🔴 همه از هوش مصنوعی متنفرند
چشم همه سرمایه گذاران به آن دوخته شده است: سازندگانش با روسای کشورها مراوده دارند. استفاده از آن مثل آتش در دشت در همه جا گسترش می یابد. گفته می شود که هوش مصنوعی زندگی انسان ها را تغییر خواهد داد. اما، آیا انسان ها آن را می خواهند؟ اینها درحالی است که، دربرابر خداگونگی رقومی، که خواهان قربانی شدن شغل ها، وضعیت آب و هوا و زندگی خصوصی مردم است، مقاومت هایی فزاینده شکل می گیرد. آیا درحالی که حزب های بزرگ نگاهشان به جاهایی دیگر دوخته شده و شیفته دستگاه ها شده اند، آیا مقاومتها خواهند توانست خود را سازماندهی کنند؟
متن کامل: https://ir.mondediplo.com/2026/07/article5767
چشم همه سرمایه گذاران به آن دوخته شده است: سازندگانش با روسای کشورها مراوده دارند. استفاده از آن مثل آتش در دشت در همه جا گسترش می یابد. گفته می شود که هوش مصنوعی زندگی انسان ها را تغییر خواهد داد. اما، آیا انسان ها آن را می خواهند؟ اینها درحالی است که، دربرابر خداگونگی رقومی، که خواهان قربانی شدن شغل ها، وضعیت آب و هوا و زندگی خصوصی مردم است، مقاومت هایی فزاینده شکل می گیرد. آیا درحالی که حزب های بزرگ نگاهشان به جاهایی دیگر دوخته شده و شیفته دستگاه ها شده اند، آیا مقاومتها خواهند توانست خود را سازماندهی کنند؟
متن کامل: https://ir.mondediplo.com/2026/07/article5767
Le Monde diplomatique - لوموند ديپلوماتيك
همه از هوش مصنوعی متنفرند
نویسنده Pierre RIMBERT برگردان شهباز نخعي - Le Monde diplomatique - لوموند ديپلوماتيك - ژوئيه 2026
❤2🤔1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ویدیوی از نِیانباننوازی سوزناکِ "حیدر سلمانی" نوازندهی سازِ نِیانبان اهل بوشهر به همراه شروهخوانیِ "حیدر احمدی"
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤13
«شاید در جهل نگه داشتن مردم برخی از مشکلاتِ مستبدان را حل کند اما مشکلاتِ دیگری را به وجود میآورد. در دنیای سیاست، درست مانند دنیای تجارت و جغرافیا، خلأ اطلاعاتیِ تودهها با شایعه پر میشود؛ وقتی که تقاضا برای خبر از عرضهی آن پیشی بگیرد، بازار شایعه رونق مییابد. بیخبری از آنچه در پشت پرده میگذرد، زمینه را برای دسیسهپنداری مهیا میکند. بنابراین، عجیب نیست که دسیسهها یکی از مضامین اصلیِ شایعات در گذشته و حال بودهاند.»
aasoo.org/index.php/fa/articles/5410#_edn7
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
aasoo.org/index.php/fa/articles/5410#_edn7
👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍9
نادانی در سیاست
پیتر برک
«به آسانی میتوان بیاطلاعی از برخی واقعیتها را تشخیص داد اما شاید این امر به اندازهی «زودباوری» ــ یعنی باور کردن وعدههای نامزدهای انتخابات یا واقعی پنداشتن اخبار جعلی بدون بررسی منبع آنها ــ اهمیت نداشته باشد. به هر حال، پیامدهای سیاسیِ جهلِ رأیدهندگان صرفاً به بیاطلاعی از مسائل سیاسی محدود نمیشود. برای مثال، بیاطلاعی از علوم پایه میتواند رأیدهندگان را به بیراهه بکشاند، بهویژه وقتی که سیاستگذاری دربارهی مسائل علمی یا تغییرات اقلیمی از جمله موضوعات مورد بحث در انتخابات باشد. سپردن مسائل تخصصی به رأی اکثریت، همان چیزی است که فیلیپ کیچر، فیلسوف نامدار، «دموکراسی مبتذل» مینامد. او این وضعیت را نوعی «استبدادِ جهل» توصیف میکند که در واقع بیان دقیقتر دلمشغولیها و نگرانیهای جان استوارت میل و والتر بجت است.»
نشر آسو
#فرهیختگان روزن آگاهی
پیتر برک
«به آسانی میتوان بیاطلاعی از برخی واقعیتها را تشخیص داد اما شاید این امر به اندازهی «زودباوری» ــ یعنی باور کردن وعدههای نامزدهای انتخابات یا واقعی پنداشتن اخبار جعلی بدون بررسی منبع آنها ــ اهمیت نداشته باشد. به هر حال، پیامدهای سیاسیِ جهلِ رأیدهندگان صرفاً به بیاطلاعی از مسائل سیاسی محدود نمیشود. برای مثال، بیاطلاعی از علوم پایه میتواند رأیدهندگان را به بیراهه بکشاند، بهویژه وقتی که سیاستگذاری دربارهی مسائل علمی یا تغییرات اقلیمی از جمله موضوعات مورد بحث در انتخابات باشد. سپردن مسائل تخصصی به رأی اکثریت، همان چیزی است که فیلیپ کیچر، فیلسوف نامدار، «دموکراسی مبتذل» مینامد. او این وضعیت را نوعی «استبدادِ جهل» توصیف میکند که در واقع بیان دقیقتر دلمشغولیها و نگرانیهای جان استوارت میل و والتر بجت است.»
نشر آسو
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
نادانی در سیاست
آثار متعدد میشل فوکو به بسیاری کمک کرده است تا رابطهی میان قدرت و دانش را بهتر از گذشته دریابند. با این حال، بررسیِ پیوند میان قدرت و نادانی نیز به همان اندازه روشنگر است.[1] در اینجا به سه شکل اصلیِ نادانیِ سیاسی خواهیم پرداخت: نخست، نادانیِ مردم، یعنی…
👍7
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
من که حیران ز ملاقات توام...
ساز و آواز شهرام ناظری با همراهی کیهان کلهر و حمید متبسم
شعر : مولانا
در توضیحات این آلبوم آمده است :
"در این اثر برخورد نوازنده با ساختار موسیقی و تکنوازی، همچنین برداشت خواننده از لحن آوازی، نوع فرم و حرکت تحریرها به گونهای است که در آثار گذشته کمتر سابقه داشتهاست. بر همین اساس این اثر را «ساز نو آواز نو» نام نهادهاند."
#فرهیختگان روزن آگاهی
ساز و آواز شهرام ناظری با همراهی کیهان کلهر و حمید متبسم
شعر : مولانا
در توضیحات این آلبوم آمده است :
"در این اثر برخورد نوازنده با ساختار موسیقی و تکنوازی، همچنین برداشت خواننده از لحن آوازی، نوع فرم و حرکت تحریرها به گونهای است که در آثار گذشته کمتر سابقه داشتهاست. بر همین اساس این اثر را «ساز نو آواز نو» نام نهادهاند."
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤10👍1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مناظره داغ و جنجالی موسی غنینژاد و میلاد دخانچی |
آیا «چپ نو» میتواند آبروی از دسترفته جریان چپ در ایران را برگرداند؟ شریعتی مارکسیست بود یا...؟
در این مناظره صریح و بیپرده، موسی غنینژاد، اقتصاددان و میلاد دخانچی، پژوهشگر مطالعات فرهنگی در برابر هم قرار گرفتند تا در مورد نزاع فکری قدیمی میان چپها و لیبرالها گفتگو کنند.
دخانچی معتقد است برای خروج از بدنامی تاریخی چپ، باید به سراغ «بازخوانی انتقادی شریعتی» رفت و از دلِ سنت، راه نجاتی برای آینده پیدا کرد. اما غنینژاد معتقد است اینها تنها بازی با کلمات است و تاریخ نشان داده هرجا چپها سکاندار بودهاند، فاجعه به بار آمده و آزادی، تنها راهحل مشکلات ایران امروز است.
این گفتگو فقط یک مناظره نیست؛ برخورد دو جهانبینی کاملاً متفاوت است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
آیا «چپ نو» میتواند آبروی از دسترفته جریان چپ در ایران را برگرداند؟ شریعتی مارکسیست بود یا...؟
در این مناظره صریح و بیپرده، موسی غنینژاد، اقتصاددان و میلاد دخانچی، پژوهشگر مطالعات فرهنگی در برابر هم قرار گرفتند تا در مورد نزاع فکری قدیمی میان چپها و لیبرالها گفتگو کنند.
دخانچی معتقد است برای خروج از بدنامی تاریخی چپ، باید به سراغ «بازخوانی انتقادی شریعتی» رفت و از دلِ سنت، راه نجاتی برای آینده پیدا کرد. اما غنینژاد معتقد است اینها تنها بازی با کلمات است و تاریخ نشان داده هرجا چپها سکاندار بودهاند، فاجعه به بار آمده و آزادی، تنها راهحل مشکلات ایران امروز است.
این گفتگو فقط یک مناظره نیست؛ برخورد دو جهانبینی کاملاً متفاوت است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥4❤1👍1
کیارستمی، نقاشی پساامپرسیونیست
بابک مینا
«بر زردیِ برشتهی گندمزاری ...» کیارستمی شاید این تصویر از شعر شاملو (هنوز در فکر آن کلاغم) را در ذهن داشته است، و قطعا ون گوگ را. زیباییشناسی کیارستمی به شکل عجیبی هم بسیار ایرانی است و هم بسیار نزدیک به میراث تصویری فرانسه، امپرسیونیسم و پساامپرسیونیسم را در قابهای او میتوانیم ببینیم. کسانی مثل سزان، ون گوگ، پل سروزیه. اما خودش صراحتاً به الهام گرفتن از ون گوگ اشاره کرده است و همین کافی است، شهود هنریاش او را درست در ادامه میراث پساامپرسیونیسم قرار داده است و این چیزی است که در فرانسه خیلی سریع درک میشود. بیجهت نیست این همه در این کشور ستوده شد.
اولین باری که «زیر درختان زیتون» را دیدم با خودم گفتم این فیلم یک نام بیشتر ندارد «امپرسیون: گیلان» حقیقتاً اگر کلود مونه ایرانی بود و فیلمساز چنین فیلمی میساخت. ایران و فرانسه با هم بسیار متفاوتاند، با دو میراث تصویری بسیار متفاوت از هم، با این همه بسیار جالب است که کیارستمی تا این حد به شهود زیباییشناسانه امپرسیونیستها و پساامپرسیونیستها نزدیک شده همزمان با اینکه کاملاً ایرانی است و ذرهای تقلید مضحک در آن نیست. شاید برعکس هم بتوانیم بگوییم: امپرسیونیستها با شکستن «سنت بزرگ» از رافائل تا ژاک لویی داوید و انگر و نقاشی «سالنها» توانستند به هنر شرقی نزدیک شوند. بعضیهاشان ستایشگران نقاشی ژاپنی و چینی بودند. بگذریم.
