزاران صدا و روایت و پرسش، شب و روز بر گوش او میبارد. او کمتر از نسلهای پیشین فرمان میپذیرد و بیشتر دلیل میطلبد؛ کمتر تقلید میکند و بیشتر میپرسد.
در چنین روزگاری، آنچه جوانان را از دین میرماند، غالباً پرسشگری آنان نیست؛ بلکه پاسخهای نارسا و گاه تصویرهایی است که از دین عرضه شده است. دینی که بیش از آنکه زبان محبت داشته باشد، زبان تهدید دارد؛ بیش از آنکه دعوت کند، حکم میراند؛ و بیش از آنکه با عقل سخن بگوید، اطاعت میطلبد.
بسیاری از جوانان امروز، نه از خدا گریختهاند و نه از حقیقت؛ بلکه از تصویری از دین گریختهاند که در آن، خطاهای زمینی به نام آسمان نوشته شده است. همان نکتهای که حافظ قرنها پیش با زبان شعر بیان کرد:
چنان بزد ره اسلام غمزه ی ساقی
که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند
گویی گاه یک رفتار نادرستِ دینداران، بیش از صدها استدلال نظری، نسل جوان را از دین دور میکند. در چنین فضایی، انتشار کتابی چون «دین عقلی و اقلی» را باید رخدادی مبارک دانست. کتابی که از عنوانش نیز پیداست میخواهد میان دینداری و عقلانیت آشتی برقرار کند؛ نه با ادعای ساختن دینی تازه، بلکه با بازگشت به این حقیقت ساده که ایمانِ انسانی، در جهانی سرشار از عدم قطعیت، همواره با درجهای از ظن، فهم، تفسیر و انتخاب همراه است.
اگر نسلهای گذشته، دین را بیشتر به ارث میبردند، نسل امروز میخواهد آن را بفهمد. و فهم، با پرسش آغاز میشود.
گمان میرود نویسنده و مشاور مجرب و متخصص تربیتی ایشان در این اثر، با توجه به تجربههای فکری و تربیتی خویش، کوشیده باشند پرسشهای بنیادی نوجوانان را جدی بگیرند: چرا اصلاً باید دیندار بود؟ خدا چیست و چگونه میتوان درباره او اندیشید؟ پیامبران چه آوردهاند؟ اخلاق چه نسبتی با دین دارد؟ آیا میتوان انسانی اخلاقی بود و در عین حال در برخی باورهای دینی تردید داشت؟ فقه چه جایگاهی در زندگی جدید دارد؟ تشیع چگونه پدید آمده است؟ سنتهای دینی چه اندازه تاریخیاند و چه اندازه فراتاریخی؟
اینها پرسشهایی نیستند که بتوان با چند شعار یا چند پاسخ حفظی از کنارشان گذشت. نوجوان امروز از سر کنجکاوی میپرسد و اگر پاسخ نیابد، از دیگران خواهد پرسید.
امتیاز چنین رویکردی آن است که دین را از قلمرو اجبار به قلمرو اقناع منتقل میکند. ایمان، هنگامی پایدار میشود که از دل فهم برخیزد، نه از ترس. آنچه با تهدید حاصل شود، با نخستین تردید فرو میریزد؛ اما آنچه بر بنیاد فهم استوار شود، در تلاطم حوادث نیز باقی میماند.
از سوی دیگر، حضور یک صاحبنظر تعلیم و تربیت در کنار یک متفکر دینی، نوید آن را میدهد که مخاطب کتاب تنها ذهن نباشد، بلکه روان و نیازهای تربیتی نوجوان نیز دیده شود. چه بسیار کتابهای دینی که برای عالمان نوشته شدهاند و چه اندک کتابهایی که برای جوانان نوشته شده باشند.
امروز بسیاری از خانوادهها با وضعیتی تازه روبهرو هستند: فرزندانی که میخواهند درباره خدا، پیامبر، معاد، اخلاق و شریعت گفتوگو کنند، نه آنکه صرفاً درباره آنها موعظه بشنوند. آنان زبان گفتوگو را بهتر از زبان فرمان میفهمند.
شاید بتوان گفت بزرگترین خدمت کتابهایی از این دست آن است که میان نسلها پل میزنند. پدر و مادری که این کتاب را میخوانند، نه تنها با پاسخهایی تازه آشنا میشوند، بلکه با پرسشهای تازه فرزندان خود نیز آشناتر خواهند شد.
و در پایان، چه بسا پیام نانوشته چنین اثری همان باشد که حافظ در وصف پیرِ دردآشنا گفت:
پیر دردیکش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوشی خدایی دارد
دین، اگر قرار است در دل نسل جدید خانه کند، بیش از هر چیز به همین « خدای خوب عطابخش» و «خطاپوش» نیازمند است؛
خدای مربی نه خدای معذب. دینی که به جای ترساندن، بفهماند؛ به جای تحقیر کردن، کرامت ببخشد؛ و به جای بستن راه پرسش، شجاعت پرسیدن را بیاموزد.
اگر چنین باشد، «دین عقلی و اقلی» تنها یک کتاب نخواهد بود؛ بلکه میتواند آغازی برای گفتوگویی تازه میان دین و نسل جدید باشد؛ گفتوگویی که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمند است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی رضا معینی
۲۲ خرداد ۱۴۰۵
کردار اهل صومعه ام کرد میپرست
وین دود بین که نامه من شد سیاه از او
سالهاست که در خانههای ایرانی، گفتوگو درباره دین دشوارتر از همیشه شده است. بسیاری از پدران و مادران، نه از بیاعتقادی فرزندان خویش، که از ناتوانی خود در سخن گفتن با آنان درباره دین رنج میبرند. نوجوان امروز در جهانی زندگی میکند که هزاران صدا و روایت و پرسش، شب و روز بر گوش او میبارد. او کمتر از نسلهای پیشین فرمان میپذیرد و بیشتر دلیل میطلبد؛ کمتر تقلید میکند و بیشتر میپرسد.
در چنین روزگاری، آنچه جوانان را از دین میرماند، غالباً پرسشگری آنان نیست؛ بلکه پاسخهای نارسا و گاه تصویرهایی است که از دین عرضه شده است. دینی که بیش از آنکه زبان محبت داشته باشد، زبان تهدید دارد؛ بیش از آنکه دعوت کند، حکم میراند؛ و بیش از آنکه با عقل سخن بگوید، اطاعت میطلبد.
بسیاری از جوانان امروز، نه از خدا گریختهاند و نه از حقیقت؛ بلکه از تصویری از دین گریختهاند که در آن، خطاهای زمینی به نام آسمان نوشته شده است. همان نکتهای که حافظ قرنها پیش با زبان شعر بیان کرد:
چنان بزد ره اسلام غمزه ی ساقی
که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند
گویی گاه یک رفتار نادرستِ دینداران، بیش از صدها استدلال نظری، نسل جوان را از دین دور میکند. در چنین فضایی، انتشار کتابی چون «دین عقلی و اقلی» را باید رخدادی مبارک دانست. کتابی که از عنوانش نیز پیداست میخواهد میان دینداری و عقلانیت آشتی برقرار کند؛ نه با ادعای ساختن دینی تازه، بلکه با بازگشت به این حقیقت ساده که ایمانِ انسانی، در جهانی سرشار از عدم قطعیت، همواره با درجهای از ظن، فهم، تفسیر و انتخاب همراه است.
اگر نسلهای گذشته، دین را بیشتر به ارث میبردند، نسل امروز میخواهد آن را بفهمد. و فهم، با پرسش آغاز میشود.
گمان میرود نویسنده و مشاور مجرب و متخصص تربیتی ایشان در این اثر، با توجه به تجربههای فکری و تربیتی خویش، کوشیده باشند پرسشهای بنیادی نوجوانان را جدی بگیرند: چرا اصلاً باید دیندار بود؟ خدا چیست و چگونه میتوان درباره او اندیشید؟ پیامبران چه آوردهاند؟ اخلاق چه نسبتی با دین دارد؟ آیا میتوان انسانی اخلاقی بود و در عین حال در برخی باورهای دینی تردید داشت؟ فقه چه جایگاهی در زندگی جدید دارد؟ تشیع چگونه پدید آمده است؟ سنتهای دینی چه اندازه تاریخیاند و چه اندازه فراتاریخی؟
اینها پرسشهایی نیستند که بتوان با چند شعار یا چند پاسخ حفظی از کنارشان گذشت. نوجوان امروز از سر کنجکاوی میپرسد و اگر پاسخ نیابد، از دیگران خواهد پرسید.
امتیاز چنین رویکردی آن است که دین را از قلمرو اجبار به قلمرو اقناع منتقل میکند. ایمان، هنگامی پایدار میشود که از دل فهم برخیزد، نه از ترس. آنچه با تهدید حاصل شود، با نخستین تردید فرو میریزد؛ اما آنچه بر بنیاد فهم استوار شود، در تلاطم حوادث نیز باقی میماند.
از سوی دیگر، حضور یک صاحبنظر تعلیم و تربیت در کنار یک متفکر دینی، نوید آن را میدهد که مخاطب کتاب تنها ذهن نباشد، بلکه روان و نیازهای تربیتی نوجوان نیز دیده شود. چه بسیار کتابهای دینی که برای عالمان نوشته شدهاند و چه اندک کتابهایی که برای جوانان نوشته شده باشند.
امروز بسیاری از خانوادهها با وضعیتی تازه روبهرو هستند: فرزندانی که میخواهند درباره خدا، پیامبر، معاد، اخلاق و شریعت گفتوگو کنند، نه آنکه صرفاً درباره آنها موعظه بشنوند. آنان زبان گفتوگو را بهتر از زبان فرمان میفهمند.
شاید بتوان گفت بزرگترین خدمت کتابهایی از این دست آن است که میان نسلها پل میزنند. پدر و مادری که این کتاب را میخوانند، نه تنها با پاسخهایی تازه آشنا میشوند، بلکه با پرسشهای تازه فرزندان خود نیز آشناتر خواهند شد.
و در پایان، چه بسا پیام نانوشته چنین اثری همان باشد که حافظ در وصف پیرِ دردآشنا گفت:
پیر دردیکش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوشی خدایی دارد
دین، اگر قرار است در دل نسل جدید خانه کند، بیش از هر چیز به همین « خدای خوب عطابخش» و «خطاپوش» نیازمند است؛
خدای مربی نه خدای معذب. دینی که به جای ترساندن، بفهماند؛ به جای تحقیر کردن، کرامت ببخشد؛ و به جای بستن راه پرسش، شجاعت پرسیدن را بیاموزد.
