رسوایی افشای اسناد #طبقه_بندی شده در #تلویزیون درباره مذاکرات اخیر که موجب سواستفاده دشمن خواهد شد نتیجه طبیعی کوتولهسالاری است که سالها علیه آن و بانیان پخمهی آن فریاد زدیم که نه تنها گوش شنوایی نداشت بلکه تلاش شد با گیوتین حذف، قد نخبگان و شایستگان کوتاه شود. دبیریمهر
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍16❤2
بیش از ۱۰۰۰ نفر از دانشجویان و فارغالتحصیلان دانشگاه صنعتی شریف در نامهای سرگشاده خطاب به رئیس این دانشگاه نسبت به وضعیت انضباطی و فضای دانشگاه اعتراض کردند.
در این نامه آمده است:
«با اشاره به تشکیل دستکم ۳۰ پرونده انضباطی و صدور ۱۳ حکم بدوی تعلیق و اخراج در ماههای اخیر، خواستار استقلال واقعی دانشگاه، توقف برخوردهای فراقانونی و شکسته شدن این احکام شدند و تاکید کردند اگر مدیریت توان دفاع از کیان شریف را ندارد، کنارهگیری کند.»
متن کامل در سایت انصاف نیوز:
https://ensafnews.com/648254/
#فرهیختگان راهی به رهایی
در این نامه آمده است:
«با اشاره به تشکیل دستکم ۳۰ پرونده انضباطی و صدور ۱۳ حکم بدوی تعلیق و اخراج در ماههای اخیر، خواستار استقلال واقعی دانشگاه، توقف برخوردهای فراقانونی و شکسته شدن این احکام شدند و تاکید کردند اگر مدیریت توان دفاع از کیان شریف را ندارد، کنارهگیری کند.»
متن کامل در سایت انصاف نیوز:
https://ensafnews.com/648254/
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍11❤2
در سیاست ناشناسی معاون سیاسی وزیر کشور
عباس موسایی ، فعال سیاسی اصلاحطلب
معاون سیاسی وزیر کشور که در کسوت ِسخنگوی این وزارتخانه سخن می گفت، در شرایطی که رئیسجمهور و اعضای تیم مذاکره کننده ، مورد هجمه ٔ ناجوانمردانه ٔ جریانات ِ افراطی قرار گرفتهاند ، بی التفات به آنچه در زیر ِ پوست ِ سیاست در این کشور می گذرد ، از اینکه افراطیون ، تندرو خطاب میشوند، بر آشفته و این موضوع را برخلاف ِ تنوع و تضارب آراء ارزیابی کرده است.
سایر ِمواضع ایشان، چنان نامعطوف به ناوضعیت کشور به وقت اکنون و ریشهها و علل و اسباب آن و وظایف ِ متولیان سیاست داخلی و رسالت های وزارت داخله و منطق ِ موقعیت ِ کنونی است که پرداختن بدان ، عِرض خود بردن و زحمت ِمخاطب افزودن است. اما اینکه متولی ِسیاست داخلی، اینچنین نامعطوف به مولفههای برسازنده ٔ سیاست و امنیت ملی ، تخریبگریهای عدهای معلومالحال علیه رئیسجمهور و مهمترین تصمیم ایشان که با اجماعسازی در درون نظام ، بدان رسیده است را در ذیل ِافراطیگری ندانسته و آن را صرفاً بیان نظرات ِایشان قلمداد کند، فقط از ذهنیت و روایتی انفعالی، سیاستنشناس، نامعطوف به مصالح ملی، ناوفادار به گفتمان ِ برسازنده ٔ دولت و بی دغدغه نسبت به انسجام و یکپارچگی ملی برمیآید.
سیاست داخلی، آنگاه که نامعطوف به زیر ساحتهای گوناگون برسازنده ٔسیاست در کشور بوده و به جای ادراکی روزآمد، دقیق و عمیق از آنچه سیاست را میسازد، سیاست را به تعاملات، معاملات و معادلات افراد و اقطاب، تقلیل دهد و با چشم پوشی بر مطالبات اکثریت ملت ، مصلحت کشور، ملت و حاکمیت، علائق و سلائق گوناگون و دقایق گفتمانی و پویایی، سیالیت و دینامیسم سیاست، صرفاً اظهارنظر اقلیتی خود نظام پندار را در ذیل ِ تضارب آراء ببیند و مطالبات اکثریت ملت در خوشحالی از پایان دادن به جنگ را نبیند، مصداق بارز بر شاخ نشستن و بن بریدن است.
پرداختن به ضعف ِمفرط ِاین حوزه، قصور و تقصیرهای فراوان در تعمیق شکاف ِملت و حاکمیت و دولت و حامیان و تنها گذاشتن ِ رئیس جمهور محترم، مجالی دیگر میطلبد. آنچه اما امروز بر همگان، بالاخص اعضای دولت درسطوح مختلف فرض است، حمایت از تصمیم ِشجاعانه و مسئولانه ٔرئیسجمهور محترم که همزمان مستظهر به حمایت اکثریت ملت و حاکمیت است، میباشد . دولتمردان در سطوح مختلف باید موضع ِ تاریخی دولت را تقویت کرده و رئیسجمهوری را که در کسوت ِ مصلحت ِکشور و ملت ایران ظاهر شده است حمایت کرده و حداقل زمینهساز ِ تخریبگری علیه ایشان را فراهم نیاورند. آنچه معاون سیاسی وزیر کشور را بر آن داشته است تا افراطیون ِ تخریبگر و تقاضاکنندگان اعدام رئیسجمهور و شعار دهندگان علیه تیم مذاکرهکننده را در ذیل ِ اظهار نظر توصیف کند ، هر چه باشد، در ذیل ِ سیاست شناسی و مصلحت ملت و انسجام ملی نیست!
این رویکرد استحالهای ، انفعالی، خطرناک و ضد سیاست، به مسلخ بردن ِسیاست و زمینهسازی برای ناسیاست است. آنچه ایشان تضارب آراء می نامد، درحالی که عامدانه و معطوف به مصلحت شخصی بر نظر اکثریت ملت و چگونگی فرصت سازی برای ظهور و بروز آن چشمپوشی میکند، تأیید افراطیگری و منازعه تحت عنوان ِ اعتقاد به آزادی بیان است.
رو بمعنی کوش ای صورتپرست
زانک معنی بر تنِ صورت پُرست
همنشین اهل معنی باش تا
هم عطا یابی و هم باشی فتیٰ
جان بیمعنی درین تن بیخلاف
هست همچون تیغ چوبین در غلاف
عباس موسایی ، فعال سیاسی اصلاحطلب
معاون سیاسی وزیر کشور که در کسوت ِسخنگوی این وزارتخانه سخن می گفت، در شرایطی که رئیسجمهور و اعضای تیم مذاکره کننده ، مورد هجمه ٔ ناجوانمردانه ٔ جریانات ِ افراطی قرار گرفتهاند ، بی التفات به آنچه در زیر ِ پوست ِ سیاست در این کشور می گذرد ، از اینکه افراطیون ، تندرو خطاب میشوند، بر آشفته و این موضوع را برخلاف ِ تنوع و تضارب آراء ارزیابی کرده است.
سایر ِمواضع ایشان، چنان نامعطوف به ناوضعیت کشور به وقت اکنون و ریشهها و علل و اسباب آن و وظایف ِ متولیان سیاست داخلی و رسالت های وزارت داخله و منطق ِ موقعیت ِ کنونی است که پرداختن بدان ، عِرض خود بردن و زحمت ِمخاطب افزودن است. اما اینکه متولی ِسیاست داخلی، اینچنین نامعطوف به مولفههای برسازنده ٔ سیاست و امنیت ملی ، تخریبگریهای عدهای معلومالحال علیه رئیسجمهور و مهمترین تصمیم ایشان که با اجماعسازی در درون نظام ، بدان رسیده است را در ذیل ِافراطیگری ندانسته و آن را صرفاً بیان نظرات ِایشان قلمداد کند، فقط از ذهنیت و روایتی انفعالی، سیاستنشناس، نامعطوف به مصالح ملی، ناوفادار به گفتمان ِ برسازنده ٔ دولت و بی دغدغه نسبت به انسجام و یکپارچگی ملی برمیآید.
سیاست داخلی، آنگاه که نامعطوف به زیر ساحتهای گوناگون برسازنده ٔسیاست در کشور بوده و به جای ادراکی روزآمد، دقیق و عمیق از آنچه سیاست را میسازد، سیاست را به تعاملات، معاملات و معادلات افراد و اقطاب، تقلیل دهد و با چشم پوشی بر مطالبات اکثریت ملت ، مصلحت کشور، ملت و حاکمیت، علائق و سلائق گوناگون و دقایق گفتمانی و پویایی، سیالیت و دینامیسم سیاست، صرفاً اظهارنظر اقلیتی خود نظام پندار را در ذیل ِ تضارب آراء ببیند و مطالبات اکثریت ملت در خوشحالی از پایان دادن به جنگ را نبیند، مصداق بارز بر شاخ نشستن و بن بریدن است.
پرداختن به ضعف ِمفرط ِاین حوزه، قصور و تقصیرهای فراوان در تعمیق شکاف ِملت و حاکمیت و دولت و حامیان و تنها گذاشتن ِ رئیس جمهور محترم، مجالی دیگر میطلبد. آنچه اما امروز بر همگان، بالاخص اعضای دولت درسطوح مختلف فرض است، حمایت از تصمیم ِشجاعانه و مسئولانه ٔرئیسجمهور محترم که همزمان مستظهر به حمایت اکثریت ملت و حاکمیت است، میباشد . دولتمردان در سطوح مختلف باید موضع ِ تاریخی دولت را تقویت کرده و رئیسجمهوری را که در کسوت ِ مصلحت ِکشور و ملت ایران ظاهر شده است حمایت کرده و حداقل زمینهساز ِ تخریبگری علیه ایشان را فراهم نیاورند. آنچه معاون سیاسی وزیر کشور را بر آن داشته است تا افراطیون ِ تخریبگر و تقاضاکنندگان اعدام رئیسجمهور و شعار دهندگان علیه تیم مذاکرهکننده را در ذیل ِ اظهار نظر توصیف کند ، هر چه باشد، در ذیل ِ سیاست شناسی و مصلحت ملت و انسجام ملی نیست!
این رویکرد استحالهای ، انفعالی، خطرناک و ضد سیاست، به مسلخ بردن ِسیاست و زمینهسازی برای ناسیاست است. آنچه ایشان تضارب آراء می نامد، درحالی که عامدانه و معطوف به مصلحت شخصی بر نظر اکثریت ملت و چگونگی فرصت سازی برای ظهور و بروز آن چشمپوشی میکند، تأیید افراطیگری و منازعه تحت عنوان ِ اعتقاد به آزادی بیان است.
رو بمعنی کوش ای صورتپرست
زانک معنی بر تنِ صورت پُرست
همنشین اهل معنی باش تا
هم عطا یابی و هم باشی فتیٰ
جان بیمعنی درین تن بیخلاف
هست همچون تیغ چوبین در غلاف
👍4
پایگاه خبری تحلیلی انصاف نیوز
نامه سرگشاده یک استاد حوزه به اژهای: تنزل دادن شأن حضرت زهرا برای تملق از افراد غیرمعصوم، بدعت و جرم است | پایگاه خبری تحلیلی…
آیتالله سیداصغر ناظمزاده، از اساتید حوزه علمیه قم، در نامهای سرگشاده به رئیس قوه قضائیه، به شدت از پخش یک برنامه در صداوسیما که که به گفتهی او در آن
🔹 آیتالله سیداصغر ناظمزاده، از اساتید حوزه علمیه قم، در نامهای سرگشاده به رئیس قوه قضائیه درباره مقایسه افراد غیرمعصوم با اهلبیت (ع) نوشت:
«قاعده لایتغیر و مسلّمِ تشیع، کلام مولیالموحدین (ع) در نهجالبلاغه است که فرمود: «لا یُقاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ (ص) مِنْ هذِهِ الاُْمَّهِ اَحَدٌ»؛ احکام اسلام الی یوم القیامه تغییرناپذیر است و قیاسِ احدی از آحاد امت با مقام ملکوتی ائمه اطهار و پاره تن پیامبر (ص)، مصداق بارز «غلوّ» و «بدعت» در دین است. اطلاق عناوینی همچون «همسرِ امام زمانِ خود» یا «مادر نوههای پیامبر زمان» برای افراد غیرمعصوم، نه تنها وهن صریح مقام عصمت است، بلکه در فقه شیعه میتواند در زمره عناوین مجرمانهای قرار گیرد که مجازاتهای سنگینی بر آن مترتب است؛ چرا که شأن حضرت زهرا (س) را تا حد یک فرد عادی تنزل دادن و جایگاه رهبری را در ردیف نبوت بالا بردن، کفر است.»
