افتخار جهانی برای ایران؛ دو چهره معنوی و فلسفی کشور در فهرست بزرگداشتهای یونسکو قرار گرفتند:
بایزید بسطامی
علامه طباطبائی
https://share.google/aIslBmdsiEPBCBUnz
#فرهیختگان راهی به رهایی
بایزید بسطامی
علامه طباطبائی
https://share.google/aIslBmdsiEPBCBUnz
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4
در تبریز روس ها
" آزادی خواهان " را
به دار آویخته بودند،
مردم در زیر دارهایی که آزادی خواهان بر آن آویزان بودند
برای حسین عزاداری میکردند.
احمد کسروی
#فرهیختگان راهی به رهایی
" آزادی خواهان " را
به دار آویخته بودند،
مردم در زیر دارهایی که آزادی خواهان بر آن آویزان بودند
برای حسین عزاداری میکردند.
احمد کسروی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍1😱1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
قصه کرایه سماور در حرم عبدالعظیم
قدیمترها مردم تهران، بیشتر شبها را برای زیارت حرم عبدالعظیم میرفتند. آداب زیارت اموات، روشن کردن #سماورها، پخت و پز و ماندن شبانه کنار حرم، همه بخشی از یک رسم جذاب و اجتماعی بود.این ویدئو، شما را با این آیین تاریخی آشنا میکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
قدیمترها مردم تهران، بیشتر شبها را برای زیارت حرم عبدالعظیم میرفتند. آداب زیارت اموات، روشن کردن #سماورها، پخت و پز و ماندن شبانه کنار حرم، همه بخشی از یک رسم جذاب و اجتماعی بود.این ویدئو، شما را با این آیین تاریخی آشنا میکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3
معرفی کتاب
نامهی سرگشاده به مردان
افسانه نجاتی
کتاب نامهی سرگشاده به مردان نوشتهی فرانسواز پارتوریه، متنی تأملبرانگیز و شخصی از دل موج دوم فمینیسم فرانسه است که به جای بیانیهنویسی با زبان نظری خشک، شکل نامهای مستقیم و گفتوگویی را برمیگزیند. نویسنده خطاب خود را نه از موضع تقابل، بلکه از جایگاه تجربهی زیسته و پرسش اخلاقی سامان میدهد و میکوشد سازوکارهای قدرت مردانه را در زندگی روزمره، زبان، عادتها و روابط عاطفی آشکار کند. پارتوریه نشان میدهد چگونه هنجارهای تثبیتشده مردانگی، هم زنان و هم مردان را در شبکهای از انتظارات، سکوتها و فشارهای روانی گرفتار میکند. متن، ترکیبی است از طنز تلخ، خشم مهارشده و حساسیت انسانی؛ نه برای تحریک احساسات، بلکه برای واداشتن خواننده به بازاندیشی. نویسنده به جای ارائهی راهحلهای ساده یا نسخههای سیاسی، بر مسئولیت فردی، شنیدن صدای زنان و بازنگری در روابط انسانی تأکید میکند. اهمیت این کتاب در آن است که فمینیسم را از سطح شعار و تقابل ایدئولوژیک فراتر میبرد و آن را به گفتوگویی اخلاقی دربارهی قدرت، بدن، میل و عدالت تبدیل میکند. ترجمهی فارسی اثر نیز میکوشد لحن صریح، عاطفی و گفتاری متن اصلی را حفظ کند و آن را برای خوانندهی امروز قابل لمس سازد. نامهی سرگشاده به مردان همچنان متنی زنده است که میتواند زمینهساز تأملی مشترک دربارهی روابط جنسیتی و مسئولیت متقابل باشد.
مشخصات کتابشناختی
عنوان کتاب: نامهی سرگشاده به مردان
نویسنده: فرانسواز پارتوریه
مترجم: افسانه نجاتی
نوبت و سال انتشار: اول 1405
تعداد صفحات: 129
حوزه موضوعی: علوم اجتماعی، تاملات
#فرهیختگان راهی به رهایی
نامهی سرگشاده به مردان
افسانه نجاتی
کتاب نامهی سرگشاده به مردان نوشتهی فرانسواز پارتوریه، متنی تأملبرانگیز و شخصی از دل موج دوم فمینیسم فرانسه است که به جای بیانیهنویسی با زبان نظری خشک، شکل نامهای مستقیم و گفتوگویی را برمیگزیند. نویسنده خطاب خود را نه از موضع تقابل، بلکه از جایگاه تجربهی زیسته و پرسش اخلاقی سامان میدهد و میکوشد سازوکارهای قدرت مردانه را در زندگی روزمره، زبان، عادتها و روابط عاطفی آشکار کند. پارتوریه نشان میدهد چگونه هنجارهای تثبیتشده مردانگی، هم زنان و هم مردان را در شبکهای از انتظارات، سکوتها و فشارهای روانی گرفتار میکند. متن، ترکیبی است از طنز تلخ، خشم مهارشده و حساسیت انسانی؛ نه برای تحریک احساسات، بلکه برای واداشتن خواننده به بازاندیشی. نویسنده به جای ارائهی راهحلهای ساده یا نسخههای سیاسی، بر مسئولیت فردی، شنیدن صدای زنان و بازنگری در روابط انسانی تأکید میکند. اهمیت این کتاب در آن است که فمینیسم را از سطح شعار و تقابل ایدئولوژیک فراتر میبرد و آن را به گفتوگویی اخلاقی دربارهی قدرت، بدن، میل و عدالت تبدیل میکند. ترجمهی فارسی اثر نیز میکوشد لحن صریح، عاطفی و گفتاری متن اصلی را حفظ کند و آن را برای خوانندهی امروز قابل لمس سازد. نامهی سرگشاده به مردان همچنان متنی زنده است که میتواند زمینهساز تأملی مشترک دربارهی روابط جنسیتی و مسئولیت متقابل باشد.
مشخصات کتابشناختی
عنوان کتاب: نامهی سرگشاده به مردان
نویسنده: فرانسواز پارتوریه
مترجم: افسانه نجاتی
نوبت و سال انتشار: اول 1405
تعداد صفحات: 129
حوزه موضوعی: علوم اجتماعی، تاملات
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4
توافق ایران و آمریکا
ترامپ برای توافق سریع با ایران عجله دارد و برای رسیدن به توافق تلاش زیادی میکند؛ چه با تهدید و ماجراجویی نظامی که جنبه غالب دارد و چه با رویکردی ملایمتر. ترامپ در کلیه أمور و اهداف و سیاستهای خود به دنبال راهحلهای ساده و سریع و دستاوردهایی فوری و اقدامات نمایشی است تا به عنوان پیروزی و کاری که هیچ رئیسجمهور دیگری در آمریکا انجام نداده، به مردم بفروشد؛ از تصویر جنجالی دست دادن با رهبر کره شمالی گرفته تا ملاقات با احمدالشرع (ابومحمدالجولانی) و تقدیر از این تروریست ده میلیون دلاری سابق تا نمایش قدرت در استقبال از ولادیمیر پوتین در فرودگاهی در ایالت آلاسکا همزمان با پرواز جنگندههای آمریکایی و یک فروند بمبافکن رادار گریز بی۲ تا اعلام آتشبس غزه که جنگ با قالبی جدید بود و نشست پر زرق وبرق برای تشکیل هیئت صلح غزه و... حالا هم ترامپ برای توافق با ایران با تحمیل شروط خود عجله دارد.
ترامپ تهدید کرده که اگر ایران با توافق موافقت نکند، بمباران در ایران را از سر خواهد گرفت و به نوشته او در یک پست در شبکه اجتماعی تروثسوشال: «اگر آنها موافقت نکنند، بمباران آغاز میشود و متأسفانه در سطح و شدت بسیار بالاتری نسبت به قبل خواهد بود.» او بعد از حمله نیمه شب جمعه ۱۸ اردیبهشت به اهدافی در جنوب کشور هم گفت: «اگر توافقشان را سریعاً امضا نکنند، در آینده خیلی سختتر و خیلی شدیدتر آنها را از پا در خواهیم آورد...»
ترامپ از نمایش آشکار فشار، تهدید و آسیب رساندن لذت میبرد و چنین شیوه و رفتاری را نوعی تفریح میداند. مشابه لذت و تفریح از کودکآزاریهایش در جزیره و املاک اپستین، از حمله به ناو دنا به عنوان تفریح یاد کرده و حملات به ایران را پس از هدف قرار دادن ناوشکنها در تنگه هرمز در سحرگاه جمعه، یک «ضربه آرام عاشقانه» نامید!
ترامپ میخواهد قبل از سفر آینده خود به چین، توافق با ایران حتماً انجام گردد.
او صرفاً به دنبال یک توافق فنی نیست، بلکه به دنبال فرمولی برای آبروداری است تا بتواند بدون اینکه به نظر برسد از جنگی که نتیجه روشنی نداشته، عقب نشسته، پیروزی را اعلام کند. فعلاً توافق اگر صورت گیرد، بر سر یادداشتی یک صفحهای است که رسماً به جنگ پایان میدهد. ایالات متحده و ایران درحال کار بر روی یک تفاهمنامه اولیه هستند که چارچوبی برای مذاکرات آینده را ترسیم میکند. اگر هر دو طرف بر سر تفاهم نامه اولیه به توافق برسند، این توافق، مذاکرات ۳۰ روزهای را برای رسیدن به توافق کامل آغاز میکند.این یادداشت تفاهم اعلام کننده پایان جنگ در منطقه و آغاز دوره مذاکرات برای دستیابی به توافقی مفصل درباره گشایش تنگه هرمز، محدودکردن برنامه هستهای ایران و لغو تحریمهای آمریکا و بازگشت داراییهای مسدود شده ایران و... خواهد بود. همچنین، درحالی که گفته میشد که این تفاهمنامه در ابتدا به دنبال امتیازدهی از سوی هیچ یک از طرفین نبود، اما به چندین درخواست کلیدی که واشنگتن در گذشته مطرح و ایران آنها را رد کرده بود، مانند محدودیت برنامه موشکی ایران و پایان حمایت از متحدین منطقهای اشارهای نکرده است. ایران گفته این توافق فقط در مورد پایان دادن به جنگ در همه جبهههاست. تهران همچنین خواستار تضمینهای مستقیم از سوی شورای امنیت سازمان ملل است. اگر این توافق محقق شود، در مرحله دوم، طرفین آماده مذاکره پیرامون موارد احتلافی هستند؛ هرچند ایران گفته برنامه غنیسازی هستهای قابل مذاکره نیست.
رویکرد متکبرانه و مستکبرانه و نگاه از بالا به پایین ترامپ نسبت به ایران، تحقیر و توهینهای مکرر او به مقامات عالیرتبه ایران و تهدیدهای علنی او مبنی بر نابودی ایران میتواند دستیابی به همان توافق یک صفحهای را که به جنگ پایان می دهد، پیچیده یا ناممکن کند. توافق پیشنهادی، در صورت نهایی شدن، پایان سادهای برای جنگ نخواهد بود، بلکه عمدتاً تلاشی از سوی آمریکا برای تدوین یک استراتژی خروج از جنگ برای فروش در داخل آمریکا است. ترامپ در ماههای باقیمانده تا انتخابات نوامبر میخواهد ادعا کند که او ایران را بیش از آنچه اوباما در توافق ۲۰۱۵ انجام داد، مجبور به عقبنشینی کرده و اینکه او جنگ را از موضع قدرت به پایان رسانده است. از همین رو، به نظر میرسد که این توافق یک صفحهای کمتر یک توافق صلح و بیشتر تلاشی برای متوقف کردن جنگ تحت عنوان پیروزی برای فروش داخلی در درجه اول و به جهان که متاثر از آثار جنگ شدند، در درجه دوم باشد. ترامپ پیروزی خود و تسلیم ایران را میخواهد و ایران حاضر نیست با تسلیم و تحت فشار و تهدید، پیروزی مورد نظرترامپ را عرضه کند. با توجه به اختلاف وسیع دیدگاه دو طرف و ماجراجوییهای نظامی آمریکا، توافق چندان نزدیک به نظر نمی رسد.
روزنامه اطلاعات، ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۴.
https://www.ettelaat.com/news/146740/
#فرهیختگان راهی به رهایی
ترامپ برای توافق سریع با ایران عجله دارد و برای رسیدن به توافق تلاش زیادی میکند؛ چه با تهدید و ماجراجویی نظامی که جنبه غالب دارد و چه با رویکردی ملایمتر. ترامپ در کلیه أمور و اهداف و سیاستهای خود به دنبال راهحلهای ساده و سریع و دستاوردهایی فوری و اقدامات نمایشی است تا به عنوان پیروزی و کاری که هیچ رئیسجمهور دیگری در آمریکا انجام نداده، به مردم بفروشد؛ از تصویر جنجالی دست دادن با رهبر کره شمالی گرفته تا ملاقات با احمدالشرع (ابومحمدالجولانی) و تقدیر از این تروریست ده میلیون دلاری سابق تا نمایش قدرت در استقبال از ولادیمیر پوتین در فرودگاهی در ایالت آلاسکا همزمان با پرواز جنگندههای آمریکایی و یک فروند بمبافکن رادار گریز بی۲ تا اعلام آتشبس غزه که جنگ با قالبی جدید بود و نشست پر زرق وبرق برای تشکیل هیئت صلح غزه و... حالا هم ترامپ برای توافق با ایران با تحمیل شروط خود عجله دارد.
ترامپ تهدید کرده که اگر ایران با توافق موافقت نکند، بمباران در ایران را از سر خواهد گرفت و به نوشته او در یک پست در شبکه اجتماعی تروثسوشال: «اگر آنها موافقت نکنند، بمباران آغاز میشود و متأسفانه در سطح و شدت بسیار بالاتری نسبت به قبل خواهد بود.» او بعد از حمله نیمه شب جمعه ۱۸ اردیبهشت به اهدافی در جنوب کشور هم گفت: «اگر توافقشان را سریعاً امضا نکنند، در آینده خیلی سختتر و خیلی شدیدتر آنها را از پا در خواهیم آورد...»
ترامپ از نمایش آشکار فشار، تهدید و آسیب رساندن لذت میبرد و چنین شیوه و رفتاری را نوعی تفریح میداند. مشابه لذت و تفریح از کودکآزاریهایش در جزیره و املاک اپستین، از حمله به ناو دنا به عنوان تفریح یاد کرده و حملات به ایران را پس از هدف قرار دادن ناوشکنها در تنگه هرمز در سحرگاه جمعه، یک «ضربه آرام عاشقانه» نامید!
ترامپ میخواهد قبل از سفر آینده خود به چین، توافق با ایران حتماً انجام گردد.
او صرفاً به دنبال یک توافق فنی نیست، بلکه به دنبال فرمولی برای آبروداری است تا بتواند بدون اینکه به نظر برسد از جنگی که نتیجه روشنی نداشته، عقب نشسته، پیروزی را اعلام کند. فعلاً توافق اگر صورت گیرد، بر سر یادداشتی یک صفحهای است که رسماً به جنگ پایان میدهد. ایالات متحده و ایران درحال کار بر روی یک تفاهمنامه اولیه هستند که چارچوبی برای مذاکرات آینده را ترسیم میکند. اگر هر دو طرف بر سر تفاهم نامه اولیه به توافق برسند، این توافق، مذاکرات ۳۰ روزهای را برای رسیدن به توافق کامل آغاز میکند.این یادداشت تفاهم اعلام کننده پایان جنگ در منطقه و آغاز دوره مذاکرات برای دستیابی به توافقی مفصل درباره گشایش تنگه هرمز، محدودکردن برنامه هستهای ایران و لغو تحریمهای آمریکا و بازگشت داراییهای مسدود شده ایران و... خواهد بود. همچنین، درحالی که گفته میشد که این تفاهمنامه در ابتدا به دنبال امتیازدهی از سوی هیچ یک از طرفین نبود، اما به چندین درخواست کلیدی که واشنگتن در گذشته مطرح و ایران آنها را رد کرده بود، مانند محدودیت برنامه موشکی ایران و پایان حمایت از متحدین منطقهای اشارهای نکرده است. ایران گفته این توافق فقط در مورد پایان دادن به جنگ در همه جبهههاست. تهران همچنین خواستار تضمینهای مستقیم از سوی شورای امنیت سازمان ملل است. اگر این توافق محقق شود، در مرحله دوم، طرفین آماده مذاکره پیرامون موارد احتلافی هستند؛ هرچند ایران گفته برنامه غنیسازی هستهای قابل مذاکره نیست.
رویکرد متکبرانه و مستکبرانه و نگاه از بالا به پایین ترامپ نسبت به ایران، تحقیر و توهینهای مکرر او به مقامات عالیرتبه ایران و تهدیدهای علنی او مبنی بر نابودی ایران میتواند دستیابی به همان توافق یک صفحهای را که به جنگ پایان می دهد، پیچیده یا ناممکن کند. توافق پیشنهادی، در صورت نهایی شدن، پایان سادهای برای جنگ نخواهد بود، بلکه عمدتاً تلاشی از سوی آمریکا برای تدوین یک استراتژی خروج از جنگ برای فروش در داخل آمریکا است. ترامپ در ماههای باقیمانده تا انتخابات نوامبر میخواهد ادعا کند که او ایران را بیش از آنچه اوباما در توافق ۲۰۱۵ انجام داد، مجبور به عقبنشینی کرده و اینکه او جنگ را از موضع قدرت به پایان رسانده است. از همین رو، به نظر میرسد که این توافق یک صفحهای کمتر یک توافق صلح و بیشتر تلاشی برای متوقف کردن جنگ تحت عنوان پیروزی برای فروش داخلی در درجه اول و به جهان که متاثر از آثار جنگ شدند، در درجه دوم باشد. ترامپ پیروزی خود و تسلیم ایران را میخواهد و ایران حاضر نیست با تسلیم و تحت فشار و تهدید، پیروزی مورد نظرترامپ را عرضه کند. با توجه به اختلاف وسیع دیدگاه دو طرف و ماجراجوییهای نظامی آمریکا، توافق چندان نزدیک به نظر نمی رسد.
روزنامه اطلاعات، ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۴.
https://www.ettelaat.com/news/146740/
#فرهیختگان راهی به رهایی
اطلاعات آنلاین
[جمیله کدیور] توافق ایران و آمریکا؛ دور یا نزدیک؟
در چهل روز جنگ رمضان و چه پس از آن در سی و دو روز توقف جنگ، ترامپ بارها نه فقط از شکست ایران و پیروزی آمریکا سخن گفته، بلکه از احتمال توافقی که به جنگ پایان دهد...
❤2👍1
حقوق ١٠ میلیونی برای دانشجویان ممتاز دانشگاه تهران از مهر ١۴٠۵
رئیس دانشگاه تهران:
از اول مهر ۱۴۰۵ به دانشجویان رتبه زیر ۱۰۰ که دانشگاه تهران را انتخاب کنند، ماهانه ۱۰ میلیون تومان تا پایان سال اعطا میشود که در صورت حفظ حد نصاب معدل، در ترمهای بعد هم ادامه خواهد یافت.
۷۰ سهمیه ویژه برای جذب هیأت علمی در رشتههای خاص مانند کوانتوم اختصاص داده میشود./صداوسیما
#فرهیختگان راهی به رهایی
رئیس دانشگاه تهران:
از اول مهر ۱۴۰۵ به دانشجویان رتبه زیر ۱۰۰ که دانشگاه تهران را انتخاب کنند، ماهانه ۱۰ میلیون تومان تا پایان سال اعطا میشود که در صورت حفظ حد نصاب معدل، در ترمهای بعد هم ادامه خواهد یافت.
۷۰ سهمیه ویژه برای جذب هیأت علمی در رشتههای خاص مانند کوانتوم اختصاص داده میشود./صداوسیما
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2
▫️مسئولِ منتقد؛ راهی برای گریز از پاسخگویی
"مسئول" واژهای عربی و بر وزن "مفعول" است. در فرهنگ لغت عمید، برای این واژه دو معنا ذکر شده است:
۱. کسی که نسبت به امری وظیفه و تعهد دارد.
۲. کسی که مورد پرسش و بازخواست قرار میگیرد.
بر اساس همین تعریف، مسئولیت با پاسخگویی گره خورده است. کسی که مسئولیتی را میپذیرد، در واقع تعهد میدهد که وظایف مشخصی را انجام دهد و در برابر نتایج عملکرد خود پاسخگو باشد. بنابراین، جایگاه "مسئول" با جایگاه "منتقد" تفاوت بنیادین دارد. منتقد معمولاً بیرون از دایره اجرا ایستاده است و عملکرد دیگران را ارزیابی میکند، اما مسئول، خود در مقام اجرا و تصمیمگیری قرار دارد و باید پاسخگوی نتایج همان تصمیمها باشد.
اگر مسئولی توانایی انجام وظایف خود را ندارد یا موانع را چنان جدی میداند که امکان عمل مؤثر از او سلب شده است، راه شرافتمندانه و منطقی، کنارهگیری و استعفاست؛ نه آنکه همچنان در جایگاه قدرت باقی بماند و همزمان در نقش منتقد ظاهر شود.
با این حال، در کشور ما پدیدهای رایج شکل گرفته است: از عالیترین مقام اجرایی تا کوچکترین مسئول محلی، بسیاری به جای ارائه گزارش عملکرد و پذیرش مسئولیت، در مقام منتقد سخن میگویند. گویی همزمان میتوان از مزایا و اختیارات یک منصب بهرهمند بود و در عین حال، خود را صرفاً ناظری ناراضی و بیتقصیر معرفی کرد.
برای مثال، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات مسئول مستقیم حوزه ارتباطات کشور است، اما گاه او نیز مانند یک شهروند عادی از قطع اینترنت انتقاد میکند. وزیر علوم، وزیر بهداشت، معاونان آنها و حتی رئیسجمهور نیز بارها در مقام منتقد ظاهر میشوند؛ در حالی که افکار عمومی انتظار دارد آنان به جای نقد شرایط، برای اصلاح آن اقدام کنند.
نقد کردن، زمانی ارزشمند است که با اختیار و امکان عمل همراه نباشد. اما هنگامی که فرد در رأس مدیریت قرار دارد، نقدِ صرف نمیتواند جایگزین اقدام و پاسخگویی شود. مسئولیت، پیش از هر چیز، تعهد به عمل است.
بنابراین ترکیب "مسئولِ منتقد" در بسیاری از موارد، نشانه دلسوزی نیست، بلکه راهی برای گریز از پاسخگویی است. جامعه از مسئولان انتظار دارد یا مشکلات را حل کنند، یا صادقانه اعلام کنند که قادر به حل آن نیستند و کنار بروند. زیرا مسئولیت بدون پاسخگویی، معنای خود را از دست میدهد.
-irevidence-
#فرهیختگان راهی به رهایی
"مسئول" واژهای عربی و بر وزن "مفعول" است. در فرهنگ لغت عمید، برای این واژه دو معنا ذکر شده است:
۱. کسی که نسبت به امری وظیفه و تعهد دارد.
۲. کسی که مورد پرسش و بازخواست قرار میگیرد.
بر اساس همین تعریف، مسئولیت با پاسخگویی گره خورده است. کسی که مسئولیتی را میپذیرد، در واقع تعهد میدهد که وظایف مشخصی را انجام دهد و در برابر نتایج عملکرد خود پاسخگو باشد. بنابراین، جایگاه "مسئول" با جایگاه "منتقد" تفاوت بنیادین دارد. منتقد معمولاً بیرون از دایره اجرا ایستاده است و عملکرد دیگران را ارزیابی میکند، اما مسئول، خود در مقام اجرا و تصمیمگیری قرار دارد و باید پاسخگوی نتایج همان تصمیمها باشد.
اگر مسئولی توانایی انجام وظایف خود را ندارد یا موانع را چنان جدی میداند که امکان عمل مؤثر از او سلب شده است، راه شرافتمندانه و منطقی، کنارهگیری و استعفاست؛ نه آنکه همچنان در جایگاه قدرت باقی بماند و همزمان در نقش منتقد ظاهر شود.
با این حال، در کشور ما پدیدهای رایج شکل گرفته است: از عالیترین مقام اجرایی تا کوچکترین مسئول محلی، بسیاری به جای ارائه گزارش عملکرد و پذیرش مسئولیت، در مقام منتقد سخن میگویند. گویی همزمان میتوان از مزایا و اختیارات یک منصب بهرهمند بود و در عین حال، خود را صرفاً ناظری ناراضی و بیتقصیر معرفی کرد.
برای مثال، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات مسئول مستقیم حوزه ارتباطات کشور است، اما گاه او نیز مانند یک شهروند عادی از قطع اینترنت انتقاد میکند. وزیر علوم، وزیر بهداشت، معاونان آنها و حتی رئیسجمهور نیز بارها در مقام منتقد ظاهر میشوند؛ در حالی که افکار عمومی انتظار دارد آنان به جای نقد شرایط، برای اصلاح آن اقدام کنند.
نقد کردن، زمانی ارزشمند است که با اختیار و امکان عمل همراه نباشد. اما هنگامی که فرد در رأس مدیریت قرار دارد، نقدِ صرف نمیتواند جایگزین اقدام و پاسخگویی شود. مسئولیت، پیش از هر چیز، تعهد به عمل است.
بنابراین ترکیب "مسئولِ منتقد" در بسیاری از موارد، نشانه دلسوزی نیست، بلکه راهی برای گریز از پاسخگویی است. جامعه از مسئولان انتظار دارد یا مشکلات را حل کنند، یا صادقانه اعلام کنند که قادر به حل آن نیستند و کنار بروند. زیرا مسئولیت بدون پاسخگویی، معنای خود را از دست میدهد.
-irevidence-
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥1
Forwarded from عبدالرحیم سلیمانی اردستانی
به اطلاع دوستان، شاگردان، همراهان و علاقهمندان آقای دکتر عبدالرحیم سلیمانی میرساند که ایشان در شامگاه اول فروردین ۱۴۰۵، حدود ساعت ۲۱، توسط افرادی که خود را مأمور معرفی کردهاند بازداشت شدهاند. ساعتی قبل از آن هم ماموران به منزل همسرشان در شهرستان ساوه مراجعه و پس از تخریب در و پنجره و اطلاع از اینکه کسی آنجا حضور ندارد، محل را ترک کردهاند.
در حالی که آقای سلیمانی در منزل مادر همسرشان در روستای بالقلوی ساوه، در جمع خانواده حضور داشتهاند، عدهای مراجعه و خود را از همسایگان معرفی و ادعا کردهاند با همسر ایشان کار دارند. پس از باز شدن در، وارد منزل شده و بعد از پرسوجو درباره هویت ایشان، اعلام کردهاند که باید همراه آنان بروند و بازداشت هستند. با وجود درخواست مکرر برای ارائه حکم، حکمی نشان داده نشده و با رفتاری خشن و همراه با توهین، به ایشان دستبند زده شده و بدون فرصت تعویض لباس یا پوشیدن کفش، روی زمین کشیده و به سمت خودرو منتقل شدهاند؛ در حالی که در جریان انتقال، نسبت به خود و اعضای خانواده، بهویژه همسرشان، الفاظ توهینآمیز به کار رفته است.
به گفته آقای سلیمانی، در داخل خودرو و طی مسیر انتقال که حدود دو ساعت طول کشیده نیز برخوردهای تند، توهین، تهدید و ضربوشتم ادامه داشته و در پاسخ به اعتراض ایشان درباره عدم دریافت احضاریه، گفته شده که پیشتر احضار تلفنی صورت گرفته است؛ در حالی که تلفن ایشان از مدتی قبل توسط نهادهای مسئول مسدود بوده است.
آقای سلیمانی در سال ۱۴۰۳ دو بار به دادگاه ویژه روحانیت احضار شده بودند ولی نسبت به شیوه بازجوییها و فضای حاکم بر آن اعتراض داشته و رسما اعلام کردهاند که از آن به بعد فقط در دادگاه علنی حاضر میشوند. پس از آن نیز دو احضاریه دیگر دریافت کرده بودند یکی برای پنجشنبه ۲۵ بهمن ۱۴۰۳ همان ساعتی که قرار تجمع برای اعتراض به «حصر ظالمانه» داشتهاند و دیگری برای ۲۹ اسفند ۱۴۰۳ که با توجه به انتخاب نامتعارف تاریخ احضار، امکان مراجعه نداشتهاند. و در نهایت یک سال بعد در فروردین ۱۴۰۵ بدون ابلاغ و بدون نشان دادن حکم، ایشان را دستگیر کردهاند.
ایشان پس از انتقال به ساختمانی که ظاهرا وابسته به دادسرای ساوه بوده مورد بازجویی افراد مختلف قرار گرفتهاند که رفتار برخی از آنان محترمانهتر و رفتار برخی دیگر تند و نامناسب بوده است. پس از پایان بازجوییهای اولیه به قم منتقل شده و مدتی در زندان لنگرود قم و مدتی هم در انفرادی بودهاند. در حال حاضر هم علیرغم مشخص نبودن دوره زندان و محکومیت، در زندان ساحلی قم هستند و دو جلسه دادگاه بدون حضور وکیل تشکیل و به ایشان لیستی از وکلا داده شده تا از بین آنها انتخاب کنند.
همچنین کسانی که در ضبط و انتشار مناظرات و مدیریت صفحات آزاداندیش در شبکههای اجتماعی به ایشان کمک میکردهاند را به دادسرا احضار و بازجویی کردهاند. با این حال از همه دوستان و مخاطبان درخواست میشود اخبار مربوط به وضعیت ایشان را تنها از منابع معتبر دنبال کرده و از بازنشر اخبار تأیید نشده پرهیز کنند.
@azadandish_soleimani
در حالی که آقای سلیمانی در منزل مادر همسرشان در روستای بالقلوی ساوه، در جمع خانواده حضور داشتهاند، عدهای مراجعه و خود را از همسایگان معرفی و ادعا کردهاند با همسر ایشان کار دارند. پس از باز شدن در، وارد منزل شده و بعد از پرسوجو درباره هویت ایشان، اعلام کردهاند که باید همراه آنان بروند و بازداشت هستند. با وجود درخواست مکرر برای ارائه حکم، حکمی نشان داده نشده و با رفتاری خشن و همراه با توهین، به ایشان دستبند زده شده و بدون فرصت تعویض لباس یا پوشیدن کفش، روی زمین کشیده و به سمت خودرو منتقل شدهاند؛ در حالی که در جریان انتقال، نسبت به خود و اعضای خانواده، بهویژه همسرشان، الفاظ توهینآمیز به کار رفته است.
به گفته آقای سلیمانی، در داخل خودرو و طی مسیر انتقال که حدود دو ساعت طول کشیده نیز برخوردهای تند، توهین، تهدید و ضربوشتم ادامه داشته و در پاسخ به اعتراض ایشان درباره عدم دریافت احضاریه، گفته شده که پیشتر احضار تلفنی صورت گرفته است؛ در حالی که تلفن ایشان از مدتی قبل توسط نهادهای مسئول مسدود بوده است.
آقای سلیمانی در سال ۱۴۰۳ دو بار به دادگاه ویژه روحانیت احضار شده بودند ولی نسبت به شیوه بازجوییها و فضای حاکم بر آن اعتراض داشته و رسما اعلام کردهاند که از آن به بعد فقط در دادگاه علنی حاضر میشوند. پس از آن نیز دو احضاریه دیگر دریافت کرده بودند یکی برای پنجشنبه ۲۵ بهمن ۱۴۰۳ همان ساعتی که قرار تجمع برای اعتراض به «حصر ظالمانه» داشتهاند و دیگری برای ۲۹ اسفند ۱۴۰۳ که با توجه به انتخاب نامتعارف تاریخ احضار، امکان مراجعه نداشتهاند. و در نهایت یک سال بعد در فروردین ۱۴۰۵ بدون ابلاغ و بدون نشان دادن حکم، ایشان را دستگیر کردهاند.
ایشان پس از انتقال به ساختمانی که ظاهرا وابسته به دادسرای ساوه بوده مورد بازجویی افراد مختلف قرار گرفتهاند که رفتار برخی از آنان محترمانهتر و رفتار برخی دیگر تند و نامناسب بوده است. پس از پایان بازجوییهای اولیه به قم منتقل شده و مدتی در زندان لنگرود قم و مدتی هم در انفرادی بودهاند. در حال حاضر هم علیرغم مشخص نبودن دوره زندان و محکومیت، در زندان ساحلی قم هستند و دو جلسه دادگاه بدون حضور وکیل تشکیل و به ایشان لیستی از وکلا داده شده تا از بین آنها انتخاب کنند.
همچنین کسانی که در ضبط و انتشار مناظرات و مدیریت صفحات آزاداندیش در شبکههای اجتماعی به ایشان کمک میکردهاند را به دادسرا احضار و بازجویی کردهاند. با این حال از همه دوستان و مخاطبان درخواست میشود اخبار مربوط به وضعیت ایشان را تنها از منابع معتبر دنبال کرده و از بازنشر اخبار تأیید نشده پرهیز کنند.
@azadandish_soleimani
😢4🔥2❤1
ژئوپلیتیک اینترنت
یدالله کریمی پور
قطع دسترسی گسترده به اینترنت از مرز هفتاد روز گذشت؛ تصمیمی که فراتر از یک اقدام امنیتی موقت بوده و نشانگر تغییری بنیادین در پارادایم مدیریت فضای دیجیتال است. ما در دوران ظهور اینترنت تکه تکه شده یا "اسپلینترنت" زندگی می کنیم؛ الگویی که در آن مرزهای جغرافیایی به دنیای مجازی تحمیل می شوند.با چنین نگاه مستبدانه ای، اینترنت دیگر یک حق همگانی جهانپذیر نیست، بلکه یک دارایی ملی و ابزاری زیر کنترل حاکمیت محسوب می شود.
در سطح کلان، جهان در حال تقسیم به قطب های دیجیتال است: اینترنت لیبرال تحت نفوذ غرب، مدل های کنترل شده چینی و روسی، و اینترنت های ملی منزوی. ایران با انتخاب مسیر سوم، عملا خود را از زنجیره نوآوری جهانی حذف کرده است.
اگرچه خسارات مادی روزانه این انسداد ده ها میلیون دلار برآورد می شود، ولی فاجعه اصلی در لایه های ژرفتر نهفته است:
از بین رفتن پیش بینی پذیری، مرگ اقتصاد دیجیتال را رقم می زند؛ چرا که هیچ سرمایه گذاری در بازاری که ارتباطش با جهان هر لحظه ممکن است قطع شود، ریسک نخواهد کرد. از سوی دیگر، مهاجرت شغلی "فریلنسرها" و متخصصانی که بدون خروج از مرز، پروژه های بین المللی خود را از دست داده اند، فقر ساختاری پایداری ایجاد می کند.
پیامدهای این انسداد تنها اقتصادی نیست. محرومیت از منابع آموزشی جهانی، نسلی کم سواد از نظر دیجیتال در طبقات ضعیف جامعه می سازد و هم زمان، اجبار به استفاده از ابزارهای ناامن داخلی، امنیت حریم خصوصی شهروندان را با خطر جدی روبرو می کند. حتی برخی توجیه گران حکومتی، این محدودیت را راهکاری برای مدیریت ناترازی انرژی و کاهش مصرف برق در بحران های جاری می دانند.
با این حال، تاریخ فناوری نشان داده که دیوارهای استبداد دیجیتالی همیشه لرزان هستند. ظهور منظومه های ماهواره ای و اتصال مستقیم گوشی ها به فضا، ژئوپلیتیک قدرت را تغییر داده است. اکنون حاکمیت ها نه با کابل های زمینی، بلکه با امواجی سرکار دارند که از صدها کیلومتر بالاتر، از ۵۰۰ کیلومتری همچون شهاب ثاقب بر سر فرعون ها فرود می آیند. فناوری های غیرمتمرکز و "شبکه های مش" که نیاز به زیرساخت مرکزی را حذف می کنند، فیلترینگ سنتی را بی اثر خواهند کرد.
اگرچه ممکن است در کوتاهمدت با پدیده اشرافیت دیجیتال و بازار سیاه پهنای باند روبرو شویم، ولی در نهایت، سیالیت دانش و ابزارهای نوین، نیاز به آنتن های دولتی را کمرنگ کرده و انحصار بر حقیقت را در هم خواهد شکست.
کوتاه آن که توسعه اینترنتی شتری است که به در همه کشورها می خوابد؛ فراگیر شدنش، دیر یا زود دارد، ولی سوخت و سوز نه.
#فرهیختگان راهی به رهایی
یدالله کریمی پور
قطع دسترسی گسترده به اینترنت از مرز هفتاد روز گذشت؛ تصمیمی که فراتر از یک اقدام امنیتی موقت بوده و نشانگر تغییری بنیادین در پارادایم مدیریت فضای دیجیتال است. ما در دوران ظهور اینترنت تکه تکه شده یا "اسپلینترنت" زندگی می کنیم؛ الگویی که در آن مرزهای جغرافیایی به دنیای مجازی تحمیل می شوند.با چنین نگاه مستبدانه ای، اینترنت دیگر یک حق همگانی جهانپذیر نیست، بلکه یک دارایی ملی و ابزاری زیر کنترل حاکمیت محسوب می شود.
در سطح کلان، جهان در حال تقسیم به قطب های دیجیتال است: اینترنت لیبرال تحت نفوذ غرب، مدل های کنترل شده چینی و روسی، و اینترنت های ملی منزوی. ایران با انتخاب مسیر سوم، عملا خود را از زنجیره نوآوری جهانی حذف کرده است.
اگرچه خسارات مادی روزانه این انسداد ده ها میلیون دلار برآورد می شود، ولی فاجعه اصلی در لایه های ژرفتر نهفته است:
از بین رفتن پیش بینی پذیری، مرگ اقتصاد دیجیتال را رقم می زند؛ چرا که هیچ سرمایه گذاری در بازاری که ارتباطش با جهان هر لحظه ممکن است قطع شود، ریسک نخواهد کرد. از سوی دیگر، مهاجرت شغلی "فریلنسرها" و متخصصانی که بدون خروج از مرز، پروژه های بین المللی خود را از دست داده اند، فقر ساختاری پایداری ایجاد می کند.
پیامدهای این انسداد تنها اقتصادی نیست. محرومیت از منابع آموزشی جهانی، نسلی کم سواد از نظر دیجیتال در طبقات ضعیف جامعه می سازد و هم زمان، اجبار به استفاده از ابزارهای ناامن داخلی، امنیت حریم خصوصی شهروندان را با خطر جدی روبرو می کند. حتی برخی توجیه گران حکومتی، این محدودیت را راهکاری برای مدیریت ناترازی انرژی و کاهش مصرف برق در بحران های جاری می دانند.
با این حال، تاریخ فناوری نشان داده که دیوارهای استبداد دیجیتالی همیشه لرزان هستند. ظهور منظومه های ماهواره ای و اتصال مستقیم گوشی ها به فضا، ژئوپلیتیک قدرت را تغییر داده است. اکنون حاکمیت ها نه با کابل های زمینی، بلکه با امواجی سرکار دارند که از صدها کیلومتر بالاتر، از ۵۰۰ کیلومتری همچون شهاب ثاقب بر سر فرعون ها فرود می آیند. فناوری های غیرمتمرکز و "شبکه های مش" که نیاز به زیرساخت مرکزی را حذف می کنند، فیلترینگ سنتی را بی اثر خواهند کرد.
اگرچه ممکن است در کوتاهمدت با پدیده اشرافیت دیجیتال و بازار سیاه پهنای باند روبرو شویم، ولی در نهایت، سیالیت دانش و ابزارهای نوین، نیاز به آنتن های دولتی را کمرنگ کرده و انحصار بر حقیقت را در هم خواهد شکست.
کوتاه آن که توسعه اینترنتی شتری است که به در همه کشورها می خوابد؛ فراگیر شدنش، دیر یا زود دارد، ولی سوخت و سوز نه.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4❤1
«شاهنامه تبدیل به معیار میشود، این زد و خورد اجتماعی به شاهنامه معنای نمادین داد و به صورت معیار درآمد، به صورت ابزار غیرجنگی در بزرگترین مقاومت فرهنگی ایرانی برای بقا درآمد. امروز عملا رفتار ما با شاهنامه معرّف ما است.
میتوانیم راجع به این هم صحبت بکنیم که چگونه بعضی از ما به شاهنامه افتخار میکنیم،. مذهبیها عمیقاً با آن مخالفند، برای این که اگر یادتان باشد حتی شاهنامه را قرآن العجم خواندند، وقتی کسانی از اعراب میخواهند از آن تعریف بکنند به آن قرآن العجم میگویند و این را مذهبیون برنمیتابند که چیزی در برابر کتاب خدا باشد.
علاوه بر دشمنی عمیق مذهبیان، دشمنی با واژهٔ شاه در دورهٔ ما بین چپها است و اینکه میگویند این تاریخ اشرافی است و انگار نه انگار که همهٔ تاریخهای جهان تاریخ اشرافی است، البته این تاریخ نیست ولی مگر همهٔ تاریخهای جهان را فرهیختگان ننوشتند؟! مگر غیر از دوران مدرن همه راجع به اشراف نیست؟ مگر تاریخهای تحلیلی اروپا و جاهای دیگر را فرهیختگان ننوشتند و همه در مورد اشراف نیست؟
فردوسی راجع به فریدون که شاهِ ستودهٔ شاهنامه است میگوید:
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
به داد و دهش یافت این نیکویی
تو داد و دهش کن فریدون تویی
اصلا هرگز چیزی که به آن میبندند که [شاهنامه] در ستایش شاهان است مطلقا درست نیست، اگر شاهنامه را بخوانید این را میبینید که او چگونه یک شاه را تا جایی که در کار آبادانی و خرد و دادگری است ستایش میکند و در جایی که از آن ور میافتد رسماً ناسزا به او میگوید.
چرا؟ چون آن موقع تصوری جز شاه وجود نداشت، آن موقع نه دموکراسی بود و نه جمهوری بود و اصلا تصوری جز این وجود نداشت که شاه تا جایی که دادگر باشد خوب است ولی از وقتی که دادگر نیست اهریمنی است، همچنان که ضحاک از انسان خوب تبدیل به شاه اهریمنی میشود و این تمثیل است.»
— از درسگفتار نشانهشناسی اسطورههای ایرانی؛ زندهیاد بهرام بیضایی؛ جلسهٔ اول
نطقییات
#فرهیختگان راهی به رهایی
میتوانیم راجع به این هم صحبت بکنیم که چگونه بعضی از ما به شاهنامه افتخار میکنیم،. مذهبیها عمیقاً با آن مخالفند، برای این که اگر یادتان باشد حتی شاهنامه را قرآن العجم خواندند، وقتی کسانی از اعراب میخواهند از آن تعریف بکنند به آن قرآن العجم میگویند و این را مذهبیون برنمیتابند که چیزی در برابر کتاب خدا باشد.
علاوه بر دشمنی عمیق مذهبیان، دشمنی با واژهٔ شاه در دورهٔ ما بین چپها است و اینکه میگویند این تاریخ اشرافی است و انگار نه انگار که همهٔ تاریخهای جهان تاریخ اشرافی است، البته این تاریخ نیست ولی مگر همهٔ تاریخهای جهان را فرهیختگان ننوشتند؟! مگر غیر از دوران مدرن همه راجع به اشراف نیست؟ مگر تاریخهای تحلیلی اروپا و جاهای دیگر را فرهیختگان ننوشتند و همه در مورد اشراف نیست؟
فردوسی راجع به فریدون که شاهِ ستودهٔ شاهنامه است میگوید:
فریدون فرخ فرشته نبود
ز مشک و ز عنبر سرشته نبود
به داد و دهش یافت این نیکویی
تو داد و دهش کن فریدون تویی
اصلا هرگز چیزی که به آن میبندند که [شاهنامه] در ستایش شاهان است مطلقا درست نیست، اگر شاهنامه را بخوانید این را میبینید که او چگونه یک شاه را تا جایی که در کار آبادانی و خرد و دادگری است ستایش میکند و در جایی که از آن ور میافتد رسماً ناسزا به او میگوید.
چرا؟ چون آن موقع تصوری جز شاه وجود نداشت، آن موقع نه دموکراسی بود و نه جمهوری بود و اصلا تصوری جز این وجود نداشت که شاه تا جایی که دادگر باشد خوب است ولی از وقتی که دادگر نیست اهریمنی است، همچنان که ضحاک از انسان خوب تبدیل به شاه اهریمنی میشود و این تمثیل است.»
— از درسگفتار نشانهشناسی اسطورههای ایرانی؛ زندهیاد بهرام بیضایی؛ جلسهٔ اول
نطقییات
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥3❤1👍1
درآمد بالا، سکوت بیشتر
بازار کار جهان آرامآرام دارد تعریف قدیمی «آدم موفق» را عوض میکند؛ دیگر فقط کسانی که دائم جلسه میروند و در مرکز توجهاند، برنده نیستند.
گزارش تازه Forbes نشان میدهد بعضی از پردرآمدترین شغلهای امروز، اتفاقاً برای آدمهایی ساخته شدهاند که در سکوت، با تمرکز بالا و مستقل کار میکنند.
از ارزیابان ریسک بیمه و مدیران پایگاه داده گرفته تا پژوهشگران تجربه کاربری، نقطه مشترک این مشاغل «کار عمیق» است؛ شغلهایی که نتیجه در آنها مهمتر از حرفزدن و حضور در جلسات است.
اقتصاد دیجیتال، دورکاری و رشد هوش مصنوعی حالا مهارتهایی مثل تمرکز، تحلیل داده، حل مسئله و استقلال کاری را به سرمایهای گرانقیمت تبدیل کردهاند؛ تغییری که شاید نشانه پایان عصر «همیشه در جلسه بودن» باشد./اقتصادنامه
#فرهیختگان راهی به رهایی
بازار کار جهان آرامآرام دارد تعریف قدیمی «آدم موفق» را عوض میکند؛ دیگر فقط کسانی که دائم جلسه میروند و در مرکز توجهاند، برنده نیستند.
گزارش تازه Forbes نشان میدهد بعضی از پردرآمدترین شغلهای امروز، اتفاقاً برای آدمهایی ساخته شدهاند که در سکوت، با تمرکز بالا و مستقل کار میکنند.
از ارزیابان ریسک بیمه و مدیران پایگاه داده گرفته تا پژوهشگران تجربه کاربری، نقطه مشترک این مشاغل «کار عمیق» است؛ شغلهایی که نتیجه در آنها مهمتر از حرفزدن و حضور در جلسات است.
اقتصاد دیجیتال، دورکاری و رشد هوش مصنوعی حالا مهارتهایی مثل تمرکز، تحلیل داده، حل مسئله و استقلال کاری را به سرمایهای گرانقیمت تبدیل کردهاند؛ تغییری که شاید نشانه پایان عصر «همیشه در جلسه بودن» باشد./اقتصادنامه
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
مناظرات پیشاسقوط
پاریس. انتشارات ناکجا
https://youtu.be/XshKxxqiZ-U?is=sq03PAnvl_TSG-eO
#فرهیختگان راهی به رهایی
پاریس. انتشارات ناکجا
https://youtu.be/XshKxxqiZ-U?is=sq03PAnvl_TSG-eO
#فرهیختگان راهی به رهایی
YouTube
مناظرات پیشاسقوط: جایگاه دونالد ترامپ در معادلات ایران: فرشتهی نجات یا معمار فروپاشی؟ (نسخه کامل)
در این قسمت از مجموعه مناظرات «پیشاسقوط» با محوریت گفتوگو، به یکی از بحثبرانگیزترین و حساسترین موضوعات روز میپردازیم؛ جایگاه دونالد ترامپ در معادلات ایران: فرشتهی نجات یا معمار فروپاشی؟
این ویدیو تنها یک گفتوگوی ساده نیست، بلکه صحنهی برخورد دیدگاههایی…
این ویدیو تنها یک گفتوگوی ساده نیست، بلکه صحنهی برخورد دیدگاههایی…
🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
برنامهریزی مدل جولانی در سوریه برای ایران با محوریت رضا پهلوی!
شقایق نوروزی، فعال سیاسی اپوزیسیون:
رضا پهلوی و جریانهای جنگطلب به استیصال رسیدهاند؛ چون تصور نمیکردند جمهوری اسلامی تا این حد، توان بقا و قدرت نظامی داشته باشد.
غرب برای ایران «راهحل بستهبندیشده» میسازد؛ از ارائه رضا پهلوی در قالب «پادشاه» تا تکرار سناریویی شبیه سوریه با این پیام که: «برای شما همین گزینه کافی است.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
شقایق نوروزی، فعال سیاسی اپوزیسیون:
رضا پهلوی و جریانهای جنگطلب به استیصال رسیدهاند؛ چون تصور نمیکردند جمهوری اسلامی تا این حد، توان بقا و قدرت نظامی داشته باشد.
غرب برای ایران «راهحل بستهبندیشده» میسازد؛ از ارائه رضا پهلوی در قالب «پادشاه» تا تکرار سناریویی شبیه سوریه با این پیام که: «برای شما همین گزینه کافی است.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍1🔥1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
عدالت چیست؟
از افلاطون بپرسیم!
اگر شما شخصی هستید که برای رسیدن به قدرت یا موفقیت از هر روشی استفاده میکنید، افلاطون در کتاب دوم «جمهور» دربارهی شما صحبت کرده است. افلاطون توضیح داده که چرا عدالت ذاتا ارزشمند است و ارزشمندی آن بهخاطر این نیست که شما را صرفا به قدرت برساند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
از افلاطون بپرسیم!
اگر شما شخصی هستید که برای رسیدن به قدرت یا موفقیت از هر روشی استفاده میکنید، افلاطون در کتاب دوم «جمهور» دربارهی شما صحبت کرده است. افلاطون توضیح داده که چرا عدالت ذاتا ارزشمند است و ارزشمندی آن بهخاطر این نیست که شما را صرفا به قدرت برساند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2
زیر پل صدر
حسین قدیانی
یک شب از خیابان دقوز کامرانیه پلههای پل صدر را رفتم بالا و هنوز تمامقد به اتوبان نرسیده بودم که دیدم یک معتاد دارد عرض اتوبان را رد میشود و پرچم کوچکی از کشورمان را هم در دست دارد. مطمئن بودم طرف معتاد است. این فقط معتادها هستند که در حد فاصل گارد ریل اتوبانها خانه میکنند، با خیال راحت تریاک میکشند، حشیش میکشند، شیشه میکشند و بسیار چیزهای دیگر میکشند و خب لابد از دنیا هم زیاد میکشند. همین جا لو بدهم که آن آدم معتاد زن بود. روسری سرش بود و مانتوی چرک بلندی داشت و از همان دور هم معلوم بود که همهی دندانهایش ریخته. همه حالا نه. اکثر بنویسم که دروغ ننوشته باشم. تا از عرض خیابان رد شود، من دلم هری ریخت، چرا که خیلی خطرناک رد شد و یک دویست و شش نزدیک بود بزندش...
توی دلم گفتم هنر این است که بتوانی مخ این یکی را بزنی. بهش خنده تحویل دادم که پرچم داری! گفت دارم میروم تجمع! گفتم تجمع کجا؟ گفت تجمع هر کجا که شام بدهند، میدان اختیاریه شاید. گفتم چرا پرچم را دستت گرفتهای؟ گفت همین طور الکی. گفتم ایران را دوست داری؟ گفت یک زمان خیلی دوستش داشتم و یک بار هم در مدرسه موضوع انشایم شد ولی الان نمیدانم کشورم را دوست دارم یا نه. شاید حتی ازش متنفر باشم. بعد گفت یک کتونی نداری اضافه؟ کفشم پاره است. راست میگفت. سه تا از انگشتهای پای چپش بیرون زده بود از آن کفشها که انگار کفش میرزانوروز بود اما حتی همان ناخنهای کثیف هم لاک داشت. نفهمیدم قرمز است یا جگری. این را هم نتوانستم حدس بزنم که طرف چند ساله است. شاید فقط سی و سه سالش بود ولی قشنگ میخورد پنجاه و حتی شصت ساله باشد...
زندگی خیلی وقتها با آدم بد تا میکند و خدا نکند زندگی بخواهد آن روی سگش را به آدم نشان بدهد. همهی ما مزهی هبوط را چشیدهایم. سالها پیش دختربچهی مدرسهای با موضوع ایران انشا نوشته که شاید بیست هم آورده ولی حالا نمیداند وطنش را، ایرانش را، کشورش را دوست دارد یا نه. دلم را به این خوش میکنم که آن پرچم یعنی آن زن ته ته دلش ایران را دوست داشت...
چه فرقی است میان این زن و دخترهای بیحجاب تجمع میدان تجریش؟ نه واقعاً میخواهم بدانم. چرا یک آن حتی بدم آمد که دست آن زن معتاد- که همهی دندانهایش زرد و سیاه بود- پرچم ایران باشد؟ چون بیکلاسی میشود؟ اصلاً بیاییم ببینیم کی کلاس این زن را پایین آورده و اینچنین معتادش کرده که آنچنان بوی بد بدهد؟ دولت؟ کل حکومت؟ سران قوا؟ تهان قوا؟ رضاخان؟ رضا پهلوی؟ رئیسی؟ برجام؟ کی؟ و سهم من در اعتیاد آن زن چیست؟ و سهم شما کدام است؟ آدم برای بعضی قصهها جا دارد غصهها بخورد و اشکها بریزد. آیا من اگر سردبیر روزنامهای بودم عکس این زن معتاد را با پرچم ایران میگذاشتم عکس جلد؟
پسفردایش به دعوت دوستی رفته بودیم ناهار دیزی بخوریم. این هم داستان نیست، ناداستان است و من دارم قصهی یک واقعیت را برایتان مینویسم. نزدیکای وصال، قهوهخانهی آذربایجان. آخرای غذا یک معتاد- که این یکی مرد بود- بیهوا آمد سر میز ما- که در پیادهرو بود- و تکههای استخوان را از ظرف برداشت، گذاشت دهنش، حدود ده ثانیه میک زد و بعد هم "ببخشید" گفت و رفت. فقط من و محسن که نه، همهی مشتریها تعجب کرده بودیم از این صحنه. شبیه بینوایان هوگو بود ولی نه، شبیه هیچ رمانی نبود. یک میز آنورتر دخترخانمی گفت بمیرم خیلی گرسنه بود و بعد دوستپسرش گفت معتاد بود و بعد دختره گفت خب معتاد باشد! معتاد آدم نیست؟
سؤال خوبی است این "معتاد آدم نیست؟" خوب که بهش پر و بال بدهی، ازش فلسفه درمیآید و جامعهشناسی و رمان. حالا من چند شب است میروم تجمع میدان اختیاریه و از عقلای قوم میپرسم "میبخشین امشب یک خانم که بهش میخوره معتاد باشه، اینجا نیومد؟" دیشب متصدی یکی از غرفهها ازم پرسید با شما نسبتی دارن؟ گفتم شما فرض کن خواهرمه! گفت اینجا پاتوق آدمحسابیهاست و با حرفش دلم شکست و فکری شدم و کفری شدم...
کفر بیشترم از دست خودم بود که چرا نبردمش دم خانه و بهش کتونی ندادم. راستش ترسیدم شر درست کند. آدمیزاد همین است. به ترسش مجال میدهد که بعداً جلوی عذاب وجدانش را بگیرد. کاش وقتی پرچم ایران را دست هر کدام از ایرانیها میدیدیم، نه فقر و اعتیاد و خشونت که ثروت و شادی و همدلی میدیدیم. خدایی خدا خیلی رحم کرد. نزدیک بود دویست و شش لهش کند. دختری که معتاد بود و دستش پرچم ایران داشت...
رضا امیرخانی در رمان رهش از بچهای نوشته که از طبقهی بالایی پل صدر میشاشد به طبقهی پایین. یک جور اعتراض به بیدر و پیکری تهران. و من آن شب از زن معتاد در همان لوکیشن پل صدر شنیدم که گفت خیلی دوست دارم بشاشم به سر و صورت هر چی که اسمش زندگی است...
کاش میشد یک جور میتوانستم آن انشا را ببینم. دخترک خبری از فردایش نداشت...
۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسین قدیانی
یک شب از خیابان دقوز کامرانیه پلههای پل صدر را رفتم بالا و هنوز تمامقد به اتوبان نرسیده بودم که دیدم یک معتاد دارد عرض اتوبان را رد میشود و پرچم کوچکی از کشورمان را هم در دست دارد. مطمئن بودم طرف معتاد است. این فقط معتادها هستند که در حد فاصل گارد ریل اتوبانها خانه میکنند، با خیال راحت تریاک میکشند، حشیش میکشند، شیشه میکشند و بسیار چیزهای دیگر میکشند و خب لابد از دنیا هم زیاد میکشند. همین جا لو بدهم که آن آدم معتاد زن بود. روسری سرش بود و مانتوی چرک بلندی داشت و از همان دور هم معلوم بود که همهی دندانهایش ریخته. همه حالا نه. اکثر بنویسم که دروغ ننوشته باشم. تا از عرض خیابان رد شود، من دلم هری ریخت، چرا که خیلی خطرناک رد شد و یک دویست و شش نزدیک بود بزندش...
توی دلم گفتم هنر این است که بتوانی مخ این یکی را بزنی. بهش خنده تحویل دادم که پرچم داری! گفت دارم میروم تجمع! گفتم تجمع کجا؟ گفت تجمع هر کجا که شام بدهند، میدان اختیاریه شاید. گفتم چرا پرچم را دستت گرفتهای؟ گفت همین طور الکی. گفتم ایران را دوست داری؟ گفت یک زمان خیلی دوستش داشتم و یک بار هم در مدرسه موضوع انشایم شد ولی الان نمیدانم کشورم را دوست دارم یا نه. شاید حتی ازش متنفر باشم. بعد گفت یک کتونی نداری اضافه؟ کفشم پاره است. راست میگفت. سه تا از انگشتهای پای چپش بیرون زده بود از آن کفشها که انگار کفش میرزانوروز بود اما حتی همان ناخنهای کثیف هم لاک داشت. نفهمیدم قرمز است یا جگری. این را هم نتوانستم حدس بزنم که طرف چند ساله است. شاید فقط سی و سه سالش بود ولی قشنگ میخورد پنجاه و حتی شصت ساله باشد...
زندگی خیلی وقتها با آدم بد تا میکند و خدا نکند زندگی بخواهد آن روی سگش را به آدم نشان بدهد. همهی ما مزهی هبوط را چشیدهایم. سالها پیش دختربچهی مدرسهای با موضوع ایران انشا نوشته که شاید بیست هم آورده ولی حالا نمیداند وطنش را، ایرانش را، کشورش را دوست دارد یا نه. دلم را به این خوش میکنم که آن پرچم یعنی آن زن ته ته دلش ایران را دوست داشت...
چه فرقی است میان این زن و دخترهای بیحجاب تجمع میدان تجریش؟ نه واقعاً میخواهم بدانم. چرا یک آن حتی بدم آمد که دست آن زن معتاد- که همهی دندانهایش زرد و سیاه بود- پرچم ایران باشد؟ چون بیکلاسی میشود؟ اصلاً بیاییم ببینیم کی کلاس این زن را پایین آورده و اینچنین معتادش کرده که آنچنان بوی بد بدهد؟ دولت؟ کل حکومت؟ سران قوا؟ تهان قوا؟ رضاخان؟ رضا پهلوی؟ رئیسی؟ برجام؟ کی؟ و سهم من در اعتیاد آن زن چیست؟ و سهم شما کدام است؟ آدم برای بعضی قصهها جا دارد غصهها بخورد و اشکها بریزد. آیا من اگر سردبیر روزنامهای بودم عکس این زن معتاد را با پرچم ایران میگذاشتم عکس جلد؟
پسفردایش به دعوت دوستی رفته بودیم ناهار دیزی بخوریم. این هم داستان نیست، ناداستان است و من دارم قصهی یک واقعیت را برایتان مینویسم. نزدیکای وصال، قهوهخانهی آذربایجان. آخرای غذا یک معتاد- که این یکی مرد بود- بیهوا آمد سر میز ما- که در پیادهرو بود- و تکههای استخوان را از ظرف برداشت، گذاشت دهنش، حدود ده ثانیه میک زد و بعد هم "ببخشید" گفت و رفت. فقط من و محسن که نه، همهی مشتریها تعجب کرده بودیم از این صحنه. شبیه بینوایان هوگو بود ولی نه، شبیه هیچ رمانی نبود. یک میز آنورتر دخترخانمی گفت بمیرم خیلی گرسنه بود و بعد دوستپسرش گفت معتاد بود و بعد دختره گفت خب معتاد باشد! معتاد آدم نیست؟
سؤال خوبی است این "معتاد آدم نیست؟" خوب که بهش پر و بال بدهی، ازش فلسفه درمیآید و جامعهشناسی و رمان. حالا من چند شب است میروم تجمع میدان اختیاریه و از عقلای قوم میپرسم "میبخشین امشب یک خانم که بهش میخوره معتاد باشه، اینجا نیومد؟" دیشب متصدی یکی از غرفهها ازم پرسید با شما نسبتی دارن؟ گفتم شما فرض کن خواهرمه! گفت اینجا پاتوق آدمحسابیهاست و با حرفش دلم شکست و فکری شدم و کفری شدم...
کفر بیشترم از دست خودم بود که چرا نبردمش دم خانه و بهش کتونی ندادم. راستش ترسیدم شر درست کند. آدمیزاد همین است. به ترسش مجال میدهد که بعداً جلوی عذاب وجدانش را بگیرد. کاش وقتی پرچم ایران را دست هر کدام از ایرانیها میدیدیم، نه فقر و اعتیاد و خشونت که ثروت و شادی و همدلی میدیدیم. خدایی خدا خیلی رحم کرد. نزدیک بود دویست و شش لهش کند. دختری که معتاد بود و دستش پرچم ایران داشت...
رضا امیرخانی در رمان رهش از بچهای نوشته که از طبقهی بالایی پل صدر میشاشد به طبقهی پایین. یک جور اعتراض به بیدر و پیکری تهران. و من آن شب از زن معتاد در همان لوکیشن پل صدر شنیدم که گفت خیلی دوست دارم بشاشم به سر و صورت هر چی که اسمش زندگی است...
کاش میشد یک جور میتوانستم آن انشا را ببینم. دخترک خبری از فردایش نداشت...
۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9😢6👍3
قطع اینترنت
اسمش را هرچه میخواهید بگذارید؛
صیانت، مدیریت بحران، کنترل امنیتی، حکمرانی دیجیتال…
اما برای مردمی که بیش از هفتاد روز است از جهان جدا شدهاند،
معنا فقط یکیست:
خفهکردن جریان زندگی.
از آغاز جنگ چهلروزه آمریکا و اسرائیل علیه ایران تا امروز، اینترنت برای میلیونها نفر یا قطع بوده یا عملاً به شبکهای نیمهجان و طبقاتی تبدیل شده است.
در این مدت، هزاران کسبوکار کوچک نابود شدند،
فریلنسرها بیکار شدند،
شرکتهای دانشبنیان زمینگیر شدند،
و نسلی که اقتصادش بر بستر اینترنت شکل گرفته بود، ناگهان از اکوسیستم جهانی حذف شد.
وقتی نان مردم قطع میشود،
وقتی برنامهنویس، طراح، مترجم، مدرس آنلاین، استارتاپ و شرکت فناور از کار میافتد،
وقتی دانشجو و پژوهشگر به منابع علمی دسترسی ندارد،
وقتی ارتباطات حرفهای و اقتصادی کشور فلج میشود—
این دیگر صرفاً یک تصمیم امنیتی نیست؛
این مداخله مستقیم در حق زندگی مردم است.
و مسئله فقط قطع اینترنت نیست.
مسئله، تبعیض سازمانیافتهایست که در دل این وضعیت ساخته شده.
در حالی که مردم عادی پشت دیوار فیلترینگ گرفتار شدهاند،
بازاری چند ده همتی برای فروش VPN شکل گرفته؛
بازاری رانتی، مبهم و غیرشفاف که بر بستر همان محدودیتها رشد کرده است.
از آن طرف، اپراتورها اینترنت بینالملل را با نامهایی مانند «اینترنت حرفهای» یا «پرو»
چندین برابر قیمت واقعی به کسبوکارها میفروشند.
یعنی دسترسی آزاد به اینترنت،
که باید یک حق عمومی باشد،
کمکم دارد تبدیل میشود به یک کالای لوکس.
این دقیقاً همان نقطهایست که ادعای «ضرورت امنیتی» فرو میریزد.
در نظریه حکمرانی دیجیتال، محدودسازی اینترنت فقط زمانی میتواند ذیل امنیت ملی تعریف شود که دستکم سه شرط روشن داشته باشد:
اول؛ تهدید مشخص و قابل سنجش.
دوم؛ اجرای شفاف، قانونی و غیرتبعیضآمیز.
سوم؛ حفظ کارکرد عادی اقتصاد و زندگی مردم از طریق جایگزینهای واقعی.
اما امروز هیچکس نمیداند دقیقاً چه تهدیدی قرار است با قطع اینترنت مهار شود،
هیچ سازوکار شفافی وجود ندارد،
و مهمتر از همه، هیچ جایگزینی هم برای خسارت اقتصادی و اجتماعی مردم ارائه نشده است.
اگر اینترنت خطر امنیتی است،
چرا برای کسانی که پول بیشتری دارند باز میشود؟
اگر دسترسی آزاد تهدید است،
چرا همان دسترسی با قیمت چندبرابری فروخته میشود؟
این تناقض، کل روایت رسمی را زیر سؤال میبرد.
واقعیت این است که اینترنت دیگر یک ابزار تفریحی یا فرعی نیست.
اینترنت زیرساخت زندگی مدرن است؛
مثل برق، آب، جاده و بانک.
قطع گسترده و طولانیمدت آن،
فقط محدودسازی ارتباطات نیست؛
فلج کردن اقتصاد، آموزش، نوآوری و اعتماد عمومی است.
و خطرناکتر از همه،
این شکاف عمیقیست که میان حکومت و نسل جدید ایجاد میکند.
در بلندمدت احساس امنیت نخواهد کرد.
آرش دارابیان
دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵
تهران
#فرهیختگان راهی به رهایی
اسمش را هرچه میخواهید بگذارید؛
صیانت، مدیریت بحران، کنترل امنیتی، حکمرانی دیجیتال…
اما برای مردمی که بیش از هفتاد روز است از جهان جدا شدهاند،
معنا فقط یکیست:
خفهکردن جریان زندگی.
از آغاز جنگ چهلروزه آمریکا و اسرائیل علیه ایران تا امروز، اینترنت برای میلیونها نفر یا قطع بوده یا عملاً به شبکهای نیمهجان و طبقاتی تبدیل شده است.
در این مدت، هزاران کسبوکار کوچک نابود شدند،
فریلنسرها بیکار شدند،
شرکتهای دانشبنیان زمینگیر شدند،
و نسلی که اقتصادش بر بستر اینترنت شکل گرفته بود، ناگهان از اکوسیستم جهانی حذف شد.
حکومت از «امنیت» حرف میزند.
اما امنیت برای چه کسی؟
وقتی نان مردم قطع میشود،
وقتی برنامهنویس، طراح، مترجم، مدرس آنلاین، استارتاپ و شرکت فناور از کار میافتد،
وقتی دانشجو و پژوهشگر به منابع علمی دسترسی ندارد،
وقتی ارتباطات حرفهای و اقتصادی کشور فلج میشود—
این دیگر صرفاً یک تصمیم امنیتی نیست؛
این مداخله مستقیم در حق زندگی مردم است.
و مسئله فقط قطع اینترنت نیست.
مسئله، تبعیض سازمانیافتهایست که در دل این وضعیت ساخته شده.
در حالی که مردم عادی پشت دیوار فیلترینگ گرفتار شدهاند،
بازاری چند ده همتی برای فروش VPN شکل گرفته؛
بازاری رانتی، مبهم و غیرشفاف که بر بستر همان محدودیتها رشد کرده است.
از آن طرف، اپراتورها اینترنت بینالملل را با نامهایی مانند «اینترنت حرفهای» یا «پرو»
چندین برابر قیمت واقعی به کسبوکارها میفروشند.
یعنی دسترسی آزاد به اینترنت،
که باید یک حق عمومی باشد،
کمکم دارد تبدیل میشود به یک کالای لوکس.
این دقیقاً همان نقطهایست که ادعای «ضرورت امنیتی» فرو میریزد.
در نظریه حکمرانی دیجیتال، محدودسازی اینترنت فقط زمانی میتواند ذیل امنیت ملی تعریف شود که دستکم سه شرط روشن داشته باشد:
اول؛ تهدید مشخص و قابل سنجش.
دوم؛ اجرای شفاف، قانونی و غیرتبعیضآمیز.
سوم؛ حفظ کارکرد عادی اقتصاد و زندگی مردم از طریق جایگزینهای واقعی.
اما امروز هیچکس نمیداند دقیقاً چه تهدیدی قرار است با قطع اینترنت مهار شود،
هیچ سازوکار شفافی وجود ندارد،
و مهمتر از همه، هیچ جایگزینی هم برای خسارت اقتصادی و اجتماعی مردم ارائه نشده است.
اگر اینترنت خطر امنیتی است،
چرا برای کسانی که پول بیشتری دارند باز میشود؟
اگر دسترسی آزاد تهدید است،
چرا همان دسترسی با قیمت چندبرابری فروخته میشود؟
این تناقض، کل روایت رسمی را زیر سؤال میبرد.
واقعیت این است که اینترنت دیگر یک ابزار تفریحی یا فرعی نیست.
اینترنت زیرساخت زندگی مدرن است؛
مثل برق، آب، جاده و بانک.
قطع گسترده و طولانیمدت آن،
فقط محدودسازی ارتباطات نیست؛
فلج کردن اقتصاد، آموزش، نوآوری و اعتماد عمومی است.
و خطرناکتر از همه،
این شکاف عمیقیست که میان حکومت و نسل جدید ایجاد میکند.
نسلی که جهان را میشناسد،هیچ حکومتی با محرومکردن مردم از دسترسی آزاد به دانش، ارتباط و اقتصاد دیجیتال،
کارش جهانیست،
اقتصادش دیجیتال است،
و دیگر نمیپذیرد که حق اتصال به جهان،
به امتیازی طبقاتی تبدیل شود.
در بلندمدت احساس امنیت نخواهد کرد.
امنیت واقعی،
از اعتماد مردم میآید—
نه از خاموش کردن اینترنت.
آرش دارابیان
دوشنبه ۲۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۵
تهران
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤4
در خلوت روشن با تو گریستهام
برای خاطر زندگان،
و در گورستان تاریک با تو خواندهام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشقترین زندگان بودهاند... شاملو
عکس پیکر رهاشده آیدا عقیلی
در حاشیه پشت بیمارستان الغدیر تهران. ۱۸ دیماه ۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
برای خاطر زندگان،
و در گورستان تاریک با تو خواندهام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشقترین زندگان بودهاند... شاملو
عکس پیکر رهاشده آیدا عقیلی
در حاشیه پشت بیمارستان الغدیر تهران. ۱۸ دیماه ۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢12
اقتصاد سیاسی فیلترینگ: از امنیت ملی تا بازار رانت
فروش اینترنت موسوم به «پرو» با چند برابر قیمت، رونق بازار کانفیگهای گران، و شکلگیری شبکهای از دسترسیهای طبقاتی به اینترنت، یکی از رسواترین نشانههای فروپاشی منطق رسمی فیلترینگ است. مسئله دیگر فقط محدودیت دسترسی نیست؛ مسئله این است که در پشت بسیاری از شعارهای تکراری درباره «امنیت ملی»، نه یک دکترین امنیتی منسجم دیده میشود، نه حتی یک سیاست جنگی قابل دفاع، بلکه یک اقتصاد رانتی کثیف و پرمنفعت پنهان شده است.
در نظریه حکمرانی دیجیتال، محدودسازی اینترنت زمانی میتواند ذیل منطق امنیت ملی توضیح داده شود که دستکم سه شرط داشته باشد: نخست، هدف امنیتی روشن و قابل سنجش؛ دوم، سازوکار اجرایی منسجم و غیرتبعیضآمیز؛ سوم، جایگزینهای نهادی، فنی و اقتصادی برای حفظ کارکردهای عادی جامعه. یعنی اگر دولت واقعاً مدعی است که اینترنت آزاد برای امنیت ملی خطرناک است، باید بتواند نشان دهد که چه تهدیدی را مهار میکند، با چه ابزار قانونی و فنی این کار را انجام میدهد، و چگونه از آسیب به آموزش، اقتصاد، ارتباطات، کسبوکار و زندگی روزمره مردم جلوگیری میکند.
نمونه چین، فارغ از آنکه با آن موافق باشیم یا مخالف، دستکم از منظر حکمرانی دیجیتال یک الگوی مشخص دارد: نظامی سختگیرانه، متمرکز، پرهزینه و سرکوبگر، اما همراه با زیرساخت داخلی، پلتفرمهای جایگزین، موتور جستوجو، پیامرسان، شبکه پرداخت، اکوسیستم تجارت الکترونیک، نظم اجرایی نسبتاً پایدار و منطق حکمرانی روشن. چین دیوار کشیده است، اما در کنار دیوار، شهر دیجیتال خودش را هم ساخته است. این الگو از منظر آزادیهای مدنی عمیقاً قابل نقد است، اما از منظر دولتسازی دیجیتال، بیبرنامه و تصادفی نیست.
مسئله در ایران دقیقاً همینجاست: نه اینترنت آزاد باقی مانده، نه یک اکوسیستم ملی کارآمد ساخته شده است. نه شفافیت وجود دارد، نه مسئولیتپذیری، نه زیرساخت جایگزین، نه کیفیت خدمات، نه امکان رقابت سالم. آنچه شکل گرفته، نه مدل چینی است و نه مدل باز جهانی؛ بلکه یک وضعیت خاکستری، فرسوده و رانتی است. دیواری ساختهاند که امنیت نمیآورد، اما بازار سوراخهای دیوار را پررونق کرده است.
در چنین وضعیتی، فیلترینگ دیگر فقط ابزار کنترل سیاسی یا امنیتی نیست؛ به یک سازوکار بازتوزیع رانت تبدیل میشود. بخشی از جامعه باید برای دسترسی به همان اینترنتی که قبلاً حق عادی او بوده، پول اضافه بپردازد. بخشی دیگر به واسطه نزدیکی به نهادها، شرکتها یا کانالهای خاص، دسترسی بهتر میگیرد. کسبوکارهای کوچک، دانشجویان، پژوهشگران، روزنامهنگاران و کاربران عادی هزینه میدهند، اما گروههایی از اختلال، محدودیت و تبعیض سود میبرند. این دقیقاً لحظهای است که سیاست امنیتی به اقتصاد غیررسمی قدرت تبدیل میشود.
از نظر اقتصاد سیاسی، چنین وضعیتی یک تناقض بنیادین دارد. دولت از مردم میخواهد محدودیت را به نام امنیت بپذیرند، اما همزمان اجازه میدهد بازارهای موازی برای دور زدن همان محدودیت شکل بگیرد. این یعنی خود ساختار حکمرانی، بهطور غیرمستقیم، ناکارآمدی سیاست خود را به رسمیت میشناسد. اگر فیلترینگ واقعاً برای امنیت حیاتی است، چرا مسیرهای پولی و طبقاتی برای عبور از آن تحمل میشود؟ و اگر عبور از آن ممکن و رایج است، پس این نظام محدودسازی دقیقاً از چه چیزی محافظت میکند؟
پاسخ تلخ این است که فیلترینگ در این شکل، بیش از آنکه ابزار امنیت ملی باشد، به ابزار تولید نابرابری دیجیتال تبدیل شده است. دسترسی به اینترنت از یک حق عمومی به یک امتیاز طبقاتی بدل میشود. کسانی که توان پرداخت دارند، از دیوار عبور میکنند؛ کسانی که ندارند، پشت دیوار میمانند. این وضعیت نه تنها امنیت نمیسازد، بلکه سرمایه اجتماعی را فرسوده میکند، اعتماد عمومی را کاهش میدهد، بهرهوری اقتصادی را پایین میآورد و شکاف میان دولت و جامعه را عمیقتر میکند.
امنیت ملی، در معنای واقعی آن، محصول انسجام، اعتماد، کارآمدی نهادی، توان فناورانه و مشروعیت سیاسی است. امنیت با ایجاد اختلال دائمی در زندگی مردم ساخته نمیشود. امنیت با تبدیل نیاز روزمره شهروندان به منبع درآمد گروههای خاص ساخته نمیشود. امنیت با سیاستی که هم مردم را عصبانی میکند، هم اقتصاد دیجیتال را تخریب میکند، هم دسترسی نابرابر میسازد و هم بازار رانت را گسترش میدهد، به دست نمیآید.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
فروش اینترنت موسوم به «پرو» با چند برابر قیمت، رونق بازار کانفیگهای گران، و شکلگیری شبکهای از دسترسیهای طبقاتی به اینترنت، یکی از رسواترین نشانههای فروپاشی منطق رسمی فیلترینگ است. مسئله دیگر فقط محدودیت دسترسی نیست؛ مسئله این است که در پشت بسیاری از شعارهای تکراری درباره «امنیت ملی»، نه یک دکترین امنیتی منسجم دیده میشود، نه حتی یک سیاست جنگی قابل دفاع، بلکه یک اقتصاد رانتی کثیف و پرمنفعت پنهان شده است.
در نظریه حکمرانی دیجیتال، محدودسازی اینترنت زمانی میتواند ذیل منطق امنیت ملی توضیح داده شود که دستکم سه شرط داشته باشد: نخست، هدف امنیتی روشن و قابل سنجش؛ دوم، سازوکار اجرایی منسجم و غیرتبعیضآمیز؛ سوم، جایگزینهای نهادی، فنی و اقتصادی برای حفظ کارکردهای عادی جامعه. یعنی اگر دولت واقعاً مدعی است که اینترنت آزاد برای امنیت ملی خطرناک است، باید بتواند نشان دهد که چه تهدیدی را مهار میکند، با چه ابزار قانونی و فنی این کار را انجام میدهد، و چگونه از آسیب به آموزش، اقتصاد، ارتباطات، کسبوکار و زندگی روزمره مردم جلوگیری میکند.
نمونه چین، فارغ از آنکه با آن موافق باشیم یا مخالف، دستکم از منظر حکمرانی دیجیتال یک الگوی مشخص دارد: نظامی سختگیرانه، متمرکز، پرهزینه و سرکوبگر، اما همراه با زیرساخت داخلی، پلتفرمهای جایگزین، موتور جستوجو، پیامرسان، شبکه پرداخت، اکوسیستم تجارت الکترونیک، نظم اجرایی نسبتاً پایدار و منطق حکمرانی روشن. چین دیوار کشیده است، اما در کنار دیوار، شهر دیجیتال خودش را هم ساخته است. این الگو از منظر آزادیهای مدنی عمیقاً قابل نقد است، اما از منظر دولتسازی دیجیتال، بیبرنامه و تصادفی نیست.
مسئله در ایران دقیقاً همینجاست: نه اینترنت آزاد باقی مانده، نه یک اکوسیستم ملی کارآمد ساخته شده است. نه شفافیت وجود دارد، نه مسئولیتپذیری، نه زیرساخت جایگزین، نه کیفیت خدمات، نه امکان رقابت سالم. آنچه شکل گرفته، نه مدل چینی است و نه مدل باز جهانی؛ بلکه یک وضعیت خاکستری، فرسوده و رانتی است. دیواری ساختهاند که امنیت نمیآورد، اما بازار سوراخهای دیوار را پررونق کرده است.
در چنین وضعیتی، فیلترینگ دیگر فقط ابزار کنترل سیاسی یا امنیتی نیست؛ به یک سازوکار بازتوزیع رانت تبدیل میشود. بخشی از جامعه باید برای دسترسی به همان اینترنتی که قبلاً حق عادی او بوده، پول اضافه بپردازد. بخشی دیگر به واسطه نزدیکی به نهادها، شرکتها یا کانالهای خاص، دسترسی بهتر میگیرد. کسبوکارهای کوچک، دانشجویان، پژوهشگران، روزنامهنگاران و کاربران عادی هزینه میدهند، اما گروههایی از اختلال، محدودیت و تبعیض سود میبرند. این دقیقاً لحظهای است که سیاست امنیتی به اقتصاد غیررسمی قدرت تبدیل میشود.
از نظر اقتصاد سیاسی، چنین وضعیتی یک تناقض بنیادین دارد. دولت از مردم میخواهد محدودیت را به نام امنیت بپذیرند، اما همزمان اجازه میدهد بازارهای موازی برای دور زدن همان محدودیت شکل بگیرد. این یعنی خود ساختار حکمرانی، بهطور غیرمستقیم، ناکارآمدی سیاست خود را به رسمیت میشناسد. اگر فیلترینگ واقعاً برای امنیت حیاتی است، چرا مسیرهای پولی و طبقاتی برای عبور از آن تحمل میشود؟ و اگر عبور از آن ممکن و رایج است، پس این نظام محدودسازی دقیقاً از چه چیزی محافظت میکند؟
پاسخ تلخ این است که فیلترینگ در این شکل، بیش از آنکه ابزار امنیت ملی باشد، به ابزار تولید نابرابری دیجیتال تبدیل شده است. دسترسی به اینترنت از یک حق عمومی به یک امتیاز طبقاتی بدل میشود. کسانی که توان پرداخت دارند، از دیوار عبور میکنند؛ کسانی که ندارند، پشت دیوار میمانند. این وضعیت نه تنها امنیت نمیسازد، بلکه سرمایه اجتماعی را فرسوده میکند، اعتماد عمومی را کاهش میدهد، بهرهوری اقتصادی را پایین میآورد و شکاف میان دولت و جامعه را عمیقتر میکند.
امنیت ملی، در معنای واقعی آن، محصول انسجام، اعتماد، کارآمدی نهادی، توان فناورانه و مشروعیت سیاسی است. امنیت با ایجاد اختلال دائمی در زندگی مردم ساخته نمیشود. امنیت با تبدیل نیاز روزمره شهروندان به منبع درآمد گروههای خاص ساخته نمیشود. امنیت با سیاستی که هم مردم را عصبانی میکند، هم اقتصاد دیجیتال را تخریب میکند، هم دسترسی نابرابر میسازد و هم بازار رانت را گسترش میدهد، به دست نمیآید.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥2
این پیشنویس قطعنامه شورای امنیت مایه ننگ است و تصویب آن، چه تحت فشار آمریکا و چه به هر دلیل دیگر، صلح و حقوق بینالملل را بهطور جدی تضعیف خواهد کرد.
نخست، این قطعنامه اساساً نامتوازن است. بندهای مقدماتی آن بهصورت گزینشی اقدامات ایران را «محکوم» و «مایه تأسف» توصیف میکنند و ایران را بهعنوان عامل اصلی بیثباتی منطقه معرفی میکنند، بیآنکه هیچ اشارهای به زمینه گستردهتر بحران داشته باشند. یعنی به تجاوزات پیشین، حضور سنگین نظامی آمریکا، تشدید تنشها، تهدیدها و مطالبات حداکثری که خود در شکلگیری وضعیت کنونی نقش داشتهاند هیچ پرداخته نشده. این پیشنویس، با ترسیم مسئله بهصورت «ایران در برابر جهان»، هرگونه تعامل دیپلماتیک جدی را از پیش منتفی میکند.
دوم، متن قطعنامه ایران را به نقض آتشبس متهم میکند، اما بهطرزی ریاکارانه هیچ اشارهای به محاصره دریایی تحمیلشده از سوی آمریکا — که خود نقض فاحش آتشبس و حقوق بینالملل است — یا حملات مداوم اسرائیل به لبنان، که آن نیز نقض آتشبس محسوب میشود، ندارد.
این متن، اهداف جنگی آمریکا و اسرائیل را بهگونهای فریبکارانه در قالب «نگرانیهای بشردوستانه» یا مسئله «آزادی کشتیرانی» بازنمایی میکند، در حالی که هیچ اشارهای به حملات وحشیانه آمریکا و اسرائیل علیه زیرساختهای غیرنظامی ایران، بیمارستانها و تولیدکنندگان دارو ندارد. این حملات مصداق آشکار جنایات جنگی هستند و فاجعه واقعی انسانی را رقم زدهاند.
سوم، بندهای اجرایی قطعنامه، مطالباتی گسترده، فوری و یکجانبه را بدون هیچگونه اقدام متقابل برای ایران تحمیل میکنند. این بندها ایران را ملزم میسازند فوراً همه حملات و تهدیدها را متوقف کند، محل مینهای دریایی را اعلام و آنها را جمعآوری که و امکان ایجاد یک گذرگاه بشردوستانه را فراهم سازد؛ اما در عین حال، حضور ناوهای جنگی آمریکا، زیردریاییها و کشتیهای لجستیکی پشتیبان پایگاههای نظامی آمریکا را که به قصد تجاوز آزادانه از تنگه عبور میکردند و مستقیماً امنیت و منافع حیاتی ایران را تهدید میکردند، نادیده میگیرد.
همچنین، این متن هرگونه کمک کشورهای عضو سازمان ملل متحد به ایران برای «بستن تنگه یا وضع عوارض عبور» را ممنوع میکند و بدینترتیب حق حاکمیتی آنها برای انعقاد توافقات دوجانبه با ایران را نادیده میگیرد. در همین حال، بند ۶ «حق کشورهای عضو برای دفاع از کشتیهای خود» را مورد تأکید قرار میدهد؛ با اینکه این عبارت بهراحتی میتواند بهمنزله چراغ سبز برای رویارویی نظامی تعبیر شود. یعنی قطعنامه از یک سو هر مسیر ممکن برای کاهش تدریجی تنشها را مسدود کند و راه را برای اقدام نظامی هموار میسازد.
چهارم، این قطعنامه همان اصولی را تضعیف میکند که مدعی دفاع از آنهاست. این متن حقوق کشتیرانی ذیل کنوانسیون حقوق دریاهای سازمان ملل متحد را مورد استناد قرار میدهد، اما عملاً از یک کشور ساحلی میخواهد بهطور یکجانبه از موضع دفاعی خود در آبهایش دست بکشد، بی آنکه به نظامیسازی آن سوی کرانه خلیج فارس توسط آمریکا اشارهای داشته باشد. یعنی به اقدامی که تنگه را به امتداد یک منطقه نظامی تبدیل کرده و بیطرفی مورد انتظار از آبراههای بینالمللی را از میان برده است به هیچ عنوان نمیپردازد.
پنجم، این قطعنامه در حالی ادعا میکند در خدمت منافع اقتصاد جهانی است که در واقع بهدنبال تداوم بحران است. این متن هشدار میدهد در صورت عدم پایبندی ایران، موضوع دوباره به شورای امنیت بازخواهد گشت تا «اقدامات مؤثر، از جمله تحریمها» بررسی شود، بیآنکه این واقعیت را در نظر بگیرد که تحریمهای بیشتر یا حتی صرفِ تهدید به اقدام نظامی، در عمل موجب افزایش بیشتر قیمت جهانی انرژی و مواد غذایی خواهد شد.
در اصل، این قطعنامه به نحوی طراحی شده که نهتنها کمکی به صلح نخواهد کرد، بلکه تصویب آن یک اهرم پروپاگاندا برای ترامپ ایجاد خواهد کرد تا بتواند ادعا کند جامعه بینالمللی بهصورت پسینی به یک تجاوز غیرقانونی را مشروعیت بخشیده و او را برای تشدید تنشها با بیپروایی بیشتر جسورتر سازد. در این راستا، حمایت برخی دولتهای عربی از این قطعنامه نیز شرمآور است. این دولتها میزبان پایگاههای نظامی آمریکا در خاک خود بوده و بهطور مادی و معنوی تجاوزات را تسهیل کردهاند. آنها نه از منظر حقوقی و نه از منظر اخلاقی صلاحیت ارائه متنی را دارند که مدعی دفاع از اصول بنیادین منشور سازمان ملل متحد است.
https://x.com/i/status/2053888641974567299
رضا نصری
#فرهیختگان راهی به رهایی
نخست، این قطعنامه اساساً نامتوازن است. بندهای مقدماتی آن بهصورت گزینشی اقدامات ایران را «محکوم» و «مایه تأسف» توصیف میکنند و ایران را بهعنوان عامل اصلی بیثباتی منطقه معرفی میکنند، بیآنکه هیچ اشارهای به زمینه گستردهتر بحران داشته باشند. یعنی به تجاوزات پیشین، حضور سنگین نظامی آمریکا، تشدید تنشها، تهدیدها و مطالبات حداکثری که خود در شکلگیری وضعیت کنونی نقش داشتهاند هیچ پرداخته نشده. این پیشنویس، با ترسیم مسئله بهصورت «ایران در برابر جهان»، هرگونه تعامل دیپلماتیک جدی را از پیش منتفی میکند.
دوم، متن قطعنامه ایران را به نقض آتشبس متهم میکند، اما بهطرزی ریاکارانه هیچ اشارهای به محاصره دریایی تحمیلشده از سوی آمریکا — که خود نقض فاحش آتشبس و حقوق بینالملل است — یا حملات مداوم اسرائیل به لبنان، که آن نیز نقض آتشبس محسوب میشود، ندارد.
این متن، اهداف جنگی آمریکا و اسرائیل را بهگونهای فریبکارانه در قالب «نگرانیهای بشردوستانه» یا مسئله «آزادی کشتیرانی» بازنمایی میکند، در حالی که هیچ اشارهای به حملات وحشیانه آمریکا و اسرائیل علیه زیرساختهای غیرنظامی ایران، بیمارستانها و تولیدکنندگان دارو ندارد. این حملات مصداق آشکار جنایات جنگی هستند و فاجعه واقعی انسانی را رقم زدهاند.
سوم، بندهای اجرایی قطعنامه، مطالباتی گسترده، فوری و یکجانبه را بدون هیچگونه اقدام متقابل برای ایران تحمیل میکنند. این بندها ایران را ملزم میسازند فوراً همه حملات و تهدیدها را متوقف کند، محل مینهای دریایی را اعلام و آنها را جمعآوری که و امکان ایجاد یک گذرگاه بشردوستانه را فراهم سازد؛ اما در عین حال، حضور ناوهای جنگی آمریکا، زیردریاییها و کشتیهای لجستیکی پشتیبان پایگاههای نظامی آمریکا را که به قصد تجاوز آزادانه از تنگه عبور میکردند و مستقیماً امنیت و منافع حیاتی ایران را تهدید میکردند، نادیده میگیرد.
همچنین، این متن هرگونه کمک کشورهای عضو سازمان ملل متحد به ایران برای «بستن تنگه یا وضع عوارض عبور» را ممنوع میکند و بدینترتیب حق حاکمیتی آنها برای انعقاد توافقات دوجانبه با ایران را نادیده میگیرد. در همین حال، بند ۶ «حق کشورهای عضو برای دفاع از کشتیهای خود» را مورد تأکید قرار میدهد؛ با اینکه این عبارت بهراحتی میتواند بهمنزله چراغ سبز برای رویارویی نظامی تعبیر شود. یعنی قطعنامه از یک سو هر مسیر ممکن برای کاهش تدریجی تنشها را مسدود کند و راه را برای اقدام نظامی هموار میسازد.
چهارم، این قطعنامه همان اصولی را تضعیف میکند که مدعی دفاع از آنهاست. این متن حقوق کشتیرانی ذیل کنوانسیون حقوق دریاهای سازمان ملل متحد را مورد استناد قرار میدهد، اما عملاً از یک کشور ساحلی میخواهد بهطور یکجانبه از موضع دفاعی خود در آبهایش دست بکشد، بی آنکه به نظامیسازی آن سوی کرانه خلیج فارس توسط آمریکا اشارهای داشته باشد. یعنی به اقدامی که تنگه را به امتداد یک منطقه نظامی تبدیل کرده و بیطرفی مورد انتظار از آبراههای بینالمللی را از میان برده است به هیچ عنوان نمیپردازد.
پنجم، این قطعنامه در حالی ادعا میکند در خدمت منافع اقتصاد جهانی است که در واقع بهدنبال تداوم بحران است. این متن هشدار میدهد در صورت عدم پایبندی ایران، موضوع دوباره به شورای امنیت بازخواهد گشت تا «اقدامات مؤثر، از جمله تحریمها» بررسی شود، بیآنکه این واقعیت را در نظر بگیرد که تحریمهای بیشتر یا حتی صرفِ تهدید به اقدام نظامی، در عمل موجب افزایش بیشتر قیمت جهانی انرژی و مواد غذایی خواهد شد.
در اصل، این قطعنامه به نحوی طراحی شده که نهتنها کمکی به صلح نخواهد کرد، بلکه تصویب آن یک اهرم پروپاگاندا برای ترامپ ایجاد خواهد کرد تا بتواند ادعا کند جامعه بینالمللی بهصورت پسینی به یک تجاوز غیرقانونی را مشروعیت بخشیده و او را برای تشدید تنشها با بیپروایی بیشتر جسورتر سازد. در این راستا، حمایت برخی دولتهای عربی از این قطعنامه نیز شرمآور است. این دولتها میزبان پایگاههای نظامی آمریکا در خاک خود بوده و بهطور مادی و معنوی تجاوزات را تسهیل کردهاند. آنها نه از منظر حقوقی و نه از منظر اخلاقی صلاحیت ارائه متنی را دارند که مدعی دفاع از اصول بنیادین منشور سازمان ملل متحد است.
https://x.com/i/status/2053888641974567299
رضا نصری
#فرهیختگان راهی به رهایی
X (formerly Twitter)
Reza Nasri (@RezaNasri1) on X
This resolution is a disgrace, and its adoption, whether under US pressure or otherwise, would seriously undermine peace and international law.
First, the resolution is fundamentally unbalanced. Its preambular paragraphs selectively “deplore” and “condemn”…
First, the resolution is fundamentally unbalanced. Its preambular paragraphs selectively “deplore” and “condemn”…
👍4👎1