اگر چنین باشد، «دین عقلی و اقلی» تنها یک کتاب نخواهد بود؛ بلکه میتواند آغازی برای گفتوگویی تازه میان دین و نسل جدید باشد؛ گفتوگویی که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمند است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤6👍3👎1
تا کی آرزوی مرگ، بنای زندگی ندارید؟
ناصر دانشفر
امر غریبی رخ نداده، منظورم شعارهای شب گذشتهٔ بخشی از حامیان نظام، در برخی از میادین امالقرای اسلامی میباشد. اگر اکنون قالیباف و عرقچی آماج تیرهای زهرآگین اینان شدهاند، به قول شهید بهشتی که در این مورد گفته بود آسیاب به نوبت، تنها مصداق نوین سنگ بنایی است که پیش از انقلاب گذاشته شده بود و بعد از پیروزی بر آن اصرار گردید.
مرگ بر آمریکا، مرگ بر شوروی، مرگ بر اسرائیل، مرگ بر انگلیس، مرگ بر ... شعارهای بیحساب و کتاب گروهی از مردم کشورمان نبوده است، بلکه ذاتی تمامی رخدادهای رادیکال از جمله انقلاب اسلامی میباشد. ما با مرگ شاه آغاز کردیم و رهبرانمان روز به روز ما را تشویق به تمنای مرگ برای این و آن کردند.
حالا که به پشت سرمان نگاه میکنیم، اگر منصفانه رویدادها را تحلیل کنیم، به این نتیجه میرسیم که به جای هل دادن بسیاری از منتقدان نظام در ابتدای انقلاب و سر دادن شعار مرگ بر منافق این امکان وجود داشت که با قدری تسامح و تساهل بسیاری را از جمله جمع کثیری از جوانان وطن را از افتادن به ورطهٔ تقابل نجات داد و آنان را به جای غلطیدن در وادی نابودی و سقوط به مسیری رهنمون شد که از ظرفیتهای بینظیر آنان کشور را برخوردار نمود.
گمان نگارنده آن است که اتخاذ این استراتژی بدلیل نداشتن برنامه برای ادارهٔ کشور و خالی بودن دست مسئولان نظام در سراسر دوران حاکمیت جمهوریاسلامی، از نقشهٔ راهی برای ادارهٔ سیستمی حکومت بود. آری آنان همواره با شعار مرگ بر این و آن ما را از فکر کردن به زندگی محروم نمودند.
مرگ بر لیبرال، چرا؟ زیرا که ما مردم نمیباید با دیدگاههای مردان اهل اندیشهای چون بازرگان، سحابی و... آشنا شویم و بدانیم که ما رمه نیستیم، شهروند این مملکت هستیم و حق و حقوقی داریم.
جنگ جنگ تا رفع فتنه از جهان، چرا؟ چون ما نباید به این فکر کنیم که جنگ تحمیلی اول خیلی پیشترها امکان به پایان رسیدن داشت و نیازی به آبیاری نهال انقلاب با خون چند دههزار جوان برومند سرزمین مادری نداشت.
نیاز به گفتن نیست که همگان بر این نکته واقفند که دائرهٔ آرزوی مرگ تا آنجا گسترش یافت که نه فقط خاتمی که لاریجانی را هم در بر گرفت. نه تنها روحانی و ظریف که نوادهٔ روحالله را هم بدان نواختند.
آری از همین روی بود که وقتی سید اصلاحات، خاتمی عزیز از زندگی برایمان گفت و «مرگ بس» را سرلوحهٔ کار خود کرد و گفت: زنده باد مخالف من، انگار امر محیرالعقولی رخ داده که چشمانمان از شگفتی برق زد. اما ما عادت کرده بودیم و لذا قدر آن نسیم را هم ندانستیم، گویی برآمدن معجزهٔ هزارهٔ سوم جزئی از سرنوشت شوم خلق ایران بود.
بله مرگ بر موسوی، هاشمی، خاتمی، روحانی، بعد از یک مدتی احمدینژاد، اگر میماند بیشک مرگ بر رئیسی و حالا پزشکیان، عراقچی و قالیباف سازشکار، برونداد کوزهای است که جز این نمیتواند از آن تراوش کند.
درست است که اکثریت قاطع مردم ایران دیگر اسیر افکار انقلابی دههٔ پنجاه نیستند و اقلیتی صاحب زر و زور هنوز بر این سبیل میتازند، اما بیتعارف جماعت مخالف نظام نیز هنوز در خم همان کوچه ماندهاند و با تمام وجود طالب مرگ مسئولان این نظام میباشند.
من میفهمم که چرا بسیاری از مرگ افراد دستاندرکار نظام حاکم، مسرورند و شوربختانه آن را با هلهله، رقص و پایکوبی ابراز مینمایند، اما میپرسم که تا کی، تا کی قرار است که ما این روند ناصواب را ادامه دهیم؟
امروز روی سخن من به هر دو گروه حامیان نظام و مخالفان آن میباشد. از حامیان صادق و نه گردانندگان اصلی آنان که جز به آلاف و الوف خود نمیاندیشند و خوشبینانه نگاه آخرالزمانی دارند، میپرسم که بعد از اینان که حالا هدف شعارهای همراه با نفرت شما شدهاند، به سراغ که خواهید رفت و قایق کوچک حاکمیت را تا کجا بناست کوچک و کوچکتر کنید؟ تا کی قرار است بجنگید؟ کی بنا دارید به مردم اجازهٔ زندگی بدهید؟
از مخالفان سرسخت حکومت نیز سؤال دارم، چه زمانی قرار است به آشتی ملی فکر کنید و طرفداران صمیمی و خوشقلب نظام مستقر و نه طالبان قدرت و ثروت را هموطن بخوانید و دشمن ندانید؟
مردم بیائید برای یکبار هم که شده به زندگی رأی بدهیم و پس از امضای این تفاهم که امری لازم اما کافی نیست، عزم جزم کنیم که هرگز به مرگ حتی فکر هم نکنیم.
در پایان بیپرده میگویم که اگر مسئولان فعلی در باد پیروزی بر ابرقدرت امپریالیست بخوابند و بنای بازگشت به مردم را نداشته باشند، دیر یا زود صدای بلند مرگ بر بار دیگر در این سرزمین برهوت طنینانداز خواهد شد.
عزت زیاد
#فرهیختگان راهی به رهایی
ناصر دانشفر
امر غریبی رخ نداده، منظورم شعارهای شب گذشتهٔ بخشی از حامیان نظام، در برخی از میادین امالقرای اسلامی میباشد. اگر اکنون قالیباف و عرقچی آماج تیرهای زهرآگین اینان شدهاند، به قول شهید بهشتی که در این مورد گفته بود آسیاب به نوبت، تنها مصداق نوین سنگ بنایی است که پیش از انقلاب گذاشته شده بود و بعد از پیروزی بر آن اصرار گردید.
مرگ بر آمریکا، مرگ بر شوروی، مرگ بر اسرائیل، مرگ بر انگلیس، مرگ بر ... شعارهای بیحساب و کتاب گروهی از مردم کشورمان نبوده است، بلکه ذاتی تمامی رخدادهای رادیکال از جمله انقلاب اسلامی میباشد. ما با مرگ شاه آغاز کردیم و رهبرانمان روز به روز ما را تشویق به تمنای مرگ برای این و آن کردند.
حالا که به پشت سرمان نگاه میکنیم، اگر منصفانه رویدادها را تحلیل کنیم، به این نتیجه میرسیم که به جای هل دادن بسیاری از منتقدان نظام در ابتدای انقلاب و سر دادن شعار مرگ بر منافق این امکان وجود داشت که با قدری تسامح و تساهل بسیاری را از جمله جمع کثیری از جوانان وطن را از افتادن به ورطهٔ تقابل نجات داد و آنان را به جای غلطیدن در وادی نابودی و سقوط به مسیری رهنمون شد که از ظرفیتهای بینظیر آنان کشور را برخوردار نمود.
گمان نگارنده آن است که اتخاذ این استراتژی بدلیل نداشتن برنامه برای ادارهٔ کشور و خالی بودن دست مسئولان نظام در سراسر دوران حاکمیت جمهوریاسلامی، از نقشهٔ راهی برای ادارهٔ سیستمی حکومت بود. آری آنان همواره با شعار مرگ بر این و آن ما را از فکر کردن به زندگی محروم نمودند.
مرگ بر لیبرال، چرا؟ زیرا که ما مردم نمیباید با دیدگاههای مردان اهل اندیشهای چون بازرگان، سحابی و... آشنا شویم و بدانیم که ما رمه نیستیم، شهروند این مملکت هستیم و حق و حقوقی داریم.
جنگ جنگ تا رفع فتنه از جهان، چرا؟ چون ما نباید به این فکر کنیم که جنگ تحمیلی اول خیلی پیشترها امکان به پایان رسیدن داشت و نیازی به آبیاری نهال انقلاب با خون چند دههزار جوان برومند سرزمین مادری نداشت.
نیاز به گفتن نیست که همگان بر این نکته واقفند که دائرهٔ آرزوی مرگ تا آنجا گسترش یافت که نه فقط خاتمی که لاریجانی را هم در بر گرفت. نه تنها روحانی و ظریف که نوادهٔ روحالله را هم بدان نواختند.
آری از همین روی بود که وقتی سید اصلاحات، خاتمی عزیز از زندگی برایمان گفت و «مرگ بس» را سرلوحهٔ کار خود کرد و گفت: زنده باد مخالف من، انگار امر محیرالعقولی رخ داده که چشمانمان از شگفتی برق زد. اما ما عادت کرده بودیم و لذا قدر آن نسیم را هم ندانستیم، گویی برآمدن معجزهٔ هزارهٔ سوم جزئی از سرنوشت شوم خلق ایران بود.
بله مرگ بر موسوی، هاشمی، خاتمی، روحانی، بعد از یک مدتی احمدینژاد، اگر میماند بیشک مرگ بر رئیسی و حالا پزشکیان، عراقچی و قالیباف سازشکار، برونداد کوزهای است که جز این نمیتواند از آن تراوش کند.
درست است که اکثریت قاطع مردم ایران دیگر اسیر افکار انقلابی دههٔ پنجاه نیستند و اقلیتی صاحب زر و زور هنوز بر این سبیل میتازند، اما بیتعارف جماعت مخالف نظام نیز هنوز در خم همان کوچه ماندهاند و با تمام وجود طالب مرگ مسئولان این نظام میباشند.