لینک متن کامل در سایت انصاف نیوز:
https://ensafnews.com/648233/
#فرهیختگان راهی به رهایی
«قاعده لایتغیر و مسلّمِ تشیع، کلام مولیالموحدین (ع) در نهجالبلاغه است که فرمود: «لا یُقاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ (ص) مِنْ هذِهِ الاُْمَّهِ اَحَدٌ»؛ احکام اسلام الی یوم القیامه تغییرناپذیر است و قیاسِ احدی از آحاد امت با مقام ملکوتی ائمه اطهار و پاره تن پیامبر (ص)، مصداق بارز «غلوّ» و «بدعت» در دین است. اطلاق عناوینی همچون «همسرِ امام زمانِ خود» یا «مادر نوههای پیامبر زمان» برای افراد غیرمعصوم، نه تنها وهن صریح مقام عصمت است، بلکه در فقه شیعه میتواند در زمره عناوین مجرمانهای قرار گیرد که مجازاتهای سنگینی بر آن مترتب است؛ چرا که شأن حضرت زهرا (س) را تا حد یک فرد عادی تنزل دادن و جایگاه رهبری را در ردیف نبوت بالا بردن، کفر است.»
لینک متن کامل در سایت انصاف نیوز:
https://ensafnews.com/648233/
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍16❤3🤔1
🔴 تفاهمنامه فقط یک وقفه تاکتیکی
✍ مرضیه حاجی هاشمی
🗒 بر اساس نتایج نظرسنجی «مؤسسه ریگان» ۵۱٪ از پایگاه عمومی «ماگا» (MAGA) در «ایالات متحده» از تغییر رژیم در ایران حمایت میکنند. اینکه اکثریت پایگاه ماگا (هوادارن ترامپ) هنوز تغییر رژیم را بر توافق ترجیح میدهد، می تواند بدین معنا باشد که بخش قابل توجهی از این پایگاه از تفاهمنامه اخیر «ترامپ» رضایت کامل ندارد و از این روست که شاهد اعتراض چهرههایی مانند «تد کروز»، «مایک پنس» و «مارک لوین» و بخشی از رسانههای محافظهکار بدان بودهایم.
⬅️ این عدد اگر درست باشد، از نظر تحلیلی نکته مهمی را آشکار میکند. نکته جالب این نیست که بخشی از محافظهکاران آمریکایی خواهان تغییر رژیم در ایران هستند؛ چرا که چنین گرایشی از دههها قبل وجود داشته است. نکته جالب این است که این دیدگاه اکنون در بخشی از پایگاهی دیده میشود که معمولاً با شعارهایِ «اول آمریکا»، پرهیز از جنگهای بیپایان، مخالفت با ملتسازی و کاهش مداخلات خارجی شناخته میشود. آیا این یک تناقض است؟ و می تواند چه تأثیری بر مذاکرات پیش رو داشته باشد؟
⬅️ ماگا از یک سو نمیخواهد درگیر جنگهای خارجی شود، از سوی دیگر از تغییر رژیم حمایت میکند. البته باید در نظر داشت که بخشی از رأیدهندگان MAGA ممکن است در واقع از «تغییر رژیم به دست آمریکا» حمایت نکنند؛ بلکه از تغییر رژیم به هر شکل ممکن حمایت کنند؛ یعنی تصور کنند فشار اقتصادی، انزوای سیاسی، بازدارندگی نظامی و فرسایش داخلی در نهایت به چنین نتیجهای میانجامد، بدون آنکه آمریکا مجبور به اشغال یا ملتسازی شود.
⬅️ به بیانی دیگر، آنان ممکن است طرفدار نتیجه باشند؛ نه لزوماً طرفدار ابزارهای سنتی رسیدن به آن و این دقیقاً جایی است که اهمیت تفاهمنامه مطرح میشود. اگر دولت ترامپ بخواهد «توافق نهایی» را در داخل آمریکا بفروشد، تنها کافی نیست که تأکید کند، جنگ تمام شد؛ بلکه باید بتواند به بخش مهمی از پایگاه رأی خودش القا کند که این توافق به معنای نجات «جمهوری اسلامی» نیست، همچنان فشارهای لازم را حفظ میکند و این توافق مسیر تغییرات بعدی را نمیبندد.
⬅️ بدین سبب است که می توان پیش بینی کرد توافق نهایی احتمالاً با زبان و ادبیات متفاوتی ارائه خواهد شد، بدین معنا که دولت آمریکا کمتر از «مصالحه» و بیشتر از «وادار کردن ایران به عقبنشینی» سخن خواهد گفت. از منظر نظری، این موضوع به یک نکته جالب در سیاست داخلی آمریکا هم اشاره دارد که گاهی سیاستمداران نه فقط باید با طرف مقابل مذاکره کنند؛ بلکه باید با ائتلاف سیاسی خودشان نیز مذاکره کنند.
⬅️ در اینجا ترامپ اگر واقعاً به دنبال توافق باشد، دو میز مذاکره دارد، یکی میز مذاکره با ایران و دیگری میز مذاکره با نخبگان و بخشی از پایگاه جمهوریخواه و MAGA و شکست در هر کدام میتواند توافق را با مشکل جدی روبرو کند و این فقط چالشی است که با حامیان و هواداران خود دارد، چه رسد با رقبا و حتی چالشگران اصلی خود و سیاست هایش؛ چه در جنگ و چه در مذاکره و صلح.
⬅️ البته نباید از نظر دور بداریم که حمایت از تغییر رژیم، لزوماً به معنای آمادگی برای پرداخت هزینههای آن نیست. تاریخ نظرسنجیهای آمریکا بارها نشان داده که رأیدهندگان ممکن است از یک هدف بلندپروازانه حمایت کنند؛ اما وقتی بحث اعزام نیرو، هزینه مالی، افزایش قیمت انرژی یا درگیری طولانی مطرح شود، میزان حمایت کاهش یابد.
⬅️ بنابراین شاید مهمترین نتیجه این عدد ۵۱٪ این نباشد که ترامپ برای جلب نظر پایگاه رأی خود، به هر روی باید پروژه تغییر رژیم در ایران را دنبال کند؛ بلکه این باشد که بخش اکثریت از پایگاه ترامپ هنوز ایران را صرفاً یک پرونده هستهای نمیبیند که با یک توافق هسته ای اقناع شود؛ بلکه آن را مسئلهای مربوط به ماهیت نظام سیاسی ایران میداند و این بسیار حائز اهمیت است؛ زیرا این نگاه علاوه بر اینکه میتواند بر نحوه طراحی، فروش سیاسی و حتی دوام هر توافق نهایی تأثیر قابل ملاحظه ای بگذارد، از اساس بدون تغییر رفتار کاملا ملموس جمهوری اسلامی، توافق نهایی حاصل نخواهد شد و تفاهمنامه فقط یک وقفه تاکتیکی تلقی میشود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
✍ مرضیه حاجی هاشمی
🗒 بر اساس نتایج نظرسنجی «مؤسسه ریگان» ۵۱٪ از پایگاه عمومی «ماگا» (MAGA) در «ایالات متحده» از تغییر رژیم در ایران حمایت میکنند. اینکه اکثریت پایگاه ماگا (هوادارن ترامپ) هنوز تغییر رژیم را بر توافق ترجیح میدهد، می تواند بدین معنا باشد که بخش قابل توجهی از این پایگاه از تفاهمنامه اخیر «ترامپ» رضایت کامل ندارد و از این روست که شاهد اعتراض چهرههایی مانند «تد کروز»، «مایک پنس» و «مارک لوین» و بخشی از رسانههای محافظهکار بدان بودهایم.
⬅️ این عدد اگر درست باشد، از نظر تحلیلی نکته مهمی را آشکار میکند. نکته جالب این نیست که بخشی از محافظهکاران آمریکایی خواهان تغییر رژیم در ایران هستند؛ چرا که چنین گرایشی از دههها قبل وجود داشته است. نکته جالب این است که این دیدگاه اکنون در بخشی از پایگاهی دیده میشود که معمولاً با شعارهایِ «اول آمریکا»، پرهیز از جنگهای بیپایان، مخالفت با ملتسازی و کاهش مداخلات خارجی شناخته میشود. آیا این یک تناقض است؟ و می تواند چه تأثیری بر مذاکرات پیش رو داشته باشد؟
⬅️ ماگا از یک سو نمیخواهد درگیر جنگهای خارجی شود، از سوی دیگر از تغییر رژیم حمایت میکند. البته باید در نظر داشت که بخشی از رأیدهندگان MAGA ممکن است در واقع از «تغییر رژیم به دست آمریکا» حمایت نکنند؛ بلکه از تغییر رژیم به هر شکل ممکن حمایت کنند؛ یعنی تصور کنند فشار اقتصادی، انزوای سیاسی، بازدارندگی نظامی و فرسایش داخلی در نهایت به چنین نتیجهای میانجامد، بدون آنکه آمریکا مجبور به اشغال یا ملتسازی شود.
⬅️ به بیانی دیگر، آنان ممکن است طرفدار نتیجه باشند؛ نه لزوماً طرفدار ابزارهای سنتی رسیدن به آن و این دقیقاً جایی است که اهمیت تفاهمنامه مطرح میشود. اگر دولت ترامپ بخواهد «توافق نهایی» را در داخل آمریکا بفروشد، تنها کافی نیست که تأکید کند، جنگ تمام شد؛ بلکه باید بتواند به بخش مهمی از پایگاه رأی خودش القا کند که این توافق به معنای نجات «جمهوری اسلامی» نیست، همچنان فشارهای لازم را حفظ میکند و این توافق مسیر تغییرات بعدی را نمیبندد.
⬅️ بدین سبب است که می توان پیش بینی کرد توافق نهایی احتمالاً با زبان و ادبیات متفاوتی ارائه خواهد شد، بدین معنا که دولت آمریکا کمتر از «مصالحه» و بیشتر از «وادار کردن ایران به عقبنشینی» سخن خواهد گفت. از منظر نظری، این موضوع به یک نکته جالب در سیاست داخلی آمریکا هم اشاره دارد که گاهی سیاستمداران نه فقط باید با طرف مقابل مذاکره کنند؛ بلکه باید با ائتلاف سیاسی خودشان نیز مذاکره کنند.
⬅️ در اینجا ترامپ اگر واقعاً به دنبال توافق باشد، دو میز مذاکره دارد، یکی میز مذاکره با ایران و دیگری میز مذاکره با نخبگان و بخشی از پایگاه جمهوریخواه و MAGA و شکست در هر کدام میتواند توافق را با مشکل جدی روبرو کند و این فقط چالشی است که با حامیان و هواداران خود دارد، چه رسد با رقبا و حتی چالشگران اصلی خود و سیاست هایش؛ چه در جنگ و چه در مذاکره و صلح.
⬅️ البته نباید از نظر دور بداریم که حمایت از تغییر رژیم، لزوماً به معنای آمادگی برای پرداخت هزینههای آن نیست. تاریخ نظرسنجیهای آمریکا بارها نشان داده که رأیدهندگان ممکن است از یک هدف بلندپروازانه حمایت کنند؛ اما وقتی بحث اعزام نیرو، هزینه مالی، افزایش قیمت انرژی یا درگیری طولانی مطرح شود، میزان حمایت کاهش یابد.
⬅️ بنابراین شاید مهمترین نتیجه این عدد ۵۱٪ این نباشد که ترامپ برای جلب نظر پایگاه رأی خود، به هر روی باید پروژه تغییر رژیم در ایران را دنبال کند؛ بلکه این باشد که بخش اکثریت از پایگاه ترامپ هنوز ایران را صرفاً یک پرونده هستهای نمیبیند که با یک توافق هسته ای اقناع شود؛ بلکه آن را مسئلهای مربوط به ماهیت نظام سیاسی ایران میداند و این بسیار حائز اهمیت است؛ زیرا این نگاه علاوه بر اینکه میتواند بر نحوه طراحی، فروش سیاسی و حتی دوام هر توافق نهایی تأثیر قابل ملاحظه ای بگذارد، از اساس بدون تغییر رفتار کاملا ملموس جمهوری اسلامی، توافق نهایی حاصل نخواهد شد و تفاهمنامه فقط یک وقفه تاکتیکی تلقی میشود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍4❤1🔥1
سی و یکم خردادماه سالروز درگذشت شهریار عدل
سه عباسمیرزای نایبالسلطنه
نخستین عباسمیرزا نایبالسلطنه، فرزند فتحعلیشاه قاجار، شخصیت تاریخی شناختهشدهای است، اما وجود «عباسمیرزا نایبالسلطنۀ» دوم فرزند محمّدشاه قاجار و برادر کوچک ناصرالدینشاه ناشناخته مانده و او را با عباسمیرزا نایبالسلطنۀ سوم (ملکآرا)، برادر کوچکترِ دو شخصیت یادشده یکی دانستهاند و از جمله این است که تصاویر عباسمیرزا نایبالسلطنۀ دوم را از آن سومی (ملکآرا) شمردهاند.
