عدم نیاز به قانونگذاری درباره تنگه هرمز
نیازی به هیچ قانونگذاری جدیدی در مورد تنگه هرمز وجود ندارد ، نظام حقوقی ایران هم از جهت حقوق و تعهدات بین المللی ایران و هم از جهت حقوق داخلی روشن است ، از منظر حقوق بین الملل ، حقوق و تعهدات ایران نسبت به تنگه هرمز باتوجه به عرف بین المللی و امضا کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها توسط ایران و عدم تصویب این کنوانسیون و بیانیه تفسیری که ایران در زمان امضای کنوانسیون صادر کرد ، مشخص می گردد براین اساس ایران به عبور بی ضرر کشتی های دوست از تنگه متعهد است ولی عبور ترانزیت را نپذیرفته است هم چنین بخش شمالی تنگه جزیی از دربای سرزمینی ایران است
، از منظر حقوق داخلی نیز حقوق و تعهدات ایران در تنگه به جهت وجود قانون مناطق دریایی جمهوری اسلامی ایران در خلیج فارس و دریای عمان مصوب ۱۳۷۲ مشخص و روشن است ، در چنین شرایطی وزارت خارجه از ابزارهای لازم برای دفاع از حقوق ایران در تنگه هرمز بهره مند است و هرگونه قانونگذاری بیشتر درباره تنگه غیر ضروری بوده و فقط کار را برای وزارت خارجه خودمان سخت تر می کند .
بهمنی قاجار
#فرهیختگان راهی به رهایی
نیازی به هیچ قانونگذاری جدیدی در مورد تنگه هرمز وجود ندارد ، نظام حقوقی ایران هم از جهت حقوق و تعهدات بین المللی ایران و هم از جهت حقوق داخلی روشن است ، از منظر حقوق بین الملل ، حقوق و تعهدات ایران نسبت به تنگه هرمز باتوجه به عرف بین المللی و امضا کنوانسیون ۱۹۸۲ حقوق دریاها توسط ایران و عدم تصویب این کنوانسیون و بیانیه تفسیری که ایران در زمان امضای کنوانسیون صادر کرد ، مشخص می گردد براین اساس ایران به عبور بی ضرر کشتی های دوست از تنگه متعهد است ولی عبور ترانزیت را نپذیرفته است هم چنین بخش شمالی تنگه جزیی از دربای سرزمینی ایران است
، از منظر حقوق داخلی نیز حقوق و تعهدات ایران در تنگه به جهت وجود قانون مناطق دریایی جمهوری اسلامی ایران در خلیج فارس و دریای عمان مصوب ۱۳۷۲ مشخص و روشن است ، در چنین شرایطی وزارت خارجه از ابزارهای لازم برای دفاع از حقوق ایران در تنگه هرمز بهره مند است و هرگونه قانونگذاری بیشتر درباره تنگه غیر ضروری بوده و فقط کار را برای وزارت خارجه خودمان سخت تر می کند .
بهمنی قاجار
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6🤔1
ادگار مورن( ۱۹۲۱ - ۲۰۲۶)، فیلسوف، جامعهشناس و متفکر نامدار فرانسوی، در ۲۹ مه ۲۰۲۶ ( ۸ خرداد ۱۴۰۵) و در ۱۰۴ سالگی درگذشت. صباح ابوالسلام، همسر او، در گفتوگو با روزنامه لوموند خبر داد که مورن روز جمعه، ۲۹ مه، در پاریس چشم از جهان فروبست. با درگذشت او، یکی از تأثیرگذارترین چهرههای اندیشه معاصر و نظریهپردازان پیچیدگی از میان ما رفت.
مهمترین اثر ادگار مورن کتاب شش جلدی «روش»است با این عناوین:
۱- سرمشق گمشده ( مقدمهی کتاب روش)
۱- روش (جلد اول) طبیعت طبیعت
۳- روش(جلد دوم) زندگیِ زندگی
۴ - روش (جلد سوم) شناختِ شناخت
۵- روش (جلد چهارم ) اندیشهها
۶- روش (جلد پنجم) انسانیتِ انسانیت (هویت انسانی)
۷- روش (جلد ششم) اخلاق پیچیده.
علی اسدی (۱۳۱۴ - ۱۳۷۰) از دانش آموختگان رشته.ی جامعهشناسی دانشگاه سوربن، سالهای قبل از انقلاب اسلامی به مدت ۹ سال مدیر مرکز سنجش افکار و تحقیقات اجتماعی صدا و سیما بود. بعد از انقلاب هم چهار سال مدیریت پژوهشکدهی علوم ارتباطی و توسعه ایران را به عهده داشت. در دههی شصت شمسی ترجمهی شش جلدی «روش» ادگار مورن را آغاز کرد. البته تا سال ۱۳۷۰ تنها سه جلد آن به زبان فرانسه انتشار یافته و دو جلد زیر چاپ بود. جلد ششم را هم مورن هنوز ننوشته بود. دکتر اسدی تا سال ۱۳۷۰ - همان سالی که در گذشت - کتابهای سرمشق گمشده: طبیعت بشر( مقدمه شش جلدی روش)، جلد اول روش: طبیعت طبیعت و جلد سوم روش: شناخت شناخت را کاملا ترجمه کرده بود اما مرگ نابه هنگام او سبب شد تا نتواند ترجمه ی جلد دوم روش: زندگی زندگی را کامل کند. بنابراین جلد دوم روش هرگز چاپ نشد. سرمشق گمشده در سال ۱۳۷۰ منتشر شد و جلدهای یک و سه روش در سال ۱۳۷۴.
جلدهای چهارم و ششم روش هم هنوز به فارسی ترجمه نشده است. اما جلد پنجم روش در سال ۱۳۸۲ با عنوان «انسانیت انسانیت: هویت انسانی توسط امیر نیکپی و فائزه محمدی به فارسی ترجمه شده و از سوی نشر قصیدهسرا انتشار یافته است.
سینا جهاندیده
#فرهیختگان راهی به رهایی
مهمترین اثر ادگار مورن کتاب شش جلدی «روش»است با این عناوین:
۱- سرمشق گمشده ( مقدمهی کتاب روش)
۱- روش (جلد اول) طبیعت طبیعت
۳- روش(جلد دوم) زندگیِ زندگی
۴ - روش (جلد سوم) شناختِ شناخت
۵- روش (جلد چهارم ) اندیشهها
۶- روش (جلد پنجم) انسانیتِ انسانیت (هویت انسانی)
۷- روش (جلد ششم) اخلاق پیچیده.
علی اسدی (۱۳۱۴ - ۱۳۷۰) از دانش آموختگان رشته.ی جامعهشناسی دانشگاه سوربن، سالهای قبل از انقلاب اسلامی به مدت ۹ سال مدیر مرکز سنجش افکار و تحقیقات اجتماعی صدا و سیما بود. بعد از انقلاب هم چهار سال مدیریت پژوهشکدهی علوم ارتباطی و توسعه ایران را به عهده داشت. در دههی شصت شمسی ترجمهی شش جلدی «روش» ادگار مورن را آغاز کرد. البته تا سال ۱۳۷۰ تنها سه جلد آن به زبان فرانسه انتشار یافته و دو جلد زیر چاپ بود. جلد ششم را هم مورن هنوز ننوشته بود. دکتر اسدی تا سال ۱۳۷۰ - همان سالی که در گذشت - کتابهای سرمشق گمشده: طبیعت بشر( مقدمه شش جلدی روش)، جلد اول روش: طبیعت طبیعت و جلد سوم روش: شناخت شناخت را کاملا ترجمه کرده بود اما مرگ نابه هنگام او سبب شد تا نتواند ترجمه ی جلد دوم روش: زندگی زندگی را کامل کند. بنابراین جلد دوم روش هرگز چاپ نشد. سرمشق گمشده در سال ۱۳۷۰ منتشر شد و جلدهای یک و سه روش در سال ۱۳۷۴.
جلدهای چهارم و ششم روش هم هنوز به فارسی ترجمه نشده است. اما جلد پنجم روش در سال ۱۳۸۲ با عنوان «انسانیت انسانیت: هویت انسانی توسط امیر نیکپی و فائزه محمدی به فارسی ترجمه شده و از سوی نشر قصیدهسرا انتشار یافته است.
سینا جهاندیده
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2🕊1
گفتوگوی رضا علیجانی
با ایران وایر(بخش اول)
این یک سال با این حجم از خشونت و مصیبت، به خاطر کشتار دی و دو جنگ تحمیلی به ملت ایران، به من سختتر از سال ۶۷ گذشت.
به این حجم از خشونت و مصیبت باید حس غربت را هم اضافه کنم؛ حس اینکه من در آن رنج و مصیبت سهیم نیستم.
در غربت بیشتر از داخل «حس استیصال» به فرد دست میدهد، اینکه آدم دستش کوتاه است و هیچ کاری نمیتواند بکند؛ هم در دی ماه و هم در جنگ، به ویژه وقتی مطرح شد که میخواهند زیرساختها را بزنند، این حس در من بیشتر از قبل بود؛ احساس کسی را داشتم که دست و پایش را بستهاند و میخواهند خانهاش را آتش بزنند.
در این زمان بیشتر از قبل فکر میکردم که چرا قلدرهای فاسد حاکم بر کشور من...
برای فهم اینکه این جنگ چه ضربه مهمی به جامعه مدنی و سیاسی مخالف در ایران زده نیاز به تحلیلهای عمیق نیست...
البته من معتقد نیستم که ما دچار انقطاع خواهیم شد؛ آگاهی بالای همگانی، شجاعت و بیباکی نسل جدید و ابزارهای ارتباطی مدرن مانع انقطاع خواهند شد و با پایان فضای جنگی دوباره خیابان به دست معترضان مختلف خواهد افتاد.
من سال ۶۷ در زندان شاهد رفتن و برنگشتن اکثر همبندیهایم بودم. آن موقع هم جوانتر بودم و هم شاید سر پرشورتری نسبت به الان داشتم. و مهمتر اینکه در «متن حادثه» بودم. آدمی وقتی در متن حادثه باشد، شاید تحمل سختی برایش راحتتر باشد تا اینکه دور از صحنه باشد.
خانواده من همه غیرسیاسی هستند، در کشتار دی ماه علاوه بر شوکی که از دیدن آن حجم از کیسههای سیاه در کهریزک داشتم، در میان آن تصاویر و در یکی از آن کیسه های سیاه عکسی را دیدم که...
در جنگ اخیر چهل روزه هم اتفاق مشابهی افتاد. یکی از ...
در این دوران بیشتر از قبل فکر میکردم که چرا قلدرهای فاسد حاکم بر کشور من بدون هیچ توجه و دلسوزیای نسبت به ساکنان این خانه و خود این خانه با قلدرهای بزرگتر از خودشان در افتادهاند.
حاکمان ج.ا بدون هیچ عاطفهای نسبت نه به مردم و نه به زیرساختهای این سرزمین کهن که با خون دل فراهم شده، همچنان با لجبازی دارند به ماجراجوییشان ادامه میدهند و میگویند «بچرخ تا بچرخیم»، بدون اینکه ساکنان این کشور اصلا راضی به این کار باشند؛ قلدر بزرگتر هم میگوید میزنم و همهجا را ویران میکنم و به عصر حجر برمیگردانم تا از بالای مملکتتان دود بلند شود. اینها هم ککشان نمیگزد. انسان در این وضعیت فکر میکند بین دو سنگ آسیاب سنگین گیر افتاده و هیچ کاری هم از دستش برنمیآید.
قبل از جنگ دوازده روزه مثلا بازنشستهها مرتب در خیابان بودند و اعتراض میکردند. آنها چون دیگر خطر اخراج تهدیدشان نمیکند علاوه بر مطالبات صنفی تندترین شعارهای سیاسی را هم میدادند. اما در جنگ همگی خانهنشین شدند. بقیه هم همینطور. بعد از جنگ دوازده روزه، خیابان خلوت شد و این به خوبی نشان میدهد که چگونه جنگ و فضای جنگی به ضرر جامعه مدنی است.
در دهه شصت اینها با سرکوب و به خصوص کشتار تابستان 67 که نوعی نسلکشی الیت ایرانی بود و من نامش را هولوکاست ایرانی گذاشتهام توانستند دهانهای جامعه را برای ده، پانزده سال ببندند.
همچنین؛ در جنگ نیروی سرکوب فعالتر میشود. در کشتار دیماه پارسال دیدیم که این سرکوب خونین، برخلاف دهه شصت نتوانست دهانهای جامعه را ببندد و حتی بعد از انتشار آن تصاویر وحشتناک، آرامستانها سرشار از اعتراض و آئینهای سوگ ابداعی و رقص -سوگها و برگزاری مراسم یادبود و حتی سالگرد تولد جانباختگان بود. دانشگاهها هم تازه اعتراضاتشان داشت اوج میگرفت که جنگ پیش آمد و همه جا آرام شد و خیابان در تسخیر جریانی در آمد که قبلا بدنام و سرافکنده بود.
بعد از جنگ حکومت راحتتر از قبل زنجیره اعدام راه انداخته و دوباره جو دست کسانی افتاده که در سوریه تمرین آدمکشی کرده بودند و در دی ماه همان قساوت را در خیاباهای ایران تکرار کردند.
بنا به تجاربی که در ارتباط با جنبش دانشجویی دارم قبلا اینطور بود که اگر یک نسل(یعنی یک دوره چهار تا شش ساله که یک سری از دانشجوها فارغ التحصیل بشوند و از دانشگاه بروند و نسل جدیدی بیاید)، شاهد مستقیم یک سرکوب مثل 18 تیر بود برای استمرار مجدد جنبش دانشجویی لازم بود آن نسلی که سرکوب شده برود و نسل جدیدی بیاید که خودش مستقیما سرکوب را ندیده و فقط روایتهایش را خوانده یا شنیده است. معمولا این نسل جدید باعث استمرار جنبش میشد. اما حالا در مقیاس بزرگترِ ایران، این نسل مرتب و بیوقفه دارد بازتولید میشود، بدون اینکه انقطاعی صورت بگیرد.
آتش جنگ روی پدیدههای اعتراضی خاکستر میریزد. اما دوباره با اولین نسیمهایی که بعد از جنگ بوزد آن آتشها از زیر خاکستر بیرون میآیند. مشکلات معیشتی و گرانی وحشتناک میتواند اولین نسیم باشد.
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/850
#فرهیختگان راهی به رهایی
با ایران وایر(بخش اول)
این یک سال با این حجم از خشونت و مصیبت، به خاطر کشتار دی و دو جنگ تحمیلی به ملت ایران، به من سختتر از سال ۶۷ گذشت.
به این حجم از خشونت و مصیبت باید حس غربت را هم اضافه کنم؛ حس اینکه من در آن رنج و مصیبت سهیم نیستم.
در غربت بیشتر از داخل «حس استیصال» به فرد دست میدهد، اینکه آدم دستش کوتاه است و هیچ کاری نمیتواند بکند؛ هم در دی ماه و هم در جنگ، به ویژه وقتی مطرح شد که میخواهند زیرساختها را بزنند، این حس در من بیشتر از قبل بود؛ احساس کسی را داشتم که دست و پایش را بستهاند و میخواهند خانهاش را آتش بزنند.
در این زمان بیشتر از قبل فکر میکردم که چرا قلدرهای فاسد حاکم بر کشور من...
برای فهم اینکه این جنگ چه ضربه مهمی به جامعه مدنی و سیاسی مخالف در ایران زده نیاز به تحلیلهای عمیق نیست...
البته من معتقد نیستم که ما دچار انقطاع خواهیم شد؛ آگاهی بالای همگانی، شجاعت و بیباکی نسل جدید و ابزارهای ارتباطی مدرن مانع انقطاع خواهند شد و با پایان فضای جنگی دوباره خیابان به دست معترضان مختلف خواهد افتاد.
من سال ۶۷ در زندان شاهد رفتن و برنگشتن اکثر همبندیهایم بودم. آن موقع هم جوانتر بودم و هم شاید سر پرشورتری نسبت به الان داشتم. و مهمتر اینکه در «متن حادثه» بودم. آدمی وقتی در متن حادثه باشد، شاید تحمل سختی برایش راحتتر باشد تا اینکه دور از صحنه باشد.
خانواده من همه غیرسیاسی هستند، در کشتار دی ماه علاوه بر شوکی که از دیدن آن حجم از کیسههای سیاه در کهریزک داشتم، در میان آن تصاویر و در یکی از آن کیسه های سیاه عکسی را دیدم که...
در جنگ اخیر چهل روزه هم اتفاق مشابهی افتاد. یکی از ...
در این دوران بیشتر از قبل فکر میکردم که چرا قلدرهای فاسد حاکم بر کشور من بدون هیچ توجه و دلسوزیای نسبت به ساکنان این خانه و خود این خانه با قلدرهای بزرگتر از خودشان در افتادهاند.
حاکمان ج.ا بدون هیچ عاطفهای نسبت نه به مردم و نه به زیرساختهای این سرزمین کهن که با خون دل فراهم شده، همچنان با لجبازی دارند به ماجراجوییشان ادامه میدهند و میگویند «بچرخ تا بچرخیم»، بدون اینکه ساکنان این کشور اصلا راضی به این کار باشند؛ قلدر بزرگتر هم میگوید میزنم و همهجا را ویران میکنم و به عصر حجر برمیگردانم تا از بالای مملکتتان دود بلند شود. اینها هم ککشان نمیگزد. انسان در این وضعیت فکر میکند بین دو سنگ آسیاب سنگین گیر افتاده و هیچ کاری هم از دستش برنمیآید.
قبل از جنگ دوازده روزه مثلا بازنشستهها مرتب در خیابان بودند و اعتراض میکردند. آنها چون دیگر خطر اخراج تهدیدشان نمیکند علاوه بر مطالبات صنفی تندترین شعارهای سیاسی را هم میدادند. اما در جنگ همگی خانهنشین شدند. بقیه هم همینطور. بعد از جنگ دوازده روزه، خیابان خلوت شد و این به خوبی نشان میدهد که چگونه جنگ و فضای جنگی به ضرر جامعه مدنی است.
در دهه شصت اینها با سرکوب و به خصوص کشتار تابستان 67 که نوعی نسلکشی الیت ایرانی بود و من نامش را هولوکاست ایرانی گذاشتهام توانستند دهانهای جامعه را برای ده، پانزده سال ببندند.
همچنین؛ در جنگ نیروی سرکوب فعالتر میشود. در کشتار دیماه پارسال دیدیم که این سرکوب خونین، برخلاف دهه شصت نتوانست دهانهای جامعه را ببندد و حتی بعد از انتشار آن تصاویر وحشتناک، آرامستانها سرشار از اعتراض و آئینهای سوگ ابداعی و رقص -سوگها و برگزاری مراسم یادبود و حتی سالگرد تولد جانباختگان بود. دانشگاهها هم تازه اعتراضاتشان داشت اوج میگرفت که جنگ پیش آمد و همه جا آرام شد و خیابان در تسخیر جریانی در آمد که قبلا بدنام و سرافکنده بود.
بعد از جنگ حکومت راحتتر از قبل زنجیره اعدام راه انداخته و دوباره جو دست کسانی افتاده که در سوریه تمرین آدمکشی کرده بودند و در دی ماه همان قساوت را در خیاباهای ایران تکرار کردند.
بنا به تجاربی که در ارتباط با جنبش دانشجویی دارم قبلا اینطور بود که اگر یک نسل(یعنی یک دوره چهار تا شش ساله که یک سری از دانشجوها فارغ التحصیل بشوند و از دانشگاه بروند و نسل جدیدی بیاید)، شاهد مستقیم یک سرکوب مثل 18 تیر بود برای استمرار مجدد جنبش دانشجویی لازم بود آن نسلی که سرکوب شده برود و نسل جدیدی بیاید که خودش مستقیما سرکوب را ندیده و فقط روایتهایش را خوانده یا شنیده است. معمولا این نسل جدید باعث استمرار جنبش میشد. اما حالا در مقیاس بزرگترِ ایران، این نسل مرتب و بیوقفه دارد بازتولید میشود، بدون اینکه انقطاعی صورت بگیرد.
آتش جنگ روی پدیدههای اعتراضی خاکستر میریزد. اما دوباره با اولین نسیمهایی که بعد از جنگ بوزد آن آتشها از زیر خاکستر بیرون میآیند. مشکلات معیشتی و گرانی وحشتناک میتواند اولین نسیم باشد.
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/850
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
Reza Alijani archive
🔹گفتوگوی رضا علیجانی با ایران وایر(بخش اول)
✅ این یک سال با این حجم از خشونت و مصیبت، به خاطر کشتار دی و دو جنگ تحمیلی به ملت ایران، به من سختتر از سال ۶۷ گذشت.
🔹به این حجم از خشونت و مصیبت باید حس غربت را هم اضافه کنم؛ حس اینکه من در آن رنج و مصیبت سهیم…
✅ این یک سال با این حجم از خشونت و مصیبت، به خاطر کشتار دی و دو جنگ تحمیلی به ملت ایران، به من سختتر از سال ۶۷ گذشت.
🔹به این حجم از خشونت و مصیبت باید حس غربت را هم اضافه کنم؛ حس اینکه من در آن رنج و مصیبت سهیم…
👍7❤3👎1🔥1
رسانهها احتمال میدهند یکی از ۳ نفری که در جلسه ستاد ویژه، به بازگشایی اینترنت رای منفی داد، محمد امین آقامیری باشد؛ دبیر ش.ع. فضای مجازی، رئیس مرکز ملی فضای مجازی و داماد جواد لاریجانی. برخی او را مرد پشت پرده فیلترینگ و یکی از معماران مدل جدید محدودسازی اینترنت میدانند.
اگر نسل قدیمی مدافعان فیلترینگ، اینترنت را آشکارا «تهدید» میدانستند، نسل جدیدی که آقامیری نماد آن است، همان محدودسازی را در قالب مفاهیمی مانند «حکمرانی داده»، «استقلال دیجیتال»، «تنظیمگری سکوها» و «شبکه ملی اطلاعات» بازتعریف میکند.
مدل آقامیری برای مواجهه با مطالبه رفع فیلترینگ، «نه» گفتن مستقیم نیست، بلکه تبدیل مساله به یک فرآیند پیچیده و بوروکراتیک است. فرآیندی که در آن تصمیم نهایی دائماً به کارگروهها، بررسیهای کارشناسی، الزامات امنیتی و تکمیل زیرساختهای داخلی گره میخورد.
صدای تهران
#فرهیختگان راهی به رهایی
اگر نسل قدیمی مدافعان فیلترینگ، اینترنت را آشکارا «تهدید» میدانستند، نسل جدیدی که آقامیری نماد آن است، همان محدودسازی را در قالب مفاهیمی مانند «حکمرانی داده»، «استقلال دیجیتال»، «تنظیمگری سکوها» و «شبکه ملی اطلاعات» بازتعریف میکند.
مدل آقامیری برای مواجهه با مطالبه رفع فیلترینگ، «نه» گفتن مستقیم نیست، بلکه تبدیل مساله به یک فرآیند پیچیده و بوروکراتیک است. فرآیندی که در آن تصمیم نهایی دائماً به کارگروهها، بررسیهای کارشناسی، الزامات امنیتی و تکمیل زیرساختهای داخلی گره میخورد.
صدای تهران
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬16❤3
سمیرا نوروز ناصری، فیلمساز و کارگردان ساکن تهران، صبح دوشنبه ۱۱ خرداد توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. همچنین یاشار دارالشفا، جامعهشناس، زندانی سیاسی سابق و از فعالان شناختهشده جریان چپ، صبح امروز در منزل پدری خود بازداشت شد. یغما فشخامی
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬14❤2
بهشت زمینی؛ آرمان رهایی یا مهندسی خشونت؟
رضا احمدی
انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه تنها سقوط یک حکومت نبود؛ تلاشی بود برای بازآفرینی کامل انسان، جامعه و تاریخ. بلشویکها خود را نه وارث قدرت سیاسی، بلکه سازندگان جهانی نو چون پیامبران میدانستند؛ جهانی که قرار بود در آن استثمار، مالکیت خصوصی و نابرابری اجتماعی برای همیشه پایان یابد. اما پرسش بنیادین تاریخ قرن بیستم این است: تحقق این بهشت وعده دادهشده، به چه قیمتی ممکن شد؟
قرن بیستم با مرگ امپرتوری، روسیه ، عثمانی و... آغاز شد، پیروزی بلشویکها در روسیه، محصول فروپاشی همزمان امپراتوری تزاری، شکستهای نظامی، بحران اقتصادی و ناتوانی دولت موقت در پاسخگویی به مطالبات اجتماعی بود. لنین با درک دقیق لحظه تاریخی، شعار «نان، صلح و زمین» را به ابزار بسیج تودهها بدل کرد. با تصرف مراکز قدرت در پتروگراد و سپس مسکو، نخستین دولت ایدئولوژیک مدرن جهان شکل گرفت؛ دولتی که مشروعیت خود را نه از انتخابات، بلکه از ادعای نمایندگی و رسال تاریخی میگرفت.
اما دولت انقلابی بلافاصله با واقعیتی سخت روبهرو شد: انقلاب بدون خشونت قابل حفظ نبود. جنگ داخلی میان ارتش سرخ و نیروهای ضدبلشویک، حکومت نوپا را به سوی تمرکز بیسابقه قدرت سوق داد. سیاست «کمونیسم جنگی» در همین بستر شکل گرفت؛ سیاستی که اقتصاد را به ماشین جنگ تبدیل کرد.
حذف مالکیت خصوسی
در این نظام، بازار حذف شد، مالکیت خصوصی لغو گردید و تولید کشاورزی عملاً به مصادره دولتی درآمد. دولت انقلابی برای بقا، رابطه سنتی میان شهر و روستا را شکست و دهقانان را به تأمینکنندگان اجباری انقلاب تبدیل کرد. نتیجه، کاهش تولید، قحطی گسترده و مرگ میلیونها نفر بود. انقلاب اینجا آشکار شد: حکومتی که با وعده رهایی محرومان به قدرت رسیده بود، بقای خود را بر فشار همان طبقات بنا نهاد.
بازسازی جامعه با ایدئولوژیک
عقبنشینی لنین در قالب سیاست اقتصادی نوین (نپ) نشان داد حتی رهبران انقلاب نیز محدودیتهای واقعیت اقتصادی را پذیرفته بودند. نپ اعترافی ضمنی بود به این حقیقت که جامعه را نمیتوان صرفاً با اراده ایدئولوژیک بازسازی کرد. با این حال، مرگ زودهنگام لنین مانع تثبیت این مسیر میانه شد.
امپراتوری ایدئولوژیک
پس از لنین، نزاع جانشینی در حقیقت نزاعی بر سر ماهیت آینده انقلاب بود. تروتسکی نماینده «انقلاب دائمی» و گسترش جهانی سوسیالیسم بود، در حالی که استالین نظریه «سوسیالیسم در یک کشور» را مطرح کرد؛ نظریهای که انقلاب را از پروژهای جهانی به پروژهای دولتی تبدیل میکرد.
پیروزی استالین نقطه عطفی تعیینکننده در تاریخ شوروی بود. انقلاب کارگری به تدریج جای خود را به دولتی داد که حزب، بوروکراسی و دستگاه امنیتی ستونهای اصلی آن بودند. استالین دریافت که بقای نظام نه در شور انقلابی، بلکه در کنترل کامل جامعه نهفته است.
بدین ترتیب، دشمن دیگر یک فرد یا گروه واقعی نبود، بلکه طبقهای تعریفشده توسط ایدئولوژی بود. این همان لحظهای است که خشونت، مشروعیت نظری پیدا میکند.
دولت ترس آفرین
دهه ۱۹۳۰ شاهد تبدیل اتحاد شوروی به یکی از متمرکزترین نظامهای سیاسی تاریخ بود. «پاکسازی بزرگ» تنها حذف مخالفان نبود؛ بازآفرینی دائمی ترس به عنوان ابزار حکومت بود. محاکمات نمایشی، اعترافات اجباری و اعدام رهبران قدیمی انقلاب نشان داد که انقلاب فرزندان خود را میبلعد.
ترور تروتسکی دومین شخصیت انقلاب در مکزیک پایان نمادین نسل نخست انقلاب بود. از آن پس، شوروی دیگر جنبشی انقلابی نبود؛ بلکه امپراتوریای ایدئولوژیک با رهبری مطلقه محسوب میشد.
بهشت و بهای تاریخ
استالین توانست اتحاد شوروی را به قدرتی صنعتی و نظامی بدل کند؛ دستاوردی که بعدها در شکست آلمان نازی نقشی تعیینکننده داشت. اما این پیشرفت بر بنیانی از سرکوب، قحطی و مرگ میلیونها انسان استوار بود.
تجربه شوروی نشان داد که هنگامی که یک ایدئولوژی خود را تجسم حقیقت تاریخی بداند، هر مخالفتی به «خیانت» تبدیل میشود و خشونت، ضرورتی اخلاقی جلوه میکند. در چنین شرایطی، آرمان رهایی میتواند به سازوکاری برای سلطه مطلق بدل شود.
بنابراین پرسش اصلی همچنان باقی است:
آیا مشکل در آرمان برابری بود، یا در تلاشی که میخواست انسان و جامعه را با زور تاریخ، از نو بسازد؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
رضا احمدی
انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ روسیه تنها سقوط یک حکومت نبود؛ تلاشی بود برای بازآفرینی کامل انسان، جامعه و تاریخ. بلشویکها خود را نه وارث قدرت سیاسی، بلکه سازندگان جهانی نو چون پیامبران میدانستند؛ جهانی که قرار بود در آن استثمار، مالکیت خصوصی و نابرابری اجتماعی برای همیشه پایان یابد. اما پرسش بنیادین تاریخ قرن بیستم این است: تحقق این بهشت وعده دادهشده، به چه قیمتی ممکن شد؟
قرن بیستم با مرگ امپرتوری، روسیه ، عثمانی و... آغاز شد، پیروزی بلشویکها در روسیه، محصول فروپاشی همزمان امپراتوری تزاری، شکستهای نظامی، بحران اقتصادی و ناتوانی دولت موقت در پاسخگویی به مطالبات اجتماعی بود. لنین با درک دقیق لحظه تاریخی، شعار «نان، صلح و زمین» را به ابزار بسیج تودهها بدل کرد. با تصرف مراکز قدرت در پتروگراد و سپس مسکو، نخستین دولت ایدئولوژیک مدرن جهان شکل گرفت؛ دولتی که مشروعیت خود را نه از انتخابات، بلکه از ادعای نمایندگی و رسال تاریخی میگرفت.
اما دولت انقلابی بلافاصله با واقعیتی سخت روبهرو شد: انقلاب بدون خشونت قابل حفظ نبود. جنگ داخلی میان ارتش سرخ و نیروهای ضدبلشویک، حکومت نوپا را به سوی تمرکز بیسابقه قدرت سوق داد. سیاست «کمونیسم جنگی» در همین بستر شکل گرفت؛ سیاستی که اقتصاد را به ماشین جنگ تبدیل کرد.
حذف مالکیت خصوسی
در این نظام، بازار حذف شد، مالکیت خصوصی لغو گردید و تولید کشاورزی عملاً به مصادره دولتی درآمد. دولت انقلابی برای بقا، رابطه سنتی میان شهر و روستا را شکست و دهقانان را به تأمینکنندگان اجباری انقلاب تبدیل کرد. نتیجه، کاهش تولید، قحطی گسترده و مرگ میلیونها نفر بود. انقلاب اینجا آشکار شد: حکومتی که با وعده رهایی محرومان به قدرت رسیده بود، بقای خود را بر فشار همان طبقات بنا نهاد.
