محکومیت علیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر به حبس

به دلیل امضای یک بیانیه، سید علیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر به ۱۵ ماه حبس و محمدجواد دردکشان به ۶ ماه حبس محکوم شدند.

حجت کرمانی وکیل سید علیرضا بهشتی از محکومیت موکلش به مجازات ۱۵ ماه حبس به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به دلیل امضای یک بیانیه خبر داد.

همچنین محمدعلی کامفیروزی وکیل ناصر دانشفر و محمدجواد دردکشان در این پرونده، از محکومیت موکلینش ناصر دانشفر به ۱۵ ماه حبس و محمدجواد دردکشان به ۶ ماه حبس به دلیل امضای یک بیانیه خبر داد.

این وکلا در گفتگو با امتداد بیان داشتند: در بهمن ۱۴۰۴ به دلیل امضای بیانیه حمایت ۴۰۰ فعال سیاسی از بیانیه میرحسین موسوی در محکومیت حوادث تلخ دی ماه ۱۴۰۴ از سوی موکلینشان، بر اساس گزارش وزارت اطلاعات، صرفاً برای این سه فعال سیاسی یک پرونده قضایی به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» تشکیل شد که نهایتاً منجر به صدور حکم محکومیت ایشان در شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران گردید./جماران

#فرهیختگان روزن آگاهی

در گفتگو با پانوراما از جامعه پاره‌پاره و پر از شکاف حرف زدم. از ترس مردم از مردم، از تقابل روزمره مردم با مردم، و از آن سرخوردگی عمیقی گفتم که باعث شده بسیاری از مردم ایران، خسته و مأیوس، بعد از دو انقلاب، امید برای تغییر را برون‌سپاری کنند.

جامعه به جایی رسیده که انگار مصداق دقیق پرسش اسپینوزاست: «چرا مردم برای بندگی خود چنان می‌جنگند که گویی برای آزادی‌شان است؟»
از دو ساختار قدرت عمودی و قدرت افقی گفتم که درهم‌تنیده‌اند.
اشاره کردم به قدرت عواطف و اینکه عواطف مثبت تا چه حد می‌تواند تحول‌آفرین باشد، چنانکه در جنبش زنان ایران بود.

جنبش زنان با اتکا به نیروی افقی خود، خانه به خانه و قلب به قلب، در شرایطی رشد کرد و گسترش یافت که ساختار عمودی قدرت، در خانه و جامعه، مقابلش صف بسته بود.

عواطف با کمک تخیل خلاق، می‌توانند جلوی گسترش شکاف‌های داخلی را بگیرند و «دیگرپذیری» را حتی به ساختار عمودی قدرت بیاموزند.
این گفتگو را در یوتیوب و آپارات پانوراما ببینید
https://youtu.be/CG5mZRjGKzU?si=mccQIYgmqpzc8eMw
https://www.aparat.com/v/zxt5s33?refererRef=channel_page
مریم نصر

#فرهیختگان روزن آگاهی

عراقچی: اگر ده روز زودتر آتش بس می‌کردیم لاریجانی را داشتیم؛ عسلویه و فولاد مبارکه را داشتیم
با سرنوشت کشور و جان مردم نمی‌شود قمار کرد.

#فرهیختگان روزن آگاهی

تله ژئوپلیتیکی مرکب: از گروگان گیری سفارت امریکا در تهران تا بحران تنگه هرمز در خلیج فارس
احمد علوی
https://news.gooya.com/2026/07/post-111523.php


#فرهیختگان روزن آگاهی

خاویر باردم: رفتار آمریکا با تیم ملی ایران زشت بود

بازیگر سرشناس اسپانیایی، خاویر باردم، در گفت‌وگویی مفصل با مهدی حسن، مجری و روزنامه‌نگار بریتانیایی-آمریکایی، ضمن تمجید از قهرمانی کشورش در جام جهانی ۲۰۲۶، از برخورد با تیم ملی ایران در جریان مسابقات انتقاد کرد و آن را «زشت» خواند.

خاویر باردم درباره شرایط حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی گفت: جزئیاتی مثل اتفاقی که برای تیم ملی ایران افتاد یا اینکه مجبور شدند برای تمرین به مکزیک بروند و این همه مشکلات ویزا را تحمل کنند. زشت بود، این نمایشی از دولت آمریکا است. این همان چیزی است که در خیابان‌ها با اداره مهاجرت و گمرک آمریکا می‌گذرد. یعنی مهاجر بودن در این کشور یک خطر است، فرقی نمی‌کند اینجا به دنیا آمده باشید یا مدارک داشته باشید یا پاسپورت داشته باشید.

او همچنین با اشاره به جنگ غزه، عملکرد رژیم صهیونیستی را «نسل‌کشی» توصیف کرد، از حمایت دولت اسپانیا از فلسطین دفاع کرد و رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ را نیز به باد انتقاد گرفت.
صبا


#فرهیختگان راهی به رهایی

چند سال پیش نخست وزیر جنایتکار اسراییل با بلند کردن این نقشه در سازمان ملل متحد از عزم خود برای دور زدن تنگه هرمز و کلا دور زدن جغرافیای ایران و خارج سازی ایران از همه مسیرهای ترانزیتی خبر داد ، حالا سوال این جاست که تاکید بر این که باید کنترل رفت ‌و‌آمد در کل تنگه هرمز ( حتی بخش عمانی آن ) در اختیار ایران باشد و طرح مواردی مانند اخذ عوارض از این تنگه ، نتانیاهو را به اهداف خود نزدیک می کند یا از آن دور می سازد؟

آیا دنیا وقتی ببیند ما می گوییم همه کشتی ها باید از مسیر مورد تایید ما در تنگه عبور کنند و ….. از ایجاد مسیر ترانزیتی از طریق ایران نخواهد ترسید ؟ آیا کسی دیگر جرات می کند از کشور ما انرژی خود را ترانزیت نماید ؟ و …… در کل آیا رویکرد فعلی ما نسبت به تنگه هرمز ، جهان و‌همسایگان را مشتاق به استفاده از کریدورهای عبور و مرور ایرانی می گند یا از این کریدورها فراری می سازد ؟ آیا این رویکرد ، کشورها را به دور زدن هرمز و‌فراری شدن از هرمز و همراهی با کریدورهای مورد نظر اسراییل ، ترغیب می کند یا خیر ؟!
بهمنی قاجار



#فرهیختگان روزن آگاهی

​چرا ایران با حمله به کشتی‌ها در کریدور جنوبی (مسیر تحت نظارت عمان و آمریکا)، توافق‌نامه اخیر را به خطر انداخت و کشور را در آستانه جنگی زیرساختی قرار داد؟
حمید حسامی

