_ به مرگ گرفتن.
+ مرگ چه کسی؟
چندروز پیش دکترنعمتالله فاضلی یادداشتی نوشته بود با عنوان «به مرگ گرفتن» که در آن گزارشی از گفتگوی خود با یکی از حامیان حمله امریکا و اسرائیل به ایران نقل کرده بود.
مخاطب که فردی ریاضیخوانده و منطقی بوده و ما اینجا اسمش را علی میگذاریم، دربرابراستدلال فاضلی قانع میشود که دعوت به تجاوز به میهن به لحاظ عقلی و اخلاقی نادرست است، اما هدف اصلی خودشان را از دعوت به حمله را، زدن تلنگری به «حاکمان» و اعتراض به استبداد میداند؛ مصداق«به مرگ گرفتن تا به تب راضی شوند».
دکتر جواد رنجبردرخشیلر در پاسخ به نوشته دکتر فاضلی یادداشتی نوشته با عنوان «مرگ چه کسی؟» و در آن علی را همان «وطن فروش خائن» دانسته که با هیچ توجیهی نمیتواند خود را تبرئه کند ... مثال آشنایی میزند:
دو مرد روشنفکر از دومنظر متفاوت «حمایت ایرانیانِ داخل کشور از تجاوز خارجی» را نادرست دانستهاند. فاضلی منظری مشفقانه و همدلانه دارد و رنجبر موضعی مبتنی بر استدلال منطقی روشن و «اصول»خدشهناپذیر که کاملا با تمثیلی که استفاده کرده همخوانی دارد.
دو نگاه کاملا متفاوت که البته آشتیناپذیر نیستند، اما همیشه باهم در تنشاند و معمولاً آن که بُرّندهتراست برنده میشود.
نوشته فاضلی برای ایجاد شفقت از یک انسان مشخص حرف میزند. اطلاعاتی درباره جنسیت و سن و ظاهر وتحصیلاتش به ما میدهد. با زمینی کردن تصویر علی زمینه ایجاد همدلی را فراهم میکند. ضمن اینکه جز استفاده از برچسب «عمو ترامپی» در سایر زمینهها سعی میکند شمایل محترم و معقولی از آن مرد ارائه دهد که انتقاداتش را نه فقط فاضلی و رنجبر که میلیونها ایرانی وارد میدانند، اما راه حلی که در اوج احساس تبعیض و انسداد به ذهنش آمده «معقول و اخلاقی» نیست و خودش هم نهایتاً پذیرفته.
رنجبر اما از ابتدا شمشیر برهنه را بالا میبرد. از تمسخر شروع میکند و از تک تک اطلاعاتی که فاضلی به ما داده برای کنایه زدن و دادن احساس شرم استفاده میکند.
از مصائب جنگ میگوید و ضمن نقد جنگطلبی برخی حامیان حکومت به اینجا میرساند که «بنابراین دفاع از ایران دفاع از اعتبار و هویت و اقتدار ایران است. آن را با دلخوریهای سیاسی تاخت زدن انصاف نیست.»
فاضلی در یادداشت خود میگوید که برای جوان حامی جنگ استدلال کرده و او قانع شده. احتمالاً شامل بسیاری از استدلالهای رنجبر هم بوده. فاضلی استدلالها را برای ما بازگو نمیکند. کاری که میکند تلاش برای انگزدایی است. بازگرداندن چهره انسانی به هموطن همسرنوشتی که تخصصی هم در علوم انسانی ندارد، ولی آدم عدالتجو و دغدغهمندی است و مثل خیلیهای دیگر تجاوز نظامی را راهحل ممکن و مطلوبی برای خروج از انسداد دیده.
رنجبر اما پر ازخشم(ولو قابل درک) است. او با عصبانیت علی را دور میاندازد. کلیشه «کسی وارد خانه شده و زنت را آزار میدهد» واجد تمام پیشفرضهایی پدرسالار و اقتدارگرایی است که مانع میشود دیگری راو خودمان را، انسانی صاحب فهم، اما جایزالخطا بدانیم که ازسر استیصال به استنتاجی غلط دست پیدا کرده.
فاضلی گرچه با کنایه «عمو ترامپی» شروع میکند و شخصیت عاقل ماجراست، اما دنبال اثبات برتری اخلاقی و عقلانی خودش نیست. همه تلاشش را میکند تا ما با همدلی و شفقت علی را درک کنیم و در دل همه خسارتها، امیدی برای یادگیری از همدیگر و اصلاح پیدا کنیم.
رنجبر اما خشم را به تحقیر و تحقیر را به نفرت و نفرت را به طرد پیوند میزند تا علی را خرد کند و ثابت کند او بهتر میفهمد/ دیگران نمیفهمند.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
+ مرگ چه کسی؟
چندروز پیش دکترنعمتالله فاضلی یادداشتی نوشته بود با عنوان «به مرگ گرفتن» که در آن گزارشی از گفتگوی خود با یکی از حامیان حمله امریکا و اسرائیل به ایران نقل کرده بود.
مخاطب که فردی ریاضیخوانده و منطقی بوده و ما اینجا اسمش را علی میگذاریم، دربرابراستدلال فاضلی قانع میشود که دعوت به تجاوز به میهن به لحاظ عقلی و اخلاقی نادرست است، اما هدف اصلی خودشان را از دعوت به حمله را، زدن تلنگری به «حاکمان» و اعتراض به استبداد میداند؛ مصداق«به مرگ گرفتن تا به تب راضی شوند».
دکتر جواد رنجبردرخشیلر در پاسخ به نوشته دکتر فاضلی یادداشتی نوشته با عنوان «مرگ چه کسی؟» و در آن علی را همان «وطن فروش خائن» دانسته که با هیچ توجیهی نمیتواند خود را تبرئه کند ... مثال آشنایی میزند:
روم به دیوار. انگار متجاوزی وارد خانه شده و زن طرف را اذیت می کند و خانه را به آتش می کشد. مرد گوشه ای ایستاده و می گوید: اگر دست پخت خوبی داشتی حتما کمکت می کردم!
دو مرد روشنفکر از دومنظر متفاوت «حمایت ایرانیانِ داخل کشور از تجاوز خارجی» را نادرست دانستهاند. فاضلی منظری مشفقانه و همدلانه دارد و رنجبر موضعی مبتنی بر استدلال منطقی روشن و «اصول»خدشهناپذیر که کاملا با تمثیلی که استفاده کرده همخوانی دارد.
دو نگاه کاملا متفاوت که البته آشتیناپذیر نیستند، اما همیشه باهم در تنشاند و معمولاً آن که بُرّندهتراست برنده میشود.
نوشته فاضلی برای ایجاد شفقت از یک انسان مشخص حرف میزند. اطلاعاتی درباره جنسیت و سن و ظاهر وتحصیلاتش به ما میدهد. با زمینی کردن تصویر علی زمینه ایجاد همدلی را فراهم میکند. ضمن اینکه جز استفاده از برچسب «عمو ترامپی» در سایر زمینهها سعی میکند شمایل محترم و معقولی از آن مرد ارائه دهد که انتقاداتش را نه فقط فاضلی و رنجبر که میلیونها ایرانی وارد میدانند، اما راه حلی که در اوج احساس تبعیض و انسداد به ذهنش آمده «معقول و اخلاقی» نیست و خودش هم نهایتاً پذیرفته.
رنجبر اما از ابتدا شمشیر برهنه را بالا میبرد. از تمسخر شروع میکند و از تک تک اطلاعاتی که فاضلی به ما داده برای کنایه زدن و دادن احساس شرم استفاده میکند.
از مصائب جنگ میگوید و ضمن نقد جنگطلبی برخی حامیان حکومت به اینجا میرساند که «بنابراین دفاع از ایران دفاع از اعتبار و هویت و اقتدار ایران است. آن را با دلخوریهای سیاسی تاخت زدن انصاف نیست.»
فاضلی در یادداشت خود میگوید که برای جوان حامی جنگ استدلال کرده و او قانع شده. احتمالاً شامل بسیاری از استدلالهای رنجبر هم بوده. فاضلی استدلالها را برای ما بازگو نمیکند. کاری که میکند تلاش برای انگزدایی است. بازگرداندن چهره انسانی به هموطن همسرنوشتی که تخصصی هم در علوم انسانی ندارد، ولی آدم عدالتجو و دغدغهمندی است و مثل خیلیهای دیگر تجاوز نظامی را راهحل ممکن و مطلوبی برای خروج از انسداد دیده.
رنجبر اما پر ازخشم(ولو قابل درک) است. او با عصبانیت علی را دور میاندازد. کلیشه «کسی وارد خانه شده و زنت را آزار میدهد» واجد تمام پیشفرضهایی پدرسالار و اقتدارگرایی است که مانع میشود دیگری راو خودمان را، انسانی صاحب فهم، اما جایزالخطا بدانیم که ازسر استیصال به استنتاجی غلط دست پیدا کرده.
فاضلی گرچه با کنایه «عمو ترامپی» شروع میکند و شخصیت عاقل ماجراست، اما دنبال اثبات برتری اخلاقی و عقلانی خودش نیست. همه تلاشش را میکند تا ما با همدلی و شفقت علی را درک کنیم و در دل همه خسارتها، امیدی برای یادگیری از همدیگر و اصلاح پیدا کنیم.
رنجبر اما خشم را به تحقیر و تحقیر را به نفرت و نفرت را به طرد پیوند میزند تا علی را خرد کند و ثابت کند او بهتر میفهمد/ دیگران نمیفهمند.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3❤2👎1
«فعلیتِ متزلزل»: رهبر سوم قانونی است!، اما بحران تازه آغاز شده؛ پایانِ تعلیق، شروعِ «پَسا-جانشینیِ غایب»
حمید آصفی
بخش اول
وقتی لنگرگاهِ قدیمی از میان برداشته میشود و شعلههای جنگِ بیرونی فرو مینشیند، توهمِ پایانِ بحران خطرناکترین لحظه است. بحران تازه متولد میشود، اما این بار نه با چهرهی یک دشمنِ خارجی، بلکه با لبخندِ بازیگرانِ درونی. در وضعیتی که «شُلْوَران» نام دارد – یعنی لحظهای که رهبرِ جدید قانوناً برجاست، حضورش کمرنگ و اقتدارش در هالهای از ابهام فرو رفته است، سه نیروی درونسیستمی از خوابِ استراتژیک بیدار میشوند؛ نیروهایی که تا دیروز زیر سایهی لنگرگاهِ مستحکمِ پیشین، نفسهایشان را حبس کرده بودند. اولین نیرو، «جناحِ تثبیتگرایِ شتابزده» است. این گروه با این محاسبه وارد میدان میشود که هر ثانیهٔ تردید در چهرهی رهبرِ جدید، فضا را برای فروپاشیِ غیرقابل کنترل باز میکند. آنها به دنبال تحکیمِ فوریِ رهبریِ موجود هستند، با هر قیمتی؛ قالبی که همه چیز در آن از پیش دوخته شده باشد. تاکتیکِ آنها ساده است: کوچکترین صدای تردیدی را خفه کن، هر پرسشی را با چماقِ امنیتی پاسخ بده و تصویری از «ثباتِ تحمیلیِ رهبرِ قانونی» به بیرون مخابره کن. اما نقطهی آسیبپذیر این جناح، شتابِ کورشان است؛ همان شتابی که ممکن است فاصلهی میان «قانونی بودن» و «قابل قبول بودن» را پر نکند، بلکه عمیقتر کند. دومین نیرو، «جناحِ فرصتطلبِ انتظار» است. اینان نه شتابزدهاند و نه ساکت. محاسبهشان دقیقاً معکوس است: بگذار نفسهای رهبرِ مصدوم به شماره بیفتد (چه واقعی، چه روایی)، بگذار نهادها در ادارهی امور به نام او دچار سایش و خوردگی شوند، بگذار مردم در ناامیدی از تغییر، سرخورده گردند. آنگاه خود را به عنوان «تنها گزینهٔ ممکن برای عبور از این رهبرِ ناتوان» معرفی خواهند کرد. این جناح نه از فروپاشی میترسد، نه از تثبیتِ سریع؛ از یک چیز میترسد: از این که زمان به نفعِ تثبیتگرایان تمام شود. سومین و شاید خطرناکترین نیرو، «حلقههای امنیتیِ خودگردان» هستند. این حلقهها نه با ایدئولوژی که با زور و منابعِ موازی نفس میکشند. حالا که رهبرِ قانونی حضوری تعیینکننده ندارد، مشروعیت برای آنها فقط یک کلمه است؛ قدرتِ واقعی یعنی کنترلِ خیابان، انبار مهمات و دروازههای ارزی. این حلقهها میتوانند ناگهان از «سگِ نگهبان نظام» به «اربابِ مستقلِ محله» تبدیل شوند. آنکس که تصور میکند تنها با حضورِ قانونیِ یک رهبرِ جدید، همهٔ بازیگران همچنان در یک ساختارِ هرمیِ منظم رژه میروند، سخت در اشتباه است. حال، در دل این میدانِ سهنیرویی، سه سناریو محتمل به نظر میرسد. سناریوی نخست، «بحرانِ مهارشونده با رهبریِ تصویری» نام دارد. در این سناریو، جناحِ تثبیتگرایِ شتابزده موفق میشود با مدیریتِ تصویر، انتشار پیامهای تشریفاتی و سرکوبِ مخالفانِ درونی، تصویری از «وحدتِ حولِ رهبرِ جدید» بسازد. هزینهی این سناریو، بازتولیدِ همان وضعیتِ سابق اما با چهرهای رنگورفتهتر، بیروحتر و وابستهتر به دستگاههای امنیتی خواهد بود. سناریوی دوم، «تفرقهٔ سرد در سایهٔ رهبرِ ضعیف» است. در این سناریو، رهبرِ قانونی بر جای خود میماند، اما کشور میان دو یا سه قطبِ قدرت تقسیم میشود؛ نه با مرزهای جغرافیاییِ آشکار، بلکه با مناطقِ نفوذِ مالی، نظامی و رسانهای. هر قطب در قلمروی خود «سلطانِ بیتاج» است و فقط برای دفعِ تهدیداتِ مشترک و حفظِ ظاهرِ اطاعت از رهبر، جلساتِ صوری برگزار میکند. این سناریو از جنگِ داخلیِ تمامعیار پیشگیری میکند، اما کشور را به معمایی از موازیکاریها و تصمیماتِ متناقض بدل میسازد. مردم اما تفاوتِ چندانی حس نمیکنند؛ فقط فهم میکنند که آن رهبرِ قانونی، دیگر یک «مرکزِ تصمیمگیرنده» واقعی نیست. سناریوی سوم، «فروریختنِ تدریجی با رهبریِ حاضر در غیاب» است. این سناریو نه یک شب، که طی دو تا چهار سال رخ میدهد. زنجیرهٔ فرمان یکی یکی پاره میشود: یک استان دستورهای دفترِ رهبرِ ضعیف را نمیگیرد، یک نهاد نظامی از اطاعتِ محض سر باز میزند، یک نهاد موازی ارزی اعلام استقلال میکند. کسی اعلامِ فروپاشی نمیکند، همه چیز آرام آرام «خوابِ ابدی» میرود. هر سه سناریو محتملاند، اما یک نکته حیاتی است: هیچ کدام از این سناریوها به خودیِ خود «موفقیتِ جنبشِ مردمی» را رقم نمیزند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
حمید آصفی
بخش اول
وقتی لنگرگاهِ قدیمی از میان برداشته میشود و شعلههای جنگِ بیرونی فرو مینشیند، توهمِ پایانِ بحران خطرناکترین لحظه است. بحران تازه متولد میشود، اما این بار نه با چهرهی یک دشمنِ خارجی، بلکه با لبخندِ بازیگرانِ درونی. در وضعیتی که «شُلْوَران» نام دارد – یعنی لحظهای که رهبرِ جدید قانوناً برجاست، حضورش کمرنگ و اقتدارش در هالهای از ابهام فرو رفته است، سه نیروی درونسیستمی از خوابِ استراتژیک بیدار میشوند؛ نیروهایی که تا دیروز زیر سایهی لنگرگاهِ مستحکمِ پیشین، نفسهایشان را حبس کرده بودند. اولین نیرو، «جناحِ تثبیتگرایِ شتابزده» است. این گروه با این محاسبه وارد میدان میشود که هر ثانیهٔ تردید در چهرهی رهبرِ جدید، فضا را برای فروپاشیِ غیرقابل کنترل باز میکند. آنها به دنبال تحکیمِ فوریِ رهبریِ موجود هستند، با هر قیمتی؛ قالبی که همه چیز در آن از پیش دوخته شده باشد. تاکتیکِ آنها ساده است: کوچکترین صدای تردیدی را خفه کن، هر پرسشی را با چماقِ امنیتی پاسخ بده و تصویری از «ثباتِ تحمیلیِ رهبرِ قانونی» به بیرون مخابره کن. اما نقطهی آسیبپذیر این جناح، شتابِ کورشان است؛ همان شتابی که ممکن است فاصلهی میان «قانونی بودن» و «قابل قبول بودن» را پر نکند، بلکه عمیقتر کند. دومین نیرو، «جناحِ فرصتطلبِ انتظار» است. اینان نه شتابزدهاند و نه ساکت. محاسبهشان دقیقاً معکوس است: بگذار نفسهای رهبرِ مصدوم به شماره بیفتد (چه واقعی، چه روایی)، بگذار نهادها در ادارهی امور به نام او دچار سایش و خوردگی شوند، بگذار مردم در ناامیدی از تغییر، سرخورده گردند. آنگاه خود را به عنوان «تنها گزینهٔ ممکن برای عبور از این رهبرِ ناتوان» معرفی خواهند کرد. این جناح نه از فروپاشی میترسد، نه از تثبیتِ سریع؛ از یک چیز میترسد: از این که زمان به نفعِ تثبیتگرایان تمام شود. سومین و شاید خطرناکترین نیرو، «حلقههای امنیتیِ خودگردان» هستند. این حلقهها نه با ایدئولوژی که با زور و منابعِ موازی نفس میکشند. حالا که رهبرِ قانونی حضوری تعیینکننده ندارد، مشروعیت برای آنها فقط یک کلمه است؛ قدرتِ واقعی یعنی کنترلِ خیابان، انبار مهمات و دروازههای ارزی. این حلقهها میتوانند ناگهان از «سگِ نگهبان نظام» به «اربابِ مستقلِ محله» تبدیل شوند. آنکس که تصور میکند تنها با حضورِ قانونیِ یک رهبرِ جدید، همهٔ بازیگران همچنان در یک ساختارِ هرمیِ منظم رژه میروند، سخت در اشتباه است. حال، در دل این میدانِ سهنیرویی، سه سناریو محتمل به نظر میرسد. سناریوی نخست، «بحرانِ مهارشونده با رهبریِ تصویری» نام دارد. در این سناریو، جناحِ تثبیتگرایِ شتابزده موفق میشود با مدیریتِ تصویر، انتشار پیامهای تشریفاتی و سرکوبِ مخالفانِ درونی، تصویری از «وحدتِ حولِ رهبرِ جدید» بسازد. هزینهی این سناریو، بازتولیدِ همان وضعیتِ سابق اما با چهرهای رنگورفتهتر، بیروحتر و وابستهتر به دستگاههای امنیتی خواهد بود. سناریوی دوم، «تفرقهٔ سرد در سایهٔ رهبرِ ضعیف» است. در این سناریو، رهبرِ قانونی بر جای خود میماند، اما کشور میان دو یا سه قطبِ قدرت تقسیم میشود؛ نه با مرزهای جغرافیاییِ آشکار، بلکه با مناطقِ نفوذِ مالی، نظامی و رسانهای. هر قطب در قلمروی خود «سلطانِ بیتاج» است و فقط برای دفعِ تهدیداتِ مشترک و حفظِ ظاهرِ اطاعت از رهبر، جلساتِ صوری برگزار میکند. این سناریو از جنگِ داخلیِ تمامعیار پیشگیری میکند، اما کشور را به معمایی از موازیکاریها و تصمیماتِ متناقض بدل میسازد. مردم اما تفاوتِ چندانی حس نمیکنند؛ فقط فهم میکنند که آن رهبرِ قانونی، دیگر یک «مرکزِ تصمیمگیرنده» واقعی نیست. سناریوی سوم، «فروریختنِ تدریجی با رهبریِ حاضر در غیاب» است. این سناریو نه یک شب، که طی دو تا چهار سال رخ میدهد. زنجیرهٔ فرمان یکی یکی پاره میشود: یک استان دستورهای دفترِ رهبرِ ضعیف را نمیگیرد، یک نهاد نظامی از اطاعتِ محض سر باز میزند، یک نهاد موازی ارزی اعلام استقلال میکند. کسی اعلامِ فروپاشی نمیکند، همه چیز آرام آرام «خوابِ ابدی» میرود. هر سه سناریو محتملاند، اما یک نکته حیاتی است: هیچ کدام از این سناریوها به خودیِ خود «موفقیتِ جنبشِ مردمی» را رقم نمیزند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤5
👆👆👆
«فعلیتِ متزلزل»: رهبر سوم قانونی است!، اما بحران تازه آغاز شده؛ پایانِ تعلیق، شروعِ «پَسا-جانشینیِ غایب»
حمید آصفی
بخش دوم
این جا نقطهٔ ورودِ جامعهٔ مدنی است. واکنشِ بهینه در برابر سناریوی اول، «فشارِ حسابشده بر ترکهای درزدار» است؛ یعنی نشان دادنِ تناقض میان «قانونی بودن» و «کارآمد نبودنِ» رهبرِ جدید، با پرسشهای هدفمند. در برابر سناریوی دوم، «مراقبت از فضایِ تنفسیِ مستقل» میان مناطقِ نفوذ؛ نه یکطرفه به نفع یک قطب، بلکه تضعیفِ تمام قطبها با مطالباتِ فراجناحی. و در برابر سناریوی سوم، «آمادگی برای سازماندهیِ مردمیِ جایگزین» پیش از آن که خلأ توسط گروههای مسلح پر شود.
اما هشدار دوباره ضروری است: بزرگترین دشمن، نه هیچ یک از این جناحها که «بحرانِ زودهنگامباوران» است. تاریخِ خاورمیانه پر است از جنبشهایی که یک ترکِ سطحی را نشانهٔ فروپاشیِ قطعی گرفتند، برای «روز موعود» ماهها انتظار کشیدند، و ناگهان دیدند همان رهبرِ به ظاهر ضعیف، با چماقِ امنیتیِ یک جناح، همان ترک را زیر گچِ آهنینِ سرکوب مدفون کرده است. بیداریِ هوشمند یعنی این: باور نداشته باش که فردا سقف فرو میریزد. باور داشته باش که امروز میتوانی یک آجرِ دیگر از پایهاش بیرون بکشی. نبردِ واقعی تازه در سناریوها گم شده، و برنده کسی نیست که بهترین سناریو را پیشبینی میکند، بلکه کسی است که برای هر سه، یک «واکنشِ میلیمتری» در آستین دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
«فعلیتِ متزلزل»: رهبر سوم قانونی است!، اما بحران تازه آغاز شده؛ پایانِ تعلیق، شروعِ «پَسا-جانشینیِ غایب»
حمید آصفی
بخش دوم
این جا نقطهٔ ورودِ جامعهٔ مدنی است. واکنشِ بهینه در برابر سناریوی اول، «فشارِ حسابشده بر ترکهای درزدار» است؛ یعنی نشان دادنِ تناقض میان «قانونی بودن» و «کارآمد نبودنِ» رهبرِ جدید، با پرسشهای هدفمند. در برابر سناریوی دوم، «مراقبت از فضایِ تنفسیِ مستقل» میان مناطقِ نفوذ؛ نه یکطرفه به نفع یک قطب، بلکه تضعیفِ تمام قطبها با مطالباتِ فراجناحی. و در برابر سناریوی سوم، «آمادگی برای سازماندهیِ مردمیِ جایگزین» پیش از آن که خلأ توسط گروههای مسلح پر شود.
اما هشدار دوباره ضروری است: بزرگترین دشمن، نه هیچ یک از این جناحها که «بحرانِ زودهنگامباوران» است. تاریخِ خاورمیانه پر است از جنبشهایی که یک ترکِ سطحی را نشانهٔ فروپاشیِ قطعی گرفتند، برای «روز موعود» ماهها انتظار کشیدند، و ناگهان دیدند همان رهبرِ به ظاهر ضعیف، با چماقِ امنیتیِ یک جناح، همان ترک را زیر گچِ آهنینِ سرکوب مدفون کرده است. بیداریِ هوشمند یعنی این: باور نداشته باش که فردا سقف فرو میریزد. باور داشته باش که امروز میتوانی یک آجرِ دیگر از پایهاش بیرون بکشی. نبردِ واقعی تازه در سناریوها گم شده، و برنده کسی نیست که بهترین سناریو را پیشبینی میکند، بلکه کسی است که برای هر سه، یک «واکنشِ میلیمتری» در آستین دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤3
ترکیه؛ "پازل بعدی خاورمیانه بزرگ"
اکبر ظریفی
مسئول واحد سیاسی سازمان معلمان ایران
گام بزرگ بعدی برای تکمیل خاورمیانه جدید مد نظر آمریکا و اسرائیل، کلنجار رفتن با ساختار حاکمیتی در ترکیه است!
طعمه این پارادایم، اردوغانیسم است! ترکیه باید از قدرت گرفتن عناصر" مسلم -عثمانیسم" استحاله بشود! این هر دو مانع استمرار قدرت یابی اسرائیل است و احتمال تقویت پیوند آن با" اسلام-عربیسم" قوی است.
قدم نخست پیش رو، اعمال شرایطی است که ترکیه را از لحاظ اقتصادی تضعیف کند تا نارضایتی های عمومی افزایش یابد و شرایط برای شیفت ساختار سیاسی به سمت عناصر لائیک مهیا بشود تا برنامه های بعدی راحت تر اجرا گردد.
هر جنگی که در خاورمیانه به وقوع بپیوندد، یک باری روی دوش ترکیه قرار خواهد گرفت و اینچیزی است که اسرائیل کاملا مشتاق آن است! پاشنه آشیل ترکیه، فعلا سنگلاخ سوریه است و بعد جاهای دیگر...
ترک ها بعید است این طرحرا دریافت نکرده باشند! همراهی گاه گاه آنها با برخی سیاست های اسرائیل به ویژه در قفقاز، تنها برای مهار پیشرفت این طرح در نزدیکی های خود است...
باید دید تحولات ایران چه سرنوشتی را برای منطقه رقم خواهد زد! ترک ها اگر ژرفای این الگواره تازه را دریافت کرده باشند، فورا تلاش خود را روی جلوگیری از بلعیده شده ایران متمرکز خواهند کرد-با اتفاقی که با روسیه خواهند داشت. و یا حتی دیگران. ترک ها هنوز مطمئن نیستند آنچه در ایران آینده رقم بخورد، به اندازه امروز با ترکیه پیوند امنیتی همگرا خواهد داشت..
#فرهیختگان راهی به رهایی
اکبر ظریفی
مسئول واحد سیاسی سازمان معلمان ایران
گام بزرگ بعدی برای تکمیل خاورمیانه جدید مد نظر آمریکا و اسرائیل، کلنجار رفتن با ساختار حاکمیتی در ترکیه است!
طعمه این پارادایم، اردوغانیسم است! ترکیه باید از قدرت گرفتن عناصر" مسلم -عثمانیسم" استحاله بشود! این هر دو مانع استمرار قدرت یابی اسرائیل است و احتمال تقویت پیوند آن با" اسلام-عربیسم" قوی است.
قدم نخست پیش رو، اعمال شرایطی است که ترکیه را از لحاظ اقتصادی تضعیف کند تا نارضایتی های عمومی افزایش یابد و شرایط برای شیفت ساختار سیاسی به سمت عناصر لائیک مهیا بشود تا برنامه های بعدی راحت تر اجرا گردد.
هر جنگی که در خاورمیانه به وقوع بپیوندد، یک باری روی دوش ترکیه قرار خواهد گرفت و اینچیزی است که اسرائیل کاملا مشتاق آن است! پاشنه آشیل ترکیه، فعلا سنگلاخ سوریه است و بعد جاهای دیگر...
ترک ها بعید است این طرحرا دریافت نکرده باشند! همراهی گاه گاه آنها با برخی سیاست های اسرائیل به ویژه در قفقاز، تنها برای مهار پیشرفت این طرح در نزدیکی های خود است...
باید دید تحولات ایران چه سرنوشتی را برای منطقه رقم خواهد زد! ترک ها اگر ژرفای این الگواره تازه را دریافت کرده باشند، فورا تلاش خود را روی جلوگیری از بلعیده شده ایران متمرکز خواهند کرد-با اتفاقی که با روسیه خواهند داشت. و یا حتی دیگران. ترک ها هنوز مطمئن نیستند آنچه در ایران آینده رقم بخورد، به اندازه امروز با ترکیه پیوند امنیتی همگرا خواهد داشت..
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
از دیکتاتوری جنگ تا دیکتاتوری جو _ ۲.۲
گدار
صحبت های علیرضا رجایی در کلاب گدار:
ایستادن در برابر «دیکتاتوری جو» گاهی از مبارزه با قدرت سیاسی هم دشوارتر است، چرا که مخالفت با فضای عمومی میتواند به قیمت انزوای اجتماعی و تخریب اعتبار تمام شود. علیرضا رجایی هشدار میدهد که کنشگریهای پرشور اگر فاقد نگاه انتقادی باشند، ناخودآگاه به «فاشیسم خرد» تبدیل شده و استبداد را در دل جنبشهای آزادیخواه بازتولید میکنند. در این میان، شجاعت اخلاقی یعنی مانند چهرههایی چون مهندس بازرگان، برای وفاداری به حقیقت، طرد شدن از سوی جامعه و جریانهای غالب را به جان بخریم. امروزه ارتشهای سایبری و جریانهای رسانهای نیز با کدبندیهای سفتوسخت، همانند یک دولت کوچک، فضایی برای حذف صدای متفاوت ایجاد کردهاند. برای عبور از این بنبست، نباید از حاشیهنشینی و فعالیت در گروههای کوچک فکری هراس داشت، چرا که حقیقت در نهایت حقانیت خود را ثابت میکند. در واقع مهمترین معیار اخلاق در سیاست، توانایی ایستادن در برابر همرنگی با تودهها و نترسیدن از برچسب خوردن است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
ایستادن در برابر «دیکتاتوری جو» گاهی از مبارزه با قدرت سیاسی هم دشوارتر است، چرا که مخالفت با فضای عمومی میتواند به قیمت انزوای اجتماعی و تخریب اعتبار تمام شود. علیرضا رجایی هشدار میدهد که کنشگریهای پرشور اگر فاقد نگاه انتقادی باشند، ناخودآگاه به «فاشیسم خرد» تبدیل شده و استبداد را در دل جنبشهای آزادیخواه بازتولید میکنند. در این میان، شجاعت اخلاقی یعنی مانند چهرههایی چون مهندس بازرگان، برای وفاداری به حقیقت، طرد شدن از سوی جامعه و جریانهای غالب را به جان بخریم. امروزه ارتشهای سایبری و جریانهای رسانهای نیز با کدبندیهای سفتوسخت، همانند یک دولت کوچک، فضایی برای حذف صدای متفاوت ایجاد کردهاند. برای عبور از این بنبست، نباید از حاشیهنشینی و فعالیت در گروههای کوچک فکری هراس داشت، چرا که حقیقت در نهایت حقانیت خود را ثابت میکند. در واقع مهمترین معیار اخلاق در سیاست، توانایی ایستادن در برابر همرنگی با تودهها و نترسیدن از برچسب خوردن است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5
نعمت جنگ علیه ایران برای روسیه/ پوتین خطاب به غرب: گندم ما نفت جدید است و کود هم گاز
کنستانتین اولشانسکی، نویسنده روسی، معتقد است فاجعه غذایی که پس از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران رخ داد، ممکن است از تمام بحران های قرن گذشته فراتر رود و گفت: «ایالات متحده و اروپا از افزایش قیمت کالاها در سوپرمارکت ها شگفت زده خواهند شد و آفریقا با خطر قحطی مواجه خواهد شد».
این نویسنده در مقاله ای در روزنامه «سوابودنایا پریسا» خاطرنشان کرد: در حالی که رسانه های جهانی بر تحرکات ناوهای هواپیمابر و حملات هواپیماهای بدون سرنشین تمرکز کرده اند، واقعیت جدیدی در حال ظهور است که در آن غذا به منبع کمیاب تر و تاثیرگذارتر از نفت تبدیل شده است.
به گفته این نویسنده، در این سلسله مراتب جدید قدرت، روسیه، علی رغم تحریم ها و تلاش ها برای انزوا، جایگاه خود را به عنوان یک ابرقدرت در زمینه غذا تثبیت می کند که بقای صدها میلیون نفر به آن وابسته خواهد بود.
نویسنده یادآور می شود که تنگه هرمز قبل از جنگ، شریان اصلی انرژی جهان بود و ۲۰ درصد از صادرات نفت جهانی و ۳۰ درصد از گاز طبیعی مایع از آن عبور می کرد، اما مهمتر این است که یک سوم صادرات کودهای جهانی نیز از آن عبور می کرد، اما اکنون، محاصره ایران و آمریکا، کشورهای جهان را از صادرات مواد لازم برای کشاورزی جهانی محروم کرده است.
نویسنده اشاره می کند که قیمت نفت ۵۵ درصد افزایش یافته است، اما ضربه نهایی نصیب کودهای شیمیایی شد که قیمت آنها ۶۵ درصد افزایش یافته است، و می افزاید که کشاورزی بخش بسیار وابسته به هزینه های نهاده است و زمانی که قیمت گازوئیل و کودهای نیتروژنی دو برابر می شود، کشاورزی به خودکشی اقتصادی تبدیل می شود./ جماران
#فرهیختگان راهی به رهایی
کنستانتین اولشانسکی، نویسنده روسی، معتقد است فاجعه غذایی که پس از جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران رخ داد، ممکن است از تمام بحران های قرن گذشته فراتر رود و گفت: «ایالات متحده و اروپا از افزایش قیمت کالاها در سوپرمارکت ها شگفت زده خواهند شد و آفریقا با خطر قحطی مواجه خواهد شد».
این نویسنده در مقاله ای در روزنامه «سوابودنایا پریسا» خاطرنشان کرد: در حالی که رسانه های جهانی بر تحرکات ناوهای هواپیمابر و حملات هواپیماهای بدون سرنشین تمرکز کرده اند، واقعیت جدیدی در حال ظهور است که در آن غذا به منبع کمیاب تر و تاثیرگذارتر از نفت تبدیل شده است.
به گفته این نویسنده، در این سلسله مراتب جدید قدرت، روسیه، علی رغم تحریم ها و تلاش ها برای انزوا، جایگاه خود را به عنوان یک ابرقدرت در زمینه غذا تثبیت می کند که بقای صدها میلیون نفر به آن وابسته خواهد بود.
نویسنده یادآور می شود که تنگه هرمز قبل از جنگ، شریان اصلی انرژی جهان بود و ۲۰ درصد از صادرات نفت جهانی و ۳۰ درصد از گاز طبیعی مایع از آن عبور می کرد، اما مهمتر این است که یک سوم صادرات کودهای جهانی نیز از آن عبور می کرد، اما اکنون، محاصره ایران و آمریکا، کشورهای جهان را از صادرات مواد لازم برای کشاورزی جهانی محروم کرده است.
نویسنده اشاره می کند که قیمت نفت ۵۵ درصد افزایش یافته است، اما ضربه نهایی نصیب کودهای شیمیایی شد که قیمت آنها ۶۵ درصد افزایش یافته است، و می افزاید که کشاورزی بخش بسیار وابسته به هزینه های نهاده است و زمانی که قیمت گازوئیل و کودهای نیتروژنی دو برابر می شود، کشاورزی به خودکشی اقتصادی تبدیل می شود./ جماران
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2👍2
بنیادگرایی چگونه ذهنها را محدود میکند؟
محمدامین صعودی
تحجر حالتی از اندیشه است که در آن یک برداشت یا فهم خاص، سخت و تغییرناپذیر میشود. در چنین فضایی، گذشته به صورت کامل و بیچونوچرا مقدس تلقی میشود و هرگونه پرسش، بازاندیشی یا تفسیر تازه با بدبینی نگریسته میشود. ذهن متحجر میکوشد جهان را در قالبهایی ثابت نگه دارد و به همین دلیل، توان انعطاف و پذیرش تجربههای تازه در آن کاهش مییابد.
بنیادگرایی نیز نوعی گرایش فکری است که تلاش میکند یک قرائت خاص از دین یا ایدئولوژی را «اصیل و خالص» معرفی کند و دیگر برداشتها را نادرست یا منحرف بداند. در این نگاه، حقیقت امری انحصاری است و مرز میان درست و نادرست با خطوطی سخت و قطعی ترسیم میشود. بنیادگرایی معمولاً در پی بازگشت به اصول اولیه است، اما این بازگشت در عمل اغلب با حذف تنوع تفسیری همراه میشود.
تحجر و بنیادگرایی به یکدیگر نزدیکاند؛ تحجر یک حالت ذهنی است و بنیادگرایی زمانی رخ میدهد که همین ذهنیت در سطح اجتماعی، فرهنگی یا نهادی تثبیت شود. در چنین بستری، یک نگاه محدود و یکصدایی به هنجار غالب تبدیل میشود و فضای فکری جامعه را شکل میدهد.
وقتی چنین تفکری رواج مییابد، افراد از آغاز زندگی در محیطی رشد میکنند که تنوع دیدگاهها نه تنها تشویق نمیشود بلکه گاه تهدید تلقی میشود. اختلاف نظر، به جای اینکه فرصتی برای رشد باشد، به عنوان نشانهای از انحراف یا ضعف فهم دیده میشود. طبیعی است که در این فضا، انسانها به تدریج یاد میگیرند از چارچوبهای پذیرفتهشده فراتر نروند.
پیامد روانی چنین محیطی شکلگیری «تنگنظری» است: محدود شدن افق ذهن، دشواری در پذیرش تفاوت، و عادت کردن به قضاوت سریع. ذهنی که مدام به یک نسخه قطعی از حقیقت خو گرفته، بهتدریج حساسیت خود را نسبت به پیچیدگیهای جهان از دست میدهد و توانایی دیدن امکانهای تازه در آن کاهش مییابد.
نکته مهم این است که اثر بنیادگرایی و تحجر فقط به دینداران محدود نمیشود. حتی کسانی که از باورهای گذشته فاصله میگیرند، اگر در محیطی بنیادگرا بزرگ شده باشند، ممکن است همان الگوهای ذهنی را حفظ کنند. در این حالت، محتوای باور تغییر کرده اما سبک اندیشیدن، همان سبک دوگانه و قطعی باقی میماند.
در اثر این اتفاقات، تنگنظری تبدیل به یک عادت ذهنی میشود؛ عادتی که مانع گفتوگو، مانع درک متقابل و مانع رشد فکری است. فردی که همه چیز را سیاه و سفید میبیند، کمتر میتواند پیچیدگی جهان انسانی را بپذیرد و از دل همین ناتوانی، فاصلهگیری از خلاقیت و نوآوری آغاز میشود.
بنیادگرایی و تحجر تنها اختلاف نظری ساده با «تنوع فکری» ندارند؛ آنها ساختار روانی انسان را بهتدریج بازسازی میکنند. ذهنی که با قطعیت مطلق تربیت میشود، نمیتواند میان چند امکان مختلف حرکت کند، پرسش جدید بپرسد یا راهی تازه را تصور کند. چنین ذهنی ناگزیر به سمت تنگنظری کشیده میشود، زیرا ابزار روانی لازم برای مواجهه با پیچیدگی را از دست میدهد.
از دل این تنگنظری، خلاقیت و بینش توسعهخواهانه نیز قربانی میشوند. خلاقیت نیازمند شک، پرسش، آزمودن، و عبور از یقینیات اولیه است؛ اما بنیادگرایی همه این مسیرها را خطرناک و انحرافی میداند. به همین دلیل، در جوامعی که ذهنیت متحجر غالب میشود، نوآوری کاهش مییابد، افق دید محدود میشود و انرژی جمعی از ساختن آینده به دفاع از گذشته منتقل میگردد.
در وضعیت امروز ایران نیز میتوان آثار چنین چرخهای را مشاهده کرد: هرجا که گفتمانهای قطعی، تکصدایی و امنیتی بر حوزههای فکری و فرهنگی سایه میافکنند، میدان خلاقیت تنگتر میشود، جوانان از تخیل آینده محروم میمانند و ظرفیت توسعه بهجای رشد، فرسوده میگردد.
در برابر چرخه بنیادگرایی و تنگنظری، راه عبور نه در انکار یا حذف سنت، بلکه در باز کردن مسیرهای تازه برای تنفس فکری جامعه است. نقطه آغاز، پرورش مداراست؛ یعنی یاد گرفتن اینکه اختلاف نظر تهدید نیست، بلکه فرصتی برای غنیتر شدن فهم ما از جهان است. در کنار آن، باید تفکر خلاق را تقویت کرد؛ تفکری که به انسان اجازه میدهد امکانات تازه را تصور کند و از چارچوبهای بسته عبور کند. همچنین تفکر انتقادی ضرورت دارد؛ توانایی پرسیدن، سنجیدن، و بازاندیشی در مفروضات.
با ترکیب این سه عنصر، جامعه بهتدریج ظرفیت گفتوگو پیدا میکند، تکثر را میپذیرد و عادت ذهنی «دیدن راههای نو» در افراد شکل میگیرد. این همان نقطهای است که مسیر آینده گشوده میشود؛ آیندهای که از دل بستهها و قطعیتها بیرون نمیآید، بلکه از توانِ فهم، مدارا و آفرینش جمعی ساخته میشود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمدامین صعودی
تحجر حالتی از اندیشه است که در آن یک برداشت یا فهم خاص، سخت و تغییرناپذیر میشود. در چنین فضایی، گذشته به صورت کامل و بیچونوچرا مقدس تلقی میشود و هرگونه پرسش، بازاندیشی یا تفسیر تازه با بدبینی نگریسته میشود. ذهن متحجر میکوشد جهان را در قالبهایی ثابت نگه دارد و به همین دلیل، توان انعطاف و پذیرش تجربههای تازه در آن کاهش مییابد.
بنیادگرایی نیز نوعی گرایش فکری است که تلاش میکند یک قرائت خاص از دین یا ایدئولوژی را «اصیل و خالص» معرفی کند و دیگر برداشتها را نادرست یا منحرف بداند. در این نگاه، حقیقت امری انحصاری است و مرز میان درست و نادرست با خطوطی سخت و قطعی ترسیم میشود. بنیادگرایی معمولاً در پی بازگشت به اصول اولیه است، اما این بازگشت در عمل اغلب با حذف تنوع تفسیری همراه میشود.
تحجر و بنیادگرایی به یکدیگر نزدیکاند؛ تحجر یک حالت ذهنی است و بنیادگرایی زمانی رخ میدهد که همین ذهنیت در سطح اجتماعی، فرهنگی یا نهادی تثبیت شود. در چنین بستری، یک نگاه محدود و یکصدایی به هنجار غالب تبدیل میشود و فضای فکری جامعه را شکل میدهد.
وقتی چنین تفکری رواج مییابد، افراد از آغاز زندگی در محیطی رشد میکنند که تنوع دیدگاهها نه تنها تشویق نمیشود بلکه گاه تهدید تلقی میشود. اختلاف نظر، به جای اینکه فرصتی برای رشد باشد، به عنوان نشانهای از انحراف یا ضعف فهم دیده میشود. طبیعی است که در این فضا، انسانها به تدریج یاد میگیرند از چارچوبهای پذیرفتهشده فراتر نروند.
پیامد روانی چنین محیطی شکلگیری «تنگنظری» است: محدود شدن افق ذهن، دشواری در پذیرش تفاوت، و عادت کردن به قضاوت سریع. ذهنی که مدام به یک نسخه قطعی از حقیقت خو گرفته، بهتدریج حساسیت خود را نسبت به پیچیدگیهای جهان از دست میدهد و توانایی دیدن امکانهای تازه در آن کاهش مییابد.
نکته مهم این است که اثر بنیادگرایی و تحجر فقط به دینداران محدود نمیشود. حتی کسانی که از باورهای گذشته فاصله میگیرند، اگر در محیطی بنیادگرا بزرگ شده باشند، ممکن است همان الگوهای ذهنی را حفظ کنند. در این حالت، محتوای باور تغییر کرده اما سبک اندیشیدن، همان سبک دوگانه و قطعی باقی میماند.
در اثر این اتفاقات، تنگنظری تبدیل به یک عادت ذهنی میشود؛ عادتی که مانع گفتوگو، مانع درک متقابل و مانع رشد فکری است. فردی که همه چیز را سیاه و سفید میبیند، کمتر میتواند پیچیدگی جهان انسانی را بپذیرد و از دل همین ناتوانی، فاصلهگیری از خلاقیت و نوآوری آغاز میشود.
بنیادگرایی و تحجر تنها اختلاف نظری ساده با «تنوع فکری» ندارند؛ آنها ساختار روانی انسان را بهتدریج بازسازی میکنند. ذهنی که با قطعیت مطلق تربیت میشود، نمیتواند میان چند امکان مختلف حرکت کند، پرسش جدید بپرسد یا راهی تازه را تصور کند. چنین ذهنی ناگزیر به سمت تنگنظری کشیده میشود، زیرا ابزار روانی لازم برای مواجهه با پیچیدگی را از دست میدهد.
از دل این تنگنظری، خلاقیت و بینش توسعهخواهانه نیز قربانی میشوند. خلاقیت نیازمند شک، پرسش، آزمودن، و عبور از یقینیات اولیه است؛ اما بنیادگرایی همه این مسیرها را خطرناک و انحرافی میداند. به همین دلیل، در جوامعی که ذهنیت متحجر غالب میشود، نوآوری کاهش مییابد، افق دید محدود میشود و انرژی جمعی از ساختن آینده به دفاع از گذشته منتقل میگردد.
در وضعیت امروز ایران نیز میتوان آثار چنین چرخهای را مشاهده کرد: هرجا که گفتمانهای قطعی، تکصدایی و امنیتی بر حوزههای فکری و فرهنگی سایه میافکنند، میدان خلاقیت تنگتر میشود، جوانان از تخیل آینده محروم میمانند و ظرفیت توسعه بهجای رشد، فرسوده میگردد.
در برابر چرخه بنیادگرایی و تنگنظری، راه عبور نه در انکار یا حذف سنت، بلکه در باز کردن مسیرهای تازه برای تنفس فکری جامعه است. نقطه آغاز، پرورش مداراست؛ یعنی یاد گرفتن اینکه اختلاف نظر تهدید نیست، بلکه فرصتی برای غنیتر شدن فهم ما از جهان است. در کنار آن، باید تفکر خلاق را تقویت کرد؛ تفکری که به انسان اجازه میدهد امکانات تازه را تصور کند و از چارچوبهای بسته عبور کند. همچنین تفکر انتقادی ضرورت دارد؛ توانایی پرسیدن، سنجیدن، و بازاندیشی در مفروضات.
با ترکیب این سه عنصر، جامعه بهتدریج ظرفیت گفتوگو پیدا میکند، تکثر را میپذیرد و عادت ذهنی «دیدن راههای نو» در افراد شکل میگیرد. این همان نقطهای است که مسیر آینده گشوده میشود؛ آیندهای که از دل بستهها و قطعیتها بیرون نمیآید، بلکه از توانِ فهم، مدارا و آفرینش جمعی ساخته میشود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
نقدآگین
🟢 اونهایی که الان میگن از #تنگه_هرمز حداقل ۵۰ میلیلار دلار درآمد خواهیم داشت، همان قماشیاند که ۱۵ سال پیش میگفتند نفت امریکا در ۲۰۲۱ تمام شود و آنها به پای ما خواهند افتاد!!
❗️اما الان امریکا بزرگترین تولید کننده نفت و گاز دنیا و البته بزرگترین صادر…
❗️اما الان امریکا بزرگترین تولید کننده نفت و گاز دنیا و البته بزرگترین صادر…
❤2👍1
Telegram
آرشیو
فرزند ایران و جان فدای میهن ، جاویدنام محسن روح الامینی
محسن روحالامینی؛ روایت جوانی که راه آسان را نرفت ، از نام پدرش عبور کرد و بهای آزادگی را با جان پرداخت.
محسن روحالامینی، جوانی شجاع و سربلند.
میتوانست نام پدرش را بگوید…
میتوانست از جایگاه و اعتبار او سپر بسازد…
میتوانست همان روز آزاد شود. اما نخواست.
نخواست آزادیِ شخصیاش را با امتیاز معامله کند.
ایستاد؛ مثل یک انسان برابر با دیگران.
او از نام پدرش سوءاستفاده نکرد،
نامش را خرج نجات خود نکرد،
جانش را خرج باورش کرد.
و مظلومانه، در راه آزادی وطن، کشته شد.
سومین شب حضورمان در جهنم کهریزک،
زخمهایم بخاطر شکنجه های وحشیانه
آنقدر عفونت کرده بودند که تب شدید،
بدنم را در شعلهای خاموش میسوزاند،
و گرمای خفهکننده قرنطینه،
هر لحظه مرا ذرهذره از پا در میآورد.
محسن پیراهنش را درآورد و بیوقفه مرا باد میزد؛ چهرهاش خسته و بیجان، اما دستهایش پر از مهربانی بود. چند بار گفتم بس است، اما گوش نکرد و همچنان مرا باد میزد. در آن لحظه، در عمق چشمهایش انسانیّت را دیدم؛
مظلومیتی که نه با شکنجه، نه با درد و نه با زمان محو نمیشود. تصویری که هنوز، بعد از گذشت سالها ، بیرحمانه در ذهنم زنده است و روح مرا میلرزاند.
این روایت را میگوییم تا فراموشی عادی نشود. تا شرافت خاموش نماند.
محسن روحالامینی نامی برای ایستادگی. بر علیه فراموشی.
روایت، گویندگی و ساخت این ویدیو:
مسعود علیزاده ، قربانی پیشین بازداشتگاه مخوف کهریزک.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محسن روحالامینی؛ روایت جوانی که راه آسان را نرفت ، از نام پدرش عبور کرد و بهای آزادگی را با جان پرداخت.
محسن روحالامینی، جوانی شجاع و سربلند.
میتوانست نام پدرش را بگوید…
میتوانست از جایگاه و اعتبار او سپر بسازد…
میتوانست همان روز آزاد شود. اما نخواست.
نخواست آزادیِ شخصیاش را با امتیاز معامله کند.
ایستاد؛ مثل یک انسان برابر با دیگران.
او از نام پدرش سوءاستفاده نکرد،
نامش را خرج نجات خود نکرد،
جانش را خرج باورش کرد.
و مظلومانه، در راه آزادی وطن، کشته شد.
سومین شب حضورمان در جهنم کهریزک،
زخمهایم بخاطر شکنجه های وحشیانه
آنقدر عفونت کرده بودند که تب شدید،
بدنم را در شعلهای خاموش میسوزاند،
و گرمای خفهکننده قرنطینه،
هر لحظه مرا ذرهذره از پا در میآورد.
محسن پیراهنش را درآورد و بیوقفه مرا باد میزد؛ چهرهاش خسته و بیجان، اما دستهایش پر از مهربانی بود. چند بار گفتم بس است، اما گوش نکرد و همچنان مرا باد میزد. در آن لحظه، در عمق چشمهایش انسانیّت را دیدم؛
مظلومیتی که نه با شکنجه، نه با درد و نه با زمان محو نمیشود. تصویری که هنوز، بعد از گذشت سالها ، بیرحمانه در ذهنم زنده است و روح مرا میلرزاند.
این روایت را میگوییم تا فراموشی عادی نشود. تا شرافت خاموش نماند.
محسن روحالامینی نامی برای ایستادگی. بر علیه فراموشی.
روایت، گویندگی و ساخت این ویدیو:
مسعود علیزاده ، قربانی پیشین بازداشتگاه مخوف کهریزک.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤14😢4🕊1
فرهیختگان
جواد رنجبردرخشیلر در پاسخ به نوشته دکتر فاضلی یادداشتی نوشته با عنوان «مرگ چه کسی؟» و در آن علی را همان «وطن فروش خائن» دانسته که با هیچ توجیهی نمیتواند خود را تبرئه کن
طرد نیست، درمان است!
جواد رنجبر درخشیلر
خانم دکتر مریم نصر یادداشتی نوشته اند و در آن دو یادداشت نوشته شده به دست آقای دکتر نعمت الله فاضلی و من را نقد کرده اند.
نخست سپاسگزارم از توجه ایشان. دودیگر چند نکته را باید عرض کنم:
همان طور که خانم دکتر نوشته اند یادداشت من «استدلال منطقی روشن و اصول خدشهناپذیر» دارد. امر ملی برای من قطعی است و درباره ی آن هیچ سستی یا مماشات یا معامله ای را درست نمی دانم.
تفاوت نگاه من و دکتر فاضلی هر چند من شاگردم و ایشان استاد، در روش هاست. ایشان جامعه شناسانه و انسان شناسانه در سازگاری می کوشند و من بر مبنای دانش بسیار کوچکم در علوم سیاسی و شاهنامه پژوهی، تصور می کنم مماشات آینده ی خوبی نخواهد داشت و اوضاع را بدتر خواهد کرد. باید صریح و آشکار سخن گفت. آن که برای «نفهیدنش پول می گیرد» که توجهی نخواهد کرد. آن که نادانسته یا مبتنی بر تحلیل های ضعیف دچار اشتباه شده وقت رویارویی با استدلال های روشن دست کم دچار تردید خواهد شد. مثل پزشکی که صریحا به روی بیمار می آورد که مشکلش جدی است و باید درمانی سخت را آغاز کند. تردید ندارم که جز اندکی، طرفداران بمباران و اجنبی، به دلیل راه دادن به احساسات و در نظر نگرفتن مبانی پیچیده ی تاریخی و اندیشه ای ماجرا گرفتار آمده اند، و سخن گفتن با آن ها صفشان را جدا می کند.
دادن احساس شرم را درست فرمودید. کسی که منتظر است از ویرانه ی بمب ها گلستان بروید باید شرم کند. این شرم عمیق هیچ ربطی به طرفداری از حکومت یا مخالفت با آن ندارد. کسانی که این دو را یکی می دانند واقعا دارند بین دو امر کاملا بی ربط پیوندی غیرممکن برقرار می کنند.
گفتنی است که در میانه ی «حق» و «تکلیف» نمی توان بنا به مثل معروف «شترمرغ» بود. نمی توان در حق جدید بود و در تکلیف قدیم. یا رعیتیم و حاکم شبان است و ما جز تکلیف نداریم و یا شهروندیم و جدیدیم و حاکم نماینده ی موقت ما. گام اول در راه اندیشه ی جدید تحقق اراده ی ملی است. بی تردید اراده ی ملی و شهروندی با درخواست بمب و موشک محقق نمی شود. شفقت با انسانی که از موشک شهروندی می جوید، هم ستم بر اوست که هرگز روی آگاهی نمی بیند و هم ستم بر دیگرانی است که ممکن است راه او را پیش گیرند.
برای مرگ یا تب دادن به حکومت نخست باید ملی بود و امر ملی را پاسداری کرد. بیرون از میدان جاذبه ی امر ملی سیاست جز احساسات یا راه های ناتمام و ناموفق نیست. بنابراین از منظر عقلانیت سیاسی هم دفاع از ایران نتیجه بخش تر است تا همکاری با دشمن.
#فرهیختگان راهی به رهایی
جواد رنجبر درخشیلر
خانم دکتر مریم نصر یادداشتی نوشته اند و در آن دو یادداشت نوشته شده به دست آقای دکتر نعمت الله فاضلی و من را نقد کرده اند.
نخست سپاسگزارم از توجه ایشان. دودیگر چند نکته را باید عرض کنم:
همان طور که خانم دکتر نوشته اند یادداشت من «استدلال منطقی روشن و اصول خدشهناپذیر» دارد. امر ملی برای من قطعی است و درباره ی آن هیچ سستی یا مماشات یا معامله ای را درست نمی دانم.
تفاوت نگاه من و دکتر فاضلی هر چند من شاگردم و ایشان استاد، در روش هاست. ایشان جامعه شناسانه و انسان شناسانه در سازگاری می کوشند و من بر مبنای دانش بسیار کوچکم در علوم سیاسی و شاهنامه پژوهی، تصور می کنم مماشات آینده ی خوبی نخواهد داشت و اوضاع را بدتر خواهد کرد. باید صریح و آشکار سخن گفت. آن که برای «نفهیدنش پول می گیرد» که توجهی نخواهد کرد. آن که نادانسته یا مبتنی بر تحلیل های ضعیف دچار اشتباه شده وقت رویارویی با استدلال های روشن دست کم دچار تردید خواهد شد. مثل پزشکی که صریحا به روی بیمار می آورد که مشکلش جدی است و باید درمانی سخت را آغاز کند. تردید ندارم که جز اندکی، طرفداران بمباران و اجنبی، به دلیل راه دادن به احساسات و در نظر نگرفتن مبانی پیچیده ی تاریخی و اندیشه ای ماجرا گرفتار آمده اند، و سخن گفتن با آن ها صفشان را جدا می کند.
دادن احساس شرم را درست فرمودید. کسی که منتظر است از ویرانه ی بمب ها گلستان بروید باید شرم کند. این شرم عمیق هیچ ربطی به طرفداری از حکومت یا مخالفت با آن ندارد. کسانی که این دو را یکی می دانند واقعا دارند بین دو امر کاملا بی ربط پیوندی غیرممکن برقرار می کنند.
گفتنی است که در میانه ی «حق» و «تکلیف» نمی توان بنا به مثل معروف «شترمرغ» بود. نمی توان در حق جدید بود و در تکلیف قدیم. یا رعیتیم و حاکم شبان است و ما جز تکلیف نداریم و یا شهروندیم و جدیدیم و حاکم نماینده ی موقت ما. گام اول در راه اندیشه ی جدید تحقق اراده ی ملی است. بی تردید اراده ی ملی و شهروندی با درخواست بمب و موشک محقق نمی شود. شفقت با انسانی که از موشک شهروندی می جوید، هم ستم بر اوست که هرگز روی آگاهی نمی بیند و هم ستم بر دیگرانی است که ممکن است راه او را پیش گیرند.
برای مرگ یا تب دادن به حکومت نخست باید ملی بود و امر ملی را پاسداری کرد. بیرون از میدان جاذبه ی امر ملی سیاست جز احساسات یا راه های ناتمام و ناموفق نیست. بنابراین از منظر عقلانیت سیاسی هم دفاع از ایران نتیجه بخش تر است تا همکاری با دشمن.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍2👎1😱1
🐦 دکتر ایرج آذرفزا:
مقایسهٔ دانشجویان فلسفه در ایران و غرب (برحسب تجربه و شهود شخصی)
- اول، میزان علاقهمندی، پشتکار، و دانش فلسفی در میان دانشجویان ایرانی از متوسط دانشجویان اروپایی و آمریکایی بالاتر است، بیتردید.
- دوم، بهرغم مشکلات اقتصادی و اجتماعی که متاسفانه در دههٔ اخیر زیادتر شده است، جامعهٔ ایرانی بهمراتب فلسفهدوستتر از جوامع امروز غربی است!
- سوم، دانشجوی ایرانی، برخلاف دانشجوی غربی، اغلب فلسفه را بینسبت با تاریخ، ادبیات، و سیاست میآموزد. این نقیصهٔ بزرگی است که باید برطرف شود. (دوری از علوم پایه علیالخصوص ریاضی، فیزیک و زیستشناسی در هر دو مورد دیده میشود.)
- چهارم، دانشجویان فلسفه در ایران، برخلاف همتایان غربی خود، اغلب به مطالعات و پژوهشهای فلسفی هموطنان خود مشکوکند، یا مشکوک میشوند. دلیل آن هم روشن است: کیفیت نازل ترجمهها، مقالات و تالیفات به زبان فارسی. اما گمان میکنم این وضعیت دیر یا زود تغییر میکند—رشد کیفی پژوهشهای فلسفی در ایران در سه دههٔ گذشته چشمگیر بوده است. و نزول کیفی پژوهشهای فلسفی در غرب را هم نمیتوان نادیده گرفت. البته فاصله میان این دو همچنان بسیار زیاد است.
- پنجم، نظام آکادمیک در ایرانِ مدرن نوپاست و با مشکلات بوروکراتیک و ایدئولوژیک دستبهگریبان است. افزون بر این ارتباط ارگانیکی با پژوهشهای بینالمللی ندارد. درمقابل نظام آکادمیک در غرب بهدلیل قدمت و سابقهٔ طولانی و ارتباط ارگانیک همچنان کارآمدتر است—البته ایدئولوژیهای چپ و راست با سرعت خیرهکنندهای در حال تخریب نظام آکادمیک بهویژه علوم انسانی در غرب هستند.
- ششم، که نتیجهٔ منطقی نکته پنجم است، صلاحیت علمی اساتید ایرانی از متوسط صلاحیت علمی اساتید غربی (دستکم آلمان، فرانسه و آمریکا) پایینتر است. اگر مشکلات سیاسی و اقتصادی مانع نشوند، در آیندهٔ نزدیک این فاصله کمتر خواهد شد.
- هفتم دانشجویانی که دارای تربیت دینی هستند—برحسب تجربه در مورد ایران: مسلمان شیعه، و در مورد غرب: مسیحی کاتولیک، اغلب از نظم و دیسیپلین بیشتری در مطالعات فلسفی برخوردارند، جدیت و دغدغه بیشتری نیز در آنها دیده میشود.
(این البته نافی نظم و جدیت استثناها نیست—کسانی که از استعداد طبیعی برای یادگیری فلسفه برخوردارند.)
- و آخر اینکه سرعت رشد دانشجویان مستعد و خودساخته در نظام دانشگاهی غربی بسیار بیشتر است. منظورم این است که نظام دانشگاهی غربی شامهٔ تیزی در پیدا کردن و پرورش نخبگان دارد، بنابراین نخبهگراتر و نخبهپرورتر از نظام دانشگاهی ما است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
مقایسهٔ دانشجویان فلسفه در ایران و غرب (برحسب تجربه و شهود شخصی)
- اول، میزان علاقهمندی، پشتکار، و دانش فلسفی در میان دانشجویان ایرانی از متوسط دانشجویان اروپایی و آمریکایی بالاتر است، بیتردید.
- دوم، بهرغم مشکلات اقتصادی و اجتماعی که متاسفانه در دههٔ اخیر زیادتر شده است، جامعهٔ ایرانی بهمراتب فلسفهدوستتر از جوامع امروز غربی است!
- سوم، دانشجوی ایرانی، برخلاف دانشجوی غربی، اغلب فلسفه را بینسبت با تاریخ، ادبیات، و سیاست میآموزد. این نقیصهٔ بزرگی است که باید برطرف شود. (دوری از علوم پایه علیالخصوص ریاضی، فیزیک و زیستشناسی در هر دو مورد دیده میشود.)
- چهارم، دانشجویان فلسفه در ایران، برخلاف همتایان غربی خود، اغلب به مطالعات و پژوهشهای فلسفی هموطنان خود مشکوکند، یا مشکوک میشوند. دلیل آن هم روشن است: کیفیت نازل ترجمهها، مقالات و تالیفات به زبان فارسی. اما گمان میکنم این وضعیت دیر یا زود تغییر میکند—رشد کیفی پژوهشهای فلسفی در ایران در سه دههٔ گذشته چشمگیر بوده است. و نزول کیفی پژوهشهای فلسفی در غرب را هم نمیتوان نادیده گرفت. البته فاصله میان این دو همچنان بسیار زیاد است.
- پنجم، نظام آکادمیک در ایرانِ مدرن نوپاست و با مشکلات بوروکراتیک و ایدئولوژیک دستبهگریبان است. افزون بر این ارتباط ارگانیکی با پژوهشهای بینالمللی ندارد. درمقابل نظام آکادمیک در غرب بهدلیل قدمت و سابقهٔ طولانی و ارتباط ارگانیک همچنان کارآمدتر است—البته ایدئولوژیهای چپ و راست با سرعت خیرهکنندهای در حال تخریب نظام آکادمیک بهویژه علوم انسانی در غرب هستند.
- ششم، که نتیجهٔ منطقی نکته پنجم است، صلاحیت علمی اساتید ایرانی از متوسط صلاحیت علمی اساتید غربی (دستکم آلمان، فرانسه و آمریکا) پایینتر است. اگر مشکلات سیاسی و اقتصادی مانع نشوند، در آیندهٔ نزدیک این فاصله کمتر خواهد شد.
- هفتم دانشجویانی که دارای تربیت دینی هستند—برحسب تجربه در مورد ایران: مسلمان شیعه، و در مورد غرب: مسیحی کاتولیک، اغلب از نظم و دیسیپلین بیشتری در مطالعات فلسفی برخوردارند، جدیت و دغدغه بیشتری نیز در آنها دیده میشود.
(این البته نافی نظم و جدیت استثناها نیست—کسانی که از استعداد طبیعی برای یادگیری فلسفه برخوردارند.)
- و آخر اینکه سرعت رشد دانشجویان مستعد و خودساخته در نظام دانشگاهی غربی بسیار بیشتر است. منظورم این است که نظام دانشگاهی غربی شامهٔ تیزی در پیدا کردن و پرورش نخبگان دارد، بنابراین نخبهگراتر و نخبهپرورتر از نظام دانشگاهی ما است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4
قطعاتی در سایه جنگ.pdf
1 MB
مدرسه پاریا منتشر کرد:
قطعاتی در سایه جنگ
امین بزرگیان
آوریل ٢٠٢۶
از مقدمه: این کتاب در خلال دو جنگی نوشته شد که برای من شکلی ویژه از تجربهی زیسته بودند؛ تجربهای تنانه و روانی، مالامال از اضطراب و استرس بمباران و خرابی و مرگ اما بهگونهای کاملاً تخیلی. چگونه میتوان بیآنکه پُتکی بر سر فرود آید، و حتی بیآنکه احتمال آن در میان باشد، ترسید، درد کشید و کار را به مراجعهی درمانی کشاند؟ قطعات این کتاب، کاری درمانی برای لختی رهایی و نفس کشیدن زیر بمباران بیتوقف یک جنگ تصوری است که از روز نخست تا لحظهی آتشبس ادامه یافت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
قطعاتی در سایه جنگ
امین بزرگیان
آوریل ٢٠٢۶
از مقدمه: این کتاب در خلال دو جنگی نوشته شد که برای من شکلی ویژه از تجربهی زیسته بودند؛ تجربهای تنانه و روانی، مالامال از اضطراب و استرس بمباران و خرابی و مرگ اما بهگونهای کاملاً تخیلی. چگونه میتوان بیآنکه پُتکی بر سر فرود آید، و حتی بیآنکه احتمال آن در میان باشد، ترسید، درد کشید و کار را به مراجعهی درمانی کشاند؟ قطعات این کتاب، کاری درمانی برای لختی رهایی و نفس کشیدن زیر بمباران بیتوقف یک جنگ تصوری است که از روز نخست تا لحظهی آتشبس ادامه یافت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2
وزیر علوم:
الزام ارائه مقاله برای دفاع از پایاننامه حذف شد
سیمایی صراف:
◽️تسهیل مقررات آموزشی از جمله اجازه دفاع از پایاننامه و رسالههای تحصیلات تکمیلی بدون الزام به ارائه مقاله از جمله اقداماتی است که برای کاهش فشار بر دانشجویان در این شرایط اتخاذ شده است./ایسنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
الزام ارائه مقاله برای دفاع از پایاننامه حذف شد
سیمایی صراف:
◽️تسهیل مقررات آموزشی از جمله اجازه دفاع از پایاننامه و رسالههای تحصیلات تکمیلی بدون الزام به ارائه مقاله از جمله اقداماتی است که برای کاهش فشار بر دانشجویان در این شرایط اتخاذ شده است./ایسنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🕊1
استفاده از کلیدواژههای فقهی مانند «محاربه» و «بغی» توسط جمهوری اسلامی، فراتر از یک روند قضایی ساده، در واقع تبدیل کردن مذهب به سلاحی برای حذف فیزیکی و سیاسی مخالفان است. این رویکرد که با هدف مشروعیتبخشی به سرکوب طراحی شده، با قرائتهای سنتی و حتی آرای بسیاری از فقهای مستقل و حقوقدانان برجسته در تضاد کامل است.
تحریف مفاهیم فقهی برای بقای سیاسی
در متون فقهی، «محاربه» عموما به معنای کشیدن سلاح به قصد جان، مال یا ناموس مردم و ایجاد ناامنی در جامعه است. اما دستگاه قضایی با برداشتی سلیقهای، هرگونه ایستادگی در برابر «نظام» را مصداق جنگ با خدا (محاربه) قلمداد میکند.
همچنین عنوان «بغی» که در فقه به معنای قیام مسلحانه گروهی علیه امام عادل است، امروز به ابزاری تبدیل شده تا حتی معترضان مسالمتجو، فعالان مدنی و دگراندیشانی که تنها خواستار تغییرات ساختاری هستند، با سنگینترین اتهامات روبرو شوند.
هدف اصلی از بهکارگیری این عناوین سنگین، نه اجرای عدالت، بلکه «ایجاد وحشت» در بدنه جامعه است. حکومت با استفاده از این اتهامات امنیتی واهی:
• هزینه اعتراض را تا پای چوبه دار بالا میبرد.
• فضای نقد و گفتگو را با برچسبهای دینی مسدود میکند.
• تلاش میکند خشونت عریان خود را پشت نقاب «احکام الهی» پنهان کند تا از پاسخگویی حقوقی بگریزد.
این سیاست سرکوبگرانه، پیامدهای جبرانناپذیری برای پیوند میان جامعه، قانون و مذهب داشته است:
• قربانی شدن عدالت: وقتی مفاهیم حقوقی تابعی از اراده سیاسی شوند، دادگاه نه محل تظلمخواهی، بلکه به شعبهای از نهادهای امنیتی تبدیل میشود.
• دینگریزی و بیاعتمادی: سوءاستفاده از نام دین برای توجیه اعدام و شکنجه، پایههای باورهای مذهبی را در میان عموم مردم سست کرده و دین را در ذهن جامعه، از یک منبع اخلاقی به ابزار سرکوب تغییر ماهیت داده است.
. خفقان اجتماعی: با تبدیل هر فریاد اعتراضی به یک پرونده امنیتی، فرصتهای اصلاح و نقد سازنده نابود شده و جامعه به سمت انسداد کامل حرکت میکند.
آنچه امروز تحت عنوان احکام دینی در دادگاههای سیاسی صادر میشود، پیش از آنکه ریشه در شریعت داشته باشد، ریشه در «ایدئولوژی بقا» دارد. جمهوری اسلامی با قربانی کردن جان انسانها و اصول بنیادین حقوقی تحت لوای این اتهامات، نه تنها عدالت را به مسلخ برده، بلکه مشروعیت اخلاقی خود را نیز در برابر دیدگان تاریخ از دست داده است. این استفاده ابزاری، تنها نشاندهنده بنبست حکمرانی است که برای تداوم خود، راهی جز خشونت مقدسمآبانه نمیبیند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
تحریف مفاهیم فقهی برای بقای سیاسی
در متون فقهی، «محاربه» عموما به معنای کشیدن سلاح به قصد جان، مال یا ناموس مردم و ایجاد ناامنی در جامعه است. اما دستگاه قضایی با برداشتی سلیقهای، هرگونه ایستادگی در برابر «نظام» را مصداق جنگ با خدا (محاربه) قلمداد میکند.
همچنین عنوان «بغی» که در فقه به معنای قیام مسلحانه گروهی علیه امام عادل است، امروز به ابزاری تبدیل شده تا حتی معترضان مسالمتجو، فعالان مدنی و دگراندیشانی که تنها خواستار تغییرات ساختاری هستند، با سنگینترین اتهامات روبرو شوند.
هدف اصلی از بهکارگیری این عناوین سنگین، نه اجرای عدالت، بلکه «ایجاد وحشت» در بدنه جامعه است. حکومت با استفاده از این اتهامات امنیتی واهی:
• هزینه اعتراض را تا پای چوبه دار بالا میبرد.
• فضای نقد و گفتگو را با برچسبهای دینی مسدود میکند.
• تلاش میکند خشونت عریان خود را پشت نقاب «احکام الهی» پنهان کند تا از پاسخگویی حقوقی بگریزد.
این سیاست سرکوبگرانه، پیامدهای جبرانناپذیری برای پیوند میان جامعه، قانون و مذهب داشته است:
• قربانی شدن عدالت: وقتی مفاهیم حقوقی تابعی از اراده سیاسی شوند، دادگاه نه محل تظلمخواهی، بلکه به شعبهای از نهادهای امنیتی تبدیل میشود.
• دینگریزی و بیاعتمادی: سوءاستفاده از نام دین برای توجیه اعدام و شکنجه، پایههای باورهای مذهبی را در میان عموم مردم سست کرده و دین را در ذهن جامعه، از یک منبع اخلاقی به ابزار سرکوب تغییر ماهیت داده است.
. خفقان اجتماعی: با تبدیل هر فریاد اعتراضی به یک پرونده امنیتی، فرصتهای اصلاح و نقد سازنده نابود شده و جامعه به سمت انسداد کامل حرکت میکند.
آنچه امروز تحت عنوان احکام دینی در دادگاههای سیاسی صادر میشود، پیش از آنکه ریشه در شریعت داشته باشد، ریشه در «ایدئولوژی بقا» دارد. جمهوری اسلامی با قربانی کردن جان انسانها و اصول بنیادین حقوقی تحت لوای این اتهامات، نه تنها عدالت را به مسلخ برده، بلکه مشروعیت اخلاقی خود را نیز در برابر دیدگان تاریخ از دست داده است. این استفاده ابزاری، تنها نشاندهنده بنبست حکمرانی است که برای تداوم خود، راهی جز خشونت مقدسمآبانه نمیبیند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍5
هیئت وزیران به شورایعالی امنیت ملی اختیار داد براساس وظایف قانونی نسبت به اعلام فهرست اشخاص، گروهها و سازمانهای تروریستی اقدام کند.
این مصوبه هیات وزیران در حالیست که طبق تبصره صریح ذیل ماده ۴ قانون «قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی»:
وزارت اطلاعات مکلف است ظرف یک ماه از تاریخ لازم الاجرا شدن این قانون، مصادیق شبکه ها، انسان رسانه ها و صفحات مجازی معاند را تعیین و اعلام عمومی نماید و حداقل هر شش ماه یک بار به روز رسانی نماید.
آیا وزارت اطلاعات به وظایف قانونی خود بصورت #علنی برای اطلاع شهروندان و مسئولان عمل کرده است یا قصور یا تقصیر؟
مگر نه اینکه اگر شخصی در معرض اتهام قرار گرفت باید مصادیق آگاهی و علم وی در ارتکاب اتهام انتسابی طبق ماده ۱۴۴ قانون مجازات اسلامی احراز شود؟
شهروندان مستاصل ارشاد و راهنمایی مصداقی شدهاند؟
چگونه وقتی عنصر اصلی اثبات جرم مفقود است تعقیب صورت می گیرد؟
عبدیمدیا
#فرهیختگان راهی به رهایی
این مصوبه هیات وزیران در حالیست که طبق تبصره صریح ذیل ماده ۴ قانون «قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی»:
وزارت اطلاعات مکلف است ظرف یک ماه از تاریخ لازم الاجرا شدن این قانون، مصادیق شبکه ها، انسان رسانه ها و صفحات مجازی معاند را تعیین و اعلام عمومی نماید و حداقل هر شش ماه یک بار به روز رسانی نماید.
آیا وزارت اطلاعات به وظایف قانونی خود بصورت #علنی برای اطلاع شهروندان و مسئولان عمل کرده است یا قصور یا تقصیر؟
مگر نه اینکه اگر شخصی در معرض اتهام قرار گرفت باید مصادیق آگاهی و علم وی در ارتکاب اتهام انتسابی طبق ماده ۱۴۴ قانون مجازات اسلامی احراز شود؟
شهروندان مستاصل ارشاد و راهنمایی مصداقی شدهاند؟
چگونه وقتی عنصر اصلی اثبات جرم مفقود است تعقیب صورت می گیرد؟
عبدیمدیا
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥1
فروپاشی اقتصادی یا بازاندیشی در الگوهای اقتصادی
در این باره، سیدجواد میری، جامعهشناس، در گفتگویی با اقتصادنیوز با تأکید بر پیوند عمیق اقتصاد با نظم جهانی و تحولات امنیتی و تکنولوژیک، میگوید: «اقتصاد یک مؤلفه منفک از معادلات اجتماعی و تعاملات جهانی نیست و آنچه امروز در ایران میبینیم، حاصل مجموعهای از مکانیزمهای پیچیده در سطح ملی و بینالمللی است که به شکلگیری این وضعیت انجامیده است.
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-781650
#فرهیختگان راهی به رهایی
در این باره، سیدجواد میری، جامعهشناس، در گفتگویی با اقتصادنیوز با تأکید بر پیوند عمیق اقتصاد با نظم جهانی و تحولات امنیتی و تکنولوژیک، میگوید: «اقتصاد یک مؤلفه منفک از معادلات اجتماعی و تعاملات جهانی نیست و آنچه امروز در ایران میبینیم، حاصل مجموعهای از مکانیزمهای پیچیده در سطح ملی و بینالمللی است که به شکلگیری این وضعیت انجامیده است.
https://www.eghtesadnews.com/fa/tiny/news-781650
#فرهیختگان راهی به رهایی
اقتصادنیوز
فروپاشی اقتصادی یا بازاندیشی در الگوهای اقتصادی؟ | میری: باید چارهای برای «فقر خاموش» و «اقتصاد زیرزمینی» ایران بیندیشیم
اقتصادنیوز:سیدجواد میری معتقد است:« آنچه امروز در زندگی مردم بهصورت حذف تدریجی هزینهها دیده میشود، نشانه ورود اقتصاد ایران به فاز فقر خاموش و کوچکتر شدن مستمر بازار است.»
❤1🔥1
جزئیاتی از خبر بمباران پایگاه آمریکایی توسط اف۵ های ایران
♦️گزارش NBC به نقل از مقامات آمریکایی تأیید میکند که یک فروند جنگنده F-5E ایرانی توانسته با موفقیت به پایگاه «کمپ بوهرینگ» در کویت نفوذ کند و آن را با بمبهای معمولی هدف قرار دهد؛ این عملیات از معدود نمونههای حمله مستقیم و موفق یک هواپیمای سرنشیندار به یک پایگاه آمریکایی در سالهای اخیر محسوب میشود.
♦️اگر دادههای منتشرشده را کنار هم بگذاریم، میتوان تصویری منسجمتر از ماجرا ترسیم کرد:
♦️بهنظر میرسد این هواپیما از یکی از پایگاههای جنوبی ایران، احتمالاً بوشهر، به پرواز درآمده و بهدلیل برد محدود F-5، مسیر کوتاهتری را از روی آبهای خلیج فارس انتخاب کرده است. خلبان از همان آغاز، پرواز در ارتفاع بسیار پایین را برگزیده؛ چیزی در حدود ۵۰ تا ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا. این انتخاب، در کنار ابعاد کوچک هواپیما، باعث میشود شناسایی آن برای رادارهای آمریکایی بهمراتب دشوارتر شود؛ بهگونهای که در چنین شرایطی، F-5 بیشتر شبیه سایهای لغزان روی سطح آب حرکت میکند و بهسختی در شبکههای راداری دیده میشود.
♦️همزمان، گزارشها از آغاز موجی گسترده از حملات موشکی و پهپادی ایران به سمت پایگاههای آمریکا در بحرین، قطر، امارات و کویت حکایت دارند. چنین حملهای، با این ابعاد، میتواند سامانههای پدافندی مانند پاتریوت، هواپیماهای آواکس و کل شبکه فرماندهی را بهشدت درگیر کرده و تمرکز آنها را بر هم بزند. در نتیجه، شکافی موقتی در پوشش دفاعی ایجاد میشود؛ شکافی که یک پرنده کوچک و کمارتفاع مثل F-5 میتواند از آن عبور کند.
♦️با نزدیک شدن به هدف، خلبان احتمالاً ارتفاع و زاویه پرواز را تنظیم کرده، اهداف اصلی از جمله انبارهای مهمات، آشیانهها و تأسیسات لجستیکی را شناسایی کرده و بمبها را بهصورت دستی رها کرده است. دقت اصابت، با وجود استفاده از بمبهای ساده، نشان میدهد که محاسبه سرعت، جهت باد و زمان رهاسازی با مهارت بالایی انجام شده است. گزارشها حاکی از آناند که این انفجارها خسارات قابلتوجهی بهجا گذاشتهاند. پس از انجام حمله، هواپیما بار دیگر به ارتفاع پایین بازگشته و منطقه را ترک کرده است.
♦️در این میان، چشمگیرترین بخش ماجرا، تقابل نابرابر میان یک جنگنده قدیمی با پیشرفتهترین داراییهای نظامی جهان باشد؛ جایی که F-5 دهه شصت میلادی، در برابر شبکهای متشکل از F-35 و F-22، رادارهای مدرن و سامانههای هشدار زودهنگام قرار میگیرد. در چنین صحنهای، آنچه معادله را برهم میزند نه فناوری، بلکه عامل انسانی است: خلبانی که با مهارت بالا در پرواز کمارتفاع، درک دقیق از زمان و فضا، و جسارتی کنترلشده، موفق میشود از دل یک چتر دفاعی پیچیده عبور کند. اینجا برتری نه از دل تجهیزات، بلکه از دل تسلط، تجربه و تصمیمگیری در لحظه بیرون میآید.
♦️نمونههای تاریخی مشابه: چنین الگوی عملیاتی پیشتر نیز در تاریخ نظامی دیده شده است. در جنگ فالکلند (۱۹۸۲)، خلبانان آرژانتینی با A-4 Skyhawk در ارتفاع بسیار پایین به ناوهای بریتانیایی حمله کردند و از دید رادارها گریختند. در جنگ یومکیپور (۱۹۷۳) نیز MiG-21های مصر و سوریه با پرواز کمارتفاع به مواضع اسرائیلی نزدیک شدند. حتی در حمله آمریکا به لیبی در سال ۱۹۸۶، جنگندههای F-111 با بهرهگیری از پرواز کمارتفاع و هماهنگی زمانی حملات، از همین منطق استفاده کردند. در تمام این موارد، ترکیب جسارت خلبان و زمانبندی دقیق، برتری تکنولوژیک طرف مقابل را به چالش کشیده است./جماران
#فرهیختگان راهی به رهایی
♦️گزارش NBC به نقل از مقامات آمریکایی تأیید میکند که یک فروند جنگنده F-5E ایرانی توانسته با موفقیت به پایگاه «کمپ بوهرینگ» در کویت نفوذ کند و آن را با بمبهای معمولی هدف قرار دهد؛ این عملیات از معدود نمونههای حمله مستقیم و موفق یک هواپیمای سرنشیندار به یک پایگاه آمریکایی در سالهای اخیر محسوب میشود.
♦️اگر دادههای منتشرشده را کنار هم بگذاریم، میتوان تصویری منسجمتر از ماجرا ترسیم کرد:
♦️بهنظر میرسد این هواپیما از یکی از پایگاههای جنوبی ایران، احتمالاً بوشهر، به پرواز درآمده و بهدلیل برد محدود F-5، مسیر کوتاهتری را از روی آبهای خلیج فارس انتخاب کرده است. خلبان از همان آغاز، پرواز در ارتفاع بسیار پایین را برگزیده؛ چیزی در حدود ۵۰ تا ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا. این انتخاب، در کنار ابعاد کوچک هواپیما، باعث میشود شناسایی آن برای رادارهای آمریکایی بهمراتب دشوارتر شود؛ بهگونهای که در چنین شرایطی، F-5 بیشتر شبیه سایهای لغزان روی سطح آب حرکت میکند و بهسختی در شبکههای راداری دیده میشود.
♦️همزمان، گزارشها از آغاز موجی گسترده از حملات موشکی و پهپادی ایران به سمت پایگاههای آمریکا در بحرین، قطر، امارات و کویت حکایت دارند. چنین حملهای، با این ابعاد، میتواند سامانههای پدافندی مانند پاتریوت، هواپیماهای آواکس و کل شبکه فرماندهی را بهشدت درگیر کرده و تمرکز آنها را بر هم بزند. در نتیجه، شکافی موقتی در پوشش دفاعی ایجاد میشود؛ شکافی که یک پرنده کوچک و کمارتفاع مثل F-5 میتواند از آن عبور کند.
♦️با نزدیک شدن به هدف، خلبان احتمالاً ارتفاع و زاویه پرواز را تنظیم کرده، اهداف اصلی از جمله انبارهای مهمات، آشیانهها و تأسیسات لجستیکی را شناسایی کرده و بمبها را بهصورت دستی رها کرده است. دقت اصابت، با وجود استفاده از بمبهای ساده، نشان میدهد که محاسبه سرعت، جهت باد و زمان رهاسازی با مهارت بالایی انجام شده است. گزارشها حاکی از آناند که این انفجارها خسارات قابلتوجهی بهجا گذاشتهاند. پس از انجام حمله، هواپیما بار دیگر به ارتفاع پایین بازگشته و منطقه را ترک کرده است.
♦️در این میان، چشمگیرترین بخش ماجرا، تقابل نابرابر میان یک جنگنده قدیمی با پیشرفتهترین داراییهای نظامی جهان باشد؛ جایی که F-5 دهه شصت میلادی، در برابر شبکهای متشکل از F-35 و F-22، رادارهای مدرن و سامانههای هشدار زودهنگام قرار میگیرد. در چنین صحنهای، آنچه معادله را برهم میزند نه فناوری، بلکه عامل انسانی است: خلبانی که با مهارت بالا در پرواز کمارتفاع، درک دقیق از زمان و فضا، و جسارتی کنترلشده، موفق میشود از دل یک چتر دفاعی پیچیده عبور کند. اینجا برتری نه از دل تجهیزات، بلکه از دل تسلط، تجربه و تصمیمگیری در لحظه بیرون میآید.
♦️نمونههای تاریخی مشابه: چنین الگوی عملیاتی پیشتر نیز در تاریخ نظامی دیده شده است. در جنگ فالکلند (۱۹۸۲)، خلبانان آرژانتینی با A-4 Skyhawk در ارتفاع بسیار پایین به ناوهای بریتانیایی حمله کردند و از دید رادارها گریختند. در جنگ یومکیپور (۱۹۷۳) نیز MiG-21های مصر و سوریه با پرواز کمارتفاع به مواضع اسرائیلی نزدیک شدند. حتی در حمله آمریکا به لیبی در سال ۱۹۸۶، جنگندههای F-111 با بهرهگیری از پرواز کمارتفاع و هماهنگی زمانی حملات، از همین منطق استفاده کردند. در تمام این موارد، ترکیب جسارت خلبان و زمانبندی دقیق، برتری تکنولوژیک طرف مقابل را به چالش کشیده است./جماران
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10
از دیکتاتوری جنگ تا دیکتاتوری جو _ ۲.۱
گدار
صحبت های سعید شاهسوندی در کلاب گدار:
«جبر جو» یا دیکتاتوری فضای غالب، میتواند از طریق پروپاگاندا و فشار جمعی، هویت فردی و ثبات فکری کنشگران را دچار فروپاشی کند. تنها راه مقابله با این فشار، داشتن «اصولمحوری» به جای «قدرتمحوری» است تا فرد با هر باد سیاسی تغییر جهت ندهد.. جامعه مدنی در دوران جنگ و بحران از بین نمیرود، بلکه زنده ماندن آن بستگی به «همافزایی» شبکههای اجتماعی و کنشگری آگاهانه دارد.. برای غرق نشدن در عمق کاذبِ رسانهها، باید به جای هیجانزدگی، قدرت «دیدن در خشت خام» و نگاه انتقادی به مسائل را تقویت کرد. ایستادگی در برابر ماشین پروپاگاندا مستلزم کار جمعی منسجم و حفظ اخلاق و شجاعت سیاسی در سختترین شرایط است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
«جبر جو» یا دیکتاتوری فضای غالب، میتواند از طریق پروپاگاندا و فشار جمعی، هویت فردی و ثبات فکری کنشگران را دچار فروپاشی کند. تنها راه مقابله با این فشار، داشتن «اصولمحوری» به جای «قدرتمحوری» است تا فرد با هر باد سیاسی تغییر جهت ندهد.. جامعه مدنی در دوران جنگ و بحران از بین نمیرود، بلکه زنده ماندن آن بستگی به «همافزایی» شبکههای اجتماعی و کنشگری آگاهانه دارد.. برای غرق نشدن در عمق کاذبِ رسانهها، باید به جای هیجانزدگی، قدرت «دیدن در خشت خام» و نگاه انتقادی به مسائل را تقویت کرد. ایستادگی در برابر ماشین پروپاگاندا مستلزم کار جمعی منسجم و حفظ اخلاق و شجاعت سیاسی در سختترین شرایط است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3❤1
۴۲ سال بمباران افکار عمومی؛ از دروغِ «دو سال تا بمب» در ۱۳۶۳ تا واقعیتِ امروز
♦️بازخوانی یک سند تاریخی: روزنامه اسرائیلی «معاریو» در ۲۵ آوریل ۱۹۸۴ (اردیبهشت ۱۳۶۳) با تیتر درشت مدعی شد: «بمب اتمی خمینی با کمک آلمان در مرحله تولید نهایی است و ایران فقط ۲ سال تا بمب فاصله دارد!»
♦️ این ادعا زمانی مطرح شد که نیروگاههای ایران بهدلیل جنگ کاملاً متوقف بود و پیمانکاران آلمانی حتی حاضر به ادامه همکاری برای تولید «برق» هم نبودند. با این حال، ماشین پروپاگاندای اسرائیل از همان زمان سناریوی «تهدید فوری» را کلید زد.
بیش از ۴ دهه است که روی این خط خبری کار میشود. اگرچه حملات نظامی به زیرساختها خسارات سنگینی داشت، اما مخربتر از آن، ۴۲ سال بمباران شبانهروزی افکار عمومی است.
خسارت فیزیکی قابل بازسازی است، اما تخریبِ ذهنیت جامعه که باعث شده بخشی از افکار عمومی، «مداخله خارجی و بمباران» را به عنوان یک جایگزین سیاسی بپذیرند، به راحتی جبران نخواهد شد. این انحطاط سیاسی، محصول مشترکِ «سرکوب و برهوتسازی فضای داخلی» از یک سو و «مهندسی پیچیده اطلاعاتی اسرائیل» از سوی دیگر است
@Blackfishvoice1
#فرهیختگان راهی به رهایی
♦️بازخوانی یک سند تاریخی: روزنامه اسرائیلی «معاریو» در ۲۵ آوریل ۱۹۸۴ (اردیبهشت ۱۳۶۳) با تیتر درشت مدعی شد: «بمب اتمی خمینی با کمک آلمان در مرحله تولید نهایی است و ایران فقط ۲ سال تا بمب فاصله دارد!»
♦️ این ادعا زمانی مطرح شد که نیروگاههای ایران بهدلیل جنگ کاملاً متوقف بود و پیمانکاران آلمانی حتی حاضر به ادامه همکاری برای تولید «برق» هم نبودند. با این حال، ماشین پروپاگاندای اسرائیل از همان زمان سناریوی «تهدید فوری» را کلید زد.
بیش از ۴ دهه است که روی این خط خبری کار میشود. اگرچه حملات نظامی به زیرساختها خسارات سنگینی داشت، اما مخربتر از آن، ۴۲ سال بمباران شبانهروزی افکار عمومی است.
خسارت فیزیکی قابل بازسازی است، اما تخریبِ ذهنیت جامعه که باعث شده بخشی از افکار عمومی، «مداخله خارجی و بمباران» را به عنوان یک جایگزین سیاسی بپذیرند، به راحتی جبران نخواهد شد. این انحطاط سیاسی، محصول مشترکِ «سرکوب و برهوتسازی فضای داخلی» از یک سو و «مهندسی پیچیده اطلاعاتی اسرائیل» از سوی دیگر است
@Blackfishvoice1
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دروغ بزرگ رضا پهلوی در برلین
♦️روز ۲۳ آوریل (۳ اردیبهشت) در برلین، رضا پهلوی ادعا کرد که بعد از جنایات ۱۸ و ۱۹ دیماه، از مردم خواسته در خانههایشان بمانند و از خود محافظت کنند.
این ادعا صراحتاً دروغ است.چرا؟
♦️چون فقط ۲۴ ساعت بعد از کشتار شب ۱۸ دی (۱۰ ژانویه / ۲۰ دیماه)، او نهتنها چنین توصیهای نکرد، بلکه دقیقاً برعکس عمل کرد: از همان مردمی که زیر تیغ سرکوب بودند خواست بهجای ساعت ۸ شب، از ساعت ۶ عصر به خیابانها بیایند و حتی نهادهای حکومتی را تسخیر کنند.
حقیقت را نمیشود با حرفهای چند ماه بعد پاک کرد.
مردم فراموش نمیکنند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
♦️روز ۲۳ آوریل (۳ اردیبهشت) در برلین، رضا پهلوی ادعا کرد که بعد از جنایات ۱۸ و ۱۹ دیماه، از مردم خواسته در خانههایشان بمانند و از خود محافظت کنند.
این ادعا صراحتاً دروغ است.چرا؟
♦️چون فقط ۲۴ ساعت بعد از کشتار شب ۱۸ دی (۱۰ ژانویه / ۲۰ دیماه)، او نهتنها چنین توصیهای نکرد، بلکه دقیقاً برعکس عمل کرد: از همان مردمی که زیر تیغ سرکوب بودند خواست بهجای ساعت ۸ شب، از ساعت ۶ عصر به خیابانها بیایند و حتی نهادهای حکومتی را تسخیر کنند.
حقیقت را نمیشود با حرفهای چند ماه بعد پاک کرد.
مردم فراموش نمیکنند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9👎2
وضعیت قرمز در واحدهای تولیدی کشور پس از جنگ؛ ۱۲۰۰ کارگر خانهنشین شدند
در بروجرد: از ۸۰۰ نفر، فقط ۱۰۰ نفر باقی ماندند؛ ۷۰۰ خانواده در ابتدای سال بیدرآمد شدند.
در رشت: کارفرما با استناد به کمبود مواد اولیه و نوسانات برق، تمام ۵۰۰ کارگر شرکت پینک را اخراج کرد.
توقف تأمین مواد پلیمری و بحران انرژی، اولین خروجی مستقیم شرایط پساجنگ در حوزه صنعت است.
منبع: خبرگزاری ایلنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
در بروجرد: از ۸۰۰ نفر، فقط ۱۰۰ نفر باقی ماندند؛ ۷۰۰ خانواده در ابتدای سال بیدرآمد شدند.
در رشت: کارفرما با استناد به کمبود مواد اولیه و نوسانات برق، تمام ۵۰۰ کارگر شرکت پینک را اخراج کرد.
توقف تأمین مواد پلیمری و بحران انرژی، اولین خروجی مستقیم شرایط پساجنگ در حوزه صنعت است.
منبع: خبرگزاری ایلنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢3❤1