ناصرالدینشاه، فرزند محمّدشاه و نوۀ عباسمیرزا نایبالسلطنۀ اوّل در ششم صفر ۱۲۴۷/ ۱۷ ژوئیۀ ۱۸۳۱ از بطن ملکجان خانم (مهد علیا) تولد یافت.
در پاییز سال ۱۸۳۸ و ژانویۀ ۱۸۳۹/۱۲۵۴ پرنس الکسیس سالتیکف (سولتیکف) در زمان محمّدشاه قاجار به ایران آمد و از ناصرالدینمیرزا ولیعهد و برادر کوچکترش عباسمیرزا نایبالسلطنه تصاویری کشید. همو مینویسد: ناصرالدینمیرزا سه سال از برادرش بزرگتر است و سن عباسمیرزا را چهار یا پنجساله ذکر نموده و در صفحۀ دیگری او را چهارساله میداند. در تصاویر باسمهای که سالنیکف منتشر کرد ناصرالدینمیرزا هفتساله و عباسمیرزا چهارساله به نظر میآیند. به این ترتیب میتوان عباسمیرزا نایبالسلطنه را متولّد سال ۱۲۵۰/۱۸۳۴ دانست.
از مقایسۀ کلّیۀ اسناد باید این طور نتیجه گرفت که محمّدشاه قاجار از خدیجه خانم در حدود نیمۀ دوم ۱۸۳۴/۱۲۵۰ دارای فرزندی شد که او را به یاد پدرش عباسمیرزا نام نهاده به نایبالسلطنه ملقّب ساخت و این کودک همان است که سالتیکف به نوشتۀ خود در پایان سال ۱۸۳۸ و آغاز ۱۸۳۹/ ۱۲۵۴ در سن چهارسالگی او را دیده و تصویرش را کشیده است. سالتیکف در احوال عباسمیرزا او را «صدمهپذیر و مریضحال» توصیف میکند؛ بنابراین بر اساس یادداشت ناصرالدینشاه و با توجه به سال تولّد عباسمیرزا نایبالسلطنه ملکآرا شکی باقی نمیماند که اندکزمانی پس از دیدار سالتیکف، کودک نامبرده در همان اوائل سال ۱۸۳۹ حدود شوّال ۱۲۵۴ فوت کرده و چند ماه بعد در رجب ۱۲۵۵/۱۵ سپتامبر ـ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۹ پسر دیگری از خدیجه خانم متولّد شده که محمّدشاه او را نیز به یاد فرزند ازدسترفته و پدرش مجدّداً عباسمیرزا نام نهاده و ملقّب به نایبالسلطنه نموده است. محمّدشاه در ابراز محبّت نسبت به این کودک چنان زیادهروی کرده که ناصرالدینمیرزا و بهخصوص مادرش ملکخان خانم (مهد علیا) نسبت به او رشک میبرده و همواره از جانب او احساس خطر کردهاند و عباسمیرزا هم که نظر به رفتار پدر و برخی از درباریان بیش و کم داعیۀ سلطنت داشت پیوسته در حال ترس به سر میبرد و آواره بود و لقب نایبالسلطنه را نیز در سال ۱۲۹۵/۱۸۷۸ به طور رسمی از دست داد. شاید شاهزاده کامرانمیرزا یکی از فرزندان ناصرالدینشاه که او نیز لقب نایبالسلطنه داشت در این امر دست داشته است. از این سال ناصرالدینشاه عباسمیرزا را به ملکآرا ملقّب نمود. ملکآرا به قول بامداد در ۱۴ ذیقعدۀ ۱۳۱۴/ ۱۶ آوریل ۱۸۹۷ در سن ۵۹ سالگی و به قول عباس اقبال در سال ۱۳۱۶/ ۱۸۹۸-۱۸۹۹ فوت نمود.
شهریار عدل
آینده، سال سیزدهم، شمارۀ ۱-۳، فروردین ـ خرداد ۱۳۶۶، ص ۳۵-۴۰.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سه عباسمیرزای نایبالسلطنه
نخستین عباسمیرزا نایبالسلطنه، فرزند فتحعلیشاه قاجار، شخصیت تاریخی شناختهشدهای است، اما وجود «عباسمیرزا نایبالسلطنۀ» دوم فرزند محمّدشاه قاجار و برادر کوچک ناصرالدینشاه ناشناخته مانده و او را با عباسمیرزا نایبالسلطنۀ سوم (ملکآرا)، برادر کوچکترِ دو شخصیت یادشده یکی دانستهاند و از جمله این است که تصاویر عباسمیرزا نایبالسلطنۀ دوم را از آن سومی (ملکآرا) شمردهاند.
ناصرالدینشاه، فرزند محمّدشاه و نوۀ عباسمیرزا نایبالسلطنۀ اوّل در ششم صفر ۱۲۴۷/ ۱۷ ژوئیۀ ۱۸۳۱ از بطن ملکجان خانم (مهد علیا) تولد یافت.
در پاییز سال ۱۸۳۸ و ژانویۀ ۱۸۳۹/۱۲۵۴ پرنس الکسیس سالتیکف (سولتیکف) در زمان محمّدشاه قاجار به ایران آمد و از ناصرالدینمیرزا ولیعهد و برادر کوچکترش عباسمیرزا نایبالسلطنه تصاویری کشید. همو مینویسد: ناصرالدینمیرزا سه سال از برادرش بزرگتر است و سن عباسمیرزا را چهار یا پنجساله ذکر نموده و در صفحۀ دیگری او را چهارساله میداند. در تصاویر باسمهای که سالنیکف منتشر کرد ناصرالدینمیرزا هفتساله و عباسمیرزا چهارساله به نظر میآیند. به این ترتیب میتوان عباسمیرزا نایبالسلطنه را متولّد سال ۱۲۵۰/۱۸۳۴ دانست.
از مقایسۀ کلّیۀ اسناد باید این طور نتیجه گرفت که محمّدشاه قاجار از خدیجه خانم در حدود نیمۀ دوم ۱۸۳۴/۱۲۵۰ دارای فرزندی شد که او را به یاد پدرش عباسمیرزا نام نهاده به نایبالسلطنه ملقّب ساخت و این کودک همان است که سالتیکف به نوشتۀ خود در پایان سال ۱۸۳۸ و آغاز ۱۸۳۹/ ۱۲۵۴ در سن چهارسالگی او را دیده و تصویرش را کشیده است. سالتیکف در احوال عباسمیرزا او را «صدمهپذیر و مریضحال» توصیف میکند؛ بنابراین بر اساس یادداشت ناصرالدینشاه و با توجه به سال تولّد عباسمیرزا نایبالسلطنه ملکآرا شکی باقی نمیماند که اندکزمانی پس از دیدار سالتیکف، کودک نامبرده در همان اوائل سال ۱۸۳۹ حدود شوّال ۱۲۵۴ فوت کرده و چند ماه بعد در رجب ۱۲۵۵/۱۵ سپتامبر ـ ۱۹ اکتبر ۱۸۳۹ پسر دیگری از خدیجه خانم متولّد شده که محمّدشاه او را نیز به یاد فرزند ازدسترفته و پدرش مجدّداً عباسمیرزا نام نهاده و ملقّب به نایبالسلطنه نموده است. محمّدشاه در ابراز محبّت نسبت به این کودک چنان زیادهروی کرده که ناصرالدینمیرزا و بهخصوص مادرش ملکخان خانم (مهد علیا) نسبت به او رشک میبرده و همواره از جانب او احساس خطر کردهاند و عباسمیرزا هم که نظر به رفتار پدر و برخی از درباریان بیش و کم داعیۀ سلطنت داشت پیوسته در حال ترس به سر میبرد و آواره بود و لقب نایبالسلطنه را نیز در سال ۱۲۹۵/۱۸۷۸ به طور رسمی از دست داد. شاید شاهزاده کامرانمیرزا یکی از فرزندان ناصرالدینشاه که او نیز لقب نایبالسلطنه داشت در این امر دست داشته است. از این سال ناصرالدینشاه عباسمیرزا را به ملکآرا ملقّب نمود. ملکآرا به قول بامداد در ۱۴ ذیقعدۀ ۱۳۱۴/ ۱۶ آوریل ۱۸۹۷ در سن ۵۹ سالگی و به قول عباس اقبال در سال ۱۳۱۶/ ۱۸۹۸-۱۸۹۹ فوت نمود.
شهریار عدل
آینده، سال سیزدهم، شمارۀ ۱-۳، فروردین ـ خرداد ۱۳۶۶، ص ۳۵-۴۰.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊3❤2
افشای نامه سری منتسب به مجتبی خامنهای در صدا و سیما؛ واکنشها به درز اسناد تصمیمگیریهای کلان
انتشار بخشهایی از یک نامه محرمانه منتسب به مجتبی خامنهای در برنامهای از صدا و سیمای جمهوری اسلامی، موجی از واکنشها را در میان فعالان سیاسی و کاربران شبکههای اجتماعی برانگیخته است. این واکنشها عمدتاً متوجه اصل انتشار سندی محرمانه از رسانه ملی و نقش چهرههای نزدیک به جبهه پایداری در افشای جزئیات اختلافات درون حاکمیت درباره مذاکرات و تفاهم احتمالی با آمریکا بوده است.
ماجرا پس از آن بالا گرفت که حمید رسایی، امیرحسین ثابتی و حجتالاسلام سیدمحمود نبویان در روزهای اخیر به وجود اختلافنظرهایی درباره روند مذاکرات اشاره کردند و نبویان در یکی از برنامههای تلویزیونی به مطالبی استناد کرد که منتقدان آن را بخشی از اسناد و مکاتبات محرمانه نهادهای عالی تصمیمگیر کشور دانستهاند. انتشار این مطالب از آنتن زنده صدا و سیما، انتقادهای گستردهای را متوجه مدیریت این سازمان به ریاست پیمان جبلی کرده است.
بسیاری از کاربران نزدیک به جریانهای میانهرو و اصولگرایان منتقد جبهه پایداری، این پرسش را مطرح کردهاند که چگونه اسناد و نامههای طبقهبندیشده در اختیار افرادی قرار گرفته که عضو نهادهای رسمی تصمیمگیر نیستند و چرا رسانه ملی امکان طرح چنین مطالبی را فراهم کرده است. برخی از آنان صدا و سیما را به تبدیل شدن به «تریبون جبهه پایداری» متهم کردهاند.
در میان واکنشها، تعدادی از کاربران و فعالان سیاسی تأکید کردهاند که توجه افکار عمومی نباید صرفاً بر مخالفت سعید جلیلی متمرکز شود. آنان با اشاره به ترکیب اعضای شورای عالی امنیت ملی و شورای عالی هماهنگی اقتصادی سران قوا نوشتهاند که افرادی مانند احمد وحیدی، امیر حاتمی، محمدباقر ذوالقدر، نمایندگان ستاد کل نیروهای مسلح و مسئولان ارشد اطلاعاتی از موافقان تفاهم مورد بحث بودهاند و این موضوع نشان میدهد مخالفت با آن محدود به بخشی از جریان تندرو بوده است.
همزمان برخی از حامیان دولت مسعود پزشکیان و محمدباقر قالیباف پا را فراتر گذاشته و مدعی شدهاند انتشار این مطالب بخشی از تلاش برای شکست روند مذاکرات و تحت فشار قرار دادن دولت و مجلس است. در برخی از این واکنشها از تعبیر «شبهکودتا» استفاده شده و از نهادهای امنیتی و قضایی خواسته شده است منشأ درز اطلاعات و اهداف سیاسی پشت پرده آن را بررسی کنند.
در مقابل، برخی حامیان جبهه پایداری از انتشار این اطلاعات دفاع کرده و آن را اقدامی در راستای آگاهسازی افکار عمومی توصیف کردهاند. برخی هم گفتهاند اگر ادعاهای مطرحشده مستند باشد، افشای آنها خود یک تخلف امنیتی است و اگر مستند نباشد، مطرحکنندگان این ادعاها باید پاسخگوی افکار عمومی باشند.
در حالی که تاکنون هیچ مقام رسمی درباره اصالت نامه منتسب به مجتبی خامنهای و چگونگی انتشار آن در رسانه ملی توضیحی ارائه نکرده است، این رخداد بار دیگر اختلافات آشکار میان طیفهای مختلف اصولگرا و رقابت بر سر پرونده مذاکرات با آمریکا را به کانون توجه افکار عمومی بازگردانده است.
زيتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
انتشار بخشهایی از یک نامه محرمانه منتسب به مجتبی خامنهای در برنامهای از صدا و سیمای جمهوری اسلامی، موجی از واکنشها را در میان فعالان سیاسی و کاربران شبکههای اجتماعی برانگیخته است. این واکنشها عمدتاً متوجه اصل انتشار سندی محرمانه از رسانه ملی و نقش چهرههای نزدیک به جبهه پایداری در افشای جزئیات اختلافات درون حاکمیت درباره مذاکرات و تفاهم احتمالی با آمریکا بوده است.
ماجرا پس از آن بالا گرفت که حمید رسایی، امیرحسین ثابتی و حجتالاسلام سیدمحمود نبویان در روزهای اخیر به وجود اختلافنظرهایی درباره روند مذاکرات اشاره کردند و نبویان در یکی از برنامههای تلویزیونی به مطالبی استناد کرد که منتقدان آن را بخشی از اسناد و مکاتبات محرمانه نهادهای عالی تصمیمگیر کشور دانستهاند. انتشار این مطالب از آنتن زنده صدا و سیما، انتقادهای گستردهای را متوجه مدیریت این سازمان به ریاست پیمان جبلی کرده است.
بسیاری از کاربران نزدیک به جریانهای میانهرو و اصولگرایان منتقد جبهه پایداری، این پرسش را مطرح کردهاند که چگونه اسناد و نامههای طبقهبندیشده در اختیار افرادی قرار گرفته که عضو نهادهای رسمی تصمیمگیر نیستند و چرا رسانه ملی امکان طرح چنین مطالبی را فراهم کرده است. برخی از آنان صدا و سیما را به تبدیل شدن به «تریبون جبهه پایداری» متهم کردهاند.
در میان واکنشها، تعدادی از کاربران و فعالان سیاسی تأکید کردهاند که توجه افکار عمومی نباید صرفاً بر مخالفت سعید جلیلی متمرکز شود. آنان با اشاره به ترکیب اعضای شورای عالی امنیت ملی و شورای عالی هماهنگی اقتصادی سران قوا نوشتهاند که افرادی مانند احمد وحیدی، امیر حاتمی، محمدباقر ذوالقدر، نمایندگان ستاد کل نیروهای مسلح و مسئولان ارشد اطلاعاتی از موافقان تفاهم مورد بحث بودهاند و این موضوع نشان میدهد مخالفت با آن محدود به بخشی از جریان تندرو بوده است.
همزمان برخی از حامیان دولت مسعود پزشکیان و محمدباقر قالیباف پا را فراتر گذاشته و مدعی شدهاند انتشار این مطالب بخشی از تلاش برای شکست روند مذاکرات و تحت فشار قرار دادن دولت و مجلس است. در برخی از این واکنشها از تعبیر «شبهکودتا» استفاده شده و از نهادهای امنیتی و قضایی خواسته شده است منشأ درز اطلاعات و اهداف سیاسی پشت پرده آن را بررسی کنند.
در مقابل، برخی حامیان جبهه پایداری از انتشار این اطلاعات دفاع کرده و آن را اقدامی در راستای آگاهسازی افکار عمومی توصیف کردهاند. برخی هم گفتهاند اگر ادعاهای مطرحشده مستند باشد، افشای آنها خود یک تخلف امنیتی است و اگر مستند نباشد، مطرحکنندگان این ادعاها باید پاسخگوی افکار عمومی باشند.
در حالی که تاکنون هیچ مقام رسمی درباره اصالت نامه منتسب به مجتبی خامنهای و چگونگی انتشار آن در رسانه ملی توضیحی ارائه نکرده است، این رخداد بار دیگر اختلافات آشکار میان طیفهای مختلف اصولگرا و رقابت بر سر پرونده مذاکرات با آمریکا را به کانون توجه افکار عمومی بازگردانده است.
زيتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍5😱1🤬1
فراخوان کمیته آزادی زندانیان سیاسی برای برگزاری گسترده «روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی ایران»
کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران فعالان مدنی و سیاسی، نهادها، سازمانها و مدافعان حقوق بشر را به شرکت در برنامه های «روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی در ایران» فراخوانده است.
بر اساس این فراخوان، از ۱۸ تا ۲۴ ژوئن برنامههایی شامل سمینارها و تجمعات اعتراضی در کشورهای مختلف برگزار خواهد شد.
روز شنبه ۲۰ ژوئن کنفرانسی در شهر تورنتوی کانادا با حضور خانوادههای دادخواه، جانبهدربردگان، فعالان سیاسی، نمایندگان نهادهای بینالمللی، پزشکان و هنرمندان برگزار شد.
این کمیته در بیانیه خود با اشاره به تشدید سرکوبها در ایران پس از اعتراضات سراسری سالهای اخیر، اعلام کرده است که جمهوری اسلامی همزمان با افزایش بازداشتها و اجرای احکام اعدام، فشار بر زندانیان سیاسی را نیز گسترش داده است. به گفته این نهاد، در شرایط کنونی و بهویژه در فضای ناشی از جنگ و بحرانهای منطقهای، جان زندانیان سیاسی بیش از گذشته در معرض خطر قرار دارد.
در این بیانیه آمده است که زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با محرومیت از خدمات درمانی، کمبود امکانات بهداشتی، دسترسی محدود به آب و غذای کافی و انواع فشارهای روحی و جسمی مواجه هستند. کمیته آزادی زندانیان سیاسی همچنین از انتقال برخی زندانیان به مکانهای نامشخص و افزایش فشار بر خانوادههای آنان ابراز نگرانی کرده است.
این کمیته با انتقاد از محدودیتهای اینترنتی و فشار بر رسانهها، تأکید کرده است که حکومت تلاش میکند اخبار مربوط به وضعیت زندانیان و نقض حقوق بشر را از افکار عمومی پنهان نگه دارد، اما «صدای زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه خاموششدنی نیست».
کمیته آزادی زندانیان سیاسی از حامیان این کارزار خواسته است با شعارهای «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» و «توقف و لغو حکم اعدام» در برنامههای این روز مشارکت کنند
زيتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
کمیته آزادی زندانیان سیاسی در ایران فعالان مدنی و سیاسی، نهادها، سازمانها و مدافعان حقوق بشر را به شرکت در برنامه های «روز جهانی حمایت از زندانیان سیاسی در ایران» فراخوانده است.
بر اساس این فراخوان، از ۱۸ تا ۲۴ ژوئن برنامههایی شامل سمینارها و تجمعات اعتراضی در کشورهای مختلف برگزار خواهد شد.
روز شنبه ۲۰ ژوئن کنفرانسی در شهر تورنتوی کانادا با حضور خانوادههای دادخواه، جانبهدربردگان، فعالان سیاسی، نمایندگان نهادهای بینالمللی، پزشکان و هنرمندان برگزار شد.
این کمیته در بیانیه خود با اشاره به تشدید سرکوبها در ایران پس از اعتراضات سراسری سالهای اخیر، اعلام کرده است که جمهوری اسلامی همزمان با افزایش بازداشتها و اجرای احکام اعدام، فشار بر زندانیان سیاسی را نیز گسترش داده است. به گفته این نهاد، در شرایط کنونی و بهویژه در فضای ناشی از جنگ و بحرانهای منطقهای، جان زندانیان سیاسی بیش از گذشته در معرض خطر قرار دارد.
در این بیانیه آمده است که زندانیان سیاسی در زندانهای ایران با محرومیت از خدمات درمانی، کمبود امکانات بهداشتی، دسترسی محدود به آب و غذای کافی و انواع فشارهای روحی و جسمی مواجه هستند. کمیته آزادی زندانیان سیاسی همچنین از انتقال برخی زندانیان به مکانهای نامشخص و افزایش فشار بر خانوادههای آنان ابراز نگرانی کرده است.
این کمیته با انتقاد از محدودیتهای اینترنتی و فشار بر رسانهها، تأکید کرده است که حکومت تلاش میکند اخبار مربوط به وضعیت زندانیان و نقض حقوق بشر را از افکار عمومی پنهان نگه دارد، اما «صدای زندانیان سیاسی و خانوادههای دادخواه خاموششدنی نیست».
کمیته آزادی زندانیان سیاسی از حامیان این کارزار خواسته است با شعارهای «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» و «توقف و لغو حکم اعدام» در برنامههای این روز مشارکت کنند
زيتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍5🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مریل استریپ، بازیگر مشهور هالیوود، در نشست سازمان ملل (۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴) با سخنانی تکاندهنده از وضعیت زنان و دختران در افغانستان گفت.
او با اشاره به محدودیتهای گسترده اعمالشده بر زنان تأکید کرد که زنان افغان روزگاری در بسیاری از عرصهها پیشگام بودند، اما امروز از ابتداییترین حقوق و آزادیهای اجتماعی محروم شدهاند او میگوید:
استریپ از جامعه جهانی خواست در برابر آنچه «خاموشسازی تدریجی» زنان افغانستان خواند، سکوت نکند و برای دفاع از حقوق آنان اقدام کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
او با اشاره به محدودیتهای گسترده اعمالشده بر زنان تأکید کرد که زنان افغان روزگاری در بسیاری از عرصهها پیشگام بودند، اما امروز از ابتداییترین حقوق و آزادیهای اجتماعی محروم شدهاند او میگوید:
«آزادی یک گربه ماده بیشتر از یک زن است!»
استریپ از جامعه جهانی خواست در برابر آنچه «خاموشسازی تدریجی» زنان افغانستان خواند، سکوت نکند و برای دفاع از حقوق آنان اقدام کند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍17❤4👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بلای جان ایران اختلاس است
سعید لیلاز:
خسارت فولاد در جنگ ۳ میلیارد دلار بوده است اما ارز گمشده از سال ۹۷ تا به امروز ۲۰۰ میلیارد دلار و اختلاس سیستم بانکی سالی ۴۰میلیارد دلار است!
گفتوگوی کامل
https://youtu.be/yrRy_aA481c
#فرهیختگان راهی به رهایی
سعید لیلاز:
خسارت فولاد در جنگ ۳ میلیارد دلار بوده است اما ارز گمشده از سال ۹۷ تا به امروز ۲۰۰ میلیارد دلار و اختلاس سیستم بانکی سالی ۴۰میلیارد دلار است!
گفتوگوی کامل
https://youtu.be/yrRy_aA481c
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍12🔥2🤔1
خانهای که باید ساخت
جواد حیدری
یک پرسش ساده را در نظر بگیرید؛ پرسشی چنان ابتدایی که فلسفهی سیاسی معمولاً از کنارش میگذرد تا به مسائل «جدیتر» برسد: در جهان بودن، یعنی چه؟ و خانه داشتن در جهان، چه حسی است؟ ما عادت کردهایم سیاست را با واژگانِ قدرت، حاکمیت، انتخابات و ایدئولوژی بفهمیم. اما اگر سیاست، پیش از همهی اینها، پاسخی باشد به اضطرابی بسیار کهنتر چه؟- اضطرابِ بیپناهی انسان در جهانی که دیگر سقفی بالای سرش ندارد. کتابِ دکتر کاشی دقیقاً از همینجا آغاز میکند، و همین انتخابِ نقطهی عزیمت است که آن را از انبوه نوشتههای سیاسیِ این سالها متمایز میسازد.
کاشی تصویری بهدست میدهد که از یاد نمیرود: مردمانی پس از یک زلزلهی عظیم. خانهها ویران شدهاند و آنها که جان به در بردهاند، در کوچهها و خیابانها سرگرداناند. هیچ تکیهگاهی نمانده است. این، تشخیصِ او از وضعِ ماست؛ وضعی که نامش را «بیخانمانی» میگذارد. ما در دورانی زندگی میکنیم که سایهی سنگینِ ایدئولوژیهای بزرگ- آن وعدههای پرشکوهِ قرن بیستمی- از سرِ شهر برداشته شده است. روزگاری این ایدئولوژیها کارکردی پنهان داشتند: به انسانِ آوارهی مدرن خانهای میدادند، حسِ تعلق میبخشیدند، ترسِ وجودیاش را تسکین میدادند. اما اکنون فرو ریختهاند و ما، مانند بازماندگانِ آن زلزله، در فضای باز ایستادهایم.
آنچه کاشی در اینجا انجام میدهد، در ظاهر ساده اما در عمق رادیکال است. او نشان میدهد که در برابر این بیخانمانی، دو واکنشِ آشنا وجود دارد و هر دو، در بنیاد، یک چیزند: حسرتِ بازگشت. یکی میگوید به شکوهِ ایرانِ باستان بازگردیم، دیگری به صفای صدرِ اسلام. کاشی با ظرافتی که آدمی را به یاد تبارشناسیِ فکری خاص او میاندازد، نشان میدهد که این دو رقیبِ سرسخت، در حقیقت همخانوادهاند: هر دو به استعارهی «بازگشت به خانهی پدری» چنگ زدهاند؛ خانهای که- و این جملهی کلیدی کتاب است- دیگر وجود ندارد.
ما بهنحوی دردناک پذیرفتهایم که خانهای نیست که به آن بازگردیم. و اینجاست که نویسنده استعارهی خود را مینشاند: به جای بازگشت به خانه، احداثِ خانه. خانه دیگر موضوعی مربوط به دیروز نیست، مربوط به فرداست. این جابهجاییِ بهظاهر کوچک، تمام جهتِ نگاهِ ما را برمیگرداند: از نوستالژی به سوی ساختن، از سوگواری به سوی کار.
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6428
#فرهیختگان راهی به رهایی
نگاهی به کتاب «سیاستی دیگر: خلق جهان مشترک ایرانی»، نوشتهی محمدجواد غلامرضا کاشی
جواد حیدری
یک پرسش ساده را در نظر بگیرید؛ پرسشی چنان ابتدایی که فلسفهی سیاسی معمولاً از کنارش میگذرد تا به مسائل «جدیتر» برسد: در جهان بودن، یعنی چه؟ و خانه داشتن در جهان، چه حسی است؟ ما عادت کردهایم سیاست را با واژگانِ قدرت، حاکمیت، انتخابات و ایدئولوژی بفهمیم. اما اگر سیاست، پیش از همهی اینها، پاسخی باشد به اضطرابی بسیار کهنتر چه؟- اضطرابِ بیپناهی انسان در جهانی که دیگر سقفی بالای سرش ندارد. کتابِ دکتر کاشی دقیقاً از همینجا آغاز میکند، و همین انتخابِ نقطهی عزیمت است که آن را از انبوه نوشتههای سیاسیِ این سالها متمایز میسازد.
کاشی تصویری بهدست میدهد که از یاد نمیرود: مردمانی پس از یک زلزلهی عظیم. خانهها ویران شدهاند و آنها که جان به در بردهاند، در کوچهها و خیابانها سرگرداناند. هیچ تکیهگاهی نمانده است. این، تشخیصِ او از وضعِ ماست؛ وضعی که نامش را «بیخانمانی» میگذارد. ما در دورانی زندگی میکنیم که سایهی سنگینِ ایدئولوژیهای بزرگ- آن وعدههای پرشکوهِ قرن بیستمی- از سرِ شهر برداشته شده است. روزگاری این ایدئولوژیها کارکردی پنهان داشتند: به انسانِ آوارهی مدرن خانهای میدادند، حسِ تعلق میبخشیدند، ترسِ وجودیاش را تسکین میدادند. اما اکنون فرو ریختهاند و ما، مانند بازماندگانِ آن زلزله، در فضای باز ایستادهایم.
آنچه کاشی در اینجا انجام میدهد، در ظاهر ساده اما در عمق رادیکال است. او نشان میدهد که در برابر این بیخانمانی، دو واکنشِ آشنا وجود دارد و هر دو، در بنیاد، یک چیزند: حسرتِ بازگشت. یکی میگوید به شکوهِ ایرانِ باستان بازگردیم، دیگری به صفای صدرِ اسلام. کاشی با ظرافتی که آدمی را به یاد تبارشناسیِ فکری خاص او میاندازد، نشان میدهد که این دو رقیبِ سرسخت، در حقیقت همخانوادهاند: هر دو به استعارهی «بازگشت به خانهی پدری» چنگ زدهاند؛ خانهای که- و این جملهی کلیدی کتاب است- دیگر وجود ندارد.
ما بهنحوی دردناک پذیرفتهایم که خانهای نیست که به آن بازگردیم. و اینجاست که نویسنده استعارهی خود را مینشاند: به جای بازگشت به خانه، احداثِ خانه. خانه دیگر موضوعی مربوط به دیروز نیست، مربوط به فرداست. این جابهجاییِ بهظاهر کوچک، تمام جهتِ نگاهِ ما را برمیگرداند: از نوستالژی به سوی ساختن، از سوگواری به سوی کار.
متن کامل در Instant View
mashghenow.com/?p=6428
#فرهیختگان راهی به رهایی
مشق نو
خانهای که باید ساخت
وبسایت «مشق نو» بهعنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، میکوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند. این مجموعه در قالب یادداشتها، جستارها و گفتوگوهای عمیق، در پیِ صورتبندیِ نظریِ چالشهای اکنونِ…
❤1👍1
دکترین نتانیاهو: معجون بدبینی و افراطیگری چطور به فاجعه انجامید؟
بنیامین نتانیاهو نزدیک به دو دهه است که در سمت نخستوزیری اسرائیل باقی مانده، رکوردی که هیچ نخستوزیر دیگری در تاریخ کوتاه رژیم صهیونیستی به آن نرسیده است. او در سالهایی که قدرت را در دست داشته، قاعدۀ بسیاری چیزها را عوض کرده است. با گزینگویههای موهوم آخرالزمانیاش دربارۀ خطراتی وجودی که اسرائیل را تهدید میکنند، رنجی خارج از تصور بر فلسطینیان وارد آورده و با جهانبینیِ بدبینانۀ تاریکش، هیچوقت با هیچ شکلی از صلح و توافق با همسایگان اسرائیل همراه نبوده است. نتانیاهو چطور فکر میکند؟
جاشوا لیفر، روزنامهنگاری که مدتها دربارۀ نتانیاهو و شیوۀ حکمرانیاش تحقیق کرده، معتقد است نتانیاهو، ترکیبی متعارض و پیچیده از چهار چیز است: نئولیبرالیسم، جنگطلبی، پوپولیسم و تکنوکراسی.
اگرچه نتانیاهو متحد یهودیان افراطیِ فوقالعاده مذهبی در اسرائیل است و اشتراکات فکری بسیاری با آنها دارد، خودش هیچگاه آدمی مذهبی نبوده. بلکه به تعبیرِ لیفر آدمی بهشدت سکولار است که نگاهی بسیار تیره به جهان دارد. بخشی از این جهانبینی برآمده از بزرگشدن نزد پدری است که مورخی با اعتقادات عجیبوغریب بود. اما بخش مهمتر، ناشی از کارزاری پوپولیستی است که موفقیتهای سیاسی نتانیاهو از آنجا آغاز شد: مخالفت سرسختانه با گفتگوهای صلح اسحاق رابین و پافشاری بر اینکه صلح با اعراب بیمعنی و برای اسرائیل خطرناک است.
نتانیاهو سال ۱۹۹۶، با برنامههای مفصلی برای بازسازی اقتصاد اسرائیل بر پایۀ اصول بازار آزاد تاچری به قدرت رسید: اصلاح ساختار بوروکراتیک، آزادسازی بازار کار، و کاهش یارانهها برای صنایع در حال ورشکستگی.
بخشی از این اصلاحات اقتصادی انجام شد، اما مهمتر از آن، فرهنگ سیاسی جدیدی بود که نتانیاهو در اسرائیل باب کرد. او اولین نخستوزیر تلویزیونی اسرائیل بود. برای تقویت اجراهای عمومیاش، کلاس بازیگری رفت، آرایش میکرد، کتوشلوارهای گرانقیمت میپوشید و مطمئن میشد که دوربینها فقط زاویهای از صورتش را نشان دهند که بینقصتر است. در کنار این تجملگرایی، زبانِ سیاسی تازهای را به میدان آورد: او حزب خودش -لیکود- را اندک اندک به حزبی پوپولیست و اقتدارگرا تبدیل کرد که حول شخصیت او میچرخید.
ایدۀ اصلی او در حکمرانی، به تعبیر میکا گودمن، فیلسوف و روشنفکر راستگرای اسرائیلی، «مدیریت اشغال» بود. از نظر نتانیاهو اسرائیل باید برای همیشه اشغالگر باشد، اما این اشغالگری را چنان حقبهجانب نشان دهد که طبیعی و منطقی به نظر برسد.
نتانیاهو توانست اندک اندک این ایده را حتی در میان مخالفان خودش جا بیاندازد. آنچه اسرائیلیها «کانسپتزیا» مینامند -یعنی همان مدیریت اشغال و سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن- در حوزۀ سیاست خارجی نیز بازتاب یافت. نتانیاهو از دیرباز مخالف حضور گستردۀ آمریکا در منطقه بود، چون فکر میکرد آمریکا دست اسرائیل را میبندد. در ایدۀ جایگزین او، اسرائیل با پیوندزدن امنیت منطقه به امنیت خودش، میتواند به کنشگری محوری و مستقل در خاورمیانه تبدیل شود. «پیمان ابراهیم» جاهطلبانهترین گام او برای تحققبخشیدن به این رؤیا بود.
جاشوا لیفر مینویسد: حملۀ حماس در هفت اکتبر تمام طرح و نقشههای نتانیاهو را نقش بر آب کرد. شدت این حمله نشان داد که «مدیریت اشغال»، ناگزیر به چه هزینههای سنگینی برای اسرائیل منتهی خواهد شد. در طول تقریباً دو دهۀ اخیر، فلسطینیها متحمل درد و رنج بسیاری شدهاند و اسرائیل طی سالیان دراز دچار نوعی خودپسندی و بیاعتناییِ خطرناک نسبت به سرنوشت همسایگان فلسطینیاش شده است، به این امید که مسئلۀ فلسطین بعد از پیمان ابراهیم، خودبهخود فراموش خواهد شد. تحلیلی که سراپا غلط از آب درآمد.
«دکترین نتانیاهو»
مجلۀ ترجمان شماره ۳۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
بنیامین نتانیاهو نزدیک به دو دهه است که در سمت نخستوزیری اسرائیل باقی مانده، رکوردی که هیچ نخستوزیر دیگری در تاریخ کوتاه رژیم صهیونیستی به آن نرسیده است. او در سالهایی که قدرت را در دست داشته، قاعدۀ بسیاری چیزها را عوض کرده است. با گزینگویههای موهوم آخرالزمانیاش دربارۀ خطراتی وجودی که اسرائیل را تهدید میکنند، رنجی خارج از تصور بر فلسطینیان وارد آورده و با جهانبینیِ بدبینانۀ تاریکش، هیچوقت با هیچ شکلی از صلح و توافق با همسایگان اسرائیل همراه نبوده است. نتانیاهو چطور فکر میکند؟
جاشوا لیفر، روزنامهنگاری که مدتها دربارۀ نتانیاهو و شیوۀ حکمرانیاش تحقیق کرده، معتقد است نتانیاهو، ترکیبی متعارض و پیچیده از چهار چیز است: نئولیبرالیسم، جنگطلبی، پوپولیسم و تکنوکراسی.
اگرچه نتانیاهو متحد یهودیان افراطیِ فوقالعاده مذهبی در اسرائیل است و اشتراکات فکری بسیاری با آنها دارد، خودش هیچگاه آدمی مذهبی نبوده. بلکه به تعبیرِ لیفر آدمی بهشدت سکولار است که نگاهی بسیار تیره به جهان دارد. بخشی از این جهانبینی برآمده از بزرگشدن نزد پدری است که مورخی با اعتقادات عجیبوغریب بود. اما بخش مهمتر، ناشی از کارزاری پوپولیستی است که موفقیتهای سیاسی نتانیاهو از آنجا آغاز شد: مخالفت سرسختانه با گفتگوهای صلح اسحاق رابین و پافشاری بر اینکه صلح با اعراب بیمعنی و برای اسرائیل خطرناک است.
نتانیاهو سال ۱۹۹۶، با برنامههای مفصلی برای بازسازی اقتصاد اسرائیل بر پایۀ اصول بازار آزاد تاچری به قدرت رسید: اصلاح ساختار بوروکراتیک، آزادسازی بازار کار، و کاهش یارانهها برای صنایع در حال ورشکستگی.
بخشی از این اصلاحات اقتصادی انجام شد، اما مهمتر از آن، فرهنگ سیاسی جدیدی بود که نتانیاهو در اسرائیل باب کرد. او اولین نخستوزیر تلویزیونی اسرائیل بود. برای تقویت اجراهای عمومیاش، کلاس بازیگری رفت، آرایش میکرد، کتوشلوارهای گرانقیمت میپوشید و مطمئن میشد که دوربینها فقط زاویهای از صورتش را نشان دهند که بینقصتر است. در کنار این تجملگرایی، زبانِ سیاسی تازهای را به میدان آورد: او حزب خودش -لیکود- را اندک اندک به حزبی پوپولیست و اقتدارگرا تبدیل کرد که حول شخصیت او میچرخید.
ایدۀ اصلی او در حکمرانی، به تعبیر میکا گودمن، فیلسوف و روشنفکر راستگرای اسرائیلی، «مدیریت اشغال» بود. از نظر نتانیاهو اسرائیل باید برای همیشه اشغالگر باشد، اما این اشغالگری را چنان حقبهجانب نشان دهد که طبیعی و منطقی به نظر برسد.
نتانیاهو توانست اندک اندک این ایده را حتی در میان مخالفان خودش جا بیاندازد. آنچه اسرائیلیها «کانسپتزیا» مینامند -یعنی همان مدیریت اشغال و سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن- در حوزۀ سیاست خارجی نیز بازتاب یافت. نتانیاهو از دیرباز مخالف حضور گستردۀ آمریکا در منطقه بود، چون فکر میکرد آمریکا دست اسرائیل را میبندد. در ایدۀ جایگزین او، اسرائیل با پیوندزدن امنیت منطقه به امنیت خودش، میتواند به کنشگری محوری و مستقل در خاورمیانه تبدیل شود. «پیمان ابراهیم» جاهطلبانهترین گام او برای تحققبخشیدن به این رؤیا بود.
جاشوا لیفر مینویسد: حملۀ حماس در هفت اکتبر تمام طرح و نقشههای نتانیاهو را نقش بر آب کرد. شدت این حمله نشان داد که «مدیریت اشغال»، ناگزیر به چه هزینههای سنگینی برای اسرائیل منتهی خواهد شد. در طول تقریباً دو دهۀ اخیر، فلسطینیها متحمل درد و رنج بسیاری شدهاند و اسرائیل طی سالیان دراز دچار نوعی خودپسندی و بیاعتناییِ خطرناک نسبت به سرنوشت همسایگان فلسطینیاش شده است، به این امید که مسئلۀ فلسطین بعد از پیمان ابراهیم، خودبهخود فراموش خواهد شد. تحلیلی که سراپا غلط از آب درآمد.
«دکترین نتانیاهو»
مجلۀ ترجمان شماره ۳۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍2🤔1
جنگ با گلوله آغاز نمیشود؛ از روایتها و توجیهها شروع میشود
مقصود فراستخواه
مقصود فراستخواه در نشستی درباره «انسان دانشگاهی و مسئله جنگ»، ریشههای تداوم خشونت را در ساحت زبان، روایت و عقل توجیهگر تحلیل کرد.
او با اشاره به تناقض مدرنیته، بر ضرورت پرورش «انسان بهعلاوه» برای عبور از چرخه جنگ تأکید کرد.
فراستخواه در این نشست، جنگ را پدیدهای ماندگار در تاریخ بشر دانست و تأکید کرد که علیرغم پیشرفتهای تمدنی، ظرفیت خشونت همچنان در انسان باقی است. او با تمرکز بر نقش «روایت»، تصریح کرد که هیچ جنگی بدون شکلگیری پیشینی در عرصه زبان و توجیه آغاز نمیشود. به گفته او، روایتها میکوشند جنگ را امری ضروری و اجتنابناپذیر جلوه دهند.
وی با اشاره به جایگاه دوگانه عقل، توضیح داد که عقل میتواند هم ابزار مهار خشونت باشد و هم به سازوکاری برای مشروعیتبخشی به آن تبدیل شود. از نظر او، تاریخ نشان داده است که حتی اخلاق و مفاهیم والایی چون حقوق بشر نیز گاه در خدمت توجیه جنگ قرار گرفتهاند.
این جامعهشناس در ادامه به نقد مدرنیته پرداخت و ریشه برخی اشکال خشونت را در «سوژه خودبنیاد» مدرن دانست؛ سوژهای که با قرار گرفتن در مرکز جهان، دیگران را به ابژه تبدیل میکند. او شکلگیری ایدئولوژیهایی مانند ناسیونالیسم، فاشیسم و دیگر صورتبندیهای قدرتمحور را در امتداد همین منطق تحلیل کرد.
فراستخواه همچنین به پارادوکس جهان معاصر اشاره کرد؛ جهانی که از یکسو گفتمان صلح، حقوق بشر و گفتوگو را گسترش داده و از سوی دیگر، سازوکارهای جنگ—از صنایع نظامی تا رسانههای تولید روایت—را تقویت کرده است. به باور او، این وضعیت نشاندهنده محدودیت خوشبینیهای سادهانگارانه نسبت به عقلانیت مدرن است.
او در بخش دیگری از سخنان خود، نقش دانشگاه را مورد نقد قرار داد و گفت این نهاد نیز نتوانسته بهطور کامل به نیرویی مستقل برای صلح تبدیل شود. به اعتقاد او، دانشگاهها نیز تحت تأثیر ساختارهای قدرت و سرمایه قرار دارند و گاه در بازتولید گفتمانهای توجیهگر خشونت سهیم میشوند.
فراستخواه در پایان، راه برونرفت از چرخه جنگ را در پرورش «انسان بهعلاوه» دانست؛ انسانی که از سطح معمول فراتر رفته و دارای آگاهی، شفقت، مسئولیتپذیری و توانایی بهرسمیتشناختن دیگری است. به گفته او، صلح پایدار نه صرفاً از نهادها یا عقل ابزاری، بلکه از تحول در کیفیت انسان بودن سرچشمه میگیرد.
نکات کلیدی:
جنگها پیش از میدان نبرد، در عرصه روایت و توجیه شکل میگیرند
عقل و اخلاق میتوانند هم مهارکننده و هم توجیهگر خشونت باشند
مدرنیته با وجود گفتمان صلح، سازوکارهای جنگ را نیز بازتولید کرده است
دانشگاه نیز از تأثیر قدرت و سرمایه برکنار نمانده است
«انسان بهعلاوه» بهعنوان راهی برای تحقق صلح پایدار مطرح شد
ادامهدر اندیشه ما
https://andishehma.com/jang-va-golole
#فرهیختگان راهی به رهایی
مقصود فراستخواه
مقصود فراستخواه در نشستی درباره «انسان دانشگاهی و مسئله جنگ»، ریشههای تداوم خشونت را در ساحت زبان، روایت و عقل توجیهگر تحلیل کرد.
او با اشاره به تناقض مدرنیته، بر ضرورت پرورش «انسان بهعلاوه» برای عبور از چرخه جنگ تأکید کرد.
فراستخواه در این نشست، جنگ را پدیدهای ماندگار در تاریخ بشر دانست و تأکید کرد که علیرغم پیشرفتهای تمدنی، ظرفیت خشونت همچنان در انسان باقی است. او با تمرکز بر نقش «روایت»، تصریح کرد که هیچ جنگی بدون شکلگیری پیشینی در عرصه زبان و توجیه آغاز نمیشود. به گفته او، روایتها میکوشند جنگ را امری ضروری و اجتنابناپذیر جلوه دهند.
وی با اشاره به جایگاه دوگانه عقل، توضیح داد که عقل میتواند هم ابزار مهار خشونت باشد و هم به سازوکاری برای مشروعیتبخشی به آن تبدیل شود. از نظر او، تاریخ نشان داده است که حتی اخلاق و مفاهیم والایی چون حقوق بشر نیز گاه در خدمت توجیه جنگ قرار گرفتهاند.
این جامعهشناس در ادامه به نقد مدرنیته پرداخت و ریشه برخی اشکال خشونت را در «سوژه خودبنیاد» مدرن دانست؛ سوژهای که با قرار گرفتن در مرکز جهان، دیگران را به ابژه تبدیل میکند. او شکلگیری ایدئولوژیهایی مانند ناسیونالیسم، فاشیسم و دیگر صورتبندیهای قدرتمحور را در امتداد همین منطق تحلیل کرد.
فراستخواه همچنین به پارادوکس جهان معاصر اشاره کرد؛ جهانی که از یکسو گفتمان صلح، حقوق بشر و گفتوگو را گسترش داده و از سوی دیگر، سازوکارهای جنگ—از صنایع نظامی تا رسانههای تولید روایت—را تقویت کرده است. به باور او، این وضعیت نشاندهنده محدودیت خوشبینیهای سادهانگارانه نسبت به عقلانیت مدرن است.
او در بخش دیگری از سخنان خود، نقش دانشگاه را مورد نقد قرار داد و گفت این نهاد نیز نتوانسته بهطور کامل به نیرویی مستقل برای صلح تبدیل شود. به اعتقاد او، دانشگاهها نیز تحت تأثیر ساختارهای قدرت و سرمایه قرار دارند و گاه در بازتولید گفتمانهای توجیهگر خشونت سهیم میشوند.
فراستخواه در پایان، راه برونرفت از چرخه جنگ را در پرورش «انسان بهعلاوه» دانست؛ انسانی که از سطح معمول فراتر رفته و دارای آگاهی، شفقت، مسئولیتپذیری و توانایی بهرسمیتشناختن دیگری است. به گفته او، صلح پایدار نه صرفاً از نهادها یا عقل ابزاری، بلکه از تحول در کیفیت انسان بودن سرچشمه میگیرد.
نکات کلیدی:
جنگها پیش از میدان نبرد، در عرصه روایت و توجیه شکل میگیرند
عقل و اخلاق میتوانند هم مهارکننده و هم توجیهگر خشونت باشند
مدرنیته با وجود گفتمان صلح، سازوکارهای جنگ را نیز بازتولید کرده است
دانشگاه نیز از تأثیر قدرت و سرمایه برکنار نمانده است
«انسان بهعلاوه» بهعنوان راهی برای تحقق صلح پایدار مطرح شد
ادامهدر اندیشه ما
https://andishehma.com/jang-va-golole
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5🤔1
پزشکیان: از این میترسم نتوانیم مردم را راضی کنیم و به خیابان بیایند:
https://www.hamshahrionline.ir/news/1045993
#فرهیختگان روزن آگاهی
https://www.hamshahrionline.ir/news/1045993
#فرهیختگان روزن آگاهی
همشهری آنلاین
پزشکیان: از این میترسم نتوانیم مردم را راضی کنیم و به خیابان بیایند | ویدئو
پزشکیان گفت: من از این می ترسم که نتوانیم مردم را راضی کنیم و به خیابان بیایند اعتراض کنند.
👍7
مسئولیت حقوقی رهبری و نهادهای نظام
کیومرث اشتریان
پیام رهبری در باره توافق ایران و آمریکا می تواند معنای ویژه ای در حقوق اساسی در ایران بیابد.
اگر این معنای ویژه در ساختار حقوق عمومی نهادینه شود می تواند یک دستاورد مهم در حقوق اساسی و فضای سیاسی ایران باشد.
وقتی رهبری نظر متفاوتی از آنچه که توسط نهادهای سیاسی ارایه شده است داشته باشد و آن را صریحا بیان کند به این معناست که نهادهای رسمی کشور زمین حقوقی خود را دارند و ایشان همان را تحریر کرده و «استقلال عمل حقوقی» و «نظر کارشناسی» آنان را، علیرغم «تفاوت نظر» پذیرفته است.
اساس موضوع همین است و البته باید همین باشد. به بیان حقوق اساسی، این یعنی که رهبر مسئول حاکمیت ملی است و نهادها مسئول تصمیم های روزمره رژیم سیاسی اند. منتهی مشخص نیست که چرا تصریح این فقره برای برخی مسئله ساز است.
چنین رویکردی به نفع همه ارکان نظام سیاسی و از جمله نهاد رهبری است چرا که این نهادها متقابلا باید مسئولیت خویش را در پیشبرد اهداف اعلامی بپذیرند و پی بگیرند. این مسئولیت پذیری دوسویه است؛ از سویی اینان در عرصه دیپلماسی باید بتوانند از منافع ملی دفاع کنند و در سیاست داخلی نیز کارشکنی ها را نیز با قدرت مدیریت کنند.
از سوی دیگر، رهبری هم مراقبت می کند که «دیگران» بصورت پنهانی برای دولت و شعام مانع تراشی نکنند.
یادآوری می کنم که رهبری شهید در سخنرانی مشهور خویش در ابتدای دهه ۱۳۹۰ به این نکته تصریح کرده بود که: «یک عدهای با مغالطه ... گفتند معنای ولایت مطلقه این است که رهبری در نظام جمهوری اسلامی، مطلق از همهی قوانین است؛ ... هر جا بخواهد، هر کار بخواهد، میتواند بکند. مسئله این نبود، این نیست. .. در واقع رهبری، یک مدیریت کلان ارزشی است ... این مسئولیت، مسئولیت اجرائی نیست؛ دخالت در کارها هم نیست. مسئولین در بخشهای مختلف، مسئولیتهای مشخصی دارند ... در همهی اینها رهبری نه میتواند دخالت کند، نه حق دارد دخالت کند، نه قادر است دخالت کند؛ اصلاً امکان ندارد.» (سخنرانی 24 مهر ماه 1390)
خب! همه سخن ما این است که همین معنا را در ساختارهای تصمیم گیری و فضای سیاسی به وضوح و سادگی نهادینه کنید تا کشور از هوچیگری فارغ شود و همه مسئولیت های خُرد و کلان کشور بر سر یک تن (رهبر) آوار نشود.
درک حقوقی این معنا و مهمتر از آن نهادینه سازی آن برای نظام تصمیمگیری و بویژه برای فضای سیاسی مهم است.
به راستی چه ضرورتی است که نهادهایی که در حقوق اساسی ایران برساخته شده اند از معنا و مفهوم و مسئولیت تهی بشوند؟ آنچنانکه بر مجلس شورا رفته است؟
مشکل اینجاست که اغلب خلاف این راه طی شده است و چنین برگشته است که نهادهای حقوق اساسی هیچ کاره شوند.
طرفه آنکه در این فقره از یکسو مخالفان حکومت و از سوی دیگر «خود-نظام پنداران» همداستانند. با چنین رویکردی رهبری نظام فاصله خود را از تصمیمگیری های کارشناسی حفظ می کند.
اگر رهبر از سر حقیقت و نه از روی مجاز مسئولیت ها را به منتخبان ملت بسپارد؛ در عمل ملت و منتخبان آن نیز باید مسئولیت انتخاب خویش را بپذیرند.
چنین است که این به معنی شانه خالی کردن رهبر از زیر بار مسئولیت نیست بلکه واگذاری حقیقی مسئولیت حقوقی و شخصیت کارشناسی به نمایندگان ملت است.
در این هنگامه است که رهبر آخرین سنگرهای هسته سخت نظام را حفظ می کند. و اگر آمریکا به زیر میز مذاکره بزند (که بسیار محتمل است) همان ها که رهبری را با نظر کارشناسی خود همراه کرده اند به صف همان هسته سخت می پیوندند؛ چون آنها هم خیرخواه ملتند.
مشخص است که چرا عده ای نمی خواهند مساله به این سادگی دیده شود و مقاومت را در تهمت به رقیبان، پایداری را در لجاجت با مردمان و وفاداری را در خودنمایی برای کسب جاه و مقام می بینند.
تظاهرات شبانه ایرانیان در سه ماه اخیر نشان داد بسیاری از کسانی که به این هسته سخت پیوستند در مرز بندی های مرسوم سیاسی به یک جناح و تفکر خاص تعلق نداشتند.
بدینسان، رهبر در نظام جمهوری اسلامی به بنیانیترین و نه «تنهاترین» محور هسته سخت نظام و ایران تبدیل می شود. یعنی که اهرم فشار هسته سخت نظام همچنان و همواره قابلیت فعال سازی توده ای و گسترش مردمی دارد.
در هنگامه های بحران همگان و همگنان به رهبر همچون هسته ای سخت می نگرند و سیل خروشان ملت در بحر اتحاد او به موج مقاومت می رسد؛ و این دقیقه ای مهم برای امنیت ملی ایران است.
بدینسان رهبری به نماد حاکمیت ملی و نه حاکمیت جناحی تبدیل خواهد شد.
یک مهارت مهم برای رهبران این است که بدانند در کجا و تا چه حد در امور دخالت «نکنند».
طریقت موضوعی و شریعت رهبری دو مقوله جداگانه است؛ یکی سرشار از منازعه است و دیگری پربار از وحدت؛ یکی فارغ از بار ارزشی است و دیگری نماد هدایت ارزشی. «دخالت نکردن» یک مهارت مهم برای «رهبری کردن» است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
کیومرث اشتریان
پیام رهبری در باره توافق ایران و آمریکا می تواند معنای ویژه ای در حقوق اساسی در ایران بیابد.
اگر این معنای ویژه در ساختار حقوق عمومی نهادینه شود می تواند یک دستاورد مهم در حقوق اساسی و فضای سیاسی ایران باشد.
وقتی رهبری نظر متفاوتی از آنچه که توسط نهادهای سیاسی ارایه شده است داشته باشد و آن را صریحا بیان کند به این معناست که نهادهای رسمی کشور زمین حقوقی خود را دارند و ایشان همان را تحریر کرده و «استقلال عمل حقوقی» و «نظر کارشناسی» آنان را، علیرغم «تفاوت نظر» پذیرفته است.
اساس موضوع همین است و البته باید همین باشد. به بیان حقوق اساسی، این یعنی که رهبر مسئول حاکمیت ملی است و نهادها مسئول تصمیم های روزمره رژیم سیاسی اند. منتهی مشخص نیست که چرا تصریح این فقره برای برخی مسئله ساز است.
چنین رویکردی به نفع همه ارکان نظام سیاسی و از جمله نهاد رهبری است چرا که این نهادها متقابلا باید مسئولیت خویش را در پیشبرد اهداف اعلامی بپذیرند و پی بگیرند. این مسئولیت پذیری دوسویه است؛ از سویی اینان در عرصه دیپلماسی باید بتوانند از منافع ملی دفاع کنند و در سیاست داخلی نیز کارشکنی ها را نیز با قدرت مدیریت کنند.
از سوی دیگر، رهبری هم مراقبت می کند که «دیگران» بصورت پنهانی برای دولت و شعام مانع تراشی نکنند.
یادآوری می کنم که رهبری شهید در سخنرانی مشهور خویش در ابتدای دهه ۱۳۹۰ به این نکته تصریح کرده بود که: «یک عدهای با مغالطه ... گفتند معنای ولایت مطلقه این است که رهبری در نظام جمهوری اسلامی، مطلق از همهی قوانین است؛ ... هر جا بخواهد، هر کار بخواهد، میتواند بکند. مسئله این نبود، این نیست. .. در واقع رهبری، یک مدیریت کلان ارزشی است ... این مسئولیت، مسئولیت اجرائی نیست؛ دخالت در کارها هم نیست. مسئولین در بخشهای مختلف، مسئولیتهای مشخصی دارند ... در همهی اینها رهبری نه میتواند دخالت کند، نه حق دارد دخالت کند، نه قادر است دخالت کند؛ اصلاً امکان ندارد.» (سخنرانی 24 مهر ماه 1390)
خب! همه سخن ما این است که همین معنا را در ساختارهای تصمیم گیری و فضای سیاسی به وضوح و سادگی نهادینه کنید تا کشور از هوچیگری فارغ شود و همه مسئولیت های خُرد و کلان کشور بر سر یک تن (رهبر) آوار نشود.
درک حقوقی این معنا و مهمتر از آن نهادینه سازی آن برای نظام تصمیمگیری و بویژه برای فضای سیاسی مهم است.
به راستی چه ضرورتی است که نهادهایی که در حقوق اساسی ایران برساخته شده اند از معنا و مفهوم و مسئولیت تهی بشوند؟ آنچنانکه بر مجلس شورا رفته است؟
مشکل اینجاست که اغلب خلاف این راه طی شده است و چنین برگشته است که نهادهای حقوق اساسی هیچ کاره شوند.
طرفه آنکه در این فقره از یکسو مخالفان حکومت و از سوی دیگر «خود-نظام پنداران» همداستانند. با چنین رویکردی رهبری نظام فاصله خود را از تصمیمگیری های کارشناسی حفظ می کند.
اگر رهبر از سر حقیقت و نه از روی مجاز مسئولیت ها را به منتخبان ملت بسپارد؛ در عمل ملت و منتخبان آن نیز باید مسئولیت انتخاب خویش را بپذیرند.
چنین است که این به معنی شانه خالی کردن رهبر از زیر بار مسئولیت نیست بلکه واگذاری حقیقی مسئولیت حقوقی و شخصیت کارشناسی به نمایندگان ملت است.
در این هنگامه است که رهبر آخرین سنگرهای هسته سخت نظام را حفظ می کند. و اگر آمریکا به زیر میز مذاکره بزند (که بسیار محتمل است) همان ها که رهبری را با نظر کارشناسی خود همراه کرده اند به صف همان هسته سخت می پیوندند؛ چون آنها هم خیرخواه ملتند.
مشخص است که چرا عده ای نمی خواهند مساله به این سادگی دیده شود و مقاومت را در تهمت به رقیبان، پایداری را در لجاجت با مردمان و وفاداری را در خودنمایی برای کسب جاه و مقام می بینند.
تظاهرات شبانه ایرانیان در سه ماه اخیر نشان داد بسیاری از کسانی که به این هسته سخت پیوستند در مرز بندی های مرسوم سیاسی به یک جناح و تفکر خاص تعلق نداشتند.
بدینسان، رهبر در نظام جمهوری اسلامی به بنیانیترین و نه «تنهاترین» محور هسته سخت نظام و ایران تبدیل می شود. یعنی که اهرم فشار هسته سخت نظام همچنان و همواره قابلیت فعال سازی توده ای و گسترش مردمی دارد.
در هنگامه های بحران همگان و همگنان به رهبر همچون هسته ای سخت می نگرند و سیل خروشان ملت در بحر اتحاد او به موج مقاومت می رسد؛ و این دقیقه ای مهم برای امنیت ملی ایران است.
بدینسان رهبری به نماد حاکمیت ملی و نه حاکمیت جناحی تبدیل خواهد شد.
یک مهارت مهم برای رهبران این است که بدانند در کجا و تا چه حد در امور دخالت «نکنند».
طریقت موضوعی و شریعت رهبری دو مقوله جداگانه است؛ یکی سرشار از منازعه است و دیگری پربار از وحدت؛ یکی فارغ از بار ارزشی است و دیگری نماد هدایت ارزشی. «دخالت نکردن» یک مهارت مهم برای «رهبری کردن» است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3👍3🤔2
✍️ مردان آهنین!
روزهای بمباران، روزهای مرز بین مرگ و زندگی بود. بنا ندارم خاطره تلخ آن دوران را زنده کنم. باید به آینده فکر کرد و برای آبادی آن اندیشید. یکی از این اندیشه ها، درس گرفتن از گذشته هاست. گذشته از نوع عدم است، آینده هم همین است، منتها فرقی که دارند این است که گذشته دیگر بر نمی گردد ولی آینده واقع می شود. همین تفاوت کافی است که با مصالح گذشته، آینده مان را بسازیم. بگذریم...
در ایام بمباران، وقتی شب، سر بر بالین می گذاشتیم، نمی دانستیم که صبح روز بعد را خواهیم دید یا نه! یک شب قبل از خواب، خیلی به این موضوع فکر کردم: آیا آماده رفتن هستم؟ اگر بنا باشد یکی از این بمب ها، پیکی باشد که بخواهد جانم را بگیرد، آیا آماده تحویل دادن آن هستم؟
آن شب یاد مردانی افتادم که با اینکه می دانستند آخرین شب زندگی شان در این دنیاست، اما با این وجود شاد بودند و آماده رفتن. نوشتن از حسین (ع) سخت است، از یارانش نیز. مردانی که شجاعت را تجسم بخشیدند و لباس همت را بر تن کردند، تمام اینها را هم با نیروی عشق انجام دادند. اصلا عشق است که بی باک می کند آدم را.
آن شب، شجاعتشان را تحسین کردم و به همتشان آفرین گفتم. چطور جان عزیزشان در کفشان بود، و منتظر اشاره ای بودند برای تقدیم آن؟ چطور به دنیا پشت پا زدند و به حسابش نیاوردند؟
آن شب، شب سختی بود برایم. فاصله دوری که از آنان داشتم آزارم می داد. من کجا و آنان کجا؟ هیچ نگران فردای شان نبودند. انگار فرقی برایشان نمی کرد مرگ و زندگی. حق هم داشتند که فرقی احساس نکنند. وقتی در آغوش معشوق باشی، مگر دیگر نگران چیزی هستی و به چیز دیگری هم فکر می کنی؟
آغوش حسین، آغوش خداست. دنیا و عقبی ندارد.
بیشتر که فکر کردم، دیدم دلیل نگرانی ام، نه از دست دادن مال و همسر و خانواده، بلکه همین بی آغوشی بود. اگر در آغوش خدا بودم، چه باکی داشتم از پیکهای الهی که نشانه ام بگیرند؟ پیکهایی که نتوانند این آغوش را ازم بگیرند، هر چه می خواهند بکنند. همین آغوش را کم داشتم و هنوز هم همان را کم دارم.
ای مردان مصمم و آهنین! ای کوه های استقامت! دستم را بگیرید تا به دامن یار برسد؛ دست ما کوتاه است و خرما بر نخیل!
میثاق محرابی
#فرهیختگان راهی به رهایی
روزهای بمباران، روزهای مرز بین مرگ و زندگی بود. بنا ندارم خاطره تلخ آن دوران را زنده کنم. باید به آینده فکر کرد و برای آبادی آن اندیشید. یکی از این اندیشه ها، درس گرفتن از گذشته هاست. گذشته از نوع عدم است، آینده هم همین است، منتها فرقی که دارند این است که گذشته دیگر بر نمی گردد ولی آینده واقع می شود. همین تفاوت کافی است که با مصالح گذشته، آینده مان را بسازیم. بگذریم...
در ایام بمباران، وقتی شب، سر بر بالین می گذاشتیم، نمی دانستیم که صبح روز بعد را خواهیم دید یا نه! یک شب قبل از خواب، خیلی به این موضوع فکر کردم: آیا آماده رفتن هستم؟ اگر بنا باشد یکی از این بمب ها، پیکی باشد که بخواهد جانم را بگیرد، آیا آماده تحویل دادن آن هستم؟
آن شب یاد مردانی افتادم که با اینکه می دانستند آخرین شب زندگی شان در این دنیاست، اما با این وجود شاد بودند و آماده رفتن. نوشتن از حسین (ع) سخت است، از یارانش نیز. مردانی که شجاعت را تجسم بخشیدند و لباس همت را بر تن کردند، تمام اینها را هم با نیروی عشق انجام دادند. اصلا عشق است که بی باک می کند آدم را.
آن شب، شجاعتشان را تحسین کردم و به همتشان آفرین گفتم. چطور جان عزیزشان در کفشان بود، و منتظر اشاره ای بودند برای تقدیم آن؟ چطور به دنیا پشت پا زدند و به حسابش نیاوردند؟
آن شب، شب سختی بود برایم. فاصله دوری که از آنان داشتم آزارم می داد. من کجا و آنان کجا؟ هیچ نگران فردای شان نبودند. انگار فرقی برایشان نمی کرد مرگ و زندگی. حق هم داشتند که فرقی احساس نکنند. وقتی در آغوش معشوق باشی، مگر دیگر نگران چیزی هستی و به چیز دیگری هم فکر می کنی؟
آغوش حسین، آغوش خداست. دنیا و عقبی ندارد.
بیشتر که فکر کردم، دیدم دلیل نگرانی ام، نه از دست دادن مال و همسر و خانواده، بلکه همین بی آغوشی بود. اگر در آغوش خدا بودم، چه باکی داشتم از پیکهای الهی که نشانه ام بگیرند؟ پیکهایی که نتوانند این آغوش را ازم بگیرند، هر چه می خواهند بکنند. همین آغوش را کم داشتم و هنوز هم همان را کم دارم.
ای مردان مصمم و آهنین! ای کوه های استقامت! دستم را بگیرید تا به دامن یار برسد؛ دست ما کوتاه است و خرما بر نخیل!
میثاق محرابی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4🤔1🕊1
روایت شهروندانی که بدون ابلاغ، دسترسیشان به خطوط تلفن همراه را از دست دادند: سیمکارت سیاه/ خطهایی که بیصدا قطع شدند
امتداد در گزارشی به بررسی قطع ناگهانی، سیستماتیک و بدون اطلاع قبلی سیمکارتهای برخی از شهروندان ایرانی میپردازد که روند زندگی روزمره، شغلی و حقوقی آنها را با بحران و اختلال جدی مواجه کرده است.
علت و نحوه مسدودی
شهروندان به صورت کاملاً بیخبر متوجه قطع شدن آنتن، اینترنت و مسدودی تماسهای خطوط تلفن همراه خود میشوند. پشتیبانی اپراتورها دلیل این اتفاق را دستور نهادهای قضایی، نهادهای امنیتی، وزارتخانهها و تحت عنوان «موارد خاص مدیریتی» اعلام میکنند. برای مثال، مواردی از این مسدودیها بلافاصله پس از شرکت در تجمعات دانشجویی یا به بهانه «فعالیت در فضای مجازی مغایر با قوانین» رخ داده است.
پیامدهای گسترده در زندگی روزمره و شغلی
از آنجا که هویت شهروندان و دسترسیهای آنها امروزه به شدت به سیمکارت وابسته است، حقوقدانان این اقدام را نقض حقوق درج شده در قانون اساسی میدانند. این مسدودی باعث از کار افتادن خدمات بانکی و پیامک رمز دوم، عدم امکان استفاده از تاکسیهای اینترنتی، مختل شدن کسبوکارها، و قطع دسترسی به سامانههای آموزشی و دانشگاهی میشود. همچنین، حتی امکان برقراری تماسهای اضطراری نیز مسدود میشود که میتواند خطرات جانی به همراه داشته باشد.
محرومیت از حقوق قانونی و قضایی (سامانه ثنا)
یکی از خطرناکترین پیامدهای این قطعی، عدم دسترسی افراد به سامانه ثنای قوه قضائیه است. به دلیل مسدود بودن خط، شهروندان متوجه ارسال ابلاغیهها یا تشکیل پروندههای قضایی و انضباطی علیه خود نمیشوند و در نتیجه، امکان دفاع و استفاده از حقوق قانونی خود را از دست میدهند.
روند مبهم، طولانی و سلیقهای پیگیری
هیچ روند شفاف، پاسخگو و رسمی برای رفع این محدودیتها وجود ندارد و نهادهای مربوطه نیز اطلاعرسانی نمیکنند. روند پیگیری برای هر فرد متفاوت است؛ به برخی گفته شده منتظر تماس بمانند یا به دادسرا مراجعه کنند، و به برخی دیگر دستور داده شده که تنها از طریق ارسال پیام به یک شماره در پیامرسان «ایتا» یا تماس با شماره «۱۱۴» پیگیر باشند و اکیداً از مراجعه حضوری خودداری کنند.
سلب حق خرید سیمکارت جدید
دامنه این محدودیتها بسیار گسترده است و در برخی موارد، سیستم به گونهای عمل کرده است که حق خرید و ثبتنام سیمکارت جدید نیز از این افراد سلب شده است
متن کامل گزارش
#فرهیختگان راهی به رهایی
امتداد در گزارشی به بررسی قطع ناگهانی، سیستماتیک و بدون اطلاع قبلی سیمکارتهای برخی از شهروندان ایرانی میپردازد که روند زندگی روزمره، شغلی و حقوقی آنها را با بحران و اختلال جدی مواجه کرده است.
علت و نحوه مسدودی
شهروندان به صورت کاملاً بیخبر متوجه قطع شدن آنتن، اینترنت و مسدودی تماسهای خطوط تلفن همراه خود میشوند. پشتیبانی اپراتورها دلیل این اتفاق را دستور نهادهای قضایی، نهادهای امنیتی، وزارتخانهها و تحت عنوان «موارد خاص مدیریتی» اعلام میکنند. برای مثال، مواردی از این مسدودیها بلافاصله پس از شرکت در تجمعات دانشجویی یا به بهانه «فعالیت در فضای مجازی مغایر با قوانین» رخ داده است.
پیامدهای گسترده در زندگی روزمره و شغلی
از آنجا که هویت شهروندان و دسترسیهای آنها امروزه به شدت به سیمکارت وابسته است، حقوقدانان این اقدام را نقض حقوق درج شده در قانون اساسی میدانند. این مسدودی باعث از کار افتادن خدمات بانکی و پیامک رمز دوم، عدم امکان استفاده از تاکسیهای اینترنتی، مختل شدن کسبوکارها، و قطع دسترسی به سامانههای آموزشی و دانشگاهی میشود. همچنین، حتی امکان برقراری تماسهای اضطراری نیز مسدود میشود که میتواند خطرات جانی به همراه داشته باشد.
محرومیت از حقوق قانونی و قضایی (سامانه ثنا)
یکی از خطرناکترین پیامدهای این قطعی، عدم دسترسی افراد به سامانه ثنای قوه قضائیه است. به دلیل مسدود بودن خط، شهروندان متوجه ارسال ابلاغیهها یا تشکیل پروندههای قضایی و انضباطی علیه خود نمیشوند و در نتیجه، امکان دفاع و استفاده از حقوق قانونی خود را از دست میدهند.
روند مبهم، طولانی و سلیقهای پیگیری
هیچ روند شفاف، پاسخگو و رسمی برای رفع این محدودیتها وجود ندارد و نهادهای مربوطه نیز اطلاعرسانی نمیکنند. روند پیگیری برای هر فرد متفاوت است؛ به برخی گفته شده منتظر تماس بمانند یا به دادسرا مراجعه کنند، و به برخی دیگر دستور داده شده که تنها از طریق ارسال پیام به یک شماره در پیامرسان «ایتا» یا تماس با شماره «۱۱۴» پیگیر باشند و اکیداً از مراجعه حضوری خودداری کنند.
سلب حق خرید سیمکارت جدید
دامنه این محدودیتها بسیار گسترده است و در برخی موارد، سیستم به گونهای عمل کرده است که حق خرید و ثبتنام سیمکارت جدید نیز از این افراد سلب شده است
متن کامل گزارش
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
روایت شهروندانی که بدون ابلاغ، دسترسیشان به خطوط تلفن همراه را از دست دادند: سیمکارت سیاه/ خطهایی که بیصدا قطع شدند
امتداد-محمدحسین موسوی: دیگر برایتان رمز دوم نمیآید، اینترنتتان قطع میشود، امکان تماس با دیگران را ندارید، امکان ورود به سامانههای دولتی وجود ندارد، حتی خرید طرح ترافیک یا یک پرداخت قبض ساده برای شما ناممکن میشود، گرفتن یک تاکسی اینترنتی یا خرید از یک…
🤬5🔥3❤2👎1😱1
آغاز برنامههای ۵۰مین سالگرد یادمان دکتر علی شریعتی
بهابتکار دانشگاه حکیمسبزواری
در ۴۹مین سالگردبزرگداشت زندهیاد علی شریعتی مزینانی، مجموعهای از تلاشهای فرهنگی و عمرانی، در شهر سبزوار و روستاشهر مزینان (زیرعنوانِ «خاستگاه خاندان-نیاکان شریعتی»-علامه بهمنآبادی، آخوند حکیم قربانعلی، استاد محمدتقی شریعتی، و برادرشان علامه قربانعلی، و...) آغازشد.
صبح پنجشنبه ۲۸خردادماه در دانشگاه حکیم سبزوار نخستین جلسه شورای سیاستگذاری ۵۰مین آیین بزرگداشت دکتر شریعتی، با حضور جمعی از استادان دانشگاه تشکیل شد. حاضران در این نشست ضمن بررسی ابعاد گوناگون برگزاری این رویداد فرهنگی ملی درسال ۱۴۰۶، برضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای علمی و اجتماعی ایران و سایر کشورها، بر ضرورت برگزاری علمی سمینار نقدوبررسی، در سطح بینالمللی و بینا-دانشگاهی در سال آینده تأکید ورزیدند.
ادامهی متن
#فرهیختگان روزن آگاهی
بهابتکار دانشگاه حکیمسبزواری
در ۴۹مین سالگردبزرگداشت زندهیاد علی شریعتی مزینانی، مجموعهای از تلاشهای فرهنگی و عمرانی، در شهر سبزوار و روستاشهر مزینان (زیرعنوانِ «خاستگاه خاندان-نیاکان شریعتی»-علامه بهمنآبادی، آخوند حکیم قربانعلی، استاد محمدتقی شریعتی، و برادرشان علامه قربانعلی، و...) آغازشد.
صبح پنجشنبه ۲۸خردادماه در دانشگاه حکیم سبزوار نخستین جلسه شورای سیاستگذاری ۵۰مین آیین بزرگداشت دکتر شریعتی، با حضور جمعی از استادان دانشگاه تشکیل شد. حاضران در این نشست ضمن بررسی ابعاد گوناگون برگزاری این رویداد فرهنگی ملی درسال ۱۴۰۶، برضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای علمی و اجتماعی ایران و سایر کشورها، بر ضرورت برگزاری علمی سمینار نقدوبررسی، در سطح بینالمللی و بینا-دانشگاهی در سال آینده تأکید ورزیدند.
ادامهی متن
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
آغاز برنامههای ۵۰مین سالگرد یادمان دکتر علی شریعتی
آغاز برنامههای ۵۰مین سالگرد یادمان دکتر علی شریعتی بهابتکار دانشگاه حکیمسبزواری در ۴۹مین سالگردبزرگداشت زندهیاد علی شریعتی مزینانی، مجموعهای از تلاشهای فرهنگی و عمرانی، در شهر سبزوار و روستاشهر مزینان (زیرعنوانِ «خاستگاه خاندان-نیاکان شریعتی»-علامه…
👍11👎4