من کمتر به محتوای فیلمهای کیارستمی فکر میکنم، فقط دوست دارم بشینم «تابلوهای» فیلمهایش را ببینیم، کیارستمی هم مثل بسیاری از فیلمسازان بزرگ، خصوصاً بزرگان شمال اروپا یا تارکوفسکی با سینما نقاشی میکرد. شاید تنها استثناء «کلوزآپ» است. فیلمی که کمتر نقاشی است و خود رویداد و شخصیتی که روایت میکند بسیار جذاب است.
زیباییشناسی کیارستمی از چشم فیلسوفان فرانسوی که معمولاً «دیداری»اند و سنتی طولانی از تأمل فلسفی بر نقاشی دارند دور نمانده است. ژاک لوک نانسی میگوید سینمای کیارستمی، سینمای ظهور جهان است. فیلمهای او بیش از آنکه داستان تعریف کنند، اجازه میدهند جهان، انسانها، راهها، درختان، سکوت و زمان خود را نشان دهند. تصویر در سینمای او چیزی را «بازنمایی» نمیکند، بلکه حضوری را آشکار میسازد.
فکر میکنم اگر مرلوپونتی زنده بود حتما چیزی درباره سینمای کیارستمی مینوشت. مینوشت سینمای کیارستمی میکوشد آگاهی را از چهارچوب عقلانی و ساختار مفهومی نجات دهد و تصویر و جهان را در نخستین تجلی پیشامفهومیاش به چنگ آورد...
#فرهیختگان روزن آگاهی
بابک مینا
«بر زردیِ برشتهی گندمزاری ...» کیارستمی شاید این تصویر از شعر شاملو (هنوز در فکر آن کلاغم) را در ذهن داشته است، و قطعا ون گوگ را. زیباییشناسی کیارستمی به شکل عجیبی هم بسیار ایرانی است و هم بسیار نزدیک به میراث تصویری فرانسه، امپرسیونیسم و پساامپرسیونیسم را در قابهای او میتوانیم ببینیم. کسانی مثل سزان، ون گوگ، پل سروزیه. اما خودش صراحتاً به الهام گرفتن از ون گوگ اشاره کرده است و همین کافی است، شهود هنریاش او را درست در ادامه میراث پساامپرسیونیسم قرار داده است و این چیزی است که در فرانسه خیلی سریع درک میشود. بیجهت نیست این همه در این کشور ستوده شد.
اولین باری که «زیر درختان زیتون» را دیدم با خودم گفتم این فیلم یک نام بیشتر ندارد «امپرسیون: گیلان» حقیقتاً اگر کلود مونه ایرانی بود و فیلمساز چنین فیلمی میساخت. ایران و فرانسه با هم بسیار متفاوتاند، با دو میراث تصویری بسیار متفاوت از هم، با این همه بسیار جالب است که کیارستمی تا این حد به شهود زیباییشناسانه امپرسیونیستها و پساامپرسیونیستها نزدیک شده همزمان با اینکه کاملاً ایرانی است و ذرهای تقلید مضحک در آن نیست. شاید برعکس هم بتوانیم بگوییم: امپرسیونیستها با شکستن «سنت بزرگ» از رافائل تا ژاک لویی داوید و انگر و نقاشی «سالنها» توانستند به هنر شرقی نزدیک شوند. بعضیهاشان ستایشگران نقاشی ژاپنی و چینی بودند. بگذریم.
من کمتر به محتوای فیلمهای کیارستمی فکر میکنم، فقط دوست دارم بشینم «تابلوهای» فیلمهایش را ببینیم، کیارستمی هم مثل بسیاری از فیلمسازان بزرگ، خصوصاً بزرگان شمال اروپا یا تارکوفسکی با سینما نقاشی میکرد. شاید تنها استثناء «کلوزآپ» است. فیلمی که کمتر نقاشی است و خود رویداد و شخصیتی که روایت میکند بسیار جذاب است.
زیباییشناسی کیارستمی از چشم فیلسوفان فرانسوی که معمولاً «دیداری»اند و سنتی طولانی از تأمل فلسفی بر نقاشی دارند دور نمانده است. ژاک لوک نانسی میگوید سینمای کیارستمی، سینمای ظهور جهان است. فیلمهای او بیش از آنکه داستان تعریف کنند، اجازه میدهند جهان، انسانها، راهها، درختان، سکوت و زمان خود را نشان دهند. تصویر در سینمای او چیزی را «بازنمایی» نمیکند، بلکه حضوری را آشکار میسازد.
فکر میکنم اگر مرلوپونتی زنده بود حتما چیزی درباره سینمای کیارستمی مینوشت. مینوشت سینمای کیارستمی میکوشد آگاهی را از چهارچوب عقلانی و ساختار مفهومی نجات دهد و تصویر و جهان را در نخستین تجلی پیشامفهومیاش به چنگ آورد...
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤4
در میانۀ شرق و غرب: هویت دوپارۀ رومانی
در سال ۲۰۰۱ هفتهنامهای ادبی در بخارست از بیش از صد منتقد ادبی رومانیایی خواست که بهترین رمان رومانیایی سدهٔ بیستم را نام ببرند. انتخاب اول آنها همه را شگفتزده کرد: «اشرارِ دربار کهن» اثر متیو کاراجیالی. کتابی فاقد طرح داستانی از نویسندهای عجیب. کاراجیالی فرزند نامشروعِ یک نمایشنامهنویس و کلکسیونی از رفتارهای نامتعارف بود. خودش را از تبار اشراف میپنداشت و همۀ زندگیاش را به پای شیفتگیِ وسواسگونه به نشانهای خاندانهای اشرافی تلف میکرد. نوشتن همین کتاب کوچک را بیستسال طول داد و جز آن هم چیز مهمی ننوشت.
«اشرار دربار کهن» روایت ملاقاتها، گفتوگوها و پرسهزنیهای راوی با سه شخصیت دیگر در جهان زیرزمینی بخارستِ اواخر قرن نوزدهم است، یعنی زمانی که رومانیِ مدرن و اروپاییشده پس از بیش از سه سده حاکمیت عثمانی در حال شکلگیری بود. اما احساسی که کتاب منتقل میکند نه جوانی و امید، بلکه گسست و تباهی است. ساختمانهای فروریختهٔ شهر و محلههای ویران ظاهراً بازتاب بیرونیِ فساد درونیِ ساکنان آن است. رمان شرحی استادانه از شکافِ هویت رومانیایی میان «شرق» و «غرب» است.
رومانیاییها دوچهره دارند: یک چهره رو به اروپا یا غرب بهطور کلی، و دیگری رو به شرق، به منطقهٔ بالکان، روسیه و عجیبتر از همه، سرزمینی اسطورهای که متفاوت و ممتازتر از همهٔ سرزمینهای دیگر است و «داچیا» نامیده میشود. داچیا نامش را از یک پادشاهی کوچک باستانی میگیرد که قلمرو آن از نظر جغرافیایی منطبق بر رومانی امروزی است. این هویت دوپاره در سراسر جامعه دیده میشود. برخی گروهها یا طبقات اجتماعی کاملاً با آنچه در دیگر نقاط اروپا رخ میدهد هماهنگاند و برخی دیگر، از اروپا خوششان نمیآید و بهدنبال یک سرزمین مادری میگردند.
در میانِ آنها که ترجیح میدهد به سرزمینی مادری بچسبند، تا با اروپا همرنگ شوند، ترسی فراگیر از جهانی جهانیشده وجود دارد که در آن دیگر رومانی هیچ اهمیت خاصی ندارد. ای.اِم. چوران، یکی از اصیلترین متفکران رومانیاییِ سدهٔ بیستم هرگز از شکایت دربارهٔ «بدبختیِ رومانیاییبودن» بازنایستاد. چوران در دوران دانشجوییاش در برلین اولین مواجههٔ خود را با این «درامِ بیاهمیتی» داشت. به دوستی نوشت «رومانیاییبودن وحشتناک است. هرگز اعتماد هیچ زنی را جلب نمیکنی، و آدمهای جدی بهشکل تحقیرآمیزی به تو لبخند میزنند.»
👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
در سال ۲۰۰۱ هفتهنامهای ادبی در بخارست از بیش از صد منتقد ادبی رومانیایی خواست که بهترین رمان رومانیایی سدهٔ بیستم را نام ببرند. انتخاب اول آنها همه را شگفتزده کرد: «اشرارِ دربار کهن» اثر متیو کاراجیالی. کتابی فاقد طرح داستانی از نویسندهای عجیب. کاراجیالی فرزند نامشروعِ یک نمایشنامهنویس و کلکسیونی از رفتارهای نامتعارف بود. خودش را از تبار اشراف میپنداشت و همۀ زندگیاش را به پای شیفتگیِ وسواسگونه به نشانهای خاندانهای اشرافی تلف میکرد. نوشتن همین کتاب کوچک را بیستسال طول داد و جز آن هم چیز مهمی ننوشت.
«اشرار دربار کهن» روایت ملاقاتها، گفتوگوها و پرسهزنیهای راوی با سه شخصیت دیگر در جهان زیرزمینی بخارستِ اواخر قرن نوزدهم است، یعنی زمانی که رومانیِ مدرن و اروپاییشده پس از بیش از سه سده حاکمیت عثمانی در حال شکلگیری بود. اما احساسی که کتاب منتقل میکند نه جوانی و امید، بلکه گسست و تباهی است. ساختمانهای فروریختهٔ شهر و محلههای ویران ظاهراً بازتاب بیرونیِ فساد درونیِ ساکنان آن است. رمان شرحی استادانه از شکافِ هویت رومانیایی میان «شرق» و «غرب» است.
رومانیاییها دوچهره دارند: یک چهره رو به اروپا یا غرب بهطور کلی، و دیگری رو به شرق، به منطقهٔ بالکان، روسیه و عجیبتر از همه، سرزمینی اسطورهای که متفاوت و ممتازتر از همهٔ سرزمینهای دیگر است و «داچیا» نامیده میشود. داچیا نامش را از یک پادشاهی کوچک باستانی میگیرد که قلمرو آن از نظر جغرافیایی منطبق بر رومانی امروزی است. این هویت دوپاره در سراسر جامعه دیده میشود. برخی گروهها یا طبقات اجتماعی کاملاً با آنچه در دیگر نقاط اروپا رخ میدهد هماهنگاند و برخی دیگر، از اروپا خوششان نمیآید و بهدنبال یک سرزمین مادری میگردند.
