سنتکام در پی چیست؟ تحلیل کوتاه عملیات پنجروزه
حملات اخیر سنتکام به سواحل جنوبی ایران را نباید واکنشی پراکنده دانست؛ الگویی منسجم پشت آن دیده میشود. توزیع جغرافیایی اهداف( بوشهر، چابهار، جاسک، کنارک، ابوموسی، بندرعباس) زنجیرهای پیوسته از تنگه هرمز تا دریای عمان را میسازد و دقیقا همان سامانههای دفاع ساحلی، موشکی، پهپادی و دریاییای را نشانه گرفته که ایران برای کنترل تردد در تنگه به آنها نیاز دارد. استفاده از قایقهای بدون سرنشین و پهپادهای انتحاری علیه بندرعباس نیز نشان میدهد آمریکا در پی فرمولی کمهزینه برای فرسایش توان ایران است، بدون بهخطرانداختن نیروی خود.
هدف اصلی سنتکام، نه امنیت مطلق، بلکه کاهش محسوس توان ایران برای بستن موثر تنگه در بازههای زمانی معین است؛ با تکیه بر برتری هوایی و اطلاعاتی، شببهشب و با کمترین تلفات خودی، بیآنکه نیاز به تصرف زمین یا نابودی کامل ارتش باشد.
ولی با این همه، دستیابی به امنیت ۱۰۰٪ و پایدار بعید است: پراکندگی شش هدف همزمان نشان میدهد تجهیزات ایران پراکندهاند و نابودی کاملشان بسیار دشوار است؛ بخشی از ذخایر هم در تونلهای کوهستانی محفوظ مانده. همچنین ایران نیازی به شکستدادن سخت افزاری سنتکام ندارد؛ و از عهده اش هم بر نمی آید.کافی است هر چند هفته یک کشتی را تهدید کند تا بیمهها جهش کنند و کشتیرانی از مسیر مد نظر سنتکام بگریزد. نتیجه، نه امنیت کامل، بلکه یک «وضعیت خاکستری کمخطرتر» است.
یدالله کریمی پور: تردیدی در برتری نسبی تاکتیکی ایران ندارد؛ مشکل اصلی جمهوری اسلامی را باید در سطح استراتژیک و اشتباهات کلان جست.
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
حملات اخیر سنتکام به سواحل جنوبی ایران را نباید واکنشی پراکنده دانست؛ الگویی منسجم پشت آن دیده میشود. توزیع جغرافیایی اهداف( بوشهر، چابهار، جاسک، کنارک، ابوموسی، بندرعباس) زنجیرهای پیوسته از تنگه هرمز تا دریای عمان را میسازد و دقیقا همان سامانههای دفاع ساحلی، موشکی، پهپادی و دریاییای را نشانه گرفته که ایران برای کنترل تردد در تنگه به آنها نیاز دارد. استفاده از قایقهای بدون سرنشین و پهپادهای انتحاری علیه بندرعباس نیز نشان میدهد آمریکا در پی فرمولی کمهزینه برای فرسایش توان ایران است، بدون بهخطرانداختن نیروی خود.
هدف اصلی سنتکام، نه امنیت مطلق، بلکه کاهش محسوس توان ایران برای بستن موثر تنگه در بازههای زمانی معین است؛ با تکیه بر برتری هوایی و اطلاعاتی، شببهشب و با کمترین تلفات خودی، بیآنکه نیاز به تصرف زمین یا نابودی کامل ارتش باشد.
ولی با این همه، دستیابی به امنیت ۱۰۰٪ و پایدار بعید است: پراکندگی شش هدف همزمان نشان میدهد تجهیزات ایران پراکندهاند و نابودی کاملشان بسیار دشوار است؛ بخشی از ذخایر هم در تونلهای کوهستانی محفوظ مانده. همچنین ایران نیازی به شکستدادن سخت افزاری سنتکام ندارد؛ و از عهده اش هم بر نمی آید.کافی است هر چند هفته یک کشتی را تهدید کند تا بیمهها جهش کنند و کشتیرانی از مسیر مد نظر سنتکام بگریزد. نتیجه، نه امنیت کامل، بلکه یک «وضعیت خاکستری کمخطرتر» است.
یدالله کریمی پور: تردیدی در برتری نسبی تاکتیکی ایران ندارد؛ مشکل اصلی جمهوری اسلامی را باید در سطح استراتژیک و اشتباهات کلان جست.
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2🔥1
در چشمخانه منی ای خاک کیمیا
جــاری تو در رگ من، آب نیلگون
دور از تو باد دمــادم و بی امان
پای پلید و دستِ کج دشمن زبون
آذربد فرزانه
#فرهیختگان روزن آگاهی
جــاری تو در رگ من، آب نیلگون
دور از تو باد دمــادم و بی امان
پای پلید و دستِ کج دشمن زبون
آذربد فرزانه
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤15
نه برای عباس عبدی و فیاض زاهد؛ برای ایران عزیز
محمد مهاجری
سه سال پیش در اواخر تیرماه و در دولت مرحوم شهید رئیسی آقای عباس عبدی تماس گرفت و گفت متنی نوشته و اصرار دارد که آن را به نظر رهبر انقلاب برساند. آیا راهی برای رساندن آن به ایشان دارم؟
او در توضیح متنی که نوشته بود گفت: (نقل به مضمون) رهبری در سخنرانی اخیر خود با روحانیون به نقد برخی از اصحاب قلم و رسانه پرداختهاند و با توجه به قراین متن من احتمال زیاد میدهم که منظور ایشان من باشم، چون کس دیگری را واجد این قراین نمیشناسم و اگر واقعاً چنین باشد حاضرم قلم را کنار بگذارم و نوشتن را تعطیل کنم، چون دنبال دعوا نیستم.
در ذهنم یکی از دوستان را که سابقاً در دفتر معظم له شاغل بود پیدا کردم و خواسته آقای عبدی را انتقال دادم. دراسرعوقت و بسیار زودتر از آنچه در تصور آید نامه را گرفت و قول داد به دفتر رهبر معظم انقلاب برساند.
آقای عبدی چند روز بعد تماس گرفت و ضمن ابراز شگفتی از سرعت عمل گفت یکی از مسئولان عالی دفتر رهبری با او تماس تلفنی گرفته و اظهارداشته آیتالله خامنهای تصریح کرده که منظورشان شما نبودهای. نکات دیگری هم ردوبدل شده بود که باید خودشان بگویند.
این خاطره را از دو جهت نقل کردم. نخست اینکه رهبری شهید در برابر مقالات و نوشتههای افرادی که با نظرات رسمی نظام فاصله دارند شرح صدر داشتند و ساکت کردن آنها را به نفع کشور و حکومت نمیدانستند.
دوم اینکه در بین چنین اندیشمندان و نویسندگانی، افراد متعدد وطندوست و طرفدار بهروزی نظام و ایران هستند که مایلند در چارچوب قوانین اظهارنظر کنند و نمیخواهند با ساختارشکنی، جامعه مشوش شود.
در چند روز گذشته دو اتفاق افتاد که باعث نوشتن این یادداشت شد.
نخست برگزاری دادگاه آقای عباس عبدی که در آن هیات منصفه مطبوعات و جرایم سیاسی، وی را مجرم دانست و دوم اظهارات دکتر فیاض زاهد که در یک مصاحبه، بلندبلند فکر کرده بود.
از مقاله عبدی که مربوط به دو ماه قبل است چنین برداشت شده بود که گفته است افرادی که در تجمعات شبانه خیابانها هستند یک گروه اقلیتاند. او البته بعداً توضیح داد که منظورش این بوده که مصادرهکنندگان تجمعات یک گروه حداقلیاند. واقعیت این است که نوشته اولیه او ظرفیت بدخوانی توسط بدبینها را داشت. اما آنچه میتوانست به نفع جامعه باشد انتقاد منطقی بود، نه همراه باآنهمه ناسزا و توهین.
فیاض زاهد هم جملهای گفته بود که چنین برداشت شد که انتقامگیری از دشمنان حق شخصی است و میتوان آن را رها کرد و جنایتکاران را بخشید. او البته بعداً توضیح داد منظورش از بخشیدن، نه دشمن خارجی که محکومان حوادث سالهای گذشته است.
فیاض زاهد در سالهای اخیر مصاحبهها و نوشتههای متعددی داشته. ویژگی او از جهت نحوه بیان دیدگاه (و نه خود دیدگاه) کاملاً مثل مااصولگراها بیباک و بیملاحظه و ناشکیبانه! است اما واقعیت آن که اصل حرفهای او که مبتنی بر آموزههای تاریخی است و انصافاً در زمینه شناخت تاریخ ایران و جهان، شخص باسوادی به شمار میآید باید شنیده شود، حتی اگر با برداشتهایش از تاریخ موافق نباشیم.
شخصاً با دیدگاههای بنیادی و بنیانی آقایان عبدی و زاهد، همراهی کمی دارم اما به این دلیل که تصور میکنم مشترکاتمان (دستکم در حوزه منافع ملی ایران و آینده نظام) میتواند راههایی را بگشاید حضور و نوشتن و گفتنشان را مغتنم میدانم، به ویژه آنکه در دلسوزیشان تردید ندارم.
اگر بر منهج رهبر شهید پایبندیم نمیتوانیم هرکس را که چون ما نمیاندیشد منکوب کنیم. باید از دیدگاههای مختلف استقبال و اگر قابلانتقاد است نقدشان کرد. اصولاً برنده نقد، حاکمیت است نه منتقد. آنها که قلم و زبانشان به انتقاد باز میشود اگر مصلحت پیشه کنند و به سکوت کاسبانه فروروند و کنج عزلت گزینند نه جانشان در خطر است نه احترامشان با ناسزاگویی اینوآن دچار آسیب میشود.
همین آب باریکه نقد را تحمل کنیم. چون سودش برای مردم و ایران و نظام است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمد مهاجری
سه سال پیش در اواخر تیرماه و در دولت مرحوم شهید رئیسی آقای عباس عبدی تماس گرفت و گفت متنی نوشته و اصرار دارد که آن را به نظر رهبر انقلاب برساند. آیا راهی برای رساندن آن به ایشان دارم؟
او در توضیح متنی که نوشته بود گفت: (نقل به مضمون) رهبری در سخنرانی اخیر خود با روحانیون به نقد برخی از اصحاب قلم و رسانه پرداختهاند و با توجه به قراین متن من احتمال زیاد میدهم که منظور ایشان من باشم، چون کس دیگری را واجد این قراین نمیشناسم و اگر واقعاً چنین باشد حاضرم قلم را کنار بگذارم و نوشتن را تعطیل کنم، چون دنبال دعوا نیستم.
در ذهنم یکی از دوستان را که سابقاً در دفتر معظم له شاغل بود پیدا کردم و خواسته آقای عبدی را انتقال دادم. دراسرعوقت و بسیار زودتر از آنچه در تصور آید نامه را گرفت و قول داد به دفتر رهبر معظم انقلاب برساند.
آقای عبدی چند روز بعد تماس گرفت و ضمن ابراز شگفتی از سرعت عمل گفت یکی از مسئولان عالی دفتر رهبری با او تماس تلفنی گرفته و اظهارداشته آیتالله خامنهای تصریح کرده که منظورشان شما نبودهای. نکات دیگری هم ردوبدل شده بود که باید خودشان بگویند.
این خاطره را از دو جهت نقل کردم. نخست اینکه رهبری شهید در برابر مقالات و نوشتههای افرادی که با نظرات رسمی نظام فاصله دارند شرح صدر داشتند و ساکت کردن آنها را به نفع کشور و حکومت نمیدانستند.
دوم اینکه در بین چنین اندیشمندان و نویسندگانی، افراد متعدد وطندوست و طرفدار بهروزی نظام و ایران هستند که مایلند در چارچوب قوانین اظهارنظر کنند و نمیخواهند با ساختارشکنی، جامعه مشوش شود.
در چند روز گذشته دو اتفاق افتاد که باعث نوشتن این یادداشت شد.
نخست برگزاری دادگاه آقای عباس عبدی که در آن هیات منصفه مطبوعات و جرایم سیاسی، وی را مجرم دانست و دوم اظهارات دکتر فیاض زاهد که در یک مصاحبه، بلندبلند فکر کرده بود.
از مقاله عبدی که مربوط به دو ماه قبل است چنین برداشت شده بود که گفته است افرادی که در تجمعات شبانه خیابانها هستند یک گروه اقلیتاند. او البته بعداً توضیح داد که منظورش این بوده که مصادرهکنندگان تجمعات یک گروه حداقلیاند. واقعیت این است که نوشته اولیه او ظرفیت بدخوانی توسط بدبینها را داشت. اما آنچه میتوانست به نفع جامعه باشد انتقاد منطقی بود، نه همراه باآنهمه ناسزا و توهین.
فیاض زاهد هم جملهای گفته بود که چنین برداشت شد که انتقامگیری از دشمنان حق شخصی است و میتوان آن را رها کرد و جنایتکاران را بخشید. او البته بعداً توضیح داد منظورش از بخشیدن، نه دشمن خارجی که محکومان حوادث سالهای گذشته است.
فیاض زاهد در سالهای اخیر مصاحبهها و نوشتههای متعددی داشته. ویژگی او از جهت نحوه بیان دیدگاه (و نه خود دیدگاه) کاملاً مثل مااصولگراها بیباک و بیملاحظه و ناشکیبانه! است اما واقعیت آن که اصل حرفهای او که مبتنی بر آموزههای تاریخی است و انصافاً در زمینه شناخت تاریخ ایران و جهان، شخص باسوادی به شمار میآید باید شنیده شود، حتی اگر با برداشتهایش از تاریخ موافق نباشیم.
شخصاً با دیدگاههای بنیادی و بنیانی آقایان عبدی و زاهد، همراهی کمی دارم اما به این دلیل که تصور میکنم مشترکاتمان (دستکم در حوزه منافع ملی ایران و آینده نظام) میتواند راههایی را بگشاید حضور و نوشتن و گفتنشان را مغتنم میدانم، به ویژه آنکه در دلسوزیشان تردید ندارم.
اگر بر منهج رهبر شهید پایبندیم نمیتوانیم هرکس را که چون ما نمیاندیشد منکوب کنیم. باید از دیدگاههای مختلف استقبال و اگر قابلانتقاد است نقدشان کرد. اصولاً برنده نقد، حاکمیت است نه منتقد. آنها که قلم و زبانشان به انتقاد باز میشود اگر مصلحت پیشه کنند و به سکوت کاسبانه فروروند و کنج عزلت گزینند نه جانشان در خطر است نه احترامشان با ناسزاگویی اینوآن دچار آسیب میشود.
همین آب باریکه نقد را تحمل کنیم. چون سودش برای مردم و ایران و نظام است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍7❤6👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حضرت آقا؛ وقتی امید مردم را می کُشید، خدا هم امیدتان را می گیرد!
حسین جعفری
آیتالله فاضل لنکرانی:«امید» در میان اساتید حوزه در حال از بین رفتن است.تعداد شاگردان استادی که سالیانی ۱۰۰ شاگرد داشت به ۱۰ نفر رسیده!
حضرت آقا! امید حوزه مُرده چون دهه هاست امید مردم را کشتید.مردن"امید"تان بدلیل آن است که وقتی امید مردم در حال مردن بود سکوت کردید و حفظ جایگاه دنیوی را بر بالاترین مرتبه امر بمعروف و نهی از منکر که امر و نهی در مقابل حاکم است ترجیح داده و دین به دنیا...!
حضرت آقا!زمانی که با تئوری سازی بر مردم حکمران شدید و با زور گفتید: "اِنّی مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَاُطاعُ"امید ها را کشتید.
حضرت آقا! آن زمان"امید"مُرد که حقوق شرعی،قانونی مردم نادیده گرفته شد و مردم "امید"داشتند تا شما مدعیان شیعه علی بودن،در برابر ظلم بایستید،اما شما حوزویان سکوت کردید و دلخوش به دست در جیب بیت المال کردن شدید!
حضرت آقا! خود کرده را تدبیر نیست. وقتی"امید کُش"مردم و بجای همراهی با مردم، همیار مخالفان مردم می شوید، نتیجه اش مرگ امید در خودتان است، تربیت تان ضد ایرانی است، تا دیرتر نشده بجنبید و همراه مردم شوید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
حسین جعفری
آیتالله فاضل لنکرانی:«امید» در میان اساتید حوزه در حال از بین رفتن است.تعداد شاگردان استادی که سالیانی ۱۰۰ شاگرد داشت به ۱۰ نفر رسیده!
حضرت آقا! امید حوزه مُرده چون دهه هاست امید مردم را کشتید.مردن"امید"تان بدلیل آن است که وقتی امید مردم در حال مردن بود سکوت کردید و حفظ جایگاه دنیوی را بر بالاترین مرتبه امر بمعروف و نهی از منکر که امر و نهی در مقابل حاکم است ترجیح داده و دین به دنیا...!
حضرت آقا!زمانی که با تئوری سازی بر مردم حکمران شدید و با زور گفتید: "اِنّی مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَاُطاعُ"امید ها را کشتید.
حضرت آقا! آن زمان"امید"مُرد که حقوق شرعی،قانونی مردم نادیده گرفته شد و مردم "امید"داشتند تا شما مدعیان شیعه علی بودن،در برابر ظلم بایستید،اما شما حوزویان سکوت کردید و دلخوش به دست در جیب بیت المال کردن شدید!
حضرت آقا! خود کرده را تدبیر نیست. وقتی"امید کُش"مردم و بجای همراهی با مردم، همیار مخالفان مردم می شوید، نتیجه اش مرگ امید در خودتان است، تربیت تان ضد ایرانی است، تا دیرتر نشده بجنبید و همراه مردم شوید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍17❤2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
واکنش شقایق نوروزی، فعال رسانهای ضدجنگ به اشک تمساح ایرانستیزان و پهلویچیها برای جنوب ایران!
فعال رسانهای ضدجنگ و بازیگر سابق خطاب به سلطنتطلبانِ جنگطلب:
چرا وسط راه پروژهتون رو فراموش کردید؟ مگه وظیفه شما این نبود که از حمله ترامپ، نه فقط به جنوب ایران، که برای نابودی کل ایران حمایت کنید؟ مگه شما به ترامپ نمیگفتید زیرساختها رو بزن نابود کن، ما بهترش رو میسازیم ... چطور حالا نگران جنوب شدید؟!
نواندیش
#فرهیختگان روزن آگاهی
فعال رسانهای ضدجنگ و بازیگر سابق خطاب به سلطنتطلبانِ جنگطلب:
چرا وسط راه پروژهتون رو فراموش کردید؟ مگه وظیفه شما این نبود که از حمله ترامپ، نه فقط به جنوب ایران، که برای نابودی کل ایران حمایت کنید؟ مگه شما به ترامپ نمیگفتید زیرساختها رو بزن نابود کن، ما بهترش رو میسازیم ... چطور حالا نگران جنوب شدید؟!
نواندیش
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍18👎9❤6
Forwarded from فرهیختگان
برای قلب همه مادران داغدیده این سرزمین( برای مادران داغدیده جنوب)
مصطفی مهرآیین
پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران
1.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد. آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است. کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت. اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند.
2. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است. مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.
3. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند. جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
مصطفی مهرآیین
پدیدارشناسی "داغ فرزند"؛ فرآیند زجرآورکردن مادرانگی در ایران
1.کوچه بلندی که من دوران خردسالی تا هجده سالگی خود در شهر "دیر" در استان بوشهر را در آن گذرانده ام کوچه درد و رنج مادرانی بود که هر یک به نحوی گرفتار "داغ فرزند" بودند و زندگی شان انباشته از تجربه درد و رنج هایی بود که بواسطه این رنج بنیادین بر آن ها آوار شده بودند. پایین تر از خانه ما خانه عمویم بود. حسین فرزند بزرگ این خانواده روزهای آخر سربازی اش را میگذراند که شهید شد. آن روز صبح را به یاد دارم که خبر شهید شدن حسین را به خانواده عمویم دادند. روبروی درب حیاط آنها نشسته بودم که صدای گریه و ناله زن عمویم را شنیدم و بعد روز تشیع جنازه که این زن سیاه پوش با گریه و زاری به دنبال تابوت فرزندش در حال حرکت بود و هنوز در حال حرکت است. زن عمویم هنوز با رنج نبودن حسین سیاه پوش است و بیشتر اوقات روزها و شب های بعد از حسین اش را با قلیان کشیدن یا به قول جنوبی ها دادن دود به قلب داغ دیده اش گذرانده است. کمی بالاتر از خانه عمو خانه ما قرار داشت. مادرم که او را "دی ابراهیم"، به معنای مادر ابراهیم، صدا می کردند سال های دهه شصت را با رنج و درد زندان بودن فرزندش و احتمال اعدام او گذراند. میگفتند فرزندش مجاهد بوده و حالا منافق. درد این کلمه منافق بیش از هر چیزی مادرم را رنج می داد که او زنی مومن بود و عارف. "خدا" مهمترین واژه در زندگی نه چندان بلند او بود. در تمام آن سال ها او به هر زبانی خدا را فرامی خواند که خدایا فرزندم را به من بازگردان. فرزندش بعد از چندین سال بازگشت، اما قلب مادرم در مقابل داغ از دست دادن تنها فرزند فرزندش در حادثه تصادف بی جان شد و او آرام از این دنیا رفت. اندکی بالاتر از خانه ما خانه عموی دیگرم بود:عمو کریم. صفر فرزند بزرگ خانواده به جبهه رفت و در همان سال نخستین جنگ اسیر شد. دی صفر(مادر صفر) بود و رنج اسیر بودن فرزند. زن عمویم در آن سال ها شکسته و پیر شد. زمانی که صفر از زندان های عراق برگشت او به طبع خوشحال شد، اما رنج آن سال ها از او زن- مادری داغ دیده و ناتوان ساخته بود به خصوص که چندی بعد با داغ از دست دادن فرزند پسر بعدی اش محمد روبرو شد و فرو ریخت. اندکی بالاتر از خانه عمویم خانه دی عبدی(مادر عبدی) قرار داشت. عبدی را گرفتند و به زندان بوشهر منتقل کردند و خیلی زود به جرم مجاهد بودن اعدام کردند. خودش حافظ قرآن بود و نهج البلاغه. پدرش معلم قرآن بود. مادرش را دیده بودم که به همراه مادرم برای ملاقات فرزندانشان به زندان شکری بوشهر می رفتند. عبدی فخرایی را اعدام کردند و در کوه های بوشهر دفن کردند تا کسی خاک او را نبیند.
2. داستان این چهار مادر با چهار تجربه شهادت فرزند، زندانی بودن فرزند، اسیر بودن فرزند، اعدامی بودن فرزند، تجربه بسیاری از مادران این سرزمین در سال های پس از انقلاب ایران است. این انقلاب اگر برای همه مفید بوده است و اگر بنا به ادعای حاکمیت باعث تعالی مردم ایران شده است، برای مادران این سرزمین چیزی جز تجربه "داغ فرزند" نداشته است. مادران بی پناه این سرزمین زندگی را نه با شادی و رفاه و خوشبختی و آرامش که با رنج نبود فرزند و ناله و گریه و درد بزرگ بی پناهی تجربه کرده اند.
3. این روزها و این سال ها شاهد ظهور گروه دیگری از مادران هستیم که هر یک به طریقی گرفتار در تجربه "داغ فرزند" اند، چه آن ها که در راستای ایدئولوژی نظم سیاسی موجود با داغ فرزند خود روبرو شده اند و چه آن ها که در مخالفت با نظم سیاسی موجود فرزند خود را از دست داده اند. فرفی نمیکند سمت و سوی ماجرا به کدام سوست، آنچه این زن- مادران تجربه می کنند برای هیچ فرد دیگری قابل فهم نیست. ممکن است بسیاری از آن ها خود را قوی جلوه دهند، اما آن ها در درون خود شکسته و ناتوانند. جملات شهناز اکملی، مادر مصطفی کریم بیگی، خطاب به بهیه نامجو، مادر نوید افکاری، اوج این درد و رنج را نشان می دهد:" میدانم این روزها بی رمق تر از آن هستی که بدانی چه اتفاقی افتاده، اما روزهای بعد تازه دنیا بر سرت آوار می شود، آنجا که بخواهی سعیدت را صدا کنی و به اشتباه بگویی نوید، آنجا که در خیابان کسی را ببینی که از پشت مانند او راه می رود، آنجا که خوابش را ببینی اما تا در آغوشش کشیدی برود، آنجا که صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی". چه کسی می تواند رنج این مادر را بفهمد که می گوید صدای مامان گفتنش در گوش ات میپیچد اما خودش را نمیبینی. او در قطعه دیگری می نویسد: "مصطفای خودم را زیر این سنگ پیدا نمی کنم....مصطفای خودم را گم کرده ام، نشانی ازش نمی یابم....من مادری هستم که در حسرت بوسه ای بر گونه پسرم روزهایم را سر میکنم". باید مادر بود و پدر تا فهمید این زن چه می گوید.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢15❤9
Forwarded from فرهیختگان
👆👆👆
۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
۴. حالا با وقوع حادثه انفجار در بندرعباس با ظهور تعداد دیگری از زن- مادران داغدیده روبروییم که سرگردان در هوای نبود فرزندانشان روزگار را در ماتم تجربه می کنند. زنان در جنوب همواره چیزی در میانه غم و شادی را زیست می کنند: زندگی آنان بواسطه صرف زیستن در جنوب و سختی های زندگی در آن جغرافیا انباشته از غم است. اما آنها همواره شادند چون زنان جنوب در کانون پیوندهای اجتماعی و انسانی در استان های جنوب قرار دارند. آنها ستون خانواده اند. درجنوب زندگی بی وجود مادران بی معناست.همه فامیل و طائفه بر گرد شمع وجود مادران روشن است. حالا این مادران خود داغدارند: آن ها هم داغدارند و هم خود باید داغ همه فامیل را تسلا دهند. بی دلیل نیست که در جنوب مادران پیر داغدیده مقدس اند و مردم آنان را قدیس می دانند: قدیس در جنوب یعنی کسی که بار داغ های بسیار بر قلب دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢18
آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!
اشاره: این روزها نه حال نوشتن است و نه انگیزه ای برای تحریر مطلبی. از شما چه پنهان دارم زیر بار این همه جنایت و فاجعه از سوی متجاوزان و اشتباهات و توهمات ایران بر برباد ده از سوی مدعیان داخلی له و نابود می شوم. واقعا احساس می کنم راه هر نوع عملی و حتی امیدی بر من بسته است.
با این همه گاه که تصمیم می گیرم حداقل محض تسکین خودم حرفی بزنم و چیزکی بگویم، به یاد می آورم که پیش از این گفته و منتشر کرده ام. از این رو ترجیح می هم همان نوشته پیشین را بازنشر کنم که اگر قرار بود الان هم چیزی بنویسم کم و بیش همان می شد که ماه ها و چه بسا سال ها پیش نوشته و منتشر شده است. از این رو مناسب می بینم که برخی از همان ها را در اینجا بازنشر کنم. اگر تکرار مکررات است پوزش می خواهم.
جمعه 26 تیر 1405
گویا تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران (و نه فقط به جمهوری اسلامی) آغاز شده است. این دعوی بس فریبنده ای است که گفته می شود حمله خارجی به جمهوری اسلامی است و ربطی به مردم و کشور ندارد!! در این باره باید به تفصیل سخن گفت.
اندکی اخبار صبح امروز را مرور کردم. روشن بود که ترامپ تروریست و نتانیاهوی نسل کش دست بردار نخواهند بود. قصد نداشتم تا اطلاع ثانوی چیزی بنویسم اما این حد از فاجعه و جنایت و تجاوز به خاک میهن و قربانی شدن مردم بیگناه و بی دفاع نیز تحمل کردنی نیست. احساس می کنم سکوت جایز نیست و حتی می توان گفت شرم آور است! امیدوارم که به اهداف شوم و شیطانی شان، که بی تردید تسخیر کشور ایران و مستعمره کردنش از طریق یک حمله نظامی تمام عیار است، نرسند. چنان که بارها از سوی مقامات آمریکایی و اسرائیلی اعلام شده، می خواهند این استعمار نوین را از طریق به قدرت رساندن یک مترسک و غلام حلقه به گوش اسرائیلی همتای جولانی در ایران، انجام دهند. چنین مباد!
در این سالها بارها به یاد سرود اوایل انقلاب ایران افتادم که گفته می شد: «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!». تا یک سال اخیر این سخنان را همراه با مبالغه می دانستم و حداقل طرح آن در فضای تنش آلود کنونی بین مقامات جمهوری اسلامی و کشور آمریکا مضر می دانستم و از این رو هرگز از آن در نوشته ها و گفته هایم استفاده نکردم. اما حال در چنین تجاوزی علنی، که حتی بدان افتخار هم می شود، دیگر بی هیچ ابهامی همان سخنان را درست و منطبق با واقعیت عینی روی زمین می دانم. به تدریج روشن خواهد شد که این تجاوز تا کی ادامه دارد و چه میزان تخریب و کشتار هموطنان بر جای خواهد نهاد.
دیگر توان نوشتن نیست. فقط بگویم لابد مخاطبان خواهند گفت که مسئول اصلی در این تجاوزها مقامات ایران و شخص سید علی خامنه ای رهبر ایران است که با شعارهای بی محتوا و ناشدنی محو اسرائیل و اعلام ستیز ذاتی و آشتی ناپذیر با استکبار به سرکردگی آمریکا و مانند آن در سیاست خارجی و دیگر عوامل، کشور را به اینجا رسانده است. سخن حقی است. اما دو نکته است؛ اول این که بیان این واقعیت تلخ و ایران بر باد ده بارها در این سالها گفته و نوشته شده و دریغ گوش شنوایی نیافته؛ و دیگر این که لازم است با قاطعیت گفته شود که مسئولیت داخلی هرگز مجوزی تجاوز خارجی نیست؛ خلط مسائل رهزن خواهد بود. به هرحال مسئولیت فردی و یا حکومتی هرگز به معنای سلب مسئولیت دیگر و مهم تر مجوزی برای جنگ و تجاوز خارجی نیست. قرار بر این بود که پس از جنگ دوم جهانی، جهان حساب و کتابی داشته باشد و اختلافات از طریق مذاکره و نهاد سازمان ملل حل و فصل شود. اما اسرائیل و آمریکا و حامیانش هرگز تن به این قواعد نداده و نمی دهند تا بتوانند استعمار نوین خود را با اعمال زور و تجاوز عملی و عملیاتی کنند.
به هر حال تجاوز به ایران و تخریب یک کشور عضو سازمان ملل تحت هر عنوانی مطلقا محکوم است و گناه یکی جوازی برای هیچ نوع تجاوزی نخواهد بود.
این را هم بگویم احتمالا جنگ طلبان داخلی و کسانی که به هر دلیل بیگانه را برای رهایی از شر داخلی به حمله و تجاوز به کشورشان دعوت کردند و نامش را «دخالت بشردوستانه» گذاشتند، افزون بر این که ننگ ابدی را برای خود خریدند، خواهند فهمید فرجام چنین دعوت خائنانه ای چیست و چه خواهد شد! به هر تقدیر در نهایت این مردم و کشور است که تاوان چنین خیانت هایی را خواهند داد!
امیدوارم سایه شوم جنگ و شر تجاوز خارجی تحت هر عنوانی به زودی برطرف شود.
حسن یوسفی اشکوری
صبح شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴
#فرهیختگان روزن آگاهی
اشاره: این روزها نه حال نوشتن است و نه انگیزه ای برای تحریر مطلبی. از شما چه پنهان دارم زیر بار این همه جنایت و فاجعه از سوی متجاوزان و اشتباهات و توهمات ایران بر برباد ده از سوی مدعیان داخلی له و نابود می شوم. واقعا احساس می کنم راه هر نوع عملی و حتی امیدی بر من بسته است.
با این همه گاه که تصمیم می گیرم حداقل محض تسکین خودم حرفی بزنم و چیزکی بگویم، به یاد می آورم که پیش از این گفته و منتشر کرده ام. از این رو ترجیح می هم همان نوشته پیشین را بازنشر کنم که اگر قرار بود الان هم چیزی بنویسم کم و بیش همان می شد که ماه ها و چه بسا سال ها پیش نوشته و منتشر شده است. از این رو مناسب می بینم که برخی از همان ها را در اینجا بازنشر کنم. اگر تکرار مکررات است پوزش می خواهم.
جمعه 26 تیر 1405
گویا تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران (و نه فقط به جمهوری اسلامی) آغاز شده است. این دعوی بس فریبنده ای است که گفته می شود حمله خارجی به جمهوری اسلامی است و ربطی به مردم و کشور ندارد!! در این باره باید به تفصیل سخن گفت.
اندکی اخبار صبح امروز را مرور کردم. روشن بود که ترامپ تروریست و نتانیاهوی نسل کش دست بردار نخواهند بود. قصد نداشتم تا اطلاع ثانوی چیزی بنویسم اما این حد از فاجعه و جنایت و تجاوز به خاک میهن و قربانی شدن مردم بیگناه و بی دفاع نیز تحمل کردنی نیست. احساس می کنم سکوت جایز نیست و حتی می توان گفت شرم آور است! امیدوارم که به اهداف شوم و شیطانی شان، که بی تردید تسخیر کشور ایران و مستعمره کردنش از طریق یک حمله نظامی تمام عیار است، نرسند. چنان که بارها از سوی مقامات آمریکایی و اسرائیلی اعلام شده، می خواهند این استعمار نوین را از طریق به قدرت رساندن یک مترسک و غلام حلقه به گوش اسرائیلی همتای جولانی در ایران، انجام دهند. چنین مباد!
در این سالها بارها به یاد سرود اوایل انقلاب ایران افتادم که گفته می شد: «آمریکا، آمریکا، مرگ به نیرنگ تو؛ خون جوانان ما می چکد از چنگ تو!». تا یک سال اخیر این سخنان را همراه با مبالغه می دانستم و حداقل طرح آن در فضای تنش آلود کنونی بین مقامات جمهوری اسلامی و کشور آمریکا مضر می دانستم و از این رو هرگز از آن در نوشته ها و گفته هایم استفاده نکردم. اما حال در چنین تجاوزی علنی، که حتی بدان افتخار هم می شود، دیگر بی هیچ ابهامی همان سخنان را درست و منطبق با واقعیت عینی روی زمین می دانم. به تدریج روشن خواهد شد که این تجاوز تا کی ادامه دارد و چه میزان تخریب و کشتار هموطنان بر جای خواهد نهاد.
دیگر توان نوشتن نیست. فقط بگویم لابد مخاطبان خواهند گفت که مسئول اصلی در این تجاوزها مقامات ایران و شخص سید علی خامنه ای رهبر ایران است که با شعارهای بی محتوا و ناشدنی محو اسرائیل و اعلام ستیز ذاتی و آشتی ناپذیر با استکبار به سرکردگی آمریکا و مانند آن در سیاست خارجی و دیگر عوامل، کشور را به اینجا رسانده است. سخن حقی است. اما دو نکته است؛ اول این که بیان این واقعیت تلخ و ایران بر باد ده بارها در این سالها گفته و نوشته شده و دریغ گوش شنوایی نیافته؛ و دیگر این که لازم است با قاطعیت گفته شود که مسئولیت داخلی هرگز مجوزی تجاوز خارجی نیست؛ خلط مسائل رهزن خواهد بود. به هرحال مسئولیت فردی و یا حکومتی هرگز به معنای سلب مسئولیت دیگر و مهم تر مجوزی برای جنگ و تجاوز خارجی نیست. قرار بر این بود که پس از جنگ دوم جهانی، جهان حساب و کتابی داشته باشد و اختلافات از طریق مذاکره و نهاد سازمان ملل حل و فصل شود. اما اسرائیل و آمریکا و حامیانش هرگز تن به این قواعد نداده و نمی دهند تا بتوانند استعمار نوین خود را با اعمال زور و تجاوز عملی و عملیاتی کنند.
به هر حال تجاوز به ایران و تخریب یک کشور عضو سازمان ملل تحت هر عنوانی مطلقا محکوم است و گناه یکی جوازی برای هیچ نوع تجاوزی نخواهد بود.
این را هم بگویم احتمالا جنگ طلبان داخلی و کسانی که به هر دلیل بیگانه را برای رهایی از شر داخلی به حمله و تجاوز به کشورشان دعوت کردند و نامش را «دخالت بشردوستانه» گذاشتند، افزون بر این که ننگ ابدی را برای خود خریدند، خواهند فهمید فرجام چنین دعوت خائنانه ای چیست و چه خواهد شد! به هر تقدیر در نهایت این مردم و کشور است که تاوان چنین خیانت هایی را خواهند داد!
امیدوارم سایه شوم جنگ و شر تجاوز خارجی تحت هر عنوانی به زودی برطرف شود.
حسن یوسفی اشکوری
صبح شنبه ۹ اسفند ۱۴۰۴
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍6❤3🤬1😢1
دیریست که دیر است!
رضا بهشتیمعز
شرایط پیچیده و خطرناکیست و ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند توجه و یاری ما ایرانیان. دشمن خارجی و تندروان داخلی (یکی با حیله و دیگری با سفاهت و توهم) موفق شدهاند صفوف پیوسته مردم را از هم جدا کنند. من نقش سفیهانِ خائنِ کاربدست داخلی را بیشتر و مهمتر میدانم چون زمینه بازی و دخالت دشمن متجاوز و تفرقه ایرانیان را آنها با غرور و توهم فراهم کردهاند.
امروز تصمیمگیران اصلی ایران جز با یک حرکت دلیرانه سیاسی از داخل و ایجاد همبستگی ملی با رفع کدورتهای ایران برباد ده پیشین، نمیتوانند از معرکه پیشِ رو بسادگی عبور کنند. بطور مشخص حاکمیت باید از توهمات مخرب و ایدئولوژیک گذشته هرچه زودتر و آشکارا فاصله بگیرد، زندانیان سیاسی محترم و شخصیتهای محصور را آزاد کند، امکان همهپرسی و تامین رضایت عمومی را فراهم کند، چرخ دیپلماسی را به زمین ایران (و نه نظام) برگرداند و از همه شخصیتهای دلسوز و منتقد ایراندوست با صداقت و تضمین دعوت کند تا در اداره ایران مشارکت کنند و از ملامت نهراسند.
فصل رجزخوانی و خطونشان کشیدن گذشته است و اینهمه ویرانی نتیجه همان رجزخوانیهاست. حاکمیت باید از خود صداقت و عملِ اعتمادساز و موثر نشان دهد و برای این کار باید دست تندروها را از مجاری عمل، بیملاحظه کوتاه کند. خامی بس است، به تاریخ نگاه کنید ایران را توهم و ماجراجویی حاکمان و شیادی دلالان آنها ضعیف کرده است. همیشه جماعتی فرصتطلب و ایرانسوز گرد حاکمان گرفته، مشفقانِ بیادعایِ فداکار را با دسیسه حذف کرده و برای تصمیمگیرانِ اصلی نسخههای چرب توهم پیچیده و همه را گرفتار اما خود بار عافیت و ثروت بسته و گریختهاند. در همین جمهوریاسلامی انبوهی مدیران از همین قماشند و ما کم نمیشناسیم.
تعارف و ملاحظه را کنار بگذارید و بجنبید پیش از انکه ایران ما بیشتر آسیب ببیند. حاکمیت از هیجان مناسکی بسرعت عبور کند، از گرفتن مواضع ملی نهراسد و رجال خوشنام ولی معزول کشور را فرابخواند. رجال موثر و مطرود هم خطر کنند و برای حفظ ایران از عافیت و حرمت خود بگذرند، برای سلامت ایران به میدان آمده و خاصیتی کارآ از خود نشان دهند.
خدایا تو شاهد باش که ما سالها مکرر گفتیم و بیش از آنچه نوشتیم غصه خوردیم و ملامت شنیدیم و انچه باید کردیم تا ایران و ایرانی سربلند و مقتدر بماند.
آدینه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵ هنگامه استقامت مظلومانه شهرهای جنوبی ایران در برابر تجاوز وحشیانه و فزاینده آمریکا و اسراییل
فیسبوک نگارنده
#فرهیختگان روزن آگاهی
رضا بهشتیمعز
شرایط پیچیده و خطرناکیست و ایران بیش از هر زمان دیگر نیازمند توجه و یاری ما ایرانیان. دشمن خارجی و تندروان داخلی (یکی با حیله و دیگری با سفاهت و توهم) موفق شدهاند صفوف پیوسته مردم را از هم جدا کنند. من نقش سفیهانِ خائنِ کاربدست داخلی را بیشتر و مهمتر میدانم چون زمینه بازی و دخالت دشمن متجاوز و تفرقه ایرانیان را آنها با غرور و توهم فراهم کردهاند.
امروز تصمیمگیران اصلی ایران جز با یک حرکت دلیرانه سیاسی از داخل و ایجاد همبستگی ملی با رفع کدورتهای ایران برباد ده پیشین، نمیتوانند از معرکه پیشِ رو بسادگی عبور کنند. بطور مشخص حاکمیت باید از توهمات مخرب و ایدئولوژیک گذشته هرچه زودتر و آشکارا فاصله بگیرد، زندانیان سیاسی محترم و شخصیتهای محصور را آزاد کند، امکان همهپرسی و تامین رضایت عمومی را فراهم کند، چرخ دیپلماسی را به زمین ایران (و نه نظام) برگرداند و از همه شخصیتهای دلسوز و منتقد ایراندوست با صداقت و تضمین دعوت کند تا در اداره ایران مشارکت کنند و از ملامت نهراسند.
فصل رجزخوانی و خطونشان کشیدن گذشته است و اینهمه ویرانی نتیجه همان رجزخوانیهاست. حاکمیت باید از خود صداقت و عملِ اعتمادساز و موثر نشان دهد و برای این کار باید دست تندروها را از مجاری عمل، بیملاحظه کوتاه کند. خامی بس است، به تاریخ نگاه کنید ایران را توهم و ماجراجویی حاکمان و شیادی دلالان آنها ضعیف کرده است. همیشه جماعتی فرصتطلب و ایرانسوز گرد حاکمان گرفته، مشفقانِ بیادعایِ فداکار را با دسیسه حذف کرده و برای تصمیمگیرانِ اصلی نسخههای چرب توهم پیچیده و همه را گرفتار اما خود بار عافیت و ثروت بسته و گریختهاند. در همین جمهوریاسلامی انبوهی مدیران از همین قماشند و ما کم نمیشناسیم.
تعارف و ملاحظه را کنار بگذارید و بجنبید پیش از انکه ایران ما بیشتر آسیب ببیند. حاکمیت از هیجان مناسکی بسرعت عبور کند، از گرفتن مواضع ملی نهراسد و رجال خوشنام ولی معزول کشور را فرابخواند. رجال موثر و مطرود هم خطر کنند و برای حفظ ایران از عافیت و حرمت خود بگذرند، برای سلامت ایران به میدان آمده و خاصیتی کارآ از خود نشان دهند.
خدایا تو شاهد باش که ما سالها مکرر گفتیم و بیش از آنچه نوشتیم غصه خوردیم و ملامت شنیدیم و انچه باید کردیم تا ایران و ایرانی سربلند و مقتدر بماند.
آدینه ۲۶ تیرماه ۱۴۰۵ هنگامه استقامت مظلومانه شهرهای جنوبی ایران در برابر تجاوز وحشیانه و فزاینده آمریکا و اسراییل
فیسبوک نگارنده
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤15👍4
توقف اجرای قرارداد کرسنت در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی نبود
پوچی اتهامات و ادعاها علیه قرار داد مذکور روشن شده است
باید به عملکرد آقای جلیلی که موجب میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است، رسیدگی شود
باید مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند
حزب توسعه ملی ایران اسلامی پس از رأی برائت بیژن زنگنه از پرونده موسوم به کرسنت بیانیه صادر کرد.
به گزارش کمیته اطلاع رسانی حزب توسعه ملی ایران اسلامی متن این بیاینه به شرح زیر است:
به نام خدا
ملت شریف ایران
هفته گذشته دادگاه رسیده کننده به پرونده موسوم به کرسنت رأی خود مبنی بر برائت ِ آقای مهندس بیژن زنگنه ، وزیر نفت جمهوری اسلامی ایران در زمان انعقاد قرارداد مذکور را صادر کرد . این خبر که در لابلایِ اخبار و رویدادهای روزهای اخیر پنهان ماند، از چنان اهمیتی برخوردار است ، که نمی توان به راحتی از کنار آن گذشت. مطابق قرارداد کرسنت که حدود دو دهه قبل، فی مابین وزارت نفت ایران و شرکت اماراتی منعقد و مقرر شده بود، حدود ۵۰۰ میلیون متر مکعب گاز ترش میدان سلمان، از طریق احداث خطوط لوله در زیرِ دریا به کشور امارات منتقل شود. اجرای این قرارداد، ایران را به هاب گازی منطقه خلیج فارس تبدیل می کرد و امارات متحده عربی را در این زمینه به کشورمان وابسته کرده و ظرفیت های اقتصادی و امنیتی مهمی برای جمهوری اسلامی ایران به ارمغان می آورد.
کارشکنی عده ای با محوریت آقای سعید جلیلی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، به بهانه ٔ وقوع فساد در جریان انعقاد قرارداد، به توقف و جلوگیری از اجرای قرارداد انجامید . نتیجه این اقدام ضد ملی آن بود که گازی که قرار بود به کشور امارات فروخته شود، طی دو دهه اخیر همچنان میسوزد و علاوه بر تحمیل خسارت حدود سی و پنج میلیارد دلاری ناشی از عدم فروش گاز بر کشور، شرکت اماراتی با طرح شکایت، به دادگاه بین المللی مدعی حدود بیست میلیارد دلار زیان شده است. حتی اگر فسادی در جریان قرار داد صورت گرفته بود، توقف اجرای قرارداد، نه در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی، بلکه جزو وظایف قوه قضاییه و دادگاههای صالحه بود . افزون براین اگر اصراری بر ابطال این قرار داد بود، مطابق مفاد قرار داد مذکور دبیر سابق شورایعالی امنیت ملی به راحتی میتوانست از طریق ارجاع پرونده به دادگاههای داخلی نسبت به ابطال قرار داد اقدام کند، بدون آن که جریمهای به طرف اماراتی پرداخت شود.
اکنون و پس از تبرئه آقای زنگنه، تحمل خسارتی معادل بودجه یکسال کشور و پیامدهای امنیتی ناشی از لغو یکجانبه قرارداد، چرایی اقدام و اصرار بیش از حد و خارج از روال قانونی آقای سعید جلیلی و همفکران ایشان ، موضوعی نیست که بتوان آن را به حاشیه ٔ فراموشی سپرد. اهمیت رسیدگی به این ماجرا زمانی بیشتر احساس می شود که توجه کنیم عملکرد این جریان طی سه دهه اخیر، همواره علیه منافع و مصالح کشور بوده است.
نقش این جریان در کارشکنی و تخریب دیپلماسی و دستاوردهای ایران در معاهده تاریخی برجام و ممانعت از حل مسائل کشور در عرصه ی سیاست خارجی از طریق دیپلماسی ، و طی روزهای اخیر مخالفت با مذاکره و تأکید بر ادامه جنگ و وارد آمدن خسارات فراوان و نابودی زیر ساختهای کشور که خواست رژیم صهیونیستی است، برکسی پوشیده نیست.
اکنون که با صدور حکم برائت آقای مهندس زنگنه پوچی اتهامات و ادعاهای این جریان علیه قرار داد مذکور روشن شده است، حزب توسعه ملی ایران اسلامی از قوه قضائیه میخواهد
۱-متن حکم دادگاه جهت اطلاع افکار عمومی منتشر شود
۲- در اسرع وقت به عملکرد آقای جلیلی و جریان مذکور که موجب وارد آمدن میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است رسیدگی و نتیجه آن را به ملت گزارش کند.
۳-صرفنظر از اصل قرار داد که چنان که گذشت به نفع کشور بوده است، در صورتی که در روند قرار داد فسادی صورت گرفته است، مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند.
۴- شایعاتی مبنی بر ، ایجاد محدودیتهایی برای قاضی پرونده و ارجاع پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبه دیگر مطرح شده است. ما فعلاً در باره این شایعات اظهار نظری نمیکنیم. شفافیت و گزارش صریح به افکار عمومی تنها راه جلوگیری از اعمال نفوذهای احتمالی و دخالت اغراض سیاسی در مسیر پرونده خواهد بود. حزب توسعه ضمن قدردانی از قاضی شجاع پرونده که در برابر فشارها و اعمال نفوذها استقلال خود را حفظ کرده است، وظیفه خود میداند، موضوع رسیدگی قانونی و مجازات کسانی که چنین زیان هنگفتی را بر کشور تحمیل کرده اند، پیگیری کند.
حزب توسعه ملی ایران اسلامی
۱۴۰۵/۴/۲۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
پوچی اتهامات و ادعاها علیه قرار داد مذکور روشن شده است
باید به عملکرد آقای جلیلی که موجب میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است، رسیدگی شود
باید مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند
حزب توسعه ملی ایران اسلامی پس از رأی برائت بیژن زنگنه از پرونده موسوم به کرسنت بیانیه صادر کرد.
به گزارش کمیته اطلاع رسانی حزب توسعه ملی ایران اسلامی متن این بیاینه به شرح زیر است:
به نام خدا
ملت شریف ایران
هفته گذشته دادگاه رسیده کننده به پرونده موسوم به کرسنت رأی خود مبنی بر برائت ِ آقای مهندس بیژن زنگنه ، وزیر نفت جمهوری اسلامی ایران در زمان انعقاد قرارداد مذکور را صادر کرد . این خبر که در لابلایِ اخبار و رویدادهای روزهای اخیر پنهان ماند، از چنان اهمیتی برخوردار است ، که نمی توان به راحتی از کنار آن گذشت. مطابق قرارداد کرسنت که حدود دو دهه قبل، فی مابین وزارت نفت ایران و شرکت اماراتی منعقد و مقرر شده بود، حدود ۵۰۰ میلیون متر مکعب گاز ترش میدان سلمان، از طریق احداث خطوط لوله در زیرِ دریا به کشور امارات منتقل شود. اجرای این قرارداد، ایران را به هاب گازی منطقه خلیج فارس تبدیل می کرد و امارات متحده عربی را در این زمینه به کشورمان وابسته کرده و ظرفیت های اقتصادی و امنیتی مهمی برای جمهوری اسلامی ایران به ارمغان می آورد.
کارشکنی عده ای با محوریت آقای سعید جلیلی، دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی، به بهانه ٔ وقوع فساد در جریان انعقاد قرارداد، به توقف و جلوگیری از اجرای قرارداد انجامید . نتیجه این اقدام ضد ملی آن بود که گازی که قرار بود به کشور امارات فروخته شود، طی دو دهه اخیر همچنان میسوزد و علاوه بر تحمیل خسارت حدود سی و پنج میلیارد دلاری ناشی از عدم فروش گاز بر کشور، شرکت اماراتی با طرح شکایت، به دادگاه بین المللی مدعی حدود بیست میلیارد دلار زیان شده است. حتی اگر فسادی در جریان قرار داد صورت گرفته بود، توقف اجرای قرارداد، نه در صلاحیت دبیر وقت شورایعالی امنیت ملی، بلکه جزو وظایف قوه قضاییه و دادگاههای صالحه بود . افزون براین اگر اصراری بر ابطال این قرار داد بود، مطابق مفاد قرار داد مذکور دبیر سابق شورایعالی امنیت ملی به راحتی میتوانست از طریق ارجاع پرونده به دادگاههای داخلی نسبت به ابطال قرار داد اقدام کند، بدون آن که جریمهای به طرف اماراتی پرداخت شود.
اکنون و پس از تبرئه آقای زنگنه، تحمل خسارتی معادل بودجه یکسال کشور و پیامدهای امنیتی ناشی از لغو یکجانبه قرارداد، چرایی اقدام و اصرار بیش از حد و خارج از روال قانونی آقای سعید جلیلی و همفکران ایشان ، موضوعی نیست که بتوان آن را به حاشیه ٔ فراموشی سپرد. اهمیت رسیدگی به این ماجرا زمانی بیشتر احساس می شود که توجه کنیم عملکرد این جریان طی سه دهه اخیر، همواره علیه منافع و مصالح کشور بوده است.
نقش این جریان در کارشکنی و تخریب دیپلماسی و دستاوردهای ایران در معاهده تاریخی برجام و ممانعت از حل مسائل کشور در عرصه ی سیاست خارجی از طریق دیپلماسی ، و طی روزهای اخیر مخالفت با مذاکره و تأکید بر ادامه جنگ و وارد آمدن خسارات فراوان و نابودی زیر ساختهای کشور که خواست رژیم صهیونیستی است، برکسی پوشیده نیست.
اکنون که با صدور حکم برائت آقای مهندس زنگنه پوچی اتهامات و ادعاهای این جریان علیه قرار داد مذکور روشن شده است، حزب توسعه ملی ایران اسلامی از قوه قضائیه میخواهد
۱-متن حکم دادگاه جهت اطلاع افکار عمومی منتشر شود
۲- در اسرع وقت به عملکرد آقای جلیلی و جریان مذکور که موجب وارد آمدن میلیاردها دلار خسارت به کشور شده است رسیدگی و نتیجه آن را به ملت گزارش کند.
۳-صرفنظر از اصل قرار داد که چنان که گذشت به نفع کشور بوده است، در صورتی که در روند قرار داد فسادی صورت گرفته است، مفسدان به ملت معرفی و مورد پیگرد قانونی قرار گیرند.
۴- شایعاتی مبنی بر ، ایجاد محدودیتهایی برای قاضی پرونده و ارجاع پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبه دیگر مطرح شده است. ما فعلاً در باره این شایعات اظهار نظری نمیکنیم. شفافیت و گزارش صریح به افکار عمومی تنها راه جلوگیری از اعمال نفوذهای احتمالی و دخالت اغراض سیاسی در مسیر پرونده خواهد بود. حزب توسعه ضمن قدردانی از قاضی شجاع پرونده که در برابر فشارها و اعمال نفوذها استقلال خود را حفظ کرده است، وظیفه خود میداند، موضوع رسیدگی قانونی و مجازات کسانی که چنین زیان هنگفتی را بر کشور تحمیل کرده اند، پیگیری کند.
حزب توسعه ملی ایران اسلامی
۱۴۰۵/۴/۲۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍13❤2
پتیارهٔ*جنگ
جنگ برای هیچچیز خوب نیست!(ادوین استار)
گمان نمیکنم کسی با شنیدن کلمهٔ جنگ، تصویر روشن و دلنشینی در ضمیرش پیدا شود.
برای صاحب این قلم -همچنان که برای بسیاری- جنگ در یک کلمه یعنی تباهی!
آنکه بر طبل جنگ میکوبد اگر خُردَکبهرهای از قوّهٔ تخیّل داشتهباشد میتواند تصویر تلخ بسیاری از فجایعی را که از بطن پتیارهٔ جنگ متولّد میشود پیش چشمانش تصوّر کند.
هرجا که این دیو دمان و درندهخویِ آدمیخواره پای بگذارد گیاه زندگی از رُستن تَن میزند.
در “مرتع وخیم” مرگ جز آوارگی و فقر و فلاکت و پوچی و بیآیندگی و انحطاط آدمیت نمیروید.
جنگ، جانشکار و خونآشام است.
جنگ به دوزخ میماند؛ با معدهاش سیریناپذیر، هرچه هم آدمی با رؤیاها و آرزوهایش بخورد“هنوزش نَعرهٔ هَلْ مِنْ مَزید است”
شوربختانه سیاستمدارانِ عالَم عموماً تهیمایهترینِ افراد از حیث عاطفه و مروّت و مردمی و شرافتاند. سهراب بیدلیل نسروده بود: من قطاری دیدم که سیاست میبُرد و چه خالی میرفت!
آنچه در خیالِ خام ایشان میگذرد سود و سرمایه و نام و مقام است. وقتی فرمان جنگ به دست چنین موجودات پلید شوریدهعقلی باشد برایشان چه فرق میکند هدفِ بمب و موشکها مدرسه است یا بیمارستان، سالن ورزشی است یا آسایشگاه یک پادگان، پالایشگاه است یا کارخانه!
پتیارهٔ جنگ که در سر یک سیاستمدار مختلالشعور خانه کند جان بیمار او جز به قتل و نابودی و انهدام خرسند نمیشود. بوی خون، مشامش را نوازش میکند و از شنیدن ضجّههای جگرسوز مادرانی که اطفال معصومشان شرحهشرحه شدهاند جان پلیدش فربه میشود. از دیدن اشک و اندوه و ویرانی پدری که به دنبال پیکر پارهپارهٔ خانوادهاش در زیر خروارها آوار میگردد شکوفان و شادمان میشود. از بیکسیِ طفلی که پدر و مادرش خاک و خاکستر شدهاند احساس فتح و فیروزی میکند.
برای جانور آدمیخواری که از بوی دلار و نفت و قدرت سرمست و سرشار و از آدمیت تهی شدهاست چه اهمیتی دارد که با انفجار هر بمب چه آرزوهای نجیبی در زیر خاک دفن میشود و چه قصّهها و چه نقّاشیهایی ناتمام بر جای میماند! فرصت یگانهٔ حیات را از انسانهایی بیدفاع و مظلوم گرفتن رسالتی بر دوش خودش و اذنابش میبیند. او از لرزش دل نازک مادری که جگرگوشهاش در پرتافتادهترین پادگان مرزی سرباز است چه خبر دارد!
شهوت قدرت چنین سیاستمدارانی جز با ریختن خون و جز با به آتش کشیدن اسباب و سامان آدمیان فرونمینشیند.
نوای گوشنواز چنین نامردمانی جز صفیر نفسگیر فشنگ و موشک و بمب نیست.
در دوزخ ضمیر چنین شیاطین رجیمی جز آتش نکبت و نفرت و نُحوست نمیبینی.
و اینک سوختبار چنین جان تاریک دوزخیی، جان و جهان مردمان رنجور و بینوایی است که ماییم! مردمانی که تاریخ تا منتهای توان و مقدوراتش در حقّ ایشان نامردی و نانجیبی کردهاست. اگر گاه روزنهٔ امیدی هم برای بهبود زمانه و زندگانی ما پیدا میشدهاست این روزنه به دست همین ارباب بیمروّت کاخ سیاست کور و مسدود میشدهاست. “ما بیچرا زندگانیم” پنداری! آویزان از کنارههای زندگی و بیخبر و بیبهره از متن زندگی.
جهان گویی برای چنین گرگصفتان آدمیخواری مِلکِ طِلقی است که اختیار عرصه و اعیانش یکجا در عهدهٔ تصرّف ایشان است و هر جای از آن را چنانکه هست اگر نپسندند با زبان زور و منطق خشونت به اصلاح و تغییرش میکوشند تا بدان شکل و اندازه که مطلوب ایشان است درآید.
جهان جای زیباتری برای زیستن آدمیان میبود اگر بسیاری از کارگزاران امور عالم نه در اتاقهای فرماندهی که در سلولهای انفرادی دارالمجانین به بند کشیده میشدند.
چه باشد از بلای جنگ صعبتر
که کس امان نیابد از بلای او
شراب او ز خون مرد رنجبر
وز استخوان کارگر غذای او
.
.
کجاست روزگار صلح و ایمنی
شکفته مرز و باغ دلگشای او
کجاست عهد راستی و مردمی
فروغ عشق و تابش ضیای او
کجاست دور یاری و برابری
حیات جاودانی و صفای او
زهی کبوتر سپید آشتی
که دل برد سرود جانفزای او
*پتیاره: مخلوق و موجود اهریمنی را گویند.
حامد خاتمیپور
#فرهیختگان روزن آگاهی
جنگ برای هیچچیز خوب نیست!(ادوین استار)
گمان نمیکنم کسی با شنیدن کلمهٔ جنگ، تصویر روشن و دلنشینی در ضمیرش پیدا شود.
برای صاحب این قلم -همچنان که برای بسیاری- جنگ در یک کلمه یعنی تباهی!
آنکه بر طبل جنگ میکوبد اگر خُردَکبهرهای از قوّهٔ تخیّل داشتهباشد میتواند تصویر تلخ بسیاری از فجایعی را که از بطن پتیارهٔ جنگ متولّد میشود پیش چشمانش تصوّر کند.
هرجا که این دیو دمان و درندهخویِ آدمیخواره پای بگذارد گیاه زندگی از رُستن تَن میزند.
در “مرتع وخیم” مرگ جز آوارگی و فقر و فلاکت و پوچی و بیآیندگی و انحطاط آدمیت نمیروید.
جنگ، جانشکار و خونآشام است.
جنگ به دوزخ میماند؛ با معدهاش سیریناپذیر، هرچه هم آدمی با رؤیاها و آرزوهایش بخورد“هنوزش نَعرهٔ هَلْ مِنْ مَزید است”
شوربختانه سیاستمدارانِ عالَم عموماً تهیمایهترینِ افراد از حیث عاطفه و مروّت و مردمی و شرافتاند. سهراب بیدلیل نسروده بود: من قطاری دیدم که سیاست میبُرد و چه خالی میرفت!
آنچه در خیالِ خام ایشان میگذرد سود و سرمایه و نام و مقام است. وقتی فرمان جنگ به دست چنین موجودات پلید شوریدهعقلی باشد برایشان چه فرق میکند هدفِ بمب و موشکها مدرسه است یا بیمارستان، سالن ورزشی است یا آسایشگاه یک پادگان، پالایشگاه است یا کارخانه!
پتیارهٔ جنگ که در سر یک سیاستمدار مختلالشعور خانه کند جان بیمار او جز به قتل و نابودی و انهدام خرسند نمیشود. بوی خون، مشامش را نوازش میکند و از شنیدن ضجّههای جگرسوز مادرانی که اطفال معصومشان شرحهشرحه شدهاند جان پلیدش فربه میشود. از دیدن اشک و اندوه و ویرانی پدری که به دنبال پیکر پارهپارهٔ خانوادهاش در زیر خروارها آوار میگردد شکوفان و شادمان میشود. از بیکسیِ طفلی که پدر و مادرش خاک و خاکستر شدهاند احساس فتح و فیروزی میکند.
برای جانور آدمیخواری که از بوی دلار و نفت و قدرت سرمست و سرشار و از آدمیت تهی شدهاست چه اهمیتی دارد که با انفجار هر بمب چه آرزوهای نجیبی در زیر خاک دفن میشود و چه قصّهها و چه نقّاشیهایی ناتمام بر جای میماند! فرصت یگانهٔ حیات را از انسانهایی بیدفاع و مظلوم گرفتن رسالتی بر دوش خودش و اذنابش میبیند. او از لرزش دل نازک مادری که جگرگوشهاش در پرتافتادهترین پادگان مرزی سرباز است چه خبر دارد!
شهوت قدرت چنین سیاستمدارانی جز با ریختن خون و جز با به آتش کشیدن اسباب و سامان آدمیان فرونمینشیند.
نوای گوشنواز چنین نامردمانی جز صفیر نفسگیر فشنگ و موشک و بمب نیست.
در دوزخ ضمیر چنین شیاطین رجیمی جز آتش نکبت و نفرت و نُحوست نمیبینی.
و اینک سوختبار چنین جان تاریک دوزخیی، جان و جهان مردمان رنجور و بینوایی است که ماییم! مردمانی که تاریخ تا منتهای توان و مقدوراتش در حقّ ایشان نامردی و نانجیبی کردهاست. اگر گاه روزنهٔ امیدی هم برای بهبود زمانه و زندگانی ما پیدا میشدهاست این روزنه به دست همین ارباب بیمروّت کاخ سیاست کور و مسدود میشدهاست. “ما بیچرا زندگانیم” پنداری! آویزان از کنارههای زندگی و بیخبر و بیبهره از متن زندگی.
جهان گویی برای چنین گرگصفتان آدمیخواری مِلکِ طِلقی است که اختیار عرصه و اعیانش یکجا در عهدهٔ تصرّف ایشان است و هر جای از آن را چنانکه هست اگر نپسندند با زبان زور و منطق خشونت به اصلاح و تغییرش میکوشند تا بدان شکل و اندازه که مطلوب ایشان است درآید.
جهان جای زیباتری برای زیستن آدمیان میبود اگر بسیاری از کارگزاران امور عالم نه در اتاقهای فرماندهی که در سلولهای انفرادی دارالمجانین به بند کشیده میشدند.
چه باشد از بلای جنگ صعبتر
که کس امان نیابد از بلای او
شراب او ز خون مرد رنجبر
وز استخوان کارگر غذای او
.
.
کجاست روزگار صلح و ایمنی
شکفته مرز و باغ دلگشای او
کجاست عهد راستی و مردمی
فروغ عشق و تابش ضیای او
کجاست دور یاری و برابری
حیات جاودانی و صفای او
زهی کبوتر سپید آشتی
که دل برد سرود جانفزای او
*پتیاره: مخلوق و موجود اهریمنی را گویند.
حامد خاتمیپور
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤10🔥2
فرشاد مومنی: عبور از پیامدهای جنگ بدون اصلاح سیاستهای اقتصادی ممکن نیست
مومنی،اقتصاددان:
ایران در فاصله سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ به تورمیترین اقتصاد منطقه تبدیل شده و در عین حال از نظر رشد اقتصادی نیز در میان ۱۵ کشور منطقه رتبه چهاردهم را د اختصاص داده است.
نظام تصمیمگیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد و باید ریل اداره اقتصاد ملی به صورت اساسی تغییر کند.
هرچه به سالهای اخیر نزدیکتر میشویم، قفلشدگی اقتصاد ایران در تورمهای دو رقمی نیز افزایش یافته است.
نظام تصمیمگیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد.
شرایط «نه جنگ، نه صلح» فرسایش اقتصاد ایران را تشدید می کند / ایسنا
#فرهیختگان روزن آگاهی
مومنی،اقتصاددان:
ایران در فاصله سالهای ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ به تورمیترین اقتصاد منطقه تبدیل شده و در عین حال از نظر رشد اقتصادی نیز در میان ۱۵ کشور منطقه رتبه چهاردهم را د اختصاص داده است.
نظام تصمیمگیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد و باید ریل اداره اقتصاد ملی به صورت اساسی تغییر کند.
هرچه به سالهای اخیر نزدیکتر میشویم، قفلشدگی اقتصاد ایران در تورمهای دو رقمی نیز افزایش یافته است.
نظام تصمیمگیری اقتصادی کشور به یک تغییر بنیادی و سیستمی نیاز دارد.
شرایط «نه جنگ، نه صلح» فرسایش اقتصاد ایران را تشدید می کند / ایسنا
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍7
رسانهها در ایران پساجنگ – از انحصار تا تکثر خردمندانه
موسی اکرمی، استاد فلسفه
مدیریت ارتباطات، شمارهی ۱۹۳، خرداد ماه ۱۴۰۵
مقدمه. روزنهی امید پس از طوفان
با همهی فرازونشیبهای تلخ جنگ، این روزها نسیمی از امید در فضای سیاسی ایران وزیده است. مذاکرات میان ایران و آمریکا، اگرچه پرپیچوخماند، ولی شاید سرآغازی بر پایان یک دورهی فرسایشی و ورود به فصلی تازه از صلح پایدار، بازسازی همهجانبه، و زندگی در سایهی آزادی و عدالت نسبی باشند. تجربهی جنگ به ما آموخت که موشک و سنگر به تنهایی نمیتوانند کشوری را تابآور کنند؛ نرمافزار اصلی بقا، «اعتماد»، «حمایت مردمی»، و «ارتباطات شفاف» هستند. در چنین فضایی، رسانهها نه در حاشیه بلکه در نقطهی کانونی بازسازی ملی قرار میگیرند. پرسش این است: در ایران پساجنگ، چه الگویی از رسانه میتواند هم نیاز به آزادی و تنوع را برآورده کند، هم امنیت و انسجام را حفظ نماید؟ این نوشتهی کوتاه، نگاهی به جایگاه، حقوق و وظایف بازیگران گوناگون عرصهی رسانه در افق فردایی است که شاید نزدیک باشد.
یکم. اهمیت رسانهها در دوران پساجنگ: چرا بدون رسانههای نیرومند بازسازی ممکن نیست؟
هنگامی که آتش جنگ خاموش میشود، نخستین ویرانهای که باید بازسازی شود، اعتماد عمومی است. جنگ، جامعه را چند پاره میکند: گروهی جان باختهاند، گروهی آواره شدهاند، گروهی از سود جنگ ثروتمند گردیده، و گروهی به فقر مطلق رسیدهاند، و گروهی إحساس میکنند که به اهدافی دست نیافتهاند. بدون رسانههای مستقل و کارآمد، زخمهای روانی گوناگون بخش بزرگی از مردم هرگز التیام نمییابند. رسانهها در پساجنگ سه نقش حیاتی ایفا میکنند:
۱. شفافسازی دربارهی حقیقت جنگ تا آشکار گردد که بهراستی چرا جنگ روی داد؟ چه کسانی یا چه نهادهائی در بیرون و درون کشور چه تصمیمهای مهمی گرفتند، چه کسانی سود بردند، چه کسانی زیان دیدند، و چه کسانی مجازات شدند یا باید مجازات شوند؟
۲. نظارت بر فرآیند بازسازی: تعیین اولویتهای تخصیص منابع مالی و اعتباری، تعیین شایستهی اولویتهای بازسازی، و جلوگیری از فساد در قراردادهای عظیم عمرانی و توزیع کمکهای بینالمللی.
۳. ایجاد فضای گفتوگوی شایستهی ملی میان قربانیان، بازماندگان، نظامیان و مسئولان سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی.
کشورهایی که پس از جنگ، رسانههای خود را آزاد و رقابتی کردهاند (مانند آلمان پس از ۱۹۴۵ یا آفریقای جنوبی پس از آپارتاید)، بسیار زودتر از کشورهایی که رسانه را در انحصار دولتی نگه داشتهاند، به ثبات رسیدند.
دوم. گونهشناسی رسانهها در افق جدید: از دولتی تا مستقل
در ایران پساجنگ، به جای الگوی «رسانهی تکصدا»ی دوران جنگ، باید به استقبال زیستبومسامانهی فرهنگی و سیاسی متنوع رفت:
۱. رسانههای دولتی و حاکمیتی (صداوسیما، خبرگزاریهای رسمی). این رسانهها دیگر ابزار «تبلیغ جنگ» نیستند؛ بلکه وظیفه دارند به رسانهی خدمات عمومی تبدیل شوند، یعنی باید با احترام به قانون میزبان همهی صداها – حتی منتقدان دولت – باشند. در آلمان پساجنگ، شبکههای عمومی الگوی موفقی از تعادل میان دولتی بودن و استقلال تحریریهای ارائه دادند.
۲. رسانههای مستقل و خصوصی (روزنامهها، سایتهای خبری، و رادیوها و تلویزیونهای خصوصی که باید پدید آیند). این بخش موتور اصلی نقد سازنده و خلاقیت است. در پساجنگ، باید انحصار صدور مجوز شکسته شود و فرایند تأسیس رسانه شفاف، سریع و مبتنی بر قانون باشد. حاکمیت از طریق نهادهای قضایی و اجرایی تنها نظارت بر خطوط قرمز (عدم تشویش راستین اذهان، عدم توهین، عدم افشای اسرار نظامی) را بر عهده خواهد داشت و از هرگونه سانسور پیشاپیش و مجازات برای اقدامات تحقق نیافته دروری خواهد جست.
۳. رسانههای اجتماعی و پلتفرمهای اینترنتی. فضای مجازی میدان جدید نبرد افکار است. در دوران پساجنگ، باید قانونگذاری هوشمند (برای نمونه الزام به شفافیت الگوریتمها، مقابله با اخبار جعلی با همکاری خود پلتفرمها) جایگزین قطعیهای مکرر اینترنت و فیلترینگ گسترده شود.
متن کامل:
https://musaakrami.blogfa.com/post/437
#فرهیختگان روزن آگاهی
موسی اکرمی، استاد فلسفه
مدیریت ارتباطات، شمارهی ۱۹۳، خرداد ماه ۱۴۰۵
مقدمه. روزنهی امید پس از طوفان
با همهی فرازونشیبهای تلخ جنگ، این روزها نسیمی از امید در فضای سیاسی ایران وزیده است. مذاکرات میان ایران و آمریکا، اگرچه پرپیچوخماند، ولی شاید سرآغازی بر پایان یک دورهی فرسایشی و ورود به فصلی تازه از صلح پایدار، بازسازی همهجانبه، و زندگی در سایهی آزادی و عدالت نسبی باشند. تجربهی جنگ به ما آموخت که موشک و سنگر به تنهایی نمیتوانند کشوری را تابآور کنند؛ نرمافزار اصلی بقا، «اعتماد»، «حمایت مردمی»، و «ارتباطات شفاف» هستند. در چنین فضایی، رسانهها نه در حاشیه بلکه در نقطهی کانونی بازسازی ملی قرار میگیرند. پرسش این است: در ایران پساجنگ، چه الگویی از رسانه میتواند هم نیاز به آزادی و تنوع را برآورده کند، هم امنیت و انسجام را حفظ نماید؟ این نوشتهی کوتاه، نگاهی به جایگاه، حقوق و وظایف بازیگران گوناگون عرصهی رسانه در افق فردایی است که شاید نزدیک باشد.
یکم. اهمیت رسانهها در دوران پساجنگ: چرا بدون رسانههای نیرومند بازسازی ممکن نیست؟
هنگامی که آتش جنگ خاموش میشود، نخستین ویرانهای که باید بازسازی شود، اعتماد عمومی است. جنگ، جامعه را چند پاره میکند: گروهی جان باختهاند، گروهی آواره شدهاند، گروهی از سود جنگ ثروتمند گردیده، و گروهی به فقر مطلق رسیدهاند، و گروهی إحساس میکنند که به اهدافی دست نیافتهاند. بدون رسانههای مستقل و کارآمد، زخمهای روانی گوناگون بخش بزرگی از مردم هرگز التیام نمییابند. رسانهها در پساجنگ سه نقش حیاتی ایفا میکنند:
۱. شفافسازی دربارهی حقیقت جنگ تا آشکار گردد که بهراستی چرا جنگ روی داد؟ چه کسانی یا چه نهادهائی در بیرون و درون کشور چه تصمیمهای مهمی گرفتند، چه کسانی سود بردند، چه کسانی زیان دیدند، و چه کسانی مجازات شدند یا باید مجازات شوند؟
۲. نظارت بر فرآیند بازسازی: تعیین اولویتهای تخصیص منابع مالی و اعتباری، تعیین شایستهی اولویتهای بازسازی، و جلوگیری از فساد در قراردادهای عظیم عمرانی و توزیع کمکهای بینالمللی.
۳. ایجاد فضای گفتوگوی شایستهی ملی میان قربانیان، بازماندگان، نظامیان و مسئولان سیاسی و اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی.
کشورهایی که پس از جنگ، رسانههای خود را آزاد و رقابتی کردهاند (مانند آلمان پس از ۱۹۴۵ یا آفریقای جنوبی پس از آپارتاید)، بسیار زودتر از کشورهایی که رسانه را در انحصار دولتی نگه داشتهاند، به ثبات رسیدند.
دوم. گونهشناسی رسانهها در افق جدید: از دولتی تا مستقل
در ایران پساجنگ، به جای الگوی «رسانهی تکصدا»ی دوران جنگ، باید به استقبال زیستبومسامانهی فرهنگی و سیاسی متنوع رفت:
۱. رسانههای دولتی و حاکمیتی (صداوسیما، خبرگزاریهای رسمی). این رسانهها دیگر ابزار «تبلیغ جنگ» نیستند؛ بلکه وظیفه دارند به رسانهی خدمات عمومی تبدیل شوند، یعنی باید با احترام به قانون میزبان همهی صداها – حتی منتقدان دولت – باشند. در آلمان پساجنگ، شبکههای عمومی الگوی موفقی از تعادل میان دولتی بودن و استقلال تحریریهای ارائه دادند.
۲. رسانههای مستقل و خصوصی (روزنامهها، سایتهای خبری، و رادیوها و تلویزیونهای خصوصی که باید پدید آیند). این بخش موتور اصلی نقد سازنده و خلاقیت است. در پساجنگ، باید انحصار صدور مجوز شکسته شود و فرایند تأسیس رسانه شفاف، سریع و مبتنی بر قانون باشد. حاکمیت از طریق نهادهای قضایی و اجرایی تنها نظارت بر خطوط قرمز (عدم تشویش راستین اذهان، عدم توهین، عدم افشای اسرار نظامی) را بر عهده خواهد داشت و از هرگونه سانسور پیشاپیش و مجازات برای اقدامات تحقق نیافته دروری خواهد جست.
۳. رسانههای اجتماعی و پلتفرمهای اینترنتی. فضای مجازی میدان جدید نبرد افکار است. در دوران پساجنگ، باید قانونگذاری هوشمند (برای نمونه الزام به شفافیت الگوریتمها، مقابله با اخبار جعلی با همکاری خود پلتفرمها) جایگزین قطعیهای مکرر اینترنت و فیلترینگ گسترده شود.
متن کامل:
https://musaakrami.blogfa.com/post/437
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2👍2
شاهد بیخردی و توهم بیشتر هستیم
عبدالله ناصری
مرگِ رهبرِ مقتول جمهوری اسلامی برای مخالفان جوانش، التیامی بر زخمهای آنها بود. بهرغم «بنرگردانی»ها و عزاداریهای شبانه و تشییع پرهزینهی جنازهاش، سپاهِ حاکم نتوانست از آن بهرهی لازم را بردارد. بهرهی مفید مگر چه بوده است؟ باید گفت «جا انداختن انتقامِ خونِ رهبر» و ترسان کردنِ ترامپ از حملهی سهباره به کشورمان به جایی نرسید.
اگرچه بعضی از تحلیلگران، به روزگاران مذاکره و تفاهم با آمریکا، در نظر داشتند که این دوام نخواهد داشت، با توجه به اعلام رضایت نسبی رهبر از آن (البته به کراهت)، سرعت آغاز جنگ سوم را کسی احتمال نمیداد.
اکنون جنگ جدید آغاز شده و چند روزی است جنوبیهای مظلوم در آتشِ بیدرایتی سپاه میسوزند. اگر تفاهمنامهی اسلامآباد ـ ژنو از حیطهی سودمندی بیرون شود، خیلی دور خواهد بود که ترامپ، به عنوان بازندهی جنگ دوم، در جنگ جاری پیروز نباشد.
به تکرار گفته و نوشته شد جمهوری اسلامی سوم، با هر رهبری، اقتدار و ساماندهی عصر «خامنهای اول» را نخواهد داشت و این، یقیناً به سود «گذارطلبان» (اکثریت مردم) است. فارغ از توان مجتبی خامنهای، رهبر سوم جمهوری اسلامی، زیر پا گذاشتن تفاهمنامهی مذکور از سوی ترامپ یا سپاه، تصریح به «بیخردی» است.
«باربارا تاکمن»، تاریخنگار آمریکایی، اگر زنده میبود و جلد دومی برای شاهکارش «عصر بیخردی» مینوشت، شاهد پنجم تاریخی خود را جنگ آمریکا و جمهوری اسلامی نشان میداد؛ بعد از چهارمین نمونه که درگیری آمریکاییها با ویتنام است.
درک درست و فراگیر از انقلاب ۵۷، اگر حاکمان امروز میداشتند و تاریخ ایران و اسلام سیاسی را اندیشهمندانه خوانده بودند، سیاستهای مغایر با منافع ملی را، که در اصل گفتمان اصلی تاکمن است، اتخاذ نمیکردند.
هرچند دورهی مجتبای پسر، از عصر پدر، برای گذار از حکومت دینی سادهتر خواهد شد، اما بیم آن میرود دودستگی حکومت در «جنگ» و «صلح» با آمریکا، به دلیل برتری سپاه، ایران را ویرانهتر کند.
شایسته و بایسته آن است که تمام کنشگران، مردم به ستوهآمده و ناراضیان از جمهوری اسلامی، قویتر از پیش جنگ کنونی را محکوم کرده و حکومت را وادار به تداوم مسیر عقلانی تفاهمنامهی اسلامآباد کنند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
عبدالله ناصری
مرگِ رهبرِ مقتول جمهوری اسلامی برای مخالفان جوانش، التیامی بر زخمهای آنها بود. بهرغم «بنرگردانی»ها و عزاداریهای شبانه و تشییع پرهزینهی جنازهاش، سپاهِ حاکم نتوانست از آن بهرهی لازم را بردارد. بهرهی مفید مگر چه بوده است؟ باید گفت «جا انداختن انتقامِ خونِ رهبر» و ترسان کردنِ ترامپ از حملهی سهباره به کشورمان به جایی نرسید.
اگرچه بعضی از تحلیلگران، به روزگاران مذاکره و تفاهم با آمریکا، در نظر داشتند که این دوام نخواهد داشت، با توجه به اعلام رضایت نسبی رهبر از آن (البته به کراهت)، سرعت آغاز جنگ سوم را کسی احتمال نمیداد.
اکنون جنگ جدید آغاز شده و چند روزی است جنوبیهای مظلوم در آتشِ بیدرایتی سپاه میسوزند. اگر تفاهمنامهی اسلامآباد ـ ژنو از حیطهی سودمندی بیرون شود، خیلی دور خواهد بود که ترامپ، به عنوان بازندهی جنگ دوم، در جنگ جاری پیروز نباشد.
به تکرار گفته و نوشته شد جمهوری اسلامی سوم، با هر رهبری، اقتدار و ساماندهی عصر «خامنهای اول» را نخواهد داشت و این، یقیناً به سود «گذارطلبان» (اکثریت مردم) است. فارغ از توان مجتبی خامنهای، رهبر سوم جمهوری اسلامی، زیر پا گذاشتن تفاهمنامهی مذکور از سوی ترامپ یا سپاه، تصریح به «بیخردی» است.
«باربارا تاکمن»، تاریخنگار آمریکایی، اگر زنده میبود و جلد دومی برای شاهکارش «عصر بیخردی» مینوشت، شاهد پنجم تاریخی خود را جنگ آمریکا و جمهوری اسلامی نشان میداد؛ بعد از چهارمین نمونه که درگیری آمریکاییها با ویتنام است.
درک درست و فراگیر از انقلاب ۵۷، اگر حاکمان امروز میداشتند و تاریخ ایران و اسلام سیاسی را اندیشهمندانه خوانده بودند، سیاستهای مغایر با منافع ملی را، که در اصل گفتمان اصلی تاکمن است، اتخاذ نمیکردند.
هرچند دورهی مجتبای پسر، از عصر پدر، برای گذار از حکومت دینی سادهتر خواهد شد، اما بیم آن میرود دودستگی حکومت در «جنگ» و «صلح» با آمریکا، به دلیل برتری سپاه، ایران را ویرانهتر کند.
شایسته و بایسته آن است که تمام کنشگران، مردم به ستوهآمده و ناراضیان از جمهوری اسلامی، قویتر از پیش جنگ کنونی را محکوم کرده و حکومت را وادار به تداوم مسیر عقلانی تفاهمنامهی اسلامآباد کنند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍14👎3❤1🤬1
در برابر خطر جنگ، برای زندگی و صلح
محمدرضا نیکفر
جنگ چه شدت بگیرد، چه در چرخهی فرسایشی کنونی خود بماند، عواقب وخیمی برای کشور دارد. هیچ طرفی پیروز نخواهد شد. وظیفهی لحظه، دفاع از مذاکره و صلح است. حق زندگی مقدم بر هر گونه ملاحظهای است.
دوباره جنگ آغاز شد. تصمیمگیرندگان در حکومت ولایی-نظامی میپندارند استفاده از تنگه هرمز به آنان قدرتی بیهمتا میدهد برای اِعمال فشار بر آمریکا و دیگران و از طریق دیگران بر آمریکا. اگر بر سر این پندار گزاف بمانند، اگر هر چه زودتر به تنشزدایی نپردازند و باب مذاکره را نگشایند، محتمل است که در برابر یک ائتلاف بسیار قدرتمند قرار گیرند، ائتلافی به رهبری آمریکا، متشکل از کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و شمار فزایندهای از کشورهای اروپایی عضو ناتو. اسرائیل هم محتملاً در مرحلهای به اقدام نظامی علیه ایران رو خواهد آورد. ممکن است به قصد تحریک، ابتدا هجوم تا حدی آرامگرفتهاش به لبنان را از نو شدت دهد.
... سه مسئله
اکنون معمولاً در توضیح نزاع میان ایران و آمریکا از سه مسئلهی مشخص نام میبرند: موضوع نیروهای بهاصطلاح «نیابتی»، موضوع برنامهی هستهای ایران، و موضوع تنگهی هرمز.
تنها تأکید بر اینکه هیچ کدام از این مسئلهها به آمریکا و متحدانش ربطی ندارد، مشکلی را حل نمیکند. بر سر هر کدام از آنها باید موضعی چارهجویانه در موقعیت مشخص داشت، نه از منظر جهانی که به ارادهی نیک ما امپریالیسم و ارتجاع از آن حذف میشود.
در بارهی «نیابتی»ها. موضوع را نمیتوان پس زد، با گفتن اینکه اسرائیل و آمریکا هم در «اپوزیسیون» ایرانی، گروهها و رسانههای نیابتیهای خود را دارند و در کشورهای دیگر هم با ایجاد گروههای وابسته به خود و حکومتهای از پیش وابسته، دخالت میکنند. موضع اصولی این است: یک شرط برقراری آرامش در کشورهای منطقه و در کل منطقه این است که اصل منحصر بودن دسترسی به سلاح به حکومت، رعایت شود. تعیین سازوکار اسلحهزدایی از فضای سیاسی و اجتماعی، امر مردم هر کشوری است.
همبستگی با محرومان و ستمدیدگان مسئلهی دیگری است. اگر ابراز همبستگی، از طریق گفتوگو، بیان مشکلات خلقها برای یکدیگر، ایجاد نهادهای مقابلهی جمعی علیه ستم و تبعیض، و کمکرسانیهای غیرنظامی غیرحکومتی پیش میرفت، اکنون منطقهای آرامتر و همبستهتر داشتیم.
در بارهی برنامهی هستهای. خواست تعطیل کردن برنامهی هستهای به خیر و صلاح مردم ایران و در جهت ممانعت از مسابقهی تسلیحاتی هستهای در منطقه و جهان است. اگر از آغاز این برنامه، کار نظری، آگاهگرانه، رسانهای و کنشگرانهی جدیای علیه آن شکل میگرفت، اکنون جنبش صلح در ایران بنیادهای فکری و عملی استواری داشت.
به هر حال اکنون آشکار شده است که برنامهی هستهای تا چه حد به کشور آسیب زده، گِرد خود چگونه یک همتفافتهی نظامی−اقتصادی کنترلناپذیر ایجاد کرده و بهانه ایجاد کرده برای وارد آوردن فشار تحریمی بر کشور. اگر با آنچه خرج اورانیوم کردند، فقط بیابانزدایی میکردند و درخت میکاشتند، اکنون ایران سبز و خرّم بود ز در سرتاسر جهان از نظر نیکوکاری مثالزدنی.
بیهیچ اما و اگر باید خواهان تعطیل کردن این برنامه شد. برای تودهی اورانیوم غنیشده میتوان چارهای یافت جز آنچه آمریکا میخواهد تحمیل کند.
باید به برنامهی هستهای پایان داد، ضمن انتقاد از استاندارد دوگانهای که روا میدارد، اسرائیل برخوردار از یک زرادخانهی هستهای خارج از هرگونه کنترل باشد.
دربارهی تنگهی هرمز. این آبراهه میان ایران و عمان مشترک است. حقوق بینالملل در مورد آبراهها و سنت و عادت، تنظیمگر عبور و مرور از آناند. بردن امور تنگهی هرمز، زیر آنچه مقامات تهران به آن «ترتیبات ایرانی» میگویند، زیادهخواهیای است که با مقاومت مواجه خواهد شد. شعار حق فرمانروایی مسلّم ایرانی بر تنگه، همچون شعار حق مسلّم هستهای، به تنش و درگیری منجر میشود، ضمن اینکه به خاطر نادیده گرفتن حق دیگران نادرست است.
راه صلحآمیز، گشودن تنگهی هرمز، و چارهاندیشی دربارهی «ترتیبات» آن از راه گفتوگو میان ایران و عمان، و به بحث گذاشتن آن در کنفرانسهای منطقهای است. تأکید در این باره که آمریکا و هیچ قدرت خارجی دیگری حق دخالت در تنگه و تصمیمگیری دربارهی امور آن را ندارند، بجاست و از الزامات برقراری صلح در منطقه است.
متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمدرضا نیکفر
جنگ چه شدت بگیرد، چه در چرخهی فرسایشی کنونی خود بماند، عواقب وخیمی برای کشور دارد. هیچ طرفی پیروز نخواهد شد. وظیفهی لحظه، دفاع از مذاکره و صلح است. حق زندگی مقدم بر هر گونه ملاحظهای است.
دوباره جنگ آغاز شد. تصمیمگیرندگان در حکومت ولایی-نظامی میپندارند استفاده از تنگه هرمز به آنان قدرتی بیهمتا میدهد برای اِعمال فشار بر آمریکا و دیگران و از طریق دیگران بر آمریکا. اگر بر سر این پندار گزاف بمانند، اگر هر چه زودتر به تنشزدایی نپردازند و باب مذاکره را نگشایند، محتمل است که در برابر یک ائتلاف بسیار قدرتمند قرار گیرند، ائتلافی به رهبری آمریکا، متشکل از کشورهای عرب منطقهی خلیج فارس و شمار فزایندهای از کشورهای اروپایی عضو ناتو. اسرائیل هم محتملاً در مرحلهای به اقدام نظامی علیه ایران رو خواهد آورد. ممکن است به قصد تحریک، ابتدا هجوم تا حدی آرامگرفتهاش به لبنان را از نو شدت دهد.
... سه مسئله
اکنون معمولاً در توضیح نزاع میان ایران و آمریکا از سه مسئلهی مشخص نام میبرند: موضوع نیروهای بهاصطلاح «نیابتی»، موضوع برنامهی هستهای ایران، و موضوع تنگهی هرمز.
تنها تأکید بر اینکه هیچ کدام از این مسئلهها به آمریکا و متحدانش ربطی ندارد، مشکلی را حل نمیکند. بر سر هر کدام از آنها باید موضعی چارهجویانه در موقعیت مشخص داشت، نه از منظر جهانی که به ارادهی نیک ما امپریالیسم و ارتجاع از آن حذف میشود.
در بارهی «نیابتی»ها. موضوع را نمیتوان پس زد، با گفتن اینکه اسرائیل و آمریکا هم در «اپوزیسیون» ایرانی، گروهها و رسانههای نیابتیهای خود را دارند و در کشورهای دیگر هم با ایجاد گروههای وابسته به خود و حکومتهای از پیش وابسته، دخالت میکنند. موضع اصولی این است: یک شرط برقراری آرامش در کشورهای منطقه و در کل منطقه این است که اصل منحصر بودن دسترسی به سلاح به حکومت، رعایت شود. تعیین سازوکار اسلحهزدایی از فضای سیاسی و اجتماعی، امر مردم هر کشوری است.
همبستگی با محرومان و ستمدیدگان مسئلهی دیگری است. اگر ابراز همبستگی، از طریق گفتوگو، بیان مشکلات خلقها برای یکدیگر، ایجاد نهادهای مقابلهی جمعی علیه ستم و تبعیض، و کمکرسانیهای غیرنظامی غیرحکومتی پیش میرفت، اکنون منطقهای آرامتر و همبستهتر داشتیم.
در بارهی برنامهی هستهای. خواست تعطیل کردن برنامهی هستهای به خیر و صلاح مردم ایران و در جهت ممانعت از مسابقهی تسلیحاتی هستهای در منطقه و جهان است. اگر از آغاز این برنامه، کار نظری، آگاهگرانه، رسانهای و کنشگرانهی جدیای علیه آن شکل میگرفت، اکنون جنبش صلح در ایران بنیادهای فکری و عملی استواری داشت.
به هر حال اکنون آشکار شده است که برنامهی هستهای تا چه حد به کشور آسیب زده، گِرد خود چگونه یک همتفافتهی نظامی−اقتصادی کنترلناپذیر ایجاد کرده و بهانه ایجاد کرده برای وارد آوردن فشار تحریمی بر کشور. اگر با آنچه خرج اورانیوم کردند، فقط بیابانزدایی میکردند و درخت میکاشتند، اکنون ایران سبز و خرّم بود ز در سرتاسر جهان از نظر نیکوکاری مثالزدنی.
بیهیچ اما و اگر باید خواهان تعطیل کردن این برنامه شد. برای تودهی اورانیوم غنیشده میتوان چارهای یافت جز آنچه آمریکا میخواهد تحمیل کند.
باید به برنامهی هستهای پایان داد، ضمن انتقاد از استاندارد دوگانهای که روا میدارد، اسرائیل برخوردار از یک زرادخانهی هستهای خارج از هرگونه کنترل باشد.
دربارهی تنگهی هرمز. این آبراهه میان ایران و عمان مشترک است. حقوق بینالملل در مورد آبراهها و سنت و عادت، تنظیمگر عبور و مرور از آناند. بردن امور تنگهی هرمز، زیر آنچه مقامات تهران به آن «ترتیبات ایرانی» میگویند، زیادهخواهیای است که با مقاومت مواجه خواهد شد. شعار حق فرمانروایی مسلّم ایرانی بر تنگه، همچون شعار حق مسلّم هستهای، به تنش و درگیری منجر میشود، ضمن اینکه به خاطر نادیده گرفتن حق دیگران نادرست است.
راه صلحآمیز، گشودن تنگهی هرمز، و چارهاندیشی دربارهی «ترتیبات» آن از راه گفتوگو میان ایران و عمان، و به بحث گذاشتن آن در کنفرانسهای منطقهای است. تأکید در این باره که آمریکا و هیچ قدرت خارجی دیگری حق دخالت در تنگه و تصمیمگیری دربارهی امور آن را ندارند، بجاست و از الزامات برقراری صلح در منطقه است.
متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
Radiozamaneh
در برابر خطر جنگ، برای زندگی و صلح
محمدرضا نیکفر ـ جنگ چه شدت بگیرد، چه در چرخهی فرسایشی کنونی خود بماند، عواقب وخیمی برای کشور دارد. هیچ طرفی پیروز نخواهد شد. وظیفهی لحظه، دفاع از مذاکره و صلح است. حق زندگی مقدم بر هر گونه ملاحظهای است.
👍6❤4🤬1
برای مردم جنوب ایران، برای صبر و استقامتشان، برای مظلومیتشان، برای رنجی که میکشند
هادی حیدری
جمعه بیست و ششم تیرماه هزار و چهارصد و پنج
#فرهیختگان روزن آگاهی
هادی حیدری
جمعه بیست و ششم تیرماه هزار و چهارصد و پنج
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤26
نبرد برای هرمز؛ سناریوی عملیات ترکیبی علیه جنوب ایران
حسین قتیب
گروهی بر این باورند که ایالات متحده به دلیل گرمای شدید جنوب ایران، دشواری عملیات زمینی و نزدیکشدن به محاسبات انتخاباتی، به یک رشته حملات هوایی و موشکی محدود بسنده خواهد کرد و دستکم تا سال آینده وارد مرحله تازهای از جنگ نخواهد شد. این احتمال را نمیتوان کاملاً کنار گذاشت؛ اما الگوی اهداف انتخابشده در هفتههای اخیر نشان میدهد که سناریوی خطرناکتری نیز باید جدی گرفته شود: تبدیل جنگ از عملیات تنبیهی علیه مراکز فرماندهی و موشکی، به یک کارزار مستمر برای سلب کنترل ایران بر سواحل جنوبی، تنگه هرمز و شبکه صادرات انرژی.
در جنگ پیشین، تمرکز اصلی بر «سر» و «اعصاب» ساختار نظامی ایران بود: ستادهای فرماندهی، سامانههای پدافندی، مراکز ارتباطی، فرماندهان ارشد و گرههای هدایت عملیات. هدف، ایجاد فلج موقت در نظام فرماندهی و کنترل بود. اما در مرحله کنونی، به نظر میرسد منطق عملیات به سمت هدف قرار دادن اندامهای حرکتی و تنفسی کشور تغییر کرده است: پلها، خطوط راهآهن، فرودگاهها، بنادر، برجهای کنترل دریایی، جادههای ساحلی، شبکههای برق و مخابرات و زیرساختهایی که امکان جابهجایی نیرو و پشتیبانی از عملیات دریایی را فراهم میکنند. حملات اخیر به پلهای جنوب، تأسیسات بندری و برج نظارت دریایی چابهار، در کنار تلاش آمریکا برای بازرسی یا متوقفکردن کشتیها، با چنین الگویی سازگار است.
عنوان سیاسی و حقوقی این کارزار احتمالاً «آزادی کشتیرانی»، «امنیت انرژی» و «بازگشایی تنگه هرمز» خواهد بود. واشنگتن در مذاکرات اخیر خواسته است که ایران حمله به کشتیها را متوقف کند، همه مسیرهای تنگه را بدون عوارض باز نگه دارد و عملاً از اعمال کنترل یکجانبه بر عبور دریایی صرفنظر کند. از این منظر، مسئله دیگر صرفاً برنامه موشکی یا هستهای نیست؛ موضوع اصلی این است که چه کسی قواعد عبور از هرمز را تعیین میکند.
در این سناریو، چابهار نخستین حلقه راهبردی است. چابهار تنها یک بندر تجاری نیست؛ تنها بندر اقیانوسی ایران و گره اتصال کشور به دریای عمان، افغانستان، آسیای مرکزی و شبکههای ترانزیتی شمال ـ جنوب است. از کار انداختن سامانههای کنترل ترافیک دریایی، برجهای مخابراتی، رادارهای ساحلی و راههای دسترسی آن، الزاماً به معنای اشغال بندر نیست. هدف میتواند تبدیل چابهار به بندری باشد که ایران مالک آن است، اما قادر نیست بهطور مستقل فضای دریایی پیرامونش را کنترل کند. هند اعلام کرده که ترمینال تحت مدیریت آن مستقیماً آسیب ندیده است؛ این خود میتواند نشانهای باشد که حمله، دستکم در این مرحله، نه برای نابودی کامل بندر، بلکه برای حذف قابلیتهای نظارتی و امنیتی ایران طراحی شده است.
حلقه دوم، خارک و پایانههای صادرات نفت است. حمله مستقیم و گسترده به جزیره خارک، هزینه اقتصادی و زیستمحیطی عظیمی دارد و ممکن است قیمت جهانی نفت را بهشدت بالا ببرد؛ بنابراین محتملتر است که فشار ابتدا از مسیر محاصره دریایی، بازرسی کشتیها، تهدید شرکتهای بیمه و کشتیرانی، تخریب محدود تأسیسات بارگیری و قطع ارتباط خارک با ساحل اعمال شود. هدف اصلی لزوماً نابودی ذخایر نفت نیست، بلکه ایجاد وضعیتی است که در آن ایران نفت داشته باشد، اما نتواند آن را با امنیت، نظم و ظرفیت عادی صادر کند. افزایش قیمت نفت پس از دور اخیر حملات نشان میدهد که حتی عملیات محدود نیز مستقیماً بر بازار انرژی اثر میگذارد.
احتمال تلاش برای هلی برن و کنترل جزیره را نمی توان از ذهن دور داشت.
حلقه سوم، جزایر سهگانه و نقش امارات است. ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک از نظر نظامی، ایستگاههای پیشدستانه ایران در ورودی تنگهاند. اما حمله یا تلاش برای تصرف آنها، با هدف قرار دادن یک پل یا رادار تفاوت دارد؛ چنین اقدامی میتواند امارات را از شریک پشتیبانی به طرف مستقیم جنگ تبدیل کند و واکنش شدید ایران علیه بنادر، فرودگاهها، نیروگاهها و زیرساختهای امارات را در پی داشته باشد. به همین دلیل، نقش محتمل امارات در مراحل نخست بیشتر میتواند شامل اطلاعات، پایش دریایی، پشتیبانی لجستیکی، استفاده از بنادر و فرودگاهها و ایجاد فشار حقوقی و سیاسی بر ایران باشد، نه اعزام آشکار نیرو برای اشغال جزایر. تنشهای مستقیم ایران و امارات در ماههای گذشته نیز نشان میدهد که ابوظبی با مسئلهای بسیار پرهزینه و مخاطرهآمیز روبهروست.
اما به محض ایجاد این تصور که ایران قادر به تداوم پاسخ موشکی یا پهپادی نیست این بخش می تواند در دستور کار باشد.
در سطح زمینی، هدف آمریکا احتمالاً لشکرکشی کلاسیک از نوع عراق ۲۰۰۳ نیست. اشغال هرمزگان، بوشهر، سیستانوبلوچستان یا خوزستان به صدها هزار نیرو، خطوط تدارکاتی طولانی و پذیرش جنگ فرسایشی نیاز دارد.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
حسین قتیب
گروهی بر این باورند که ایالات متحده به دلیل گرمای شدید جنوب ایران، دشواری عملیات زمینی و نزدیکشدن به محاسبات انتخاباتی، به یک رشته حملات هوایی و موشکی محدود بسنده خواهد کرد و دستکم تا سال آینده وارد مرحله تازهای از جنگ نخواهد شد. این احتمال را نمیتوان کاملاً کنار گذاشت؛ اما الگوی اهداف انتخابشده در هفتههای اخیر نشان میدهد که سناریوی خطرناکتری نیز باید جدی گرفته شود: تبدیل جنگ از عملیات تنبیهی علیه مراکز فرماندهی و موشکی، به یک کارزار مستمر برای سلب کنترل ایران بر سواحل جنوبی، تنگه هرمز و شبکه صادرات انرژی.
در جنگ پیشین، تمرکز اصلی بر «سر» و «اعصاب» ساختار نظامی ایران بود: ستادهای فرماندهی، سامانههای پدافندی، مراکز ارتباطی، فرماندهان ارشد و گرههای هدایت عملیات. هدف، ایجاد فلج موقت در نظام فرماندهی و کنترل بود. اما در مرحله کنونی، به نظر میرسد منطق عملیات به سمت هدف قرار دادن اندامهای حرکتی و تنفسی کشور تغییر کرده است: پلها، خطوط راهآهن، فرودگاهها، بنادر، برجهای کنترل دریایی، جادههای ساحلی، شبکههای برق و مخابرات و زیرساختهایی که امکان جابهجایی نیرو و پشتیبانی از عملیات دریایی را فراهم میکنند. حملات اخیر به پلهای جنوب، تأسیسات بندری و برج نظارت دریایی چابهار، در کنار تلاش آمریکا برای بازرسی یا متوقفکردن کشتیها، با چنین الگویی سازگار است.
عنوان سیاسی و حقوقی این کارزار احتمالاً «آزادی کشتیرانی»، «امنیت انرژی» و «بازگشایی تنگه هرمز» خواهد بود. واشنگتن در مذاکرات اخیر خواسته است که ایران حمله به کشتیها را متوقف کند، همه مسیرهای تنگه را بدون عوارض باز نگه دارد و عملاً از اعمال کنترل یکجانبه بر عبور دریایی صرفنظر کند. از این منظر، مسئله دیگر صرفاً برنامه موشکی یا هستهای نیست؛ موضوع اصلی این است که چه کسی قواعد عبور از هرمز را تعیین میکند.
در این سناریو، چابهار نخستین حلقه راهبردی است. چابهار تنها یک بندر تجاری نیست؛ تنها بندر اقیانوسی ایران و گره اتصال کشور به دریای عمان، افغانستان، آسیای مرکزی و شبکههای ترانزیتی شمال ـ جنوب است. از کار انداختن سامانههای کنترل ترافیک دریایی، برجهای مخابراتی، رادارهای ساحلی و راههای دسترسی آن، الزاماً به معنای اشغال بندر نیست. هدف میتواند تبدیل چابهار به بندری باشد که ایران مالک آن است، اما قادر نیست بهطور مستقل فضای دریایی پیرامونش را کنترل کند. هند اعلام کرده که ترمینال تحت مدیریت آن مستقیماً آسیب ندیده است؛ این خود میتواند نشانهای باشد که حمله، دستکم در این مرحله، نه برای نابودی کامل بندر، بلکه برای حذف قابلیتهای نظارتی و امنیتی ایران طراحی شده است.
حلقه دوم، خارک و پایانههای صادرات نفت است. حمله مستقیم و گسترده به جزیره خارک، هزینه اقتصادی و زیستمحیطی عظیمی دارد و ممکن است قیمت جهانی نفت را بهشدت بالا ببرد؛ بنابراین محتملتر است که فشار ابتدا از مسیر محاصره دریایی، بازرسی کشتیها، تهدید شرکتهای بیمه و کشتیرانی، تخریب محدود تأسیسات بارگیری و قطع ارتباط خارک با ساحل اعمال شود. هدف اصلی لزوماً نابودی ذخایر نفت نیست، بلکه ایجاد وضعیتی است که در آن ایران نفت داشته باشد، اما نتواند آن را با امنیت، نظم و ظرفیت عادی صادر کند. افزایش قیمت نفت پس از دور اخیر حملات نشان میدهد که حتی عملیات محدود نیز مستقیماً بر بازار انرژی اثر میگذارد.
احتمال تلاش برای هلی برن و کنترل جزیره را نمی توان از ذهن دور داشت.
حلقه سوم، جزایر سهگانه و نقش امارات است. ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک از نظر نظامی، ایستگاههای پیشدستانه ایران در ورودی تنگهاند. اما حمله یا تلاش برای تصرف آنها، با هدف قرار دادن یک پل یا رادار تفاوت دارد؛ چنین اقدامی میتواند امارات را از شریک پشتیبانی به طرف مستقیم جنگ تبدیل کند و واکنش شدید ایران علیه بنادر، فرودگاهها، نیروگاهها و زیرساختهای امارات را در پی داشته باشد. به همین دلیل، نقش محتمل امارات در مراحل نخست بیشتر میتواند شامل اطلاعات، پایش دریایی، پشتیبانی لجستیکی، استفاده از بنادر و فرودگاهها و ایجاد فشار حقوقی و سیاسی بر ایران باشد، نه اعزام آشکار نیرو برای اشغال جزایر. تنشهای مستقیم ایران و امارات در ماههای گذشته نیز نشان میدهد که ابوظبی با مسئلهای بسیار پرهزینه و مخاطرهآمیز روبهروست.
اما به محض ایجاد این تصور که ایران قادر به تداوم پاسخ موشکی یا پهپادی نیست این بخش می تواند در دستور کار باشد.
در سطح زمینی، هدف آمریکا احتمالاً لشکرکشی کلاسیک از نوع عراق ۲۰۰۳ نیست. اشغال هرمزگان، بوشهر، سیستانوبلوچستان یا خوزستان به صدها هزار نیرو، خطوط تدارکاتی طولانی و پذیرش جنگ فرسایشی نیاز دارد.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2👍2
👆👆👆
گزینه واقعبینانهتر، «تجزیه عملیاتی جنوب» است: قطع ارتباط میان استانها، انهدام پلها و خطوط ریلی، مسدودکردن محورهای ساحلی، مختلکردن برق و مخابرات، نابودی انبارهای سوخت و مهمات و جداکردن جزایر از شبکه پشتیبانی سرزمین اصلی. در چنین الگویی، آمریکا بدون تصرف شهرها میکوشد کاری کند که نیروهای مستقر در سواحل و جزایر نتوانند مهمات، سوخت، آب، قطعات و نیروی جایگزین دریافت کنند.
شبکه لنجها، قایقهای صیادی و شناورهای کوچک در این میان اهمیت ویژهای دارد. این شناورها فقط ابزار معیشت مردم جنوب نیستند؛ در شرایط جنگی میتوانند به شبکهای انعطافپذیر برای انتقال انسان، سوخت، مهمات و تجهیزات میان ساحل و جزایر تبدیل شوند. به همین دلیل، حمله به اسکلههای کوچک، کارگاههای تعمیر شناور، انبارهای سوخت ساحلی و حتی قایقهای ظاهراً غیرنظامی ممکن است بخشی از تلاش برای نابودی «لجستیک غیررسمی» ایران باشد. پیامد چنین راهبردی، درهمآمیختن خطرناک اهداف نظامی با اقتصاد و زندگی روزمره مردم جنوب است.
همزمان، منابع آب، نیروگاههای برق، دکلهای مخابراتی و برجهای کنترل میتوانند به اهدافی با ارزش عملیاتی بالا تبدیل شوند. در اقلیم گرم جنوب، آب و برق تنها خدمات شهری نیستند؛ بخشی از توان ادامه عملیات نظامیاند. قطع آب شیرین، برق و ارتباطات میتواند پایگاهها، بنادر و شهرهای ساحلی را بدون اشغال زمینی از کار بیندازد و جمعیت را به مهاجرت وادارد.
در این چارچوب، نیروهای ویژه و عملیات هلیبرن میتوانند نه برای اشغال گسترده جنوب ایران، بلکه برای ایجاد کنترل موقت یا پایدار بر جزایر راهبردی بهکار گرفته شوند. سناریوی محتمل، ابتدا انهدام پدافند، رادارها، سامانههای ارتباطی و مسیرهای پشتیبانی جزایر از طریق حملات هوایی و جنگ الکترونیک است؛ سپس واحدهای کوچک نیروهای ویژه با بالگرد، هواگردهای ترابری یا شناورهای تندرو وارد میشوند تا نقاط حساس مانند فرودگاه، اسکله، مرکز مخابرات، تأسیسات راداری و مراکز فرماندهی را تصرف کنند. پس از آن، نیروهای اماراتی یا واحدهای محلی تحت حمایت ائتلاف میتوانند برای تثبیت کنترل وارد شوند.
بنابراین هدف از چنین عملیاتی لزوماً فتح بندرعباس یا اشغال هرمزگان نیست. نیروهای ویژه میتوانند برای جداکردن جزایر از سرزمین اصلی، قطع خطوط تأمین آب، سوخت و مهمات و ایجاد یک وضعیت انجامشده به کار گرفته شوند؛ وضعیتی که در آن ایران برای بازپسگیری جزایر ناچار شود وارد عملیاتی پرهزینه علیه نیروهای آمریکایی یا اماراتی شود. در این سناریو، ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک تنها اهداف سرزمینی نیستند؛ کنترل آنها میتواند برای نظارت بر ورودی تنگه هرمز، استقرار حسگرها، هدایت بازرسی کشتیها و محدودکردن حضور دریایی ایران مورد استفاده قرار گیرد.
این همان نقطهای است که عملیات محدود نیروهای ویژه میتواند به هدفی بزرگتر خدمت کند: تغییر کنترل عملیاتی تنگه هرمز بدون اشغال گسترده خاک ایران. ابتدا جزایر از نظر ارتباطی و لجستیکی منزوی میشوند، سپس نقاط کلیدی آنها با یک عملیات سریع تصرف میشود و در نهایت با پوشش هوایی، دریایی و پدافندی تثبیت میگردند. در چنین الگویی، نیروهای آمریکایی نقش شکستن در، خنثیکردن مقاومت اولیه و تأمین برتری اطلاعاتی را بر عهده میگیرند و امارات میتواند نقش سیاسی و اداری کنترل جزایر را مطالبه کند.
در سناریوی یک جنگ ترکیبی علیه ایران، سیستانوبلوچستان ممکن است صرفاً یک حاشیه جغرافیایی نباشد، بلکه به جبههای برای فرسایش نیروی زمینی، اختلال در مسیر چابهار و پراکندهکردن ظرفیت امنیتی ایران تبدیل شود. ضعف زیرساختی، مرز طولانی با پاکستان و افغانستان، شبکههای قاچاق، محرومیت تاریخی و وجود گروههای مسلح بلوچ، این منطقه را برای جنگ نیابتی و عملیات نامنظم مساعد میکند.
الگوی محتمل، لزوماً تشکیل یک ائتلاف رسمی و علنی میان آمریکا و گروههای اسلامگرای سنی نیست. تجربه سوریه نشان داد که قدرتهای خارجی میتوانند با مجموعهای از گروههای محلی که از نظر فکری، سیاسی و سازمانی با یکدیگر تفاوت دارند، وارد نوعی همکاری تاکتیکی، حمایت غیرمستقیم، تقسیم جغرافیایی مأموریت و همزمانی عملیاتی شوند. در چنین وضعیتی، همه بازیگران عضو یک اتاق فرماندهی واحد نیستند، اما اقداماتشان علیه دشمن مشترک یکدیگر را تکمیل میکند. ممکن است یک بازیگر خارجی اطلاعات، ارتباطات، تجهیزات دید در شب، پهپادهای شناسایی، منابع مالی یا پوشش رسانهای فراهم کند، در حالی که نیروهای محلی وظیفه حمله به پاسگاهها، بستن جادهها، ایجاد ناامنی و فرسایش نیروهای دولتی را بر عهده گیرند.
هدف عملیاتی این گروهها احتمالاً حرکت بهسوی تهران یا اشغال پایدار استان نخواهد بود.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
گزینه واقعبینانهتر، «تجزیه عملیاتی جنوب» است: قطع ارتباط میان استانها، انهدام پلها و خطوط ریلی، مسدودکردن محورهای ساحلی، مختلکردن برق و مخابرات، نابودی انبارهای سوخت و مهمات و جداکردن جزایر از شبکه پشتیبانی سرزمین اصلی. در چنین الگویی، آمریکا بدون تصرف شهرها میکوشد کاری کند که نیروهای مستقر در سواحل و جزایر نتوانند مهمات، سوخت، آب، قطعات و نیروی جایگزین دریافت کنند.
شبکه لنجها، قایقهای صیادی و شناورهای کوچک در این میان اهمیت ویژهای دارد. این شناورها فقط ابزار معیشت مردم جنوب نیستند؛ در شرایط جنگی میتوانند به شبکهای انعطافپذیر برای انتقال انسان، سوخت، مهمات و تجهیزات میان ساحل و جزایر تبدیل شوند. به همین دلیل، حمله به اسکلههای کوچک، کارگاههای تعمیر شناور، انبارهای سوخت ساحلی و حتی قایقهای ظاهراً غیرنظامی ممکن است بخشی از تلاش برای نابودی «لجستیک غیررسمی» ایران باشد. پیامد چنین راهبردی، درهمآمیختن خطرناک اهداف نظامی با اقتصاد و زندگی روزمره مردم جنوب است.
همزمان، منابع آب، نیروگاههای برق، دکلهای مخابراتی و برجهای کنترل میتوانند به اهدافی با ارزش عملیاتی بالا تبدیل شوند. در اقلیم گرم جنوب، آب و برق تنها خدمات شهری نیستند؛ بخشی از توان ادامه عملیات نظامیاند. قطع آب شیرین، برق و ارتباطات میتواند پایگاهها، بنادر و شهرهای ساحلی را بدون اشغال زمینی از کار بیندازد و جمعیت را به مهاجرت وادارد.
در این چارچوب، نیروهای ویژه و عملیات هلیبرن میتوانند نه برای اشغال گسترده جنوب ایران، بلکه برای ایجاد کنترل موقت یا پایدار بر جزایر راهبردی بهکار گرفته شوند. سناریوی محتمل، ابتدا انهدام پدافند، رادارها، سامانههای ارتباطی و مسیرهای پشتیبانی جزایر از طریق حملات هوایی و جنگ الکترونیک است؛ سپس واحدهای کوچک نیروهای ویژه با بالگرد، هواگردهای ترابری یا شناورهای تندرو وارد میشوند تا نقاط حساس مانند فرودگاه، اسکله، مرکز مخابرات، تأسیسات راداری و مراکز فرماندهی را تصرف کنند. پس از آن، نیروهای اماراتی یا واحدهای محلی تحت حمایت ائتلاف میتوانند برای تثبیت کنترل وارد شوند.
بنابراین هدف از چنین عملیاتی لزوماً فتح بندرعباس یا اشغال هرمزگان نیست. نیروهای ویژه میتوانند برای جداکردن جزایر از سرزمین اصلی، قطع خطوط تأمین آب، سوخت و مهمات و ایجاد یک وضعیت انجامشده به کار گرفته شوند؛ وضعیتی که در آن ایران برای بازپسگیری جزایر ناچار شود وارد عملیاتی پرهزینه علیه نیروهای آمریکایی یا اماراتی شود. در این سناریو، ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک تنها اهداف سرزمینی نیستند؛ کنترل آنها میتواند برای نظارت بر ورودی تنگه هرمز، استقرار حسگرها، هدایت بازرسی کشتیها و محدودکردن حضور دریایی ایران مورد استفاده قرار گیرد.
این همان نقطهای است که عملیات محدود نیروهای ویژه میتواند به هدفی بزرگتر خدمت کند: تغییر کنترل عملیاتی تنگه هرمز بدون اشغال گسترده خاک ایران. ابتدا جزایر از نظر ارتباطی و لجستیکی منزوی میشوند، سپس نقاط کلیدی آنها با یک عملیات سریع تصرف میشود و در نهایت با پوشش هوایی، دریایی و پدافندی تثبیت میگردند. در چنین الگویی، نیروهای آمریکایی نقش شکستن در، خنثیکردن مقاومت اولیه و تأمین برتری اطلاعاتی را بر عهده میگیرند و امارات میتواند نقش سیاسی و اداری کنترل جزایر را مطالبه کند.
در سناریوی یک جنگ ترکیبی علیه ایران، سیستانوبلوچستان ممکن است صرفاً یک حاشیه جغرافیایی نباشد، بلکه به جبههای برای فرسایش نیروی زمینی، اختلال در مسیر چابهار و پراکندهکردن ظرفیت امنیتی ایران تبدیل شود. ضعف زیرساختی، مرز طولانی با پاکستان و افغانستان، شبکههای قاچاق، محرومیت تاریخی و وجود گروههای مسلح بلوچ، این منطقه را برای جنگ نیابتی و عملیات نامنظم مساعد میکند.
الگوی محتمل، لزوماً تشکیل یک ائتلاف رسمی و علنی میان آمریکا و گروههای اسلامگرای سنی نیست. تجربه سوریه نشان داد که قدرتهای خارجی میتوانند با مجموعهای از گروههای محلی که از نظر فکری، سیاسی و سازمانی با یکدیگر تفاوت دارند، وارد نوعی همکاری تاکتیکی، حمایت غیرمستقیم، تقسیم جغرافیایی مأموریت و همزمانی عملیاتی شوند. در چنین وضعیتی، همه بازیگران عضو یک اتاق فرماندهی واحد نیستند، اما اقداماتشان علیه دشمن مشترک یکدیگر را تکمیل میکند. ممکن است یک بازیگر خارجی اطلاعات، ارتباطات، تجهیزات دید در شب، پهپادهای شناسایی، منابع مالی یا پوشش رسانهای فراهم کند، در حالی که نیروهای محلی وظیفه حمله به پاسگاهها، بستن جادهها، ایجاد ناامنی و فرسایش نیروهای دولتی را بر عهده گیرند.
هدف عملیاتی این گروهها احتمالاً حرکت بهسوی تهران یا اشغال پایدار استان نخواهد بود.
👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👍2