من میفهمم که چرا بسیاری از مرگ افراد دستاندرکار نظام حاکم، مسرورند و شوربختانه آن را با هلهله، رقص و پایکوبی ابراز مینمایند، اما میپرسم که تا کی، تا کی قرار است که ما این روند ناصواب را ادامه دهیم؟
امروز روی سخن من به هر دو گروه حامیان نظام و مخالفان آن میباشد. از حامیان صادق و نه گردانندگان اصلی آنان که جز به آلاف و الوف خود نمیاندیشند و خوشبینانه نگاه آخرالزمانی دارند، میپرسم که بعد از اینان که حالا هدف شعارهای همراه با نفرت شما شدهاند، به سراغ که خواهید رفت و قایق کوچک حاکمیت را تا کجا بناست کوچک و کوچکتر کنید؟ تا کی قرار است بجنگید؟ کی بنا دارید به مردم اجازهٔ زندگی بدهید؟
از مخالفان سرسخت حکومت نیز سؤال دارم، چه زمانی قرار است به آشتی ملی فکر کنید و طرفداران صمیمی و خوشقلب نظام مستقر و نه طالبان قدرت و ثروت را هموطن بخوانید و دشمن ندانید؟
مردم بیائید برای یکبار هم که شده به زندگی رأی بدهیم و پس از امضای این تفاهم که امری لازم اما کافی نیست، عزم جزم کنیم که هرگز به مرگ حتی فکر هم نکنیم.
در پایان بیپرده میگویم که اگر مسئولان فعلی در باد پیروزی بر ابرقدرت امپریالیست بخوابند و بنای بازگشت به مردم را نداشته باشند، دیر یا زود صدای بلند مرگ بر بار دیگر در این سرزمین برهوت طنینانداز خواهد شد.
عزت زیاد
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤9👍9👎1
Audio
به مناسبت تولد هفتادسالگی استاد بزرگوارم آقای مصطفی ملکیان سعی کردم گفتگویی داشته باشم با رویکرد ایشان درباره «زندگی اصیل». صورتبندی کاملی از ایده ایشان را میتوانید اینجا بخوانید.
دغدغه داشتن زندگی اصیل و خودآیین را نخستین بار آقای ملکیان در مقاله کوتاهی درباره سقراط در ذهن من کاشت که تا امروز ادامه یافته است. هرچه پیشتر آمدم اما ایده زندگی اصیل از من دورتر میایستاد، تا اینکه بازهم به اشاره استاد ملکیان در یکی از مصاحبههایشان با رویکردهای زنانهنگر در فلسفه آشنا شدم و همه این اتفاقات پیش از آشنایی نزدیک با او ارادت عمیقی در من ایجاد کرده بود.
در این گفتار تلاش کردم بازآرایی که دایانا مایرز از زندگی خودآیین ذیل مفهوم «خودآیینی ارتباطی» در برابر «خودآیینی عقلانی» انجام داده توضیح دهم. او توجه ما را به ابعاد پنجگانه خویشتن جلب میکند. ابعادی که میتوانند در کنار خود عقلانی به خودآیینی منجر شوند که از جامعه گریزان نباشد، روابط عاطفی، درگیریهای ذهنی و بدنمندی هستی انسان را به رسمیت بشناسد و از آن برای نوشتن سرنوشت خود در میان سایر انسانها در اجتماع کمک بگیرد.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
دغدغه داشتن زندگی اصیل و خودآیین را نخستین بار آقای ملکیان در مقاله کوتاهی درباره سقراط در ذهن من کاشت که تا امروز ادامه یافته است. هرچه پیشتر آمدم اما ایده زندگی اصیل از من دورتر میایستاد، تا اینکه بازهم به اشاره استاد ملکیان در یکی از مصاحبههایشان با رویکردهای زنانهنگر در فلسفه آشنا شدم و همه این اتفاقات پیش از آشنایی نزدیک با او ارادت عمیقی در من ایجاد کرده بود.
در این گفتار تلاش کردم بازآرایی که دایانا مایرز از زندگی خودآیین ذیل مفهوم «خودآیینی ارتباطی» در برابر «خودآیینی عقلانی» انجام داده توضیح دهم. او توجه ما را به ابعاد پنجگانه خویشتن جلب میکند. ابعادی که میتوانند در کنار خود عقلانی به خودآیینی منجر شوند که از جامعه گریزان نباشد، روابط عاطفی، درگیریهای ذهنی و بدنمندی هستی انسان را به رسمیت بشناسد و از آن برای نوشتن سرنوشت خود در میان سایر انسانها در اجتماع کمک بگیرد.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9
جایگزین تندروها برای توافق!
احمد زیدآبادی
فؤاد ایزدی تهدید به نابودی تمام منابع نفتی و اقتصادی و مدنی از جمله تأسیسات آبشیرین کن عموم کشورهای مسلمان منطقهٔ خلیجفارس را به عنوان جایگزین توافق با آمریکا توصیه کرده است!
در واقع حرفش این است که قطب ثروت جهان عرب و اسلام را باید تهدید به نابودی کرد تا دل آمریکا بسوزد!
کشورهای مسلمان و عرب جهان با شنیدن این نوع حرفها چه تصوری از نیات و برنامههای جمهوریاسلامی پیدا میکنند؟ درست همان نیتی که اسرائیل به نظام نسبت میدهد!
اسرائیل کل منطقهٔ ما را زمینسوخته میخواهد تا خود به سلطان بلامنازع خاورمیانه تبدیل شود! این نوع حرفها متأسفانه در خدمت آن است!
#فرهیختگان روزن آگاهی
احمد زیدآبادی
فؤاد ایزدی تهدید به نابودی تمام منابع نفتی و اقتصادی و مدنی از جمله تأسیسات آبشیرین کن عموم کشورهای مسلمان منطقهٔ خلیجفارس را به عنوان جایگزین توافق با آمریکا توصیه کرده است!
در واقع حرفش این است که قطب ثروت جهان عرب و اسلام را باید تهدید به نابودی کرد تا دل آمریکا بسوزد!
کشورهای مسلمان و عرب جهان با شنیدن این نوع حرفها چه تصوری از نیات و برنامههای جمهوریاسلامی پیدا میکنند؟ درست همان نیتی که اسرائیل به نظام نسبت میدهد!
اسرائیل کل منطقهٔ ما را زمینسوخته میخواهد تا خود به سلطان بلامنازع خاورمیانه تبدیل شود! این نوع حرفها متأسفانه در خدمت آن است!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍14❤3😢1
بمباران بیروت و شلیک به توافق
با حملهی امروز به بیروت، اصطلاحا اسرائیل خواست گربه را دم حجله بکشد. در حالیکه شمارش معکوس برای امضای تفاهم ایران و آمریکا آغاز شده، حملهی ظهر امروز به ضاحیهی بیروت، مستقیم آن را به چالش کشید.
این حمله ماهیت شکننده و سیال این تفاهم حداقلی را عیان کرد. چشم انداز عملیاتی شدن و تداوم پیشنویس میان ایران و آمریکا و ورود موفقیت آمیز آن به مرحلهی دوم مذاکرات به طیف وسیعی از تحولات عملی و میدانی بستگی دارد که چالش آفرینی اسرائیل، فقط یکی از آنهاست.
بمباران ضاحیه صرفا بیان نارضایتی از توافق نیست، بلکه تلاش برای تثبیت
حق کنشگری مستقل طرف سومی است که مستقیما در مذاکرات حاضر نیست.
اسرائیل بر آن است که اجازه ندهد ایران به قواعد قبل از ۲۸ فوریه باز گردد.
با این وجود این سوال پیش میآید که با وجود حق برخورداری اسرائیل از اقدام مستقل اساسا شانسی برای توفیق و ماندگاری توافق می ماند؟
پاسخ به نوع واکنش ایران بستگی دارد؟ آیا به تهدیدهای قبلی در مورد واکنش به بمباران بیروت عمل میکند؟
همانگونه که اشاره شد نارضایتی اسرائیل تنها عامل تضعیفکنندهی توافق و مانع صلح نهایی ایران و آمریکا نیست. تک تک موضوعات مورد اختلاف اعم از غنیسازی، ذخایر اورانیوم، آزاد شدن داراییها، معافیت های نفتی و سیستم پیچیده و چند لایهی تحریمها مستعد تشدید اختلاف و به شکست کشاندن روند دیپلماتیک هستند.
ایران و آمریکا هر دو به خوبی این را میدانند. آنچه آنها را به نقطهی امروز رسانده، خروجی یک آرایش استراتژیک تازه پس از صد روز جنگ و نیمه جنگ است.
ایران دستکم به یک تنفس موقت چند ماههی بدون جنگ و بدون محاصرهی دریایی برای سامان دهی به اقتصاد بحرانزدهی خود نیاز دارد.
آمریکا هم همینطور: اقتصاد جهانی بر اثر افزایش قیمت انرژی به آستانهی تابآوری خود رسیده و با گفتار درمانی و مدیریت روانی ترامپ نمیتوان بیش از این آن را نگاه داشت.
به صورت خلاصه توافق امروز محصول قسمی وضعیت آچمز است و در میانمدت نمیتوان به تداوم و تثبیت آن امید بست.
به احتمال قوی ایران به منظور نجات پیشنویس توافق شده به حملهی امروز پاسخ نخواهد داد.
اما ممکن است در روزها و هفتههای آتی با تکرار حملات اسرائیل به لبنان و حتی خود ایران ناچار به واکنش شود و دور تازهای از حملات رفت و برگشتی شکل بگیرد.
تجربهی دو سال و نیم گذشته نشان داده که سرد شدن سلاحها و آتشبس رسمی در پروندههای لبنان و غزه به معنای بستن دست دراز اسرائیل نیست.
اگر تمدید آتشبس در ایران از الگویی مشابه پیروی کند، آیا تهران دوباره به سمت استفاده از اصلیترین اهرم بازدارندهی خویش در تنگهی هرمز نخواهد رفت؟
اگر کار به این مرحله بکشد به معنای بازگشت به نقطهی اول نیست؟
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
با حملهی امروز به بیروت، اصطلاحا اسرائیل خواست گربه را دم حجله بکشد. در حالیکه شمارش معکوس برای امضای تفاهم ایران و آمریکا آغاز شده، حملهی ظهر امروز به ضاحیهی بیروت، مستقیم آن را به چالش کشید.
این حمله ماهیت شکننده و سیال این تفاهم حداقلی را عیان کرد. چشم انداز عملیاتی شدن و تداوم پیشنویس میان ایران و آمریکا و ورود موفقیت آمیز آن به مرحلهی دوم مذاکرات به طیف وسیعی از تحولات عملی و میدانی بستگی دارد که چالش آفرینی اسرائیل، فقط یکی از آنهاست.
بمباران ضاحیه صرفا بیان نارضایتی از توافق نیست، بلکه تلاش برای تثبیت
حق کنشگری مستقل طرف سومی است که مستقیما در مذاکرات حاضر نیست.
اسرائیل بر آن است که اجازه ندهد ایران به قواعد قبل از ۲۸ فوریه باز گردد.
با این وجود این سوال پیش میآید که با وجود حق برخورداری اسرائیل از اقدام مستقل اساسا شانسی برای توفیق و ماندگاری توافق می ماند؟
پاسخ به نوع واکنش ایران بستگی دارد؟ آیا به تهدیدهای قبلی در مورد واکنش به بمباران بیروت عمل میکند؟
همانگونه که اشاره شد نارضایتی اسرائیل تنها عامل تضعیفکنندهی توافق و مانع صلح نهایی ایران و آمریکا نیست. تک تک موضوعات مورد اختلاف اعم از غنیسازی، ذخایر اورانیوم، آزاد شدن داراییها، معافیت های نفتی و سیستم پیچیده و چند لایهی تحریمها مستعد تشدید اختلاف و به شکست کشاندن روند دیپلماتیک هستند.
ایران و آمریکا هر دو به خوبی این را میدانند. آنچه آنها را به نقطهی امروز رسانده، خروجی یک آرایش استراتژیک تازه پس از صد روز جنگ و نیمه جنگ است.
ایران دستکم به یک تنفس موقت چند ماههی بدون جنگ و بدون محاصرهی دریایی برای سامان دهی به اقتصاد بحرانزدهی خود نیاز دارد.
آمریکا هم همینطور: اقتصاد جهانی بر اثر افزایش قیمت انرژی به آستانهی تابآوری خود رسیده و با گفتار درمانی و مدیریت روانی ترامپ نمیتوان بیش از این آن را نگاه داشت.
به صورت خلاصه توافق امروز محصول قسمی وضعیت آچمز است و در میانمدت نمیتوان به تداوم و تثبیت آن امید بست.
به احتمال قوی ایران به منظور نجات پیشنویس توافق شده به حملهی امروز پاسخ نخواهد داد.
اما ممکن است در روزها و هفتههای آتی با تکرار حملات اسرائیل به لبنان و حتی خود ایران ناچار به واکنش شود و دور تازهای از حملات رفت و برگشتی شکل بگیرد.
تجربهی دو سال و نیم گذشته نشان داده که سرد شدن سلاحها و آتشبس رسمی در پروندههای لبنان و غزه به معنای بستن دست دراز اسرائیل نیست.
اگر تمدید آتشبس در ایران از الگویی مشابه پیروی کند، آیا تهران دوباره به سمت استفاده از اصلیترین اهرم بازدارندهی خویش در تنگهی هرمز نخواهد رفت؟
اگر کار به این مرحله بکشد به معنای بازگشت به نقطهی اول نیست؟
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4
پیروزی دیپلماتیک بزرگ پاکستان
بهمنی قاجار
از زمانی که مساله میانجیگری پاکستان مطرح شد، متعجب بودم که چرا عدهای از تحلیلگران ایرانی، پاکستان را تحقیر کرده و برای میانجیگریش شانس و بختی قائل نیستند این درحالیست که پاکستان به طور تاریخی زبدهترین دیپلماتهای جهان را دارد. در سالهای دور و در دهه ۵۰ میلادی پاکستانیها دیپلمات برجستهای داشتند به نام ظفرالله خان که اتفاقا از فرقه قادیانی یا احمدیه هم بود و نماینده پاکستان در سازمان ملل بود این فرد از آنچنان مهارتی بهرهمند بود که در همان ادوار اولیه ملل متحد، نامش برای دبیرکلی ملل متحد مطرح شد. دیگر فرد مهم ، حسین شهید سهروردی است نخست وزیر بنگالی پاکستان که به او خرده گرفتند چرا پاکستان عضو عدم تعهد نمی شود و جمله ای گفت که هزاران کتاب می ارزد :
حاصل جمع چند صفر همیشه صفر است .
یعنی اتحاد با کشورهای ضعیف هیچ ارزشی ندارد در عمل هم سازمان هایی مانند عدم تعهد هیچ ارزشی نداشته و نخواهند داشت .
دیگر دیپلمات شهیر پاکستانی خود ذوالفقار علی بوتو بود ، بوتو کسی است که نطق وی در مخالفت با جدایی بنگلادش از پاکستان ، گریه نمایندگان دولت ها در شورای امنیت را درآورد.
البته قدرت نرم پاکستان به دیپلماسی محدود نیست و پاکستان حقوقدانان برجسته ای نیز دارد .
در کل شبه قاره هند چه از نظر دیپلماسی و چه حقوقی افراد بزرگی را پرورانده است یک نمونه قاضی ویرا مانتری قاضی مشهور سریلانکایی دیوان بین المللی دادگستری که از مهمترین قضات تاثیر گذار و رویه ساز دیوان در تاریخ این نهاد قضایی بوده است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
بهمنی قاجار
از زمانی که مساله میانجیگری پاکستان مطرح شد، متعجب بودم که چرا عدهای از تحلیلگران ایرانی، پاکستان را تحقیر کرده و برای میانجیگریش شانس و بختی قائل نیستند این درحالیست که پاکستان به طور تاریخی زبدهترین دیپلماتهای جهان را دارد. در سالهای دور و در دهه ۵۰ میلادی پاکستانیها دیپلمات برجستهای داشتند به نام ظفرالله خان که اتفاقا از فرقه قادیانی یا احمدیه هم بود و نماینده پاکستان در سازمان ملل بود این فرد از آنچنان مهارتی بهرهمند بود که در همان ادوار اولیه ملل متحد، نامش برای دبیرکلی ملل متحد مطرح شد. دیگر فرد مهم ، حسین شهید سهروردی است نخست وزیر بنگالی پاکستان که به او خرده گرفتند چرا پاکستان عضو عدم تعهد نمی شود و جمله ای گفت که هزاران کتاب می ارزد :
حاصل جمع چند صفر همیشه صفر است .
یعنی اتحاد با کشورهای ضعیف هیچ ارزشی ندارد در عمل هم سازمان هایی مانند عدم تعهد هیچ ارزشی نداشته و نخواهند داشت .
دیگر دیپلمات شهیر پاکستانی خود ذوالفقار علی بوتو بود ، بوتو کسی است که نطق وی در مخالفت با جدایی بنگلادش از پاکستان ، گریه نمایندگان دولت ها در شورای امنیت را درآورد.
البته قدرت نرم پاکستان به دیپلماسی محدود نیست و پاکستان حقوقدانان برجسته ای نیز دارد .
در کل شبه قاره هند چه از نظر دیپلماسی و چه حقوقی افراد بزرگی را پرورانده است یک نمونه قاضی ویرا مانتری قاضی مشهور سریلانکایی دیوان بین المللی دادگستری که از مهمترین قضات تاثیر گذار و رویه ساز دیوان در تاریخ این نهاد قضایی بوده است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
معضل متوسط بودن ایران که در اینجا گفته بودم چگونه مردم ما را گرفتار کرده است، حالا گویا ایالات متحده و حتی شاید بتوان گفت نظام جهانی را هم گرفتار خودش کرده است. از یک طرف ایران دولت آنقدر کوچکی نیست که بتوان اعمالش را نادیده گرفت. آمریکا پس از قضیه بحران موشکی، شصت سال است که کوبای کمونیست را در نزدیکی ساحل خود تحمل کرده است. حالا فرض کنید همین کوبا به جای ده میلیون نفر، نود میلیون نفر جمعیت بهاضافهٔ یکی از بزرگترین ذخایر نفتی و گازی جهان را داشت. در آن صورت حضور دولتی با ویژگیهای دولت کوبا در مجاورت آمریکا معنای دیگری پیدا میکرد. باز فرض کنید جمعیت این کشور ۳۰۰ میلیون نفر و وسعتش مثلاً پنج میلیون کیلومتر مربع بود. در هر کدام از این سناریوها وضعیت متفاوت میشد.
ایران کشور کوچکی نیست، ولی از طرفی ابرقدرت هم نیست که مرکز ثقل سیاست خارجی یک ابرقدرت دیگر، مقابله با ایران باشد. ایران، آلمانِ مسلط بر اروپای قارهای، روسیه، چین و هند نیست. شهروند معمولی آمریکا نمیپذیرد که کیفیت زندگیاش قدری پایین بیاید و شاهد ورود چند صد عدد تابوت سربازان آمریکایی به کشورش باشد، با این توجیه که میخواهیم بر فلان کشور در آن طرف کره زمین پیروز شویم. اگر طرف مقابل آمریکا چین بود، فکر میکنم قضیه تفاوت میکرد. ضمن اینکه دولتهای ابرقدرت معمولاً در به چالش کشیدن نظم موجود جهانی محتاطتر عمل میکنند، چون به هر حال آن نظم به سود خودشان است.
حالا کسانی خیلی جدی باور دارند که ایران با حجم تولید ناخالص داخلی ۳۰۰ میلیارد دلار [ایران امروز یکی از پایینترین درآمدهای سرانه در جهان را دارد] در حال حاضر «ابرقدرت چهارم جهان» است؛ یا تصور میکنند میتوان نظم طولانیمدت بینالمللی در مورد آزادی کشتیرانی در آبراهها را ابطال کرد. این دیگر چیزی نیست که نظم جهانی بپذیرد. شما فرض کنید جهان بپذیرد که ایران از کشتیها در تنگه هرمز عوارض عبور بگیرد. فردا دولت اندونزی خواهد گفت که ما با نزدیک ۳۰۰ میلیون نفر جمعیت مگر چه چیزمان کمتر است که نتوانیم از تنگه مالاکا پول در بیاوریم؟ وقتی مسئلهٔ به این سادگی درک نمیشود و توهم جای درک واقعیتها را میگیرد، نتیجه این میشود که کارها گره میخورند. سالها میگذرند و این گرهها باز نمیشوند و منابع کشور به همراه عمر ما را تحلیل میبرند.
مهرپویا علا
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایران کشور کوچکی نیست، ولی از طرفی ابرقدرت هم نیست که مرکز ثقل سیاست خارجی یک ابرقدرت دیگر، مقابله با ایران باشد. ایران، آلمانِ مسلط بر اروپای قارهای، روسیه، چین و هند نیست. شهروند معمولی آمریکا نمیپذیرد که کیفیت زندگیاش قدری پایین بیاید و شاهد ورود چند صد عدد تابوت سربازان آمریکایی به کشورش باشد، با این توجیه که میخواهیم بر فلان کشور در آن طرف کره زمین پیروز شویم. اگر طرف مقابل آمریکا چین بود، فکر میکنم قضیه تفاوت میکرد. ضمن اینکه دولتهای ابرقدرت معمولاً در به چالش کشیدن نظم موجود جهانی محتاطتر عمل میکنند، چون به هر حال آن نظم به سود خودشان است.