برای یافتن پاسخی نزدیک به حقیقت، لازم است ابتدا نگاهی اجمالی به اتفاقات رخ‌داده پس از امضای تفاهم‌نامه بیاندازیم:

​یکم: «تفاهم‌نامه اسلام‌آباد» برای ایران یک موفقیت بزرگ در خلاصی از مشکلاتی بود که بخش قابل‌توجهی از آن را "تحریم و جنگ" به کشور تحمیل کرد؛ بویژه اگر در ادامه از حالت توافق موقت ۶۰ روزه خارج و به معاهده‌ای دائمی و کاملاً اجرایی تبدیل می‌شد. در این صورت، جمهوری اسلامی و تا حدی چین؛ بزرگ‌ترین برندگان راهبردی آن می‌بودند. از آن‌طرف برای دولت دونالد ترامپ هم یک «عقب‌نشینی تاکتیکی» جهت خروج از یک ابربحران نظامی پرهزینه و برای اسرائیل نیز یک ناکامی تمام‌عیار به شمار می‌رفت. به همین دلیل بلافاصله پس از امضای آن، هجمه‌ای شدید از سوی رادیکال‌های جمهوری‌خواه (شاهین‌ها)، اندیشکده‌های راست‌گرا و لابی‌های حامی اسرائیل علیه ترامپ آغاز شد و منتقدین رسانه‌ای آمریکا هم با کنایه‌هایی تند به آن پیوستند. شدت این انتقادات و ضربه واردشده به پرستیژ سیاسی ترامپ به عنوان «مذاکره‌کننده‌ای سرسخت» و «پرزیدنتی شیفته‌ی تعریف» وی را در شرایطی قرار داد که پیش‌بینی هرلحظه پاره‌کردن تفاهم‌نامه توسط او، غیرمحتمل نبود. لحن متناقض توئیت‌ها و مصاحبه‌های بعدی او نیز نشان می‌داد که واشنگتن قصد دارد تفاهم‌نامه اسلام‌آباد را به ابزاری برای وقت‌کشی و مهار موقت ایران استفاده کند تا در زمان مناسب، جنگی بزرگ‌تر را برای تحمیل توافقی جدید و یک‌جانبه آغاز کند. بنابراین پایدار ماندن این آتش‌بس و به سرانجام رسیدن مذاکرات بعدی بسیار بعید بود و در هر گام بسته شرایط و آمادگی آمریکا، احتمال یک اقدام غافل‌گیرانه می‌رفت. در چنین وضعیتی، تفاهم‌نامه اسلام‌آباد اساسا استحکام پایداری نداشت که به ختم تنش‌های فی‌مابین منجر شود.

​دوم: این تفاهم‌نامه فاقد هرگونه ضمانت اجرایی ساختارمند و حقوقی بود. هرچند بند ۱۲ سند مقرر می‌کرد طرفین «سازوکاری نظارتی برای اجرای موفق تفاهم‌نامه و تعهد به توافق نهایی» ایجاد کنند، اما به دلیل ماهیتِ مقدماتی و «سند ارزیابی حسن‌نیت»، هیچ نهاد ثالث بین‌المللی یا نیروی حافظ صلح مستقلی با ضمانت اجرای تنبیهی در آن پیش‌بینی نشده بود. طبق مفاد اولیه، قرار بود توافق نهایی (پس از مذاکرات ۶۰ روزه) تحت قطعنامه الزام‌آور شورای امنیت سازمان ملل (فصل هفتم منشور) تایید شود؛ اما سند موقت اسلام‌آباد پیش از رسیدن به آن مرحله، فاقد چتر حمایتی حقوقی بود. در نتیجه، طرف آمریکایی بلافاصله در اجرای اولین تعهدات خود—از جمله برقراری صلح در لبنان—سستی نشان داد و حتی برای بندهای مالی (مانند تعهد پرداخت حداقل ۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی ایران توسط آمریکا و شرکای منطقه‌ای) شروط فرامتنی و محدودکننده‌ای گذاشت که اساساً روح توافق را نقض می‌کرد. طبیعی بود که با این رویکرد، حل موضوعات پیچیده‌تر در بازه ۶۰ روزه با بن‌بست مواجه شود.

​سوم: بر اساس اسناد دیپلماتیک و گزارش‌های بین‌المللی، این ایالات متحده بود که نخستین اقدامات نقض عهد را در همان روزهای نخست پس از امضا مرتکب شد؛ موضوعی که ایران طی نامه‌ای رسمی به سازمان ملل متحد، آن را به عنوان «نقض سیستماتیک و زودهنگام توافق» ثبت کرد. مصادیق بارز این نقض تعهدات عبارت بودند از:
۲۸ خرداد ۱۴۰۵: اتخاذ مواضع تهاجمی از سوی ترامپ و مقامات ارشد آمریکایی (از جمله تهدید به نابودی ساختار سیاسی ایران و تصرف تنگه هرمز) که نقض آشکار حاکمیت ملی ایران بود.
​۳۱ خرداد ۱۴۰۵: اظهارات ترامپ مبنی بر «به دست گرفتن کنترل تنگه هرمز و وضع عوارض عبور» که نقض مستقیم بند ۵ (واگذاری ترتیبات امنیتی تنگه به ایران) و بندهای ۱ و ۲ (تعهد به عدم تهدید و احترام به حاکمیت طرفین) محسوب می‌شد.
​۲ تیر ۱۴۰۵: مشروط کردن دسترسی ایران به دارایی‌هایش با انتقال آن‌ها به یک حساب تضمینی (Escrow) تحت کنترل آمریکا، که مغایر با حق دسترسی کامل ایران طبق بند ۱۱ بود.
​اعمال تفاسیر یک‌جانبه در نحوه‌ی صدور معافیت‌ها و مجوزهای فروش نفت ایران و تداوم حملات مشترک با اسرائیل به لبنان و مواضع حزب‌الله.
و...

​نتیجه‌گیری:

تفاهم‌نامه اسلام‌آباد برای آمریکا صرفاً یک «تنفس مصلحتی» جهت بازسازی استراتژیک و طراحی یک غافلگیری جدید بود و انفعال ایران می‌توانست آسیب‌های جدی‌تری در پی داشته باشد. بنابراین پرسش درست این است: آیا اقدام تقابلی ایران در انسداد و ناامن‌سازی کریدور عمان، بر اساس یک دکترین جامع راهبردی و با محاسبه دقیق مخاطرات موازنه قوا و نقشه‌ای برای مقابله صورت گرفت یا کشور را صرفآ با هدف واکنشی تلافی‌جویانه در معرض جنگی زیرساختی قرار داد؟

در یادداشت بعدی به‌‌قدر فهم خود به این موضوع خواهم پرداخت.



#فرهیختگان روزن آگاهی

آیا اقدامات ایران پس از انسداد کریدور عمان، مبتنی بر یک دکترین جامع نظامی-سیاسی است؟
حمید حسامی

ابتدا یادآوری دو نکته و یک مقدمه:

یکم: جمهوری‌اسلامی نباید طی سال‌ها سیاست‌گذاری مبتنی بر «محو اسراییل» کشور را به نقطه‌ای می‌رساند که جنگ‌های اخیر رخ دهد.

دوم: رنج مردم از فشار شدید اقتصادی و وحشت از عواقب جنگ فعلی، مهم‌تر از هر نظریه‌ای است که مدیران کشور در پی اجرای آن هستند. مسئله‌ی ایران با رفع مسائل مردم قابل حل است.

مقدمه:
معتقدم درحال‌حاضر نظام از سیاست محو اسراییل عبور کرده و در پی حل اصولی تنش با آمریکا و دنیاست. چنان‌که در اولین گام، متعهد به عدم تعرض به منافع آمریکا و متحدانش در تفاهم‌نامه شد. بنابراین در تحلیل درست شرایط فعلی نباید به گذشته برگشت. هر تغییر احتمالی از این رویکرد جدید هم، بیش از آنکه ناشی از فشارهای کارشکنانه‌ی تندروهای داخلی باشد، به نحوه‌ی رفتار و رویکرد طرف‌ خارجی مربوط است. تصمیمات اصلی -حداقل در خصوص جنگ و مذاکره- هم بعهده‌ی شورای امنیت ملی با نظارت و در نهایت تأیید رهبری است، اگر لازم شود حتی مجلس را هم تعطیل می‌کنند، عبور از چند نفر نماینده و مداح که جای خود دارد.

نتیجه:
ایران تلاش دارد کسانی که دو بار از میز مذاکره به میدان جنگ رفتند را با برنامه‌‌‌ای محاسبه‌شده، به میز مذاکره‌ی تضمینی برگرداند و تا آن‌زمان، ایران کارت‌های بازدارندگی و چانه‌زنی‌ خود را از دست نمی‌دهد.

نشانه‌ها:

اخلال در تردد کشتی‌ها از کریدور عمان براساس «دکترین بازدارندگی متقابل و حاکمیت مشروط بر آبراه‌ها» انجام شد. این دکترین بر پایه‌ موازنه قدرت و پیوند زدن امنیت ایران به امنیت کل منطقه استوار است. بخشی از ​علائم این برنامه بشرح زیر است:

​۱. حوزه نظامی:

الف- ایران الگوی رفتار خود را از تدافعی محض به «پیش‌دستی و بازدارندگی فعال» تغییر داده تا با ​تغییر قواعد بازی در تنگه هرمز، این پیام را بفرستد که عبور امن از این شاه‌راه مهم؛ دیگر یک «حق پیش‌فرض و مجانی» برای کشورهای متخاصم نیست، بلکه منوط به رفتار آن‌هاست. بدون رفع تحریم‌ها، آزادسازی دارایی‌ها، صلح چندجانبه و هرآن‌چه که تعهد شده بود، وضعیت شاه‌راه به قبل باز نخواهد گشت.

ب- ایران کارکرد تفاهم‌نامه اخیر را محدود و صرفآ شامل حل مسائل منجر به تخاصم نظامی می‌داند که همان هم با نقض برخی موارد از سوی آمریکا مواجه شد. بنابراین تلاش دارد به طرف مقابل بفهماند تا رسیدن به «وضعیت صلح» که مستلزم انجام تعهدات است؛ در «وضعیت شبه‌جنگی» باقی خواهد ماند.

ج- پاسخ‌های متقارن و نامتقارن همزمان به منشأ تهدید و حمله به منافع متخاصمان با هشدار قبلی به کشورهای میزبانِ پایگاه‌های آمریکایی، یک برنامه نظامی منسجم برای تحمیل هزینه سنگین به طرف مقابل است.

د- پایش‌های اطلاعاتی و هشدارهای چتر امنیتی ایران نشان داد که تلاش‌ها برای ایجاد خطوط موازی یا دور زدن کریدور تحت نظارت تهران، فاقد توجیه اقتصادی و امنیتی است و تا این لحظه، اغلب خطوط کشتیرانی بین‌المللی ترجیح دادند وارد مسیرهای موازی پرخطر نشوند.

ه - گزارش‌های اندیشکده‌های مهم نظامی و اسناد امنیتی خارجی نشان می‌دهد که رفتار نظامی ایران؛ نه یک واکنش احساسی، بلکه یک «نبرد شطرنج کاملاً برنامه‌ریزی‌شده» است.

۲. ​حوزه سیاسی:

الف- دکترین ایران از دیپلماسی به عنوان «پیوستِ مشروعیت‌بخش به اقدامات میدانی» استفاده می‌کند. ​در همین راستا ایران بلافاصله اقدامات تبیینی و حقوقی خود را درباره حاکمیت بر آبراه‌ها در مراجع بین‌المللی پیگیری کرد.

ب- ایران هم‌زمان با اعمال حاکمیت خود، کانال سیاسی با مسقط و برخی کشورها را کاملاً فعال نگه داشته تا ضمن تلاش برای تفاهم در هماهنگی‌های مرزی بدون عقب‌نشینی از خطوط قرمز خود، از ظرفیت میانجی‌گری برای تحمیل شروطش به طرف‌های غربی استفاده کند.

​ج- دکترین سیاسی ایران به کشورهای حاشیه خلیج فارس و غرب تفهیم کرد که سیاست مهار و تحریم ایران، ملازم با ناامنیِ جریان انرژی برای همگان خواهد بود. اعتراف وزیر خارجه عمان به پوچ بودن سیاست مهار و انزوای ایران، نشان‌دهنده موفقیت در تحمیل این واقعیت است که هیچ نظام امنیتی پایدار در منطقه بدون حضور و رضایت ایران شکل نخواهد گرفت.

​د- هم‌افزایی بی‌سابقه‌‌ی میدان و دیپلماسی که در بیانیه‌ی قالیباف و مواضع عراقچی و سیگنال‌های مشاوران منعکس است نشان می‌دهد ایران دیگر به‌صورت واکنشی به بحران‌ها پاسخ نمی‌دهد. دکترین فعلی بر پایه این منطق استوار است: «هزینه‌ی یک‌جانبه نداریم!»؛ راهبردی که قلب محاسبات آمریکا را هدف قرار داده است.

حرف آخر:
این یک «جنگ خاکستری» است. یعنی فضایی بین صلح و جنگ کامل که ایران در آن استاد است و می‌داند چطور بدون ایجاد یک جنگ تمام‌عیار، از ابزارهای خود برای اهرم فشار استفاده کند. با این‌حال در هر برنامه‌ای، ریسک خطای محاسباتی وجود دارد.


#فرهیختگان روزن آگاهی

✅همه اون مسؤلینی که میگفتن به ایران حمله نمیشه الان باید باشن و بیان جواب بدن که چی شد؟

چی شد که آینده یه ملت رو از بین بردین؟

حاجی زاده و سلامی مگه نبودن میگفتن اگه جنگنده ای بیاد به ایران حمله کنه موقع برگشت دیگه اسرائیلی وجود نداره که فرود بیاد؟
سهام‌نیوز
،
#فرهیختگان راهی به رهایی

بیانیه کنگره آزادی ایران درباره جنگ، مداخله خارجی و حق تعیین سرنوشت مردم ایران

سیاست‌های جنگ‌افروزانه جمهوری اسلامی در عرصه سیاست بین‌المللی و منطقه‌ای، ایران و مردمان ایران‌زمین را در معرض پیامدهای ویرانگر جنگ قرار داده و زمینه را برای تهاجم نظامی آمریکا به خاک ایران فراهم کرده است. جنگ جاری، که به کشته و زخمی شدن بسیاری از هم‌میهنان ما انجامیده و زیرساخت‌ها و منابع کشور را، به‌عنوان سرمایه‌های ملی و میراث نسل‌های آینده، هدف قرار داده است، بار دیگر مردم ایران را در برابر دوگانه‌ای دروغین قرار می‌دهد: این تصور که برای مخالفت با یک قدرت، ناگزیر باید در کنار قدرتی دیگر ایستاد.

کنگره آزادی ایران قاطعانه این دوگانه را رد می‌کند. ما بر راهی مستقل تاکید داریم که بر آزادی، دموکراسی، استقلال، عدالت، حقوق بشر و عاملیت شهروندان ایران استوار است. از نظر ما، «نه به جمهوری اسلامی» و «نه به جنگ» دو وجه جدایی‌ناپذیر مبارزه برای آینده‌ای آزاد و دموکراتیک در ایران‌اند. ایستادگی در برابر استبداد داخلی، به معنای پذیرش جنگ و مداخله نظامی خارجی نیست و مخالفت با تهاجم و مداخله خارجی نیز نمی‌تواند به معنای نادیده گرفتن مسئولیت جمهوری اسلامی در ایجاد و تشدید بحران‌های کنونی یا چشم‌پوشی از سرکوب، کشتار و نقض گسترده حقوق بشر در ایران باشد.

اتخاذ چنین موضعی نه‌تنها یک انتخاب سیاسی، بلکه مسئولیتی اخلاقی و تاریخی در برابر نسل‌های امروز و آینده ایران است. مردم ایران حق دارند در کشوری آزاد، امن، آباد و برخوردار از صلح و حاکمیت دموکراتیک زندگی کنند و نسل‌های آینده نیز حق دارند سرزمینی را به ارث ببرند که قربانی استبداد، جنگ و ویرانی نشده باشد.

براساس «اصل نمایندگی موثر اراده ملت» به‌عنوان یکی از پایه‌های اساسی حقوق بین‌الملل، دولت‌ها تنها در صورتی مشروعیت بین‌المللی دارند که اراده واقعی مردم خود را نمایندگی کنند؛‌ بنابراین، از آنجا که جمهوری اسلامی نماینده اراده آزاد مردم ایران نیست، سیاست‌ها و اقدامات آن نباید به نام ملت ایران نوشته شود.

در مقابل، مردمان ایران، جامعه مدنی و تشکل‌های صنفی، جنبش‌های اجتماعی و احزاب سیاسی، و همه نیروهای آزادی‌خواه و دموکراسی‌خواه، صاحبان اصلی حق تعیین سرنوشت کشورند و باید در مرکز هر گفت‌وگو، تصمیم‌گیری و ابتکار سیاسی درباره حال و آینده ایران قرار گیرند. هیچ دولت خارجی، هیچ قدرت نظامی و هیچ توافقی میان قدرت‌های جهانی نمی‌تواند جایگزین اراده آزاد مردم ایران شود یا درباره نظام سیاسی و آینده این کشور به جای آنان تصمیم بگیرد.

بر این اساس، کنگره آزادی ایران بر ضرورت اقدامات زیر تاکید می‌کند:

پایان فوری جنگ و جلوگیری از گسترش درگیری‌های نظامی

مخالفت با هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت و آینده سیاسی ایران

تقویت جایگاه و به‌رسمیت شناختن نقش نیروهای دموکراتیک ایران به‌عنوان نیروهای اصلی و صاحب حق در فرایند گذار به حکومتی دموکراتیک، مبتنی بر حقوق بشر و اراده آزاد مردم

گسترش همبستگی و حمایت از جامعه مدنی، رسانه‌های آزاد، جنبش زنان، جنبش کارگری، جنبش دانشجویی، تشکل‌های صنفی، فعالان حقوق بشر و دیگر نیروهای آزادی‌خواه و دموکراسی‌خواه

آزادی فوری و بی‌قید و شرط همه زندانیان سیاسی و عقیدتی و توقف اعدام‌ها

قرار گرفتن حق مردم ایران برای تعیین سرنوشت خویش، به دست خود آنان، در مرکز هر سیاست، گفت‌وگو و ابتکار ملی یا بین‌المللی مرتبط با آینده ایران

کنگره آزادی ایران همدردی و همبستگی خود را با همه مردم آسیب‌دیده از این جنگ و خانواده‌های جان‌باختگان اعلام می‌کند. ما ضمن تاکید بر مسئولیت جمهوری اسلامی در سیاست‌هایی که ایران را در معرض جنگ و بحران قرار داده است، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل به خاک ایران، ادامه جنگ و هرگونه مداخله نظامی خارجی در تعیین سرنوشت کشور را محکوم می‌کنیم.

لینک بیانیه روی سایت کنگره:
https://ifcongress.org/fa/statements/c9cfd66f-bc6d-4274-901a-7bb06aa78f59



#فرهیختگان روزن آگاهی

اطلاعیه جدید آموزش‌وپرورش درباره امتحانات نهایی

آموزش‌وپرورش:
بر اساس تصمیم ستاد عالی آزمون‌ها، امتحانات نهایی پایه یازدهم تمامی رشته‌های تحصیلی، در روز چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۵ در همه استان‌های کشور، به جز استان هرمزگان، مطابق برنامه ابلاغی برگزار خواهد شد.

امتحانات نهایی پایه دوازدهم در روز پنجشنبه، یکم مرداد ۱۴۰۵ در تمامی استان‌های کشور، از جمله در استان هرمزگان مطابق برنامه برگزار می‌شود./صداوسیما

#فرهیختگان روزن آگاهی

ابوالفضل عزیزی
ساری. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴

#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران

از محکومیت سه حامی بیانیه میرحسین موسوی تا اعتراف ناخواسته حکومت به قدرت اندیشه
حمید آصفی

صدور حکم ۱۵ ماه حبس برای سیدعلیرضا بهشتی شیرازی و ناصر دانشفر و ۶ ماه حبس برای محمدجواد دردکشان، صرفاً خبر محکومیت سه فعال سیاسی نیست؛ این حکم، روایتی عمیق‌تر از نسبت حکومت با اندیشه را آشکار می‌کند. اگر آنچه این سه نفر انجام داده‌اند، تنها امضای یک بیانیه در حمایت از مواضع میرحسین موسوی بوده است، پرسش اصلی این نیست که چرا آنان محکوم شدند؛ پرسش این است که چرا یک امضا، چنین هراسی برمی‌انگیزد؟

تاریخ، حکومت‌هایی را کم ندیده که زندان‌هایشان را از انسان‌ها پر کردند؛ اما در نهایت، خودشان در زندانِ ترسِ خویش گرفتار شدند. جمهوری اسلامی سال‌هاست به بیماری مزمنی مبتلا شده که می‌توان آن را «اندیشه‌هراسیِ حکومتی» نامید؛ بیماری‌ای که در آن، هر امضا به توطئه، هر نقد به براندازی و هر بیانیه به پرونده امنیتی تبدیل می‌شود.

محکوم کردن انسان‌ها به خاطر حمایت از یک بیانیه، بیش از آنکه قدرتِ دستگاه حاکم را نشان دهد، ضریبِ هراسِ آن را آشکار می‌کند. حکومتی که از چند سطر نوشته بیمناک است، در حقیقت از کلمات نمی‌ترسد؛ از قدرتِ تکثیرِ معنا می‌ترسد. زیرا می‌داند اندیشه، برخلاف انسان، زندانی نمی‌شود؛ از دیوار عبور می‌کند، از میله رد می‌شود و در ذهن‌ها مهاجرت می‌کند.
قدرت‌های مطمئن، با اندیشه گفت‌وگو می‌کنند؛ قدرت‌های نگران، اندیشه را جرم‌انگاری می‌کنند. این شاید مهم‌ترین تفاوت میان «اقتدار» و «اضطراب سیاسی» باشد. زندان، زمانی به ابزار حکومت تبدیل می‌شود که استدلال، توان اقناع خود را از دست داده باشد.

جمهوری اسلامی دههاست به جای مدیریت جامعه، درگیر «پلیس‌کشی بر جغرافیای ذهن» شده است؛ گویی می‌توان برای فکر، مرز کشید و برای عقیده، حکم زندان صادر کرد. همزمان، در حال گسترش چیزی است که می‌توان آن را «قضایی‌سازیِ اندیشه» نامید؛ فرآیندی که در آن، به جای پاسخ به یک دیدگاه، برای آن پرونده ساخته می‌شود؛ به جای رقابت با یک ایده، حکم حبس صادر می‌شود؛ و به جای اعتماد به جامعه، از جامعه هراس تولید می‌شود.

اما تاریخ یک قاعده ساده دارد؛ اندیشه، تنها چیزی است که زندان آن را تکثیر می‌کند. زندانی کردن یک انسان، پایان حضور فیزیکی اوست؛ اما زندانی کردن یک فکر، آغاز کنجکاوی جامعه درباره همان فکر است. هر حکم حبس، گاهی ناخواسته به بلندگوی همان اندیشه‌ای تبدیل می‌شود که قرار بود خاموش شود. زیرا اندیشه، پرنده‌ای نیست که در قفس بماند؛ اندیشه، اقلیم‌گریز است.

تناقض بزرگ‌تر آنجاست که نظامی که خود با اعلامیه، نوار، بیانیه و اعتراض سیاسی مسیر قدرت را پیمود، امروز همان ابزارها را به پرونده‌های امنیتی تبدیل می‌کند. این فقط یک تناقض تاریخی نیست؛ «خودفراموشیِ انقلابی» و فراموشیِ حافظه سیاسی است؛ لحظه‌ای که انقلاب، از حافظه تاریخی خود جدا می‌شود و به دشمنِ روش‌هایی بدل می‌شود که روزی با آنها پیروز شد.

محکومیت این سه فعال سیاسی، پیش از آنکه درباره آنان سخن بگوید، درباره ساختار قدرت سخن می‌گوید. حکومتی که از امضا می‌ترسد، در حقیقت از قلم نمی‌ترسد؛ از افقی می‌ترسد که قلم می‌تواند در ذهن جامعه ترسیم کند.

بزرگ‌ترین شکست یک حکومت، زمانی است که از یک امضا، هیبت یک قیام می‌سازد. آن روز، زندان دیگر نشانه اقتدار نیست؛ بنای یادبودِ ترس است.

آزادی زندانیان سیاسی، مطالبه یک جناح یا یک سلیقه سیاسی نیست؛ معیار سنجش ظرفیت یک حکومت برای تحمل اندیشه‌های متفاوت است. روزی که امضا، نقد و بیانیه دیگر جرم نباشند، آن روز می‌توان گفت که سیاست، جای خود را از امنیتی‌سازی به گفت‌وگو بازپس گرفته است. آزادی زندانیان سیاسی، مطالبه آینده‌ای است که در آن، «اختلاف نظر» جرم نباشد و «اندیشیدن» به پرونده قضایی ختم نشود.


#فرهیختگان روزن آگاهی

تبریک محمد صفا، دیپلمات مستعفی سازمان ملل به ماتادورها، با یادآوری کشتار فلسطینیان توسط اسرائیل

تبریک به اسپانیا!

یادمان نرود که درست در همان لحظه‌ای که جهان فینال جام جهانی را جشن می‌گیرد، ورزشی که مردم را به هم نزدیک می‌کند و انسانیت مشترکمان را به یادمان می‌آورد، اسرائیل همچنان به کشتار کودکان ما ادامه می‌دهد.

کاش جام جهانی کمی بیشتر ادامه پیدا می‌کرد... به خاطر انسانیت...

فصل بعدی، تاریک خواهد بود.


#فرهیختگان روزن آگاهی

گام اول،صلح: ضرورت بازسازی گفتمانی و تدوین راهبردهای عملیاتی
 فاطمه گوارایی
 
در شرایطی که این یادداشت نوشته می‌شود، بخش‌های زیادی از سرزمین ما دستخوش تهاجم سبعانه ارتش آمریکا است و مردم ما نگران شعله‌ور شدن آتش جنگ خانمان‌سوز دیگری هستند تا مبادا باقی‌ماندهٔ سرمایه‌های انسانی و زیرساختی کشورمان را به تاراج ببرد.
 
این، چهارمین جنگی است که پس از سال ۱۳۵۷ سرزمین ما را درگیر خود کرده است. در این نوشتار بنا نیست به این بپردازیم که چرا و چگونه این جنگ اخیر آغاز شد، یا اینکه اگر چگونه عمل می‌شد یا نمی‌شد، امروز به اینجا نمی‌رسیدیم. تحلیل‌های متعددی به‌طور مستمر در فضای مجازی مشاهده می‌شود که این جنگ را از زوایای مختلف بررسی می‌کنند.
 
نکتهٔ جالب این است که در این روزگار پرآشوب—که چهره‌های پرنام‌ونشان سکوت اختیار کرده‌اند—افرادی دست به قلم برده‌اند که کمتر سابقه و پیشینهٔ فکری یا سیاسی برای آنان متصور بود؛ و چه اتفاق میمون و مبارکی! در میانهٔ خون و آتش، شاهد رویش جوانه‌های درخشانی بودیم. در دوران قطع اینترنت بین‌الملل، به یمن قلم‌های همین چهره‌های نه‌چندان مشهور و پرنام‌ونشان، جامعه توانست فضا را ارزیابی کند و از پسِ بررسیِ پیچیدگیِ شرایط برآید؛ که این خود بس مبارک بود و هست؛ روندی که همچنان ادامه دارد.
 
اما این نوشتار—ضمن اعتقاد به اصل تمامیت ارضی و سرزمینی، محکومیت اقدامات مداخله‌جویانه و ستیزه‌جویانهٔ آمریکا/اسرائیل، و ضرورت دفاع همه‌جانبه در برابر هرگونه تجاوز خارجی—بر آن است نشان دهد چه کسانی از شکل‌گیری و تداوم این جنگ‌ها خشنودند، و چرا و چگونه بودِ خود را در نبودِ دیگران، از ورای این تخاصماتِ بس خونین رقم می‌زنند.
 
درعلوم سیاسی و روابط بین‌الملل، پدیده‌ای شناخته‌شده به نام «وابستگی متقابل خصمانه» وجود دارد؛ وضعیتی که در آن، طرفین منازعه بدون آنکه هم‌پیمان باشند یا تبانی نیت‌مندی میانشان در کار باشد، در فرآیندی تدریجی به تأمین متقابل منافع یکدیگر دست می‌زنند. در این ساختار، منطق حیات سیاسی بر اصل «بقا در گروِ استمرار بحران» استوار است و نیروهای درگیر برای تحکیم موقعیت خود در داخل، به وجود طرف مقابل و تداوم‌بخشی به وضعیت بحرانی نیاز مبرم دارند.
 
این نوشتار برآن است تا نشان دهد چگونه منافع جریان‌های تندرو در ایران، آمریکا و اسرائیل در فرآیندی هم‌افزا به یکدیگر گره خورده و برای بقای ساختاری خود به ادامه این وضعیت وابسته‌اند.
 
منافع جریان‌های تندرو از بازتولید و تداوم جنگ
 
هر کدام از این جریان‌ها در واشنگتن، تهران و تل‌آویو، از شرایط جنگی یا شبه‌جنگی برای تامین منافع خاصی بهره‌برداری می‌کنند:
 
دراسرائیل برای رهبران راست‌گرای افراطی و جریان‌های ارتدوکس/ملی‌گرا شرایط جنگی از سویی بهترین ابزار برای عقب انداختن پرونده‌های قضایی داخلی، فرار از پاسخگویی درباره شکست‌های امنیتی و حفظ ائتلاف‌های شکننده حکومتی و به عبارتی بقای سیاسی شخص و حزبی است.در سوی دیگر تداوم بحران، بستر مناسبی را برای توسعه شهرک‌سازی‌ها، الحاق اراضی و تغییر بافت دموگرافیک (جمعیتی) یعنی پیشبرد ایدئولوژی سرزمینی بدون مواجهه با فشارهای جدی بین‌المللی فراهم می‌کند.
 
در آمریکا کارخانه‌های بزرگ اسلحه‌سازی،تندروهای حزب جمهوری‌خواه و لابی‌های نظامی برای فروش تسلیحات و حفظ سهام خود، به «تهدیدهای پایدار» در خاورمیانه نیاز دارند.در نتیجه بازنمایی یک «شر مطلق» در خاورمیانه، ابزار موثری برای بسیج رای دهندگان ایدئولوژیک از سویی و جذب حمایت مالی جریان‌های ناسیونالیست افراطی در انتخابات از سوی دیگر است.
 
 و در ایران، جریان‌های تندرو و ساختار پنهان قدرت در فضای جنگی و تهدید خارجی، هرگونه مطالبه‌گری اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را به‌راحتی تحت عنوان «اقدام علیه امنیت ملی» یا «همصدایی با دشمن» حاشیه‌نشین و سرکوب می‌کند. در سوی دیگر با بهره گرفتن از تحریم‌ها و وضعیت شبه‌جنگی، بازارهای زیرزمینی و شبکه توزیع انحصاری ایجاد می‌کنند که منافع مالی عظیمی برای نهادهای موازی و فرادولتی به همراه دارد. تداوم این وضع، بقای اقتصادی این جریان‌ها را تضمین می‌کند....

متن کامل و منبع
 
 

#فرهیختگان روزن آگاهی

اردشیر امیرارجمند:

حکومتی که ادعا می‌کند مردمی‌ترین نظام جهان است، با وجود ده‌ها شبکه تلویزیونی و هزاران رسانه ریز و درشت، از یک بیانیه ساده چنان وحشت‌زده می‌شود که سه تن از امضاکنندگانش را به جرم «تبلیغ علیه نظام» محکوم به زندان می‌کند.


#فرهیختگان روزن آگاهی

سالمند آزاری از سر عمد یا غفلت با مشغله یا فراموشی
علی رضا معینی

سالمندآزاری را نباید تنها در مشت‌های گره‌کرده، زبان‌های تند یا زخم‌های آشکار جست‌وجو کرد. حقیقت آن است که این آزار، بیش و پیش از آنکه حادثه‌ای جسمانی باشد، واقعه‌ای اخلاقی و عاطفی است. هرگاه انسانی که عمری مأمن دیگران بوده است، در پایان راه، از دایره مهر و توجه بیرون رانده شود، هرگاه کرامت او در سکوتی سرد فرسوده گردد و نیازهای عاطفی و انسانی‌اش به دست فراموشی سپرده شود، سالمندآزاری آغاز شده است؛ خواه این فراموشی از سر قساوت باشد و خواه از سر غفلت.

گاه فرزندان می‌پندارند که اگر هزینه‌های درمان و معاش پدر یا مادر را پرداخته‌اند، حق فرزندی را نیز ادا کرده‌اند؛ حال آنکه سالمند، بیش از نان، محتاج هم‌نشینی است و بیش از دارو، تشنه شنیده شدن. انسان در سالخوردگی، نه تنها از نیروی جسمانی، بلکه از حلقه معاشران و هم‌صحبتان نیز تهی می‌شود و اگر خانواده نیز از او روی برتابد، تنهایی به تلخ‌ترین بیماری او بدل خواهد شد.

سالمندآزاری چهره‌های گوناگون دارد. گاهی در خشونت آشکار و تحقیر و تهدید و محروم کردن از حقوق مادی رخ می‌نماید و گاهی در سیمای خاموش بی‌اعتنایی، در تماس‌هایی که هر روز به فردا موکول می‌شوند، در دیدارهایی که پیوسته به تأخیر می‌افتند و در سکوت خانه‌ای که روزگاری از رفت‌وآمد فرزندان سرشار بود. چه بسیار سالمندانی که زخمی بر تن ندارند، اما دلشان از زخمی که نامش «فراموش شدن» است، خونین است.

این پدیده، همیشه از بدخواهی زاده نمی‌شود. شتاب زندگی امروز، گرفتاری‌های اقتصادی، فرسودگی روانی، اختلافات دیرینه خانوادگی، فاصله‌های جغرافیایی، ناآگاهی از نیازهای عاطفی سالمندان و گاه آزمندی نسبت به دارایی آنان، همگی دست به دست هم می‌دهند تا رشته‌های محبت، بی‌آنکه کسی قصد بریدنشان را داشته باشد، اندک‌اندک سست شوند. از همین رو، بسیاری از فرزندان نه ستمگرند و نه بی‌عاطفه؛ بلکه در گرداب روزمرگی، فرصتِ مهر ورزیدن را از کف می‌دهند و آنگاه که به خود می‌آیند، چه بسا فرصت نیز از دست رفته باشد.

نشانه‌های این رنج نیز همیشه پر سر و صدا نیست. سالمندی که ناگهان خاموش‌تر از گذشته شده است، از دیدار دیگران پرهیز می‌کند، پیوسته از مزاحم بودن خود سخن می‌گوید، اعتماد به نفسش فرو ریخته، خواب و خوراکش آشفته شده و در نگاهش اندوهی ماندگار خانه کرده است، بیش از آنکه به داروی تازه نیاز داشته باشد، محتاج محبتی تازه است. گاه حتی یک جمله کوتاه، یک دیدار بی‌بهانه یا نشستن کنار سفره‌ای مشترک، درمانی است که هیچ نسخه پزشکی جای آن را پر نمی‌کند.

درمان سالمندآزاری نیز پیش از آنکه در قوانین و آیین‌نامه‌ها باشد، در بیداری وجدان‌هاست. خانواده‌ای که مسئولیت مراقبت را میان اعضای خود تقسیم می‌کند، برای دیدار و گفت‌وگو با سالمند برنامه‌ای منظم دارد، او را در تصمیم‌های خانوادگی شریک می‌سازد، استقلال و شخصیتش را محترم می‌شمارد و بیش از آنکه برایش تصمیم بگیرد، به سخنانش گوش می‌دهد، نه تنها از سالمندآزاری دور شده، بلکه به اخلاق خانواده جان تازه‌ای بخشیده است.

بزرگ‌ترین خطای ما آن است که گمان کنیم والدین سالخورده، تنها به پول و درمان نیاز دارند. آنان پیش از هر چیز، محتاج آن‌اند که احساس کنند هنوز دیده می‌شوند، هنوز صدایشان شنیده می‌شود و هنوز جایگاهی در دل فرزندان خویش دارند. بسیاری از سالمندان، از فقر مالی رنج نمی‌برند، اما از فقر محبت فرسوده می‌شوند؛ و این فقر، اگر درمان نشود، جان را زودتر از تن پیر می‌کند.

از این رو، سالمندآزاری تنها یک مسئله پزشکی یا اجتماعی نیست؛ آزمونی برای وجدان انسان است. جامعه‌ای که حرمت سالخوردگان را پاس می‌دارد، در حقیقت آینده خویش را پاس داشته است؛ زیرا هر جوانی، اگر بخت یارش باشد، روزی همان سالمندی خواهد شد که امروز از کنار او بی‌اعتنا می‌گذرد.


#فرهیختگان روزن آگاهی

پدر مسعود ذات پرور در مراسم چهلم: پسر من معترض بود اغتشاش‌گر نبود!


مهدی (مسعود ذات‌پرور) فرزند قهرمان پیشکسوت مجید ذات‌پرور از قهرمانان و مربیان معروف بدنسازی بود. او متولد مرداد ماه ۱۳۶۵، دانش‌آموخته کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی و دانشجوی دکترای این رشته بود که با کشته شدنش در ۱۸ دی ۱۴۰۴، ادامه تحصیلش ناتمام ماند.
در سال ۲۰۱۱ قهرمان جوانان آسیا و در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ قهرمان جهان شده بود.
ایشان در دی ۱۴۰۴ در آخرین پست صفحه اینستاگرامش نوشت:
«فقط حق خودمان را می‌خواهیم. صدایی که چهل سال از من خفه شده، باید فریاد زده شود. خودتان باعث حال این روزهای ما هستید. خودتان جوانی، امید، آرزو و حداقل‌ها را از ما گرفتید. امروز من هستم. هستم تا فردا در آیینه خودم را نگاه نکنم و بگویم بی‌رگ بودم، بی‌غیرت بودم. ایستادم، بهایش هرچه باشد، می‌دهم. من، مسعود ذات‌پرور، امروز کف خیابانم، نه ترسی دارم، نه نگرانی! حقم را می‌خواهم»


#فرهیختگان راهی به رهایی

پاسخی به خانم مرضیه حاجی‌هاشمی درباره یادداشت «نابودی تدریجی، شاید در زمین سوخته»
فتانه هویدا

قصد نداشتم درباره نوشته‌های شما پاسخی بنویسم؛ اما آنچه مرا به نوشتن واداشت، استفاده از تمثیلی بود که به نظرم کرامت زن را دستمایه انتقال یک پیام سیاسی قرار داده است.
به عنوان یک زن، بیش از هر چیز از مقدمه این یادداشت متأسف شدم. نویسنده برای طرح بحثی درباره پاسخگویی نهادهای نظامی و سازوکارهای نظارت، از تمثیلی آغاز می‌کند که محور آن سوءظن به یک زن و احتمال خیانت اوست. پرسش من این است: چرا هنگامی که قرار است درباره قدرت، کنترل، نظارت و بی‌اعتمادی سخن گفته شود، زن باید ابزار انتقال این پیام باشد؟
اگر موضوع اصلی، پاسخگویی نهادهای نظامی است، چه ضرورتی داشت که یک زن و رابطه زناشویی وارد این بحث شود؟ مگر در تاریخ سیاست، حقوق و حکومت، مثال‌های فراوان و مرتبطی وجود ندارد که بتوان از آنها برای توضیح مفهوم نظارت و پاسخگویی استفاده کرد؟
انتخاب این تمثیل، هرچند ممکن است از نگاه نویسنده صرفاً یک انتخاب ادبی باشد، اما نمی‌توان از بار معنایی آن چشم پوشید. چنین مثال‌هایی این خطر را دارند که زن را نه به عنوان یک انسان مستقل، بلکه به عنوان ابزاری برای بیان مفاهیم دیگر، آن هم اغلب در قالب‌های منفی، نشان دهند. این نوع تمثیل‌ها می‌توانند ناخواسته همان کلیشه‌هایی را بازتولید کنند که زن را در جایگاه نماد وسوسه، خیانت یا بی‌اعتمادی قرار می‌دهد.
از شما، به عنوان یک زن و نویسنده‌ای که در حوزه مسائل اجتماعی و سیاسی قلم می‌زنید، انتظار می‌رود نسبت به کلیشه‌هایی که قرن‌ها درباره زنان ساخته و بازتولید شده است، حساسیت بیشتری داشته باشید؛ نه اینکه همان تصویر «زن متهم به خیانت» را، خواسته یا ناخواسته، در قالب یک تمثیل به کار بگیرید و به استمرار چنین نگاه‌هایی کمک کنید.
این تمثیل نه تنها از نظر منطقی ارتباط مستقیمی با موضوع اصلی ندارد، بلکه از نظر اخلاقی نیز قابل تأمل است. یک استدلال قوی برای اثبات خود نیازی ندارد از تصویر یا شأن گروهی از جامعه هزینه کند.
اگر فردی برای اثبات یک نظریه سیاسی از کلیشه‌های قومی، مذهبی یا نژادی استفاده کند، بسیاری آن را نقد خواهند کرد. پس چرا کلیشه‌های جنسیتی باید از این نقد مصون بمانند؟
دفاع از حقیقت، از نخستین جمله آغاز می‌شود. عدالت فقط در نتیجه‌گیری نیست؛ در انتخاب مثال‌ها، در واژه‌ها و در احترام به کرامت انسان نیز حضور دارد. اگر زبان ما تبعیض را بازتولید کند، حتی زمانی که از عدالت سخن می‌گوییم، ناخواسته به استمرار همان نگاه‌های ناعادلانه کمک کرده‌ایم.
این نقد را نه از موضع فمینیسم می‌نویسم و نه از جایگاه یک فعال سیاسی. من صرفاً زنی هستم که تلاش می‌کنم رویدادها را تا حد توان خود از منظر تاریخی تحلیل کنم و باور دارم زبان، بخشی از اندیشه است.
نمی‌توان از کرامت انسان و اصلاح جامعه دفاع کرد، اما در نخستین سطر یک نوشته، کرامت نیمی از جامعه را نادیده گرفت.


#فرهیختگان راهی به رهایی

پرونده «میدان شهدای اصفهان»؛ ۱۶ نفر در ارتباط با اعتراضات دی ۱۴۰۴ محاکمه شدند، برخی با اتهام محاربه

خبرگزاری هرانا گزارش داده است که ۱۶ شهروند بازداشت‌شده در ارتباط با اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ در اصفهان، در پرونده‌ای که از آن با عنوان «پرونده میدان شهدای اصفهان» یاد می‌شود، محاکمه شده‌اند و شماری از آنان با اتهام «محاربه» روبه‌رو هستند؛ اتهامی که در قوانین جمهوری اسلامی می‌تواند مجازات اعدام را در پی داشته باشد.

بر اساس این گزارش، جلسه رسیدگی به اتهامات این افراد در محل زندان دستگرد اصفهان برگزار شده است. هرانا به نقل از منابع خود نوشته است که وکلای مدافع پیش از برگزاری جلسه به تمامی محتویات پرونده دسترسی نداشته‌اند و یکی از متهمان نیز در حضور قضات گفته است که در دوران بازجویی تحت شکنجه قرار گرفته است.
هرانا می‌گوید هویت ۱۲ نفر از متهمان این پرونده را احراز کرده است. به گزارش این خبرگزاری، احمدرضا سعیدی، نوید الیاسی، ابوالفضل دادگستر، مهدی منصوری، حامد مهرعلیان، مهدی اسدی، سه برادر به نام‌های میلاد، مهرداد و علی بوئری، دو خواهر دوقلو به نام‌های ترانه و رومینا رحیمی و همچنین ستایش ساعدی از جمله متهمان این پرونده هستند. به گفته هرانا، چهار متهم دیگر هنوز شناسایی نشده‌اند.
بر اساس این گزارش، متهمان در حال حاضر در زندان‌های دستگرد و دولت‌آباد اصفهان نگهداری می‌شوند.
هرانا تأکید کرده است که این پرونده با وجود شباهت‌هایی در تعداد متهمان و نوع اتهامات، با پرونده موسوم به «میدان علیخانی اصفهان» متفاوت است؛ پرونده‌ای که پیش‌تر در آن تعدادی از متهمان به اتهاماتی از جمله محاربه به اعدام محکوم شده بودند.
مقام‌های قضایی جمهوری اسلامی تاکنون درباره جزئیات این پرونده یا گزارش‌های مطرح‌شده درباره روند دادرسی و ادعای شکنجه واکنشی علنی نشان نداده‌اند
زیتون


#فرهیختگان راهی به رهایی