پیشینه ی حقارت بار پناهیان
محمدحسین روانبخش
داستان جهالت او زمانی مورد توجه قرار گرفت که گفت اخلاق این ظرفیت را دارد که مقابل دین بایستد. شاید اگر کمی باهوش بود از آن به بعد سعی میکرد کمتر در رسانهها حرف بزند... اما دریغ که جهالت ته ندارد. به این ترتیب آبروریزی آغاز شد. بعد از اینکه ابراهیم رئیسی، فریب دور و بریهایش را خورد و با تتلو دیدار کرد، پناهیان این دیدار را با کمک خواستن امام حسین (ع) از زهیر مقایسه کرد تا نشان دهد چطور جهالت میتواند به سقوطی هولناک منجر شود. جهالت ویرانگر ادامه پیدا کرد و پس از آن این بیچاره، با «گوشتتلخ» دانستن پیامبر که در قرآن رحمت برای همهی جهانیان توصیف شده، ضربهی آخر را به خودش زد.
این پیشینهی حقارتبار را برای این گفتم که بگویم تحقیری که امروز پناهیان با گفتن جملات بالا بر خود روا میدارد، اصلا عجیب نیست. پناهیان با اصرار بر جهالت به درهای سقوط کرده که فقط بیچارگی برایش گذاشته است؛ در این بیچارگی چه میتوان کرد جز این چنین سخن گفتن.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمدحسین روانبخش
«اگر بیبرقی و بی آبی را تحمل کنیم؛ آب و برق جهان را از دست ستم صهیونیستها آزاد خواهیم کرد.»پناهیان هم جز سخن گفتن کاری بلد نیست؛ اما بارها سخنان از سر جهالتش نشان داده که علیرغم سالها استمرار این کار، چون پشتوانه فکری و زمینهی تحلیلی ندارد، به جای پیشرفت، فرو رفته است! بیلزنی است که باغچهی خودش دست نخورده باقی مانده؛ اما تا وقتی که این واقعیت علنی نشده بود باز اعتماد به نفس کاذبی بود که کمی او را پیش ببرد ولی الان چه؟! حالا چیزی نمانده که با گفتن حرفهایی از قبیل آنچه به تازگی از او شنیده شده، از دست برود!
علیرضا پناهیان
بیچاره پناهیان. سخن گفتنش حالا فقط تحقیری است که در حق خودش روا میدارد. مثل آدمی پیزوری که وظیفهی جابجا کردن سنگی بسیار بزرگ را به عهده گرفته؛ کنار سنگ نشسته و برای رفع تکلیف و خالی نبودن عریضه زور میزند اما در چشم جماعتی که تماشایش میکنند زور زدنش مضحکهی تاسفباری است. اینکه یک انسان چنین خفیف شود حتی خندهآور هم نیست، رنجآور است...
داستان جهالت او زمانی مورد توجه قرار گرفت که گفت اخلاق این ظرفیت را دارد که مقابل دین بایستد. شاید اگر کمی باهوش بود از آن به بعد سعی میکرد کمتر در رسانهها حرف بزند... اما دریغ که جهالت ته ندارد. به این ترتیب آبروریزی آغاز شد. بعد از اینکه ابراهیم رئیسی، فریب دور و بریهایش را خورد و با تتلو دیدار کرد، پناهیان این دیدار را با کمک خواستن امام حسین (ع) از زهیر مقایسه کرد تا نشان دهد چطور جهالت میتواند به سقوطی هولناک منجر شود. جهالت ویرانگر ادامه پیدا کرد و پس از آن این بیچاره، با «گوشتتلخ» دانستن پیامبر که در قرآن رحمت برای همهی جهانیان توصیف شده، ضربهی آخر را به خودش زد.
این پیشینهی حقارتبار را برای این گفتم که بگویم تحقیری که امروز پناهیان با گفتن جملات بالا بر خود روا میدارد، اصلا عجیب نیست. پناهیان با اصرار بر جهالت به درهای سقوط کرده که فقط بیچارگی برایش گذاشته است؛ در این بیچارگی چه میتوان کرد جز این چنین سخن گفتن.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥5❤4👍4
Telegram
آرشیو
محمد ماملی و مشهدی محمدِ تارنواز؛ نوای روح یگانه آذربایجان و کردستان
محمد ماملی (۱۳۰۲–۱۳۷۷)، خواننده اسطورهای کرد و یکی از برجستهترین چهرههای فرهنگ و هنر کردستان، با صدای سحرانگیز، ترانههای سوزناک و نغمههای عاشقانهاش جایگاهی ماندگار در حافظه موسیقایی کردها یافته است. آواز او از دل گنجینه غنی موسیقی کردی برآمد و همزمان، روایتگر رنجها، امیدها و خاطره جمعی کردها در سده پرحادثه بیستم بود.
در بیشتر ترانههای محمد ماملی، نوای سوزناک تار و کمانچه به گوش میرسد؛ دو سازی که به بخش جداییناپذیر آثار ماندگار او تبدیل شدهاند. تار را مشهدی محمد و کمانچه را هنرمندی به نام اسلام مینواخت.
مشهدی محمد ــ که متأسفانه نام خانوادگی او امروز در دست نیست ــ انسانی آرام، متین و در عین حال نوازندهای چیرهدست و استادی کمنظیر در هنر تارنوازی بود.
در این فایل صوتی که برای نخستین بار منتشر میشود، محمد ماملی مقامی را اجرا میکند و مشهدی محمد نیز همزمان با نوازندگی تار، به زبان آذری (ترکی) و در یکی از مقامهای موسیقی آذربایجان با او همآواز میشود. تا آنجا که امروز میدانیم، این تنها یادگار صوتی شناختهشدهای است که از این هنرمند توانای آذری بر جای مانده است.
همین چند دقیقه صدا و ساز، نشان میدهد که مشهدی محمد تنها یک نوازنده تار نبود؛ او با سنت موسیقی مقامی آذربایجان آشنایی عمیق داشت و سالها در این مکتب بالیده بود.
از دیشب که صدای او و نوای تارش را شنیدم، پرسشی آمیخته به اندوه و حسرت رهایم نمیکند: مشهدی محمد که بود؟
این هنرمند بزرگ چرا قدر ندید و چرا نامش در غبار فراموشی گم شد؟ این فرزند ساوالان، وارث سنت عاشیقها و بزرگان موسیقی مقامی آذربایجان، چگونه سر از کردستان درآورد و بخش بزرگی از عمر خود را وقف موسیقی کردی کرد؟
فرزند سبلان، آراز و ارسباران، از دیاری که نامهایی چون ستارخان، باقرخان و شیخ محمد خیابانی را در حافظه تاریخی خود دارد، چگونه در گوشهای از قلب بزرگش مهر کردها و کردستان را جای داد؟
آیا او یکی از همان زحمتکشان آذربایجانی بود که در پی بحرانهای معیشتی و تنگدستیِ اواخر دهه ۱۳۲۰، آنگونه که محمد مالجو در کتاب کوچ در پی کار و نان روایت میکند، در جستوجوی کار و نان راهی مهاباد شد و سرانجام مهمان همیشگی دلهای مردم این شهر گشت؟ یا سرگذشت دیگری او را به مهاباد کشاند و همشهری محمد ماملی ساخت؟
شاید هیچگاه پاسخ روشنی برای این پرسشها نیابیم.
اما آنچه امروز در اختیار ماست، صدای آسمانی مشهدی محمد و نوای افسونگر تار اوست؛ نوایی که از مرزهای مصنوعی و ایدئولوژیزده هویتها عبور میکند و یادآور میشود که موسیقی، زبان مشترک انسانهاست و پیوندهای تاریخی و فرهنگی کردها و ترکها بسیار عمیقتر از روایتهایی است که افراطگرایان قومی تاریخنخواندهی کممایه میکوشند به جامعه القا کنند.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمد ماملی (۱۳۰۲–۱۳۷۷)، خواننده اسطورهای کرد و یکی از برجستهترین چهرههای فرهنگ و هنر کردستان، با صدای سحرانگیز، ترانههای سوزناک و نغمههای عاشقانهاش جایگاهی ماندگار در حافظه موسیقایی کردها یافته است. آواز او از دل گنجینه غنی موسیقی کردی برآمد و همزمان، روایتگر رنجها، امیدها و خاطره جمعی کردها در سده پرحادثه بیستم بود.
در بیشتر ترانههای محمد ماملی، نوای سوزناک تار و کمانچه به گوش میرسد؛ دو سازی که به بخش جداییناپذیر آثار ماندگار او تبدیل شدهاند. تار را مشهدی محمد و کمانچه را هنرمندی به نام اسلام مینواخت.
مشهدی محمد ــ که متأسفانه نام خانوادگی او امروز در دست نیست ــ انسانی آرام، متین و در عین حال نوازندهای چیرهدست و استادی کمنظیر در هنر تارنوازی بود.
در این فایل صوتی که برای نخستین بار منتشر میشود، محمد ماملی مقامی را اجرا میکند و مشهدی محمد نیز همزمان با نوازندگی تار، به زبان آذری (ترکی) و در یکی از مقامهای موسیقی آذربایجان با او همآواز میشود. تا آنجا که امروز میدانیم، این تنها یادگار صوتی شناختهشدهای است که از این هنرمند توانای آذری بر جای مانده است.
همین چند دقیقه صدا و ساز، نشان میدهد که مشهدی محمد تنها یک نوازنده تار نبود؛ او با سنت موسیقی مقامی آذربایجان آشنایی عمیق داشت و سالها در این مکتب بالیده بود.
از دیشب که صدای او و نوای تارش را شنیدم، پرسشی آمیخته به اندوه و حسرت رهایم نمیکند: مشهدی محمد که بود؟
این هنرمند بزرگ چرا قدر ندید و چرا نامش در غبار فراموشی گم شد؟ این فرزند ساوالان، وارث سنت عاشیقها و بزرگان موسیقی مقامی آذربایجان، چگونه سر از کردستان درآورد و بخش بزرگی از عمر خود را وقف موسیقی کردی کرد؟
فرزند سبلان، آراز و ارسباران، از دیاری که نامهایی چون ستارخان، باقرخان و شیخ محمد خیابانی را در حافظه تاریخی خود دارد، چگونه در گوشهای از قلب بزرگش مهر کردها و کردستان را جای داد؟
آیا او یکی از همان زحمتکشان آذربایجانی بود که در پی بحرانهای معیشتی و تنگدستیِ اواخر دهه ۱۳۲۰، آنگونه که محمد مالجو در کتاب کوچ در پی کار و نان روایت میکند، در جستوجوی کار و نان راهی مهاباد شد و سرانجام مهمان همیشگی دلهای مردم این شهر گشت؟ یا سرگذشت دیگری او را به مهاباد کشاند و همشهری محمد ماملی ساخت؟
شاید هیچگاه پاسخ روشنی برای این پرسشها نیابیم.
اما آنچه امروز در اختیار ماست، صدای آسمانی مشهدی محمد و نوای افسونگر تار اوست؛ نوایی که از مرزهای مصنوعی و ایدئولوژیزده هویتها عبور میکند و یادآور میشود که موسیقی، زبان مشترک انسانهاست و پیوندهای تاریخی و فرهنگی کردها و ترکها بسیار عمیقتر از روایتهایی است که افراطگرایان قومی تاریخنخواندهی کممایه میکوشند به جامعه القا کنند.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤9😢1🕊1
عراق و سیاست موازنه برای بقا
سفر علی الزیدی، نخستوزیر عراق، به تهران — در پی دیداری با دونالد ترامپ در واشنگتن و توقفی کوتاه در قطر — تنها یک رفتوآمد دیپلماتیک ساده نیست؛ روایتی است از سرنوشت کشوری که هیچگاه اجازه نیافته سیاست خارجیاش را خارج از سایه دو قدرت بزرگ تعریف کند. اما آنچه امروز این تحرکات را از نمونههای مشابه در دو دهه گذشته متمایز میکند، بستری است که در آن رخ میدهد: جنگی جاری میان آمریکا و ایران، با پیامدهایی سنگین که تا مرز بستهشدن تنگه هرمز و تهدید تأسیسات هستهای پیش رفته است.
در چنین فضایی، الزیدی دیگر صرفاً بازیگری مستقل نیست که میان دو همسایه بزرگ راه میانه میجوید؛ او همزمان بازیگر موازنهگر است و بهگمان بسیاری، حامل پیامی که خاستگاهش جای دیگری است. این سفر را میتوان در شش لایه تحلیل کرد — لایههایی که هرکدام تصویری از عراقِ امروز را روایت میکنند: کشوری که هم میخواهد بقا یابد و هم میخواهد ابزار دست دیگران نشود.
۱. رسالت میانجیگری و انتقال پیام
گزارشها حاکی از آن است که واشنگتن به الزیدی چراغ سبز داده تا در تلاش برای مهار یا پایاندادن به بحران مشارکت کند. او خود نیز صراحتاً اعلام کرده که به ترامپ توصیه کرده است از اقدام نظامی مستقیم علیه ایران پرهیز کند. این جزئیات نشان میدهد بخشی از سفر او به تهران، انتقال یک پیام مشخص و هموارسازی مسیر برای گفتوگوی غیرمستقیم است — نقشی که الزیدی نه پنهانی، بلکه با رضایت ضمنی هر دو طرف ایفا میکند.
۲. تردید در صداقت دیپلماتیک واشنگتن
اما همینجا باید پرسید: آیا آمریکا واقعاً به چنین میانجیای نیاز دارد، یا صرفاً در حال زمانخریدن است تا به موقعیتی مناسبتر برای تحمیل خواستههایش برسد؟ پاسخ به این پرسش یکدست نیست.
از یکسو، تعدد میانجیها — قطر، مصر، پاکستان و اکنون عراق — نشان میدهد نیاز به کانالهای گفتوگو واقعی است. از سوی دیگر، شواهد میدانی نشان میدهد اهداف سخت نظامی همزمان با مذاکره دنبال میشوند. منتقدان معتقدند این «دیپلماسی موازی» به آمریکا اجازه میدهد فشار نظامی را بیآنکه متهم به بستن باب گفتوگو شود، ادامه دهد. محتملترین خوانش این است که میانجیگری برای واشنگتن هم ابزار مدیریت افکار عمومی است و هم گزینهای روی میز، برای روزی که مذاکره واقعاً به کار آید.
۳. ژئوپلیتیک؛ تلاش برای تغییر معادله
طی دو دهه گذشته، بغداد بیشتر «میدان رقابت» بوده تا «بازیگر». دولت جدید میکوشد این معادله را برهم بزند و از اعتماد نسبی هر دو طرف، کانالی برای کاهش دامنه جنگ بسازد — تلاشی که با پیشنهادهایی چون برگزاری نشست مشترک میان عراق، ایران و شورای همکاری خلیج فارس از سوی فواد حسین، وزیر خارجه عراق، نیز پیگیری میشود.
۴. امنیت و آسیبپذیری؛ دیپلماسی از روی اجبار
آنچه این سیاست موازنهگرایانه را توضیح میدهد، بیش از آنکه ناشی از «قدرت» باشد، برخاسته از «آسیبپذیری» است. تداوم یا گسترش جنگ، پیش از هر کشور دیگری، امنیت داخلی و تمامیت ارضی عراق را تهدید میکند. علاوه بر این، موفقیت هر ابتکار میانجیگرانه، به توان دولت الزیدی در مهار گروههای مسلح داخلی وابسته است — گروههایی که برخیشان به همکاری تن دادهاند و برخی همچنان با خلع سلاح مخالفند.
۵. اقتصاد و منافع تجدیدناپذیر
در معادله بقا، اقتصاد نقش کلیدی دارد. آمریکا شریک سرمایهگذاری و توسعه زیرساختهای انرژی است — تا جایی که دولت عراق حتی از طرح مشارکت ۳۰ ساله با واشنگتن سخن گفته — و از سوی دیگر، ایران شریک تجاری، انرژی و ترانزیتی بیبدیل عراق به شمار میرود. الزیدی بهجای جایگزینکردن یکی با دیگری، میکوشد منافع هر دو ضلع را همزمان حفظ کند.
۶. پیچیدگیهای سیاست داخلی
این تحرکات دیپلماتیک در داخل عراق نیز یکدست پذیرفته نمیشود. برخی جریانهای سیاسی، تعارفات دیپلماتیک میان الزیدی و ترامپ را عرف عادی روابط بینالملل میدانند؛ در مقابل، جریانهای دیگر با یادآوری ترور فرماندهان مقاومت (قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس)، همین نزدیکی را با سوءظن شدید مینگرند. الزیدی در این میان میکوشد نه کاملاً در چارچوب خواستههای تهران بماند و نه بهعنوان متحد کامل واشنگتن شناخته شود.
جمعبندی
با همه اینها، باید صادق بود: پایداری این راهبرد به هیچوجه تضمینشده نیست. نقش میانجی تنها تا زمانی معتبر است که هر دو طرفِ منازعه بخواهند آن را زنده نگه دارند. اگر روزی یکی از طرفین به این نتیجه برسد که دیگر به این کانال نیازی ندارد — چه به دلیل دستیابی به توافق مستقیم و چه به دلیل کسب برتری قاطع میدانی — بغداد با رسالتی تنها خواهد ماند که دیگر خریدار ندارد. تمام هنر الزیدی این است که در این فاصله باریک، میان مأموریتِ محوله و منافع ملیِ خود، تعادل را از دست ندهد.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان روزن آگاهی
سفر علی الزیدی، نخستوزیر عراق، به تهران — در پی دیداری با دونالد ترامپ در واشنگتن و توقفی کوتاه در قطر — تنها یک رفتوآمد دیپلماتیک ساده نیست؛ روایتی است از سرنوشت کشوری که هیچگاه اجازه نیافته سیاست خارجیاش را خارج از سایه دو قدرت بزرگ تعریف کند. اما آنچه امروز این تحرکات را از نمونههای مشابه در دو دهه گذشته متمایز میکند، بستری است که در آن رخ میدهد: جنگی جاری میان آمریکا و ایران، با پیامدهایی سنگین که تا مرز بستهشدن تنگه هرمز و تهدید تأسیسات هستهای پیش رفته است.
در چنین فضایی، الزیدی دیگر صرفاً بازیگری مستقل نیست که میان دو همسایه بزرگ راه میانه میجوید؛ او همزمان بازیگر موازنهگر است و بهگمان بسیاری، حامل پیامی که خاستگاهش جای دیگری است. این سفر را میتوان در شش لایه تحلیل کرد — لایههایی که هرکدام تصویری از عراقِ امروز را روایت میکنند: کشوری که هم میخواهد بقا یابد و هم میخواهد ابزار دست دیگران نشود.
۱. رسالت میانجیگری و انتقال پیام
گزارشها حاکی از آن است که واشنگتن به الزیدی چراغ سبز داده تا در تلاش برای مهار یا پایاندادن به بحران مشارکت کند. او خود نیز صراحتاً اعلام کرده که به ترامپ توصیه کرده است از اقدام نظامی مستقیم علیه ایران پرهیز کند. این جزئیات نشان میدهد بخشی از سفر او به تهران، انتقال یک پیام مشخص و هموارسازی مسیر برای گفتوگوی غیرمستقیم است — نقشی که الزیدی نه پنهانی، بلکه با رضایت ضمنی هر دو طرف ایفا میکند.
۲. تردید در صداقت دیپلماتیک واشنگتن
اما همینجا باید پرسید: آیا آمریکا واقعاً به چنین میانجیای نیاز دارد، یا صرفاً در حال زمانخریدن است تا به موقعیتی مناسبتر برای تحمیل خواستههایش برسد؟ پاسخ به این پرسش یکدست نیست.
از یکسو، تعدد میانجیها — قطر، مصر، پاکستان و اکنون عراق — نشان میدهد نیاز به کانالهای گفتوگو واقعی است. از سوی دیگر، شواهد میدانی نشان میدهد اهداف سخت نظامی همزمان با مذاکره دنبال میشوند. منتقدان معتقدند این «دیپلماسی موازی» به آمریکا اجازه میدهد فشار نظامی را بیآنکه متهم به بستن باب گفتوگو شود، ادامه دهد. محتملترین خوانش این است که میانجیگری برای واشنگتن هم ابزار مدیریت افکار عمومی است و هم گزینهای روی میز، برای روزی که مذاکره واقعاً به کار آید.
۳. ژئوپلیتیک؛ تلاش برای تغییر معادله
طی دو دهه گذشته، بغداد بیشتر «میدان رقابت» بوده تا «بازیگر». دولت جدید میکوشد این معادله را برهم بزند و از اعتماد نسبی هر دو طرف، کانالی برای کاهش دامنه جنگ بسازد — تلاشی که با پیشنهادهایی چون برگزاری نشست مشترک میان عراق، ایران و شورای همکاری خلیج فارس از سوی فواد حسین، وزیر خارجه عراق، نیز پیگیری میشود.
۴. امنیت و آسیبپذیری؛ دیپلماسی از روی اجبار
آنچه این سیاست موازنهگرایانه را توضیح میدهد، بیش از آنکه ناشی از «قدرت» باشد، برخاسته از «آسیبپذیری» است. تداوم یا گسترش جنگ، پیش از هر کشور دیگری، امنیت داخلی و تمامیت ارضی عراق را تهدید میکند. علاوه بر این، موفقیت هر ابتکار میانجیگرانه، به توان دولت الزیدی در مهار گروههای مسلح داخلی وابسته است — گروههایی که برخیشان به همکاری تن دادهاند و برخی همچنان با خلع سلاح مخالفند.
۵. اقتصاد و منافع تجدیدناپذیر
در معادله بقا، اقتصاد نقش کلیدی دارد. آمریکا شریک سرمایهگذاری و توسعه زیرساختهای انرژی است — تا جایی که دولت عراق حتی از طرح مشارکت ۳۰ ساله با واشنگتن سخن گفته — و از سوی دیگر، ایران شریک تجاری، انرژی و ترانزیتی بیبدیل عراق به شمار میرود. الزیدی بهجای جایگزینکردن یکی با دیگری، میکوشد منافع هر دو ضلع را همزمان حفظ کند.
۶. پیچیدگیهای سیاست داخلی
این تحرکات دیپلماتیک در داخل عراق نیز یکدست پذیرفته نمیشود. برخی جریانهای سیاسی، تعارفات دیپلماتیک میان الزیدی و ترامپ را عرف عادی روابط بینالملل میدانند؛ در مقابل، جریانهای دیگر با یادآوری ترور فرماندهان مقاومت (قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس)، همین نزدیکی را با سوءظن شدید مینگرند. الزیدی در این میان میکوشد نه کاملاً در چارچوب خواستههای تهران بماند و نه بهعنوان متحد کامل واشنگتن شناخته شود.
جمعبندی
با همه اینها، باید صادق بود: پایداری این راهبرد به هیچوجه تضمینشده نیست. نقش میانجی تنها تا زمانی معتبر است که هر دو طرفِ منازعه بخواهند آن را زنده نگه دارند. اگر روزی یکی از طرفین به این نتیجه برسد که دیگر به این کانال نیازی ندارد — چه به دلیل دستیابی به توافق مستقیم و چه به دلیل کسب برتری قاطع میدانی — بغداد با رسالتی تنها خواهد ماند که دیگر خریدار ندارد. تمام هنر الزیدی این است که در این فاصله باریک، میان مأموریتِ محوله و منافع ملیِ خود، تعادل را از دست ندهد.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤1👍1🔥1
رضاشاه نگران ظهور چه کسانی بود؟
مرضیه حاجی هاشمی
«اگر بیبرقی و بیآبی را تحمل کنیم؛ آب و برق جهان را از دست ستم صهیونیستها آزاد خواهیم کرد.» این جمله که از سوی «علیرضا پناهیان»، از چهرههای شناختهشده جریان بنیادگرای دینی، بیان شده است، صرفاً یک موضع سیاسی درباره آمریکا یا اسرائیل نیست؛ بلکه پنجرهای به یک پرسش بنیادین در جامعهشناسی سیاسی میگشاید: وقتی یک نظام ارزشی ایدئولوژیک با نیازهای روزمره جامعه و منطق حکمرانی مدرن وارد تعارض میشود، چه وضعیتی برای دولت (در معنای تامین کننده رفاه و امنیت) و جامعه رخ میدهد؟
در منطق دولت مدرن، آب، برق، رفاه، امنیت اقتصادی و کیفیت زندگی شهروندان، نه هزینههای فرعی؛ بلکه بخشی از اصلیترین وظایف دولت هستند. مشروعیت و کارآمدی، دو پایه اساسی دولت مدرن است؛ اما در منطق بسیج ایدئولوژیک، رنج جامعه میتواند معنایی متفاوت پیدا کند. محرومیت، فشار اقتصادی و دشواریهای زندگی ممکن است نه به عنوان نشانه ناکارآمدی، بلکه به عنوان «هزینه مقاومت» و بخشی از یک مسیر تاریخی برای رسیدن به پیروزی تعریف شود.
مسئله در اینجا وجود دین یا باور مذهبی نیست؛ بلکه زمانی آغاز میشود که یک قرائت سیاسی و بنیادگرا از دین، خود را دارای مرجعیت برتر از سازوکارهای معمول حکمرانی بداند و اهداف ایدئولوژیک را بر نیازهای ملموس جامعه مقدم قرار دهد. تاریخ دولتسازی مدرن نشان میدهد یکی از دشوارترین مراحل گذار از نظم سنتی به نظم مدرن، ایجاد یک مرکز معتبر تصمیمگیری سیاسی و محدود کردن اقتدارهای موازی بوده است؛ اقتدارهایی که دارای شبکه اجتماعی، مشروعیت مستقل و توان بسیج سیاسی به ویژه از نوع دینی آن بوده اند.
«بیسمارک» در «آلمان» قرن نوزدهم، پس از وحدت این کشور، با مسئلهای مشابه مواجه بود. دولت ملی جدید تنها با ایجاد ارتش و بوروکراسی شکل نمیگرفت؛ بلکه باید جایگاه خود را در برابر مراکز اقتدار رقیب تثبیت میکرد. یکی از مهمترین این مراکز، کلیسای کاتولیک بود که علاوه بر نقش مذهبی، شبکه آموزشی، اجتماعی و هویتی گستردهای داشت.
در ایران نیز «رضاشاه» در فرآیند ساخت دولت مرکزی جدید، با مجموعهای از قدرتهای موازی مواجه بود که مهمترین آن شاید همان نهاد سنتی روحانیت شیعه بود، روحانیتی که هر کدام بخشی از اقتدار اجتماعی را در اختیار داشتند. پروژه دولتسازی او نیز بر ایجاد ارتش ملی، بوروکراسی مرکزی و یکپارچگی اداری استوار شد.
شباهت میان این تجربهها در این نیست که همه نهادهای سنتی یا دینی مانع توسعه هستند؛ بلکه در این است که هیچ دولت مدرنی نمیتواند با چندین مرکز مستقل اقتدار که خود را خارج از سازوکارهای پاسخگویی عمومی میدانند، به شکل پایدار عمل کند. دولت مدرن نیازمند آن است که همه منابع قدرت، چه نظامی، چه اقتصادی و چه ایدئولوژیک، درون یک نظم نهادی پاسخگو و قابل کنترل قرار گیرند و در جهت اهداف پروژه نوسازی عمل کنند.
قبلا نیز اشاره شد، بحران زمانی آغاز میشود که میان «منطق بقا و حکمرانی» و «منطق هویت ایدئولوژیک» شکاف ایجاد شود. دولت برای اداره جامعه ناگزیر است درباره اقتصاد، رفاه، صلح، جنگ و روابط خارجی تصمیمهایی مبتنی بر هزینه و فایده بگیرد؛ اما نیروهای ایدئولوژیک ممکن است هرگونه انعطاف را عقبنشینی و هرگونه تحمل رنج را نشانه مقاومت در جهت نیل به آرمان ها به ویژه از نوع موعودباورانه آن تلقی کنند. در چنین شرایطی، همان نیروهایی که شاید زمانی مهمترین پایههای مشروعیت یک ساخت قدرت بودند، میتوانند به مانعی در برابر حتی کارآمدی و مشروعیت آن تبدیل شوند، مانند کلیسای کاتولیک و نهاد روحانیت در دو پروژه دولت سازی مدرن که بدان اشاره شد.
پرسش اصلی شاید این باشد که آیا از اساس می توان میان آرمان ایدئولوژیک بنیادگرایان دینی و الزامات حکمرانی مدرن تعادل برقرار کرد و مسیر نوسازی و سپس توسعه را پیمود یا باید به واقع تمام بسترهایی که موجب مانع تراشی های جدی و حتی خطرناک آنها می شود از ابتدا شناسایی و برچید؟ بیسمارک را در «پیکار فرهنگی علیه اقتدار سیاسی کلیسای کاتولیک» نمی دانم؛ ولی شاید بتوان گفت رضا شاه نگران ظهور چه کسانی بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مرضیه حاجی هاشمی
«اگر بیبرقی و بیآبی را تحمل کنیم؛ آب و برق جهان را از دست ستم صهیونیستها آزاد خواهیم کرد.» این جمله که از سوی «علیرضا پناهیان»، از چهرههای شناختهشده جریان بنیادگرای دینی، بیان شده است، صرفاً یک موضع سیاسی درباره آمریکا یا اسرائیل نیست؛ بلکه پنجرهای به یک پرسش بنیادین در جامعهشناسی سیاسی میگشاید: وقتی یک نظام ارزشی ایدئولوژیک با نیازهای روزمره جامعه و منطق حکمرانی مدرن وارد تعارض میشود، چه وضعیتی برای دولت (در معنای تامین کننده رفاه و امنیت) و جامعه رخ میدهد؟
در منطق دولت مدرن، آب، برق، رفاه، امنیت اقتصادی و کیفیت زندگی شهروندان، نه هزینههای فرعی؛ بلکه بخشی از اصلیترین وظایف دولت هستند. مشروعیت و کارآمدی، دو پایه اساسی دولت مدرن است؛ اما در منطق بسیج ایدئولوژیک، رنج جامعه میتواند معنایی متفاوت پیدا کند. محرومیت، فشار اقتصادی و دشواریهای زندگی ممکن است نه به عنوان نشانه ناکارآمدی، بلکه به عنوان «هزینه مقاومت» و بخشی از یک مسیر تاریخی برای رسیدن به پیروزی تعریف شود.
مسئله در اینجا وجود دین یا باور مذهبی نیست؛ بلکه زمانی آغاز میشود که یک قرائت سیاسی و بنیادگرا از دین، خود را دارای مرجعیت برتر از سازوکارهای معمول حکمرانی بداند و اهداف ایدئولوژیک را بر نیازهای ملموس جامعه مقدم قرار دهد. تاریخ دولتسازی مدرن نشان میدهد یکی از دشوارترین مراحل گذار از نظم سنتی به نظم مدرن، ایجاد یک مرکز معتبر تصمیمگیری سیاسی و محدود کردن اقتدارهای موازی بوده است؛ اقتدارهایی که دارای شبکه اجتماعی، مشروعیت مستقل و توان بسیج سیاسی به ویژه از نوع دینی آن بوده اند.
«بیسمارک» در «آلمان» قرن نوزدهم، پس از وحدت این کشور، با مسئلهای مشابه مواجه بود. دولت ملی جدید تنها با ایجاد ارتش و بوروکراسی شکل نمیگرفت؛ بلکه باید جایگاه خود را در برابر مراکز اقتدار رقیب تثبیت میکرد. یکی از مهمترین این مراکز، کلیسای کاتولیک بود که علاوه بر نقش مذهبی، شبکه آموزشی، اجتماعی و هویتی گستردهای داشت.
در ایران نیز «رضاشاه» در فرآیند ساخت دولت مرکزی جدید، با مجموعهای از قدرتهای موازی مواجه بود که مهمترین آن شاید همان نهاد سنتی روحانیت شیعه بود، روحانیتی که هر کدام بخشی از اقتدار اجتماعی را در اختیار داشتند. پروژه دولتسازی او نیز بر ایجاد ارتش ملی، بوروکراسی مرکزی و یکپارچگی اداری استوار شد.
شباهت میان این تجربهها در این نیست که همه نهادهای سنتی یا دینی مانع توسعه هستند؛ بلکه در این است که هیچ دولت مدرنی نمیتواند با چندین مرکز مستقل اقتدار که خود را خارج از سازوکارهای پاسخگویی عمومی میدانند، به شکل پایدار عمل کند. دولت مدرن نیازمند آن است که همه منابع قدرت، چه نظامی، چه اقتصادی و چه ایدئولوژیک، درون یک نظم نهادی پاسخگو و قابل کنترل قرار گیرند و در جهت اهداف پروژه نوسازی عمل کنند.
قبلا نیز اشاره شد، بحران زمانی آغاز میشود که میان «منطق بقا و حکمرانی» و «منطق هویت ایدئولوژیک» شکاف ایجاد شود. دولت برای اداره جامعه ناگزیر است درباره اقتصاد، رفاه، صلح، جنگ و روابط خارجی تصمیمهایی مبتنی بر هزینه و فایده بگیرد؛ اما نیروهای ایدئولوژیک ممکن است هرگونه انعطاف را عقبنشینی و هرگونه تحمل رنج را نشانه مقاومت در جهت نیل به آرمان ها به ویژه از نوع موعودباورانه آن تلقی کنند. در چنین شرایطی، همان نیروهایی که شاید زمانی مهمترین پایههای مشروعیت یک ساخت قدرت بودند، میتوانند به مانعی در برابر حتی کارآمدی و مشروعیت آن تبدیل شوند، مانند کلیسای کاتولیک و نهاد روحانیت در دو پروژه دولت سازی مدرن که بدان اشاره شد.
پرسش اصلی شاید این باشد که آیا از اساس می توان میان آرمان ایدئولوژیک بنیادگرایان دینی و الزامات حکمرانی مدرن تعادل برقرار کرد و مسیر نوسازی و سپس توسعه را پیمود یا باید به واقع تمام بسترهایی که موجب مانع تراشی های جدی و حتی خطرناک آنها می شود از ابتدا شناسایی و برچید؟ بیسمارک را در «پیکار فرهنگی علیه اقتدار سیاسی کلیسای کاتولیک» نمی دانم؛ ولی شاید بتوان گفت رضا شاه نگران ظهور چه کسانی بود.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍6❤5👎4
«تقاطع سیاست، اقتصاد و جنسیت در خانهداری اجباری و خانەنشین کردن زنان، پدیدهای چندوجهی است که در مقاطع مختلف تاریخی و شرایط ویژەی اجتماعی شکل میگیرد. روایتهای زنان ابعاد این فرایند را بە صورت تجربەی زیستشدەی آنان نشان میدهد. اما مقاومت زنان در این فضاها نیز، اگرچه پنهان، اما حیاتی است. خانهنشینی اجباری، در عین حال که محدودیت میآفریند، با توجە بە شواهد موجود، اکنون بستری برای اشکال تازهای از سیاست، همبستگی، و حفظ حافظهی جمعی شدە است.»
aasoo.org/fa/articles/5412
#فرهیختگان روزن آگاهی
aasoo.org/fa/articles/5412
#فرهیختگان روزن آگاهی
👎2🔥1
خانهنشین کردن اجباری، حذف زنان از عرصهی عمومی
بیان عزیزی
«این نوشته بخشی از پژوهشی است کە با استفاده از مصاحبهی عمیق، به انعکاس تجربهی زیستهی ۲۰ نفر از زنانی پرداخته است که در فاصلەی سالهای دهەی ۱۳۶۰ تا ١٤٠٤ مشمول حبس یا احکام اخراج، تعلیق و تعزیر یا کسر حقوق شدهاند. هدف پژوهش بررسی نتایج این احکام بر زنان و تأثیر خانەنشینی اجباری در زندگی خصوصی و اجتماعی آنان است.»
نشر آسو
#فرهیختگان روزن آگاهی
بیان عزیزی
«این نوشته بخشی از پژوهشی است کە با استفاده از مصاحبهی عمیق، به انعکاس تجربهی زیستهی ۲۰ نفر از زنانی پرداخته است که در فاصلەی سالهای دهەی ۱۳۶۰ تا ١٤٠٤ مشمول حبس یا احکام اخراج، تعلیق و تعزیر یا کسر حقوق شدهاند. هدف پژوهش بررسی نتایج این احکام بر زنان و تأثیر خانەنشینی اجباری در زندگی خصوصی و اجتماعی آنان است.»
نشر آسو
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥2😢2❤1
چرا تهدید؟
علیرضا کفایی
سالهاست که بیپرده از اصلاح، گفتوگو، قانونگرایی، آزادی و منافع ملی سخن گفتهایم. از رفع حصر ظالمانه مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد دفاع کردهایم، آزادی دکتر مصطفی تاجزاده و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی را خواستهایم، از مذاکره و دیپلماسی برای تأمین منافع ملی حمایت کردهایم و همواره گفتهایم که جنگ، شکست سیاست و بزرگترین دشمن ایران و ایرانیان است.
پاسخ این سخنان چه بوده است؟
«خفه میشی یا خفت کنیم؟»
این جمله، نه نشانه اقتدار، بلکه نشانه ناتوانی در گفتوگو و فقر استدلال است. آنان که از اقناع عاجزند، به تهدید پناه میبرند؛ زیرا میدانند منطق را نمیتوان با خشونت شکست داد.
نه عادت و نه علاقه ای به نوشتن و انتشار اینگونه موارد ندارم، اما چون در مدت کوتاهی از جاهایی و افرادی در حال تکرار است، اشاره ای کوتاه میکنم.
من از میرحسین موسوی دفاع میکنم، زیرا حق آزادی و دادرسی عادلانه را حق هر شهروند میدانم. از آزادی مصطفی تاجزاده دفاع میکنم، زیرا زندان نباید جای اندیشه و نقد باشد. از رفع حصر دفاع میکنم، زیرا حصر بدون رسیدگی عادلانه، با اصول عدالت و حقوق شهروندی سازگار نیست.
من از مذاکره و دیپلماسی دفاع میکنم، زیرا باور دارم قدرت ملی تنها با توان نظامی حفظ نمیشود؛ عقلانیت، گفتوگو، تعامل سازنده با جهان و اجماع ملی نیز از ارکان امنیت و اقتدار کشورند.
من با جنگ مخالفم، زیرا در هر جنگی این مردماند که جان، امنیت، معیشت و آینده خود را از دست میدهند. جنگ شاید برای برخی میدان شعار باشد، اما برای ملت، ویرانی، فقر، مهاجرت و عقبماندگی به همراه میآورد.
اگر پاسخ این باورها تهدید و توهین است، بیش از هر چیز نشان میدهد که برخی هنوز به جای رقابت اندیشهها، حذف صاحبان اندیشه را ترجیح میدهند.
با این همه، راه ما تغییر نخواهد کرد. ما گفتوگو را بر تهدید، اصلاح را بر حذف، آزادی را بر حصر و زندان، دیپلماسی را بر جنگ و منافع ملی را بر هیجانهای زودگذر ترجیح میدهیم.
تهدید، صدای حقیقت را خاموش نمیکند؛ همانگونه که زندان، حصر و خشونت نیز هرگز نتوانستهاند اندیشه را به زنجیر بکشند.
ما همچنان به ایران، به اصلاح، به صلح، به آزادی و به گفتوگو وفادار خواهیم ماند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
علیرضا کفایی
سالهاست که بیپرده از اصلاح، گفتوگو، قانونگرایی، آزادی و منافع ملی سخن گفتهایم. از رفع حصر ظالمانه مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد دفاع کردهایم، آزادی دکتر مصطفی تاجزاده و دیگر زندانیان سیاسی و عقیدتی را خواستهایم، از مذاکره و دیپلماسی برای تأمین منافع ملی حمایت کردهایم و همواره گفتهایم که جنگ، شکست سیاست و بزرگترین دشمن ایران و ایرانیان است.
پاسخ این سخنان چه بوده است؟
«خفه میشی یا خفت کنیم؟»
این جمله، نه نشانه اقتدار، بلکه نشانه ناتوانی در گفتوگو و فقر استدلال است. آنان که از اقناع عاجزند، به تهدید پناه میبرند؛ زیرا میدانند منطق را نمیتوان با خشونت شکست داد.
نه عادت و نه علاقه ای به نوشتن و انتشار اینگونه موارد ندارم، اما چون در مدت کوتاهی از جاهایی و افرادی در حال تکرار است، اشاره ای کوتاه میکنم.
من از میرحسین موسوی دفاع میکنم، زیرا حق آزادی و دادرسی عادلانه را حق هر شهروند میدانم. از آزادی مصطفی تاجزاده دفاع میکنم، زیرا زندان نباید جای اندیشه و نقد باشد. از رفع حصر دفاع میکنم، زیرا حصر بدون رسیدگی عادلانه، با اصول عدالت و حقوق شهروندی سازگار نیست.
من از مذاکره و دیپلماسی دفاع میکنم، زیرا باور دارم قدرت ملی تنها با توان نظامی حفظ نمیشود؛ عقلانیت، گفتوگو، تعامل سازنده با جهان و اجماع ملی نیز از ارکان امنیت و اقتدار کشورند.
من با جنگ مخالفم، زیرا در هر جنگی این مردماند که جان، امنیت، معیشت و آینده خود را از دست میدهند. جنگ شاید برای برخی میدان شعار باشد، اما برای ملت، ویرانی، فقر، مهاجرت و عقبماندگی به همراه میآورد.
اگر پاسخ این باورها تهدید و توهین است، بیش از هر چیز نشان میدهد که برخی هنوز به جای رقابت اندیشهها، حذف صاحبان اندیشه را ترجیح میدهند.
با این همه، راه ما تغییر نخواهد کرد. ما گفتوگو را بر تهدید، اصلاح را بر حذف، آزادی را بر حصر و زندان، دیپلماسی را بر جنگ و منافع ملی را بر هیجانهای زودگذر ترجیح میدهیم.
تهدید، صدای حقیقت را خاموش نمیکند؛ همانگونه که زندان، حصر و خشونت نیز هرگز نتوانستهاند اندیشه را به زنجیر بکشند.
ما همچنان به ایران، به اصلاح، به صلح، به آزادی و به گفتوگو وفادار خواهیم ماند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤7👍2
- برای مردم بیدوربین
این جملهٔ «چرا نمیذارید آدم کار کنه» را هر کسی که در ایران زندگی کرده میتواند بگوید - از وانتی محترم میوهفروش گرفته تا برترین متخصصان پیچیدهترین حوزهها. واقعیت این است که وضعیت ایران بیشتر برای عدم موفقیت طراحی شده است تا برای موفقیت و فقط قشر خاصی هستند که از این وضعیت سود میبرند یا مهارتهای خاصی برای بندبازی در این شرایط دارند که از شهروند عادی زحمتکش یا شریف برنمیآید.
تجمعات صدهاهزارنفری ایرانیان در سه قارهٔ جهان - از استرالیای وسط اقیانوس آرام تا آن سوی اقیانوس آرام در لسآنجلس و در شهرهای بزرگ کانادا و در نقاط مختلف اروپا - چه معنایی دارد جز اینکه در پس هر چهرهای دقیقاً همین پرسش دردناک نهفته است: «چرا نمیذارید آدم کار کنه؟» فکر میکنید اگر این میلیونها متخصص ایرانی میتوانستند راحت کار کنند و درآمدی شایسته داشته باشند، رنج جلای وطن را به جان میخریدند؟ آنها هرروز باید با مشکلات ایرانی بودن - که پر از دستانداز است - میساختند و میسوختند. کمترینش این بود که هرروز درگیر فیلترینگ بودند.
اقتصاد ایران - که مردم مثل قفس در آن گیر افتادهاند - چه معنایی دارد جز اینکه «چرا نمیذارید آدم کار کنه؟» دویدن و نرسیدن برای گذشته بود، ما دچار دویدن و دورتر شدنیم؛ دچار دویدن و گمشدنیم؛ دویدن و فقیرتر شدن. کدام کشور مانند ایران اینچنین دچار سقوط درآمد سرانه و تورم بیوقفه بوده؟ این یعنی دویدیم و از یک متر آپارتمان دورتر شدیم؛ دویدیم و از کالاهای مصرفی دورتر شدیم - این یعنی نتیجهٔ کار عمر ما سوخت.
اگر صفی باشد برای کسانی که میتوانند گله کنند «چرا نگذاشتید کار کنیم؟»، فردوسیپور احتمالاً یا کاملاً ته صف است یا جایی اواخر صف.
پس کسانی که حتی از جلوی در صداوسیما هم نمیتوانستند رد شوند، چه بگویند؟ میلیونها زنی که به شرط پوشش دستوری میتوانستند کار کنند چه بگویند؟ میلیونها ایرانی که توان انکار عقایدشان را نداشتند و در نتیجه راهی به بسیاری از فرصتهای شغلی نداشتند، چه بگویند؟ و کسانی که از دیماه حالا اصلاً ديگر زنده نیستند تا کسی نگذارد کار کنند، چه بگویند؟
متأسفانه دوربینی نیست تا اشک بقیهٔ ایرانیان را ثبت کند، وگرنه همهٔ ما یک سهمیهٔ گریستن جلوی دوربین داریم؛ شاید هم چند سهمیه. اما این غم را زندگی بر چهرهٔ ما حک کرد؛ اندوهی در چشمان اکثریتی از ایرانیان ثبت شده است؛ اکثریتی که اقلیتی نگذاشت کار کنند.
مهدی تدینی
تاریخاندیشی
#فرهیختگان روزن آگاهی
این جملهٔ «چرا نمیذارید آدم کار کنه» را هر کسی که در ایران زندگی کرده میتواند بگوید - از وانتی محترم میوهفروش گرفته تا برترین متخصصان پیچیدهترین حوزهها. واقعیت این است که وضعیت ایران بیشتر برای عدم موفقیت طراحی شده است تا برای موفقیت و فقط قشر خاصی هستند که از این وضعیت سود میبرند یا مهارتهای خاصی برای بندبازی در این شرایط دارند که از شهروند عادی زحمتکش یا شریف برنمیآید.
تجمعات صدهاهزارنفری ایرانیان در سه قارهٔ جهان - از استرالیای وسط اقیانوس آرام تا آن سوی اقیانوس آرام در لسآنجلس و در شهرهای بزرگ کانادا و در نقاط مختلف اروپا - چه معنایی دارد جز اینکه در پس هر چهرهای دقیقاً همین پرسش دردناک نهفته است: «چرا نمیذارید آدم کار کنه؟» فکر میکنید اگر این میلیونها متخصص ایرانی میتوانستند راحت کار کنند و درآمدی شایسته داشته باشند، رنج جلای وطن را به جان میخریدند؟ آنها هرروز باید با مشکلات ایرانی بودن - که پر از دستانداز است - میساختند و میسوختند. کمترینش این بود که هرروز درگیر فیلترینگ بودند.
اقتصاد ایران - که مردم مثل قفس در آن گیر افتادهاند - چه معنایی دارد جز اینکه «چرا نمیذارید آدم کار کنه؟» دویدن و نرسیدن برای گذشته بود، ما دچار دویدن و دورتر شدنیم؛ دچار دویدن و گمشدنیم؛ دویدن و فقیرتر شدن. کدام کشور مانند ایران اینچنین دچار سقوط درآمد سرانه و تورم بیوقفه بوده؟ این یعنی دویدیم و از یک متر آپارتمان دورتر شدیم؛ دویدیم و از کالاهای مصرفی دورتر شدیم - این یعنی نتیجهٔ کار عمر ما سوخت.
اگر صفی باشد برای کسانی که میتوانند گله کنند «چرا نگذاشتید کار کنیم؟»، فردوسیپور احتمالاً یا کاملاً ته صف است یا جایی اواخر صف.
پس کسانی که حتی از جلوی در صداوسیما هم نمیتوانستند رد شوند، چه بگویند؟ میلیونها زنی که به شرط پوشش دستوری میتوانستند کار کنند چه بگویند؟ میلیونها ایرانی که توان انکار عقایدشان را نداشتند و در نتیجه راهی به بسیاری از فرصتهای شغلی نداشتند، چه بگویند؟ و کسانی که از دیماه حالا اصلاً ديگر زنده نیستند تا کسی نگذارد کار کنند، چه بگویند؟
متأسفانه دوربینی نیست تا اشک بقیهٔ ایرانیان را ثبت کند، وگرنه همهٔ ما یک سهمیهٔ گریستن جلوی دوربین داریم؛ شاید هم چند سهمیه. اما این غم را زندگی بر چهرهٔ ما حک کرد؛ اندوهی در چشمان اکثریتی از ایرانیان ثبت شده است؛ اکثریتی که اقلیتی نگذاشت کار کنند.
مهدی تدینی
تاریخاندیشی
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤14👎2👍1
بهمن دارالشفایی:
امروز صبح از اماکن رفتهاند و کلی کافه در سنایی (و گویا ایرانشهر) را پلمب کردهاند. اینها را خبر دارم:
دوبار، ۱۴۰۱، سامکافه، جوکافه، کافه مان.
#فرهیختگان روزن آگاهی
امروز صبح از اماکن رفتهاند و کلی کافه در سنایی (و گویا ایرانشهر) را پلمب کردهاند. اینها را خبر دارم:
دوبار، ۱۴۰۱، سامکافه، جوکافه، کافه مان.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤2🔥2😢1
فرهیختگان
بهمن دارالشفایی: امروز صبح از اماکن رفتهاند و کلی کافه در سنایی (و گویا ایرانشهر) را پلمب کردهاند. اینها را خبر دارم: دوبار، ۱۴۰۱، سامکافه، جوکافه، کافه مان. #فرهیختگان روزن آگاهی
بدانید این موضوعات پراکنده و اتفاقی نیستند
حسین قتیب:
هر وقت دیدید مدیریت افکار عمومی به سمتی میرود که گسلهای اجتماعی و هویتی را فعال کند؛
از گسل حجاب و موتورسواری زنان گرفته
تا دعوای هواداران فوتبالی فردوسی پور و قلعه نویی،
کافهها و تعطیل کردنها،
گسل بنزین،
شکاف ترک و تاجیک،
عرب و غیرعرب و موارد مشابه
بدانید که اینها صرفاً موضوعات پراکنده و اتفاقی نیستند.
چنین روندی میتواند بخشی از برنامهای برای برهمزدن حداقل روحیه و انسجام ملی و زمینهسازی روانی و اجتماعی برای یک اقدام نظامی باشد.
دلیل؟ تجربه!
#فرهیختگان روزن آگاهی
حسین قتیب:
هر وقت دیدید مدیریت افکار عمومی به سمتی میرود که گسلهای اجتماعی و هویتی را فعال کند؛
از گسل حجاب و موتورسواری زنان گرفته
تا دعوای هواداران فوتبالی فردوسی پور و قلعه نویی،
کافهها و تعطیل کردنها،
گسل بنزین،
شکاف ترک و تاجیک،
عرب و غیرعرب و موارد مشابه
بدانید که اینها صرفاً موضوعات پراکنده و اتفاقی نیستند.
چنین روندی میتواند بخشی از برنامهای برای برهمزدن حداقل روحیه و انسجام ملی و زمینهسازی روانی و اجتماعی برای یک اقدام نظامی باشد.
دلیل؟ تجربه!
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍13❤1
قوه قضاییه اعلام کرد: در فیلترینگ سایت عادل فردوسیپور نقشی نداشتیم
دوشنبه شب عادل فردوسیپور در احتمالا آخرین ویژه برنامه خود برای جام جهانی اظهار داشت «۵ دقیقه قبل از شروع برنامه سایت و اپ فوتبال ۳۶۰ از دسترس خارج شده» است
از زمانی که فردوسیپور فیلترشدن این پلتفرم را مطرح کرد؛ برخی رسانهها گمانهزنی کردند که این اتفاق با دستور قوه قضاییه رخ داده است. اما مرکز رسانه قوه قضاییه در مورد فیلتر شدن سایت فوتبال ۳۶۰ اظهار داشت که «قوه قضاییه ارتباطی به این موضوع ندارد.»
#فرهیختگان روزن آگاهی
دوشنبه شب عادل فردوسیپور در احتمالا آخرین ویژه برنامه خود برای جام جهانی اظهار داشت «۵ دقیقه قبل از شروع برنامه سایت و اپ فوتبال ۳۶۰ از دسترس خارج شده» است
از زمانی که فردوسیپور فیلترشدن این پلتفرم را مطرح کرد؛ برخی رسانهها گمانهزنی کردند که این اتفاق با دستور قوه قضاییه رخ داده است. اما مرکز رسانه قوه قضاییه در مورد فیلتر شدن سایت فوتبال ۳۶۰ اظهار داشت که «قوه قضاییه ارتباطی به این موضوع ندارد.»
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
🤬5
بیانیه شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان ایران در محکومیت اعدام و دفاع از حق حیات ملت شریف ایران
در شرایطی که مردم ایران با بحران جنگی ناخواسته و روزهایی دشوار روبهرو هستند، نگرانی عمیقی نسبت به شتاب گرفتن روند اجرای احکام اعدام و استفاده از مجازات مرگ برای ایجاد فضای رعب و هراس در جامعه وجود دارد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران تأکید میکند که حق حیات، حقی بنیادین و غیرقابل سلب از هر انسان است و اعدام با هر عنوان و اتهامی نقض کرامت انسانی و مغایر با اصول پذیرفتهشده حقوقبشر است.
تجربه بسیاری از کشورهای جهان نشان داده است که لغو یا تعلیق مجازات اعدام و جایگزینی آن با مجازاتهای اصلاحی و بازدارنده نهتنها به تضعیف امنیت اجتماعی نینجامیده، بلکه راهی انسانیتر و مؤثرتر برای مقابله با جرم و آسیبهای اجتماعی فراهم کرده است. اعدام و زندان نیز در هیچ نقطهای از جهان نتوانستهاند مانع مطالبهگری و آزادیخواهی و خواست مردم برای دستیابی به حقوق خود شوند.
ما بهویژه درباره زندانیان سیاسی و مدنی تأکید میکنیم که برخورد قضایی و امنیتی با اندیشه و اعتراض، راهحل مسائل جامعه نیست. هیچ انسانی نباید حتی یک روز به دلیل بیان عقیده و اعتراض مسالمتآمیز یا مطالبه حقوق بنیادین خود از آزادی محروم شود.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ضمن حمایت از کارزار سهشنبههای نه به اعدام و اعتصاب غذای زندانیان واحد دو زندان قزلحصار در محکومیت اعدام، خواستار توقف فوری تمامی احکام اعدام در حال اجرا با هر عنوان اتهامی (سیاسی یا عمومی) و بازنگری جدی در پروندههای مرتبط است.
ما مصرانه از حاکمیت میخواهیم:
- اجرای احکام اعدام با هر عنوان اتهامی متوقف شود.
- برای جرائم عادی، به جای مجازات مرگ، مجازاتهای جایگزین، اصلاحی و بازدارنده در نظر گرفته شود.
- در پروندههای سیاسی و مدنی، دادرسی عادلانه با حضور وکیل انتخابی و هیأت منصفه تضمین شود.
جامعهی ایران بیش از هر زمان دیگری به عدالت، گفتوگو و احترام به انسان و حفظ کرامت انسانی و رعایت حقوق شهروندی نیاز دارد. پایان دادن به چرخه خشونت و پاسداشت کرامت انسانی، ضرورتی تاریخی برای ساختن آیندهای امن و آزاد است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۳۱ تیر ماه ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
در شرایطی که مردم ایران با بحران جنگی ناخواسته و روزهایی دشوار روبهرو هستند، نگرانی عمیقی نسبت به شتاب گرفتن روند اجرای احکام اعدام و استفاده از مجازات مرگ برای ایجاد فضای رعب و هراس در جامعه وجود دارد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران تأکید میکند که حق حیات، حقی بنیادین و غیرقابل سلب از هر انسان است و اعدام با هر عنوان و اتهامی نقض کرامت انسانی و مغایر با اصول پذیرفتهشده حقوقبشر است.
تجربه بسیاری از کشورهای جهان نشان داده است که لغو یا تعلیق مجازات اعدام و جایگزینی آن با مجازاتهای اصلاحی و بازدارنده نهتنها به تضعیف امنیت اجتماعی نینجامیده، بلکه راهی انسانیتر و مؤثرتر برای مقابله با جرم و آسیبهای اجتماعی فراهم کرده است. اعدام و زندان نیز در هیچ نقطهای از جهان نتوانستهاند مانع مطالبهگری و آزادیخواهی و خواست مردم برای دستیابی به حقوق خود شوند.
ما بهویژه درباره زندانیان سیاسی و مدنی تأکید میکنیم که برخورد قضایی و امنیتی با اندیشه و اعتراض، راهحل مسائل جامعه نیست. هیچ انسانی نباید حتی یک روز به دلیل بیان عقیده و اعتراض مسالمتآمیز یا مطالبه حقوق بنیادین خود از آزادی محروم شود.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ضمن حمایت از کارزار سهشنبههای نه به اعدام و اعتصاب غذای زندانیان واحد دو زندان قزلحصار در محکومیت اعدام، خواستار توقف فوری تمامی احکام اعدام در حال اجرا با هر عنوان اتهامی (سیاسی یا عمومی) و بازنگری جدی در پروندههای مرتبط است.
ما مصرانه از حاکمیت میخواهیم:
- اجرای احکام اعدام با هر عنوان اتهامی متوقف شود.
- برای جرائم عادی، به جای مجازات مرگ، مجازاتهای جایگزین، اصلاحی و بازدارنده در نظر گرفته شود.
- در پروندههای سیاسی و مدنی، دادرسی عادلانه با حضور وکیل انتخابی و هیأت منصفه تضمین شود.
جامعهی ایران بیش از هر زمان دیگری به عدالت، گفتوگو و احترام به انسان و حفظ کرامت انسانی و رعایت حقوق شهروندی نیاز دارد. پایان دادن به چرخه خشونت و پاسداشت کرامت انسانی، ضرورتی تاریخی برای ساختن آیندهای امن و آزاد است.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران
۳۱ تیر ماه ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍7❤3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
براتی: میگویید تنگه هرمز را بدهیم برود؟! | احمدی: تنگه هرمز جایی نمیرود
پس از اینکه کشتیها مسیر عمانی تنگه هرمز را در پیش گرفتند ایران چه باید میکرد؟ آیا ایران میتوانست به کشتیها شلیک نکند درحالیکه این مسیر به نوعی دور زدن ایران در تفاهمنامه بود؟!
کوروش احمدی، دیپلمات سابق و تحلیلگر مسائل بینالملل میگوید ایران میتوانست برخورد تندی نکند و با مذاکره کارش را پیش ببرد. مسعود براتی، کارشناس روابط بینالملل و فعال سیاسی نزدیک به سعید جلیلی میگفت راهکار کوروش احمدی به این معنی است که «تنگه هرمز رو بدیم بره!»
فیلم کامل مناظره در یوتیوب [لینک] و آپارات [لینک] انصافنیوز ببینید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
پس از اینکه کشتیها مسیر عمانی تنگه هرمز را در پیش گرفتند ایران چه باید میکرد؟ آیا ایران میتوانست به کشتیها شلیک نکند درحالیکه این مسیر به نوعی دور زدن ایران در تفاهمنامه بود؟!
کوروش احمدی، دیپلمات سابق و تحلیلگر مسائل بینالملل میگوید ایران میتوانست برخورد تندی نکند و با مذاکره کارش را پیش ببرد. مسعود براتی، کارشناس روابط بینالملل و فعال سیاسی نزدیک به سعید جلیلی میگفت راهکار کوروش احمدی به این معنی است که «تنگه هرمز رو بدیم بره!»
فیلم کامل مناظره در یوتیوب [لینک] و آپارات [لینک] انصافنیوز ببینید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3