حالا کسانی خیلی جدی باور دارند که ایران با حجم تولید ناخالص داخلی ۳۰۰ میلیارد دلار [ایران امروز یکی از پایینترین درآمدهای سرانه در جهان را دارد] در حال حاضر «ابرقدرت چهارم جهان» است؛ یا تصور میکنند میتوان نظم طولانیمدت بینالمللی در مورد آزادی کشتیرانی در آبراهها را ابطال کرد. این دیگر چیزی نیست که نظم جهانی بپذیرد. شما فرض کنید جهان بپذیرد که ایران از کشتیها در تنگه هرمز عوارض عبور بگیرد. فردا دولت اندونزی خواهد گفت که ما با نزدیک ۳۰۰ میلیون نفر جمعیت مگر چه چیزمان کمتر است که نتوانیم از تنگه مالاکا پول در بیاوریم؟ وقتی مسئلهٔ به این سادگی درک نمیشود و توهم جای درک واقعیتها را میگیرد، نتیجه این میشود که کارها گره میخورند. سالها میگذرند و این گرهها باز نمیشوند و منابع کشور به همراه عمر ما را تحلیل میبرند.
مهرپویا علا
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍6😢2❤1
آلون میزراحی:
یکی از دلایلی که اینقدر طولانی بر گفتن «احتمال صفر برای توافق» پافشاری کردم این است که اسرائیلِ خودم را میشناسم.
و همانطور که پیش از این یک میلیون بار گفتهام: اسرائیل همیشه تنشها را افزایش میدهد (تشدید میکند) و تا زمانی که اجازه بقا داشته باشد، هیچکس، چه رسد به ایران، هرگز روی آرامش را نخواهد دید.
راه رسیدن به صلح در جهان از مسیر پایان دادن به صهیونیسم و اسرائیل میگذرد. هیچ راه میانبری وجود ندارد.
Alon Mizrahi:
One of the reasons I insisted on saying '0% chance of a deal' for so long is because I know my Israel. And like I said a million times before: Israel always escalates, and no one, let alone Iran, will ever have peace while it is allowed to exist.
The road to peace in the world goes through ending Zionism, and Israel. There is no bypass
#فرهیختگان راهی به رهایی
یکی از دلایلی که اینقدر طولانی بر گفتن «احتمال صفر برای توافق» پافشاری کردم این است که اسرائیلِ خودم را میشناسم.
و همانطور که پیش از این یک میلیون بار گفتهام: اسرائیل همیشه تنشها را افزایش میدهد (تشدید میکند) و تا زمانی که اجازه بقا داشته باشد، هیچکس، چه رسد به ایران، هرگز روی آرامش را نخواهد دید.
راه رسیدن به صلح در جهان از مسیر پایان دادن به صهیونیسم و اسرائیل میگذرد. هیچ راه میانبری وجود ندارد.
Alon Mizrahi:
One of the reasons I insisted on saying '0% chance of a deal' for so long is because I know my Israel. And like I said a million times before: Israel always escalates, and no one, let alone Iran, will ever have peace while it is allowed to exist.
The road to peace in the world goes through ending Zionism, and Israel. There is no bypass
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5🤬3❤2👎1
کارنامه جریان ایرانی طرفدار فشار حداکثری
توافق ایران و آمریکا میتوانست قبل نهم اسفند هم شکل بگیره، در شب نهم اسفند بدر بوسعیدی وزیر خارجه عمان صراحتا گفت که ایران آمادگی کامل برای توافق و تقریبا پذیرش کامل خواسته های آمریکا را دارد. آنچه بدر بوسعیدی میگفت دستاوردهایی حتی به مراتب بیشتر از الان برای امریکا و ترامپ داشت، اما نتانیاهو با کمک دیاسپورا و سلطنتطلبان، تصویر فانتزی از جنگ با ایران به ترامپ ارائه دادند و به وی اطمینان دادند که چندروزه میتوانی ایران را تصرف کرده و رژیم را تغییر بدهی. تحلیلهای کارشناسنمایان فارسیزبان و غیرفارسیزبان که جنگ با ایران را سادهسازی میکردند و مدعی بودند که محال است ایران بتواند تنگه هرمز را ببند، همگی در تشویق به جنگ موثر بودند. دهها تظاهرات پر جمعیت در مناطق مختلف جهان که به احتمال زیاد با هزینه اسرائیل و با کارگردانی سلطنت طلبان و پیاده نظام نادانشان از عوام دیاسپورا برگزار شد، ترامپ را مطمئن ساخت که مردم ایران با دستهگل منتظر حمله او هستند و اگر رهبر را بزند کار تمام و رژیم ساقط است. حمله کرد و در کارش ماند و در باتلاق ایران فرو افتاد، نتیجه چه شد؟
کشتار میناب
ناو دنا
لامرد
فولاد
پتروشیمی
ورزشگاه آزادی
کاخ گلستان، چهلستون و فلکالافلاک
پل کرج
کشته شدن معلولان در قزوین
کشته شدن بیماران در بیمارستان
کشته شدن مردم در سیزده بدر
نتیجه در سیاست داخلی
اختناق ، اعدام بیرویه زندانیان، زندانیشدن انبوه مردم و حکمهای سنگین به استناد قانون تشدید مجازات جاسوسی و…..
اگر هشتم اسفند توافق می شد الان هیچکدام از این مصیبتها نبود این قدر اعدام هم نبود فضا هم بازتر بود .
در یک پیشزمینه کلانتر میتوان گفت اگر سیاست فشار حداکثری ترامپ و مطالبه این سیاست از سوی جریان سلطنتطلب و فرشگردی و اسراییلیها نبود و برجام هوا نمیشد نه ایران ذخیره اورانیوم فعلی را داشت که برای امریکا حس تهدید ایجاد کنه و نه این همه مصیبت و فشار اقتصادی و تبعات آن متوجه ایران میگردید ، بدون سیاست فشار حداکثری ترامپ به احتمال زیاد ایران شاهد بحرانهای اقتصادی از نیمه دوم دهه نود به بعد نبود، آبان ۹۸ اتفاق نمیافتاد و ترور سردار سلیمانی و درنتیجه حمله به عین الاسد و سقوط هواپیمای اوکراینی هم رخ نمی داد ، جنگ دوازده روزه هم نمیشد و حوادث تلخ دی ماه ۱۴۰۴ هم به وجود نمیآمد ، اینها به انضمام تمام مصائب بعد از جنگ چهل روزه اخیر ناشی از فشار حداکثری ترامپ هستند و فاکتورش را باید به حساب جریان ایرانی طرفدار فشار حداکثری یعنی سلطنت طلبان و فرشگردیها و نوفدی و شخص رضاپهلوی نوشت.
اینها و همه آنان که در طول این سالها در دفاع از تحریم و جنگ و فشار حداکثری و در ستایش و تمجید پهلوی به عنوان نماد ایرانی سیاست فشار حداکثری نوشتند و گفتند در خون همه ایرانیانی که در حوادث تلخ مانند آبان ۹۸ و هواپیمای اوکراینی و دی ماه ۱۴۰۴ و جنگ های دوازده روزه و چهل روزه کشته شدند و اعدام شدند و … مسولیت دارند.
بهمنی قاجار
#فرهیختگان راهی به رهایی
توافق ایران و آمریکا میتوانست قبل نهم اسفند هم شکل بگیره، در شب نهم اسفند بدر بوسعیدی وزیر خارجه عمان صراحتا گفت که ایران آمادگی کامل برای توافق و تقریبا پذیرش کامل خواسته های آمریکا را دارد. آنچه بدر بوسعیدی میگفت دستاوردهایی حتی به مراتب بیشتر از الان برای امریکا و ترامپ داشت، اما نتانیاهو با کمک دیاسپورا و سلطنتطلبان، تصویر فانتزی از جنگ با ایران به ترامپ ارائه دادند و به وی اطمینان دادند که چندروزه میتوانی ایران را تصرف کرده و رژیم را تغییر بدهی. تحلیلهای کارشناسنمایان فارسیزبان و غیرفارسیزبان که جنگ با ایران را سادهسازی میکردند و مدعی بودند که محال است ایران بتواند تنگه هرمز را ببند، همگی در تشویق به جنگ موثر بودند. دهها تظاهرات پر جمعیت در مناطق مختلف جهان که به احتمال زیاد با هزینه اسرائیل و با کارگردانی سلطنت طلبان و پیاده نظام نادانشان از عوام دیاسپورا برگزار شد، ترامپ را مطمئن ساخت که مردم ایران با دستهگل منتظر حمله او هستند و اگر رهبر را بزند کار تمام و رژیم ساقط است. حمله کرد و در کارش ماند و در باتلاق ایران فرو افتاد، نتیجه چه شد؟
کشتار میناب
ناو دنا
لامرد
فولاد
پتروشیمی
ورزشگاه آزادی
کاخ گلستان، چهلستون و فلکالافلاک
پل کرج
کشته شدن معلولان در قزوین
کشته شدن بیماران در بیمارستان
کشته شدن مردم در سیزده بدر
نتیجه در سیاست داخلی
اختناق ، اعدام بیرویه زندانیان، زندانیشدن انبوه مردم و حکمهای سنگین به استناد قانون تشدید مجازات جاسوسی و…..
اگر هشتم اسفند توافق می شد الان هیچکدام از این مصیبتها نبود این قدر اعدام هم نبود فضا هم بازتر بود .
در یک پیشزمینه کلانتر میتوان گفت اگر سیاست فشار حداکثری ترامپ و مطالبه این سیاست از سوی جریان سلطنتطلب و فرشگردی و اسراییلیها نبود و برجام هوا نمیشد نه ایران ذخیره اورانیوم فعلی را داشت که برای امریکا حس تهدید ایجاد کنه و نه این همه مصیبت و فشار اقتصادی و تبعات آن متوجه ایران میگردید ، بدون سیاست فشار حداکثری ترامپ به احتمال زیاد ایران شاهد بحرانهای اقتصادی از نیمه دوم دهه نود به بعد نبود، آبان ۹۸ اتفاق نمیافتاد و ترور سردار سلیمانی و درنتیجه حمله به عین الاسد و سقوط هواپیمای اوکراینی هم رخ نمی داد ، جنگ دوازده روزه هم نمیشد و حوادث تلخ دی ماه ۱۴۰۴ هم به وجود نمیآمد ، اینها به انضمام تمام مصائب بعد از جنگ چهل روزه اخیر ناشی از فشار حداکثری ترامپ هستند و فاکتورش را باید به حساب جریان ایرانی طرفدار فشار حداکثری یعنی سلطنت طلبان و فرشگردیها و نوفدی و شخص رضاپهلوی نوشت.
اینها و همه آنان که در طول این سالها در دفاع از تحریم و جنگ و فشار حداکثری و در ستایش و تمجید پهلوی به عنوان نماد ایرانی سیاست فشار حداکثری نوشتند و گفتند در خون همه ایرانیانی که در حوادث تلخ مانند آبان ۹۸ و هواپیمای اوکراینی و دی ماه ۱۴۰۴ و جنگ های دوازده روزه و چهل روزه کشته شدند و اعدام شدند و … مسولیت دارند.
بهمنی قاجار
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍12👎7❤6
صورت زخمی یک سنت
اخیرا نوشته ای را در جایی دیدم با عنوان «آنان که ایران را نفروختند» به قلم شیدا سراج. هرچند نویسنده را نمی شناسم ولی، به دلیل مضامین نوشته اش و نیز از این که مرا هم با حسن ظن در شمار این نوع افراد ذکر کرده بود، صمیمانه تشکر می کنم. اما انگیزه تحریر این یادداشت نکته دیگری است که شرحی در باب آن می آورم.
نویسنده دوست عزیز و گرامی جناب علیرضا رجایی را یکی از افرادی دانسته که به تعبیر او «ایران را نفروختند». سخنی است حق و درست. وی شرحی نیز در باب مناقب ایشان آورده که صد البته درست و منطبق با واقعیت عینی است. اما آنچه مرا وادار کرد که حرفی بزنم تعبیری بود که اندیشیدم آن را با مخاطبان در میان بگذارم. نویسنده نوشته است: «علیرضا رجایی فقط یک نام نیست؛ صورت زخمی یک سنت است».
به گمانم شاه بیت نوشته نویسنده همین جمله است. البته مخاطبان توجه دارند که این جمله اشارتی است به از دست دادن نیمی از صورت و از جمله بی فروغ شدن یک چشم رجایی در دوران زندان. ظاهرا نویسنده این واقعیت تلخ را به مثابه یک استعاره مورد استفاده قرار داده است.
گویا جمله «یک سنت» در متن اشارتی است به سنت حسنه مجموعه افراد وابسته به طیف «ملی-مذهبی»، که درست هم هست، اما می توان این استعاره را گسترش داد و گفت «صورت» بسیارانی که حداقل در این ۴۷ سال در ساختار جمهوری اسلامی زیسته اما نه تن به استبداد داخلی داده و نه تن به تجاوزهای بیگانگان و طالب دموکراسی و آزادی و استقلال و بهبود حداقلی زیست مردمان و شهروندان بوده و پای «ایران» به مثابه یک کشور و میهن ایستاده اند، «زخمی» است. جدای از هر نوع محاسبه ای، لازم است گفته شود که همه این ها «بهای آزادی» و مستقل و آزاد زیستن است؛ از این منظر، جای هیچ گونه گله و شکوه ای هم نیست.
در این میان کسانی چون مهندس عزت الله سحابی، دخترش هاله سحابی و هدی صابر هزینه های زیادی داده اند و به ویژه هاله و هدی که عزیزترین موهبت زندگی یعنی جانشان را هم در پای ارزش های اخلاقی و وفاداری سیاسی به آرمان هایشان نثار کرده اند. بی گمان سابقه و سرشت و سرنوشت علیرضا رجایی شاهدی زنده از این صورت های زخمی است.
متأسفانه مسئولان حاکم کنونی در این شرایط ویرانگر؛ شرایطی که همه چیز در معرض خطر جدی است، همچنان به همان حکمرانی معیوب گذشته ادامه می دهند و همچنان با داغ و درفش با منتقدان و مخالفان برخورد می کنند. چوبه های دار حتی بیش از گذشته برپاست و زندان ها همچنان پُرتر و مصادره های اموال همچنان ادامه دارد! گویا قرار نیست حداقل از سیر حوادث در این کمتر از نیم قرن عبرتی حاصل شود!
برای درگذشتگان رحمت و غفران الهی آرزو می کنم و برای زندگان و به ویژه برای دوست و برادر عزیز و ارجمندمان رجایی آرزوی سلامتی و موفقیت دارم. امید آن است که افراد وفادار به این سنت هرچند زخمی، در زندگی شان شاهد تحقق حداقل بخشی از آرزوهایشان باشند.
حسن یوسفی اشکوری
یکشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
اخیرا نوشته ای را در جایی دیدم با عنوان «آنان که ایران را نفروختند» به قلم شیدا سراج. هرچند نویسنده را نمی شناسم ولی، به دلیل مضامین نوشته اش و نیز از این که مرا هم با حسن ظن در شمار این نوع افراد ذکر کرده بود، صمیمانه تشکر می کنم. اما انگیزه تحریر این یادداشت نکته دیگری است که شرحی در باب آن می آورم.
نویسنده دوست عزیز و گرامی جناب علیرضا رجایی را یکی از افرادی دانسته که به تعبیر او «ایران را نفروختند». سخنی است حق و درست. وی شرحی نیز در باب مناقب ایشان آورده که صد البته درست و منطبق با واقعیت عینی است. اما آنچه مرا وادار کرد که حرفی بزنم تعبیری بود که اندیشیدم آن را با مخاطبان در میان بگذارم. نویسنده نوشته است: «علیرضا رجایی فقط یک نام نیست؛ صورت زخمی یک سنت است».
به گمانم شاه بیت نوشته نویسنده همین جمله است. البته مخاطبان توجه دارند که این جمله اشارتی است به از دست دادن نیمی از صورت و از جمله بی فروغ شدن یک چشم رجایی در دوران زندان. ظاهرا نویسنده این واقعیت تلخ را به مثابه یک استعاره مورد استفاده قرار داده است.
گویا جمله «یک سنت» در متن اشارتی است به سنت حسنه مجموعه افراد وابسته به طیف «ملی-مذهبی»، که درست هم هست، اما می توان این استعاره را گسترش داد و گفت «صورت» بسیارانی که حداقل در این ۴۷ سال در ساختار جمهوری اسلامی زیسته اما نه تن به استبداد داخلی داده و نه تن به تجاوزهای بیگانگان و طالب دموکراسی و آزادی و استقلال و بهبود حداقلی زیست مردمان و شهروندان بوده و پای «ایران» به مثابه یک کشور و میهن ایستاده اند، «زخمی» است. جدای از هر نوع محاسبه ای، لازم است گفته شود که همه این ها «بهای آزادی» و مستقل و آزاد زیستن است؛ از این منظر، جای هیچ گونه گله و شکوه ای هم نیست.
در این میان کسانی چون مهندس عزت الله سحابی، دخترش هاله سحابی و هدی صابر هزینه های زیادی داده اند و به ویژه هاله و هدی که عزیزترین موهبت زندگی یعنی جانشان را هم در پای ارزش های اخلاقی و وفاداری سیاسی به آرمان هایشان نثار کرده اند. بی گمان سابقه و سرشت و سرنوشت علیرضا رجایی شاهدی زنده از این صورت های زخمی است.
متأسفانه مسئولان حاکم کنونی در این شرایط ویرانگر؛ شرایطی که همه چیز در معرض خطر جدی است، همچنان به همان حکمرانی معیوب گذشته ادامه می دهند و همچنان با داغ و درفش با منتقدان و مخالفان برخورد می کنند. چوبه های دار حتی بیش از گذشته برپاست و زندان ها همچنان پُرتر و مصادره های اموال همچنان ادامه دارد! گویا قرار نیست حداقل از سیر حوادث در این کمتر از نیم قرن عبرتی حاصل شود!
برای درگذشتگان رحمت و غفران الهی آرزو می کنم و برای زندگان و به ویژه برای دوست و برادر عزیز و ارجمندمان رجایی آرزوی سلامتی و موفقیت دارم. امید آن است که افراد وفادار به این سنت هرچند زخمی، در زندگی شان شاهد تحقق حداقل بخشی از آرزوهایشان باشند.
حسن یوسفی اشکوری
یکشنبه ۲۴ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7👍6
ذکر و یاد در قرآن کریم
علی رضا معینی
◼️ مقدمه
آدمی موجودی است فراموشکار. گویی از همان روز که از عالم قرب به جهان کثرت قدم نهاد، با سایهای به نام «نسیان» همخانه شد. تاریخ بشر را اگر از منظر قرآن بنگریم، تاریخ یادآوریها و فراموشیهاست؛ داستان پیامبرانی است که آمدهاند تا انسان را به حقیقتی متذکر کنند که پیشتر با آن آشنا بوده و سپس از یاد برده است. از همین رو قرآن بیش از آنکه کتاب تعلیم مجهولات باشد، کتاب تذکر معلومات است. خود را «ذکر» مینامد و پیامبر را «مذکّر» میخواند؛ «فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکِّرٌ» (غاشیه: ۲۱).
در این منظومه فکری، یکی از بنیادیترین مفاهیم قرآن «ذکر» است؛ واژهای که همچون رشتهای نورانی سراسر قرآن را به یکدیگر پیوند میدهد. ذکر در قرآن تنها یک عمل عبادی یا یک ورد زبانی نیست؛ حقیقتی است که از زبان تا جان، از عبادت تا معرفت، از حافظه فردی تا هویت جمعی امتداد مییابد.
◼️ ذکر؛ بازگشت به حقیقت فراموششده
در نگاه قرآن، حقیقت از انسان پنهان نیست؛ بلکه فراموش شده است. از این رو رسالت انبیا بیش از آنکه آموزش باشد، یادآوری است. قرآن بارها خود را «تذکره» و «ذکر» میخواند؛ یعنی یادنامهای برای بیدار کردن فطرت خفته انسان.
از این منظر، ایمان نوعی بازگشت است، نه صرفاً حرکت به سوی امری ناشناخته. مؤمن کسی است که از خواب غفلت بیدار شده و بار دیگر حقیقت را به یاد آورده است. از همین رو قرآن درباره اهل بصیرت میگوید: «إِنَّمَا یَتَذَکَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ»؛ تنها خردمنداناند که متذکر میشوند (رعد: ۱۹).
◼️ ذکر؛ نام دیگر قرآن
یکی از شگفتیهای قرآن آن است که بارها خود را «ذکر» نامیده است. «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» (حجر: ۹). در این آیه، ذکر نامی برای قرآن است.
این نامگذاری بسیار معنادار است. قرآن کتابی نیست که صرفاً بر حجم اطلاعات انسان بیفزاید؛ کتابی است که حجاب غفلت را از برابر دیدگان او کنار میزند. از همین رو درباره خویش میگوید: «لَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَیْکُمْ کِتَابًا فِیهِ ذِکْرُکُمْ» (انبیاء: ۱۰)؛ کتابی که در آن یاد و شرف و هویت شما نهفته است.
قرآن میخواهد انسان را به خویشتن بازگرداند؛ به حقیقتی که در غوغای زندگی روزمره گم شده است.
◼️ ذکر خدا؛ آرامش هستی انسان
شاید مشهورترین آموزه قرآن درباره ذکر در این آیه متجلی شده باشد: «أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد: ۲۸).
این آیه یکی از ژرفترین تحلیلهای روانشناختی قرآن از انسان است. قرآن نمیگوید دلها با ثروت آرام میگیرند یا با قدرت و شهرت؛ بلکه آرامش را در یاد خدا میجوید. زیرا اضطراب، محصول گسیختگی انسان از سرچشمه معناست و ذکر، بازپیوند با آن سرچشمه.
در اینجا ذکر صرف تلفظ نام خدا نیست؛ بلکه نوعی حضور قلبی و آگاهی وجودی است. ممکن است زبان خاموش باشد اما دل ذاکر باشد، و ممکن است زبان بسیار گویا باشد اما جان در غفلت فرو رفته باشد.
◼️ نماز؛ صورت عملی ذکر
قرآن فلسفه نماز را در عبارتی کوتاه و درخشان بیان کرده است: «أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِکْرِی» (طه: ۱۴)؛ نماز را برای یاد من برپا دار.
این آیه روح نماز را آشکار میکند. مقصود نهایی از نماز ذکر است. رکوع و سجود و قیام و قعود همه ابزارهایی هستند برای آنکه انسان لحظهای از پراکندگی بیرون آید و در محضر خدا حاضر شود.
از همین رو در روز جمعه نیز مؤمنان فراخوانده میشوند که به هنگام ندای نماز، «إِلَىٰ ذِکْرِ اللَّهِ» بشتابند (جمعه: ۹). نماز در حقیقت مدرسه حضور است و ذکر، جان نماز.
◼️ ذکر؛ درمان غفلت
در دستگاه معرفتی قرآن، بزرگترین بیماری انسان جهل نیست، بلکه غفلت است. جهل ندانستن است، اما غفلت فراموش کردن است.
قرآن بارها انسان را از غفلت برحذر میدارد و ذکر را درمان آن معرفی میکند. درباره کسانی که از یاد خدا روی گردان میشوند میفرماید: «وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْکًا» (طه: ۱۲۴)؛ هر کس از یاد من روی بگرداند، زندگی تنگ و دشواری خواهد داشت.
همچنین درباره منافقان میگوید: «اسْتَحْوَذَ عَلَیْهِمُ الشَّیْطَانُ فَأَنْسَاهُمْ ذِکْرَ اللَّهِ» (مجادله: ۱۹). سلطه شیطان از آنجا آغاز میشود که انسان یاد خدا را از دست میدهد.
◼️ ذکر و اخلاق
اخلاق در قرآن از یاد خدا جدا نیست. فضیلتهای اخلاقی در زمینی میرویند که با ذکر خدا آبیاری شده باشد.
قرآن درباره اهل تقوا میگوید: «إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّیْطَانِ تَذَکَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ» (اعراف: ۲۰۱). انسان پارسا نیز ممکن است در معرض وسوسه قرار گیرد، اما تفاوت او با دیگران در این است که متذکر میشود و همین تذکر، چشم بصیرتش را میگشاید.👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی رضا معینی
◼️ مقدمه
آدمی موجودی است فراموشکار. گویی از همان روز که از عالم قرب به جهان کثرت قدم نهاد، با سایهای به نام «نسیان» همخانه شد. تاریخ بشر را اگر از منظر قرآن بنگریم، تاریخ یادآوریها و فراموشیهاست؛ داستان پیامبرانی است که آمدهاند تا انسان را به حقیقتی متذکر کنند که پیشتر با آن آشنا بوده و سپس از یاد برده است. از همین رو قرآن بیش از آنکه کتاب تعلیم مجهولات باشد، کتاب تذکر معلومات است. خود را «ذکر» مینامد و پیامبر را «مذکّر» میخواند؛ «فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکِّرٌ» (غاشیه: ۲۱).
در این منظومه فکری، یکی از بنیادیترین مفاهیم قرآن «ذکر» است؛ واژهای که همچون رشتهای نورانی سراسر قرآن را به یکدیگر پیوند میدهد. ذکر در قرآن تنها یک عمل عبادی یا یک ورد زبانی نیست؛ حقیقتی است که از زبان تا جان، از عبادت تا معرفت، از حافظه فردی تا هویت جمعی امتداد مییابد.
◼️ ذکر؛ بازگشت به حقیقت فراموششده
در نگاه قرآن، حقیقت از انسان پنهان نیست؛ بلکه فراموش شده است. از این رو رسالت انبیا بیش از آنکه آموزش باشد، یادآوری است. قرآن بارها خود را «تذکره» و «ذکر» میخواند؛ یعنی یادنامهای برای بیدار کردن فطرت خفته انسان.
از این منظر، ایمان نوعی بازگشت است، نه صرفاً حرکت به سوی امری ناشناخته. مؤمن کسی است که از خواب غفلت بیدار شده و بار دیگر حقیقت را به یاد آورده است. از همین رو قرآن درباره اهل بصیرت میگوید: «إِنَّمَا یَتَذَکَّرُ أُولُو الْأَلْبَابِ»؛ تنها خردمنداناند که متذکر میشوند (رعد: ۱۹).
◼️ ذکر؛ نام دیگر قرآن
یکی از شگفتیهای قرآن آن است که بارها خود را «ذکر» نامیده است. «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّکْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ» (حجر: ۹). در این آیه، ذکر نامی برای قرآن است.
این نامگذاری بسیار معنادار است. قرآن کتابی نیست که صرفاً بر حجم اطلاعات انسان بیفزاید؛ کتابی است که حجاب غفلت را از برابر دیدگان او کنار میزند. از همین رو درباره خویش میگوید: «لَقَدْ أَنْزَلْنَا إِلَیْکُمْ کِتَابًا فِیهِ ذِکْرُکُمْ» (انبیاء: ۱۰)؛ کتابی که در آن یاد و شرف و هویت شما نهفته است.
قرآن میخواهد انسان را به خویشتن بازگرداند؛ به حقیقتی که در غوغای زندگی روزمره گم شده است.
◼️ ذکر خدا؛ آرامش هستی انسان
شاید مشهورترین آموزه قرآن درباره ذکر در این آیه متجلی شده باشد: «أَلَا بِذِکْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد: ۲۸).
این آیه یکی از ژرفترین تحلیلهای روانشناختی قرآن از انسان است. قرآن نمیگوید دلها با ثروت آرام میگیرند یا با قدرت و شهرت؛ بلکه آرامش را در یاد خدا میجوید. زیرا اضطراب، محصول گسیختگی انسان از سرچشمه معناست و ذکر، بازپیوند با آن سرچشمه.
در اینجا ذکر صرف تلفظ نام خدا نیست؛ بلکه نوعی حضور قلبی و آگاهی وجودی است. ممکن است زبان خاموش باشد اما دل ذاکر باشد، و ممکن است زبان بسیار گویا باشد اما جان در غفلت فرو رفته باشد.
◼️ نماز؛ صورت عملی ذکر
قرآن فلسفه نماز را در عبارتی کوتاه و درخشان بیان کرده است: «أَقِمِ الصَّلَاةَ لِذِکْرِی» (طه: ۱۴)؛ نماز را برای یاد من برپا دار.
این آیه روح نماز را آشکار میکند. مقصود نهایی از نماز ذکر است. رکوع و سجود و قیام و قعود همه ابزارهایی هستند برای آنکه انسان لحظهای از پراکندگی بیرون آید و در محضر خدا حاضر شود.
از همین رو در روز جمعه نیز مؤمنان فراخوانده میشوند که به هنگام ندای نماز، «إِلَىٰ ذِکْرِ اللَّهِ» بشتابند (جمعه: ۹). نماز در حقیقت مدرسه حضور است و ذکر، جان نماز.
◼️ ذکر؛ درمان غفلت
در دستگاه معرفتی قرآن، بزرگترین بیماری انسان جهل نیست، بلکه غفلت است. جهل ندانستن است، اما غفلت فراموش کردن است.
قرآن بارها انسان را از غفلت برحذر میدارد و ذکر را درمان آن معرفی میکند. درباره کسانی که از یاد خدا روی گردان میشوند میفرماید: «وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِکْرِی فَإِنَّ لَهُ مَعِیشَةً ضَنْکًا» (طه: ۱۲۴)؛ هر کس از یاد من روی بگرداند، زندگی تنگ و دشواری خواهد داشت.
همچنین درباره منافقان میگوید: «اسْتَحْوَذَ عَلَیْهِمُ الشَّیْطَانُ فَأَنْسَاهُمْ ذِکْرَ اللَّهِ» (مجادله: ۱۹). سلطه شیطان از آنجا آغاز میشود که انسان یاد خدا را از دست میدهد.
◼️ ذکر و اخلاق
اخلاق در قرآن از یاد خدا جدا نیست. فضیلتهای اخلاقی در زمینی میرویند که با ذکر خدا آبیاری شده باشد.
قرآن درباره اهل تقوا میگوید: «إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّیْطَانِ تَذَکَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ» (اعراف: ۲۰۱). انسان پارسا نیز ممکن است در معرض وسوسه قرار گیرد، اما تفاوت او با دیگران در این است که متذکر میشود و همین تذکر، چشم بصیرتش را میگشاید.👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍1
👆در این نگاه، اخلاق نتیجه آگاهی دائمی از حضور خداوند است. ذکر، نگهبان درون آدمی است.
◼️ ذکر و هویت انسانی
قرآن در برخی آیات، ذکر را به معنای شرف، اعتبار و هویت به کار برده است. درباره قرآن میفرماید: «وَإِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ وَلِقَوْمِکَ» (زخرف: ۴۴)؛ این کتاب برای تو و قوم تو مایه یاد و شرف است.
انسان و جامعهای که حافظه معنوی خود را از دست بدهند، دچار بحران هویت خواهند شد. ذکر حافظه روحانی بشر است؛ همان نیرویی که انسان را به ریشههای معنوی خویش پیوند میدهد.
◼️ ذکر پیامبران
در قرآن بارها از «ذکر» پیامبران سخن گفته شده است؛ «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ مَرْیَمَ» (مریم: ۱۶)، «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ إِبْرَاهِیمَ» (مریم: ۴۱)، «وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ» (ص: ۴۱).
این یادکردها صرف نقل تاریخ نیستند. قرآن نمیخواهد گذشته را روایت کند، بلکه میخواهد الگوهای زیستن را پیش چشم انسان بگذارد. ذکر پیامبران، یادآوری امکان تعالی انسان است.
◼️ ذکر؛ از زبان تا جان
یکی از کاستیهای فهم رایج آن است که ذکر را تنها به ذکر زبانی فرو میکاهد. حال آنکه افق قرآنی بسیار گستردهتر است.
قرآن از مردان و زنانی سخن میگوید که «ذَاکِرِینَ اللَّهَ کَثِیرًا وَالذَّاکِرَاتِ» هستند (احزاب: ۳۵). مقصود تنها کثرت الفاظ نیست، بلکه کیفیتی از حضور دائمی است.
از سوی دیگر، قرآن درباره خردمندان میگوید: «الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ» (آلعمران: ۱۹۱). آنان در همه احوال به یاد خدا هستند؛ ایستاده، نشسته و آرمیده.
در این مرتبه، ذکر از یک عمل به یک حالت و از یک حالت به یک مقام تبدیل میشود. انسان نه فقط خدا را یاد میکند، بلکه سراسر زندگی او یاد خدا میشود.
◼️ ختام کلام
اگر بخواهیم عصاره آموزههای قرآن درباره ذکر را در یک جمله بیان کنیم، باید گفت: ذکر، هنرِ حاضر شدن در محضر حقیقت است.
ذکر در قرآن تنها یک عبادت نیست؛ یک شیوه زیستن است. قرآن ذکر است؛ نماز ذکر است؛ یاد پیامبران ذکر است؛ اندیشیدن در آیات الهی ذکر است؛ و هر آنچه انسان را از غفلت به آگاهی و از پراکندگی به حضور برساند، در قلمرو ذکر قرار میگیرد.
در برابر ذکر، غفلت ایستاده است؛ و بسیاری از سقوطهای انسانی از همین غفلت آغاز میشود. انسان خدا را فراموش میکند، سپس خویشتن را فراموش میکند، و سرانجام راه و مقصد خویش را گم میکند.
پیام جاودانه قرآن آن است که راه نجات انسان نه در انباشتن بیپایان اطلاعات، بلکه در بیدار نگه داشتن شعله یاد است؛ همان یاد مقدسی که دل را آرام میکند، عقل را روشن میسازد، اخلاق را استوار میکند و انسان را به سرچشمه حقیقت بازمیگرداند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
◼️ ذکر و هویت انسانی
قرآن در برخی آیات، ذکر را به معنای شرف، اعتبار و هویت به کار برده است. درباره قرآن میفرماید: «وَإِنَّهُ لَذِکْرٌ لَکَ وَلِقَوْمِکَ» (زخرف: ۴۴)؛ این کتاب برای تو و قوم تو مایه یاد و شرف است.
انسان و جامعهای که حافظه معنوی خود را از دست بدهند، دچار بحران هویت خواهند شد. ذکر حافظه روحانی بشر است؛ همان نیرویی که انسان را به ریشههای معنوی خویش پیوند میدهد.
◼️ ذکر پیامبران
در قرآن بارها از «ذکر» پیامبران سخن گفته شده است؛ «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ مَرْیَمَ» (مریم: ۱۶)، «وَاذْکُرْ فِی الْکِتَابِ إِبْرَاهِیمَ» (مریم: ۴۱)، «وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ» (ص: ۴۱).
این یادکردها صرف نقل تاریخ نیستند. قرآن نمیخواهد گذشته را روایت کند، بلکه میخواهد الگوهای زیستن را پیش چشم انسان بگذارد. ذکر پیامبران، یادآوری امکان تعالی انسان است.
◼️ ذکر؛ از زبان تا جان
یکی از کاستیهای فهم رایج آن است که ذکر را تنها به ذکر زبانی فرو میکاهد. حال آنکه افق قرآنی بسیار گستردهتر است.
قرآن از مردان و زنانی سخن میگوید که «ذَاکِرِینَ اللَّهَ کَثِیرًا وَالذَّاکِرَاتِ» هستند (احزاب: ۳۵). مقصود تنها کثرت الفاظ نیست، بلکه کیفیتی از حضور دائمی است.
از سوی دیگر، قرآن درباره خردمندان میگوید: «الَّذِینَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ قِیَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ» (آلعمران: ۱۹۱). آنان در همه احوال به یاد خدا هستند؛ ایستاده، نشسته و آرمیده.
در این مرتبه، ذکر از یک عمل به یک حالت و از یک حالت به یک مقام تبدیل میشود. انسان نه فقط خدا را یاد میکند، بلکه سراسر زندگی او یاد خدا میشود.
◼️ ختام کلام
اگر بخواهیم عصاره آموزههای قرآن درباره ذکر را در یک جمله بیان کنیم، باید گفت: ذکر، هنرِ حاضر شدن در محضر حقیقت است.
ذکر در قرآن تنها یک عبادت نیست؛ یک شیوه زیستن است. قرآن ذکر است؛ نماز ذکر است؛ یاد پیامبران ذکر است؛ اندیشیدن در آیات الهی ذکر است؛ و هر آنچه انسان را از غفلت به آگاهی و از پراکندگی به حضور برساند، در قلمرو ذکر قرار میگیرد.
در برابر ذکر، غفلت ایستاده است؛ و بسیاری از سقوطهای انسانی از همین غفلت آغاز میشود. انسان خدا را فراموش میکند، سپس خویشتن را فراموش میکند، و سرانجام راه و مقصد خویش را گم میکند.
پیام جاودانه قرآن آن است که راه نجات انسان نه در انباشتن بیپایان اطلاعات، بلکه در بیدار نگه داشتن شعله یاد است؛ همان یاد مقدسی که دل را آرام میکند، عقل را روشن میسازد، اخلاق را استوار میکند و انسان را به سرچشمه حقیقت بازمیگرداند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤4🕊1
یادی از «یک اقلیت رانتی»
عباس عبدی تحلیلگر سیاسی و پژوهشگر اجتماعی در تاریخ ۲۰ اردیبهشت در یادداشتی با عنوان «نتیجه جعل و تبعیض رسانهای» نوشت:
متاسفانه جریان سیاسی طرفدار جنگ با هدف پایان یافتن زیست متعارف در ایران، آزاد است هر رفتار رسانهای داشته باشد. در مقابل، دستان جریان طرفدار کوشش برای رسیدن به توافقی پایدار و به سود ایران به نسبت بسته است و جریان سوم ضد ایرانی نیز آزادانه از رسانههای فرامرزی کار خود را میکند. نتیجه این وضعیت به زیان کشور است. آنان بدون اطلاع دقیق از میدان و وضع کشور در پی ادامه جنگ هستند و برای سیاستگذاران جریانسازی میکنند. قطعا چنین تصمیماتی موفق و به سود کشور نخواهد بود، ولی تندروها مسئولیت هر شکستی را متوجه مجریان سیاستهای کلان خواهند نمود.
بدتر این که اکثریت مردم هم با تصمیماتی که یک اقلیت رانتی از کف خیابان تحمیل کنند همدلی نخواهند داشت. مبادا هم چوب خورده شود و هم پیاز.
****
پس از انتشار این یادداشت، هجمههای زیادی علیه نویسنده صورت گرفت و علیرغم اینکه نویسنده در تذکری یادآور شد: «برداشت خلافی از این شده، گویی آنان که در خیابان هستند همه اقلیت و رانتی هستند. در حالی که معنای متن خلاف این است و کلمه "یک" پیش از اقلیت بیانگر این معناست. آنان که شعارهای افراطی در این جمعیت میدهند یک اقلیت رانتی هستند و الا این جمعیت بسیار متنوع و حتی بسیاری از منتقدان ساختار هم در آن فراوان هستند.» اما منتقدان ساکت ننشستند و او را به مخالفت با مردم مبعوث شده کف خیابان متهم کردند.
طی دو روز گذشته و پس از انتشار اخبار توافق میان ایران و آمریکا، اقلیتی از مردم کف خیابان به مخالفت با این تصمیم برخاسته و کار را به جایی رساندهاند که علنا به رییس مجلس، رییس جمهور و وزیر امور خارجه ناسزا میگویند و علیه مسئولان به درشتگویی روی آوردهاند. مگر این تصمیم در سطوح عالی نظام گرفته نشده است؟ پس چگونه اقلیتی از کف خیابان میتواند این چنین بر این تصمیم بتازد و منافع اکثریت ملت ایران را به خطر اندازد؟
آیا اکنون روشن نشده داوری عبدی درست بوده و بیجهت بر او تاختهاند؟
هممیهن
#فرهیختگان راهی به رهایی
عباس عبدی تحلیلگر سیاسی و پژوهشگر اجتماعی در تاریخ ۲۰ اردیبهشت در یادداشتی با عنوان «نتیجه جعل و تبعیض رسانهای» نوشت:
متاسفانه جریان سیاسی طرفدار جنگ با هدف پایان یافتن زیست متعارف در ایران، آزاد است هر رفتار رسانهای داشته باشد. در مقابل، دستان جریان طرفدار کوشش برای رسیدن به توافقی پایدار و به سود ایران به نسبت بسته است و جریان سوم ضد ایرانی نیز آزادانه از رسانههای فرامرزی کار خود را میکند. نتیجه این وضعیت به زیان کشور است. آنان بدون اطلاع دقیق از میدان و وضع کشور در پی ادامه جنگ هستند و برای سیاستگذاران جریانسازی میکنند. قطعا چنین تصمیماتی موفق و به سود کشور نخواهد بود، ولی تندروها مسئولیت هر شکستی را متوجه مجریان سیاستهای کلان خواهند نمود.
بدتر این که اکثریت مردم هم با تصمیماتی که یک اقلیت رانتی از کف خیابان تحمیل کنند همدلی نخواهند داشت. مبادا هم چوب خورده شود و هم پیاز.
****
پس از انتشار این یادداشت، هجمههای زیادی علیه نویسنده صورت گرفت و علیرغم اینکه نویسنده در تذکری یادآور شد: «برداشت خلافی از این شده، گویی آنان که در خیابان هستند همه اقلیت و رانتی هستند. در حالی که معنای متن خلاف این است و کلمه "یک" پیش از اقلیت بیانگر این معناست. آنان که شعارهای افراطی در این جمعیت میدهند یک اقلیت رانتی هستند و الا این جمعیت بسیار متنوع و حتی بسیاری از منتقدان ساختار هم در آن فراوان هستند.» اما منتقدان ساکت ننشستند و او را به مخالفت با مردم مبعوث شده کف خیابان متهم کردند.
طی دو روز گذشته و پس از انتشار اخبار توافق میان ایران و آمریکا، اقلیتی از مردم کف خیابان به مخالفت با این تصمیم برخاسته و کار را به جایی رساندهاند که علنا به رییس مجلس، رییس جمهور و وزیر امور خارجه ناسزا میگویند و علیه مسئولان به درشتگویی روی آوردهاند. مگر این تصمیم در سطوح عالی نظام گرفته نشده است؟ پس چگونه اقلیتی از کف خیابان میتواند این چنین بر این تصمیم بتازد و منافع اکثریت ملت ایران را به خطر اندازد؟
آیا اکنون روشن نشده داوری عبدی درست بوده و بیجهت بر او تاختهاند؟
هممیهن
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤1