👈 نظر ترامپ در مورد موشکهای بالستیک ایران:
#فرهیختگان راهی به رهایی
آنها باید تا حدی!!! موشک داشته باشند، چون دیگران هم دارند. وقتی دیگران موشک دارند، شما هم باید داشته باشید. کسانی هستند که میگویند: "دادن حتی یک موشک هم به آنها ممنوع است" من چنین افرادی را در اطرافم دارم؛ از بعضی از آنها خوشم میآید، اما فکر نمیکنم آدمهای خیلی باهوشی باشند.
آنها میگویند: "ما نباید اجازه دهیم هیچ موشکی در اختیار داشته باشند". خُب من پرسیدم: دقیقاً چه پیشنهادی دارید؟ اینکه به عربستان سعودی اجازه دهیم موشک داشته باشد، اما به ایران نه؟ و آنها جواب دادند: "بله قربان".
اما قضیه اصلاً اینطور پیش نمیرود. در ضمن، موشکها مشکل اصلی نیستند. موشک میتواند به یک هدف مشخص اصابت کند، اما دنیا را نابود نمیکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5
Telegram
آرشیو
شلاق بر تن گفتمان " مقاومت مدنی"
مجتبی نجفی
پرستو احمدی به هفتاد و چهار ضربه شلاق محکوم شده. به چه گناهی؟ برای کنسرت کاروانسرا، او دو سال پیش در برابر تماشاگران فرضی در ساختاری که زن از حق برگزاری کنسرت و خواندن بهصورت مستقل ممنوع شده، ایستاد تا به حکومت قرون وسطایی یادآوری کند؛ "آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت."
این شلاق نه بر تن "پرستو احمدی" که بر تن گفتمان "مقاومت مدنی" است که با نافرمانی، قانون ظالمانه، تبعیضآمیز و زنستیز را به چالش کشیده و سرپیچی از قانونی که از اساس ناعادلانه است، حق شهروندی است. امروز گفتمان مقاومت مدنی، فقط از طرف حکومت شلاق نمیخورد، معتقدان به ایده "جنگ به مثابه راه حل"هم ایستادگی شهروندی برابر ساختارهای تبعیضآمیز را به سخره میگیرند تا خشونت را تقدیس و "کلمات" ما را در رقص بمبها و تفنگها به حاشیه برانند.
بزرگترین شکست حکومت از زنان ایرانی بوده. آنها بهرغم شلاق، تنبیه، توهین و تحقیر ایستادند و فضاهای شهری را از آن خود کردند و حجاب اختیاری را نه در قانون اما در واقعیت اجتماعی به رغم همه فشارها تحمیل کردند. و این اکسیر مقاومت مدنی است که در فضا امتداد مییابد و عمیق و عریض میشود.
و حکم شلاق نه صرفاً برای پرستوی احمدی که برای همه قائلان به مقاومت مدنی در برابر قانونهای ظالمانه است. این شلاق عمومی است، بر تن همه کسانی است که میخواهند این وطن با اراده آزاد شهروندان ایرانی، عصیانگران نافرمان، دوباره وطن شود.
این شلاق عمومی است، بر تن همه کسانی است که میخواهند این وطن با اراده آزاد شهروندان ایرانی، عصیانگران نافرمان، دوباره وطن شود نه با بمبهای خارجی ویران شود.
مقاومت مدنی، این راه بی بدیل نیل به آزادی، ایستاده در برابر گفتمان ضد شهروندی استبداد و گفتمان " جنگ به مثابه راه حل". برای همین از هر طرف شلاق میخورد، چون امن ترین راه سعادت انسان ایرانی است و البته که سخت ترین، طولانی ترین و طاقت فرسا ترین مسیر.
#فرهیختگان راهی به رهایی
مجتبی نجفی
پرستو احمدی به هفتاد و چهار ضربه شلاق محکوم شده. به چه گناهی؟ برای کنسرت کاروانسرا، او دو سال پیش در برابر تماشاگران فرضی در ساختاری که زن از حق برگزاری کنسرت و خواندن بهصورت مستقل ممنوع شده، ایستاد تا به حکومت قرون وسطایی یادآوری کند؛ "آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت."
این شلاق نه بر تن "پرستو احمدی" که بر تن گفتمان "مقاومت مدنی" است که با نافرمانی، قانون ظالمانه، تبعیضآمیز و زنستیز را به چالش کشیده و سرپیچی از قانونی که از اساس ناعادلانه است، حق شهروندی است. امروز گفتمان مقاومت مدنی، فقط از طرف حکومت شلاق نمیخورد، معتقدان به ایده "جنگ به مثابه راه حل"هم ایستادگی شهروندی برابر ساختارهای تبعیضآمیز را به سخره میگیرند تا خشونت را تقدیس و "کلمات" ما را در رقص بمبها و تفنگها به حاشیه برانند.
بزرگترین شکست حکومت از زنان ایرانی بوده. آنها بهرغم شلاق، تنبیه، توهین و تحقیر ایستادند و فضاهای شهری را از آن خود کردند و حجاب اختیاری را نه در قانون اما در واقعیت اجتماعی به رغم همه فشارها تحمیل کردند. و این اکسیر مقاومت مدنی است که در فضا امتداد مییابد و عمیق و عریض میشود.
و حکم شلاق نه صرفاً برای پرستوی احمدی که برای همه قائلان به مقاومت مدنی در برابر قانونهای ظالمانه است. این شلاق عمومی است، بر تن همه کسانی است که میخواهند این وطن با اراده آزاد شهروندان ایرانی، عصیانگران نافرمان، دوباره وطن شود.
این شلاق عمومی است، بر تن همه کسانی است که میخواهند این وطن با اراده آزاد شهروندان ایرانی، عصیانگران نافرمان، دوباره وطن شود نه با بمبهای خارجی ویران شود.
مقاومت مدنی، این راه بی بدیل نیل به آزادی، ایستاده در برابر گفتمان ضد شهروندی استبداد و گفتمان " جنگ به مثابه راه حل". برای همین از هر طرف شلاق میخورد، چون امن ترین راه سعادت انسان ایرانی است و البته که سخت ترین، طولانی ترین و طاقت فرسا ترین مسیر.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍12❤5👎1😱1
تفاوت نظام ارزشی
در یکی از گروهها نوشتم: «من مشکلی ندارم که در جبهه مبارزه با اسرائیل باشیم ولی این امر نباید بهانه ای برای نقض حقوق مردم، نقض حاکمیت قانون اساسی، استبداد و امثالهم شود و گرنه من حاضرم مبارزه با اسرائیل را کنار بگذارم برای تحقق این امور مهمتر». یکی از دوستان ارزشی پیام داد «برایت متاسفم».
کاملا روشن است که دو نظام ارزشی هست: در یک نظام ارزشی مبارزه و حذف اسرائیل به عنوان سمبل شر و شیطان و مبارزه با سلطه ناعادلانه آمریکا بر جهان بر هر چیز اولویت دارد. این دیدگاهی بود که رهبر پیشین به آن اعتقاد داشت و عملا این راهبرد را پی گرفت.
یک دیدگاه رقیب این است که اقامه قسط در داخل به اقامه قسط در خارج اولویت دارد. نمی شود حقوق اساسی 90 میلیون نفر را در ایران نادیده گرفت چون می خواهیم اسرائیل حقوق اساسی 6 میلیون نفر فلسطینی را نادیده نگیرد. برای ما استیفای حقوق شهروندی اعم از حق آزادی بیان و حق داشتن رسانه، حق انتخاب کردن و انتخاب شدن، حق اعتراض، حق زیستن بدون سایه تهدید نهادهای امنیتی و اموری از این دست که ذیل حاکمیت قانون معنا می شود به مراتب مهمتر از مقابله با اسرائیل و آمریکا و نظم نامطلوب جهانی است.
لذا اگر من را مجبور کنند بین این دو رویکرد دست به انتخاب بزنیم حتما رویکرد دوم را انتخاب می کنم ولی سوال این است که چرا باید تنها بین این دو حالت دست به انتخاب زد؟ مثلاً اگر حقوق سیاسی مردم برآورده شد حاضریم برای اهداف فرعی تر مثل مقابله با اسرائیل و سلطه آمریکا هزینه دهیم (البته هزینه معقول).
البته بخشی از جامعه نیز به این جمع بندی رسیده است که دیگر حاضر نیست برای مقابله با اسرائیل و سلطه آمریکا هیچ گونه هزینه ای ندهد. مسیر غلطی که تا کنون پیموده شد موجب دو قطبی شدن جامعه به نفع این رویکرد شده است و رویکرد ما، طرفداران کمتری دارد. باید اقرار کرد که ما کم شمارتر از دو گروه دیگریم ولی غم نداریم چون بر حق هستیم!
علی سرزعیم
#فرهیختگان راهی به رهایی
در یکی از گروهها نوشتم: «من مشکلی ندارم که در جبهه مبارزه با اسرائیل باشیم ولی این امر نباید بهانه ای برای نقض حقوق مردم، نقض حاکمیت قانون اساسی، استبداد و امثالهم شود و گرنه من حاضرم مبارزه با اسرائیل را کنار بگذارم برای تحقق این امور مهمتر». یکی از دوستان ارزشی پیام داد «برایت متاسفم».
کاملا روشن است که دو نظام ارزشی هست: در یک نظام ارزشی مبارزه و حذف اسرائیل به عنوان سمبل شر و شیطان و مبارزه با سلطه ناعادلانه آمریکا بر جهان بر هر چیز اولویت دارد. این دیدگاهی بود که رهبر پیشین به آن اعتقاد داشت و عملا این راهبرد را پی گرفت.
یک دیدگاه رقیب این است که اقامه قسط در داخل به اقامه قسط در خارج اولویت دارد. نمی شود حقوق اساسی 90 میلیون نفر را در ایران نادیده گرفت چون می خواهیم اسرائیل حقوق اساسی 6 میلیون نفر فلسطینی را نادیده نگیرد. برای ما استیفای حقوق شهروندی اعم از حق آزادی بیان و حق داشتن رسانه، حق انتخاب کردن و انتخاب شدن، حق اعتراض، حق زیستن بدون سایه تهدید نهادهای امنیتی و اموری از این دست که ذیل حاکمیت قانون معنا می شود به مراتب مهمتر از مقابله با اسرائیل و آمریکا و نظم نامطلوب جهانی است.
لذا اگر من را مجبور کنند بین این دو رویکرد دست به انتخاب بزنیم حتما رویکرد دوم را انتخاب می کنم ولی سوال این است که چرا باید تنها بین این دو حالت دست به انتخاب زد؟ مثلاً اگر حقوق سیاسی مردم برآورده شد حاضریم برای اهداف فرعی تر مثل مقابله با اسرائیل و سلطه آمریکا هزینه دهیم (البته هزینه معقول).
البته بخشی از جامعه نیز به این جمع بندی رسیده است که دیگر حاضر نیست برای مقابله با اسرائیل و سلطه آمریکا هیچ گونه هزینه ای ندهد. مسیر غلطی که تا کنون پیموده شد موجب دو قطبی شدن جامعه به نفع این رویکرد شده است و رویکرد ما، طرفداران کمتری دارد. باید اقرار کرد که ما کم شمارتر از دو گروه دیگریم ولی غم نداریم چون بر حق هستیم!