در میانِ آنها که ترجیح میدهد به سرزمینی مادری بچسبند، تا با اروپا همرنگ شوند، ترسی فراگیر از جهانی جهانیشده وجود دارد که در آن دیگر رومانی هیچ اهمیت خاصی ندارد. ای.اِم. چوران، یکی از اصیلترین متفکران رومانیاییِ سدهٔ بیستم هرگز از شکایت دربارهٔ «بدبختیِ رومانیاییبودن» بازنایستاد. چوران در دوران دانشجوییاش در برلین اولین مواجههٔ خود را با این «درامِ بیاهمیتی» داشت. به دوستی نوشت «رومانیاییبودن وحشتناک است. هرگز اعتماد هیچ زنی را جلب نمیکنی، و آدمهای جدی بهشکل تحقیرآمیزی به تو لبخند میزنند.»
👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤1
👆
نظریهپردازان رومانیایی بیش از هر چیز دغدغۀ «هویت ملی» را دارند. طی دویست سال گذشته تقریباً هیچ جدل فکری، فرهنگی یا سیاسی مهمی نبوده است که این مسئله در مرکز آن نباشد. این مشغولیت ذهنی شدید و هرگز پاسخی پیدانکردن لابد بخش مهمی از معنای رومانیاییبودن است. پارسال در انتخابات ریاستجمهوری رومانی، نیکوشور دان یک ریاضیدانِ فارغالتحصیل سوربن، بر رقیبِ راستِ افراطیاش، جورجه سیمیون پیروز شد. رئیسجمهور کشوری شد که یکی از بالاترین نرخهای بیسوادی را در اروپا دارد. شاید با تکیه بر هویت دوپارۀ رومانیایی بتوان بهشکلی عملگرایانه آنچه در صحنۀ سیاست رخ داد را هم توضیح داد.
انتخابات، بیش از آنکه انتخاب بین دو برنامهٔ سیاسی رقیب باشد، انتخاب میان سیاست و ضدسیاست بود. بعد از فروپاشی رژیم چائوشسکو در ۳۵ سال پیش، سیاست در رومانی کاملاً بیاعتبار شده و با فساد، خویشاوندسالاری و رفیقبازی، مردمفریبی و وعدههای توخالی عجین شده است. البته اتفاقاتی نیز افتاده، مثل ایجاد نهادهای دمکراتیک، و سرمایهگذاری خارجی قابلتوجه، اما روند بهقدری کند و ناهموار بوده که بسیاری از مردم عادی بهسختی مزیتهای آن را میبینند. آنچه میبینند نابرابری، فرار مغزها، و نرخ بیسوادی و فقر است.
همهگیری کووید و جنگ روسیه و اوکراین، دور تازهای از حیات جنبشهای راست افراطی را در رومانی زنده کرد. ترکیب این موضوع با نارضایتی فزایندهٔ اجتماعی نوید یک انتخابات ریاستجمهوری پرهیاهو در ۲۰۲۴ را میداد. بحران زمانی اوج گرفت که کالین گئورگسکو، که از ناکجا ظاهر شد، در دور اول انتخابات بیشترین رأی را آورد. او ملغمهای از تئوریهای توطئه، علمستیزی و ناسیونالیسم هذیانی بود. اما بهدلیل نقاط ابهام فراوان در کارزار انتخاباتی او، نتایج این دور از انتخابات توسط دادگاه قانون اساسی رومانی لغو شد.
در انتخابات مجدد، جورجه سیمیون جای گئورگسکو را پر کرد. سیمیون شروع کرد به عکسگرفتن با رهبران راستافراطی اروپا و با انتخاب دوبارهٔ ترامپ خود را «ترامپ رومانی» خواند. او هرکسی را که میتوانست توجهی برایش به همراه آورد میستود. گاهی این کمدی سیاسی خندهدار میشد: مثلاً هنگامی که برای خوشایند یک اینفلوئنسر زمینتختباورِ محبوب قول داد اگر رئیسجمهور شود، دربارهٔ اینکه زمین گرد است یا تخت مناظرهای ملی راه میاندازد. اینجا بود کاندیدای گمنام دیگری سربرآورد: نیکوشور دان، نابغۀ ریاضی و گریزان از سیاست.
اما همین غیرسیاسی بودنِ او به شکل نامنتظرهای به کمکش آمد. مردم که از دست سیاستمداران فاسد به ستوه آمده بودند، فکر میکردند شاید آدمی از دنیای علم، بهتر از جاهطلبانی باشد که برای بهدستآوردن مقامات سیاسی از هیچ نمایشی دست نمیکشند. کارزار انتخاباتی نیکوشور دان در بهترین حالت پراکنده بود. جذاب نبود و رفتارش در موقعیتهای رسمی مشکلساز بود، بهعلاوه، دوستان اندکی در طبقهٔ سیاسی داشت. اما در نهایت به ریاستجمهوری رسید. هویت دوپاره اینبار به سودِ طرفداران اروپا عمل کرد، اما آینده همچنان نامعلوم است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
نظریهپردازان رومانیایی بیش از هر چیز دغدغۀ «هویت ملی» را دارند. طی دویست سال گذشته تقریباً هیچ جدل فکری، فرهنگی یا سیاسی مهمی نبوده است که این مسئله در مرکز آن نباشد. این مشغولیت ذهنی شدید و هرگز پاسخی پیدانکردن لابد بخش مهمی از معنای رومانیاییبودن است. پارسال در انتخابات ریاستجمهوری رومانی، نیکوشور دان یک ریاضیدانِ فارغالتحصیل سوربن، بر رقیبِ راستِ افراطیاش، جورجه سیمیون پیروز شد. رئیسجمهور کشوری شد که یکی از بالاترین نرخهای بیسوادی را در اروپا دارد. شاید با تکیه بر هویت دوپارۀ رومانیایی بتوان بهشکلی عملگرایانه آنچه در صحنۀ سیاست رخ داد را هم توضیح داد.
انتخابات، بیش از آنکه انتخاب بین دو برنامهٔ سیاسی رقیب باشد، انتخاب میان سیاست و ضدسیاست بود. بعد از فروپاشی رژیم چائوشسکو در ۳۵ سال پیش، سیاست در رومانی کاملاً بیاعتبار شده و با فساد، خویشاوندسالاری و رفیقبازی، مردمفریبی و وعدههای توخالی عجین شده است. البته اتفاقاتی نیز افتاده، مثل ایجاد نهادهای دمکراتیک، و سرمایهگذاری خارجی قابلتوجه، اما روند بهقدری کند و ناهموار بوده که بسیاری از مردم عادی بهسختی مزیتهای آن را میبینند. آنچه میبینند نابرابری، فرار مغزها، و نرخ بیسوادی و فقر است.
همهگیری کووید و جنگ روسیه و اوکراین، دور تازهای از حیات جنبشهای راست افراطی را در رومانی زنده کرد. ترکیب این موضوع با نارضایتی فزایندهٔ اجتماعی نوید یک انتخابات ریاستجمهوری پرهیاهو در ۲۰۲۴ را میداد. بحران زمانی اوج گرفت که کالین گئورگسکو، که از ناکجا ظاهر شد، در دور اول انتخابات بیشترین رأی را آورد. او ملغمهای از تئوریهای توطئه، علمستیزی و ناسیونالیسم هذیانی بود. اما بهدلیل نقاط ابهام فراوان در کارزار انتخاباتی او، نتایج این دور از انتخابات توسط دادگاه قانون اساسی رومانی لغو شد.
در انتخابات مجدد، جورجه سیمیون جای گئورگسکو را پر کرد. سیمیون شروع کرد به عکسگرفتن با رهبران راستافراطی اروپا و با انتخاب دوبارهٔ ترامپ خود را «ترامپ رومانی» خواند. او هرکسی را که میتوانست توجهی برایش به همراه آورد میستود. گاهی این کمدی سیاسی خندهدار میشد: مثلاً هنگامی که برای خوشایند یک اینفلوئنسر زمینتختباورِ محبوب قول داد اگر رئیسجمهور شود، دربارهٔ اینکه زمین گرد است یا تخت مناظرهای ملی راه میاندازد. اینجا بود کاندیدای گمنام دیگری سربرآورد: نیکوشور دان، نابغۀ ریاضی و گریزان از سیاست.
اما همین غیرسیاسی بودنِ او به شکل نامنتظرهای به کمکش آمد. مردم که از دست سیاستمداران فاسد به ستوه آمده بودند، فکر میکردند شاید آدمی از دنیای علم، بهتر از جاهطلبانی باشد که برای بهدستآوردن مقامات سیاسی از هیچ نمایشی دست نمیکشند. کارزار انتخاباتی نیکوشور دان در بهترین حالت پراکنده بود. جذاب نبود و رفتارش در موقعیتهای رسمی مشکلساز بود، بهعلاوه، دوستان اندکی در طبقهٔ سیاسی داشت. اما در نهایت به ریاستجمهوری رسید. هویت دوپاره اینبار به سودِ طرفداران اروپا عمل کرد، اما آینده همچنان نامعلوم است.
آنچه خواندید برگرفته از مطلب هویت دوپاره رومانی، نوشته کاستیکا براداتان، است که در نیویورک ریویو آو بوکس منتشر شده است. گزارش مفصلتر این مطلب را درشماره ۳۷ مجله ترجمان بخوانید
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2
بالاخره ایرانیان چه میخواهند؟
راننده تاکسی که میگفت در جریان امداد به کشتگان جنگ رمضان حضور داشته و هنوز از یادآوری خاطرات اجساد تکهپاره کودکان منقلب است. میگفت شما اگر در تجمعات شبانه شرکت کنید میبینید مردم یکصدا خواهان محو اسرائیل هستند. هشت میلیون بیشترند؟ با موشکهایمان از زمین محوشان میکنیم...دیگری میگفت با موشکهایمان میتوانیم پنتاگون را هم بزنیم...
انتشار گزارش محرمانه دستیار رئیس جمهور درباره «آنچه ایرانیان میخواهند»، با همه بدبینیهایی که درمورد این قسم پیمایشها در شرایط جاری کشور وجود دارد، این حُسن را داشت که بدانیم بنا به اطلاع مسئولان فعلی خواستههای مردم چیستند.