بازسازی جامعه با ایدئولوژیک
عقبنشینی لنین در قالب سیاست اقتصادی نوین (نپ) نشان داد حتی رهبران انقلاب نیز محدودیتهای واقعیت اقتصادی را پذیرفته بودند. نپ اعترافی ضمنی بود به این حقیقت که جامعه را نمیتوان صرفاً با اراده ایدئولوژیک بازسازی کرد. با این حال، مرگ زودهنگام لنین مانع تثبیت این مسیر میانه شد.
امپراتوری ایدئولوژیک
پس از لنین، نزاع جانشینی در حقیقت نزاعی بر سر ماهیت آینده انقلاب بود. تروتسکی نماینده «انقلاب دائمی» و گسترش جهانی سوسیالیسم بود، در حالی که استالین نظریه «سوسیالیسم در یک کشور» را مطرح کرد؛ نظریهای که انقلاب را از پروژهای جهانی به پروژهای دولتی تبدیل میکرد.
پیروزی استالین نقطه عطفی تعیینکننده در تاریخ شوروی بود. انقلاب کارگری به تدریج جای خود را به دولتی داد که حزب، بوروکراسی و دستگاه امنیتی ستونهای اصلی آن بودند. استالین دریافت که بقای نظام نه در شور انقلابی، بلکه در کنترل کامل جامعه نهفته است.
بدین ترتیب، دشمن دیگر یک فرد یا گروه واقعی نبود، بلکه طبقهای تعریفشده توسط ایدئولوژی بود. این همان لحظهای است که خشونت، مشروعیت نظری پیدا میکند.
دولت ترس آفرین
دهه ۱۹۳۰ شاهد تبدیل اتحاد شوروی به یکی از متمرکزترین نظامهای سیاسی تاریخ بود. «پاکسازی بزرگ» تنها حذف مخالفان نبود؛ بازآفرینی دائمی ترس به عنوان ابزار حکومت بود. محاکمات نمایشی، اعترافات اجباری و اعدام رهبران قدیمی انقلاب نشان داد که انقلاب فرزندان خود را میبلعد.
ترور تروتسکی دومین شخصیت انقلاب در مکزیک پایان نمادین نسل نخست انقلاب بود. از آن پس، شوروی دیگر جنبشی انقلابی نبود؛ بلکه امپراتوریای ایدئولوژیک با رهبری مطلقه محسوب میشد.
بهشت و بهای تاریخ
استالین توانست اتحاد شوروی را به قدرتی صنعتی و نظامی بدل کند؛ دستاوردی که بعدها در شکست آلمان نازی نقشی تعیینکننده داشت. اما این پیشرفت بر بنیانی از سرکوب، قحطی و مرگ میلیونها انسان استوار بود.
تجربه شوروی نشان داد که هنگامی که یک ایدئولوژی خود را تجسم حقیقت تاریخی بداند، هر مخالفتی به «خیانت» تبدیل میشود و خشونت، ضرورتی اخلاقی جلوه میکند. در چنین شرایطی، آرمان رهایی میتواند به سازوکاری برای سلطه مطلق بدل شود.
بنابراین پرسش اصلی همچنان باقی است:
آیا مشکل در آرمان برابری بود، یا در تلاشی که میخواست انسان و جامعه را با زور تاریخ، از نو بسازد؟
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤3👍3👎1😢1
انویدیا قصد دارد هوش مصنوعی را به لپتاپها و کامپیوترهای خانگی با برندهایی مانند مایکروسافت و دل بیاورد
این شرکت تراشهساز هوش مصنوعی مستقر در سانتا کلارا، کالیفرنیا، روز دوشنبه در رویداد سالانه انویدیا GTC در تایپه از تراشههای قدرتمند جدیدی رونمایی کرد که قابلیتهای پیشرفته هوش مصنوعی را به لپتاپها و کامپیوترهای رومیزی میآورد.
جنسن هوانگ، مدیرعامل، گفت که این توسعه جدید «کامپیوتر شخصی (PC) را متحول خواهد کرد».
این تغییرات درپی سه سال همکاری بین مایکروسافت و انویدیا صورت میگیرد و انویدیا را در مقابل شرکتهایی مانند شرکت تراشهسازی Advanced Micro Devices و برندهای کامپیوتر شخصی اینتل و اپل قرار میدهد.
هوانگ در حالی که از ابرتراشه RTX Spark انویدیا رونمایی میکرد، گفت: «این همان کامپیوتر شخصی جدید خواهد بود.» این تراشه قابلیتهای CPU (واحد پردازش مرکزی) و GPU (واحد پردازش گرافیکی) را ترکیب میکند و قرار است مدلهای جدید لپتاپ و کامپیوتر خانگی را که شرکت از آنها با عنوان «کامپیوترهای شخصی هوش مصنوعی» یاد میکند، تغذیه کند. انتظار میرود این محصولات در پاییز امسال عرضه شوند./انتخاب
#فرهیختگان راهی به رهایی
این شرکت تراشهساز هوش مصنوعی مستقر در سانتا کلارا، کالیفرنیا، روز دوشنبه در رویداد سالانه انویدیا GTC در تایپه از تراشههای قدرتمند جدیدی رونمایی کرد که قابلیتهای پیشرفته هوش مصنوعی را به لپتاپها و کامپیوترهای رومیزی میآورد.
جنسن هوانگ، مدیرعامل، گفت که این توسعه جدید «کامپیوتر شخصی (PC) را متحول خواهد کرد».
این تغییرات درپی سه سال همکاری بین مایکروسافت و انویدیا صورت میگیرد و انویدیا را در مقابل شرکتهایی مانند شرکت تراشهسازی Advanced Micro Devices و برندهای کامپیوتر شخصی اینتل و اپل قرار میدهد.
هوانگ در حالی که از ابرتراشه RTX Spark انویدیا رونمایی میکرد، گفت: «این همان کامپیوتر شخصی جدید خواهد بود.» این تراشه قابلیتهای CPU (واحد پردازش مرکزی) و GPU (واحد پردازش گرافیکی) را ترکیب میکند و قرار است مدلهای جدید لپتاپ و کامپیوتر خانگی را که شرکت از آنها با عنوان «کامپیوترهای شخصی هوش مصنوعی» یاد میکند، تغذیه کند. انتظار میرود این محصولات در پاییز امسال عرضه شوند./انتخاب
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5❤1
"گفتمان گفتگو"
"گفتمان"، شیوه ای از تفکر است، یک راهبرد و رهیافت است،
"گفتگو"، یک هنر است. راهی برای برون رفت از بدفهمی و بحران است. مهارتی است که نیاز به دانش و تمرین دارد.
میتوان دانشمند و دنیا دیده بود، می توان دیندار و باورمند بود، می توان یک کنشگر انقلابی و یا اکتیویست سیاسی بود، می توان نامدار و یک اینفلونسر بود، می توان خرد گرا و توسعه خواه بود اما اهل تعامل و گفتگو با دیگری نبود و زمین و زمان را لبریز از آشفتگی و تنش ساخت.
این یک حقیقت است که مهارت گفتگو، یک مبادله و داد و ستد است و باید به قول و قرار، پای بند بود و به نتیجه تن داد. در این تعامل و قرار، هم باید ظرفیتِ گذشتن و هزینه کردن داشت و هم مهارت شنیدن و پذیرفتن.
گفتگو، مسیری یک سویه نیست بلکه یک جاده دو طرفه است. باید به طرف مقابل هم اجازه و فرصت داد، نمیتوان با راه ندادن و پیچیدن و پیچاندن و پریدن در مسیر و سخن، دیگری را منع یا متهم کرد. برای نتیجه بخش بودن گفتگو، نمیتوان از ابتدا و بدایت امر تا انتها و تای تمت و تمام، حق را با خود دانست و دیگری را یکسر ناصواب و باطل دانست. باید بدانیم که عرصه گفتگو، یک آوردگاه گلادیاتورها و درگیری با واژگان و رویارویی با کلمات و یا یک بازی با حاصل جمع صفر نیست که تمامی برد با شما باشد و تمامی باخت با دبگری. گفتگو، نوعی هم اندیشی و فرهنگ است. یک بینش و پذیرش دیگری است.
باور به بودن دیگری و پرهیز از چیرگی است. یک خود ارزیابی و اعتراف به محدود بودن دانش خویش و تلاش برای رسیدن به حقیقت است. گفتگو، سیطره و بر صدر نشستن و بر بالای منبر وعظ، از موضعی بالا، تنها سخن خویش را حقیقت دانستن نیست. نوعی هم سطح انگاری و دیدن دیگری است. تنها خود را دیدن یا اندیشهِ برخورد داشتن، ناشی از یک فرهنگ قیم مآبی یا پدرسالاری و متناسب با ساختار قبیلگی و ایلخانی است.
در این فرهنگ است که مشروعیت از ماوراء میآید. بالایی که توهمِ والایی دارد و هم ترازی و هم سطحی، در آن ناممکن و نامشروع است. ارتباطی نامتوازن و نابرابر و هرم وار که واژهها و گفتهها و آموزهها، آمرانه بر دیگری، آوار میشود. هنگامی که گفتگو یک نگرش و فرهنگ شود، از برخورد پرهیز میشود و به بازخورد توجه میشود.
در نامه شصت و هفتم کتاب نهچ البلاغه، به "گفتمان گفتگو"، بمنزله یک راهبرد و راهی برای برون رفت از بحران اشاره شده است.
امام علی به والی و فرمانروای خویش در مکه تاکید دارد که گفتگو با اهالی دانش و دانایی و دیگری را پیشه خویش ساز و ان را در ساختار حکمرانی، یک امر بنیادین بدان و از یکسو نگری و ندیدن دیگری، دوری گزین:
"هر بامداد و شامگاه، با مردم همنشین باش،
هر آن که پرسش دارد، به آن پاسخ ده. آنان که نمیدانند را آگاه ساز. با اهالی دانش و دانایی، گفتگو کن و نظرخواهی داشته باش، تنها زبان تو، سفیر و پیام رسان باشد و تنها چهرهات، دربان باشد. نباید درخواست دیدار با تو، ناممکن بشود، اگر در ابتدا از درگاه و دیدار تو رانده شوند، تو مورد ستایش نخواهی بود، اگر چه بعدها نیاز آنها را برطرف سازی.
."وَاجْلِسْ لَهُمُ الْعَصْرَيْنِ فَأَفْتِ الْمُسْتَفْتِيَ وَ عَلِّمِ الْجَاهِلَ وَ ذَاكِرِ الْعَالِمَ وَ لاَ يَكُنْ لَكَ إِلَي النَّاسِ سَفِيرٌ إِلاَّ لِسَانُكَ وَلاَحَاجِبٌ إِلاَّ وَجْهُكَ وَلاَتَحْجُبَنَّ ذَاحَاجَهٍ عَنْ لِقَائِكَ بِهَا فَإِنَّهَا إِنْ ذِيدَتْ عَنْ أَبْوَابِكَ فِي أَوَّلِ وِرْدِهَا لَمْ تُحْمَدْ فِيمَا بَعْدُ عَلَي قَضَائِهَا" (نهجالبلاغه، نامه۶۷)
سید محسن دوازده امامی
#فرهیختگان راهی به رهایی
"گفتمان"، شیوه ای از تفکر است، یک راهبرد و رهیافت است،
"گفتگو"، یک هنر است. راهی برای برون رفت از بدفهمی و بحران است. مهارتی است که نیاز به دانش و تمرین دارد.
میتوان دانشمند و دنیا دیده بود، می توان دیندار و باورمند بود، می توان یک کنشگر انقلابی و یا اکتیویست سیاسی بود، می توان نامدار و یک اینفلونسر بود، می توان خرد گرا و توسعه خواه بود اما اهل تعامل و گفتگو با دیگری نبود و زمین و زمان را لبریز از آشفتگی و تنش ساخت.
این یک حقیقت است که مهارت گفتگو، یک مبادله و داد و ستد است و باید به قول و قرار، پای بند بود و به نتیجه تن داد. در این تعامل و قرار، هم باید ظرفیتِ گذشتن و هزینه کردن داشت و هم مهارت شنیدن و پذیرفتن.
گفتگو، مسیری یک سویه نیست بلکه یک جاده دو طرفه است. باید به طرف مقابل هم اجازه و فرصت داد، نمیتوان با راه ندادن و پیچیدن و پیچاندن و پریدن در مسیر و سخن، دیگری را منع یا متهم کرد. برای نتیجه بخش بودن گفتگو، نمیتوان از ابتدا و بدایت امر تا انتها و تای تمت و تمام، حق را با خود دانست و دیگری را یکسر ناصواب و باطل دانست. باید بدانیم که عرصه گفتگو، یک آوردگاه گلادیاتورها و درگیری با واژگان و رویارویی با کلمات و یا یک بازی با حاصل جمع صفر نیست که تمامی برد با شما باشد و تمامی باخت با دبگری. گفتگو، نوعی هم اندیشی و فرهنگ است. یک بینش و پذیرش دیگری است.
باور به بودن دیگری و پرهیز از چیرگی است. یک خود ارزیابی و اعتراف به محدود بودن دانش خویش و تلاش برای رسیدن به حقیقت است. گفتگو، سیطره و بر صدر نشستن و بر بالای منبر وعظ، از موضعی بالا، تنها سخن خویش را حقیقت دانستن نیست. نوعی هم سطح انگاری و دیدن دیگری است. تنها خود را دیدن یا اندیشهِ برخورد داشتن، ناشی از یک فرهنگ قیم مآبی یا پدرسالاری و متناسب با ساختار قبیلگی و ایلخانی است.
در این فرهنگ است که مشروعیت از ماوراء میآید. بالایی که توهمِ والایی دارد و هم ترازی و هم سطحی، در آن ناممکن و نامشروع است. ارتباطی نامتوازن و نابرابر و هرم وار که واژهها و گفتهها و آموزهها، آمرانه بر دیگری، آوار میشود. هنگامی که گفتگو یک نگرش و فرهنگ شود، از برخورد پرهیز میشود و به بازخورد توجه میشود.
در نامه شصت و هفتم کتاب نهچ البلاغه، به "گفتمان گفتگو"، بمنزله یک راهبرد و راهی برای برون رفت از بحران اشاره شده است.
امام علی به والی و فرمانروای خویش در مکه تاکید دارد که گفتگو با اهالی دانش و دانایی و دیگری را پیشه خویش ساز و ان را در ساختار حکمرانی، یک امر بنیادین بدان و از یکسو نگری و ندیدن دیگری، دوری گزین:
"هر بامداد و شامگاه، با مردم همنشین باش،
هر آن که پرسش دارد، به آن پاسخ ده. آنان که نمیدانند را آگاه ساز. با اهالی دانش و دانایی، گفتگو کن و نظرخواهی داشته باش، تنها زبان تو، سفیر و پیام رسان باشد و تنها چهرهات، دربان باشد. نباید درخواست دیدار با تو، ناممکن بشود، اگر در ابتدا از درگاه و دیدار تو رانده شوند، تو مورد ستایش نخواهی بود، اگر چه بعدها نیاز آنها را برطرف سازی.
."وَاجْلِسْ لَهُمُ الْعَصْرَيْنِ فَأَفْتِ الْمُسْتَفْتِيَ وَ عَلِّمِ الْجَاهِلَ وَ ذَاكِرِ الْعَالِمَ وَ لاَ يَكُنْ لَكَ إِلَي النَّاسِ سَفِيرٌ إِلاَّ لِسَانُكَ وَلاَحَاجِبٌ إِلاَّ وَجْهُكَ وَلاَتَحْجُبَنَّ ذَاحَاجَهٍ عَنْ لِقَائِكَ بِهَا فَإِنَّهَا إِنْ ذِيدَتْ عَنْ أَبْوَابِكَ فِي أَوَّلِ وِرْدِهَا لَمْ تُحْمَدْ فِيمَا بَعْدُ عَلَي قَضَائِهَا" (نهجالبلاغه، نامه۶۷)
سید محسن دوازده امامی
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍3❤1
دختران چنگنواز در نقشبرجستهٔ شکار از دورهٔ ساسانی؛ طاق بستان کرمانشاه.
از توییتر Jabberwocky Wonders
#فرهیختگان راهی به رهایی
از توییتر Jabberwocky Wonders
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11
عبور از دیپلماسی رسمی برای خنثیسازی «تلهی اتمی»
احمد یغما
تاریخ دیپلماسی، شاهد مکر کسانی است که «تأخیر در صلح» را به عنوان یک سلاح کشتار جمعی به کار گرفتهاند. آنچه امروز در تعلل واشینگتن برای گشایش بنادر و بازگشت به میز واقعی مذاکره میبینیم، یک «کاهلیِ اداری» نیست؛ بلکه یک «استراتژی فرسایش جهانی» است.
آمریکا آگاهانه مسیر تنفس تجارت بینالملل را در تنگههای ما مسدود نگاه داشته است تا با «ذله کردن اقتصاد دنیا»، هزینهی این شرارت را فاکتورسازی کرده و به حساب ایران بنویسد. هدف نهایی این مهندسی نفرت، روشن و هولناک است: *«عادیسازیِ گزینهی اتمی».* آنها میخواهند جهان را به نقطهای از استیصال برسانند که هرگونه جنایت فراتر از تصور علیه این مرز و بوم، نه به عنوان یک «تجاوز و جنایت»، بلکه به عنوان یک «جراحی رهاییبخش» برای اقتصاد جهان تعبیر شود.
دقیقاً در همین نقطه است که بازی کلمات ترامپ آغاز میشود. او بارها و بارها با لحنی که در ظاهر منطقی و برای افکار عمومی جهان قابل پذیرش است، تکرار کرده که «تنگه باید باز شود و ایران نباید بمب اتمی داشته باشد». این «منطقِ ظاهری»، تلهای است برای اینکه اگر تنگه باز نشد، دنیا بپذیرد که مقصر، «اشتهای اتمیِ ایران» است، نه «محاصرهی نظامی آمریکا».
بنابراین، پاسخِ ما نباید تنها در اتاقهای مذاکره و لایههای خستهی دیپلماسی بماند. ایران باید با صدای رسا و در تمام تریبونهای جهانی، این حقیقت را فریاد بزند که هیچ قصد و ارادهای برای ساخت بمب اتمی ندارد؛ تا این ادعای دروغین که به عنوان بهانهای برای جنایت به کار میرود، در برابر ارادهی صلحآمیز ملت ایران در هم بشکند.
این دقیقاً همان مدلی است که در «محاصرهی لنینگراد» و یا «بمباران هیروشیما» (با روایتسازی دروغینِ پایانبندی سریع جنگ) اجرا شد؛ متهم کردن قربانی به «لجاجت» برای توجیه «قساوت نهایی».
اما راه مقابله، در دیپلماسیِ پشت درهای بسته محبوس نیست. ما نیازمند یک «تهاجمِ ادراکی» (Cognitive Offensive) در ابعاد جهانی هستیم. دیپلماسی ما باید از لایههای بروکراسی فراتر برود و قلب افکار عمومی جهان را هدف بگیرد. ما باید یاد بگیریم چگونه روایت دشمن را با یک «حقیقت تکاندهنده» درهم بشکنیم.
تاریخ گواهی میدهد که گاهی یک صدای صادق، حصارِ تبلیغات سیستماتیک را میدرد؛ درست مانند «ژيلبرد نوايان» روزنامهنگاری که بعد از مصاحبه با سران الفتح در میانهی هیاهوی تبلیغات صهیونیستی، با فریادِ حقیقت، به جهان فهماند که جنگ فلسطینیان، نبردی برای «سرزمین و حقِ زیست» است، نه آنگونه که دشمن میخواست آن را به «نژادپرستی و قومیت» تقلیل دهد. ما نیز امروز نیازمند چنین صداهایی هستیم تا به دنیا بفهمانند «گروگانگیر سفرههای بینالمللی»، نه ایرانِ محصور، بلکه ناوگان متخاصمی است که مانع حرکت کشتیهای معیشت میشود.
ما باید «نقابِ میانجیگری» را از چهرهی آمریکا برداریم. اگر امروز نتوانیم در تریبونهای عمومی جهان، از سئول تا برلین و از پکن تا برازیلیا، آمریکا را به عنوان «مقصرِ ردیفِ اول بحران انرژی و کالا» معرفی کنیم، ماشین تبلیغاتی آنها راه را برای وحشتناکترین سناریوها هموار خواهد کرد.
دیپلماسیِ عمومی، امروز نه یک انتخاب، بلکه تنها سپر دفاعی ما در برابر "مشروعیتسازی برای فاجعه" است. ما باید پیش از آنکه آنها "ما" را به عنوان خطر اتمی معرفی کنند، "آنها" را به عنوان خطر حیات بشری به جهانیان بشناسانیم.
حقیقت را فریاد بزنیم، پیش از آنکه سکوت ما را به سلاح دشمن تبدیل کنند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد یغما
تاریخ دیپلماسی، شاهد مکر کسانی است که «تأخیر در صلح» را به عنوان یک سلاح کشتار جمعی به کار گرفتهاند. آنچه امروز در تعلل واشینگتن برای گشایش بنادر و بازگشت به میز واقعی مذاکره میبینیم، یک «کاهلیِ اداری» نیست؛ بلکه یک «استراتژی فرسایش جهانی» است.
آمریکا آگاهانه مسیر تنفس تجارت بینالملل را در تنگههای ما مسدود نگاه داشته است تا با «ذله کردن اقتصاد دنیا»، هزینهی این شرارت را فاکتورسازی کرده و به حساب ایران بنویسد. هدف نهایی این مهندسی نفرت، روشن و هولناک است: *«عادیسازیِ گزینهی اتمی».* آنها میخواهند جهان را به نقطهای از استیصال برسانند که هرگونه جنایت فراتر از تصور علیه این مرز و بوم، نه به عنوان یک «تجاوز و جنایت»، بلکه به عنوان یک «جراحی رهاییبخش» برای اقتصاد جهان تعبیر شود.
دقیقاً در همین نقطه است که بازی کلمات ترامپ آغاز میشود. او بارها و بارها با لحنی که در ظاهر منطقی و برای افکار عمومی جهان قابل پذیرش است، تکرار کرده که «تنگه باید باز شود و ایران نباید بمب اتمی داشته باشد». این «منطقِ ظاهری»، تلهای است برای اینکه اگر تنگه باز نشد، دنیا بپذیرد که مقصر، «اشتهای اتمیِ ایران» است، نه «محاصرهی نظامی آمریکا».
بنابراین، پاسخِ ما نباید تنها در اتاقهای مذاکره و لایههای خستهی دیپلماسی بماند. ایران باید با صدای رسا و در تمام تریبونهای جهانی، این حقیقت را فریاد بزند که هیچ قصد و ارادهای برای ساخت بمب اتمی ندارد؛ تا این ادعای دروغین که به عنوان بهانهای برای جنایت به کار میرود، در برابر ارادهی صلحآمیز ملت ایران در هم بشکند.
این دقیقاً همان مدلی است که در «محاصرهی لنینگراد» و یا «بمباران هیروشیما» (با روایتسازی دروغینِ پایانبندی سریع جنگ) اجرا شد؛ متهم کردن قربانی به «لجاجت» برای توجیه «قساوت نهایی».
اما راه مقابله، در دیپلماسیِ پشت درهای بسته محبوس نیست. ما نیازمند یک «تهاجمِ ادراکی» (Cognitive Offensive) در ابعاد جهانی هستیم. دیپلماسی ما باید از لایههای بروکراسی فراتر برود و قلب افکار عمومی جهان را هدف بگیرد. ما باید یاد بگیریم چگونه روایت دشمن را با یک «حقیقت تکاندهنده» درهم بشکنیم.
تاریخ گواهی میدهد که گاهی یک صدای صادق، حصارِ تبلیغات سیستماتیک را میدرد؛ درست مانند «ژيلبرد نوايان» روزنامهنگاری که بعد از مصاحبه با سران الفتح در میانهی هیاهوی تبلیغات صهیونیستی، با فریادِ حقیقت، به جهان فهماند که جنگ فلسطینیان، نبردی برای «سرزمین و حقِ زیست» است، نه آنگونه که دشمن میخواست آن را به «نژادپرستی و قومیت» تقلیل دهد. ما نیز امروز نیازمند چنین صداهایی هستیم تا به دنیا بفهمانند «گروگانگیر سفرههای بینالمللی»، نه ایرانِ محصور، بلکه ناوگان متخاصمی است که مانع حرکت کشتیهای معیشت میشود.
ما باید «نقابِ میانجیگری» را از چهرهی آمریکا برداریم. اگر امروز نتوانیم در تریبونهای عمومی جهان، از سئول تا برلین و از پکن تا برازیلیا، آمریکا را به عنوان «مقصرِ ردیفِ اول بحران انرژی و کالا» معرفی کنیم، ماشین تبلیغاتی آنها راه را برای وحشتناکترین سناریوها هموار خواهد کرد.
دیپلماسیِ عمومی، امروز نه یک انتخاب، بلکه تنها سپر دفاعی ما در برابر "مشروعیتسازی برای فاجعه" است. ما باید پیش از آنکه آنها "ما" را به عنوان خطر اتمی معرفی کنند، "آنها" را به عنوان خطر حیات بشری به جهانیان بشناسانیم.
حقیقت را فریاد بزنیم، پیش از آنکه سکوت ما را به سلاح دشمن تبدیل کنند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍13❤1👎1🤬1
عذرخواهی پاپ و مسئولیت مراجع
اخیراً پاپ لیؤی چهاردهم، در نخستین رسالهٔ خود بهنام «Magnifica Humanitas» (انسانیت باشکوه) رسماً بابت نقش تاریخی واتیکان در مشروعیتبخشی به بردهداری و تأخیر چندصدسالهٔ کلیسا در محکومیت آن عذرخواهی کرد. او این میراث را «زخمی در حافظهٔ مسیحیت» نامید و بهنام کلیسا طلب بخشش نمود.
البته برخی رهبران پیشین کلیسا نیز از مشارکت مسیحیان در تجارت بردگان عذرخواهی کرده بودند، اما اینبار بالاترین مقام رسمی مسیحیت بهصورت رسمی اعتراف کرد که پاپهای سدهٔ پانزدهم به پادشاهان اروپایی مجوز دینی دادند تا مردمان آفریقا و آسیا و ازجمله مسلمانان را به بردگی بگیرند و این فرمان تا سدهها بعد بهصراحت لغو نشد.
این عذرخواهی در حالی است که در متون مقدس مسیحیت بارها بر جواز بردهداری و ضرورت اطاعت بردگان از اربابان تأکید شده است. عهد عتیق صراحتاً اجازهٔ خرید و مالکیت دائمی انسان از اقوام غیراسرائیلی را میدهد و در آن، قوانینی مربوط به تنبیه و ارث بردن برده و فروش دختران بهعنوان کنیز وجود دارد و آزادی بردگان فقط به عبریان و یهودیان اختصاص یافته است. عهد جدید نیز بردگان را به اطاعت کامل از اربابان فرامیخواند و حتی یک توصیهٔ صریح دربارهٔ آزاد کردن آنها ندارد.
پرسشی که با دیدن این خبر به ذهن میرسد این است که چرا با وجود تأکید مکرر قرآن بر آزادسازی بردگان و محدودیتی که برای اسیرگرفتن در جنگ، تعیین و مسیر بردهداری را عملاً مسدود نموده [۴۷:۴]، چرا تاکنون شاهد اقدامی مشابه از سوی نهادهای دینی جهان اسلام نبودهایم؟ آیا آن پیشینه و متون مقدس فاخر، نباید اسلام را بهعنوان برترین مدافع حقوق، کرامت و آزادی انسان به دیگران معرفی میکرد؟ پس چرا در قرن نوزدهم هنگامی که فشار افکار عمومی برای لغو بردهداری بالا گرفت، نهتنها هیچیک از علمای بزرگ الازهر، عثمانی، حجاز و نجف با این مطالبه همراهی نکردند، بلکه بسیاری از آنها رسماً بهنام دفاع از دین، پرچم مخالفت با آن را برافراشتند؟ این در حالی است که در همان دوران، پاپ لئون سیزدهم بهصورت رسمی بردهداری را محکوم و ممنوع اعلام کرد و اکنون پاپ جدید بابت تأخیر در این زمینه عذرخواهی میکند؛ ولی هنوز در نهادهای دینی مسلمانان، کسانی که بخواهند آموزههای انسانی قرآن و عترت در این زمینه را مطرح کنند، با انواع تهمتها و محدودیتها مواجه میشوند!
بیتردید، بردهداری ساخته و پرداختهٔ اسلام و یهود و مسیحیت نیست و پیش از این ادیان وجود داشته است. نقشی که شرایع الهی در این زمینه ایفا کردهاند، صرفاً تنظیم و تعدیل این واقعیت اجتماعی در جهت حمایت از بردگان بوده و اسلام در این زمینه بیشترین تأثیر را بر جای گذاشته است. اما آنچه از برخورد علما و نهادهای اسلامی برداشت میشود این است که گویا آن مناسبات اقتصادی ایجادشده توسط دورهای از زندگی بشر را بخشی از مقدسات دینی تلقی میکنند؛ چیزی که رهبران کلیسا هوشمندانه تلاش کردهاند خلاف آن را اعلام و ساحت دین متبوع خود را از چنین ننگی پاک کنند و تأیید بزرگان و گذشتگان خود را بهحساب برداشت اشتباه آنان بگذارند.
البته احتمالاً برخی از عالمان مسلمان به این نکته توجه دارند، ولی تصور میکنند تصحیح گذشته و عذرخواهی بابت آن، نوعی عقبنشینی است که به حیثیت و هویت دینی مسلمانان لطمه میزند. اما بهنظر میرسد روشی که رهبری مسیحیت از مدتها قبل در پیش گرفته، به توصیههای قرآن و عترت نزدیکتر و در اعتبار بخشیدن به جایگاه روحانیت، موفقتر بوده است.
سید حمید حسینی
#فرهیختگان راهی به رهایی
اخیراً پاپ لیؤی چهاردهم، در نخستین رسالهٔ خود بهنام «Magnifica Humanitas» (انسانیت باشکوه) رسماً بابت نقش تاریخی واتیکان در مشروعیتبخشی به بردهداری و تأخیر چندصدسالهٔ کلیسا در محکومیت آن عذرخواهی کرد. او این میراث را «زخمی در حافظهٔ مسیحیت» نامید و بهنام کلیسا طلب بخشش نمود.
البته برخی رهبران پیشین کلیسا نیز از مشارکت مسیحیان در تجارت بردگان عذرخواهی کرده بودند، اما اینبار بالاترین مقام رسمی مسیحیت بهصورت رسمی اعتراف کرد که پاپهای سدهٔ پانزدهم به پادشاهان اروپایی مجوز دینی دادند تا مردمان آفریقا و آسیا و ازجمله مسلمانان را به بردگی بگیرند و این فرمان تا سدهها بعد بهصراحت لغو نشد.
این عذرخواهی در حالی است که در متون مقدس مسیحیت بارها بر جواز بردهداری و ضرورت اطاعت بردگان از اربابان تأکید شده است. عهد عتیق صراحتاً اجازهٔ خرید و مالکیت دائمی انسان از اقوام غیراسرائیلی را میدهد و در آن، قوانینی مربوط به تنبیه و ارث بردن برده و فروش دختران بهعنوان کنیز وجود دارد و آزادی بردگان فقط به عبریان و یهودیان اختصاص یافته است. عهد جدید نیز بردگان را به اطاعت کامل از اربابان فرامیخواند و حتی یک توصیهٔ صریح دربارهٔ آزاد کردن آنها ندارد.
پرسشی که با دیدن این خبر به ذهن میرسد این است که چرا با وجود تأکید مکرر قرآن بر آزادسازی بردگان و محدودیتی که برای اسیرگرفتن در جنگ، تعیین و مسیر بردهداری را عملاً مسدود نموده [۴۷:۴]، چرا تاکنون شاهد اقدامی مشابه از سوی نهادهای دینی جهان اسلام نبودهایم؟ آیا آن پیشینه و متون مقدس فاخر، نباید اسلام را بهعنوان برترین مدافع حقوق، کرامت و آزادی انسان به دیگران معرفی میکرد؟ پس چرا در قرن نوزدهم هنگامی که فشار افکار عمومی برای لغو بردهداری بالا گرفت، نهتنها هیچیک از علمای بزرگ الازهر، عثمانی، حجاز و نجف با این مطالبه همراهی نکردند، بلکه بسیاری از آنها رسماً بهنام دفاع از دین، پرچم مخالفت با آن را برافراشتند؟ این در حالی است که در همان دوران، پاپ لئون سیزدهم بهصورت رسمی بردهداری را محکوم و ممنوع اعلام کرد و اکنون پاپ جدید بابت تأخیر در این زمینه عذرخواهی میکند؛ ولی هنوز در نهادهای دینی مسلمانان، کسانی که بخواهند آموزههای انسانی قرآن و عترت در این زمینه را مطرح کنند، با انواع تهمتها و محدودیتها مواجه میشوند!
بیتردید، بردهداری ساخته و پرداختهٔ اسلام و یهود و مسیحیت نیست و پیش از این ادیان وجود داشته است. نقشی که شرایع الهی در این زمینه ایفا کردهاند، صرفاً تنظیم و تعدیل این واقعیت اجتماعی در جهت حمایت از بردگان بوده و اسلام در این زمینه بیشترین تأثیر را بر جای گذاشته است. اما آنچه از برخورد علما و نهادهای اسلامی برداشت میشود این است که گویا آن مناسبات اقتصادی ایجادشده توسط دورهای از زندگی بشر را بخشی از مقدسات دینی تلقی میکنند؛ چیزی که رهبران کلیسا هوشمندانه تلاش کردهاند خلاف آن را اعلام و ساحت دین متبوع خود را از چنین ننگی پاک کنند و تأیید بزرگان و گذشتگان خود را بهحساب برداشت اشتباه آنان بگذارند.
البته احتمالاً برخی از عالمان مسلمان به این نکته توجه دارند، ولی تصور میکنند تصحیح گذشته و عذرخواهی بابت آن، نوعی عقبنشینی است که به حیثیت و هویت دینی مسلمانان لطمه میزند. اما بهنظر میرسد روشی که رهبری مسیحیت از مدتها قبل در پیش گرفته، به توصیههای قرآن و عترت نزدیکتر و در اعتبار بخشیدن به جایگاه روحانیت، موفقتر بوده است.
سید حمید حسینی
#فرهیختگان راهی به رهایی
www.vatican.va
Encyclical Letter of His Holiness Leo XIV Magnifica Humanitas (15 May 2026)
ENCYCLICAL LETTER MAGNIFICA HUMANITAS OF HIS HOLINESS POPE LEO XIV ON SAFEGUARDING THE HUMAN PERSON IN THE TIME OF ARTIFICIAL INTELLIGENCE [ Multimedia ] ___________________________
❤5👍3🕊3
پیام آخر آذر منصوری، رئیس جبهه اصلاحات ایران
پیام آخر همانی است که در کنگره مطرح کردم:
ایران، پیش از هر چیز، حاصل پیوند عمیق و تاریخی مردمی است که قرنها رنج کشیدهاند، ایستادهاند، خطا دیدهاند، فرصتهای از دست رفته را تجربه کردهاند، اما این سرزمین را ترک نکرده و زنده نگه داشتهاند.
ایران بدون مردم، چیزی جز نامی بر نقشه نیست؛
و مردم بدون ایران، بیریشه و بیپناهاند.
این حقیقت ساده اما بنیادین را باید با صدای بلند گفت:
تنها جامعهای قدرتمند و حاکمیتی توانمند، بهطور توأمان میتوانند حافظ این سرزمین باشند.
نه جامعهای تضعیفشده، حذفشده و بیصدا،
و نه حاکمیتی منزوی، بیاعتماد و گسسته از مردم.
قدرت ایران، فقط در منابع طبیعی، موقعیت ژئوپلیتیک یا ابزارهای سخت خلاصه نمیشود.
قدرت ایران در اعتماد مردم به آینده، احساس تعلق شهروندان به سرنوشت کشور، و امید به شنیده شدن نهفته است.
وقتی مردم احساس کنند ایران خانه آنهاست،
وقتی باور داشته باشند که رأیشان، صدایشان و کرامتشان دیده میشود،
آنگاه ایران قدرتمند است.
ایران امروز، بیش از هر چیز، از فرصتهای ازدسترفته رنج میبرد؛
از فرصت اصلاح بهموقع،
از فرصت گفتوگوی ملی به موقع
از فرصت آشتی به موقع حاکمیت با جامعه،
و از فرصت بهرهگیری از همه ظرفیتهای انسانی این سرزمین.
و هر بار که این فرصتها سوخت،
هزینهاش را مردم پرداختند:
با تورم،
با مهاجرت فرزندانشان،
با اضطراب دائمی نسبت به فردا،
با فرسایش امید،
و با دادن جان عزیزانشان.
اصلاحطلبی اگر امروز معنا دارد، دقیقاً از همینجا معنا پیدا میکند:
از ایستادن در کنار مردم برای بازسازی این پیوند گسسته؛ پیوند با جامعه.
ما اصلاحطلبان، نه مدعی مالکیت ایران هستیم و نه خود را ناجی میدانیم.
اما باور داریم که ایران، بدون بازگشت حاکمیت به مردم،
و بدون به رسمیت شناختن تنوع و تکثر، کرامت و حقوق برابر شهروندانش،
راهی به آینده ندارد.
«ایران برای همه ایرانیان»
برای ما یک اصل راهبردی است.
یعنی هیچ شهروندی در این سرزمین احساس غیرخودی بودن نکند؛
نه بهخاطر جنسیت،
نه بهخاطر قومیت،
نه بهخاطر مذهب،
نه بهخاطر عقیده،
نه بهخاطر سبک زندگی،
و نه بهخاطر انتقاد و تفاوت نگاه و اعتراض نسبت به وضع موجود.
ایران زمانی امن است که مردمش احساس امنیت کنند.
ایران زمانی پایدار است که مردمش احساس تعلق داشته باشند.
ایران زمانی میماند که حاکمیت از مردم نترسد و مردم نیز خود را بیرون از حاکمیت نبینند.
و ایران زمانی قدرتمند ومتحد است که حاکمیت شهروندان ایران را صاحب حق و خود را تنها کارگزار اعاده این حق بداند.
این سرزمین کهن،
با زخمهای کهنهاش،
هنوز هم به ایستادن باور دارد.
هنوز به فردایی روشنتر فکر میکند.
و ما، اگر هنوز دلنگران آیندهایم،
اگر هنوز از اصلاح سخن میگوییم،
برای همین باور است:
باور به اینکه این سرزمین،
با مردمش،
و برای مردمش،
میتواند دوباره راه خود را پیدا کند.
این انتخاب تاریخی ماست:
در کنار مردم،
برای ایران.
#فرهیختگان راهی به رهایی
پیام آخر همانی است که در کنگره مطرح کردم:
ایران، پیش از هر چیز، حاصل پیوند عمیق و تاریخی مردمی است که قرنها رنج کشیدهاند، ایستادهاند، خطا دیدهاند، فرصتهای از دست رفته را تجربه کردهاند، اما این سرزمین را ترک نکرده و زنده نگه داشتهاند.
ایران بدون مردم، چیزی جز نامی بر نقشه نیست؛
و مردم بدون ایران، بیریشه و بیپناهاند.
این حقیقت ساده اما بنیادین را باید با صدای بلند گفت:
تنها جامعهای قدرتمند و حاکمیتی توانمند، بهطور توأمان میتوانند حافظ این سرزمین باشند.
نه جامعهای تضعیفشده، حذفشده و بیصدا،
و نه حاکمیتی منزوی، بیاعتماد و گسسته از مردم.
قدرت ایران، فقط در منابع طبیعی، موقعیت ژئوپلیتیک یا ابزارهای سخت خلاصه نمیشود.
قدرت ایران در اعتماد مردم به آینده، احساس تعلق شهروندان به سرنوشت کشور، و امید به شنیده شدن نهفته است.
وقتی مردم احساس کنند ایران خانه آنهاست،
وقتی باور داشته باشند که رأیشان، صدایشان و کرامتشان دیده میشود،
آنگاه ایران قدرتمند است.
ایران امروز، بیش از هر چیز، از فرصتهای ازدسترفته رنج میبرد؛
از فرصت اصلاح بهموقع،
از فرصت گفتوگوی ملی به موقع
از فرصت آشتی به موقع حاکمیت با جامعه،
و از فرصت بهرهگیری از همه ظرفیتهای انسانی این سرزمین.
و هر بار که این فرصتها سوخت،
هزینهاش را مردم پرداختند:
با تورم،
با مهاجرت فرزندانشان،
با اضطراب دائمی نسبت به فردا،
با فرسایش امید،
و با دادن جان عزیزانشان.
اصلاحطلبی اگر امروز معنا دارد، دقیقاً از همینجا معنا پیدا میکند:
از ایستادن در کنار مردم برای بازسازی این پیوند گسسته؛ پیوند با جامعه.
ما اصلاحطلبان، نه مدعی مالکیت ایران هستیم و نه خود را ناجی میدانیم.
اما باور داریم که ایران، بدون بازگشت حاکمیت به مردم،
و بدون به رسمیت شناختن تنوع و تکثر، کرامت و حقوق برابر شهروندانش،
راهی به آینده ندارد.
«ایران برای همه ایرانیان»
برای ما یک اصل راهبردی است.
یعنی هیچ شهروندی در این سرزمین احساس غیرخودی بودن نکند؛
نه بهخاطر جنسیت،
نه بهخاطر قومیت،
نه بهخاطر مذهب،
نه بهخاطر عقیده،
نه بهخاطر سبک زندگی،
و نه بهخاطر انتقاد و تفاوت نگاه و اعتراض نسبت به وضع موجود.
ایران زمانی امن است که مردمش احساس امنیت کنند.
ایران زمانی پایدار است که مردمش احساس تعلق داشته باشند.
ایران زمانی میماند که حاکمیت از مردم نترسد و مردم نیز خود را بیرون از حاکمیت نبینند.
و ایران زمانی قدرتمند ومتحد است که حاکمیت شهروندان ایران را صاحب حق و خود را تنها کارگزار اعاده این حق بداند.
این سرزمین کهن،
با زخمهای کهنهاش،
هنوز هم به ایستادن باور دارد.
هنوز به فردایی روشنتر فکر میکند.
و ما، اگر هنوز دلنگران آیندهایم،
اگر هنوز از اصلاح سخن میگوییم،
برای همین باور است:
باور به اینکه این سرزمین،
با مردمش،
و برای مردمش،
میتواند دوباره راه خود را پیدا کند.
این انتخاب تاریخی ماست:
در کنار مردم،
برای ایران.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍13❤7👎2🔥1
نادر و بناپارت، یا واشینگتن
در روزگاری که رضاخان سردارسپه عهدهدار وزارت جنگ بود در یکی از جراید طهران نصایحی خطاب به او چاپ شد. مدیر بیچارهٔ جریده «به حضور وزیر جنگ احضار و از مشارإلیه سؤال میشود که مقصودت چیست؟»
نویسنده هم سادهلوحانه میگوید:«میخواهم که شما نادر بشوید.»
نویسنده همانجا کتکی میخورد و سپس هم به دادگاه نظامی فرستادهمیشود.
بهار که این ماجرا را در هفتهنامهٔ نوبهار در تاریخ دوم میزان سال ۱۳۰۱ شمسی نقل کردهاست در ادامه و در آن سالهای آغازین سدهٔ بیستمِ جامعهٔ ایران به نکتهٔ مهمّی توجّه میدهد:
۱.تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران(انقراض قاجاریه)، انتشارات فرانکلین، تهران، ۱۳۵۷، ج۱، ص ۲۲۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
در روزگاری که رضاخان سردارسپه عهدهدار وزارت جنگ بود در یکی از جراید طهران نصایحی خطاب به او چاپ شد. مدیر بیچارهٔ جریده «به حضور وزیر جنگ احضار و از مشارإلیه سؤال میشود که مقصودت چیست؟»
نویسنده هم سادهلوحانه میگوید:«میخواهم که شما نادر بشوید.»
نویسنده همانجا کتکی میخورد و سپس هم به دادگاه نظامی فرستادهمیشود.
بهار که این ماجرا را در هفتهنامهٔ نوبهار در تاریخ دوم میزان سال ۱۳۰۱ شمسی نقل کردهاست در ادامه و در آن سالهای آغازین سدهٔ بیستمِ جامعهٔ ایران به نکتهٔ مهمّی توجّه میدهد:
چگونه سیاسیون و أحرار ما غافل از ایناند که در قرن بیستم کسی نمیتواند نادر یا بناپارت بشود و جریان ترقّیات اجتماعی این اصل را محو نموده و به جای نادرها و بناپارتها، واشنگتن میپروراند و صلاح بزرگان و رجال ما در نادر شدن نیست؛ زیرا نادرها در محیط امروزی قابل دوام نخواهندبود و روزنامجاتی که بخواهند نادر درست کنند مستحقّ همین معاملاتند.بهار در کنار مدرّس و اقلّیتی دیگر حقیقتاً به گروه بیداران و آزادگان روشنضمیر روزگارش تعلّق داشت. او در این یادداشت از سویی جامعه را از قهرمانجویی و قهرمانپروری بیم و انذار میدهد و از سویی دیگر در کلامش تعریض تندی دارد به رضاخانِ سردارسپه که در محافل و انجمنهای گوناگون، مدّعی بود قهرمان ایران و موجب نجات ایرانیان است!
۱.تاریخ مختصر احزاب سیاسی ایران(انقراض قاجاریه)، انتشارات فرانکلین، تهران، ۱۳۵۷، ج۱، ص ۲۲۵
از نقش بر آب
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤6👍2🤔1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فقر و نابرابری در ایران
گفتگوی مسعود نیلی و محمد مالجو
مسعود نیلی: یکسوم ایرانیان زیر خط فقرند. در چنین شرایطی هیچ آدم عاقلی نمیگوید یکشبه قیمتها را چند برابر کنیم. ابتدا باید مناسبات [بینالمللی] را درست کنیم، سپس به اصلاحات اقتصادی بپردازیم. اگر بدون اصلاح روابط خارجی، اصلاحات اقتصادی انجام دهیم، بحرانهای اجتماعی ایجاد میشود.
محمد مالجو: مسبب اصلی تخریب شرایط اقتصاد کلان ما، اسلام سیاسی است. چون اکثریت جامعه با این شرایط همسویی ندارند، این تحمیل از چند مجرا بر شرایط اقتصاد کلان تاثیر منفی میگذارد. یکی از مجراهایی که در دهه ۹۰ باز شد تحریمها بود. حکومت در این شرایط برای کنترل فشارهای اجتماعی به قیمتگذاری روی میآورد.
فیلم کامل این گفتگو در پلتفرم آزاد:
A Z A D. im
فیلم کامل این گفتگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/XXkzncdP-B4
#فرهیختگان راهی به رهایی
گفتگوی مسعود نیلی و محمد مالجو
مسعود نیلی: یکسوم ایرانیان زیر خط فقرند. در چنین شرایطی هیچ آدم عاقلی نمیگوید یکشبه قیمتها را چند برابر کنیم. ابتدا باید مناسبات [بینالمللی] را درست کنیم، سپس به اصلاحات اقتصادی بپردازیم. اگر بدون اصلاح روابط خارجی، اصلاحات اقتصادی انجام دهیم، بحرانهای اجتماعی ایجاد میشود.
محمد مالجو: مسبب اصلی تخریب شرایط اقتصاد کلان ما، اسلام سیاسی است. چون اکثریت جامعه با این شرایط همسویی ندارند، این تحمیل از چند مجرا بر شرایط اقتصاد کلان تاثیر منفی میگذارد. یکی از مجراهایی که در دهه ۹۰ باز شد تحریمها بود. حکومت در این شرایط برای کنترل فشارهای اجتماعی به قیمتگذاری روی میآورد.
فیلم کامل این گفتگو در پلتفرم آزاد:
A Z A D. im
فیلم کامل این گفتگو در یوتوب آزاد:
https://youtu.be/XXkzncdP-B4
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
سخنان مرحوم آیتالله منتظری درباره مهندس بازرگان
مرحوم مهندس بازرگان در طریقی که داشت، مرد خودش بود. مرد فهم و درک خودش بود. در راهی که فکر میکرد، راه حق و درستی است، استقامت داشت.
هر چه بلا بر سر اسلام و ملت میآید از سوی افراد منافق است، آنهایی که ظاهر و باطنشان یکی نیست.
۳۰ دی ماه ۲۹ سالگرد ارتحال مهندس مهدی بازرگان ، روحش شاد و غریق رحمت خدای مهربان.
#فرهیختگان راهی به رهایی
مرحوم مهندس بازرگان در طریقی که داشت، مرد خودش بود. مرد فهم و درک خودش بود. در راهی که فکر میکرد، راه حق و درستی است، استقامت داشت.
هر چه بلا بر سر اسلام و ملت میآید از سوی افراد منافق است، آنهایی که ظاهر و باطنشان یکی نیست.
۳۰ دی ماه ۲۹ سالگرد ارتحال مهندس مهدی بازرگان ، روحش شاد و غریق رحمت خدای مهربان.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤13👍3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شاهی که دیر شنید، بازرگانی که شنیده نشد
به مناسبت بیست و نهمین سالگرد درگذشت مهندس مهدی بازرگان
مهندس بازرگان همچون دکتر مصدق معتقد بود که شاه باید سلطنت کند و نه حکومت، تا مانند ملکه انگلستان و پادشاه اسپانیا شآن و جایگاهش حفظ شود.
بازرگان در دادگاه نظامی دلسوزانه هشدار داد و گفت: «ما آخرین گروهی هستیم که با زبان قانون با شما صحبت می کنیم، این پیام را به شخص اول برسانید.»
نهضت آزادی ایران در ۶ شهریور ۵۷ در بیانیهای با عنوان راه نجات ایران از بنبست حاضر، پیشنهاد کردند که شاه برود و «چه بسا مملکت از بنبست بیرون آمده و با فروکشکردن ناامیدی و طوفان خشم ملت، فرصتی بدست بیاید که جانشینان با عبرت از گذشته، به قانون اساسی و حقوق و حیثیت مردم تمکین نمایند.»
مهندس بازرگان در پایان جلسه با ناامیدی گفتند: «حکومت اسلامی به این نحو که شما در طلب آن هستید به حکومت روحانیت منتهی میشود. او گفت استبداد حکومت روحانیت به مراتب خشنتر و بدتر از استبداد شاهنشاهی خواهد بود، مضافا که دین شما را هم از شما خواهد ربود.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
به مناسبت بیست و نهمین سالگرد درگذشت مهندس مهدی بازرگان
مهندس بازرگان همچون دکتر مصدق معتقد بود که شاه باید سلطنت کند و نه حکومت، تا مانند ملکه انگلستان و پادشاه اسپانیا شآن و جایگاهش حفظ شود.
بازرگان در دادگاه نظامی دلسوزانه هشدار داد و گفت: «ما آخرین گروهی هستیم که با زبان قانون با شما صحبت می کنیم، این پیام را به شخص اول برسانید.»
نهضت آزادی ایران در ۶ شهریور ۵۷ در بیانیهای با عنوان راه نجات ایران از بنبست حاضر، پیشنهاد کردند که شاه برود و «چه بسا مملکت از بنبست بیرون آمده و با فروکشکردن ناامیدی و طوفان خشم ملت، فرصتی بدست بیاید که جانشینان با عبرت از گذشته، به قانون اساسی و حقوق و حیثیت مردم تمکین نمایند.»
مهندس بازرگان در پایان جلسه با ناامیدی گفتند: «حکومت اسلامی به این نحو که شما در طلب آن هستید به حکومت روحانیت منتهی میشود. او گفت استبداد حکومت روحانیت به مراتب خشنتر و بدتر از استبداد شاهنشاهی خواهد بود، مضافا که دین شما را هم از شما خواهد ربود.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊11👍9❤4👎2