علی سرزعیم
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍10❤4
میگویند جنگ تمام شده، نه نای شادی هست و نه توان سوگواری...بعضی از ما از دیماه منتظر بودیم محرم برسد تا یک دل سیر گریه کنیم، پای رفتن به عزاداری هم نیست. جان و نای ما رفته مدرسه زیرآوار مانده و برنمیگردد.
بورس سبز شده، قیمت سکه و دلار و نفت ریخته، شاید حتی تورم هم سبک شود... دعواهای سیاسی شروع شده: «مرگ بر این و مرگ بر آن»، کاریکاتوری برای تحقیر ظریف دیدم در مترو و هنوز روی بعضی دیوارها مینویسند «کمک» و روی غبار قطور شیشه ماشینی با حروف درشت نوشته بود «هلپ»
زندگی ادامه دارد...
شهرهای ما با جمعیت میلیونی بمباران شد. کودکانی در شهرهای جنوبی و در اصفهان و در تبریز و در تهران هرگز از خواب بیدار نشدند. کودکی در یزد از ترس سکته کرد.
دخترانمان در ورزشگاه لامرد و پسرانمان بر عرشه ناو دنا کشته شدند چون«باحالتر» بود و دنیا ککاش نگزید...بیحس شده دنیا هم. دنیا همین است.
روا نیست هیچ پدرومادری فرزندش را بهخاک بسپارد. دیروز خبرآمد مادری که دو طفل خردسالش را در بمباران از دست داده بود از اندوه جان داد.
یادداشتهایی که در جنگ نوشتهام مرور میکنم. از کجا انرژی داشتم وقتی صدای بمباران قطع نمیشد؟
از صبح ۹ اسفند که والدین در شهرهای بمباران شده هرولهکنان دنبال بچههایشان دویدند و بچههای میناب تکهپاره سوختند...از آن روز کم پیش آمده کودکی در خیابان ببینم. کز کردهاند پای تبلتها.
رمضان بود، نزدیک عید نوروز بود، هنوز تن و بدنمان میلرزید از دیماه. سالی داشت به آخر میرسید که تقسیمات آن نه هفتهبههفته؛ نه ماهبهماه که جنگبهجنگ، رنجبهرنج، داغبهداغ و خونبهخون گذشته بود. خواستند سرطانمان را درمان کنند.
گفتند دموکراسی و زندگی معمولی لقمهای بزرگتراز دهان شماست. برایتان رهبری میفرستیم تا بالغ شوید. شب صبح نشد و باران سیاه برسرمان بارید ... زمین و دیوارها، گربهها و کبوترهای تهران سیاه شدند.
برخی خوشحال بودند. نفرین کاساندرا خودش را نشان داد. «مای» ما پاره پاره شده بود. رسید کار به آنجا که «هرکاری کردیم که کار به اینجا نرسد». اینترنت نداشتیم، صدایمان نمیرسید و آنها که صدا داشتند سکوت کردند. به تجربه دریافته بودند اعتراض هزینهای است که فایده نداشت.
بمباران شهرهایمان را خراب کرد. آب و خاک و بهارمان پر از آلودگی شده بود و صدای ما را بسته بودند. چرا صدایمان را بسته بودید؟
سوگهایمان تکه تکه شد. تقسیم شد.
رمضان تمام شد، سال نو شد، آدمهای بیشتری مردند. صدای ما بسته بود. آنها که صدا داشتند باهیجان تماشا میکردند: « نگران نباشید بهترش را میسازیم».
با تحقیر شخم میزدند. نفرت میکاشتند، تفرقه درو میکردند. فرقه میساختند.
زدن زیرساختها و دانشگاهها شروع شد و نهادها و آدمها و کلمات گریه کردند.
و بالاخره آن شب تا صبحِ اولین روز «عصر حجر» که نفسها را در سینه حبس کرد. «بهترش را میسازیم» چراغها را خاموش کردند. کرکره را پایین کشیدند. به رونیاوردند، انگار که از اول نبودند.
ما ماندیم خسته و خشمگین و داغ بر دل، ما ماندیم و ضرورت مصالحه، ما ماندیم و تورم، ما ماندیم برای مراقبت از زندگی وقتی همه کُشته دوست دارند، ما ماندیم و «میهندوستی انتقادی» وقتی افراطیگرایی طرفدار دارد و دنیا بیحس شده.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
بورس سبز شده، قیمت سکه و دلار و نفت ریخته، شاید حتی تورم هم سبک شود... دعواهای سیاسی شروع شده: «مرگ بر این و مرگ بر آن»، کاریکاتوری برای تحقیر ظریف دیدم در مترو و هنوز روی بعضی دیوارها مینویسند «کمک» و روی غبار قطور شیشه ماشینی با حروف درشت نوشته بود «هلپ»
زندگی ادامه دارد...
شهرهای ما با جمعیت میلیونی بمباران شد. کودکانی در شهرهای جنوبی و در اصفهان و در تبریز و در تهران هرگز از خواب بیدار نشدند. کودکی در یزد از ترس سکته کرد.
دخترانمان در ورزشگاه لامرد و پسرانمان بر عرشه ناو دنا کشته شدند چون«باحالتر» بود و دنیا ککاش نگزید...بیحس شده دنیا هم. دنیا همین است.
روا نیست هیچ پدرومادری فرزندش را بهخاک بسپارد. دیروز خبرآمد مادری که دو طفل خردسالش را در بمباران از دست داده بود از اندوه جان داد.
یادداشتهایی که در جنگ نوشتهام مرور میکنم. از کجا انرژی داشتم وقتی صدای بمباران قطع نمیشد؟
از صبح ۹ اسفند که والدین در شهرهای بمباران شده هرولهکنان دنبال بچههایشان دویدند و بچههای میناب تکهپاره سوختند...از آن روز کم پیش آمده کودکی در خیابان ببینم. کز کردهاند پای تبلتها.
رمضان بود، نزدیک عید نوروز بود، هنوز تن و بدنمان میلرزید از دیماه. سالی داشت به آخر میرسید که تقسیمات آن نه هفتهبههفته؛ نه ماهبهماه که جنگبهجنگ، رنجبهرنج، داغبهداغ و خونبهخون گذشته بود. خواستند سرطانمان را درمان کنند.
گفتند دموکراسی و زندگی معمولی لقمهای بزرگتراز دهان شماست. برایتان رهبری میفرستیم تا بالغ شوید. شب صبح نشد و باران سیاه برسرمان بارید ... زمین و دیوارها، گربهها و کبوترهای تهران سیاه شدند.
برخی خوشحال بودند. نفرین کاساندرا خودش را نشان داد. «مای» ما پاره پاره شده بود. رسید کار به آنجا که «هرکاری کردیم که کار به اینجا نرسد». اینترنت نداشتیم، صدایمان نمیرسید و آنها که صدا داشتند سکوت کردند. به تجربه دریافته بودند اعتراض هزینهای است که فایده نداشت.
بمباران شهرهایمان را خراب کرد. آب و خاک و بهارمان پر از آلودگی شده بود و صدای ما را بسته بودند. چرا صدایمان را بسته بودید؟
سوگهایمان تکه تکه شد. تقسیم شد.
رمضان تمام شد، سال نو شد، آدمهای بیشتری مردند. صدای ما بسته بود. آنها که صدا داشتند باهیجان تماشا میکردند: « نگران نباشید بهترش را میسازیم».
با تحقیر شخم میزدند. نفرت میکاشتند، تفرقه درو میکردند. فرقه میساختند.
زدن زیرساختها و دانشگاهها شروع شد و نهادها و آدمها و کلمات گریه کردند.
و بالاخره آن شب تا صبحِ اولین روز «عصر حجر» که نفسها را در سینه حبس کرد. «بهترش را میسازیم» چراغها را خاموش کردند. کرکره را پایین کشیدند. به رونیاوردند، انگار که از اول نبودند.
ما ماندیم خسته و خشمگین و داغ بر دل، ما ماندیم و ضرورت مصالحه، ما ماندیم و تورم، ما ماندیم برای مراقبت از زندگی وقتی همه کُشته دوست دارند، ما ماندیم و «میهندوستی انتقادی» وقتی افراطیگرایی طرفدار دارد و دنیا بیحس شده.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
Critic l مریم نصر
✍🏻
این روزها به تنها چیزی که فکر کردهام بچههای دبستان میناب بوده. فکر کردهام اگر ماندم، اگر عمری بود، کاش بتوانم برای زنده ماندن اسم و آرزوهای همه کودکان ازدسترفتهمان در میناب کاری کنم.
باقی به حیرت و حیرانی و حالت تهوع گذشته. انگار خوابم و توی خواب…
این روزها به تنها چیزی که فکر کردهام بچههای دبستان میناب بوده. فکر کردهام اگر ماندم، اگر عمری بود، کاش بتوانم برای زنده ماندن اسم و آرزوهای همه کودکان ازدسترفتهمان در میناب کاری کنم.
باقی به حیرت و حیرانی و حالت تهوع گذشته. انگار خوابم و توی خواب…
❤12😢4🤔1
اینها اگر فیلم بود وسطش سالن سینما را ترک میکردم!
چند وقت پیش در لابلای یک یادداشت دیگری نوشتم «اگر پنج سال قبل پای یک فیلم سینمایی مینشستم که نشان میداد از سوی آمریکا به ایران حمله نظامی میشود و در ساعت صفر جنگ رهبری و تمام فرماندهان اصلی نظامی کشور یک جا ترور میشوند، به همه مراکز و تاسیسات نظامی ایران تا حد کلانتری محلات حمله میشد و کشور در کمتر از ۲۴ساعت به مرحله اداره زیرزمینی امور میرسد، در حدی که احتمالا یک بخشدار هم در ساختمان بخشداری نتوان پیدا کرد؛ اما ایران تنها ۲ساعت بعد از شروع چنین جنگی به ۷پایتخت در منطقه حمله گسترده موشکی میکرد، تنگه هرمز را مسدود میکرد و تا ۱۰۰روز بزرگترین ارتش جهان نه توان آن را پیدا میکرد که این تنگه را باز کند و نه قدرت آفندی و موشکی ایران را از کار بیاندازد و در این فضای اداره زیرزمینی کشور که کلانتریها هم تخلیه شدهاند حتی یک شهر کوچک مرزی سقوط نکند و دست آخر ایران زمان آتشبس را تعیین کند و...» قطعا همان اواسط فیلم، سالن سینما را ترک میکردم و میگفتم این فیلم بیش از حد پروپاگاندایی و اگزجره است و درصدی به شعور مخاطبانش احترام نگذاشته است.
اما خب چه میشود گفت؟ ما این فیلم غیرقابل باور را در این صد و چند روز زندگی کردیم. در یک نبردی که بسیار از هجوم اسکندر مقدونی و چنگیز مغول و ارتش متفقین هم بزرگتر بود ما تاریخیترین مقاومت میهنی را از خودمان نشان دادیم.
حجاب معاصرت چندان اجازه نمیدهد که بفهمیم تمام اینها یعنی چه، اما خب بعدها هرکه در کتاب تاریخ به این جنگ و داستان دفاع ما میرسد با حیرت و غرور و افتخار، آن را میخواند. گوارای وجود آیندگان باد افتخار به این تاریخ و نقطه پایانی که بر قرنها اضطراب برای بقا ایران و حفظ تمامیت سرزمینیاش گذاشتیم.
یکصد و چند روز پیش اهریمنان زمانه از پایان جنگ در چند روز الا چند هفته گفتند. اهدافشان هم مشخص کردند.
1️⃣ نابودی توان موشکی ایران
2️⃣ نابودی قدرت دریایی ایران
3️⃣ نابودی و خارج کردن مواد غنیسازیشدن ایران
4️⃣ تغییر نظام سیاسی ایران
5️⃣ مالکیت بر جزایر جنوبی و منابع نفتی ایران
و به پیوست تمام اینها: تسلیم بی قید و شرط
ما تا ساعت آخر این جنگ موشکهایمان به هر تعداد و با هر هدفی که انتخاب خودمان بود شلیک شد.
ما تا ساعت آخر جنگ تعیین کردیم که کدام کشتی از تنگه عبور کند و کدام پشت دروازه بماند.
ما سرنوشت اورانیومها را حتی از شروط پایان جنگ خارج کردیم.
و آن دو مورد آخر هم که ارزش پاسخگویی ندارد و لفظش هم به دهان نجس دشمنان بزرگ بود.
ایران با تنی زخمی و با داغی ابدی از فقدان نیکوترین فرزندانش این جنگ را به انتها رساند. آنان تن به تن برای اقتدار و استقلال وطن ذبح شدند اما حالا خلیج، از هر زمانی فارستر است. تهدید ایران علیه دشمنانش از هر زمانی معتبرتر است، ایمان به توان دفاعیمان از هر زمانی بالاتر است. و ایران برای ما وارثان این ایام سخت از هر زمانی ایرانتر و عزیزتر است.
محمدصادق فرامرزی
#فرهیختگان راهی به رهایی
چند وقت پیش در لابلای یک یادداشت دیگری نوشتم «اگر پنج سال قبل پای یک فیلم سینمایی مینشستم که نشان میداد از سوی آمریکا به ایران حمله نظامی میشود و در ساعت صفر جنگ رهبری و تمام فرماندهان اصلی نظامی کشور یک جا ترور میشوند، به همه مراکز و تاسیسات نظامی ایران تا حد کلانتری محلات حمله میشد و کشور در کمتر از ۲۴ساعت به مرحله اداره زیرزمینی امور میرسد، در حدی که احتمالا یک بخشدار هم در ساختمان بخشداری نتوان پیدا کرد؛ اما ایران تنها ۲ساعت بعد از شروع چنین جنگی به ۷پایتخت در منطقه حمله گسترده موشکی میکرد، تنگه هرمز را مسدود میکرد و تا ۱۰۰روز بزرگترین ارتش جهان نه توان آن را پیدا میکرد که این تنگه را باز کند و نه قدرت آفندی و موشکی ایران را از کار بیاندازد و در این فضای اداره زیرزمینی کشور که کلانتریها هم تخلیه شدهاند حتی یک شهر کوچک مرزی سقوط نکند و دست آخر ایران زمان آتشبس را تعیین کند و...» قطعا همان اواسط فیلم، سالن سینما را ترک میکردم و میگفتم این فیلم بیش از حد پروپاگاندایی و اگزجره است و درصدی به شعور مخاطبانش احترام نگذاشته است.
اما خب چه میشود گفت؟ ما این فیلم غیرقابل باور را در این صد و چند روز زندگی کردیم. در یک نبردی که بسیار از هجوم اسکندر مقدونی و چنگیز مغول و ارتش متفقین هم بزرگتر بود ما تاریخیترین مقاومت میهنی را از خودمان نشان دادیم.
حجاب معاصرت چندان اجازه نمیدهد که بفهمیم تمام اینها یعنی چه، اما خب بعدها هرکه در کتاب تاریخ به این جنگ و داستان دفاع ما میرسد با حیرت و غرور و افتخار، آن را میخواند. گوارای وجود آیندگان باد افتخار به این تاریخ و نقطه پایانی که بر قرنها اضطراب برای بقا ایران و حفظ تمامیت سرزمینیاش گذاشتیم.
یکصد و چند روز پیش اهریمنان زمانه از پایان جنگ در چند روز الا چند هفته گفتند. اهدافشان هم مشخص کردند.
1️⃣ نابودی توان موشکی ایران
2️⃣ نابودی قدرت دریایی ایران
3️⃣ نابودی و خارج کردن مواد غنیسازیشدن ایران
4️⃣ تغییر نظام سیاسی ایران
5️⃣ مالکیت بر جزایر جنوبی و منابع نفتی ایران
و به پیوست تمام اینها: تسلیم بی قید و شرط
ما تا ساعت آخر این جنگ موشکهایمان به هر تعداد و با هر هدفی که انتخاب خودمان بود شلیک شد.
ما تا ساعت آخر جنگ تعیین کردیم که کدام کشتی از تنگه عبور کند و کدام پشت دروازه بماند.
ما سرنوشت اورانیومها را حتی از شروط پایان جنگ خارج کردیم.
و آن دو مورد آخر هم که ارزش پاسخگویی ندارد و لفظش هم به دهان نجس دشمنان بزرگ بود.
ایران با تنی زخمی و با داغی ابدی از فقدان نیکوترین فرزندانش این جنگ را به انتها رساند. آنان تن به تن برای اقتدار و استقلال وطن ذبح شدند اما حالا خلیج، از هر زمانی فارستر است. تهدید ایران علیه دشمنانش از هر زمانی معتبرتر است، ایمان به توان دفاعیمان از هر زمانی بالاتر است. و ایران برای ما وارثان این ایام سخت از هر زمانی ایرانتر و عزیزتر است.
محمدصادق فرامرزی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍24👎6❤3🤔1
اقتصاد و اشتغال: پیشاجنگ و پساجنگ
گفتوگوی محمد فاضلی با زهرا کریمی
مشکلات مزمن اقتصاد ایران شرایط نامساعدی برای اشتغال ایجاد کرده است. #زهرا_کریمی اقتصاددان بازار کار توضیح میدهد که وضعیت بازار کار ایران چگونه است و در فاصله زمستان 1403 (قبل از جنگ دوازده روزه) تا زمستان 1404 (قبل از جنگ چهل روزه) چه تغییراتی در بازار کار ایران رخ داده است. ایشان به یکی از مهمترین ویژگیها یعنی روند بیکیفیت شدن مشاغل اشاره میکند که از مشخصات ساختاری اقتصاد ایران شده است.
زهرا کریمی همچنین تفاوتهای میان بازار کار برای مردان و زنان؛ و تأثیرات ناشی از جنگ بر اشتغال را تحلیل میکند. وی از محققان و مترجمان حوزه نقش دولت در توسعه است و بر همین اساس توصیههایی برای شرایط امروز ایران دارد. واقعیات اقتصادی که کریمی در این گفتوگو ارائه میکند باید برای سیاستگذار ایرانی بسیار هشداردهنده باشد.
https://youtu.be/b-Hwpncfy_s?si=g9hD98ydzt6S3d0p
#فرهیختگان راهی به رهایی
گفتوگوی محمد فاضلی با زهرا کریمی
مشکلات مزمن اقتصاد ایران شرایط نامساعدی برای اشتغال ایجاد کرده است. #زهرا_کریمی اقتصاددان بازار کار توضیح میدهد که وضعیت بازار کار ایران چگونه است و در فاصله زمستان 1403 (قبل از جنگ دوازده روزه) تا زمستان 1404 (قبل از جنگ چهل روزه) چه تغییراتی در بازار کار ایران رخ داده است. ایشان به یکی از مهمترین ویژگیها یعنی روند بیکیفیت شدن مشاغل اشاره میکند که از مشخصات ساختاری اقتصاد ایران شده است.
زهرا کریمی همچنین تفاوتهای میان بازار کار برای مردان و زنان؛ و تأثیرات ناشی از جنگ بر اشتغال را تحلیل میکند. وی از محققان و مترجمان حوزه نقش دولت در توسعه است و بر همین اساس توصیههایی برای شرایط امروز ایران دارد. واقعیات اقتصادی که کریمی در این گفتوگو ارائه میکند باید برای سیاستگذار ایرانی بسیار هشداردهنده باشد.
https://youtu.be/b-Hwpncfy_s?si=g9hD98ydzt6S3d0p
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥1
نرمالیزه کردن صلح در دنیای نرمالیزهشدۀ جنگ و خشونت
سعید مدنی
یادنامه پانزدهمین سالگرد پرواز
مدتی پیش وقتی در حیاط بزرگ زندان قدم میزدم، زندانی میانسالی که کنار دیوار زیر آفتاب نشستهبود نزدیکم آمد و پس از سلام کردن گفت مشکلی دارد و از من خواست تا به او کمک کنم. مثل همیشه تصور کردم چون اغلب زندانیان من را «دکتر» صدا میزنند، تصور کردهاست که پزشکام. بنابراین تفاوت این دو را توضیح دادم و توصیه کردم به بهداری زندان مراجعه کند. او نیز بلافاصله توضیح داد میدادند پزشک نیستم؛ اما چون به درمان بهداری امید ندارد سراغ من آمدهاست. بالاخره راضی شدم تا مشکلش را توضیح دهد: گفت که مدتهاست شبها نمیتواند بخوابد، و بلافاصله پس از آن که دراز میکشد، همسرش حاضر میشود و با او گفتوگو میکند و این وضع تا صبح طول میکشد و در نهایت هر صبح او خستهتر از شب قبل ناچار است برخیزد. او همۀ اینها را در کمال آرامش و حتی با کمی طنز و لبخند توصیح داد.
وقتی آنچه به نظرم آمد گفتم، تازه پرسیدم اصلا جرمش چیست و چرا در زندان است. باز هم در کمال آرامش -و البته مثل بسیاری زندانیان غیرسیاسی- پاسخ داد: «هیچی». وقتی از او خواستم که «هیچی» را توضیح بدهد، در حالی که لبخندی به لب داشت گفت همسرش را کشته و سپس سوزانده. با شنیدن پاسخ یکه خوردم، نه به خاطر اینکه مدتی همکلام یک قاتل شده بودم، بلکه به سبب لحن آرام او و فقدان نمودی از احساس شرم و گناه یا پشیمانی در او. در ادامه از او خواستم نحوۀ قتل و سوزاندن جسد را توضیح بدهد و او با کمال میل، بدون کمترین اکراه، گویی دربارۀ یک سفر تقریحی یا تماشای فیلم یا خاطرهای خوش با رفیقی صحبت کند، جزئیات یک شبانهروز از گفتوگوی اولیه تا سوزاندن همسرش در گودالی در انتهای حیاط خانه را توضیح داد و دریغ از کمترین نشانهای از انجام عملی زشت، غیرانسانی و حتی غیرمتعارف. گویی از دید آن مرد میانسال، همۀ مردان بالاخره روزی همسرشان را به قتل میرسانند، درست همانطور که همۀ مردان بالاخره روزی ازدواج میکنند، روزی فرزندی خواهند داشت، و روزی خواهند مرد. برای او، آنچه انجام دادهبود امری متعارف و بهنجار به نظر میآمد.
مشکل امروز صلحطلبان و جنبش صلح نیز گویی نرمالیزهشدن خشونت، جنگ، و مرگ در بسیاری نقاط دنیاست. در سرزمین من، ایران، سالهاست تورم حدود ۷۰درصدی و بیشتر امری عادی محسوب میشود. برخی روشنفکران و اقتصاددانان ارگانیک نیز مقالاتی مبنی بر وجود تورم در همۀ دنیا از جمله ایران نوشتهاند و گویی قرار گرفتن نیمی از جمعیت زیر خط فقر و نیمی دیگر در حال ریزش به زیر خط فقر نیز در همۀ دنیا امری عادی و متعارف است و این خشونت شرمآور بهنجار و حتی معمول است که احیاناً میتوان برای آن راه حلی متعارف در درون ساختار سیاسی-اقتصادی کنونی یافت. به همین ترتیب، هر روز اخباری دربارۀ خشونت حاصل از بحرانهای کنونی ایران میشنویم بیآنکه هیچیک از آنها غیرمعمول محسوب شود. مدتی پیش یکی از مسئولان بهداشت کشور چنان به کمبود واکسنهای پنتاوالان (صد دیفتری، کزاز، سیاهسرفه، هپاتیت بی و هموفیلوس آنفولانزای نوع بی) و روتاویروس (ضد التهاب شدید) اشاره کرد، گویی دربارۀ هوای نیمهبارانی روز بعد سخن میگوید و نه احتمال مرگ و بیماری هزاران کودک. در کشور من، ایران، مجازات اعدام روزانه جوانان بدون رعایت قوانین و مقررات جاری امری متعارف است، محکومیت چندینسالۀ مردان و زنان اعم از دانشجو، معلم، کارگر، نویسنده و مترجم به جرم بیان نظر و اندیشه، دین و مذهب ،دفاع از موازین حقوق بشر و اعتراض به وضع موجود و خشونت حاکم بر زندگی روزمره نه تنها استثنا نیست، بلکه بخشی از جریان عادی هر روز است. در این کشور، تشکیل ۹۰هزار پروندۀ قضایی برای دختران و پسران جوانی که معترض حجاب اجباری بودند و اعمال خشونت علیه آنها بدیهی، معمول، و متعارف محسوب میشود، گویی چهرهای بیبدیل از وضعیتی کاملا نرمال باشد.
در سطح جهانی نیز هر روز شاهد عادیسازی خشونت در مناطق مختلف جهان هستیم. اخبار روزانۀ رسانهها حاکی از مرگ روزانۀ دهها فلسطینی ساکن غزه، بهویژه کودکان و زنان، در اثر بمباران اسرائیل یا گرسنگی و بیماری حاصل از محاصرۀ این منطقه است. لذا آنچه در غزه عادی شدهاست، مرگ جماعتی فقط به سبب بودن و سکونت در آنجاست. آیا تا کنون خبری دربارۀ حیات، زندگی، رفاه و بهزیستی در غزه شنیدهایم؟....
متن کامل:
https://cutt.ly/Ut8kAsd3
#فرهیختگان راهی به رهایی
سعید مدنی
یادنامه پانزدهمین سالگرد پرواز
مدتی پیش وقتی در حیاط بزرگ زندان قدم میزدم، زندانی میانسالی که کنار دیوار زیر آفتاب نشستهبود نزدیکم آمد و پس از سلام کردن گفت مشکلی دارد و از من خواست تا به او کمک کنم. مثل همیشه تصور کردم چون اغلب زندانیان من را «دکتر» صدا میزنند، تصور کردهاست که پزشکام. بنابراین تفاوت این دو را توضیح دادم و توصیه کردم به بهداری زندان مراجعه کند. او نیز بلافاصله توضیح داد میدادند پزشک نیستم؛ اما چون به درمان بهداری امید ندارد سراغ من آمدهاست. بالاخره راضی شدم تا مشکلش را توضیح دهد: گفت که مدتهاست شبها نمیتواند بخوابد، و بلافاصله پس از آن که دراز میکشد، همسرش حاضر میشود و با او گفتوگو میکند و این وضع تا صبح طول میکشد و در نهایت هر صبح او خستهتر از شب قبل ناچار است برخیزد. او همۀ اینها را در کمال آرامش و حتی با کمی طنز و لبخند توصیح داد.
وقتی آنچه به نظرم آمد گفتم، تازه پرسیدم اصلا جرمش چیست و چرا در زندان است. باز هم در کمال آرامش -و البته مثل بسیاری زندانیان غیرسیاسی- پاسخ داد: «هیچی». وقتی از او خواستم که «هیچی» را توضیح بدهد، در حالی که لبخندی به لب داشت گفت همسرش را کشته و سپس سوزانده. با شنیدن پاسخ یکه خوردم، نه به خاطر اینکه مدتی همکلام یک قاتل شده بودم، بلکه به سبب لحن آرام او و فقدان نمودی از احساس شرم و گناه یا پشیمانی در او. در ادامه از او خواستم نحوۀ قتل و سوزاندن جسد را توضیح بدهد و او با کمال میل، بدون کمترین اکراه، گویی دربارۀ یک سفر تقریحی یا تماشای فیلم یا خاطرهای خوش با رفیقی صحبت کند، جزئیات یک شبانهروز از گفتوگوی اولیه تا سوزاندن همسرش در گودالی در انتهای حیاط خانه را توضیح داد و دریغ از کمترین نشانهای از انجام عملی زشت، غیرانسانی و حتی غیرمتعارف. گویی از دید آن مرد میانسال، همۀ مردان بالاخره روزی همسرشان را به قتل میرسانند، درست همانطور که همۀ مردان بالاخره روزی ازدواج میکنند، روزی فرزندی خواهند داشت، و روزی خواهند مرد. برای او، آنچه انجام دادهبود امری متعارف و بهنجار به نظر میآمد.
مشکل امروز صلحطلبان و جنبش صلح نیز گویی نرمالیزهشدن خشونت، جنگ، و مرگ در بسیاری نقاط دنیاست. در سرزمین من، ایران، سالهاست تورم حدود ۷۰درصدی و بیشتر امری عادی محسوب میشود. برخی روشنفکران و اقتصاددانان ارگانیک نیز مقالاتی مبنی بر وجود تورم در همۀ دنیا از جمله ایران نوشتهاند و گویی قرار گرفتن نیمی از جمعیت زیر خط فقر و نیمی دیگر در حال ریزش به زیر خط فقر نیز در همۀ دنیا امری عادی و متعارف است و این خشونت شرمآور بهنجار و حتی معمول است که احیاناً میتوان برای آن راه حلی متعارف در درون ساختار سیاسی-اقتصادی کنونی یافت. به همین ترتیب، هر روز اخباری دربارۀ خشونت حاصل از بحرانهای کنونی ایران میشنویم بیآنکه هیچیک از آنها غیرمعمول محسوب شود. مدتی پیش یکی از مسئولان بهداشت کشور چنان به کمبود واکسنهای پنتاوالان (صد دیفتری، کزاز، سیاهسرفه، هپاتیت بی و هموفیلوس آنفولانزای نوع بی) و روتاویروس (ضد التهاب شدید) اشاره کرد، گویی دربارۀ هوای نیمهبارانی روز بعد سخن میگوید و نه احتمال مرگ و بیماری هزاران کودک. در کشور من، ایران، مجازات اعدام روزانه جوانان بدون رعایت قوانین و مقررات جاری امری متعارف است، محکومیت چندینسالۀ مردان و زنان اعم از دانشجو، معلم، کارگر، نویسنده و مترجم به جرم بیان نظر و اندیشه، دین و مذهب ،دفاع از موازین حقوق بشر و اعتراض به وضع موجود و خشونت حاکم بر زندگی روزمره نه تنها استثنا نیست، بلکه بخشی از جریان عادی هر روز است. در این کشور، تشکیل ۹۰هزار پروندۀ قضایی برای دختران و پسران جوانی که معترض حجاب اجباری بودند و اعمال خشونت علیه آنها بدیهی، معمول، و متعارف محسوب میشود، گویی چهرهای بیبدیل از وضعیتی کاملا نرمال باشد.
در سطح جهانی نیز هر روز شاهد عادیسازی خشونت در مناطق مختلف جهان هستیم. اخبار روزانۀ رسانهها حاکی از مرگ روزانۀ دهها فلسطینی ساکن غزه، بهویژه کودکان و زنان، در اثر بمباران اسرائیل یا گرسنگی و بیماری حاصل از محاصرۀ این منطقه است. لذا آنچه در غزه عادی شدهاست، مرگ جماعتی فقط به سبب بودن و سکونت در آنجاست. آیا تا کنون خبری دربارۀ حیات، زندگی، رفاه و بهزیستی در غزه شنیدهایم؟....
متن کامل:
https://cutt.ly/Ut8kAsd3
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
🔴نرمالیزه کردن صلح در دنیای نرمالیزهشدۀ جنگ و خشونت
🔷سعید مدنی 🔻یادنامه پانزدهمین سالگرد پرواز @iranfardamag مدتی پیش وقتی در حیاط بزرگ زندان قدم میزدم، زندانی میانسالی که کنار دیوار زیر آفتاب نشستهبود نزدیکم آمد و پس از سلام کردن گفت مشکلی دارد و از من خواست تا به او کمک کنم. مثل همیشه تصور کردم چون…
❤8👍2
ترامپ و پزشکیان در یک قاب
«بنا بر اعلام اسماعیل بقایی درباره نحوه امضای تفاهم نامه، یکی از ایدهها این است که از جانب روسای جمهور دو کشور انجام شود که در حال بررسی است.»
خبرگزاریها
قاب امضای تفاهم ایران-آمریکا یک عکس تاریخی است. بعید است که ترامپ این قاب را به کسی دیگر ببخشد!
پزشکیان چه چیزها که ندید در دورهی ریاست جمهوریاش؛
درست در اولین روز تحلیفش ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ رژیم جنایتکار اسرائیل اسماعیل هنیه رهبر حماس را در تهران ترور کرد.
دقیقا دو ماه بعد از آغاز ریاستجمهوریش عملیات وعدهی صادق ۲ در ۱۰ مهر ۱۴۰۳ شروع شد و ایران تلاویو را موشکباران کرد.
در ۱۶ آبان ۱۴۰۳ ترامپ رئیسجمهور آمریکا شد و از همان ابتدا شمشیر را از رو بست و ایران را مرتب تهدید میکرد. مذاکرات پر التهاب ایران-آمریکا شروع شد.
درست در وسط مذاکرات ایران- آمریکا، اسرائیل در روز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ به ایران حمله کرد و سپس آمریکا تأسیسات هستهای نطنز و فردو را در هم کوبید.
در جنگ ۱۲ روزه میخواستند او را به همراه اعضای شورای عالی امنیت ملی به شهادت برسانند، به شکل معجزهآسایی نجات یافت.
ارز رانتخواران را قطع کرد. دلار جهش کرد. بازار تهران بهم ریخت. حوادث خونبار ۱۸و ۱۹ دی ۱۴۰۴ بهوقوع پیوست.
در ۹ اسفند ۱۴۰۴ دومین جنگ در عرض یکسال شروع شد. اینبار آمریکا و اسرائیل باهم به ایران حمله کردند. جنگ با انهدام مدرسهی میناب و شهادت رهبر و فرماندهان عالی نظامی شروع شد و ۴۰ روز ادامه یافت.
اکنون پزشکیان باید برود با فرمانده سپاه دشمن، تفاهم نامه امضا بکند و دست بدهد و در یک قاب عکس بگیرند.
چیزی را از قلم نینداختهام؟
نمیدانم روزی که پزشکیان دست دخترش را گرفت و برای ثبتنام انتخابات به وزارت کشور رفت، تصور میکرد هنوز که به دومین سال ریاستجمهوریش نرسیده، شاهد چنین سلسلهای از حوادث تکاندهنده، هولناک و سرنوشتساز باشد؟
محمدحسین غیاثی
۲۸ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
«بنا بر اعلام اسماعیل بقایی درباره نحوه امضای تفاهم نامه، یکی از ایدهها این است که از جانب روسای جمهور دو کشور انجام شود که در حال بررسی است.»
خبرگزاریها
قاب امضای تفاهم ایران-آمریکا یک عکس تاریخی است. بعید است که ترامپ این قاب را به کسی دیگر ببخشد!
پزشکیان چه چیزها که ندید در دورهی ریاست جمهوریاش؛
درست در اولین روز تحلیفش ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ رژیم جنایتکار اسرائیل اسماعیل هنیه رهبر حماس را در تهران ترور کرد.
دقیقا دو ماه بعد از آغاز ریاستجمهوریش عملیات وعدهی صادق ۲ در ۱۰ مهر ۱۴۰۳ شروع شد و ایران تلاویو را موشکباران کرد.
در ۱۶ آبان ۱۴۰۳ ترامپ رئیسجمهور آمریکا شد و از همان ابتدا شمشیر را از رو بست و ایران را مرتب تهدید میکرد. مذاکرات پر التهاب ایران-آمریکا شروع شد.
درست در وسط مذاکرات ایران- آمریکا، اسرائیل در روز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ به ایران حمله کرد و سپس آمریکا تأسیسات هستهای نطنز و فردو را در هم کوبید.
در جنگ ۱۲ روزه میخواستند او را به همراه اعضای شورای عالی امنیت ملی به شهادت برسانند، به شکل معجزهآسایی نجات یافت.
ارز رانتخواران را قطع کرد. دلار جهش کرد. بازار تهران بهم ریخت. حوادث خونبار ۱۸و ۱۹ دی ۱۴۰۴ بهوقوع پیوست.
در ۹ اسفند ۱۴۰۴ دومین جنگ در عرض یکسال شروع شد. اینبار آمریکا و اسرائیل باهم به ایران حمله کردند. جنگ با انهدام مدرسهی میناب و شهادت رهبر و فرماندهان عالی نظامی شروع شد و ۴۰ روز ادامه یافت.
اکنون پزشکیان باید برود با فرمانده سپاه دشمن، تفاهم نامه امضا بکند و دست بدهد و در یک قاب عکس بگیرند.
چیزی را از قلم نینداختهام؟
نمیدانم روزی که پزشکیان دست دخترش را گرفت و برای ثبتنام انتخابات به وزارت کشور رفت، تصور میکرد هنوز که به دومین سال ریاستجمهوریش نرسیده، شاهد چنین سلسلهای از حوادث تکاندهنده، هولناک و سرنوشتساز باشد؟
محمدحسین غیاثی
۲۸ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤5👍4
🔴فریدون مجلسی | هویت و خشونت و راز انقلابهای مدرن
https://youtu.be/wHhsiBsG4Es
در این گفتار، فریدون مجلسی مترجم کتاب «هویت و خشونت» اثر آمارتیا سن، به یکی از مهمترین پرسشهای دنیای امروز میپردازد:
آیا انسان تنها با یک هویت تعریف میشود؟
آمارتیاسن برنده هندی جایزه نوبل اقتصاد است که در سوم نوامبر سال ۱۹۳۳ چشم به جهان گشود. وی استاد فلسفه و اقتصاد است و به سبب مشارکتهایش در نظریههای توسعه انسانی و اقتصاد رفاه
شناخته شده است.
https://youtu.be/wHhsiBsG4Es
#فرهیختگان روزن آگاهی
https://youtu.be/wHhsiBsG4Es
در این گفتار، فریدون مجلسی مترجم کتاب «هویت و خشونت» اثر آمارتیا سن، به یکی از مهمترین پرسشهای دنیای امروز میپردازد:
آیا انسان تنها با یک هویت تعریف میشود؟
آمارتیاسن برنده هندی جایزه نوبل اقتصاد است که در سوم نوامبر سال ۱۹۳۳ چشم به جهان گشود. وی استاد فلسفه و اقتصاد است و به سبب مشارکتهایش در نظریههای توسعه انسانی و اقتصاد رفاه
شناخته شده است.
https://youtu.be/wHhsiBsG4Es
#فرهیختگان روزن آگاهی
YouTube
فریدون مجلسی | هویت، خشونت و راز انقلابهای مدرن
در این گفتار، فریدون مجلسی مترجم کتاب «هویت و خشونت» اثر آمارتیا سن، به یکی از مهمترین پرسشهای دنیای امروز میپردازد:
آیا انسان تنها با یک هویت تعریف میشود؟
آمارتیاسن برنده هندی جایزه نوبل اقتصاد است که در سوم نوامبر سال ۱۹۳۳ چشم به جهان گشود. وی استاد…
آیا انسان تنها با یک هویت تعریف میشود؟
آمارتیاسن برنده هندی جایزه نوبل اقتصاد است که در سوم نوامبر سال ۱۹۳۳ چشم به جهان گشود. وی استاد…
❤2
دین چگونه تکامل یافت و چرا پایدار ماند؟
نگاهی به کتاب How Religion Evolved از رابین دانبار
به قلم: علیرضا معینی
مقدمه
کتاب How Religion Evolved: And Why It Endures («دین چگونه تکامل یافت و چرا پایدار ماند؟») اثر رابین دانبار، از مهمترین آثار معاصر در حوزهٔ انسانشناسی تکاملی دین به شمار میرود. دانبار که بیشتر با «عدد دانبار*» و پژوهشهایش دربارهٔ تکامل اجتماعی انسان شناخته میشود، در این کتاب میکوشد به پرسشی بنیادین پاسخ دهد: چرا دین تقریباً در همهٔ جوامع انسانی پدید آمده و با وجود پیشرفت علم و عقلانیت مدرن، همچنان پابرجا مانده است؟
نویسنده، دین را نه صرفاً مجموعهای از باورهای ماورایی، بلکه سازوکاری اجتماعی و روانشناختی میداند که در فرآیند تکامل انسان، نقشی کلیدی در ایجاد همبستگی، اعتماد و همکاری میان افراد ایفا کرده است. به تعبیر دانبار، اگر بخواهیم راز بقای دین را بفهمیم، باید به تاریخ تکامل مغز انسان و نیازهای اجتماعی او بنگریم، نه فقط به محتوای اعتقادات دینی.
مسئلهٔ اصلی کتاب
پرسش محوری کتاب این است:
«چرا موجودی به نام انسان، در طول دهها هزار سال، به دین نیاز داشته و هنوز نیز به آن نیاز دارد؟»
دانبار معتقد است پاسخ را نمیتوان تنها در الهیات، فلسفه یا تاریخ جست؛ بلکه باید به زیستشناسی تکاملی، روانشناسی شناختی و انسانشناسی اجتماعی مراجعه کرد. از نگاه او، دین محصول یک اشتباه ذهنی یا صرفاً ابزار فریب سیاسی نیست، بلکه پاسخی تکاملی به نیازهای واقعی زندگی اجتماعی انسان است.
خاستگاه تکاملی دین
دانبار استدلال میکند که انسان، برخلاف بسیاری از جانوران، در گروههای بسیار بزرگ زندگی میکند. شامپانزهها معمولاً در گروههای کوچک و مبتنی بر تماس مستقیم زندگی میکنند، اما انسانها توانستهاند جوامعی با صدها، هزاران و حتی میلیونها عضو تشکیل دهند. مشکل این بود که:
· اعتماد در گروههای بزرگ دشوار است.
· نظارت مستقیم بر رفتار دیگران ممکن نیست.
· همکاری میان افراد ناآشنا نیازمند سازوکاری فراتر از روابط خویشاوندی است.
دین، به تدریج، به عنوان ابزاری برای حل این مشکل پدیدار شد.
نقش آیینها و مناسک
یکی از مهمترین بخشهای کتاب به آیینها و مناسک اختصاص دارد. دانبار معتقد است که:
· دعاهای جمعی
· زیارتها
· مراسم سوگواری
· جشنهای مذهبی
· رقصها و سرودهای آیینی
همگی کارکردی فراتر از اعتقاد دارند. این مناسک سبب ترشح هورمونهایی مانند اندورفین در مغز میشوند و احساس تعلق و همبستگی اجتماعی را افزایش میدهند. از دیدگاه او، راز قدرت دین بیش از آنکه در عقاید باشد، در مناسک نهفته است. به بیان دیگر، انسانها غالباً ابتدا در مراسم شرکت میکنند و سپس باورها را میپذیرند، نه بالعکس.
از شمنها تا ادیان جهانی
دانبار روند تکامل دین را در چند مرحله توصیف میکند:
مرحلهٔ نخست: شمنیسم
در جوامع شکارگر، شمنها واسطهٔ میان انسان و جهان نامرئی بودند. دین در این مرحله شخصی و محلی بود.
مرحلهٔ دوم: پرستش نیاکان
با شکلگیری کشاورزی و سکونت دائمی، توجه به نیاکان و ارواح گذشتگان افزایش یافت.
مرحلهٔ سوم: خدایان محلی
با ظهور شهرها، خدایان نگهبان شهرها و قبایل شکل گرفتند.
مرحلهٔ چهارم: خدایان بزرگ اخلاقی
در جوامع بزرگتر، خدایانی پدید آمدند که نه فقط قدرت طبیعی، بلکه قدرت اخلاقی نیز داشتند. این خدایان:
· رفتار انسانها را زیر نظر میگیرند،
· عدالت را برقرار میکنند،
· دروغ و خیانت را مجازات میکنند.
به نظر دانبار، چنین خدایی امکان اعتماد میان افراد ناآشنا را فراهم ساخت.
دین و اخلاق
یکی از بحثهای مهم کتاب، این است که آیا دین منشأ اخلاق است؟ دانبار پاسخ سادهٔ «بله» یا «نه» نمیدهد. او معتقد است:
· ریشههای اخلاق پیش از ادیان سازمانیافته وجود داشتهاند.
· همدلی، نوعدوستی و همکاری در انسان ریشههای زیستی دارند.
· اما دین این گرایشها را تقویت و تثبیت کرده است.
دین شبکهای از پاداشها و مجازاتهای نمادین ایجاد کرد که اجرای قواعد اخلاقی را آسانتر ساخت.
دین و مغز انسان
دانبار بخش مهمی از کتاب را به علوم اعصاب اختصاص میدهد. از نظر او، مغز انسان دارای قابلیتهایی است که زمینهٔ پیدایش دین را فراهم میکنند:
· توانایی تصور موجودات نامرئی
· درک نیت دیگران
· روایتسازی
· جستجوی معنا
· تشخیص الگوها
همین ویژگیها باعث میشوند انسان جهان را صرفاً مجموعهای از وقایع تصادفی نبیند. ذهن انسان به طور طبیعی در پی معنا و قصد است و این امر بستری مناسب برای ظهور اندیشههای دینی فراهم میکند.
چرا دین از میان نرفت؟
یکی از جذابترین پرسشهای کتاب این است: با وجود علم مدرن، چرا دین نابود نشد؟ دانبار چند دلیل ارائه میکند:
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
نگاهی به کتاب How Religion Evolved از رابین دانبار
به قلم: علیرضا معینی
مقدمه
کتاب How Religion Evolved: And Why It Endures («دین چگونه تکامل یافت و چرا پایدار ماند؟») اثر رابین دانبار، از مهمترین آثار معاصر در حوزهٔ انسانشناسی تکاملی دین به شمار میرود. دانبار که بیشتر با «عدد دانبار*» و پژوهشهایش دربارهٔ تکامل اجتماعی انسان شناخته میشود، در این کتاب میکوشد به پرسشی بنیادین پاسخ دهد: چرا دین تقریباً در همهٔ جوامع انسانی پدید آمده و با وجود پیشرفت علم و عقلانیت مدرن، همچنان پابرجا مانده است؟
نویسنده، دین را نه صرفاً مجموعهای از باورهای ماورایی، بلکه سازوکاری اجتماعی و روانشناختی میداند که در فرآیند تکامل انسان، نقشی کلیدی در ایجاد همبستگی، اعتماد و همکاری میان افراد ایفا کرده است. به تعبیر دانبار، اگر بخواهیم راز بقای دین را بفهمیم، باید به تاریخ تکامل مغز انسان و نیازهای اجتماعی او بنگریم، نه فقط به محتوای اعتقادات دینی.
مسئلهٔ اصلی کتاب
پرسش محوری کتاب این است:
«چرا موجودی به نام انسان، در طول دهها هزار سال، به دین نیاز داشته و هنوز نیز به آن نیاز دارد؟»
دانبار معتقد است پاسخ را نمیتوان تنها در الهیات، فلسفه یا تاریخ جست؛ بلکه باید به زیستشناسی تکاملی، روانشناسی شناختی و انسانشناسی اجتماعی مراجعه کرد. از نگاه او، دین محصول یک اشتباه ذهنی یا صرفاً ابزار فریب سیاسی نیست، بلکه پاسخی تکاملی به نیازهای واقعی زندگی اجتماعی انسان است.
خاستگاه تکاملی دین
دانبار استدلال میکند که انسان، برخلاف بسیاری از جانوران، در گروههای بسیار بزرگ زندگی میکند. شامپانزهها معمولاً در گروههای کوچک و مبتنی بر تماس مستقیم زندگی میکنند، اما انسانها توانستهاند جوامعی با صدها، هزاران و حتی میلیونها عضو تشکیل دهند. مشکل این بود که:
· اعتماد در گروههای بزرگ دشوار است.
· نظارت مستقیم بر رفتار دیگران ممکن نیست.
· همکاری میان افراد ناآشنا نیازمند سازوکاری فراتر از روابط خویشاوندی است.
دین، به تدریج، به عنوان ابزاری برای حل این مشکل پدیدار شد.
نقش آیینها و مناسک
یکی از مهمترین بخشهای کتاب به آیینها و مناسک اختصاص دارد. دانبار معتقد است که:
· دعاهای جمعی
· زیارتها
· مراسم سوگواری
· جشنهای مذهبی
· رقصها و سرودهای آیینی
همگی کارکردی فراتر از اعتقاد دارند. این مناسک سبب ترشح هورمونهایی مانند اندورفین در مغز میشوند و احساس تعلق و همبستگی اجتماعی را افزایش میدهند. از دیدگاه او، راز قدرت دین بیش از آنکه در عقاید باشد، در مناسک نهفته است. به بیان دیگر، انسانها غالباً ابتدا در مراسم شرکت میکنند و سپس باورها را میپذیرند، نه بالعکس.
از شمنها تا ادیان جهانی
دانبار روند تکامل دین را در چند مرحله توصیف میکند:
مرحلهٔ نخست: شمنیسم
در جوامع شکارگر، شمنها واسطهٔ میان انسان و جهان نامرئی بودند. دین در این مرحله شخصی و محلی بود.
مرحلهٔ دوم: پرستش نیاکان
با شکلگیری کشاورزی و سکونت دائمی، توجه به نیاکان و ارواح گذشتگان افزایش یافت.
مرحلهٔ سوم: خدایان محلی
با ظهور شهرها، خدایان نگهبان شهرها و قبایل شکل گرفتند.
مرحلهٔ چهارم: خدایان بزرگ اخلاقی
در جوامع بزرگتر، خدایانی پدید آمدند که نه فقط قدرت طبیعی، بلکه قدرت اخلاقی نیز داشتند. این خدایان:
· رفتار انسانها را زیر نظر میگیرند،
· عدالت را برقرار میکنند،
· دروغ و خیانت را مجازات میکنند.
به نظر دانبار، چنین خدایی امکان اعتماد میان افراد ناآشنا را فراهم ساخت.
دین و اخلاق
یکی از بحثهای مهم کتاب، این است که آیا دین منشأ اخلاق است؟ دانبار پاسخ سادهٔ «بله» یا «نه» نمیدهد. او معتقد است:
· ریشههای اخلاق پیش از ادیان سازمانیافته وجود داشتهاند.
· همدلی، نوعدوستی و همکاری در انسان ریشههای زیستی دارند.
· اما دین این گرایشها را تقویت و تثبیت کرده است.
دین شبکهای از پاداشها و مجازاتهای نمادین ایجاد کرد که اجرای قواعد اخلاقی را آسانتر ساخت.
دین و مغز انسان
دانبار بخش مهمی از کتاب را به علوم اعصاب اختصاص میدهد. از نظر او، مغز انسان دارای قابلیتهایی است که زمینهٔ پیدایش دین را فراهم میکنند:
· توانایی تصور موجودات نامرئی
· درک نیت دیگران
· روایتسازی
· جستجوی معنا
· تشخیص الگوها
همین ویژگیها باعث میشوند انسان جهان را صرفاً مجموعهای از وقایع تصادفی نبیند. ذهن انسان به طور طبیعی در پی معنا و قصد است و این امر بستری مناسب برای ظهور اندیشههای دینی فراهم میکند.
چرا دین از میان نرفت؟
یکی از جذابترین پرسشهای کتاب این است: با وجود علم مدرن، چرا دین نابود نشد؟ دانبار چند دلیل ارائه میکند:
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2🤔1
👆👆👆
· دین نیاز به تعلق اجتماعی را برآورده میکند.
· دین در مواجهه با مرگ و رنج معنا میآفریند.
· دین شبکههای حمایتی اجتماعی ایجاد میکند.
· دین هویت جمعی میسازد.
· دین احساس کنترل بر جهان نامطمئن را افزایش میدهد.
بنابراین، حتی اگر برخی توضیحات علمی جایگزین توضیحات دینی شوند، بسیاری از کارکردهای اجتماعی و روانی دین همچنان باقی میمانند.
نکات مهم و کلیدی کتاب
دین صرفاً مجموعهای از عقاید نیست؛ یک فناوری اجتماعی برای ایجاد همبستگی است.
مناسک دینی مهمتر از آموزههای نظریاند.
ریشههای دین در ساختار تکاملی مغز انسان قرار دارند.
ادیان بزرگ در پاسخ به نیاز جوامع پیچیده و گسترده شکل گرفتند.
خدایان اخلاقی به افزایش اعتماد اجتماعی کمک کردند.
علم میتواند برخی کارکردهای شناختی دین را تضعیف کند، اما بهتنهایی جایگزین همهٔ کارکردهای اجتماعی آن نمیشود.
بقای دین بیش از آنکه ناشی از درستی یا نادرستی گزارههای دینی باشد، ناشی از کارکردهای اجتماعی و روانشناختی آن است.
نقدهای وارد بر کتاب
برخی منتقدان معتقدند:
· دانبار نقش تجربهٔ معنوی و عرفانی را کمرنگ میکند.
· دین را بیش از حد به کارکردهای اجتماعی فرو میکاهد.
· دربارهٔ حقیقت یا کذب باورهای دینی موضعی اتخاذ نمیکند.
· تجربهٔ دینی را عمدتاً از منظر زیستشناسی و تکامل تفسیر میکند.
در مقابل، طرفداران کتاب معتقدند هدف دانبار توضیح «چرایی پیدایش دین» است، نه داوری دربارهٔ «صدق و کذب دین».
خاتمه
کتاب How Religion Evolved: And Why It Endures را میتوان یکی از مهمترین تلاشهای معاصر برای فهم دین از منظر علوم تکاملی دانست. دانبار نشان میدهد که دین صرفاً محصول جهل یا خرافه نیست، بلکه پدیدهای عمیقاً انسانی است که در بستر نیازهای اجتماعی، روانی و شناختی بشر شکل گرفته است. از نگاه او، حتی در جهانی که علم بسیاری از رازهای طبیعت را گشوده است، نیاز انسان به معنا، تعلق، اعتماد و همبستگی همچنان باقی است؛ و تا زمانی که این نیازها وجود دارند، دین نیز به اشکال گوناگون به حیات خود ادامه خواهد داد.
این کتاب نه دفاعیهای برای دین است و نه کیفرخواستی علیه آن؛ بلکه کوششی است برای فهم یکی از پایدارترین و فراگیرترین نهادهای تاریخ بشر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*عدد دانبار :
عدد دانبار نظریهای در انسانشناسی تکاملی است که توسط رابین دانبار مطرح شده و میگوید مغز انسان بهطور طبیعی ظرفیت حفظ روابط اجتماعی پایدار و معنادار را با حدود ۱۵۰ نفر دارد. دانبار با بررسی اندازهٔ نئوکورتکس (بخش پیشرفتهٔ مغز) در نخستیها و مقایسهٔ آن با اندازهٔ گروههای اجتماعی آنها، این عدد را برای انسان برآورد کرد و مشاهده نمود که در بسیاری از جوامع سنتی، اندازهٔ روستاها، گروههای نظامی و واحدهای اجتماعی کوچک معمولاً حول همین عدد ۱۵۰ نفر میچرخد. این عدد توضیح میدهد که چرا در گروههای بزرگتر از ۱۵۰ نفر، اعتماد و همکاری دشوارتر میشود و تشکلها نیاز به ساختارهای رسمیتری مانند قوانین و سلسلهمراتب پیدا میکنند؛ بهبیان سادهتر، مغز ما فقط ظرفیت این را دارد که حدود ۱۵۰ نفر را بهطور جدی بشناسد و با آنها رابطهٔ واقعی داشته باشد و بقیه فقط اسمها و صورتهایی آشنا هستند. اگرچه این عدد ثابت نیست و تحت تأثیر مهارتهای اجتماعی، فرهنگ و فناوری میتواند کمی تغییر کند، اما اصل آن همچنان در علوم اجتماعی و مدیریت کاربرد دارد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
· دین نیاز به تعلق اجتماعی را برآورده میکند.
· دین در مواجهه با مرگ و رنج معنا میآفریند.
· دین شبکههای حمایتی اجتماعی ایجاد میکند.
· دین هویت جمعی میسازد.
· دین احساس کنترل بر جهان نامطمئن را افزایش میدهد.
بنابراین، حتی اگر برخی توضیحات علمی جایگزین توضیحات دینی شوند، بسیاری از کارکردهای اجتماعی و روانی دین همچنان باقی میمانند.
نکات مهم و کلیدی کتاب
دین صرفاً مجموعهای از عقاید نیست؛ یک فناوری اجتماعی برای ایجاد همبستگی است.
مناسک دینی مهمتر از آموزههای نظریاند.
ریشههای دین در ساختار تکاملی مغز انسان قرار دارند.
ادیان بزرگ در پاسخ به نیاز جوامع پیچیده و گسترده شکل گرفتند.
خدایان اخلاقی به افزایش اعتماد اجتماعی کمک کردند.
علم میتواند برخی کارکردهای شناختی دین را تضعیف کند، اما بهتنهایی جایگزین همهٔ کارکردهای اجتماعی آن نمیشود.
بقای دین بیش از آنکه ناشی از درستی یا نادرستی گزارههای دینی باشد، ناشی از کارکردهای اجتماعی و روانشناختی آن است.
نقدهای وارد بر کتاب
برخی منتقدان معتقدند:
· دانبار نقش تجربهٔ معنوی و عرفانی را کمرنگ میکند.
· دین را بیش از حد به کارکردهای اجتماعی فرو میکاهد.
· دربارهٔ حقیقت یا کذب باورهای دینی موضعی اتخاذ نمیکند.
· تجربهٔ دینی را عمدتاً از منظر زیستشناسی و تکامل تفسیر میکند.
در مقابل، طرفداران کتاب معتقدند هدف دانبار توضیح «چرایی پیدایش دین» است، نه داوری دربارهٔ «صدق و کذب دین».
خاتمه
کتاب How Religion Evolved: And Why It Endures را میتوان یکی از مهمترین تلاشهای معاصر برای فهم دین از منظر علوم تکاملی دانست. دانبار نشان میدهد که دین صرفاً محصول جهل یا خرافه نیست، بلکه پدیدهای عمیقاً انسانی است که در بستر نیازهای اجتماعی، روانی و شناختی بشر شکل گرفته است. از نگاه او، حتی در جهانی که علم بسیاری از رازهای طبیعت را گشوده است، نیاز انسان به معنا، تعلق، اعتماد و همبستگی همچنان باقی است؛ و تا زمانی که این نیازها وجود دارند، دین نیز به اشکال گوناگون به حیات خود ادامه خواهد داد.
این کتاب نه دفاعیهای برای دین است و نه کیفرخواستی علیه آن؛ بلکه کوششی است برای فهم یکی از پایدارترین و فراگیرترین نهادهای تاریخ بشر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*عدد دانبار :
عدد دانبار نظریهای در انسانشناسی تکاملی است که توسط رابین دانبار مطرح شده و میگوید مغز انسان بهطور طبیعی ظرفیت حفظ روابط اجتماعی پایدار و معنادار را با حدود ۱۵۰ نفر دارد. دانبار با بررسی اندازهٔ نئوکورتکس (بخش پیشرفتهٔ مغز) در نخستیها و مقایسهٔ آن با اندازهٔ گروههای اجتماعی آنها، این عدد را برای انسان برآورد کرد و مشاهده نمود که در بسیاری از جوامع سنتی، اندازهٔ روستاها، گروههای نظامی و واحدهای اجتماعی کوچک معمولاً حول همین عدد ۱۵۰ نفر میچرخد. این عدد توضیح میدهد که چرا در گروههای بزرگتر از ۱۵۰ نفر، اعتماد و همکاری دشوارتر میشود و تشکلها نیاز به ساختارهای رسمیتری مانند قوانین و سلسلهمراتب پیدا میکنند؛ بهبیان سادهتر، مغز ما فقط ظرفیت این را دارد که حدود ۱۵۰ نفر را بهطور جدی بشناسد و با آنها رابطهٔ واقعی داشته باشد و بقیه فقط اسمها و صورتهایی آشنا هستند. اگرچه این عدد ثابت نیست و تحت تأثیر مهارتهای اجتماعی، فرهنگ و فناوری میتواند کمی تغییر کند، اما اصل آن همچنان در علوم اجتماعی و مدیریت کاربرد دارد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍5❤3🤔1
امضایی که میتواند تاریخ را تغییر دهد
چرا تفاهم پزشکیان و ترامپ یک نقطه عطف است؟
در روابط بینالملل، گاهی اهمیت یک سند بیش از متن آن، به امضاکنندگانش بازمیگردد. یادداشت تفاهم اخیر میان ایران و آمریکا از همین جنس است. از نظر حقوقی در حد یک معاهدهی الزامآور نیست، اما امضای آن توسط مسعود پزشکیان و دونالد ترامپ به آن جایگاهی داده که میتواند آغازگر فصلی تازه در روابط تهران و واشنگتن باشد؛ روابطی که طی ۴۷ سال گذشته بیش از هر چیز با بیاعتمادی، تحریم و تقابل شناخته شده است.
نکتهی قابلتوجه در نحوهی این امضا نیز خود گویای فضای حاکم بر روابط دو کشور است: پزشکیان و ترامپ متن یادداشت تفاهم را نه در یک مراسم مشترک، بلکه بهصورت دیجیتال و غیرحضوری امضا کردند و نسخههای امضاشده را به یکدیگر ارسال کردند. این فاصلهگذاری نمادین، شاید بازتابی از همان بیاعتمادی تاریخی باشد که هنوز کاملاً از میان نرفته؛ امضا صورت گرفته، اما نه در یک دیدار رو در رو که میتوانست تصویری از آشتی را به نمایش بگذارد.
از قطع روابط دیپلماتیک دو کشور در سال ۱۳۵۹، مذاکرات متعددی میان آنها انجام شده است. برجام مهمترین نمونه بود، اما حتی آن توافق هرگز با امضای رؤسای جمهور همراه نشد. از همین رو، امضای مشترک پزشکیان و ترامپ، فارغ از محتوای سند و شکل غیرحضوری آن، پیامی سیاسی مهم دارد: ارادهی گفتوگو این بار در بالاترین سطح اجرایی دو کشور تأیید شده است.
امضای رؤسای جمهور صرفاً تشریفات نیست؛ پذیرش مسئولیت سیاسی توافق است. وقتی عالیترین مقام اجرایی کشوری سندی را امضا میکند، اعتبار آن نزد افکار عمومی و بازارها بالا میرود — حتی اگر آن امضا پای میز مشترکی صورت نگرفته باشد. این تفاهم را باید بیش از یک توافق مقدماتی و کمتر از یک معاهدهی نهایی دانست؛ سندی که میتواند مسیر مذاکرات آینده را هموار کند، اما موفقیتش به اجرای تعهدات و تداوم ارادهی سیاسی طرفین وابسته است.
برای ایران، این تفاهم میتواند زمینهساز کاهش فشارهای اقتصادی، تسهیل تجارت خارجی، افزایش صادرات نفت و آزادسازی بخشی از داراییهای مسدودشده باشد. کاهش تنش با آمریکا همچنین میتواند فضای مناسبتری برای جذب سرمایهگذاری خارجی فراهم کند؛ گرچه تحقق این دستاوردها به توافقهای بعدی وابسته است و نباید از یک یادداشت تفاهم انتظار حل همهی مشکلات اقتصادی را داشت.
آمریکا نیز اهداف مشخصی دنبال میکند: کاهش احتمال درگیری نظامی در خلیج فارس، تأمین امنیت مسیرهای انتقال انرژی، و کاهش هزینههای حضور نظامی در منطقه. برای دولت ترامپ، موفقیت این روند میتواند دستاوردی در سیاست خارجی و نمونهای از مدیریت بحران از طریق دیپلماسی باشد.
پیامدهای این تفاهم به ایران و آمریکا محدود نمیماند. هر کاهش تنشی میان دو کشور بر امنیت خلیج فارس، بازار جهانی انرژی و معادلات ژئوپلیتیک خاورمیانه اثر میگذارد؛ از همین رو کشورها و بازارهای مالی روند اجرای آن را با دقت دنبال خواهند کرد.
با این حال، تجربهی برجام هشدار میدهد که نباید دچار خوشبینی افراطی شد؛ حتی توافقهای بینالمللی در برابر تغییر دولتها و اختلاف بر سر اجرای تعهدات آسیبپذیرند. یادداشت تفاهم اخیر را باید «آغاز یک مسیر» دانست، نه «پایان یک اختلاف». اگر این مسیر با اعتمادسازی و اجرای متقابل تعهدات همراه شود، میتواند یکی از مهمترین تحولات سیاست خارجی ایران در دهههای اخیر باشد؛ اما اگر اختلافات دوباره بر مذاکرات غلبه کند، این تفاهم نیز به فهرست فرصتهای از دسترفتهی روابط ایران و آمریکا خواهد پیوست.
اهمیت اصلی این سند نه در تعداد صفحات آن، بلکه در امضاهای پای آن نهفته است؛ امضاهایی که حتی در غیاب یک دیدار حضوری توانستند سنگینی سیاسی خود را حفظ کنند. امضای پزشکیان و ترامپ نشان میدهد دو طرف دستکم به این جمعبندی رسیدهاند که هزینهی ادامهی تنش بیش از هزینهی گفتوگوست. اینکه این تغییر رویکرد به صلحی پایدار بینجامد یا نه، پاسخی است که نه متن این یادداشت، بلکه عملکرد دو طرف در ماهها و سالهای آینده مشخص خواهد کرد؛ چون در دیپلماسی، امضاها آغاز راهند، نه پایان آن.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
چرا تفاهم پزشکیان و ترامپ یک نقطه عطف است؟
در روابط بینالملل، گاهی اهمیت یک سند بیش از متن آن، به امضاکنندگانش بازمیگردد. یادداشت تفاهم اخیر میان ایران و آمریکا از همین جنس است. از نظر حقوقی در حد یک معاهدهی الزامآور نیست، اما امضای آن توسط مسعود پزشکیان و دونالد ترامپ به آن جایگاهی داده که میتواند آغازگر فصلی تازه در روابط تهران و واشنگتن باشد؛ روابطی که طی ۴۷ سال گذشته بیش از هر چیز با بیاعتمادی، تحریم و تقابل شناخته شده است.
نکتهی قابلتوجه در نحوهی این امضا نیز خود گویای فضای حاکم بر روابط دو کشور است: پزشکیان و ترامپ متن یادداشت تفاهم را نه در یک مراسم مشترک، بلکه بهصورت دیجیتال و غیرحضوری امضا کردند و نسخههای امضاشده را به یکدیگر ارسال کردند. این فاصلهگذاری نمادین، شاید بازتابی از همان بیاعتمادی تاریخی باشد که هنوز کاملاً از میان نرفته؛ امضا صورت گرفته، اما نه در یک دیدار رو در رو که میتوانست تصویری از آشتی را به نمایش بگذارد.
از قطع روابط دیپلماتیک دو کشور در سال ۱۳۵۹، مذاکرات متعددی میان آنها انجام شده است. برجام مهمترین نمونه بود، اما حتی آن توافق هرگز با امضای رؤسای جمهور همراه نشد. از همین رو، امضای مشترک پزشکیان و ترامپ، فارغ از محتوای سند و شکل غیرحضوری آن، پیامی سیاسی مهم دارد: ارادهی گفتوگو این بار در بالاترین سطح اجرایی دو کشور تأیید شده است.
امضای رؤسای جمهور صرفاً تشریفات نیست؛ پذیرش مسئولیت سیاسی توافق است. وقتی عالیترین مقام اجرایی کشوری سندی را امضا میکند، اعتبار آن نزد افکار عمومی و بازارها بالا میرود — حتی اگر آن امضا پای میز مشترکی صورت نگرفته باشد. این تفاهم را باید بیش از یک توافق مقدماتی و کمتر از یک معاهدهی نهایی دانست؛ سندی که میتواند مسیر مذاکرات آینده را هموار کند، اما موفقیتش به اجرای تعهدات و تداوم ارادهی سیاسی طرفین وابسته است.
برای ایران، این تفاهم میتواند زمینهساز کاهش فشارهای اقتصادی، تسهیل تجارت خارجی، افزایش صادرات نفت و آزادسازی بخشی از داراییهای مسدودشده باشد. کاهش تنش با آمریکا همچنین میتواند فضای مناسبتری برای جذب سرمایهگذاری خارجی فراهم کند؛ گرچه تحقق این دستاوردها به توافقهای بعدی وابسته است و نباید از یک یادداشت تفاهم انتظار حل همهی مشکلات اقتصادی را داشت.
آمریکا نیز اهداف مشخصی دنبال میکند: کاهش احتمال درگیری نظامی در خلیج فارس، تأمین امنیت مسیرهای انتقال انرژی، و کاهش هزینههای حضور نظامی در منطقه. برای دولت ترامپ، موفقیت این روند میتواند دستاوردی در سیاست خارجی و نمونهای از مدیریت بحران از طریق دیپلماسی باشد.
پیامدهای این تفاهم به ایران و آمریکا محدود نمیماند. هر کاهش تنشی میان دو کشور بر امنیت خلیج فارس، بازار جهانی انرژی و معادلات ژئوپلیتیک خاورمیانه اثر میگذارد؛ از همین رو کشورها و بازارهای مالی روند اجرای آن را با دقت دنبال خواهند کرد.
با این حال، تجربهی برجام هشدار میدهد که نباید دچار خوشبینی افراطی شد؛ حتی توافقهای بینالمللی در برابر تغییر دولتها و اختلاف بر سر اجرای تعهدات آسیبپذیرند. یادداشت تفاهم اخیر را باید «آغاز یک مسیر» دانست، نه «پایان یک اختلاف». اگر این مسیر با اعتمادسازی و اجرای متقابل تعهدات همراه شود، میتواند یکی از مهمترین تحولات سیاست خارجی ایران در دهههای اخیر باشد؛ اما اگر اختلافات دوباره بر مذاکرات غلبه کند، این تفاهم نیز به فهرست فرصتهای از دسترفتهی روابط ایران و آمریکا خواهد پیوست.
اهمیت اصلی این سند نه در تعداد صفحات آن، بلکه در امضاهای پای آن نهفته است؛ امضاهایی که حتی در غیاب یک دیدار حضوری توانستند سنگینی سیاسی خود را حفظ کنند. امضای پزشکیان و ترامپ نشان میدهد دو طرف دستکم به این جمعبندی رسیدهاند که هزینهی ادامهی تنش بیش از هزینهی گفتوگوست. اینکه این تغییر رویکرد به صلحی پایدار بینجامد یا نه، پاسخی است که نه متن این یادداشت، بلکه عملکرد دو طرف در ماهها و سالهای آینده مشخص خواهد کرد؛ چون در دیپلماسی، امضاها آغاز راهند، نه پایان آن.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍2🤔2👎1
پیروزی مقطعی ایران و ضرورت هوشیاری در استفاده از فرصت تاریخی بالقوه
علی افشاری
مفاد «تفاهمنامه» دولتهای ایران و آمریکا اگر به نتیجه برسد و تبدیل به توافق پایدار شود، یک پیروزی تاریخی کمنظیر در تاریخ معاصر ایران است که با اقتدار حاصل شده است. اعتبار آن در تحلیل آخر از آن ملت متکثر و یکپارچه ایران است. در این پیروزی بخشهای مختلفی از جمله نیروهای نظامی کشور نقش ایفا کردند.
این تفاهمنامه از جنس برجام و قطعنامه ۵۹۸ نیست و فراتر از آنها برای ایران به عنوان یک کشور مزیت دارد. منتهی مفاد آن به قول غربیها بیش از حد خوب است که باورپذیر باشد. ازابنرو علیرغم نیاز به برخورد احتیاطآمیز و ضرورت هوشیاری در برابر فریبکاری محتمل دولت ترامپ، رویکرد میهندوستانه و ملی حکم میکند که هر کس در حد توان خود بکوشد که این توافق حاصل شود.
یک فرصت تاریخی بالقوه برای عبور میهن از شرایط سخت فراهم شده تا اقتصاد سامان پیدا کند. این فرصت نباید از دست برود. دمکراسی، امر سیاسی و نظم حاکمیتی مطلوب مبتنی بر حاکمیت حقوق ملت و برقراری آزادیهای سیاسی مدنی نیازمند خروج کشور از فلاکت اقتصادی، تقویت طبقه متوسط و کاهش جمعیت فقیر و بیکار جامعه است.
زندهباد ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی افشاری
مفاد «تفاهمنامه» دولتهای ایران و آمریکا اگر به نتیجه برسد و تبدیل به توافق پایدار شود، یک پیروزی تاریخی کمنظیر در تاریخ معاصر ایران است که با اقتدار حاصل شده است. اعتبار آن در تحلیل آخر از آن ملت متکثر و یکپارچه ایران است. در این پیروزی بخشهای مختلفی از جمله نیروهای نظامی کشور نقش ایفا کردند.
این تفاهمنامه از جنس برجام و قطعنامه ۵۹۸ نیست و فراتر از آنها برای ایران به عنوان یک کشور مزیت دارد. منتهی مفاد آن به قول غربیها بیش از حد خوب است که باورپذیر باشد. ازابنرو علیرغم نیاز به برخورد احتیاطآمیز و ضرورت هوشیاری در برابر فریبکاری محتمل دولت ترامپ، رویکرد میهندوستانه و ملی حکم میکند که هر کس در حد توان خود بکوشد که این توافق حاصل شود.
یک فرصت تاریخی بالقوه برای عبور میهن از شرایط سخت فراهم شده تا اقتصاد سامان پیدا کند. این فرصت نباید از دست برود. دمکراسی، امر سیاسی و نظم حاکمیتی مطلوب مبتنی بر حاکمیت حقوق ملت و برقراری آزادیهای سیاسی مدنی نیازمند خروج کشور از فلاکت اقتصادی، تقویت طبقه متوسط و کاهش جمعیت فقیر و بیکار جامعه است.
زندهباد ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14❤3👎2
آخرین خبر از وضعیت مهندس موسوی و دکتر رهنورد
مهندس میرحسین موسوی و خانم رهنورد، از بیمارستان مرخص و به خانهای که ماموران امنیتی تعیین کردهاند منتقل شدهاند.
وضعیت حصر کماکان پابرجاست.
طبق خبرهای رسیده، روند درمان میرحسین موسوی همچنان ادامه دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
مهندس میرحسین موسوی و خانم رهنورد، از بیمارستان مرخص و به خانهای که ماموران امنیتی تعیین کردهاند منتقل شدهاند.
وضعیت حصر کماکان پابرجاست.
طبق خبرهای رسیده، روند درمان میرحسین موسوی همچنان ادامه دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤17
با انتشار پیام آقای مجتبی خامنهای فضای سیاسی ایران به سرعت دگرگون میشود و فشار مخالفان یادداشت تفاهم بر آقایان قالیباف و پزشکیان و عراقچی سنگین شده و احتمالاً به چالشهای جدی میانجامد.
این پیام حادثه بسیار مهمی است در تحولات سه ماهه اخیر که گفتگوهای پنهان مقامات جمهوری اسلامی با ترامپ رویکرد آمریکا را در جنگ دگرگون کرد و سیاست این دولت را به سمت گذار مسالمتآمیز در ایران سوق داد.
از روزهای پایانی اسفند ۱۴۰۴ بود که ترامپ گاه با لحن مثبت از گفتگوهای خود با مقامات بلندپایه ایرانی میگفت. البته عموماً باور نمیکردند و به حساب لافهای ترامپ میگذاشتند. یادداشت تفاهم اخیر روشن کرد که حرف ترامپ راست بود.
با انتشار این پیام آقای مجتبی خامنهای، که شباهت فراوان به رفتار دوپهلوی آیتالله خامنهای با مقامات نظام دارد در مسئله مذاکرات هستهای (قبول نکردن مسئولیت از موضع «انقلابی» و قربانی کردن مسئولین ذیربط)، تردیدم درباره زنده بودن آقای مجتبی خامنهای منتفی شد. تصور میکنم زنده است و زمام امور را به دست گرفته.
عبدالله شهبازی
#فرهیختگان راهی به رهایی
این پیام حادثه بسیار مهمی است در تحولات سه ماهه اخیر که گفتگوهای پنهان مقامات جمهوری اسلامی با ترامپ رویکرد آمریکا را در جنگ دگرگون کرد و سیاست این دولت را به سمت گذار مسالمتآمیز در ایران سوق داد.
از روزهای پایانی اسفند ۱۴۰۴ بود که ترامپ گاه با لحن مثبت از گفتگوهای خود با مقامات بلندپایه ایرانی میگفت. البته عموماً باور نمیکردند و به حساب لافهای ترامپ میگذاشتند. یادداشت تفاهم اخیر روشن کرد که حرف ترامپ راست بود.
با انتشار این پیام آقای مجتبی خامنهای، که شباهت فراوان به رفتار دوپهلوی آیتالله خامنهای با مقامات نظام دارد در مسئله مذاکرات هستهای (قبول نکردن مسئولیت از موضع «انقلابی» و قربانی کردن مسئولین ذیربط)، تردیدم درباره زنده بودن آقای مجتبی خامنهای منتفی شد. تصور میکنم زنده است و زمام امور را به دست گرفته.
عبدالله شهبازی
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
🤬12❤7👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
قائمپناه: پزشکیان توانست تفاهمنامه ایران و آمریکا را به امضای همهی اعضای شعام جز یک نفر برساند
محمدجعفر قائمپناه، معاون اجرایی دولت چهاردهم در پاسخ به سوال خبرنگار انصاف نیوز دربارهی نقش پزشکیان در تفاهم ایران و آمریکا گفت:
پزشکیان نقش اول را در این تفاهم داشت. او او توانست این تفاهمنامه را به امضای همه به جز یک نفر برساند. کار بزرگی کردند که این تفاهمنامه را در چارچوبی که رهبری تعیین کردند به امضای اکثریت شعام برسانند
پزشکیان در اجماعسازی و استدلال برای اینکه این تفاهم در شعام به تصویب برسد نقش اساسی داشت. این تفاهم پیشنهاد وزارت خارجه و بر پایه پیشنهاد شهید لاریجانی است بود
نقش مهم دیگر آقای پزشکیان انتخاب آقای قالیباف بعنوان سرپرست تیم مذاکرهکننده بود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمدجعفر قائمپناه، معاون اجرایی دولت چهاردهم در پاسخ به سوال خبرنگار انصاف نیوز دربارهی نقش پزشکیان در تفاهم ایران و آمریکا گفت:
پزشکیان نقش اول را در این تفاهم داشت. او او توانست این تفاهمنامه را به امضای همه به جز یک نفر برساند. کار بزرگی کردند که این تفاهمنامه را در چارچوبی که رهبری تعیین کردند به امضای اکثریت شعام برسانند
پزشکیان در اجماعسازی و استدلال برای اینکه این تفاهم در شعام به تصویب برسد نقش اساسی داشت. این تفاهم پیشنهاد وزارت خارجه و بر پایه پیشنهاد شهید لاریجانی است بود
نقش مهم دیگر آقای پزشکیان انتخاب آقای قالیباف بعنوان سرپرست تیم مذاکرهکننده بود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7❤1👎1