این میزان ناامنی درباره درز اطلاعات محرمانه خواه از جانب نمایندگان مجلس باشد خواه دولت ترسناک است، ولی برای ما غنیمتی است در شرایطی که صدا و سیما در انحصار کامل یک جریان فکری است و رسانههای خارجی هم در خدمت منافع بودجهریزانشان هستند.
گزارش درمجموع نشان میدهد نگاههای رادیکال هر دو سوی طیف، جمعیت قابل توجه و کمابیش برابری دارند، اما عموم ایرانیان همچنان بر عهد خود با آرمانهای مشروطه هستند: ایران را متعلق به ایرانیان میدانند و نه استبداد داخلی را میخواهند و نه استعمار خارجی را.
اکثریت ایرانیان مقیم داخل کشور که امنیت و معیشت و آینده فرزندان و سرزمینشان در خطر است خواهان «مذاکره» و «توافق» در داخل و خارج هستند.
اگر عزمی برای تحقق «اراده ملت» وجود دارد، قاعدتاً نباید از سنگپرانی و فحاشی و شعارهای تنها گروهی بترسد که اجازه حضور در خیابان، حق سوگواری برکشتگانِ عزیز، حق اعتراض، حق پرسشگری و حتی سنگپرانی دارد.
(قاعدتاً نباید بیتوجه بود به حساسیتها و اعتراضهای اقلیت و اکثریت. آنقدر که در شرایطی جنگی ممکن است باید توضیح داد مردم دارند هزینه چه تصمیمهایی را میدهند؛ همانطور که درباره چندماه قطعی اینترنت و نابودی کسب و کارهای خرد و کلان توضیح داده شد.)
باری، در همین گزارش معلوم است که قلبهای مردم ایران، متعلق به هر گروهی که باشند، پر از محرومیت، تروما و خاطرات سوزانی است که سوخت فرقهگرایی و رادیکالیسم است.
پیشتر هم نوشته بودم متخصصان «مصالحه در شرایط مخاصمه»، اتفاق نظر دارند مصالحۀ واقعی برنده ندارد. خواه مصالحه در دعوای خانوادگی باشد، خواه درگیری داخلی و خواه مخاصمه بینالمللی. مصالحه مستلزم پذیرش نقص، فداکردن چیزهای عزیز و مدارا با دیگران است.
صلح هم مانند جنگ فداکاریهای و جانفشانی میخواهد. فداکاریهای دردناک. صلح هم قربانیانی دارد، هم از میان انسانها و هم از رویاها.
مصالحه انتخاب ایدهآل نیست، ضرورتی اجتناب ناپذیر است برای پرهیز از هزینههای بیشتر و غیرقابل جبران.
گاهی ممکن است با بخشی از اصول و آرمانها در تضاد باشد، ولی اهداف بزرگتری را دنبال میکند مثل مراقبت از جان و امکان زندگی انسانها و زیستپذیری سرزمین.
مثل ممانعت از تبدیل شدن به کشوری که جنگ وصف دائمیاش شود و درگیریهای داخلی و خارجی فرسودهاش کنند.
مصالحه به تعبیر مارگالیت «انتخابی تراژیک» است که با قربانی کردن برخی رویاها، امکان زنده ماندن و رویا داشتن برای نسل آینده را فراهم میکند. شور و مدال و افتخار ندارد، اما از اصلیترین سرمایههای ملتها محافظت میکند.
آرمانها و رویاها برای شکل دادن به هویت ملی ضروریاند، اما مصالحه درباره واقعیت امروز و فردای ماست که شجاعتی اخلاقی به نفع زندگی میطلبد.
این پیمایش نشان میدهد امروز اکثریت ایرانیان زخمدیده، در سال ۱۴۰۵ همچنان میخواهند خودشان (همه مردم ایران) حاکم برسرنوشتشان باشند، رویاپردازی نمیکنند و خواهان اصلاح و مصالحهاند، چون انتخابشان محافظت از «زندگی» به قیمت گذشتن از برخی آرمانهاست.
مریم نصر
#فرهیختگان روزن آگاهی
راننده تاکسی که میگفت در جریان امداد به کشتگان جنگ رمضان حضور داشته و هنوز از یادآوری خاطرات اجساد تکهپاره کودکان منقلب است. میگفت شما اگر در تجمعات شبانه شرکت کنید میبینید مردم یکصدا خواهان محو اسرائیل هستند. هشت میلیون بیشترند؟ با موشکهایمان از زمین محوشان میکنیم...دیگری میگفت با موشکهایمان میتوانیم پنتاگون را هم بزنیم...
انتشار گزارش محرمانه دستیار رئیس جمهور درباره «آنچه ایرانیان میخواهند»، با همه بدبینیهایی که درمورد این قسم پیمایشها در شرایط جاری کشور وجود دارد، این حُسن را داشت که بدانیم بنا به اطلاع مسئولان فعلی خواستههای مردم چیستند.
این میزان ناامنی درباره درز اطلاعات محرمانه خواه از جانب نمایندگان مجلس باشد خواه دولت ترسناک است، ولی برای ما غنیمتی است در شرایطی که صدا و سیما در انحصار کامل یک جریان فکری است و رسانههای خارجی هم در خدمت منافع بودجهریزانشان هستند.
گزارش درمجموع نشان میدهد نگاههای رادیکال هر دو سوی طیف، جمعیت قابل توجه و کمابیش برابری دارند، اما عموم ایرانیان همچنان بر عهد خود با آرمانهای مشروطه هستند: ایران را متعلق به ایرانیان میدانند و نه استبداد داخلی را میخواهند و نه استعمار خارجی را.
اکثریت ایرانیان مقیم داخل کشور که امنیت و معیشت و آینده فرزندان و سرزمینشان در خطر است خواهان «مذاکره» و «توافق» در داخل و خارج هستند.
اگر عزمی برای تحقق «اراده ملت» وجود دارد، قاعدتاً نباید از سنگپرانی و فحاشی و شعارهای تنها گروهی بترسد که اجازه حضور در خیابان، حق سوگواری برکشتگانِ عزیز، حق اعتراض، حق پرسشگری و حتی سنگپرانی دارد.
(قاعدتاً نباید بیتوجه بود به حساسیتها و اعتراضهای اقلیت و اکثریت. آنقدر که در شرایطی جنگی ممکن است باید توضیح داد مردم دارند هزینه چه تصمیمهایی را میدهند؛ همانطور که درباره چندماه قطعی اینترنت و نابودی کسب و کارهای خرد و کلان توضیح داده شد.)
باری، در همین گزارش معلوم است که قلبهای مردم ایران، متعلق به هر گروهی که باشند، پر از محرومیت، تروما و خاطرات سوزانی است که سوخت فرقهگرایی و رادیکالیسم است.
پیشتر هم نوشته بودم متخصصان «مصالحه در شرایط مخاصمه»، اتفاق نظر دارند مصالحۀ واقعی برنده ندارد. خواه مصالحه در دعوای خانوادگی باشد، خواه درگیری داخلی و خواه مخاصمه بینالمللی. مصالحه مستلزم پذیرش نقص، فداکردن چیزهای عزیز و مدارا با دیگران است.
صلح هم مانند جنگ فداکاریهای و جانفشانی میخواهد. فداکاریهای دردناک. صلح هم قربانیانی دارد، هم از میان انسانها و هم از رویاها.
مصالحه انتخاب ایدهآل نیست، ضرورتی اجتناب ناپذیر است برای پرهیز از هزینههای بیشتر و غیرقابل جبران.
گاهی ممکن است با بخشی از اصول و آرمانها در تضاد باشد، ولی اهداف بزرگتری را دنبال میکند مثل مراقبت از جان و امکان زندگی انسانها و زیستپذیری سرزمین.
مثل ممانعت از تبدیل شدن به کشوری که جنگ وصف دائمیاش شود و درگیریهای داخلی و خارجی فرسودهاش کنند.
مصالحه به تعبیر مارگالیت «انتخابی تراژیک» است که با قربانی کردن برخی رویاها، امکان زنده ماندن و رویا داشتن برای نسل آینده را فراهم میکند. شور و مدال و افتخار ندارد، اما از اصلیترین سرمایههای ملتها محافظت میکند.
آرمانها و رویاها برای شکل دادن به هویت ملی ضروریاند، اما مصالحه درباره واقعیت امروز و فردای ماست که شجاعتی اخلاقی به نفع زندگی میطلبد.
این پیمایش نشان میدهد امروز اکثریت ایرانیان زخمدیده، در سال ۱۴۰۵ همچنان میخواهند خودشان (همه مردم ایران) حاکم برسرنوشتشان باشند، رویاپردازی نمیکنند و خواهان اصلاح و مصالحهاند، چون انتخابشان محافظت از «زندگی» به قیمت گذشتن از برخی آرمانهاست.
مریم نصر
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤6👍4
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
دکتر کاشی از زدوده شدن قلمروهای آشنای دنیای قدیم میگوید...
درسگفتار رسانه و تکوین اجتماع مدرن
سهشنبه ۲۵ آذر ۱۴۰۴
#فرهیختگان روزن آگاهی
درسگفتار رسانه و تکوین اجتماع مدرن
سهشنبه ۲۵ آذر ۱۴۰۴
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍1🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
دکتر مهدیزاده از جدال دین و مدرنیته در جهان معاصر میگوید...
مقدمهای بر درسگفتار
«رسانهای شدن و سکولاریم»
یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴
#فرهیختگان روزن آگاهی
مقدمهای بر درسگفتار
«رسانهای شدن و سکولاریم»
یکشنبه ۲۳ آذر ۱۴۰۴
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍2🔥1
روایت پرویز خسروانی از برنامهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا برای تجزیهٔ ایران از زبان حسین فردوست
ولی [خاطرهٔ] یک جلسهی تاریخی دارم در زمان [نخستوزیری] بختیار از او [=حسین فردوست]، و آن این بود که [فردوست] تلفن کرد که امشب بیا در کلوب ایران جوان با هم شام بخوریم.
من رفتم آنجا دیدم آقای دکتر [احمدعلی] شیبانی رئیس مدرسهی بیمه ایران دانشکدهی بیمهی ایران و یک شخصی هم به نام دکتر امید بود که دوست فردوست بود آنجا هستند. من هم رفتم. سهتایی شام خوردیم.
بعد اینجا پا شد با من صحبت کرد جلوی آن دو نفر گفت «پرویز صلاح تو است که از ایران بروی. وضعیت خوب نیست و میترسم به دست کمونیستها کشته بشوی.» گفتم «تیمسار من آخر وضعیتم بدجوری است. نه پول دارم، نه امکان دارم، نه پاسپورت دارم.» گفت «من پاسپورت تو را برایت درست میکنم. همه امکان هم به تو میدهم. تو برو برای این که کشته میشوی.»
و بعد این خیلی مهم بود گفت اصولاً شاه هم باید [از ایران] برود. در همان لحظه هنوز شاه نرفته بود. باز هم من خیال کردم این میخواهد من را آزمایش کند. گفتم تیمسار باز هم میخواهید من را آزمایش کنید، من که میدانید قسم خوردم روی پایم هستم.
فردوست کرارا خواست با من کنار بیاید در طول این دو سال. ولی من تمام مطالب این را اینقدر به او اعتماد داشتم؛ به دوستی او با اعلیحضرت فقید باورم نمیشد هر حرفی که به من میزد هر صحبتی که به من میکرد که یک خرده بر خلاف بود فکر میکردم که میخواهد شوخی کند یا من را آزمایش کند. و من هم میخواستم از آزمایش واقعاً آنچه هستم خوب از آب دربیایم.
ولی آنچه که قابل توجه بود همان شب یک کاغذی درآورد گفت اعلیحضرت باید بروند. مملکت هم از این صورت خارج میشود. و گفت دو سال پیش نقشهاش در آمریکا تهیه و تدوین میشد. بعد برداشت مدادش را و یک کاغذی درآورد شمال ایران را خط کشید گفت اینجا فدرال میشود. کردستان را خط کشید گفت اینجا مستقل میشود. بعد آذربایجان را خط کشید گفت اینجا تابع روسها میشود. بعد جنوب را خط کشید گفت یک سازمان بینالمللی به وجود میآید برای نفت. اصفهان و شیراز و تهران هم که میشود ایران. بعد گفت از راه بلوچستان هم یک راهی به خلیجفارس به شوروی داده میشود.
بخشی از مصاحبهٔ پرویز خسروانی (۱۳۰۱-۱۳۹۴)، با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار دوم.
تاریخ مصاحبه: ۱۸ اسفند ۱۳۶۱.
مصاحبهکننده: حبیب لاجوردی
#فرهیختگان روزن آگاهی
ولی [خاطرهٔ] یک جلسهی تاریخی دارم در زمان [نخستوزیری] بختیار از او [=حسین فردوست]، و آن این بود که [فردوست] تلفن کرد که امشب بیا در کلوب ایران جوان با هم شام بخوریم.
من رفتم آنجا دیدم آقای دکتر [احمدعلی] شیبانی رئیس مدرسهی بیمه ایران دانشکدهی بیمهی ایران و یک شخصی هم به نام دکتر امید بود که دوست فردوست بود آنجا هستند. من هم رفتم. سهتایی شام خوردیم.
بعد اینجا پا شد با من صحبت کرد جلوی آن دو نفر گفت «پرویز صلاح تو است که از ایران بروی. وضعیت خوب نیست و میترسم به دست کمونیستها کشته بشوی.» گفتم «تیمسار من آخر وضعیتم بدجوری است. نه پول دارم، نه امکان دارم، نه پاسپورت دارم.» گفت «من پاسپورت تو را برایت درست میکنم. همه امکان هم به تو میدهم. تو برو برای این که کشته میشوی.»
و بعد این خیلی مهم بود گفت اصولاً شاه هم باید [از ایران] برود. در همان لحظه هنوز شاه نرفته بود. باز هم من خیال کردم این میخواهد من را آزمایش کند. گفتم تیمسار باز هم میخواهید من را آزمایش کنید، من که میدانید قسم خوردم روی پایم هستم.
فردوست کرارا خواست با من کنار بیاید در طول این دو سال. ولی من تمام مطالب این را اینقدر به او اعتماد داشتم؛ به دوستی او با اعلیحضرت فقید باورم نمیشد هر حرفی که به من میزد هر صحبتی که به من میکرد که یک خرده بر خلاف بود فکر میکردم که میخواهد شوخی کند یا من را آزمایش کند. و من هم میخواستم از آزمایش واقعاً آنچه هستم خوب از آب دربیایم.
ولی آنچه که قابل توجه بود همان شب یک کاغذی درآورد گفت اعلیحضرت باید بروند. مملکت هم از این صورت خارج میشود. و گفت دو سال پیش نقشهاش در آمریکا تهیه و تدوین میشد. بعد برداشت مدادش را و یک کاغذی درآورد شمال ایران را خط کشید گفت اینجا فدرال میشود. کردستان را خط کشید گفت اینجا مستقل میشود. بعد آذربایجان را خط کشید گفت اینجا تابع روسها میشود. بعد جنوب را خط کشید گفت یک سازمان بینالمللی به وجود میآید برای نفت. اصفهان و شیراز و تهران هم که میشود ایران. بعد گفت از راه بلوچستان هم یک راهی به خلیجفارس به شوروی داده میشود.
بخشی از مصاحبهٔ پرویز خسروانی (۱۳۰۱-۱۳۹۴)، با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار دوم.
تاریخ مصاحبه: ۱۸ اسفند ۱۳۶۱.
مصاحبهکننده: حبیب لاجوردی
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢7🤔4👍1
بازی با کارت قومیت برای شکستن بنبست ایران نتیجه معکوس خواهد داشت
مایکل روبین
وقتی دو دهه پیش بهعنوان کارشناس پرونده ایران در وزارت دفاع آمریکا کار میکردم، این موضوع آنقدر تکرار میشد که میشد ساعت را با آن تنظیم کرد: هر چند ماه یکبار، فردی که تازه مسئول پرونده ایران شده بود، چه در ستاد مشترک ارتش و چه در سازمان اطلاعات مرکزی (CIA)، جایی میخواند که ایران کشوری چندقومیتی است و سپس پیشنهاد میکرد که آمریکا از جداییطلبی قومی در ایران حمایت کند تا کشور تجزیه شود.
فرمولهای جادویی هرگز کارساز نیستند
باید یک اصل کلی در واشنگتن و بهطور کلی در دیپلماسی وجود داشته باشد: فرمولهای جادویی وجود ندارند. اینگونه ایدهها بازتابی از غرور و ناآگاهی سیاستگذاری آمریکاست، اما همواره به شکست منجر میشوند.
در مورد ایران، ترویج فدرالیسم قومی نتیجهای معکوس خواهد داشت. ایران کشوری چندقومیتی است؛ فارسها، آذریها، کردها، ارمنیها، بلوچها، گیلکها، عربها و اقوام دیگر در آن زندگی میکنند، اما احساس هویت ملی در ایران قدمتی بسیار بیشتر از ملیگرایی قومی دارد که کشورهای اروپایی در قرن نوزدهم بر اساس آن سازمان یافتند. هرچند بخشی از این تصور جنبه اسطورهای دارد، ایرانیان تاریخ خود را تقریباً بهصورت پیوسته از امپراتوری باستانی ایران تا امروز امتداد میدهند.
متن کامل و منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
مایکل روبین
وقتی دو دهه پیش بهعنوان کارشناس پرونده ایران در وزارت دفاع آمریکا کار میکردم، این موضوع آنقدر تکرار میشد که میشد ساعت را با آن تنظیم کرد: هر چند ماه یکبار، فردی که تازه مسئول پرونده ایران شده بود، چه در ستاد مشترک ارتش و چه در سازمان اطلاعات مرکزی (CIA)، جایی میخواند که ایران کشوری چندقومیتی است و سپس پیشنهاد میکرد که آمریکا از جداییطلبی قومی در ایران حمایت کند تا کشور تجزیه شود.
فرمولهای جادویی هرگز کارساز نیستند
باید یک اصل کلی در واشنگتن و بهطور کلی در دیپلماسی وجود داشته باشد: فرمولهای جادویی وجود ندارند. اینگونه ایدهها بازتابی از غرور و ناآگاهی سیاستگذاری آمریکاست، اما همواره به شکست منجر میشوند.
در مورد ایران، ترویج فدرالیسم قومی نتیجهای معکوس خواهد داشت. ایران کشوری چندقومیتی است؛ فارسها، آذریها، کردها، ارمنیها، بلوچها، گیلکها، عربها و اقوام دیگر در آن زندگی میکنند، اما احساس هویت ملی در ایران قدمتی بسیار بیشتر از ملیگرایی قومی دارد که کشورهای اروپایی در قرن نوزدهم بر اساس آن سازمان یافتند. هرچند بخشی از این تصور جنبه اسطورهای دارد، ایرانیان تاریخ خود را تقریباً بهصورت پیوسته از امپراتوری باستانی ایران تا امروز امتداد میدهند.
متن کامل و منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
بازی با کارت قومیت برای شکستن بنبست ایران نتیجه معکوس خواهد داشت
@mrubin1971
🔥4❤1👍1
تکلیف یک جهان بلاتکلیف
علی ورامینی
متنی اخیراً در شبکههای اجتماعی بسیار دیده میشود که میگوید:
«چیزی که تکلیفش مشخص نباشد، امن نیست؛ چه اعتقاد باشد، چه رابطه باشد، چه کشور باشد...!»
نوشته ظاهری منطقی دارد و همه را وسوسه میکند که به اشتراک بگذارند و حتی چند خطی هم اضافهتر کنند. طبیعی هم است. آدم در ثبات و قطعیت میتواند آرامش داشته باشد. شوربختانه آدمی در جهانِ عدم قطعیت به دنبال ساحل ثبات و امنیت است. گزارهای فلسفی میگوید: «تنها اصل باثبات دنیا، بیثباتی است.» ما آدمیان گمان میکنیم که چون هر روز صبح چشممان به خورشید روشن میشود، حتماً و الا و لابد فردا و فرداهای دگر هم حتماً خورشیدی طلوع خواهد کرد. اگر وضع خورشید چنین است، وای به حال ما که تقریباً به باد تکیه کردهایم. فکر کردن به این بیثباتی و عدم قطعیتِ قطعی جهان نشان میدهد که کار به سادگی این دلنوشتههای اینستاگرام نیست. اعتقادی که تکلیفش از قبل برای معتقدش مشخص باشد، محتوم به دگماندیشی است. آنکه در پی حقیقت است، هیچ حفاظ امنی دور باور خودش نمیکشد و از قضا نسبت به حمله به باورهای خودش همیشه گشوده است.
دربارۀ رابطه که حتی تجربهٔ همهٔ آدمیان، چه حالا در زندگی خودشان، چه در مواجهه با زندگی دیگران، این را ثابت میکند که تکلیف هیچ رابطهای تا دم مرگ یکی از طرفین رابطه مشخص نیست. چرا فکر میکنیم شریک زندگیای که ۲۰ سال ما را ترک نکرده، صبح روز سال ۲۱ام چنین نکند؟ چرا فکر میکنیم دوستی که ۱۰ سال به اعتماد ما خیانت نکرده، سال ۱۱ام نکند؟ برای فهم این بیثباتی و مشخص نبودن تکلیف همهچیز در این جهان، نیاز نیست فیلسوف باشیم یا از روش خاصی برای رسیدن به درک آن استفاده کنیم. تنها کافی است کمی به دیروز تا امروز جهان بنگریم. شاید ذهن ما در روند تکامل این بدیهیات را پس زده است. اگر همه به این درک برسند که کمیت مدنیت لنگ میماند، همه یا مثل مولانا «کار و دکان و پیشه را میسوختند» یا همچون خیام فقط برای «لذت دم» اعتبار قائل میشدند. ولی در ناخودآگاه همهٔ ما آدمیان این بیتکلیفی وجود دارد و اضطرابی که گاهوبیگاه سراغمان میآید، همان اضطراب بلاتکلیفی بزرگ در این عالم است که معلوم نمیکند سپیدهدم دیگری را ببینیم یا نه.
اما دربارهٔ این دلنوشتهٔ مورد توجه، به نظرم همهٔ آن لاطائلات چیده شده که در نهایت به همان «چه کشور باشد...» برسد. در ادامهٔ همان نوشتههایی که اینجا، ایران را «خرابشده» میخواندند و به جای آنکه آن را که خرابش میکند، لعن و نفرین کنند، باز خودتخریبی میکنند؛ البته اگر کشور و خود را یکی بدانند. آنها نمیدانند که قاعدهٔ بلاتکلیفی در زیست کشورها و ملتها هم همیشه ساری بوده است. نگاه نمیکنند که کشورهای اروپایی هزاران سال همدیگر را پاره میکردند و تنها چند دهه است که بخش شمالی و غربیشان دست از کشتار هم برداشتهاند. نگاه نمیکنند که آمریکا، ساحل دورِ امن، در یازده سپتامبر چطور به اندازهٔ جنگی تلفات داد؛ آمریکایی که خودش عامل ناامنی چند ده کشور در ۷۰ سال اخیر بود. یا حتی همین اواخر اوکراین و روسیه را نمیبینند. بله، کشور ما این روزها امن نیست. اما کجا کار جهان همیشه به قاعدهٔ تکلیف مشخصی و قطعیت بوده است؟ نه سازوکار هستی بر تکلیف مشخصی است، نه کار و بار دنیایی که آدمها ساختهاند. با این همه، تنها جهانی که داریم همین جهان بیثبات است و تنها کشوری که داریم، همین کشورِ فعلاً بلاتکلیف است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علی ورامینی
متنی اخیراً در شبکههای اجتماعی بسیار دیده میشود که میگوید:
«چیزی که تکلیفش مشخص نباشد، امن نیست؛ چه اعتقاد باشد، چه رابطه باشد، چه کشور باشد...!»
نوشته ظاهری منطقی دارد و همه را وسوسه میکند که به اشتراک بگذارند و حتی چند خطی هم اضافهتر کنند. طبیعی هم است. آدم در ثبات و قطعیت میتواند آرامش داشته باشد. شوربختانه آدمی در جهانِ عدم قطعیت به دنبال ساحل ثبات و امنیت است. گزارهای فلسفی میگوید: «تنها اصل باثبات دنیا، بیثباتی است.» ما آدمیان گمان میکنیم که چون هر روز صبح چشممان به خورشید روشن میشود، حتماً و الا و لابد فردا و فرداهای دگر هم حتماً خورشیدی طلوع خواهد کرد. اگر وضع خورشید چنین است، وای به حال ما که تقریباً به باد تکیه کردهایم. فکر کردن به این بیثباتی و عدم قطعیتِ قطعی جهان نشان میدهد که کار به سادگی این دلنوشتههای اینستاگرام نیست. اعتقادی که تکلیفش از قبل برای معتقدش مشخص باشد، محتوم به دگماندیشی است. آنکه در پی حقیقت است، هیچ حفاظ امنی دور باور خودش نمیکشد و از قضا نسبت به حمله به باورهای خودش همیشه گشوده است.
دربارۀ رابطه که حتی تجربهٔ همهٔ آدمیان، چه حالا در زندگی خودشان، چه در مواجهه با زندگی دیگران، این را ثابت میکند که تکلیف هیچ رابطهای تا دم مرگ یکی از طرفین رابطه مشخص نیست. چرا فکر میکنیم شریک زندگیای که ۲۰ سال ما را ترک نکرده، صبح روز سال ۲۱ام چنین نکند؟ چرا فکر میکنیم دوستی که ۱۰ سال به اعتماد ما خیانت نکرده، سال ۱۱ام نکند؟ برای فهم این بیثباتی و مشخص نبودن تکلیف همهچیز در این جهان، نیاز نیست فیلسوف باشیم یا از روش خاصی برای رسیدن به درک آن استفاده کنیم. تنها کافی است کمی به دیروز تا امروز جهان بنگریم. شاید ذهن ما در روند تکامل این بدیهیات را پس زده است. اگر همه به این درک برسند که کمیت مدنیت لنگ میماند، همه یا مثل مولانا «کار و دکان و پیشه را میسوختند» یا همچون خیام فقط برای «لذت دم» اعتبار قائل میشدند. ولی در ناخودآگاه همهٔ ما آدمیان این بیتکلیفی وجود دارد و اضطرابی که گاهوبیگاه سراغمان میآید، همان اضطراب بلاتکلیفی بزرگ در این عالم است که معلوم نمیکند سپیدهدم دیگری را ببینیم یا نه.
اما دربارهٔ این دلنوشتهٔ مورد توجه، به نظرم همهٔ آن لاطائلات چیده شده که در نهایت به همان «چه کشور باشد...» برسد. در ادامهٔ همان نوشتههایی که اینجا، ایران را «خرابشده» میخواندند و به جای آنکه آن را که خرابش میکند، لعن و نفرین کنند، باز خودتخریبی میکنند؛ البته اگر کشور و خود را یکی بدانند. آنها نمیدانند که قاعدهٔ بلاتکلیفی در زیست کشورها و ملتها هم همیشه ساری بوده است. نگاه نمیکنند که کشورهای اروپایی هزاران سال همدیگر را پاره میکردند و تنها چند دهه است که بخش شمالی و غربیشان دست از کشتار هم برداشتهاند. نگاه نمیکنند که آمریکا، ساحل دورِ امن، در یازده سپتامبر چطور به اندازهٔ جنگی تلفات داد؛ آمریکایی که خودش عامل ناامنی چند ده کشور در ۷۰ سال اخیر بود. یا حتی همین اواخر اوکراین و روسیه را نمیبینند. بله، کشور ما این روزها امن نیست. اما کجا کار جهان همیشه به قاعدهٔ تکلیف مشخصی و قطعیت بوده است؟ نه سازوکار هستی بر تکلیف مشخصی است، نه کار و بار دنیایی که آدمها ساختهاند. با این همه، تنها جهانی که داریم همین جهان بیثبات است و تنها کشوری که داریم، همین کشورِ فعلاً بلاتکلیف است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2🤔2
لباسهای جنگی که ته انبارها مانده است!
محمدحسین روانبخش
اردیبهشت ۰۳ عدهای در قم در تجمعی برای دفاع از حجاب، لباس نظامی پوشیدند؛ گویی برای مبارزه با دشمنانی آماده شدهاند که مردم همین کشور بودند!
عکسهای این تجمع، انگار تجسم همان اندیشهای بود که سالها و بارها، در تریبونها و مجلسها و محفلها از خودی و غیرخودی بودن میگفت، و بسیاری از مردم را بیگانههایی تعریف میکرد که حرمتی نداشتند!
قسمت این بود که یک سال پس از آن جنگ با دشمن بیگانه آغاز شود و حالا هم، دو سال بعد از آن مانور، جنوب مظلوم ایران و سربازان میهن هدف موشک دشمن قرار گرفتهاند و احتمال جنگ زمینی هم میرود؛ وضعیتی که برای اعلام آمادگی با پوشیدن کفن و لباس رزم بسیار مناسبتر و بجاتر است، و اگر کسی غیرت لباس جنگ پوشیدن داشت باید با اتفاقات این یک سال اخیر لباس میپوشید و لااقل مانوری میداد، که نداد...
آن لباسها لابد الان در گوشهی انباری خاک میخورد تا روز و روزگاری دیگر، که بازهم لباس رزم فقط برای نمایشی محض به کار بیاید... غافل از اینکه روزگار دیگری آمده؛ و فقط بیعملی مانده است برای اهالی ادعا!
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمدحسین روانبخش
اردیبهشت ۰۳ عدهای در قم در تجمعی برای دفاع از حجاب، لباس نظامی پوشیدند؛ گویی برای مبارزه با دشمنانی آماده شدهاند که مردم همین کشور بودند!
عکسهای این تجمع، انگار تجسم همان اندیشهای بود که سالها و بارها، در تریبونها و مجلسها و محفلها از خودی و غیرخودی بودن میگفت، و بسیاری از مردم را بیگانههایی تعریف میکرد که حرمتی نداشتند!
قسمت این بود که یک سال پس از آن جنگ با دشمن بیگانه آغاز شود و حالا هم، دو سال بعد از آن مانور، جنوب مظلوم ایران و سربازان میهن هدف موشک دشمن قرار گرفتهاند و احتمال جنگ زمینی هم میرود؛ وضعیتی که برای اعلام آمادگی با پوشیدن کفن و لباس رزم بسیار مناسبتر و بجاتر است، و اگر کسی غیرت لباس جنگ پوشیدن داشت باید با اتفاقات این یک سال اخیر لباس میپوشید و لااقل مانوری میداد، که نداد...
آن لباسها لابد الان در گوشهی انباری خاک میخورد تا روز و روزگاری دیگر، که بازهم لباس رزم فقط برای نمایشی محض به کار بیاید... غافل از اینکه روزگار دیگری آمده؛ و فقط بیعملی مانده است برای اهالی ادعا!
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍12❤2🤬2😢1
برهنه بر خارزار تفته
کمال اطهاری
ملت ایران در بستری از خار پیچیده و بر خاکی تفته تابیدند، اما مقابل حملات اسرائیل و ایالات متحده، خود لبهایش را دوخت تا فریاد خشم و مشتهای گرهکردهاش، متجاوزان را به تداوم حمله ترغیب نکند. چون میخواهد خود تکلیفش را با پادشاهانی که خواب فتح او را میبینند روشن کند و از «تیرگیهای مزّور» آنها برهد. این شجاعت و بزرگی، حاکمیت جمهوری اسلامی را چنان نجات داد، که همهی جناحهای آن حداقل بهلفظ آستانبوس ملت گشتند.
اما دیری نگذشت که جناح اخباری حاکمیت که درست مانند نتانیاهو بقایش را در ادامهی جنگ میبیند، از درون خانهی نئیناش آتشبازی آغاز کرد و اینبار نه جناح رقیب، که کل «شورایعالی امنیت ملی» را هدف گرفت. نشانههای واضحی وجود دارد که بخشی از این آتشبازی به اشارت نتانیاهو بود تا ترامپ را قانع کند ایران قصد ترور وی را دارد. اما بخشی دیگر، هراس شدید برخی در جناح اخباری حاکمیت است که در صورت بهسرانجام رسیدن توافق، شعام تصمیم بگیرد دستهگلهایی را که تا کنون درون تیرگیهای مزّورشان به آب دادهاند را رو کند، چون وسط مذاکرات وقت این کار نیست. از همینرو است که یک نمایندهی مجلس که حتما علم سیاست را تا حد ابجدخوانی بلد است، هنگامی که ترامپ برای اجلاس ناتو در کشور «برادر» ترکیه بود، در بوق میکند که ترامپ را با موشک بزنیم! وی خوب میداند این یعنی خودکشی، چون بلافاصله کل ناتو (بهعلاوه ترکیه) ایران را زیر و رو خواهند کرد و دیگر نیازی به اسرائیل هم نیست. چنین سخنی یعنی طرف نهتنها همهی رانتهای گذشته را میخواهد، بلکه از جناح حاکم کنونی تضمین (تسلیم) کامل میخواهد که از «غبار» اعمالش هم چشم بپوشد. پس ترمزبریده حرکت میکند، چون بالاتر از سیاهی وجودش، رنگی نیست.
دراینمیان، آنچه برای این قبیل هرزهلایان مطرح نیست، درد و رنجی است که ملت برهنهشده بهدست آنها، از پیمودن راه بر این خارزار تفته، و دیدن سقوط پیوستهی جان و روح سروبنان و سبزبنان سوخته بر کنار خود میکشد؛ اما روح بلندش هنوز مانع گشودن لبهای خود و بلند کردن مشتهایش است. برای این «دوزخیان زمین» نهتنها رنج ملت ایران مطرح نیست، که با وقاحت ازین فرصت هم برای پیشبرد منافع ضد انسانی خود بهره میگیرند. اما آنها این ملت را دستکم گرفتهاند، این ملت در طول یک قرن دو پادشاه فتح را سرنگون کرده و آماده است که این دستهی اقلیت اخباری را که بهزور بر سر سفرهی انقلاب نشسته است را به مغاک تاریک خود باز پس فرستد.... «باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد!»
ایرانفردا
۲۴ تیر ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
کمال اطهاری
برهنهای را در بستری از خار بپیچانید، لبهای او را بدوزید و بر خاکاش بتابانید
(محمود دولتآبادی: کلیدر)
ملت ایران در بستری از خار پیچیده و بر خاکی تفته تابیدند، اما مقابل حملات اسرائیل و ایالات متحده، خود لبهایش را دوخت تا فریاد خشم و مشتهای گرهکردهاش، متجاوزان را به تداوم حمله ترغیب نکند. چون میخواهد خود تکلیفش را با پادشاهانی که خواب فتح او را میبینند روشن کند و از «تیرگیهای مزّور» آنها برهد. این شجاعت و بزرگی، حاکمیت جمهوری اسلامی را چنان نجات داد، که همهی جناحهای آن حداقل بهلفظ آستانبوس ملت گشتند.
اما دیری نگذشت که جناح اخباری حاکمیت که درست مانند نتانیاهو بقایش را در ادامهی جنگ میبیند، از درون خانهی نئیناش آتشبازی آغاز کرد و اینبار نه جناح رقیب، که کل «شورایعالی امنیت ملی» را هدف گرفت. نشانههای واضحی وجود دارد که بخشی از این آتشبازی به اشارت نتانیاهو بود تا ترامپ را قانع کند ایران قصد ترور وی را دارد. اما بخشی دیگر، هراس شدید برخی در جناح اخباری حاکمیت است که در صورت بهسرانجام رسیدن توافق، شعام تصمیم بگیرد دستهگلهایی را که تا کنون درون تیرگیهای مزّورشان به آب دادهاند را رو کند، چون وسط مذاکرات وقت این کار نیست. از همینرو است که یک نمایندهی مجلس که حتما علم سیاست را تا حد ابجدخوانی بلد است، هنگامی که ترامپ برای اجلاس ناتو در کشور «برادر» ترکیه بود، در بوق میکند که ترامپ را با موشک بزنیم! وی خوب میداند این یعنی خودکشی، چون بلافاصله کل ناتو (بهعلاوه ترکیه) ایران را زیر و رو خواهند کرد و دیگر نیازی به اسرائیل هم نیست. چنین سخنی یعنی طرف نهتنها همهی رانتهای گذشته را میخواهد، بلکه از جناح حاکم کنونی تضمین (تسلیم) کامل میخواهد که از «غبار» اعمالش هم چشم بپوشد. پس ترمزبریده حرکت میکند، چون بالاتر از سیاهی وجودش، رنگی نیست.
دراینمیان، آنچه برای این قبیل هرزهلایان مطرح نیست، درد و رنجی است که ملت برهنهشده بهدست آنها، از پیمودن راه بر این خارزار تفته، و دیدن سقوط پیوستهی جان و روح سروبنان و سبزبنان سوخته بر کنار خود میکشد؛ اما روح بلندش هنوز مانع گشودن لبهای خود و بلند کردن مشتهایش است. برای این «دوزخیان زمین» نهتنها رنج ملت ایران مطرح نیست، که با وقاحت ازین فرصت هم برای پیشبرد منافع ضد انسانی خود بهره میگیرند. اما آنها این ملت را دستکم گرفتهاند، این ملت در طول یک قرن دو پادشاه فتح را سرنگون کرده و آماده است که این دستهی اقلیت اخباری را که بهزور بر سر سفرهی انقلاب نشسته است را به مغاک تاریک خود باز پس فرستد.... «باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد!»
ایرانفردا
۲۴ تیر ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍7❤4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
افشاگری شب گذشته ونس معاون ترامپ؛ شبیه مصاحبه شب آخر بدر البوسیدی وزیر خارجه عمان در شب ۸اسفند۱۴۰۴ در برنامه فیس دی نیشن؛ بود؛ حالا جیدی ونس میگوید جنگ طلبان ایدهای بهجای توافق ندارند و تنها بر بمباران تاکید میکنند؛ ونس افشا میکند که کارزارهای افکار عمومی برای حمله به مذاکرات تامین مالی شده است
سیدصادق حسینی
#فرهیختگان روزن آگاهی
سیدصادق حسینی
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢7👍3
آنها دیوانه هستند و ما دیوانهتر
عزیز قاسمزاده
این جملات رئیس جمهور قدرتمندترین کشور جهان است.در وضعیت استبدادی ما برای بسیاری، این شخص قرار است کعبه آزادی را به این سرزمین ارمغان آورد.
بر ملت و قومی باید دریغ بسیار خورد که طناب آزادی و رهایی خود را به چنین شخصی می سپارد. کسی که نخبگان و دانشگاهیان و هنرمندان سرزمینش او را شرمنده تاریخ می دانند که چنین کسی رئیس جمهور شان است.این سخن نه معنی تایید استبداد است و نه ترجیحی است بر ماندن جمهوری اسلامی.این سخن تنها اندوه و افسوس بر استیصالی است که یگانه راه سعادت و سلامت و عدل و آزادی را انتخاب یک دوگانه می داند و لاغیر: یا حمله و آزادی را بپذیر و بگذار اینها با جنگ بروند و یا اگر چنین نمی اندیشی حتما خواهان ماندن اینها هستی!!!
اما راه سوم می گوید: نه من با جمهوری اسلامی کمترین موافقتی دارم و این نظام را شکست خورده در تمامی مسیر ها و اهداف می دانم حتی اهداف و برنامه های خودش نه با هجوم به سرزمین ما می توانم همدلی و همراهی داشته باشم که به ناگزیر باید بی گناهان بسیاری در آن قربانی شوند و زیرساخت ها و پالایشگاه های ما هم با خاک یکسان شوند موافقت عقلی و وجدانی را هرچه بیشتر می جویم در این مسیر، کمتر می یابمش.
کسی که می گوید من دیوانه تر از آنهایم و تمام پل های شما را می زنم این پل ها را تکنسین ها ساخته اند همان مهندسینی که تحصیل کرده اند،بیشترشان مخالف این سیستم هستند این پل ها ملک طلق آخوندها نیست. این چه تناقضی است که در ذهن مان کاشته ایم از یک سو این سرزمین را متعلق به همه می دانیم و نه روحانیت حاکم اما وقتی آمریکا هر چیز را از میراث تاریخی و فرهنگی تا زیرساخت و پالایشگاه نفت و گاز و برق و.... را نشانه می گیرد، با سخاوت تمام همه ی اینها را مال آخوندها می نامیم و زدنش را مجاز!!!
تصور کنید پل ها را بزنند که پیرزن و پیرمرد بیماری که از نقطه ای به نقطه دیگری برای دوا و درمان رفته اند و یا از برگشت زیارت و عزیزانشان می آیند و یا کارگری بعد از ماه ها قرار است سری به خانواده خود در نقطه دوری برود، از یک جای به بعد در گرمای طاقت فرسا و یا برف و زمستان آنچنانی مجبور باشد چند کیلومتر پیاده برود تا با چند بار پیاده و سوار و با کلی اسباب و ساک و وسیله خود را به مقصد برساند.
حالا اگر هر چقدر این ویرانی بدتر و بیشتر شود، مسلما ضریب ناامنی هم به طور فزاینده ای افزایش می یابد.احتمال راهزنی و غارتگری در مسیر راه هم به اینها باید افزود.
و اگر کسی اینها را پیشاپیش دید و پیش بینی کرد و مخالفت با جنگ کرد و گفت من می خواهم زندگی خودم در خطر باشد،خودم با استبداد مبارزه کنم و نگذارم یک رنج عمومی تازه و افزون به رنج های این مردم افزوده شود،نگاه موافقان جنگ یکی از اینها باشد: که حتما یا با رژیم ساخته ای یا به خاطر تهدید، تغییر موضع داده ای یا منفعتی از این موضع می بری و یا اینکه هیچ درکی نداری که یک دقیقه عمر بیشتر این نظام باعث کشته شدن انسان های بیشتر می شود.
این نگاه، دریچه وجدان را بر درب اخلاق میبندد و موشک خوردن به مدرسه میناب و کشته شدن آن همه کودک معصوم را ناگزیر و قابل دفاع مییابد. حتی کشته شدن غمبار ماکانی که موشک مستقیم به سوی او خورد و نقطهای هم از او باقی نگذاشت. اما همه اینها حداکثر به تاسفی لحظه ای ختم می شود که چاره ای نبوده برای رهایی در پیش!!!!
مشکل دقیقاً از همینجا آغاز میشود. از آنجا که انسان دیگر نه غایت، بلکه وسیله میشود. هنگامی که رنج و مرگ انسانهای بیگناه به بهایی پذیرفتنی برای رسیدن به آیندهای مطلوب تبدیل شود، اخلاق جای خود را به محاسبهای میدهد که در آن ارزش جان آدمیان بر اساس نتیجهای فرضی سنجیده میشود. اما اخلاق، پیش از آنکه درباره مقصد داوری کند، درباره وسیله داوری میکند. اگر برای رسیدن به آزادی، چشم بر کشته شدن کودک، پیر، بیمار و انسان بیپناه ببندیم، آزادی از همان آغاز بخشی از معنای انسانی خود را از دست میدهد.
اخلاق از ما نمیخواهد که در برابر استبداد سکوت کنیم،بلکه از ما میخواهد حتی در مبارزه با استبداد نیز حرمت جان انسان را فراموش نکنیم. هیچ آرمانی، هر اندازه بزرگ، نباید انسان را تا حد یک هزینه ی اجتنابناپذیر فرو کاهد. وقتی مرگ بیگناهان به سادگی با این استدلال توجیه شود که «راه دیگری نبود»، باید از خود پرسید مرز این توجیه کجاست و چه چیزی مانع خواهد شد که فردا قربانیان بیشتری نیز با همین منطق پذیرفته شوند؟
#فرهیختگان روزن آگاهی
عزیز قاسمزاده
این جملات رئیس جمهور قدرتمندترین کشور جهان است.در وضعیت استبدادی ما برای بسیاری، این شخص قرار است کعبه آزادی را به این سرزمین ارمغان آورد.
بر ملت و قومی باید دریغ بسیار خورد که طناب آزادی و رهایی خود را به چنین شخصی می سپارد. کسی که نخبگان و دانشگاهیان و هنرمندان سرزمینش او را شرمنده تاریخ می دانند که چنین کسی رئیس جمهور شان است.این سخن نه معنی تایید استبداد است و نه ترجیحی است بر ماندن جمهوری اسلامی.این سخن تنها اندوه و افسوس بر استیصالی است که یگانه راه سعادت و سلامت و عدل و آزادی را انتخاب یک دوگانه می داند و لاغیر: یا حمله و آزادی را بپذیر و بگذار اینها با جنگ بروند و یا اگر چنین نمی اندیشی حتما خواهان ماندن اینها هستی!!!
اما راه سوم می گوید: نه من با جمهوری اسلامی کمترین موافقتی دارم و این نظام را شکست خورده در تمامی مسیر ها و اهداف می دانم حتی اهداف و برنامه های خودش نه با هجوم به سرزمین ما می توانم همدلی و همراهی داشته باشم که به ناگزیر باید بی گناهان بسیاری در آن قربانی شوند و زیرساخت ها و پالایشگاه های ما هم با خاک یکسان شوند موافقت عقلی و وجدانی را هرچه بیشتر می جویم در این مسیر، کمتر می یابمش.
کسی که می گوید من دیوانه تر از آنهایم و تمام پل های شما را می زنم این پل ها را تکنسین ها ساخته اند همان مهندسینی که تحصیل کرده اند،بیشترشان مخالف این سیستم هستند این پل ها ملک طلق آخوندها نیست. این چه تناقضی است که در ذهن مان کاشته ایم از یک سو این سرزمین را متعلق به همه می دانیم و نه روحانیت حاکم اما وقتی آمریکا هر چیز را از میراث تاریخی و فرهنگی تا زیرساخت و پالایشگاه نفت و گاز و برق و.... را نشانه می گیرد، با سخاوت تمام همه ی اینها را مال آخوندها می نامیم و زدنش را مجاز!!!
تصور کنید پل ها را بزنند که پیرزن و پیرمرد بیماری که از نقطه ای به نقطه دیگری برای دوا و درمان رفته اند و یا از برگشت زیارت و عزیزانشان می آیند و یا کارگری بعد از ماه ها قرار است سری به خانواده خود در نقطه دوری برود، از یک جای به بعد در گرمای طاقت فرسا و یا برف و زمستان آنچنانی مجبور باشد چند کیلومتر پیاده برود تا با چند بار پیاده و سوار و با کلی اسباب و ساک و وسیله خود را به مقصد برساند.
حالا اگر هر چقدر این ویرانی بدتر و بیشتر شود، مسلما ضریب ناامنی هم به طور فزاینده ای افزایش می یابد.احتمال راهزنی و غارتگری در مسیر راه هم به اینها باید افزود.
و اگر کسی اینها را پیشاپیش دید و پیش بینی کرد و مخالفت با جنگ کرد و گفت من می خواهم زندگی خودم در خطر باشد،خودم با استبداد مبارزه کنم و نگذارم یک رنج عمومی تازه و افزون به رنج های این مردم افزوده شود،نگاه موافقان جنگ یکی از اینها باشد: که حتما یا با رژیم ساخته ای یا به خاطر تهدید، تغییر موضع داده ای یا منفعتی از این موضع می بری و یا اینکه هیچ درکی نداری که یک دقیقه عمر بیشتر این نظام باعث کشته شدن انسان های بیشتر می شود.
این نگاه، دریچه وجدان را بر درب اخلاق میبندد و موشک خوردن به مدرسه میناب و کشته شدن آن همه کودک معصوم را ناگزیر و قابل دفاع مییابد. حتی کشته شدن غمبار ماکانی که موشک مستقیم به سوی او خورد و نقطهای هم از او باقی نگذاشت. اما همه اینها حداکثر به تاسفی لحظه ای ختم می شود که چاره ای نبوده برای رهایی در پیش!!!!
مشکل دقیقاً از همینجا آغاز میشود. از آنجا که انسان دیگر نه غایت، بلکه وسیله میشود. هنگامی که رنج و مرگ انسانهای بیگناه به بهایی پذیرفتنی برای رسیدن به آیندهای مطلوب تبدیل شود، اخلاق جای خود را به محاسبهای میدهد که در آن ارزش جان آدمیان بر اساس نتیجهای فرضی سنجیده میشود. اما اخلاق، پیش از آنکه درباره مقصد داوری کند، درباره وسیله داوری میکند. اگر برای رسیدن به آزادی، چشم بر کشته شدن کودک، پیر، بیمار و انسان بیپناه ببندیم، آزادی از همان آغاز بخشی از معنای انسانی خود را از دست میدهد.
اخلاق از ما نمیخواهد که در برابر استبداد سکوت کنیم،بلکه از ما میخواهد حتی در مبارزه با استبداد نیز حرمت جان انسان را فراموش نکنیم. هیچ آرمانی، هر اندازه بزرگ، نباید انسان را تا حد یک هزینه ی اجتنابناپذیر فرو کاهد. وقتی مرگ بیگناهان به سادگی با این استدلال توجیه شود که «راه دیگری نبود»، باید از خود پرسید مرز این توجیه کجاست و چه چیزی مانع خواهد شد که فردا قربانیان بیشتری نیز با همین منطق پذیرفته شوند؟
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍10👎4
لباسهای جنگی که ته انبارها مانده است!
محمدحسین روانبخش
اردیبهشت ۰۳ عدهای در قم در تجمعی برای دفاع از حجاب، لباس نظامی پوشیدند؛ گویی برای مبارزه با دشمنانی آماده شدهاند که مردم همین کشور بودند!
عکسهای این تجمع، انگار تجسم همان اندیشهای بود که سالها و بارها، در تریبونها و مجلسها و محفلها از خودی و غیرخودی بودن میگفت، و بسیاری از مردم را بیگانههایی تعریف میکرد که حرمتی نداشتند!
قسمت این بود که یک سال پس از آن جنگ با دشمن بیگانه آغاز شود و حالا هم، دو سال بعد از آن مانور، جنوب مظلوم ایران و سربازان میهن هدف موشک دشمن قرار گرفتهاند و احتمال جنگ زمینی هم میرود؛ وضعیتی که برای اعلام آمادگی با پوشیدن کفن و لباس رزم بسیار مناسبتر و بجاتر است، و اگر کسی غیرت لباس جنگ پوشیدن داشت باید با اتفاقات این یک سال اخیر لباس میپوشید و لااقل مانوری میداد، که نداد...
آن لباسها لابد الان در گوشهی انباری خاک میخورد تا روز و روزگاری دیگر، که بازهم لباس رزم فقط برای نمایشی محض به کار بیاید... غافل از اینکه روزگار دیگری آمده؛ و فقط بیعملی مانده است برای اهالی ادعا!
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمدحسین روانبخش
اردیبهشت ۰۳ عدهای در قم در تجمعی برای دفاع از حجاب، لباس نظامی پوشیدند؛ گویی برای مبارزه با دشمنانی آماده شدهاند که مردم همین کشور بودند!
عکسهای این تجمع، انگار تجسم همان اندیشهای بود که سالها و بارها، در تریبونها و مجلسها و محفلها از خودی و غیرخودی بودن میگفت، و بسیاری از مردم را بیگانههایی تعریف میکرد که حرمتی نداشتند!
قسمت این بود که یک سال پس از آن جنگ با دشمن بیگانه آغاز شود و حالا هم، دو سال بعد از آن مانور، جنوب مظلوم ایران و سربازان میهن هدف موشک دشمن قرار گرفتهاند و احتمال جنگ زمینی هم میرود؛ وضعیتی که برای اعلام آمادگی با پوشیدن کفن و لباس رزم بسیار مناسبتر و بجاتر است، و اگر کسی غیرت لباس جنگ پوشیدن داشت باید با اتفاقات این یک سال اخیر لباس میپوشید و لااقل مانوری میداد، که نداد...
آن لباسها لابد الان در گوشهی انباری خاک میخورد تا روز و روزگاری دیگر، که بازهم لباس رزم فقط برای نمایشی محض به کار بیاید... غافل از اینکه روزگار دیگری آمده؛ و فقط بیعملی مانده است برای اهالی ادعا!
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢4