مجتبي از پدرش رادیکالتر است
عبدالله ناصری
قصد دارم در این نوشته، با توجه به شرایط ابربحرانی ایران عزیز که حاکمانش جز مصیبت و تاریکی برای مردم ندارند، و به تأسی از مرحوم حسین منزوی، بدون هر لکنتی بنویسم:
«ظلمت صریح با تو سخن گفت، پس تو هم
از شب به استعاره و ایما سخن مگو»
یقین ندارم اگر آقای مجتبی خامنهای زنده باشد، بتواند با هوش و ادراک بنویسد و تصمیم بگیرد. ولی به چند قرینه دیدار و پیام، بنا را بر رهبری و فرماندهی نظامی او گذاشته و از این منظر، او را داوری میکنم. البته پرپیداست دو طرف ایشان را «وصیف» و «بغا»یی احاطه کردهاند. (این دو غلامانِ تُرک بودند که از اواخر قرن دوم، خلفای عباسی را تدبیر میکردند و به قول شاعر ـ ظاهراً ـ عصر معتصم:
«خلیفةٌ فی قفصٍ بین وصیفٍ و بُغا
یقول ما قالا له کما تقول الببغا»)
مهمترین تصمیم اعلانیِ وی، ممنوعیت طرح مسئله هستهای در مذاکرات جمهوری اسلامی با دولت آمریکاست؛ موضوع مهمی که پدرش در این اواخر قبول کرده بود تا اورانیوم با غنای بالا را از کشور خارج کرده و غنیسازی زیر ۵٪ را داشته باشد. به نظر میرسد اگر واقعاً شخص اول حکومت فعال، بر «دِماغ» و هشیار باشد، باید دنبالرو پدر باشد. باید او را تندروتر و حتی متوهمتر از رهبر مقتول پیشین تلقی کرد.
صدالبته تا حدود زیادی این تفاوت قابلفهم است؛ زیرا پدرش از بانیان حکومت ولایتفقیه و بزرگتر از زیردستان بود. یکی از مشکلات رهبر فعلی، تفاوت سنیاش با امامان جمعه و سکانداران اصلی حکومت است. تردیدی ندارم مجتبی خامنهای ـ اگر باشد و جمهوری اسلامی بماند ـ همنسل و جوانتر از خود را به کارها خواهد گماشت. شواهدی اکنون دیده میشود؛ مانند نقش امروز حسین طائب بهجای علیاصغر حجازی دیروز.
رهبر فعلی جمهوری اسلامی حتی سند ساختگی مرجعیت پدرش را ـ که توسط وزارت اطلاعات، به زور یا ترس گرفته شد ـ ندارد و این نویدی است بر حذف توصیفگر «ولایتفقیه» از فرهنگنامه سیاسی حکومت. آنچه روشن است، رهبر سوم در سیاست خارجی از سلفش افراطیتر است و باید منتظر ماند تا گفتمان سیاست داخلی وی را شناخت. البته اندیشه رهبر فعلی در حوزه «جمعیت» و ضرورت افزایش آن نشان داد او از پدرش متوهمتر است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
عبدالله ناصری
قصد دارم در این نوشته، با توجه به شرایط ابربحرانی ایران عزیز که حاکمانش جز مصیبت و تاریکی برای مردم ندارند، و به تأسی از مرحوم حسین منزوی، بدون هر لکنتی بنویسم:
«ظلمت صریح با تو سخن گفت، پس تو هم
از شب به استعاره و ایما سخن مگو»
یقین ندارم اگر آقای مجتبی خامنهای زنده باشد، بتواند با هوش و ادراک بنویسد و تصمیم بگیرد. ولی به چند قرینه دیدار و پیام، بنا را بر رهبری و فرماندهی نظامی او گذاشته و از این منظر، او را داوری میکنم. البته پرپیداست دو طرف ایشان را «وصیف» و «بغا»یی احاطه کردهاند. (این دو غلامانِ تُرک بودند که از اواخر قرن دوم، خلفای عباسی را تدبیر میکردند و به قول شاعر ـ ظاهراً ـ عصر معتصم:
«خلیفةٌ فی قفصٍ بین وصیفٍ و بُغا
یقول ما قالا له کما تقول الببغا»)
مهمترین تصمیم اعلانیِ وی، ممنوعیت طرح مسئله هستهای در مذاکرات جمهوری اسلامی با دولت آمریکاست؛ موضوع مهمی که پدرش در این اواخر قبول کرده بود تا اورانیوم با غنای بالا را از کشور خارج کرده و غنیسازی زیر ۵٪ را داشته باشد. به نظر میرسد اگر واقعاً شخص اول حکومت فعال، بر «دِماغ» و هشیار باشد، باید دنبالرو پدر باشد. باید او را تندروتر و حتی متوهمتر از رهبر مقتول پیشین تلقی کرد.
صدالبته تا حدود زیادی این تفاوت قابلفهم است؛ زیرا پدرش از بانیان حکومت ولایتفقیه و بزرگتر از زیردستان بود. یکی از مشکلات رهبر فعلی، تفاوت سنیاش با امامان جمعه و سکانداران اصلی حکومت است. تردیدی ندارم مجتبی خامنهای ـ اگر باشد و جمهوری اسلامی بماند ـ همنسل و جوانتر از خود را به کارها خواهد گماشت. شواهدی اکنون دیده میشود؛ مانند نقش امروز حسین طائب بهجای علیاصغر حجازی دیروز.
رهبر فعلی جمهوری اسلامی حتی سند ساختگی مرجعیت پدرش را ـ که توسط وزارت اطلاعات، به زور یا ترس گرفته شد ـ ندارد و این نویدی است بر حذف توصیفگر «ولایتفقیه» از فرهنگنامه سیاسی حکومت. آنچه روشن است، رهبر سوم در سیاست خارجی از سلفش افراطیتر است و باید منتظر ماند تا گفتمان سیاست داخلی وی را شناخت. البته اندیشه رهبر فعلی در حوزه «جمعیت» و ضرورت افزایش آن نشان داد او از پدرش متوهمتر است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6👍2👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سفارت ایران در بریتانیا فهرست کشورهایی که از زمان جنگ جهانی دوم توسط آمریکا بمباران شدهاند را منتشر کرد
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
😱6❤2🤬1
محمد سرافراز: تجهیزات قطع دائمی اینترنت از چین خریداری و وارد شده است/ اپراتورهای عضو شورای عالی فضای مجازی، پشت پرده تصویب اینترنت پرو هستند
عضو شورای عالی فضای مجازی:
ذینفعانِ قطع اینترنت در شوراهای عالی تصمیمگیری و تصمیمسازی صاحب جایگاهند. قطع اینترنت برای این گروه یک فرصت است. این فرصت یکبار از طریق مسدود شدن تعدادی از شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای خارجی پیش میآید و آنها با فروختن فیلترشکن کسب درآمد میکنند. امروز فرصت جدیدتر و بزرگتری به نام «اینترنت پرو» خلق کردهاند!
برای دادن اینترنت محدود و کنترلشده به عدهای خاص، سختافزارها و نرمافزارهایی از چین تهیه شده است.
اپراتورهایی که به سیستمهای حاکمیتی وصلند، در شوراهای عالی نقش دارند و تصمیمگیری میکنند. ذینفعان نباید در نظامهای تصمیمگیری دخالت مستقیم داشته باشند. یا باید ذینفع نباشند، یا باید از شغل ذینفعیشان کنارهگیری کنند. /فراز
#فرهیختگان راهی به رهایی
عضو شورای عالی فضای مجازی:
ذینفعانِ قطع اینترنت در شوراهای عالی تصمیمگیری و تصمیمسازی صاحب جایگاهند. قطع اینترنت برای این گروه یک فرصت است. این فرصت یکبار از طریق مسدود شدن تعدادی از شبکههای اجتماعی و پلتفرمهای خارجی پیش میآید و آنها با فروختن فیلترشکن کسب درآمد میکنند. امروز فرصت جدیدتر و بزرگتری به نام «اینترنت پرو» خلق کردهاند!
برای دادن اینترنت محدود و کنترلشده به عدهای خاص، سختافزارها و نرمافزارهایی از چین تهیه شده است.
اپراتورهایی که به سیستمهای حاکمیتی وصلند، در شوراهای عالی نقش دارند و تصمیمگیری میکنند. ذینفعان نباید در نظامهای تصمیمگیری دخالت مستقیم داشته باشند. یا باید ذینفع نباشند، یا باید از شغل ذینفعیشان کنارهگیری کنند. /فراز
#فرهیختگان راهی به رهایی
😱3❤1
روزنامه ستاره صبح ۱ خرداد۱۴۰۵
تامین منافع ملی با سازگاری با نظام بینالملل
فریدون مجلسی
جنگ، در نهایت، توسل به زور برای دستیابی به اهداف ارضی، اقتصادی، فرهنگی یا ایدئولوژیک است؛ حتی اگر با پوششها و بهانههای حقوقی توجیه شود. «مشروعیت» نیز واژهای مبهمتر از «قانونی بودن» است؛ مفهومی که در طول تاریخ، دستاویز بسیاری از جنگها بوده است. تقریباً همه مرزهای سیاسی امروز جهان ــ که اکنون منشور سازمان ملل و شورای امنیت ضامن آنها معرفی میشوند ــ محصول جنگهای گذشتهاند. حتی در خود منشور سازمان ملل نیز حق وتو برای پنج قدرت پیروز جنگ جهانی دوم، نه بر پایه عدالت حقوقی، بلکه بر اساس ملاحظات سیاسی و نظامی آن دوران تثبیت شد و همچنان اعمال میشود. آیا این تبعیضِ بهجامانده از تاریخ، قانونی، حقوقی یا حتی مشروع است؟ چگونه است که کشور بزرگی مانند هند، پرجمعیتترین کشور جهان و یک قدرت هستهای، هنوز جایگاهی دائمی در شورای امنیت ندارد؛ حتی بدون حق وتو؟ همین وضعیت درباره قدرتهای بزرگی چون اندونزی و برزیل نیز صادق است. گویی ژاپن و آلمان همچنان به جرم شکست در جنگ جهانی دوم، در چارچوب نظم حاصل از تسلیم بیقیدوشرط، به نوعی حبس ابد محکوم شدهاند. با این حال، توسعه صنعتی و اقتصادی جهان از نیمه دوم قرن بیستم به بعد، قدرتهای جدیدی را پدید آورد که جهان را از انحصار نظم دوقطبی و سپس تکقطبی خارج کردند. اکنون نیز تغییر در ساختارهای زورمدارانه گذشته، ضرورتی اجتنابناپذیر است. حفظ جایگاه «ابرقدرت نظامی» هزینههای سنگینی دارد؛ هزینههایی که بهتدریج توان اقتصادی قدرتهای بزرگ را تحلیل میبرد و توازن استراتژیک جهان را تغییر میدهد. اگر اقتصادهای ژاپن و آلمان از انگلیس و فرانسه پیشی گرفتند، یکی از دلایل مهمش این بود که کشورهای پیروز، آنها را از نظامیگری گسترده محروم کردند؛ در حالی که خودشان با حفظ ناوگانها و پایگاههای نظامی در سراسر جهان، بار سنگین هزینههای ابرقدرتی را بر دوش کشیدند. این در حالی است که بهتدریج بخشی از برتری صنعتی، تولیدی و صادراتی خود را نیز از دست دادهاند. امروز حق وتو برای برخی از این کشورها بیش از آنکه مایه اقتدار باشد، یادآور شکافی میان قدرت سیاسی و جایگاه واقعی اقتصادی آنها و مایه شرمندگی است. اجازه دهید در نقش «وکیل شیطان»، نگاهی هم به خطاها و سیاستهای زیانبار خودمان بیندازیم؛ همان عواملی که باعث شد «کار بدینجا رسید». اصولی در قانون اساسی جمهوری اسلامی وجود دارد که نوعی خودبرحقپنداری ایدئولوژیک را القا میکند. یکی از این اصول، حکومت را موظف به حمایت از «جنبشهای آزادیبخش» در سراسر جهان میداند. اما پرسش این است که چه کسی، با چه معیاری و بر اساس کدام حق، مشروعیت این جنبشها را تعیین میکند؟ تدوینکنندگان انقلابی آن دوران، شاید توجه نداشتند که ورود به حمایت از جنبشهای مسلحانه و ایدئولوژیک ــ از شرق آسیا تا خاورمیانه و آفریقا ــ ناگزیر واکنش متقابل و هزینههای سیاسی و امنیتی بههمراه خواهد داشت. پرسش این است که چگونه کشوری جنگزده و گرفتار مشکلات داخلی، میتوانست همزمان بار ایفای نقش یک ابرقدرت منطقهای یا ایدئولوژیک را نیز بر دوش بکشد؟ نسلی که در انقلاب، بهجای تجربهاندوزی و بلوغ سیاسی، سرگرم تسخیر سفارتخانهها و شعارهای تند انقلابی بود، بهتدریج ایران را درگیر مسئلهای کرد که از یک منازعه عبری- عربی، به تقابل مستقیم عبری- ایرانی تبدیل شد؛ تقابلی که سپس با مفاهیمی چون «دفاع از حرم»، دشمنی دائمی با آمریکا و بازخوانی تاریخی وقایع ۲۸ مرداد، به بخشی از هویت رسمی سیاست خارجی تبدیل شد و کشور را به این نقطه بحرانی رساند. مفاهیم در سیاست و جنگ، مثل حقوق، قانون و مشروعیت، سیال و تفسیرپذیرند و هر طرف روایت خود را دارد. آنچه در نهایت اهمیت دارد، دفاع عقلانی از منافع و مصالح ملی است؛ امری که بیش از هر چیز، در بستر صلح، تعامل و واقعبینی امکانپذیر میشود. وگرنه با شعارزدگی، خودبرحقپنداری و ستیز دائمی با غرب، سرانجام همان خواهد شد که در آن ضربالمثل قدیمی آمده است: «این ره که تو میروی، به ترکستان است.» قدیمیها میگفتند: « یک سوزن به خودت بزن و یک جوالدوز به دیگران.» واقعیت این است که ما نیز در این نیمقرن، به هزینه این ملت، در عرصه سیاست خارجی خوب عمل نکردیم. اکنون، پس از این همه تجربه و هزینه، عقلانیت حکم میکند که «مذاکره و تعامل»، بر پایه «منافع ملی، واقعبینی و سازگاری با جهان» دنبال شود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
تامین منافع ملی با سازگاری با نظام بینالملل
فریدون مجلسی
جنگ، در نهایت، توسل به زور برای دستیابی به اهداف ارضی، اقتصادی، فرهنگی یا ایدئولوژیک است؛ حتی اگر با پوششها و بهانههای حقوقی توجیه شود. «مشروعیت» نیز واژهای مبهمتر از «قانونی بودن» است؛ مفهومی که در طول تاریخ، دستاویز بسیاری از جنگها بوده است. تقریباً همه مرزهای سیاسی امروز جهان ــ که اکنون منشور سازمان ملل و شورای امنیت ضامن آنها معرفی میشوند ــ محصول جنگهای گذشتهاند. حتی در خود منشور سازمان ملل نیز حق وتو برای پنج قدرت پیروز جنگ جهانی دوم، نه بر پایه عدالت حقوقی، بلکه بر اساس ملاحظات سیاسی و نظامی آن دوران تثبیت شد و همچنان اعمال میشود. آیا این تبعیضِ بهجامانده از تاریخ، قانونی، حقوقی یا حتی مشروع است؟ چگونه است که کشور بزرگی مانند هند، پرجمعیتترین کشور جهان و یک قدرت هستهای، هنوز جایگاهی دائمی در شورای امنیت ندارد؛ حتی بدون حق وتو؟ همین وضعیت درباره قدرتهای بزرگی چون اندونزی و برزیل نیز صادق است. گویی ژاپن و آلمان همچنان به جرم شکست در جنگ جهانی دوم، در چارچوب نظم حاصل از تسلیم بیقیدوشرط، به نوعی حبس ابد محکوم شدهاند. با این حال، توسعه صنعتی و اقتصادی جهان از نیمه دوم قرن بیستم به بعد، قدرتهای جدیدی را پدید آورد که جهان را از انحصار نظم دوقطبی و سپس تکقطبی خارج کردند. اکنون نیز تغییر در ساختارهای زورمدارانه گذشته، ضرورتی اجتنابناپذیر است. حفظ جایگاه «ابرقدرت نظامی» هزینههای سنگینی دارد؛ هزینههایی که بهتدریج توان اقتصادی قدرتهای بزرگ را تحلیل میبرد و توازن استراتژیک جهان را تغییر میدهد. اگر اقتصادهای ژاپن و آلمان از انگلیس و فرانسه پیشی گرفتند، یکی از دلایل مهمش این بود که کشورهای پیروز، آنها را از نظامیگری گسترده محروم کردند؛ در حالی که خودشان با حفظ ناوگانها و پایگاههای نظامی در سراسر جهان، بار سنگین هزینههای ابرقدرتی را بر دوش کشیدند. این در حالی است که بهتدریج بخشی از برتری صنعتی، تولیدی و صادراتی خود را نیز از دست دادهاند. امروز حق وتو برای برخی از این کشورها بیش از آنکه مایه اقتدار باشد، یادآور شکافی میان قدرت سیاسی و جایگاه واقعی اقتصادی آنها و مایه شرمندگی است. اجازه دهید در نقش «وکیل شیطان»، نگاهی هم به خطاها و سیاستهای زیانبار خودمان بیندازیم؛ همان عواملی که باعث شد «کار بدینجا رسید». اصولی در قانون اساسی جمهوری اسلامی وجود دارد که نوعی خودبرحقپنداری ایدئولوژیک را القا میکند. یکی از این اصول، حکومت را موظف به حمایت از «جنبشهای آزادیبخش» در سراسر جهان میداند. اما پرسش این است که چه کسی، با چه معیاری و بر اساس کدام حق، مشروعیت این جنبشها را تعیین میکند؟ تدوینکنندگان انقلابی آن دوران، شاید توجه نداشتند که ورود به حمایت از جنبشهای مسلحانه و ایدئولوژیک ــ از شرق آسیا تا خاورمیانه و آفریقا ــ ناگزیر واکنش متقابل و هزینههای سیاسی و امنیتی بههمراه خواهد داشت. پرسش این است که چگونه کشوری جنگزده و گرفتار مشکلات داخلی، میتوانست همزمان بار ایفای نقش یک ابرقدرت منطقهای یا ایدئولوژیک را نیز بر دوش بکشد؟ نسلی که در انقلاب، بهجای تجربهاندوزی و بلوغ سیاسی، سرگرم تسخیر سفارتخانهها و شعارهای تند انقلابی بود، بهتدریج ایران را درگیر مسئلهای کرد که از یک منازعه عبری- عربی، به تقابل مستقیم عبری- ایرانی تبدیل شد؛ تقابلی که سپس با مفاهیمی چون «دفاع از حرم»، دشمنی دائمی با آمریکا و بازخوانی تاریخی وقایع ۲۸ مرداد، به بخشی از هویت رسمی سیاست خارجی تبدیل شد و کشور را به این نقطه بحرانی رساند. مفاهیم در سیاست و جنگ، مثل حقوق، قانون و مشروعیت، سیال و تفسیرپذیرند و هر طرف روایت خود را دارد. آنچه در نهایت اهمیت دارد، دفاع عقلانی از منافع و مصالح ملی است؛ امری که بیش از هر چیز، در بستر صلح، تعامل و واقعبینی امکانپذیر میشود. وگرنه با شعارزدگی، خودبرحقپنداری و ستیز دائمی با غرب، سرانجام همان خواهد شد که در آن ضربالمثل قدیمی آمده است: «این ره که تو میروی، به ترکستان است.» قدیمیها میگفتند: « یک سوزن به خودت بزن و یک جوالدوز به دیگران.» واقعیت این است که ما نیز در این نیمقرن، به هزینه این ملت، در عرصه سیاست خارجی خوب عمل نکردیم. اکنون، پس از این همه تجربه و هزینه، عقلانیت حکم میکند که «مذاکره و تعامل»، بر پایه «منافع ملی، واقعبینی و سازگاری با جهان» دنبال شود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍2
صورتحساب 3 ماه قطع اینترنت را چه کسانی پرداخت کردند؟
اینترنت برای مردم نان بود نه تفریح
بازار آنلاین در خوابِ عمیق!
بیش از ۸۰ روز محدودیت و اختلال اینترنت، فقط یک بحران فنی یا امنیتی نیست؛ یک صورتحساب بزرگ اقتصادی و اجتماعی است که نه از بودجه رسمی، بلکه از جیب شهروندان پرداخت می شود.از کسانی که ناچار به خرید «اینترنت پرو» شده اند تا کاربرانی که برای ادامه ارتباط، سراغ فیلترشکنهای گران و ناپایدار می روند.
از فروشندههای اینستاگرامی و تلگرامی تا برنامهنویسان، مدرسان آنلاین، دانشجویان، مهاجران، یوتیوبرها، فریلنسرها و شهروندان عادی، هرکدام سهمی از هزینه گزاف این خاموشی را پرداخت کردند
مردم با خرید فیلترشکن هزینه دادند. با خرید اینترنت پرو هزینه دادند. با از دست دادن مشتری هزینه دادند. با عقب افتادن پروژه هزینه دادند. با لغو کلاس، ناتمام ماندن قرارداد، کاهش درآمد، اضطراب بیخبری، خرید از بازارهای ناشناخته، از دست رفتن فرصت مهاجرتی، عقبماندن از آموزش، افت کیفیت کار و فرسایش اعتماد هزینه دادند
گزارش کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
اینترنت برای مردم نان بود نه تفریح
بازار آنلاین در خوابِ عمیق!
بیش از ۸۰ روز محدودیت و اختلال اینترنت، فقط یک بحران فنی یا امنیتی نیست؛ یک صورتحساب بزرگ اقتصادی و اجتماعی است که نه از بودجه رسمی، بلکه از جیب شهروندان پرداخت می شود.از کسانی که ناچار به خرید «اینترنت پرو» شده اند تا کاربرانی که برای ادامه ارتباط، سراغ فیلترشکنهای گران و ناپایدار می روند.
از فروشندههای اینستاگرامی و تلگرامی تا برنامهنویسان، مدرسان آنلاین، دانشجویان، مهاجران، یوتیوبرها، فریلنسرها و شهروندان عادی، هرکدام سهمی از هزینه گزاف این خاموشی را پرداخت کردند
مردم با خرید فیلترشکن هزینه دادند. با خرید اینترنت پرو هزینه دادند. با از دست دادن مشتری هزینه دادند. با عقب افتادن پروژه هزینه دادند. با لغو کلاس، ناتمام ماندن قرارداد، کاهش درآمد، اضطراب بیخبری، خرید از بازارهای ناشناخته، از دست رفتن فرصت مهاجرتی، عقبماندن از آموزش، افت کیفیت کار و فرسایش اعتماد هزینه دادند
گزارش کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢3👍1👎1
صدور حکم اعدام برای یک دبیر زیستشناسی
به گزارش منابع حقوق بشری وحید قاسمی دبیر زیست شناسی شاغل در دبیرستان «بهشتی» شهرستان فریمان در جریان پروندهای مرتبط با اعتراضات دی۴۰۴ بازداشت و برای او حکم اعدام صادر شده است.
کانون حقوق بشر ایران اعلام کرده وحید قاسمی روز ۲۸ بهمنماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای اطلاعات فراجا در محل تدریس خود بازداشت و به زندان وکیلآباد مشهد منتقل شد.
بر اساس این گزارش اتهامات این آموزگار «تشویق به حضور در اعتراضات»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «توهین به رهبری» و «توهین به مقدسات» بوده است.
این آموزگار هماکنون در زندان وکیلآباد مشهد محبوس است اما جزئیات دقیقی درباره روند رسیدگی به پرونده وی منتشر نشده است.
کانون حقوق بشر ایران نوشته مهناز حداد کاخکی، مادر وحید قاسمی و آموزگار ۵۳ ساله، نیز به علت پیگیری وضعیت فرزندش دستگیر و به زندان وکیلآباد مشهد منتقل شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
به گزارش منابع حقوق بشری وحید قاسمی دبیر زیست شناسی شاغل در دبیرستان «بهشتی» شهرستان فریمان در جریان پروندهای مرتبط با اعتراضات دی۴۰۴ بازداشت و برای او حکم اعدام صادر شده است.
کانون حقوق بشر ایران اعلام کرده وحید قاسمی روز ۲۸ بهمنماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای اطلاعات فراجا در محل تدریس خود بازداشت و به زندان وکیلآباد مشهد منتقل شد.
بر اساس این گزارش اتهامات این آموزگار «تشویق به حضور در اعتراضات»، «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «توهین به رهبری» و «توهین به مقدسات» بوده است.
این آموزگار هماکنون در زندان وکیلآباد مشهد محبوس است اما جزئیات دقیقی درباره روند رسیدگی به پرونده وی منتشر نشده است.
کانون حقوق بشر ایران نوشته مهناز حداد کاخکی، مادر وحید قاسمی و آموزگار ۵۳ ساله، نیز به علت پیگیری وضعیت فرزندش دستگیر و به زندان وکیلآباد مشهد منتقل شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😱8🔥2
سرکوب مجازی: از «بهانه» تا واقعیّت!
در حالی که حدود سه ماه از قطع دسترسی مردم ایران به اینترنت جهانی سپری شده است و با وجود اعتراضات گسترده مردم، اعم از نخبگان فرهنگی – اجتماعی، اصناف و حتی اعتراف برخی مدیران دولتی، همچنان به «بهانه» «حفظ امنیّت»، از شنیدن صدای مردم سرباز زده میشود. بااینحال پرسشهایی بنیادین در مورد این «بهانهجویی» و مطالبه ملّی برای توقف این وضعیّت همچنان پابرجاست. برخی از پرسشها از این قرارند:
- همچنانکه بسیاری یادآور شدهاند آیا کسانی که بنابر ادعای رسمی قصد فعالیّت ضدامنیِّتی دارند و عامل دشمنِ مجهز به انواع و اقسام امکانات هستند نمیتوانند راه یا راههایی برای انجام اینگونه فعالیّتها بیابند؟
- چرا دیگر کشورهای درگیر در جنگ و از جمله کشورهای منطقه (اسرائیل، کشورهای حوزه خلیج فارس) ضمن مراقبت و شناسایی و معرفی موارد مشکوک امنیّتی، به سیاست قطع اینترنت جهانی روی نیاوردهاند؟
- آیا حتی در صورت وجود برخی ملاحظات امنیّتیِ معمول، آنچه در حال انجام است بیش از آنکه «نگرانی امنیّتی» باشد، ناشی از «ناتوانی در برقراری امنیّت» از مسیرهای متعارف در جهان نیست؟
- سرکوب مجازی چه نسبتی با فروش اینترنت ویژه (پرو . ...) و طبقاتی کردن آن دارد و تعارض در این زمینه را چگونه میتوان توجیه کرد؟
- سرانجام آنکه با توجه به پیشینه سرکوب مجازی در کشور و ناتوانی دولت پزشکیان در عمل به تعهد خود برای رفع آن چرا باید انتظار داشت افکار عمومی «توجیه» و «بهانهجویی» رسمی را بپذیرد؟
جواد عبّاسی
سوم خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
در حالی که حدود سه ماه از قطع دسترسی مردم ایران به اینترنت جهانی سپری شده است و با وجود اعتراضات گسترده مردم، اعم از نخبگان فرهنگی – اجتماعی، اصناف و حتی اعتراف برخی مدیران دولتی، همچنان به «بهانه» «حفظ امنیّت»، از شنیدن صدای مردم سرباز زده میشود. بااینحال پرسشهایی بنیادین در مورد این «بهانهجویی» و مطالبه ملّی برای توقف این وضعیّت همچنان پابرجاست. برخی از پرسشها از این قرارند:
- همچنانکه بسیاری یادآور شدهاند آیا کسانی که بنابر ادعای رسمی قصد فعالیّت ضدامنیِّتی دارند و عامل دشمنِ مجهز به انواع و اقسام امکانات هستند نمیتوانند راه یا راههایی برای انجام اینگونه فعالیّتها بیابند؟
- چرا دیگر کشورهای درگیر در جنگ و از جمله کشورهای منطقه (اسرائیل، کشورهای حوزه خلیج فارس) ضمن مراقبت و شناسایی و معرفی موارد مشکوک امنیّتی، به سیاست قطع اینترنت جهانی روی نیاوردهاند؟
- آیا حتی در صورت وجود برخی ملاحظات امنیّتیِ معمول، آنچه در حال انجام است بیش از آنکه «نگرانی امنیّتی» باشد، ناشی از «ناتوانی در برقراری امنیّت» از مسیرهای متعارف در جهان نیست؟
- سرکوب مجازی چه نسبتی با فروش اینترنت ویژه (پرو . ...) و طبقاتی کردن آن دارد و تعارض در این زمینه را چگونه میتوان توجیه کرد؟
- سرانجام آنکه با توجه به پیشینه سرکوب مجازی در کشور و ناتوانی دولت پزشکیان در عمل به تعهد خود برای رفع آن چرا باید انتظار داشت افکار عمومی «توجیه» و «بهانهجویی» رسمی را بپذیرد؟
جواد عبّاسی
سوم خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤3
@DrNematallahFazeli-جنگ و آبادانی
چگونه از دل ویرانی جنگ، آبادانی بسازیم
نعمتالله فاضلی
۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
جنگ در عین حال که ویرانی های عظیمی به بار می آورد، می تواند فضایی برای بروز خلاقیت ها، پرورش آینده ای بهتر، و کاهش خشم و عواطف منفی برای رسیدن به صلحی پایدار در جامعه پساجنگ باشد.
ممکن است جنگ را فقط عاملی برای سرکوب عاملیت ها بدانیم، اما سرنوشت جنگ ها و جوامع نشان می دهد که در جنگ هم امکان ظهور توانایی ها و تحولات مثبت وجود دارد.
راه حل رسیدن به این تغییرات مثبت تلاش برای یک همکاری استراتژیک میان طیف ها و گروه های مختلف است، نه لزوما برقراری همبستگی ایدئولوژیک.
#فرهیختگان راهی به رهایی
نعمتالله فاضلی
۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
جنگ در عین حال که ویرانی های عظیمی به بار می آورد، می تواند فضایی برای بروز خلاقیت ها، پرورش آینده ای بهتر، و کاهش خشم و عواطف منفی برای رسیدن به صلحی پایدار در جامعه پساجنگ باشد.
ممکن است جنگ را فقط عاملی برای سرکوب عاملیت ها بدانیم، اما سرنوشت جنگ ها و جوامع نشان می دهد که در جنگ هم امکان ظهور توانایی ها و تحولات مثبت وجود دارد.
راه حل رسیدن به این تغییرات مثبت تلاش برای یک همکاری استراتژیک میان طیف ها و گروه های مختلف است، نه لزوما برقراری همبستگی ایدئولوژیک.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥1
پرویز قلیچخانی و غروب نسلی که برای عدالت زیست
مرگ پرویز قلیچخانی موجی از اندوه، احترام و تأمل سیاسی را در میان بخش بزرگی از نیروهای چپ و آزادیخواه ایرانی برانگیخته است. اندوهی که تنها به فقدان یک فوتبالیست بزرگ محدود نمیشود بلکه یادآور خاموشی تدریجی نسلی است که زندگی خود را با آرمان عدالت، آزادی و رهایی گره زده بود.
برای بسیاری از فعالان قدیمی چپ، زندانیان سیاسی سابق، روشنفکران، دانشجویان و تبعیدیان پرویز قلیچخانی صرفاً یک ستاره ورزش نبود. او یکی از چهرههای کمنظیری بود که محبوبیت اجتماعی را با تعهد سیاسی و شرافت انسانی پیوند زد. انسانی که در اوج شهرت، از رنج مردم و سرنوشت جامعه خود فاصله نگرفت و سکوت را به بهای آسایش شخصی نپذیرفت.
قلیچخانی از دل نسلی برخاسته بود که سیاست را نه ابزار قدرت، بلکه شکلی از مسئولیت اخلاقی میدانست. نسلی که زندان، تبعید، سانسور و شکست را تجربه کرد اما همچنان رؤیای عدالت اجتماعی و آزادی انسان را با خود حمل میکرد. نام او برای بسیاری یادآور سالهایی است که مبارزه سیاسی با نوعی ایمان انسانی، همبستگی جمعی و امید به تغییر همراه بود. سالهایی که هنوز واژههایی چون «رفاقت»، «مردم» و «آزادی» معنایی عمیق و زیسته داشتند.
در حافظه جمعی چپ ایران پرویز قلیچخانی تنها یک ورزشکار محبوب نیست، او نماد پیوند میان مردمیبودن و ایستادگی است. چهرهای که توانست در میانه شهرت، فروتنی و وفاداری خود به فرودستان و آزادی را حفظ کند. به همین دلیل بسیاری از واکنشها به مرگ او بیش از آنکه سوگواری برای یک فرد باشند سوگواری برای نوعی اخلاق سیاسیاند. اخلاقی که امروز در فضای پرهیاهوی رسانهای و سیاستِ مبتنی بر منفعت فردی بیش از هر زمان دیگری کمیاب به نظر میرسد.
در بسیاری از پیامها و یادداشتهایی که پس از درگذشت او منتشر شد نوعی حس یتیمی تاریخی دیده میشود. گویی نسل بزرگی از مبارزان، روشنفکران و تبعیدیان یکی دیگر از چهرههای آشنای حافظه جمعی خود را از دست دادهاند. نسلی که شکست خورد، پراکنده شد، به تبعید رانده شد اما هرگز بهطور کامل از آرمان عدالت دست نکشید.
در این میان برخی از نسلهای جوانتر ممکن است نسبت به رمانتیزهکردن گذشته و فرهنگ قهرمانمحور چپ انتقاد داشته باشند، با این حال منتقدان نیز در مورد شخصیت قلیچخانی بر سر یک نکته توافق دارند. او تا پایان عمر شأن انسانی و استقلال اخلاقی خود را حفظ کرد و هرگز به ابتذال قدرت یا سوداگری سیاسی تن نداد.
شاید به همین دلیل است که مرگ پرویز قلیچخانی برای بسیاری از ایرانیان چپگرا و آزادیخواه، تنها پایان زندگی یک انسان نیست بلکه خاموششدن بخشی از حافظه تاریخی معاصر ایران است. حافظه نسلی که با همه شکستها، تبعیدها و زخمهایش هنوز یادآور امکان زیستن برای چیزی فراتر از منفعت شخصی است. برای عدالت، کرامت انسان و رؤیای جهانی انسانیتر.
امروز نام پرویز قلیچخانی در حافظه جمعی ایران، نه فقط بهعنوان کاپیتان فوتبال، بلکه بهعنوان یکی از فرزندان شریف و آرمانخواه این سرزمین باقی خواهد ماند. چهرهای که حتی در غربت و شکست وقار خود را حفظ کرد و به بخشی از تاریخ مبارزه و امید مردم ایران بدل شد.
مهرداد خامنهای
۲۴ می ۲۰۲۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
مرگ پرویز قلیچخانی موجی از اندوه، احترام و تأمل سیاسی را در میان بخش بزرگی از نیروهای چپ و آزادیخواه ایرانی برانگیخته است. اندوهی که تنها به فقدان یک فوتبالیست بزرگ محدود نمیشود بلکه یادآور خاموشی تدریجی نسلی است که زندگی خود را با آرمان عدالت، آزادی و رهایی گره زده بود.
برای بسیاری از فعالان قدیمی چپ، زندانیان سیاسی سابق، روشنفکران، دانشجویان و تبعیدیان پرویز قلیچخانی صرفاً یک ستاره ورزش نبود. او یکی از چهرههای کمنظیری بود که محبوبیت اجتماعی را با تعهد سیاسی و شرافت انسانی پیوند زد. انسانی که در اوج شهرت، از رنج مردم و سرنوشت جامعه خود فاصله نگرفت و سکوت را به بهای آسایش شخصی نپذیرفت.
قلیچخانی از دل نسلی برخاسته بود که سیاست را نه ابزار قدرت، بلکه شکلی از مسئولیت اخلاقی میدانست. نسلی که زندان، تبعید، سانسور و شکست را تجربه کرد اما همچنان رؤیای عدالت اجتماعی و آزادی انسان را با خود حمل میکرد. نام او برای بسیاری یادآور سالهایی است که مبارزه سیاسی با نوعی ایمان انسانی، همبستگی جمعی و امید به تغییر همراه بود. سالهایی که هنوز واژههایی چون «رفاقت»، «مردم» و «آزادی» معنایی عمیق و زیسته داشتند.
در حافظه جمعی چپ ایران پرویز قلیچخانی تنها یک ورزشکار محبوب نیست، او نماد پیوند میان مردمیبودن و ایستادگی است. چهرهای که توانست در میانه شهرت، فروتنی و وفاداری خود به فرودستان و آزادی را حفظ کند. به همین دلیل بسیاری از واکنشها به مرگ او بیش از آنکه سوگواری برای یک فرد باشند سوگواری برای نوعی اخلاق سیاسیاند. اخلاقی که امروز در فضای پرهیاهوی رسانهای و سیاستِ مبتنی بر منفعت فردی بیش از هر زمان دیگری کمیاب به نظر میرسد.
در بسیاری از پیامها و یادداشتهایی که پس از درگذشت او منتشر شد نوعی حس یتیمی تاریخی دیده میشود. گویی نسل بزرگی از مبارزان، روشنفکران و تبعیدیان یکی دیگر از چهرههای آشنای حافظه جمعی خود را از دست دادهاند. نسلی که شکست خورد، پراکنده شد، به تبعید رانده شد اما هرگز بهطور کامل از آرمان عدالت دست نکشید.
در این میان برخی از نسلهای جوانتر ممکن است نسبت به رمانتیزهکردن گذشته و فرهنگ قهرمانمحور چپ انتقاد داشته باشند، با این حال منتقدان نیز در مورد شخصیت قلیچخانی بر سر یک نکته توافق دارند. او تا پایان عمر شأن انسانی و استقلال اخلاقی خود را حفظ کرد و هرگز به ابتذال قدرت یا سوداگری سیاسی تن نداد.
شاید به همین دلیل است که مرگ پرویز قلیچخانی برای بسیاری از ایرانیان چپگرا و آزادیخواه، تنها پایان زندگی یک انسان نیست بلکه خاموششدن بخشی از حافظه تاریخی معاصر ایران است. حافظه نسلی که با همه شکستها، تبعیدها و زخمهایش هنوز یادآور امکان زیستن برای چیزی فراتر از منفعت شخصی است. برای عدالت، کرامت انسان و رؤیای جهانی انسانیتر.
امروز نام پرویز قلیچخانی در حافظه جمعی ایران، نه فقط بهعنوان کاپیتان فوتبال، بلکه بهعنوان یکی از فرزندان شریف و آرمانخواه این سرزمین باقی خواهد ماند. چهرهای که حتی در غربت و شکست وقار خود را حفظ کرد و به بخشی از تاریخ مبارزه و امید مردم ایران بدل شد.
مهرداد خامنهای
۲۴ می ۲۰۲۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11😢1
با بیقراری و عصبی بودنِ این روزها چه کنیم؟
رادیو فارسی بیبیسی
بهانهگیر شدهام و زود با خانوادهام دعوایم میشود. چگونه بر خود مسلط باشم؟
روزی صد بار از خودم میپرسم جنگ میشود یا نه؟ دستگیر میشوم یا نه؟ وقتی هیچ کنترلی بر اوضاع ندارم نداریم چطور میتوانم امنیت روانی خود را حفظ کنم؟
در یک مهمانی گفتوگو برسر کشتارهای اخیر و آینده ایران آنقدر بالا گرفت که نزدیک بود دعوا بشود. در شرایط دو قطبی موجود، چطور میتوانیم مدارا را تمرین کنیم؟
از یک طرف سوگ و از طرف دیگر نگرانی از حال بازداشتیها و ترس از حکم اعدام؛ در این شرایط چطور میتوان تاب آورد؟
وقتی تیراندازی شروع شد، من فرار کردم اما دختر خالهام کشته شد. عذاب وجدان مرا رها نمیکند. چه کنم؟
حسین کاجی، رواندرمانگر که دکترای فلسفه دارد، در برنامه ۳۷ درجه؛روان ما، به این سوالها پاسخ میدهد.
نسخه کامل این برنامه را از طریق لینک زیر می توانید در یوتیوب ببنید:
https://youtu.be/9o6wuBATzI0?si=gSiyvcyDWlqEgHMP
#فرهیختگان راهی به رهایی
روزی صد بار از خودم میپرسم جنگ میشود یا نه؟ دستگیر میشوم یا نه؟ وقتی هیچ کنترلی بر اوضاع ندارم نداریم چطور میتوانم امنیت روانی خود را حفظ کنم؟
در یک مهمانی گفتوگو برسر کشتارهای اخیر و آینده ایران آنقدر بالا گرفت که نزدیک بود دعوا بشود. در شرایط دو قطبی موجود، چطور میتوانیم مدارا را تمرین کنیم؟
از یک طرف سوگ و از طرف دیگر نگرانی از حال بازداشتیها و ترس از حکم اعدام؛ در این شرایط چطور میتوان تاب آورد؟
وقتی تیراندازی شروع شد، من فرار کردم اما دختر خالهام کشته شد. عذاب وجدان مرا رها نمیکند. چه کنم؟
حسین کاجی، رواندرمانگر که دکترای فلسفه دارد، در برنامه ۳۷ درجه؛روان ما، به این سوالها پاسخ میدهد.
نسخه کامل این برنامه را از طریق لینک زیر می توانید در یوتیوب ببنید:
https://youtu.be/9o6wuBATzI0?si=gSiyvcyDWlqEgHMP
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3
اگر چنین زبانی به زبان عادی تعامل با ایران تبدیل شود، هر مذاکرهای که بدون بازدارندگی معتبر آغاز شود، از پیش در وضعیت نابرابر شکل گرفته است. طرفی که بمب را بهعنوان ابزار پیامرسانی سیاسی نمایش میدهد، به شما نمیگوید «بیایید توافق کنیم»؛ میگوید «بفهمید که قدرت نهایی دست من است». در چنین شرایطی، مذاکره بدون اهرم، نه دیپلماسی، بلکه ورود به سازوکار مرحلهبندیشده فشار است.
امپراتوری نوین دقیقاً در همین نقطه از هژمونی لیبرال قدیم جدا میشود. هژمونی لیبرال برای اعمال قدرت نیاز به داستان داشت: حقوق بشر، صلح، امنیت، ثبات بازار، منع گسترش، جامعه بینالمللی. امپراتوری نوین داستان را کوتاه کرده است: بمب، تحریم، تسلیم، معامله. اگر قاعده به کار بیاید، از آن استفاده میکند؛ اگر مانع شود، کنار گذاشته میشود. اگر نهاد بینالمللی فشار را مشروع کند، مفید است؛ اگر قدرت آمریکا را محدود کند، بیربط است. این دیگر نظم قاعدهمحور نیست؛ نظم قاعدهگزین است، یعنی قاعده فقط وقتی معتبر است که به ابزار امپراتوری تبدیل شود.
در چنین جهانی، سیاستگذار ایرانی باید یک حقیقت را بفهمد: ادب دیپلماتیک، حقوق بینالملل، میانجیگری، و حتی افکار عمومی جهانی، تا زمانی ارزش دارند که پشت آنها اهرم بازدارنده باشد. بدون بازدارندگی، همه اینها به واژگانی زیبا بر کاغذی بیقدرت تبدیل میشوند. وقتی طرف مقابل با تصویر بمب سخن میگوید، پاسخ عقلانی الزاماً تهدید متقابل به جنگ نیست؛ اما پاسخ عقلانی قطعاً ورود بیچتر به مذاکره هم نیست.
این تصویر، در واقع، خلاصه تمام بحران ایران است. ایران با دولتی روبهرو نیست که صرفاً خواهان یک توافق بهتر باشد. با قدرتی روبهروست که میخواهد حق تهدید نهایی را برای خود حفظ کند و ایران را از حق پاسخ معتبر محروم نگه دارد. در این منطق، ایران باید برنامه هستهای، نفوذ منطقهای، اهرم انرژی، عمق راهبردی و حتی زبان عزت خود را واگذار کند، اما در برابر، فقط وعده بگیرد که شاید بمب روی سرش نیفتد.
حرف بنده این است که مسئله اصلی این نیست که ایران مذاکره کند یا نکند. مسئله این است که با چه موقعیتی مذاکره کند. مذاکره در سایه بمب، اگر بدون بازدارندگی باشد، مذاکره نیست؛ تمرین تسلیم است. اما مذاکره پس از ایجاد سیگنال هشدار معتبر، میتواند دوباره به دیپلماسی تبدیل شود. تفاوت این دو، تفاوت میان کشوری است که موضوع تنبیه است و کشوری که طرف معامله است.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
امپراتوری نوین دقیقاً در همین نقطه از هژمونی لیبرال قدیم جدا میشود. هژمونی لیبرال برای اعمال قدرت نیاز به داستان داشت: حقوق بشر، صلح، امنیت، ثبات بازار، منع گسترش، جامعه بینالمللی. امپراتوری نوین داستان را کوتاه کرده است: بمب، تحریم، تسلیم، معامله. اگر قاعده به کار بیاید، از آن استفاده میکند؛ اگر مانع شود، کنار گذاشته میشود. اگر نهاد بینالمللی فشار را مشروع کند، مفید است؛ اگر قدرت آمریکا را محدود کند، بیربط است. این دیگر نظم قاعدهمحور نیست؛ نظم قاعدهگزین است، یعنی قاعده فقط وقتی معتبر است که به ابزار امپراتوری تبدیل شود.
در چنین جهانی، سیاستگذار ایرانی باید یک حقیقت را بفهمد: ادب دیپلماتیک، حقوق بینالملل، میانجیگری، و حتی افکار عمومی جهانی، تا زمانی ارزش دارند که پشت آنها اهرم بازدارنده باشد. بدون بازدارندگی، همه اینها به واژگانی زیبا بر کاغذی بیقدرت تبدیل میشوند. وقتی طرف مقابل با تصویر بمب سخن میگوید، پاسخ عقلانی الزاماً تهدید متقابل به جنگ نیست؛ اما پاسخ عقلانی قطعاً ورود بیچتر به مذاکره هم نیست.
این تصویر، در واقع، خلاصه تمام بحران ایران است. ایران با دولتی روبهرو نیست که صرفاً خواهان یک توافق بهتر باشد. با قدرتی روبهروست که میخواهد حق تهدید نهایی را برای خود حفظ کند و ایران را از حق پاسخ معتبر محروم نگه دارد. در این منطق، ایران باید برنامه هستهای، نفوذ منطقهای، اهرم انرژی، عمق راهبردی و حتی زبان عزت خود را واگذار کند، اما در برابر، فقط وعده بگیرد که شاید بمب روی سرش نیفتد.
حرف بنده این است که مسئله اصلی این نیست که ایران مذاکره کند یا نکند. مسئله این است که با چه موقعیتی مذاکره کند. مذاکره در سایه بمب، اگر بدون بازدارندگی باشد، مذاکره نیست؛ تمرین تسلیم است. اما مذاکره پس از ایجاد سیگنال هشدار معتبر، میتواند دوباره به دیپلماسی تبدیل شود. تفاوت این دو، تفاوت میان کشوری است که موضوع تنبیه است و کشوری که طرف معامله است.
حسین قتیب
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍2👎1🔥1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
حسامالدین آشنا:
فیلترینگ سراسری امنیت نمیآورد، هزینه میآورد
برخی از مسئولان و غیرمسئولان گویا به هدف بلندمدت خود که بستن اینترنت در ایران بوده به واسطه جنگ رسیدهاند و حاضر نیستند دست بردارند / انتخاب
#فرهیختگان راهی به رهایی
فیلترینگ سراسری امنیت نمیآورد، هزینه میآورد
برخی از مسئولان و غیرمسئولان گویا به هدف بلندمدت خود که بستن اینترنت در ایران بوده به واسطه جنگ رسیدهاند و حاضر نیستند دست بردارند / انتخاب
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥3❤2
امروزه بهترين آدمها را دیوانه میدانند. دوره، دورهی بیمايگی و بلاتكليفی است همين و بس؛ ولی اصلا ارزش حرف زدن ندارد.
این روزگار، عصر طلایی بیمايگی و بیعاطفگی است؛ عصر اشتياق به جهل، بلاهت، بلاتكليفی. دوران درخشان كشمكش بر سر چيزهای حاضر و آماده! هيچكس فكر نمیكند. به ندرت كسی پيدا میشود كه انديشهای برای خودش ترسيم كند.
«جوان خام»
فیودور داستایفسکی
#فرهیختگان راهی به رهایی
این روزگار، عصر طلایی بیمايگی و بیعاطفگی است؛ عصر اشتياق به جهل، بلاهت، بلاتكليفی. دوران درخشان كشمكش بر سر چيزهای حاضر و آماده! هيچكس فكر نمیكند. به ندرت كسی پيدا میشود كه انديشهای برای خودش ترسيم كند.
«جوان خام»
فیودور داستایفسکی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4🔥2❤1
سوگ فقط اندوه رفتن دیگری نیست بلکه تجربه روبه رو شدن با این پرسش است که :
"وقتی تو نباشی، من که هستم؟"
سوگ گسستی در جهان_بودن ماست. جهانی که با دیگری تجربه می کردیم فرو می ریزد نه فقط بخاطر نبود دیگری، بلکه آن بخشی از خود که با او ساخته بودیم بی پناه می ماند. جهان آنطور که با حضور او می شناختیم دیگر وجود ندارد و ما همواره <جهان پیش از فقدان> را جستجو میکنیم.
مغز ما وقتی به کسی دل میبندیم فقط به حضورش عادت نمی کند بلکه کم کم او را در نقشه عصبی خودش جای می دهد. مدارها و شیارهای عصبی بازآرایی می شوند، تا او بخشی از من_زیستی شود...
و در سوگ، مغز طبق همان نقشه عصبی پیشین پیش بینی می کند: 《او هست فقط الان اینجا نیست.》تجربه فقدان این پیش بینی را دچار خطا میکند. جهان_مغز هنوز انتظار بازگشت او را دارد. و اینجا یک یادگیری دشوار طی می شود.. بازسازی جهان_مغز بر اساس غیبتی دائمی...
با نگاه پدیدارشناسانه_اگزیستانسیال این یادگیری صرفا یک فرایند شناختی نیست، بلکه تجربه ای وجودی است که کل تار و پود وجودمان را درگیر میکند.
و اینجا فرایند بازتعریف خود در غیبت دیگری ضرورت می یابد. اینکه غیبت او را به بخشی از بودن خود بدل کنیم. و در نهایت بازسازی جهانی که با غیبت دائمی او هنوز قابل زیستن باشد.
زیستن با حضورِ غایب؛
بودن در زمانه ی سوگ
حضورِ دیگری، گاه نه انتخابی عقلانی، بلکه گشودگیِ افق وجود است. من در تو، به خودم نزدیک میشوم. اما همین نزدیکی، خطرِ گم شدن را هم دارد. وقتی او میرود، نه فقط او، بلکه منی که با او ساخته شده بودم نیز ترک میشود. و اینجاست که سوگ، نه فقط برای دیگری، بلکه برای «خودِ از دسترفته» شکل میگیرد.
با این حال بخشی از دیگری در ما میماند؛ به شکل صدا، لمس، خنده یا حتی سکوتی خاص. این یادگار، معنایی است که از دیگری برای ما میماند و گاه معنای تازهای نیز از دل آن به ما میبخشد.
دیگری، گاه نه در هیبت باشکوهِ حضور مستقیم، که در فروتنیِ شیئی کوچک و در پیشپاافتادگیِ مکانی روزمره رسوب میکند؛ چنانکه فنجان نیمهلبی یا صندلیِ کنار پنجره، بهجای آنکه صرفاً شیئی بیجان باشند، بدل به پارهای از زمانِ مشترک میشوند. این اشیا، حامل کیفیتی از بودناند که از بُعد مادیشان فراتر میرود؛ کیفیتی که با یک نگاه یا لمس، از نو گشوده میشود. در این گشودگی، نه فقط یاد دیگری، بلکه نحوی از بودنِ ما با او، از ژرفای فراموشی برمیخیزد؛ و همین است که گاه یک تماس ساده، دروازه بازگشتِ تمام یک جهان میگردد.
با این همه، این بازگشت دوپهلوست؛ زیرا در احضار دیگری، خویشتنی نیز بر ما مکشوف میشود که در غیاب او یا به خواب رفته یا به حاشیه رانده شده است. سوگ، در همین نقطه رخ میدهد: جایی که با تهیشدنِ «خود-با-دیگری» روبهرو میشویم و ناچاریم با ردی زندگی کنیم که دیگر هرگز به تمامی پُر نخواهد شد. با این حال، همین ردّ خاموش، خود بدل به جزئی از هستی ما میشود؛ حضوری بیپیکر اما زنده، که در بوی چرمِ صندلی، در نورِ غروب، یا در سکوت خیابانی خالی، همچنان نفس میکشد.
شاید همین ردها، راهی برای بازآفرینی ما بگشایند؛ نه به معنای پر کردن جای خالی دیگری، بلکه بهمثابه امکانی برای زایش معنایی نو از دل فقدان. در این بازآفرینی، ما میآموزیم که با حضوری غایب زیست کنیم؛ حضوری که هرچند به گذشته تعلق دارد، میتواند همچون نوری کمرمق، افق پیشِ رو را نیز روشن کند.
در سوگ، «گذشتن» تعبیری فریبنده است. ما نه از دیگری میگذریم و نه از خویشتنی که با او ساختهایم، بلکه میآموزیم با حضورِ غایب او زندگی کنیم. آنچه رفته است، همچنان در صداها، لمسها و خلأها باقی میماند؛ و این ماندگاری، نه مانع، که مادهٔ خام هویتی نوین میشود. زمان، نه زخم را میبندد و نه بار را سبک میسازد؛ تنها ما را دگرگون میکند تا توانِ حمل این بار را بیابیم.
اما چگونه میتوان با آنچه نیست، اما هنوز هست، زیست؟ شاید با پذیرش این حقیقت که فقدان، خود شکلی از حضور است؛ حضوری که نه در هیأت لمس و نگاه، بلکه در تار و پود خاطره و معنا تنیده شده است. بهجای زدودن جای پای دیگری، میآموزیم بر همان ردّ پا گام برداریم، اما اینبار به تنهایی. هر قدم، گفتوگویی خاموش با گذشته است؛ و شاید همین است که بهجای عبور از سوگ، ما را به راهرفتن در درون آن فرامیخواند.
کانال کنج دنج
#فرهیختگان راهی به رهایی
"وقتی تو نباشی، من که هستم؟"
سوگ گسستی در جهان_بودن ماست. جهانی که با دیگری تجربه می کردیم فرو می ریزد نه فقط بخاطر نبود دیگری، بلکه آن بخشی از خود که با او ساخته بودیم بی پناه می ماند. جهان آنطور که با حضور او می شناختیم دیگر وجود ندارد و ما همواره <جهان پیش از فقدان> را جستجو میکنیم.
مغز ما وقتی به کسی دل میبندیم فقط به حضورش عادت نمی کند بلکه کم کم او را در نقشه عصبی خودش جای می دهد. مدارها و شیارهای عصبی بازآرایی می شوند، تا او بخشی از من_زیستی شود...
و در سوگ، مغز طبق همان نقشه عصبی پیشین پیش بینی می کند: 《او هست فقط الان اینجا نیست.》تجربه فقدان این پیش بینی را دچار خطا میکند. جهان_مغز هنوز انتظار بازگشت او را دارد. و اینجا یک یادگیری دشوار طی می شود.. بازسازی جهان_مغز بر اساس غیبتی دائمی...
با نگاه پدیدارشناسانه_اگزیستانسیال این یادگیری صرفا یک فرایند شناختی نیست، بلکه تجربه ای وجودی است که کل تار و پود وجودمان را درگیر میکند.
و اینجا فرایند بازتعریف خود در غیبت دیگری ضرورت می یابد. اینکه غیبت او را به بخشی از بودن خود بدل کنیم. و در نهایت بازسازی جهانی که با غیبت دائمی او هنوز قابل زیستن باشد.
زیستن با حضورِ غایب؛
بودن در زمانه ی سوگ
حضورِ دیگری، گاه نه انتخابی عقلانی، بلکه گشودگیِ افق وجود است. من در تو، به خودم نزدیک میشوم. اما همین نزدیکی، خطرِ گم شدن را هم دارد. وقتی او میرود، نه فقط او، بلکه منی که با او ساخته شده بودم نیز ترک میشود. و اینجاست که سوگ، نه فقط برای دیگری، بلکه برای «خودِ از دسترفته» شکل میگیرد.
با این حال بخشی از دیگری در ما میماند؛ به شکل صدا، لمس، خنده یا حتی سکوتی خاص. این یادگار، معنایی است که از دیگری برای ما میماند و گاه معنای تازهای نیز از دل آن به ما میبخشد.
دیگری، گاه نه در هیبت باشکوهِ حضور مستقیم، که در فروتنیِ شیئی کوچک و در پیشپاافتادگیِ مکانی روزمره رسوب میکند؛ چنانکه فنجان نیمهلبی یا صندلیِ کنار پنجره، بهجای آنکه صرفاً شیئی بیجان باشند، بدل به پارهای از زمانِ مشترک میشوند. این اشیا، حامل کیفیتی از بودناند که از بُعد مادیشان فراتر میرود؛ کیفیتی که با یک نگاه یا لمس، از نو گشوده میشود. در این گشودگی، نه فقط یاد دیگری، بلکه نحوی از بودنِ ما با او، از ژرفای فراموشی برمیخیزد؛ و همین است که گاه یک تماس ساده، دروازه بازگشتِ تمام یک جهان میگردد.
با این همه، این بازگشت دوپهلوست؛ زیرا در احضار دیگری، خویشتنی نیز بر ما مکشوف میشود که در غیاب او یا به خواب رفته یا به حاشیه رانده شده است. سوگ، در همین نقطه رخ میدهد: جایی که با تهیشدنِ «خود-با-دیگری» روبهرو میشویم و ناچاریم با ردی زندگی کنیم که دیگر هرگز به تمامی پُر نخواهد شد. با این حال، همین ردّ خاموش، خود بدل به جزئی از هستی ما میشود؛ حضوری بیپیکر اما زنده، که در بوی چرمِ صندلی، در نورِ غروب، یا در سکوت خیابانی خالی، همچنان نفس میکشد.
شاید همین ردها، راهی برای بازآفرینی ما بگشایند؛ نه به معنای پر کردن جای خالی دیگری، بلکه بهمثابه امکانی برای زایش معنایی نو از دل فقدان. در این بازآفرینی، ما میآموزیم که با حضوری غایب زیست کنیم؛ حضوری که هرچند به گذشته تعلق دارد، میتواند همچون نوری کمرمق، افق پیشِ رو را نیز روشن کند.
در سوگ، «گذشتن» تعبیری فریبنده است. ما نه از دیگری میگذریم و نه از خویشتنی که با او ساختهایم، بلکه میآموزیم با حضورِ غایب او زندگی کنیم. آنچه رفته است، همچنان در صداها، لمسها و خلأها باقی میماند؛ و این ماندگاری، نه مانع، که مادهٔ خام هویتی نوین میشود. زمان، نه زخم را میبندد و نه بار را سبک میسازد؛ تنها ما را دگرگون میکند تا توانِ حمل این بار را بیابیم.
اما چگونه میتوان با آنچه نیست، اما هنوز هست، زیست؟ شاید با پذیرش این حقیقت که فقدان، خود شکلی از حضور است؛ حضوری که نه در هیأت لمس و نگاه، بلکه در تار و پود خاطره و معنا تنیده شده است. بهجای زدودن جای پای دیگری، میآموزیم بر همان ردّ پا گام برداریم، اما اینبار به تنهایی. هر قدم، گفتوگویی خاموش با گذشته است؛ و شاید همین است که بهجای عبور از سوگ، ما را به راهرفتن در درون آن فرامیخواند.
کانال کنج دنج
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8
دادگاه نوشته مالکیت زنان بر موتورسیکلت «عرفاً قابل پذیرش نیست».
دقت کنید: نگفته رانندگی (که محل مناقشه است)؛ گفته مالکیت.
مالکیت زن بر مال منقول، هم شرعی است، هم قانونی، هم عرفی.
غیرقابلپذیرش، این رأی و این نگاه تبعیضآمیز و ضد زن است.
مهدی کوهیان
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
دقت کنید: نگفته رانندگی (که محل مناقشه است)؛ گفته مالکیت.
مالکیت زن بر مال منقول، هم شرعی است، هم قانونی، هم عرفی.
غیرقابلپذیرش، این رأی و این نگاه تبعیضآمیز و ضد زن است.
مهدی کوهیان
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥6❤1
مکس بلومنتال
املی شریدر، مهره اطلاعاتی اسرائیل، اعلام کرده که اسرائیل در هرگونه توافقی که ترامپ با ایران منعقد کند، خرابکاری خواهد کرد.
در واقع، اسرائیل اجازه نخواهد داد صلح برقرار شود.
لیندسی گراهام اشاره کرده که برای از هم پاشیدن این توافق، درگیریها در لبنان [و عراق] تشدید خواهد شد.
املی شریدر
درست است. اسرائیل این را تحمل نخواهد کرد.
لیندسی گراهام
اگر در منطقه اینگونه برداشت شود که توافق با ایران به این رژیم اجازه میدهد پابرجا بماند و به مرور زمان قدرتمندتر شود، ما بر آتش درگیریها در لبنان و عراق بنزین خواهیم ریخت.
https://x.com/i/status/2058324540392907101
منبع
https://x.com/i/status/2058511033363255799
#فرهیختگان راهی به رهایی
املی شریدر، مهره اطلاعاتی اسرائیل، اعلام کرده که اسرائیل در هرگونه توافقی که ترامپ با ایران منعقد کند، خرابکاری خواهد کرد.
در واقع، اسرائیل اجازه نخواهد داد صلح برقرار شود.
لیندسی گراهام اشاره کرده که برای از هم پاشیدن این توافق، درگیریها در لبنان [و عراق] تشدید خواهد شد.
املی شریدر
درست است. اسرائیل این را تحمل نخواهد کرد.
لیندسی گراهام
اگر در منطقه اینگونه برداشت شود که توافق با ایران به این رژیم اجازه میدهد پابرجا بماند و به مرور زمان قدرتمندتر شود، ما بر آتش درگیریها در لبنان و عراق بنزین خواهیم ریخت.
https://x.com/i/status/2058324540392907101
منبع
https://x.com/i/status/2058511033363255799
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3🤬2
چه توافقی، چه کشکی؟
دو روز است اخبار توافق احتمالی اسلام ابادی ایران و آمریکا در سراسر جهان پیچیده است؛ بله، بعید نیست که حتی به زودی جزییات آن اعلام شود. ولی چنین توافقی بیش از آن که یک ازدواج یا پیوند پایدار باشد، یک طلاق کنترل شده است. به عبارت دیگر، هدف آن مدیریت تنش است تا حل تنش. ایران و آمریکا در پی ایجاد فضایی برای تنفس هستند، ولی هر دو اگاهند که مناقشات ژئوپلتیک همچنان مانند استخوان در گلو باقی می مانند. تاریخ ویتنام با بیش از ۸۷ اتش بس ثابت کرد که اتش بس بدون صلح پایدار، تنها فرصتی برای لیسیدن زخم ها و آماده شدن برای وارد کردن ضربات کاری بعدی است.
۱- نبود شرایط ساختاری
در ساختار سیاسی ایالات متحده، هر معاهده صلحی باید به تایید دو سوم سنا برسد. هر توافقی که این فاز را طی نکند، تنها یک توافق اجرایی است که تنها با امضای رییس جمهور بعدی قابل ابطال است. آمریکای ترامپیزه شده هرگز چنین تضمین بلندمدتی به ایران نمی دهد و تهران نیز نمی تواند روی امضایی حساب کند که اعتبارش با یک انتخابات جابجا می شود.
۲- نقش دیگر بازیگران
اسراییل و دیگر بازیگران منطقه ای، هرگونه توافقی را که شامل محدودسازی قطعی توان پهپادی، موشکی و هسته ای ایران نباشد، ناقص می پندارند. این بازیگران ممکن است با اقدامات تقابلی چون ترور یا عملیات خرابکارانه، توافق را در نطفه خفه کنند. از سوی دیگر، واشینگتن خواهان عقب نشینی ایران از نفوذ منطقه ای است، در حالی که تهران آن را عمق از استراتژیک و غیرقابل مذاکره می داند.
۳- مخالفت های داخلی
جریان های پرنفوذ در واشینگتن هرگونه کاهش فشار بر تهران را در حکم باج دهی پنداشته و اماده اند با ابزارهای قانونی جلوی گشایش های مالی را بگیرند. در مقابل، جریان های قدرتمند در تهران نیز با هرگونه عقب نشینی در برابر آمریکا مخالف بوده و آن را مقدمه ای برای تغییر رفتار نظام دانسته و به دیده شک می نگرند.
۴- هراس از نداشتن اهرم فشار
جمهوری اسلامی نگران است که با کاهش ذخایر غنی سازی شده، سنگین ترین اهرم فشار خود برای لغو تحریم ها را از دست بدهد، بی آن که تضمینی برای بقای اقتصادی و ثبات سیاسی داشته باشد. در واقع، نقد دادن در برابر نسیه گرفتن، ریسکی است که تهران به راحتی زیر بار آن نخواهد رفت.
۵- متغیر چین-روسیه
ایالات متحده نمی خواهد در جهانی که به سرعت به سمت بلوک بندی پیش می رود، زیر بار توافقی دائمی برود که به تقویت جایگاه چین در خلیج فارس بینجامد. با نزدیکی استراتژیک ایران به محور چین-روسیه، پرونده ایران دیگر یک موضوع دوجانبه نیست، بلکه بخشی از شطرنم قدرت های بزرگ محسوب می شود که واشینگتن تمایلی به واگذاری امتیاز در آن ندارد.
۶- نبود اعتماد
فرای بندهای قانونی، آن چیزی که غایب بزرگ این صحنه است، اطمینان و اعتماد است. طرفین حتی بر سر تعاریف اولیه واژگانی چون ثبات و امنیت نیز توافق ندارند. وقتی طرفین یکدیگر را به عنوان تهدید وجودی تعریف می کنند، هر توافقی تنها یک وقفه تاکتیکی برای بازسازی قواست، نه تفاهمی بر سر اصول مشترک.
۷- کاسبان تنش سیاسی
در هر دو سو، ذینفعانی وجود دارند که از وضعیت نه جنگ و نه صلح سود می برند. در سایه تحریم و انسداد، ساختارهای اقتصادی خاصی شکل گرفته اند که در صورت عادی سازی روابط، موجودیتشان به خطر می افتد. این کاسبان تنش در هر دو پایتخت، مانند ترمزی در برابر هرگونه گشایش واقعی عمل می کنند.
ختم کلام
در نهایت باید گفت آنچه امروز به عنوان توافق از آن یاد می شود، نه یک سند صلح، بلکه نقشه راهی برای گونه از همزیستی دشمنانه است. ایران و آمریکا در حال تمرین برای مدیریت فروپاشی روابط هستند، نه بازسازی آن. این توافق اگر هم اجرایی شود، تنها حکم یک مسکن قوی برای بیماری را دارد که به جراحی ریشه ای نیاز دارد؛ جراحی ای که هیچ کدام از طرفین فعلا نه جرات انجامش را دارند و نه ابزارش را. بنابراین، نباید پشت واژه های دیپلماتیک به دنبال معجزه گشت؛ این صرفا وقفه ای است پیش از طوفان بعدی.
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان روزن آگاهی
دو روز است اخبار توافق احتمالی اسلام ابادی ایران و آمریکا در سراسر جهان پیچیده است؛ بله، بعید نیست که حتی به زودی جزییات آن اعلام شود. ولی چنین توافقی بیش از آن که یک ازدواج یا پیوند پایدار باشد، یک طلاق کنترل شده است. به عبارت دیگر، هدف آن مدیریت تنش است تا حل تنش. ایران و آمریکا در پی ایجاد فضایی برای تنفس هستند، ولی هر دو اگاهند که مناقشات ژئوپلتیک همچنان مانند استخوان در گلو باقی می مانند. تاریخ ویتنام با بیش از ۸۷ اتش بس ثابت کرد که اتش بس بدون صلح پایدار، تنها فرصتی برای لیسیدن زخم ها و آماده شدن برای وارد کردن ضربات کاری بعدی است.
۱- نبود شرایط ساختاری
در ساختار سیاسی ایالات متحده، هر معاهده صلحی باید به تایید دو سوم سنا برسد. هر توافقی که این فاز را طی نکند، تنها یک توافق اجرایی است که تنها با امضای رییس جمهور بعدی قابل ابطال است. آمریکای ترامپیزه شده هرگز چنین تضمین بلندمدتی به ایران نمی دهد و تهران نیز نمی تواند روی امضایی حساب کند که اعتبارش با یک انتخابات جابجا می شود.
۲- نقش دیگر بازیگران
اسراییل و دیگر بازیگران منطقه ای، هرگونه توافقی را که شامل محدودسازی قطعی توان پهپادی، موشکی و هسته ای ایران نباشد، ناقص می پندارند. این بازیگران ممکن است با اقدامات تقابلی چون ترور یا عملیات خرابکارانه، توافق را در نطفه خفه کنند. از سوی دیگر، واشینگتن خواهان عقب نشینی ایران از نفوذ منطقه ای است، در حالی که تهران آن را عمق از استراتژیک و غیرقابل مذاکره می داند.
۳- مخالفت های داخلی
جریان های پرنفوذ در واشینگتن هرگونه کاهش فشار بر تهران را در حکم باج دهی پنداشته و اماده اند با ابزارهای قانونی جلوی گشایش های مالی را بگیرند. در مقابل، جریان های قدرتمند در تهران نیز با هرگونه عقب نشینی در برابر آمریکا مخالف بوده و آن را مقدمه ای برای تغییر رفتار نظام دانسته و به دیده شک می نگرند.
۴- هراس از نداشتن اهرم فشار
جمهوری اسلامی نگران است که با کاهش ذخایر غنی سازی شده، سنگین ترین اهرم فشار خود برای لغو تحریم ها را از دست بدهد، بی آن که تضمینی برای بقای اقتصادی و ثبات سیاسی داشته باشد. در واقع، نقد دادن در برابر نسیه گرفتن، ریسکی است که تهران به راحتی زیر بار آن نخواهد رفت.
۵- متغیر چین-روسیه
ایالات متحده نمی خواهد در جهانی که به سرعت به سمت بلوک بندی پیش می رود، زیر بار توافقی دائمی برود که به تقویت جایگاه چین در خلیج فارس بینجامد. با نزدیکی استراتژیک ایران به محور چین-روسیه، پرونده ایران دیگر یک موضوع دوجانبه نیست، بلکه بخشی از شطرنم قدرت های بزرگ محسوب می شود که واشینگتن تمایلی به واگذاری امتیاز در آن ندارد.
۶- نبود اعتماد
فرای بندهای قانونی، آن چیزی که غایب بزرگ این صحنه است، اطمینان و اعتماد است. طرفین حتی بر سر تعاریف اولیه واژگانی چون ثبات و امنیت نیز توافق ندارند. وقتی طرفین یکدیگر را به عنوان تهدید وجودی تعریف می کنند، هر توافقی تنها یک وقفه تاکتیکی برای بازسازی قواست، نه تفاهمی بر سر اصول مشترک.
۷- کاسبان تنش سیاسی
در هر دو سو، ذینفعانی وجود دارند که از وضعیت نه جنگ و نه صلح سود می برند. در سایه تحریم و انسداد، ساختارهای اقتصادی خاصی شکل گرفته اند که در صورت عادی سازی روابط، موجودیتشان به خطر می افتد. این کاسبان تنش در هر دو پایتخت، مانند ترمزی در برابر هرگونه گشایش واقعی عمل می کنند.
ختم کلام
در نهایت باید گفت آنچه امروز به عنوان توافق از آن یاد می شود، نه یک سند صلح، بلکه نقشه راهی برای گونه از همزیستی دشمنانه است. ایران و آمریکا در حال تمرین برای مدیریت فروپاشی روابط هستند، نه بازسازی آن. این توافق اگر هم اجرایی شود، تنها حکم یک مسکن قوی برای بیماری را دارد که به جراحی ریشه ای نیاز دارد؛ جراحی ای که هیچ کدام از طرفین فعلا نه جرات انجامش را دارند و نه ابزارش را. بنابراین، نباید پشت واژه های دیپلماتیک به دنبال معجزه گشت؛ این صرفا وقفه ای است پیش از طوفان بعدی.
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3