This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⚠️۲۵درصد از کل گاز تولیدی کشور در حملات آمریکا و اسرائیل از بین رفته است.
در صداوسیما میگویند بعضی حقایق را نگویید
سردبیر خط انرژی
#فرهیختگان راهی به رهایی
در صداوسیما میگویند بعضی حقایق را نگویید
سردبیر خط انرژی
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢4
پیکر عزتالله سحابی را در تابوتی که با پرچم ایران پوشیده شده بود، وسط حیاط خانه قرار داده بودند. سکوت عجیبی بود؛ حضار گرداگرد تابوت جمع شده بودند و آرام فاتحه میخواندند. چند دوربین این صحنه را ثبت میکردند؛ مربوط به نیروهای امنیتی بودند یا نه، متوجه نشدم. ناگهان حسین شاهحسینی جلو آمد درحالیکه ضجه میزد که عزت! عزت! بلندشو... کسی نبود که این صحنه را ببیند، تاب بیاورد و اشک نریزد.
هاله سحابی هم گوشهای ایستاده بود، آرام و باوقار؛ درحالی که هیچکس نمیدانست دقایقی بعد دوباره قرار است چه مصیبتی برای خانواده سحابی رخ بدهد.
چه ظلمی شد به این پدر و دختر ایراندوست؛ چه روز تلخی بود… یکی از تلخترین روزهایی که در تمام این سالها به چشم دیدم.
حسین گوهری
دهم خرداد، سالروز درگذشت عزتالله سحابی و دخترش هاله
#فرهیختگان راهی به رهایی
هاله سحابی هم گوشهای ایستاده بود، آرام و باوقار؛ درحالی که هیچکس نمیدانست دقایقی بعد دوباره قرار است چه مصیبتی برای خانواده سحابی رخ بدهد.
چه ظلمی شد به این پدر و دختر ایراندوست؛ چه روز تلخی بود… یکی از تلخترین روزهایی که در تمام این سالها به چشم دیدم.
حسین گوهری
دهم خرداد، سالروز درگذشت عزتالله سحابی و دخترش هاله
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤13😢8
هاله سحابی ؛
امکانِ زیستنِ اخلاقی
(۱۵ بهمن ۱۳۳۶ – ۱۱ خرداد ۱۳۹۰)
افسانه نجاتی
▪️ برخی چهرهها در حافظهی جمعی، نه بهعنوان مجموعهای از رویدادها، بلکه بهمثابه کیفیتی از زیستن باقی میمانند. هاله سحابی از این دست چهرههاست؛ حضوری که بیش از آنکه در سطح وقایع تعریف شود، در ساحت اخلاق و معنا قابل فهم است. در مواجهه با او، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، نوعی پیوستگی میان اندیشه و زندگی است. در زمانهای که فاصله میان باور و رفتار اغلب پررنگ است، هاله سحابی نمونهای از تلاش برای کمکردن این فاصله بود؛ تلاشی نه در قالب شعار، بلکه در شکل زیست روزمره، در انتخابها، در ایستادنها و حتی در سکوتها.
او را میتوان در امتداد سنتی از کنشگری اخلاقی فهمید که در آن، انسان نه صرفاً حامل ایدهها، بلکه مسئول تحقق آنها در زیست خود است. در چنین افقی، «آرمان» امری بیرونی و تزئینی نیست، بلکه به نحوهی ایستادن فرد در برابر جهان بدل میشود؛ به شیوهای از بودن، نه صرفاً گفتن.
نکتهی مهم در فهم این نوع از حضور، پرهیز از تقلیل آن به روایتهای صرفاً احساسی یا اسطورهسازانه است. آنچه اهمیت دارد، نه بازسازی یک چهرهی کامل و دستنیافتنی، بلکه توجه به امکانهایی است که چنین زیستی پیش روی ما میگذارد: امکان وفاداری به کرامت انسانی، حتی در موقعیتهای دشوار و پرتنش.
در این میان، نمیتوان زمینهی خانوادگی و فکری او را نیز نادیده گرفت؛ نسبتی که با مهندس سحابی و فضای فکری-اخلاقی پیرامون او شکل گرفته بود، بخشی از بستری است که در آن حساسیت نسبت به عدالت، مسئولیت اجتماعی و کرامت انسان معنا پیدا میکند. اما آنچه هاله را از یک «تداوم خانوادگی» صرف جدا میکند، تبدیل این زمینه به انتخابی شخصی و زیسته است.
از این منظر، فقدان او تنها فقدان یک فرد نیست، بلکه یادآور نوعی حساسیت اخلاقی است که در فضای عمومی بهسادگی قابل تداوم نیست. حساسیتی نسبت به رنج دیگری، نسبت به بیعدالتی، و نسبت به مسئولیت فردی در برابر جامعه.
هاله سحابی، در حافظهی کسانی که او را به یاد میآورند، بیش از آنکه یک «پروندهی تاریخی» باشد، نشانهای است از این پرسش مداوم: چگونه میتوان انسانی زیست، بیآنکه از امکان اخلاقیِ انسان بودن فاصله گرفت؟
شاید پاسخ قطعی برای این پرسش وجود نداشته باشد؛ اما خودِ پافشاری بر آن، بخشی از میراث چنین زیستهایی است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
امکانِ زیستنِ اخلاقی
(۱۵ بهمن ۱۳۳۶ – ۱۱ خرداد ۱۳۹۰)
افسانه نجاتی
▪️ برخی چهرهها در حافظهی جمعی، نه بهعنوان مجموعهای از رویدادها، بلکه بهمثابه کیفیتی از زیستن باقی میمانند. هاله سحابی از این دست چهرههاست؛ حضوری که بیش از آنکه در سطح وقایع تعریف شود، در ساحت اخلاق و معنا قابل فهم است. در مواجهه با او، آنچه بیش از هر چیز به چشم میآید، نوعی پیوستگی میان اندیشه و زندگی است. در زمانهای که فاصله میان باور و رفتار اغلب پررنگ است، هاله سحابی نمونهای از تلاش برای کمکردن این فاصله بود؛ تلاشی نه در قالب شعار، بلکه در شکل زیست روزمره، در انتخابها، در ایستادنها و حتی در سکوتها.
او را میتوان در امتداد سنتی از کنشگری اخلاقی فهمید که در آن، انسان نه صرفاً حامل ایدهها، بلکه مسئول تحقق آنها در زیست خود است. در چنین افقی، «آرمان» امری بیرونی و تزئینی نیست، بلکه به نحوهی ایستادن فرد در برابر جهان بدل میشود؛ به شیوهای از بودن، نه صرفاً گفتن.
نکتهی مهم در فهم این نوع از حضور، پرهیز از تقلیل آن به روایتهای صرفاً احساسی یا اسطورهسازانه است. آنچه اهمیت دارد، نه بازسازی یک چهرهی کامل و دستنیافتنی، بلکه توجه به امکانهایی است که چنین زیستی پیش روی ما میگذارد: امکان وفاداری به کرامت انسانی، حتی در موقعیتهای دشوار و پرتنش.
در این میان، نمیتوان زمینهی خانوادگی و فکری او را نیز نادیده گرفت؛ نسبتی که با مهندس سحابی و فضای فکری-اخلاقی پیرامون او شکل گرفته بود، بخشی از بستری است که در آن حساسیت نسبت به عدالت، مسئولیت اجتماعی و کرامت انسان معنا پیدا میکند. اما آنچه هاله را از یک «تداوم خانوادگی» صرف جدا میکند، تبدیل این زمینه به انتخابی شخصی و زیسته است.
از این منظر، فقدان او تنها فقدان یک فرد نیست، بلکه یادآور نوعی حساسیت اخلاقی است که در فضای عمومی بهسادگی قابل تداوم نیست. حساسیتی نسبت به رنج دیگری، نسبت به بیعدالتی، و نسبت به مسئولیت فردی در برابر جامعه.
هاله سحابی، در حافظهی کسانی که او را به یاد میآورند، بیش از آنکه یک «پروندهی تاریخی» باشد، نشانهای است از این پرسش مداوم: چگونه میتوان انسانی زیست، بیآنکه از امکان اخلاقیِ انسان بودن فاصله گرفت؟
شاید پاسخ قطعی برای این پرسش وجود نداشته باشد؛ اما خودِ پافشاری بر آن، بخشی از میراث چنین زیستهایی است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢4
🔴 سالی که نکوست از بهارش پیداست
✍ مرضیه حاجی هاشمی
🗒 بیش از سه ماه است که مرز بین جنگ، آتش بس و صلح در منطقه خاورمیانه فرو ریخته است و وضعیتی پیش بینی ناپذیر از «ثبات - بیثباتی» بر منطقه حاکم است؛ چرا که هرگاه در دو سوی یک تقابل نظامی، یک بازیگر از نظر نظامی یا اقتصادی یا هر دو خود را از طرف مقابل ضعیفتر بیابد، به جای صرفاً جنگ، در پی ایجاد «بی ثباتی پایدار» می رود تا مبتنی بر آن بازدارندگی ایجاد و بقای خود را تضمین کند.
⬅️ «بازدارندگی از طریق تهدید» مفهومی است که می توان برای چنین وضعیتی به کار گرفت، مفهومی که متضمن این پیام است: «اگر به من ضربه بزنید، هزینهای که به شما و اقتصاد جهانی تحمیل میشود، آنقدر زیاد خواهد بود که در نهایت دستاوردهای حمله را هر چند زیاد باشد برای شما کم ارزش خواهد کرد.» اینجاست که به طور مثال تهدید به ایجاد تنش و بیثباتی در «باب المندب» مانند «تنگه هرمز» به کار می رود؛ حتی اگر کشور مورد هدف برای تغییر رفتار یا ایجاد بازدارندگی از آن متضرر نشود.
⬅️ «گلن اسنیدر» برای شرایط نه جنگ کامل، نه صلح کامل (مشابه آنچه اکنون شاهد آن هستیم)، مفهوم «پارادوکس ثبات- بی ثباتی» را مطرح می کند و این زمانی است که بازیگران به سمت نقش های محدود، فشارهای نیابتی، تهدیدهای دریایی، جنگ سایبری و اقدامات خاکستری می روند. از سویی حکومتهایی که تحت تحریمهای شدید قرار دارند یا بقای خود را به طور جدی در خطر میبینند، به سراغ «سیاست لبه پرتگاه» میروند که به زعم خویش بحران را کاملاً خاموش نمیکنند؛ بلکه آن را کنترل شده نگه میدارند که گاهی محاسبات کاملا اشتباه از آب در میآید.
⬅️ دقیقاً بیثباتی پایدار که برای بقا و بازدارندگی مورد استفاده قرار میگیرد، یک «شمشیر دو لبه» است، شاید در کوتاه مدت بازدارندگی ایجاد کند؛ ولی در دراز مدت، بازیگری که آن را به کار گرفته، خود با بی ثباتی شدید اقتصادی تا فرسودگی کامل اقتصاد داخلی مواجه شده که بی ثباتی سیاسی و استحاله ساخت قدرت، می تواند کمترین هزینه آن باشد؛ لذا می توان گفت پارادوکس ثبات- بی ثباتی به همراه سیاست لبه پرتگاه و بازدارندگی نامتقارن، تمام آنچه است که یک ساخت قدرت در بن بست، به طور زنجیروار و مداوم بدان متوسل می شود تا هزینه مهارش یا حمله بدو را برای طرفهای مقابل بیش از هزینه تحمل آن برای همگان کند.
⬅️ «استفان والت» مفهوم «موازنه تهدید» را جایی به کار میبرد که حتی اگر کشوری چندان هم قدرتمند نباشد؛ ولی بازیگری غیر قابل پیش بینی برای همسایگانش ظاهر شود که به آسانی حاضر به استفاده از زور است یا امنیت منطقه را تهدید میکند. در چنین شرایطی انگیزه شکلگیری یک ائتلاف گسترده علیه آن افزایش می یابد و تمام تلاش آن بازیگر منطقه ای برای ایجاد بازدارندگی و بقا به ضد خود تبدیل می شود.
⬅️ وقتی بازیگری تمام کشورهای همسایه خود را مورد حمله نظامی یا تهدید به حمله یا بیثباتی اقتصادی و ... قرار دهد شاید در اولین مرتبه، واکنشی مطلوب خویش دریافت کند؛ ولی به طور حتم با ادامه این وضعیت و بیثباتی پایدار برای همسایگان، هزینه تحمل بیثباتی را از هزینه همکاری با یکدیگر با انگیزههای امنیتی، تبادل اطلاعات، هماهنگی دفاعی، سیاسی و حتی ائتلافی برای حمله نظامی گسترده به قصد رفع همیشگی تهدید، بسیار بیشتر می کند.
⬅️ اینکه بازیگری با راهبردی که برای بقا طراحی کرده در بلند مدت، محیطی برای فنای خود فراهم آورد، در تاریخ کم سابقه نیست، آنچه که شبکه ای از دشمنان، بی اعتمادی و ائتلاف های جدید را علیه خود می پروراند. پرسش اساسی در اینجا این است که آیا هزینه سیاسی و ژئوپلیتیکی بازدارندگی از منفعت امنیتی آن بیشتر است یا نه؟ پرسشی که پاسخ بدان نیاز به گذر زمان دارد؛ گرچه سالی که نکوست از بهارش پیداست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
✍ مرضیه حاجی هاشمی
🗒 بیش از سه ماه است که مرز بین جنگ، آتش بس و صلح در منطقه خاورمیانه فرو ریخته است و وضعیتی پیش بینی ناپذیر از «ثبات - بیثباتی» بر منطقه حاکم است؛ چرا که هرگاه در دو سوی یک تقابل نظامی، یک بازیگر از نظر نظامی یا اقتصادی یا هر دو خود را از طرف مقابل ضعیفتر بیابد، به جای صرفاً جنگ، در پی ایجاد «بی ثباتی پایدار» می رود تا مبتنی بر آن بازدارندگی ایجاد و بقای خود را تضمین کند.
⬅️ «بازدارندگی از طریق تهدید» مفهومی است که می توان برای چنین وضعیتی به کار گرفت، مفهومی که متضمن این پیام است: «اگر به من ضربه بزنید، هزینهای که به شما و اقتصاد جهانی تحمیل میشود، آنقدر زیاد خواهد بود که در نهایت دستاوردهای حمله را هر چند زیاد باشد برای شما کم ارزش خواهد کرد.» اینجاست که به طور مثال تهدید به ایجاد تنش و بیثباتی در «باب المندب» مانند «تنگه هرمز» به کار می رود؛ حتی اگر کشور مورد هدف برای تغییر رفتار یا ایجاد بازدارندگی از آن متضرر نشود.
⬅️ «گلن اسنیدر» برای شرایط نه جنگ کامل، نه صلح کامل (مشابه آنچه اکنون شاهد آن هستیم)، مفهوم «پارادوکس ثبات- بی ثباتی» را مطرح می کند و این زمانی است که بازیگران به سمت نقش های محدود، فشارهای نیابتی، تهدیدهای دریایی، جنگ سایبری و اقدامات خاکستری می روند. از سویی حکومتهایی که تحت تحریمهای شدید قرار دارند یا بقای خود را به طور جدی در خطر میبینند، به سراغ «سیاست لبه پرتگاه» میروند که به زعم خویش بحران را کاملاً خاموش نمیکنند؛ بلکه آن را کنترل شده نگه میدارند که گاهی محاسبات کاملا اشتباه از آب در میآید.
⬅️ دقیقاً بیثباتی پایدار که برای بقا و بازدارندگی مورد استفاده قرار میگیرد، یک «شمشیر دو لبه» است، شاید در کوتاه مدت بازدارندگی ایجاد کند؛ ولی در دراز مدت، بازیگری که آن را به کار گرفته، خود با بی ثباتی شدید اقتصادی تا فرسودگی کامل اقتصاد داخلی مواجه شده که بی ثباتی سیاسی و استحاله ساخت قدرت، می تواند کمترین هزینه آن باشد؛ لذا می توان گفت پارادوکس ثبات- بی ثباتی به همراه سیاست لبه پرتگاه و بازدارندگی نامتقارن، تمام آنچه است که یک ساخت قدرت در بن بست، به طور زنجیروار و مداوم بدان متوسل می شود تا هزینه مهارش یا حمله بدو را برای طرفهای مقابل بیش از هزینه تحمل آن برای همگان کند.
⬅️ «استفان والت» مفهوم «موازنه تهدید» را جایی به کار میبرد که حتی اگر کشوری چندان هم قدرتمند نباشد؛ ولی بازیگری غیر قابل پیش بینی برای همسایگانش ظاهر شود که به آسانی حاضر به استفاده از زور است یا امنیت منطقه را تهدید میکند. در چنین شرایطی انگیزه شکلگیری یک ائتلاف گسترده علیه آن افزایش می یابد و تمام تلاش آن بازیگر منطقه ای برای ایجاد بازدارندگی و بقا به ضد خود تبدیل می شود.
⬅️ وقتی بازیگری تمام کشورهای همسایه خود را مورد حمله نظامی یا تهدید به حمله یا بیثباتی اقتصادی و ... قرار دهد شاید در اولین مرتبه، واکنشی مطلوب خویش دریافت کند؛ ولی به طور حتم با ادامه این وضعیت و بیثباتی پایدار برای همسایگان، هزینه تحمل بیثباتی را از هزینه همکاری با یکدیگر با انگیزههای امنیتی، تبادل اطلاعات، هماهنگی دفاعی، سیاسی و حتی ائتلافی برای حمله نظامی گسترده به قصد رفع همیشگی تهدید، بسیار بیشتر می کند.
⬅️ اینکه بازیگری با راهبردی که برای بقا طراحی کرده در بلند مدت، محیطی برای فنای خود فراهم آورد، در تاریخ کم سابقه نیست، آنچه که شبکه ای از دشمنان، بی اعتمادی و ائتلاف های جدید را علیه خود می پروراند. پرسش اساسی در اینجا این است که آیا هزینه سیاسی و ژئوپلیتیکی بازدارندگی از منفعت امنیتی آن بیشتر است یا نه؟ پرسشی که پاسخ بدان نیاز به گذر زمان دارد؛ گرچه سالی که نکوست از بهارش پیداست.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤4👎1🤬1
فیلمی منتشرنشده از دیدگاههای سحابی
https://youtu.be/jjKl3WmBK7Q?si=2cSoWuwwRggmgvzd
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://youtu.be/jjKl3WmBK7Q?si=2cSoWuwwRggmgvzd
#فرهیختگان راهی به رهایی
YouTube
فيلمى منتشرنشده از ديدگاههاى عزتالله سحابى
عزت الله سحابی، رئیس شورای فعالان ملی-مذهبی و از منتقدان حکومت ایران در دوران قبل و بعد از انقلاب، صبح روز سه شنبه، ۱۰ خرداد در سن ۸۱ سالگی درگذشت. آقای سحابی حدود ۱۵ سال از عمر خود را در زندان گذراند، هم قبل از انقلاب ۱۳۵۷ و هم بعد از آن.
🕊4
راز محبوبیت سید محمد خاتمی چیست؟
علی نظری روزنامه نگار
روز یکشنبه ۱۰ خرداد۱۴۰۵ مراسم ختم همشیره سید محمد خاتمی در مسجد امیر المومنین مرزداران تهران با حضور معنا دار و استثنایی مردم تهران برگزار شد.نسبت شرکت کنندگان از طبقات مختلف مردم نسبت به سیاسیون اصولگرا و اصلاح طلب ۹۵٪ به ۵٪ بود.
این حضور بی تکلف مردم در مجلس ختم یا تسلیت گویی به خاتمی عزیز اعجاب انگیز بود!
یکی از دوستان خوش ذوقم (آقای عباس معینی) به بنده چنین گفت: این حجم از جمعیت آنهم در نخستین روز کاری هفته در مراسم گرامیداشت مرحومه حاجیه خانم خدیجه خاتمی،یک اتفاق ساده نیست!
بلکه می توان این حضور اقشار مختلف را یک شبه رفراندوم دانست!
مردم ایران بار دیگر در این گردهمایی غیر حکومتی نشان دادند،فراتر از سیاسیون چپ و راست می فهمند!
باید به چنین مردمی که خالق
عظمت ایران عزیز در جنگهای ۱۲ و ۴۰ روزه شدند، دست مریزاد بگوییم.
اما واقعه مهمی که در این مراسم اتفاق افتاد مربوط به مواجهه یک میهمان ساده و بی آلایش با اخوان خاتمی و بویژه شخص سید محمد خاتمی بود.
آن میهمان نه از مقامات مملکتی سابق و لاحق بود و نه از روشنفکران مشهور و شناخته شده!
خانم پروین فهیمی مادر «شهید سهراب اعرابی »که در راهپیمایی سکوت ۲۵خرداد ۱۳۸۸ از سوی حامیان آن روزهای احمدی نژاد در حوالی میدان آزادی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سهراب جنبش سبز ایران به شهادت رسید و نامش برای همیشه جاودانه شد!
توفیق این بود که بنده هم با مادر بزرگوار سهراب شهید وارد مسجد شوم.
در صف که ایستاده بودم نظاره گر ابراز ارادت بسیاری از مراجعین با اخوان خاتمی بودم.آنچه که برای بنده در این ملاقات بسیار دلچسب بود نحوه برخورد مهربانانه علی آقا ودکتر رضا و سپس سید محمد خاتمی با مادر شهید سهراب اعرابی بود.
خیلی از وزرای دولتهای اصلاحات و تدبیر امید که برای عرض تسلیت به خانواده خاتمی می آمدند را زیر نظر داشتم.
چهره های مشهوری مثل آقای ناطق نوری.سید حسن خمینی،دکتر عارف،ایحاق جهانگیری،جواذ ظریف،دکترطفرقندی و..... را دیدم.اما آن احترامی که۳ فرزند ذکور آیت الله روح الله خاتمی(محمد،علی و رضا)به خانم اعرابی ابراز کردند، واقعا برایم تازگی داشت و مجذوب علو طبع این سه برادر مقابل(مادر شهید جنبش سبز) شدم.
♦️اکرام و احترام خانم فهیمی توسط آقای خاتمیو اخوانش باعث شد که زیر لب به این روحیه آقای خاتمی و فرزندان سید روح الله خاتمی درود بفرستم.اشک در چشمانم حلقه زد!آنجا بود که متوجه شدم چرا خدای منان سید محمد خاتمی را اینگونه محبوب قلوب مردم ایران کرده است؟
صدها وزیر وکیل سابق و لاحق به دیدار رییس دولت اصلاحات آمدند.اما آن احترام فوق العاده و تکریم ویژه را از سوی آقای خاتمی فقط نسبت به خانم پروین فهیمی دیدم.
بیخود نیست؛ شخصی مثل محمد خاتمی که مغضوب تندروهاست و دایم از سوی افراطیون بعنوان یکی از سران فتنه تخریب می شود،اینگونه برقلب مردم حکومت می کند.این مرام سید محمدخاتمی برگرفته از آموزه های جد بزرگوارش علی ابن ابی طالب است.
می خواهم بدون تعارف به خاتمی بگویم: «سید مچکریم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی نظری روزنامه نگار
روز یکشنبه ۱۰ خرداد۱۴۰۵ مراسم ختم همشیره سید محمد خاتمی در مسجد امیر المومنین مرزداران تهران با حضور معنا دار و استثنایی مردم تهران برگزار شد.نسبت شرکت کنندگان از طبقات مختلف مردم نسبت به سیاسیون اصولگرا و اصلاح طلب ۹۵٪ به ۵٪ بود.
این حضور بی تکلف مردم در مجلس ختم یا تسلیت گویی به خاتمی عزیز اعجاب انگیز بود!
یکی از دوستان خوش ذوقم (آقای عباس معینی) به بنده چنین گفت: این حجم از جمعیت آنهم در نخستین روز کاری هفته در مراسم گرامیداشت مرحومه حاجیه خانم خدیجه خاتمی،یک اتفاق ساده نیست!
بلکه می توان این حضور اقشار مختلف را یک شبه رفراندوم دانست!
مردم ایران بار دیگر در این گردهمایی غیر حکومتی نشان دادند،فراتر از سیاسیون چپ و راست می فهمند!
باید به چنین مردمی که خالق
عظمت ایران عزیز در جنگهای ۱۲ و ۴۰ روزه شدند، دست مریزاد بگوییم.
اما واقعه مهمی که در این مراسم اتفاق افتاد مربوط به مواجهه یک میهمان ساده و بی آلایش با اخوان خاتمی و بویژه شخص سید محمد خاتمی بود.
آن میهمان نه از مقامات مملکتی سابق و لاحق بود و نه از روشنفکران مشهور و شناخته شده!
خانم پروین فهیمی مادر «شهید سهراب اعرابی »که در راهپیمایی سکوت ۲۵خرداد ۱۳۸۸ از سوی حامیان آن روزهای احمدی نژاد در حوالی میدان آزادی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سهراب جنبش سبز ایران به شهادت رسید و نامش برای همیشه جاودانه شد!
توفیق این بود که بنده هم با مادر بزرگوار سهراب شهید وارد مسجد شوم.
در صف که ایستاده بودم نظاره گر ابراز ارادت بسیاری از مراجعین با اخوان خاتمی بودم.آنچه که برای بنده در این ملاقات بسیار دلچسب بود نحوه برخورد مهربانانه علی آقا ودکتر رضا و سپس سید محمد خاتمی با مادر شهید سهراب اعرابی بود.
خیلی از وزرای دولتهای اصلاحات و تدبیر امید که برای عرض تسلیت به خانواده خاتمی می آمدند را زیر نظر داشتم.
چهره های مشهوری مثل آقای ناطق نوری.سید حسن خمینی،دکتر عارف،ایحاق جهانگیری،جواذ ظریف،دکترطفرقندی و..... را دیدم.اما آن احترامی که۳ فرزند ذکور آیت الله روح الله خاتمی(محمد،علی و رضا)به خانم اعرابی ابراز کردند، واقعا برایم تازگی داشت و مجذوب علو طبع این سه برادر مقابل(مادر شهید جنبش سبز) شدم.
♦️اکرام و احترام خانم فهیمی توسط آقای خاتمیو اخوانش باعث شد که زیر لب به این روحیه آقای خاتمی و فرزندان سید روح الله خاتمی درود بفرستم.اشک در چشمانم حلقه زد!آنجا بود که متوجه شدم چرا خدای منان سید محمد خاتمی را اینگونه محبوب قلوب مردم ایران کرده است؟
صدها وزیر وکیل سابق و لاحق به دیدار رییس دولت اصلاحات آمدند.اما آن احترام فوق العاده و تکریم ویژه را از سوی آقای خاتمی فقط نسبت به خانم پروین فهیمی دیدم.
بیخود نیست؛ شخصی مثل محمد خاتمی که مغضوب تندروهاست و دایم از سوی افراطیون بعنوان یکی از سران فتنه تخریب می شود،اینگونه برقلب مردم حکومت می کند.این مرام سید محمدخاتمی برگرفته از آموزه های جد بزرگوارش علی ابن ابی طالب است.
می خواهم بدون تعارف به خاتمی بگویم: «سید مچکریم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤16👎12
رتروتوپیای ایرانی
✍الیاس کیانی
زیگمونت باومن در واپسین سالهای عمرش از مفهومی سخن میگفت که آن را «رتروتوپیا» مینامید؛ آرمانشهری که نه در افق آینده، بلکه در اعماق گذشته جای دارد. در دنیایی که آینده دیگر امن و قابلاتکا نیست، انسانها به جای آیندهنگری، به گذشتهنگری پناه میبرند. گذشتهای را که هرگز به همان شکل وجود نداشته، به صورت تصویری آرمانی بازسازی میکنند و در آن پناه میگیرند. این دقیقاً همان چیزی است که در ایران امروز میبینیم.
اما پیش از هر چیز باید صادق بود. رتروتوپیای ایرانی در خلأ شکل نگرفته است. این سرگشتگی جمعی، این گریز به گذشته، این اشتیاق برای بازگشت به دوران پیش از انقلاب، محصول یک زنجیره علّی مشخص است. و آغاز آن زنجیره را باید صادقانه نامید: جمهوری اسلامی.
یکی از آفتهای تحلیل سیاسی در ایران، نوعی ابهامگویی ادیبانه است؛ وضعیتی که در آن همه چیز در «بحران»، «انسداد» و «وضعیت پرتنش» حل میشود، اما عاملان اصلی در پشت این واژگان پنهان میمانند. توماس نیگل از ما میخواهد که به منظری فراسوی تعصبات شخصی برسیم؛ اما این منظر بیرونی نباید به بیطرفی اخلاقی تبدیل شود. برخی حقایق، از هر زاویهای که به آنها نگاه کنی، یکساناند. چهل و شش سال است که ایران زیر سلطه حاکمیتی است که مخالفانش را اعدام کرده، شهروندانش را شکنجه داده، زنان را به زور پوشانده، اقتصاد را به نفع نهادهای غیرپاسخگو تخریب کرده و رقبا را ترور کرده است؛ نه فقط در داخل مرزها، بلکه در پاریس، برلین و استانبول هم. اینها «تنش» یا «انسداد» نیستند. اینها جنایتاند. و تحلیل سیاسی که این واقعیت را در ابهام ادبیانه محو کند، خودش بخشی از مشکل است.
مصطفی ملکیان وقتی از «صداقت با خود» سخن میگوید، یکی توجهاتش همین است: قبل از اینکه درباره وضعیت دیگران داوری کنی، ابتدا خودت را در برابر حقیقتی که میبینی بگذار و از آن نگریز. در ایران امروز، بخش بزرگی از نخبگان سیاسی و روشنفکری، درست در لحظهای که باید مستقیم سخن بگویند، به تحلیل ساختاری پناه میبرند. «وضعیت» جایگزین «حاکمیت» میشود و «بحران» جایگزین «سرکوب».
گفته میشود که نوستالژی سیاسی در ایران پدیدهای خطرناک است. درست است. اما این خطر از کجا میآید؟ آیا مردمی که در صف نان ایستادهاند، جوانانی که سرمایه و استعدادشان را در چمدان میبندند و ترک میکنند، یا زنانی که برای حق سادهای مثل آزادی پوشش حاضر شدند جانشان را بدهند، بهخاطر نوعی کجفهمی تاریخی دچار سودای گذشته شدهاند؟ یا این گریز، واکنشی عقلانی به وضعیتی است که آینده را واقعاً بسته کرده است؟
برای فهمیدن این گریز، باید به چند تصویر مشخص نگاه کرد. جوانی که دیده است دوستش با مدرک کارشناسی ارشد رانندگی اسنپ میکند، طبیعی است که در ذهنش سراغ دورانی برود که تحصیل هنوز معنایی داشت. زنی که هر روز صبح باید تصمیم بگیرد با چه پوشش و چه ریسکی از خانه بیرون برود، طبیعی است که به یاد عکسهای مادرش در خیابانهای تهران دهه پنجاه بیفتد. پدری که میبیند پساندازش در برابر تورم آب میشود و ارزش پول ملی هر سال به کسری از قبل میرسد، طبیعی است که از آن روزگار بگوید که «ریال ما پشتوانه داشت». یا آن مهندس جوانی که پاسپورتش را در فرودگاههای دنیا با شرمندگی نشان میدهد و در صف ویزا ماهها منتظر میماند، در حالی که همتایان اماراتیاش بدون ویزا به نود کشور سفر میکنند. اینها توهم نیستند. اینها تجربههای زیستهاند که رتروتوپیا را تغذیه میکنند.
رتروتوپیا یک بیماری روانیاجتماعی نیست. یک پاسخ است. پاسخ به ناامنی، بیثباتی، تحقیر و فقدان آینده. و در ایران، این ناامنی یک منشأ مشخص دارد. جامعهای که حاکمیتش چهار دهه است آینده را به گروگان گرفته، ناگزیر به گذشته بازمیگردد؛ نه از روی حماقت، بلکه از سر ناچاری. انتقاد از رتروتوپیا بدون انتقاد صریح از دلایل آن، یک نقد ناتمام است. گفتن اینکه «جامعه نباید فقط در گذشته دنبال راهحل بگردد» درست است، اما ناقص است؛ مگر آنکه بلافاصله بگوییم چه کسی در چهار دهه گذشته این جامعه را از ساختن آینده محروم کرده است.
اخلاق باید از درون زاییده شود، نه از بیرون تحمیل. جامعهای که اخلاق را بهعنوان پوششدهنده منافع ایدئولوژیک تجربه کرده، به اخلاق بیاعتماد میشود. جمهوری اسلامی با تبدیل اخلاق دینی به ابزار سرکوب، نه تنها اقتدار اخلاق را نابود کرده، بلکه زمینه را برای نیهیلیسم اجتماعی هم آماده کرده است. وقتی اخلاق رسمی به معنای گشت ارشاد، اعدام در ملأعام و اطاعت کورکورانه باشد، نباید تعجب کرد که مردم از اخلاق هم فرار میکنند. آنچه برخی «بحران اخلاقی جامعه» مینامند، اغلب ریشه در بحران اخلاق حاکمیت دارد. با این حال، این تشخیص نباید به دام نیهیلیسم بیفتد. امکان نگاه اخلاقی، حتی در سختترین شرایط، وجود دارد.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
✍الیاس کیانی
زیگمونت باومن در واپسین سالهای عمرش از مفهومی سخن میگفت که آن را «رتروتوپیا» مینامید؛ آرمانشهری که نه در افق آینده، بلکه در اعماق گذشته جای دارد. در دنیایی که آینده دیگر امن و قابلاتکا نیست، انسانها به جای آیندهنگری، به گذشتهنگری پناه میبرند. گذشتهای را که هرگز به همان شکل وجود نداشته، به صورت تصویری آرمانی بازسازی میکنند و در آن پناه میگیرند. این دقیقاً همان چیزی است که در ایران امروز میبینیم.
اما پیش از هر چیز باید صادق بود. رتروتوپیای ایرانی در خلأ شکل نگرفته است. این سرگشتگی جمعی، این گریز به گذشته، این اشتیاق برای بازگشت به دوران پیش از انقلاب، محصول یک زنجیره علّی مشخص است. و آغاز آن زنجیره را باید صادقانه نامید: جمهوری اسلامی.
یکی از آفتهای تحلیل سیاسی در ایران، نوعی ابهامگویی ادیبانه است؛ وضعیتی که در آن همه چیز در «بحران»، «انسداد» و «وضعیت پرتنش» حل میشود، اما عاملان اصلی در پشت این واژگان پنهان میمانند. توماس نیگل از ما میخواهد که به منظری فراسوی تعصبات شخصی برسیم؛ اما این منظر بیرونی نباید به بیطرفی اخلاقی تبدیل شود. برخی حقایق، از هر زاویهای که به آنها نگاه کنی، یکساناند. چهل و شش سال است که ایران زیر سلطه حاکمیتی است که مخالفانش را اعدام کرده، شهروندانش را شکنجه داده، زنان را به زور پوشانده، اقتصاد را به نفع نهادهای غیرپاسخگو تخریب کرده و رقبا را ترور کرده است؛ نه فقط در داخل مرزها، بلکه در پاریس، برلین و استانبول هم. اینها «تنش» یا «انسداد» نیستند. اینها جنایتاند. و تحلیل سیاسی که این واقعیت را در ابهام ادبیانه محو کند، خودش بخشی از مشکل است.
مصطفی ملکیان وقتی از «صداقت با خود» سخن میگوید، یکی توجهاتش همین است: قبل از اینکه درباره وضعیت دیگران داوری کنی، ابتدا خودت را در برابر حقیقتی که میبینی بگذار و از آن نگریز. در ایران امروز، بخش بزرگی از نخبگان سیاسی و روشنفکری، درست در لحظهای که باید مستقیم سخن بگویند، به تحلیل ساختاری پناه میبرند. «وضعیت» جایگزین «حاکمیت» میشود و «بحران» جایگزین «سرکوب».
گفته میشود که نوستالژی سیاسی در ایران پدیدهای خطرناک است. درست است. اما این خطر از کجا میآید؟ آیا مردمی که در صف نان ایستادهاند، جوانانی که سرمایه و استعدادشان را در چمدان میبندند و ترک میکنند، یا زنانی که برای حق سادهای مثل آزادی پوشش حاضر شدند جانشان را بدهند، بهخاطر نوعی کجفهمی تاریخی دچار سودای گذشته شدهاند؟ یا این گریز، واکنشی عقلانی به وضعیتی است که آینده را واقعاً بسته کرده است؟
برای فهمیدن این گریز، باید به چند تصویر مشخص نگاه کرد. جوانی که دیده است دوستش با مدرک کارشناسی ارشد رانندگی اسنپ میکند، طبیعی است که در ذهنش سراغ دورانی برود که تحصیل هنوز معنایی داشت. زنی که هر روز صبح باید تصمیم بگیرد با چه پوشش و چه ریسکی از خانه بیرون برود، طبیعی است که به یاد عکسهای مادرش در خیابانهای تهران دهه پنجاه بیفتد. پدری که میبیند پساندازش در برابر تورم آب میشود و ارزش پول ملی هر سال به کسری از قبل میرسد، طبیعی است که از آن روزگار بگوید که «ریال ما پشتوانه داشت». یا آن مهندس جوانی که پاسپورتش را در فرودگاههای دنیا با شرمندگی نشان میدهد و در صف ویزا ماهها منتظر میماند، در حالی که همتایان اماراتیاش بدون ویزا به نود کشور سفر میکنند. اینها توهم نیستند. اینها تجربههای زیستهاند که رتروتوپیا را تغذیه میکنند.
رتروتوپیا یک بیماری روانیاجتماعی نیست. یک پاسخ است. پاسخ به ناامنی، بیثباتی، تحقیر و فقدان آینده. و در ایران، این ناامنی یک منشأ مشخص دارد. جامعهای که حاکمیتش چهار دهه است آینده را به گروگان گرفته، ناگزیر به گذشته بازمیگردد؛ نه از روی حماقت، بلکه از سر ناچاری. انتقاد از رتروتوپیا بدون انتقاد صریح از دلایل آن، یک نقد ناتمام است. گفتن اینکه «جامعه نباید فقط در گذشته دنبال راهحل بگردد» درست است، اما ناقص است؛ مگر آنکه بلافاصله بگوییم چه کسی در چهار دهه گذشته این جامعه را از ساختن آینده محروم کرده است.
اخلاق باید از درون زاییده شود، نه از بیرون تحمیل. جامعهای که اخلاق را بهعنوان پوششدهنده منافع ایدئولوژیک تجربه کرده، به اخلاق بیاعتماد میشود. جمهوری اسلامی با تبدیل اخلاق دینی به ابزار سرکوب، نه تنها اقتدار اخلاق را نابود کرده، بلکه زمینه را برای نیهیلیسم اجتماعی هم آماده کرده است. وقتی اخلاق رسمی به معنای گشت ارشاد، اعدام در ملأعام و اطاعت کورکورانه باشد، نباید تعجب کرد که مردم از اخلاق هم فرار میکنند. آنچه برخی «بحران اخلاقی جامعه» مینامند، اغلب ریشه در بحران اخلاق حاکمیت دارد. با این حال، این تشخیص نباید به دام نیهیلیسم بیفتد. امکان نگاه اخلاقی، حتی در سختترین شرایط، وجود دارد.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5🤔1
👆👆👆
فعالان مدنی، معلمها، پزشکان، روزنامهنگاران و هر کسی که در محدوده زندگی روزمرهاش انتخاب میکند که راست بگوید و از حق ضعیف دفاع کند، بخشی از این بازسازی اخلاقیاند.
گاهی در گفتمان اصلاحطلبانه، دعوت به «گفتوگو» و «مدارا» به شکلی مطرح میشود که انگار دو طرف یک اختلاف نظر ساده روبهروی هم نشستهاند. اما وقتی یک طرف دارای زندان، دادگاه انقلاب، سرویس اطلاعاتی و قوه قهریه است، و طرف دیگر فقط خواستار حقوق اولیهاش است، گفتمان «تعادل» و «هر دو طرف» میتواند خودش یک ناعدالتی باشد. دعوت به اخلاق مدنی و فرهنگ گفتوگو جایگاه خودش را دارد، اما نباید به قیمت مساوی نشان دادن ظالم و مظلوم تمام شود. لیبرالیسم اصیل بر اصل «برابری اولیه» استوار است؛ اما وقتی این برابری در واقعیت وجود ندارد، وظیفه متفکر لیبرال نه انکار این نابرابری، بلکه افشای آن است.
پرسش اصلی این است: ایران چگونه میتواند از دام رتروتوپیا خارج شود؟ این پرسش پاسخ سادهای ندارد. اما میتوان چند مسیر را ترسیم کرد. نوستالژی را نباید انکار کرد، بلکه باید «ترجمه» کرد. آنچه جامعه ایرانی در گذشته دنبالش میگردد، در واقع یک نیاز واقعیِ امروز است که زبان درستی برای بیانش پیدا نکرده. نوستالژی برای دوران پیش از انقلاب، در بخش مهمی از خود، نه تحسین یک دیکتاتوری، بلکه فریادی است برای «کرامت»، «امنیت» و «جایگاه در جهان». اگر نیروهای سیاسی بتوانند این نیاز واقعی را ببینند و برایش زبان آیندهنگر بسازند، رتروتوپیا قدرتش را از دست میدهد. رتروتوپیا تنها زمانی شکست میخورد که اتوپیای قابلباوری جایش را بگیرد؛ نه اتوپیای بزرگ و انقلابی، بلکه اتوپیای کوچک و ملموس: زندگیای که بهتر از امروز باشد.
گام دیگر این است که جامعهای که فقط از زاویه درد شخصیاش به تاریخ نگاه کند، در نهایت فقط میتواند انتقام بگیرد. برای ساختن آینده، لازم است که بتوان قدمی عقب رفت و از منظری وسیعتر پرسید: کدام ساختارها این رنج را تولید کردهاند؟ کدام نهادها باید متحول شوند؟ این فاصلهگرفتن از درد شخصی، به معنای انکار آن نیست؛ به معنای تبدیل آن به یک پروژه سیاسی سازنده است. درد بدون این فاصله، سوخت ماشین خشم میشود. با این فاصله، میتواند سوخت ماشین تغییر شود. و در عمیقترین لایه: هیچ تحول بیرونی پایداری بدون تحول درونی ممکن نیست. جامعهای که الگوهای زیستن در درون افراد تشکیلدهندهاش تغییر نکند، هر نظام سیاسی تازهای هم بیاید، همان ساختارهای فرسوده را بازتولید خواهد کرد. برونرفت از رتروتوپیا در سطح فردی یعنی یاد گرفتن اینکه چطور با بیاطمینانی زندگی کرد؛ چطور آیندهای را که هنوز وجود ندارد، ساخت. این «دلیری وجودی» است: توانایی ماندن در حال، حتی وقتی گذشته وسوسهانگیز و آینده مبهم است.
اما همه این مسیرها یک شرط مشترک دارند: صداقت درباره مسئولیت. جامعهای که رنج کشیده و نامِ عاملِ رنجش را نگوید، ناخواسته با آن عامل کنار آمده است. این صداقت برای انتقام نیست؛ برای ماندگاری در حافظه تاریخی است. و حافظه تاربخی، آنطور که هر ملتی که از استبداد گذر کرده میداند، پایهای است که بر آن میتوان اعتماد دوباره ساخت. آلمانی که آشویتس را به رسمیت شناخت، آفریقای جنوبی که کمیسیون حقیقت و آشتی تشکیل داد، و آرژانتینی که نام جنایتکارانش را در دادگاه خواند، همه از این فهم عمیق عمل کردند که بدون گذر از حقیقت، آیندهای بنا نمیشود. ایران هنوز این گذر را نکرده است.
در نهایت، تاریخ از هیچ ملتی نمیپرسد که چه بلایی سرش آمده؛ میپرسد با آن بلا چه کرد. و این پرسش، دقیقاً همانجایی است که مسئله «تبدیل رنج به فهم» معنا پیدا میکند. رنجی که فقط احساس میشود، به خشم تبدیل میشود. خشمی که فقط انباشته میشود، دیر یا زود به انفجار میرسد. اما رنجی که فهمیده میشود، یعنی رنجی که آدم بنشیند و بپرسد این درد از کجا آمد، چه ساختاری آن را ممکن کرد، چه سکوتی آن را تداوم بخشید، آن رنج دیگر فقط زخم نیست؛ نقشهای میشود برای اینکه راه آمده را دوباره نروی. تفاوت جامعهای که از استبداد عبور میکند با جامعهای که در آن دور میزند، درست در همین نقطه است: یکی رنجش را فهمیده، دیگری فقط حملش کرده.
این فهم اما در هیچ کنگره و مانیفستی زاییده نمیشود. در ذهن معلمی زاییده میشود که با حقوق ناچیزش باز هم سر کلاس میرود و درست درس میدهد، چون فهمیده که تحقیر نظام را نباید به شاگردانش منتقل کند. در تصمیم پزشکی که رشوه نمیگیرد، چون فهمیده که فساد با هر بار تکرار، کمی از شأن جمعی را میبرد. در شجاعت روزنامهنگاری که چیزی را مینویسد که میداند هزینه دارد، چون فهمیده که سکوت هم انتخاب است و هر انتخابی پیامد دارد. آزادی، اگر روزی در ایران ریشه بگیرد، از تجمیع همین لحظههای فهم است؛ لحظههایی که در دل یک جامعه خسته، چراغی روشن نگه میدارند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
فعالان مدنی، معلمها، پزشکان، روزنامهنگاران و هر کسی که در محدوده زندگی روزمرهاش انتخاب میکند که راست بگوید و از حق ضعیف دفاع کند، بخشی از این بازسازی اخلاقیاند.
گاهی در گفتمان اصلاحطلبانه، دعوت به «گفتوگو» و «مدارا» به شکلی مطرح میشود که انگار دو طرف یک اختلاف نظر ساده روبهروی هم نشستهاند. اما وقتی یک طرف دارای زندان، دادگاه انقلاب، سرویس اطلاعاتی و قوه قهریه است، و طرف دیگر فقط خواستار حقوق اولیهاش است، گفتمان «تعادل» و «هر دو طرف» میتواند خودش یک ناعدالتی باشد. دعوت به اخلاق مدنی و فرهنگ گفتوگو جایگاه خودش را دارد، اما نباید به قیمت مساوی نشان دادن ظالم و مظلوم تمام شود. لیبرالیسم اصیل بر اصل «برابری اولیه» استوار است؛ اما وقتی این برابری در واقعیت وجود ندارد، وظیفه متفکر لیبرال نه انکار این نابرابری، بلکه افشای آن است.
پرسش اصلی این است: ایران چگونه میتواند از دام رتروتوپیا خارج شود؟ این پرسش پاسخ سادهای ندارد. اما میتوان چند مسیر را ترسیم کرد. نوستالژی را نباید انکار کرد، بلکه باید «ترجمه» کرد. آنچه جامعه ایرانی در گذشته دنبالش میگردد، در واقع یک نیاز واقعیِ امروز است که زبان درستی برای بیانش پیدا نکرده. نوستالژی برای دوران پیش از انقلاب، در بخش مهمی از خود، نه تحسین یک دیکتاتوری، بلکه فریادی است برای «کرامت»، «امنیت» و «جایگاه در جهان». اگر نیروهای سیاسی بتوانند این نیاز واقعی را ببینند و برایش زبان آیندهنگر بسازند، رتروتوپیا قدرتش را از دست میدهد. رتروتوپیا تنها زمانی شکست میخورد که اتوپیای قابلباوری جایش را بگیرد؛ نه اتوپیای بزرگ و انقلابی، بلکه اتوپیای کوچک و ملموس: زندگیای که بهتر از امروز باشد.
گام دیگر این است که جامعهای که فقط از زاویه درد شخصیاش به تاریخ نگاه کند، در نهایت فقط میتواند انتقام بگیرد. برای ساختن آینده، لازم است که بتوان قدمی عقب رفت و از منظری وسیعتر پرسید: کدام ساختارها این رنج را تولید کردهاند؟ کدام نهادها باید متحول شوند؟ این فاصلهگرفتن از درد شخصی، به معنای انکار آن نیست؛ به معنای تبدیل آن به یک پروژه سیاسی سازنده است. درد بدون این فاصله، سوخت ماشین خشم میشود. با این فاصله، میتواند سوخت ماشین تغییر شود. و در عمیقترین لایه: هیچ تحول بیرونی پایداری بدون تحول درونی ممکن نیست. جامعهای که الگوهای زیستن در درون افراد تشکیلدهندهاش تغییر نکند، هر نظام سیاسی تازهای هم بیاید، همان ساختارهای فرسوده را بازتولید خواهد کرد. برونرفت از رتروتوپیا در سطح فردی یعنی یاد گرفتن اینکه چطور با بیاطمینانی زندگی کرد؛ چطور آیندهای را که هنوز وجود ندارد، ساخت. این «دلیری وجودی» است: توانایی ماندن در حال، حتی وقتی گذشته وسوسهانگیز و آینده مبهم است.
اما همه این مسیرها یک شرط مشترک دارند: صداقت درباره مسئولیت. جامعهای که رنج کشیده و نامِ عاملِ رنجش را نگوید، ناخواسته با آن عامل کنار آمده است. این صداقت برای انتقام نیست؛ برای ماندگاری در حافظه تاریخی است. و حافظه تاربخی، آنطور که هر ملتی که از استبداد گذر کرده میداند، پایهای است که بر آن میتوان اعتماد دوباره ساخت. آلمانی که آشویتس را به رسمیت شناخت، آفریقای جنوبی که کمیسیون حقیقت و آشتی تشکیل داد، و آرژانتینی که نام جنایتکارانش را در دادگاه خواند، همه از این فهم عمیق عمل کردند که بدون گذر از حقیقت، آیندهای بنا نمیشود. ایران هنوز این گذر را نکرده است.
در نهایت، تاریخ از هیچ ملتی نمیپرسد که چه بلایی سرش آمده؛ میپرسد با آن بلا چه کرد. و این پرسش، دقیقاً همانجایی است که مسئله «تبدیل رنج به فهم» معنا پیدا میکند. رنجی که فقط احساس میشود، به خشم تبدیل میشود. خشمی که فقط انباشته میشود، دیر یا زود به انفجار میرسد. اما رنجی که فهمیده میشود، یعنی رنجی که آدم بنشیند و بپرسد این درد از کجا آمد، چه ساختاری آن را ممکن کرد، چه سکوتی آن را تداوم بخشید، آن رنج دیگر فقط زخم نیست؛ نقشهای میشود برای اینکه راه آمده را دوباره نروی. تفاوت جامعهای که از استبداد عبور میکند با جامعهای که در آن دور میزند، درست در همین نقطه است: یکی رنجش را فهمیده، دیگری فقط حملش کرده.
این فهم اما در هیچ کنگره و مانیفستی زاییده نمیشود. در ذهن معلمی زاییده میشود که با حقوق ناچیزش باز هم سر کلاس میرود و درست درس میدهد، چون فهمیده که تحقیر نظام را نباید به شاگردانش منتقل کند. در تصمیم پزشکی که رشوه نمیگیرد، چون فهمیده که فساد با هر بار تکرار، کمی از شأن جمعی را میبرد. در شجاعت روزنامهنگاری که چیزی را مینویسد که میداند هزینه دارد، چون فهمیده که سکوت هم انتخاب است و هر انتخابی پیامد دارد. آزادی، اگر روزی در ایران ریشه بگیرد، از تجمیع همین لحظههای فهم است؛ لحظههایی که در دل یک جامعه خسته، چراغی روشن نگه میدارند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5❤2🤔1
سپربلاهای اجتماعی
پرستو فرخی
بمناسبت ۲ ژوئن #روز_جهانی_کارگران_جنسی
در جهان به غایت جنسیتزده، با روسپیان همچون «نجسها» رفتار میشود. بدنهای روسپیان و تنفروشان، ماده خام فضیلتساز کارخانه تولید انضباط اجتماعی است که برای حفظ نظم اجتماعی ضرورت دارد. در حالیکه بدن زن نفرین شده، مشمئز و تمثال گناه است، میبایست بدنهایی باشد تا خط ممیز بین زنان خوب نجیب/بد ناپاک باشد.
این کارکرد اجتماعی دیگریساز که در مقام تایید یکی و رد دیگری است، مادام که دیگری را «آلوده» ننامد، خود نمیتواند در جایگاه متضاد با او و در مقام فرد محترم شناخته شود؛ فلذا به صورت تاریخی، تدابیر جدی عملی برای برکندن روسپیگری اعمال نمیشود و نهایتِ بحثهایی که ایراد میشود حول این پرسشها است که آیا باید روسپیان را به شکل رسمی بعنوان «کارگر جنسی» پذیرفت یا باید با آنان برخورد پلیسی داشت و نام «متهم» بر آنان نهاد و شاهد زیرزمینی شدن فعالیت های آنان بود؟
چنانچه پدران کلیسایی فاحشگان را فاضلابهایی میشماردند که با وجود ذات آلوده، حضورشان برای جامعه ضرورت دارد و «توماس آکویناس» میگفت:
روسپیان، تاکنون گوسفندهای قربانی، دختران از دست رفته، کیسه بوکسها، سپربلاهای اجتماعی، و نگهبانان فضیلت اجتماعی بودهاند؛ شرها و فتنههای بالفطره که در عین حال همچون آینهای برای بزرگنمایی و تمجید خیر و پاکی دیگران الزامی مینماید. واسطههای تطهیر و حفظ احترام زنان عفیف که جز با هتک حرمت و بیاحترامی به بدن روسپیان و شیوارهسازی تن آنان تحقق نمییافت.
سوپاپهای اطمینانی که جامعه را مطمئن میساخت که شأن زن همرده با مرد نیست و فلسفه خلقت زن، چیزی جز برای بهروزی و خوشامد مرد نیست و ابدان منتسب به زنان چه فاحشه و چه فرشته، به نسبت کارایی برای مردان رتبهبندی و ارزشگذاری میشوند؛ چه آنانکه بدن خود را به یک مرد طی رابطه ازدواج، یک بار و برای همیشه فروخته باشند و چه آنان که بدن خود را به مردان متعدد و چندین باره بفروشند، هر دو در کاستی بنام «زنان» و در طبقهای پستتر از مردان گرد هم میآیند که یکی همچون مریم عذرا، مقدس و دیگری همچون حوا، متمرد است و به نسبتی که از معیارهای قوانین کنترل سکسوالیته مردان پیروی میکنند و در خدمت اهداف دنیای مردمحور قرار میگیرند، منزلت یافته و متنعم میشوند.
ادامه مطلب
#فرهیختگان راهی به رهایی
پرستو فرخی
بمناسبت ۲ ژوئن #روز_جهانی_کارگران_جنسی
در جهان به غایت جنسیتزده، با روسپیان همچون «نجسها» رفتار میشود. بدنهای روسپیان و تنفروشان، ماده خام فضیلتساز کارخانه تولید انضباط اجتماعی است که برای حفظ نظم اجتماعی ضرورت دارد. در حالیکه بدن زن نفرین شده، مشمئز و تمثال گناه است، میبایست بدنهایی باشد تا خط ممیز بین زنان خوب نجیب/بد ناپاک باشد.
این کارکرد اجتماعی دیگریساز که در مقام تایید یکی و رد دیگری است، مادام که دیگری را «آلوده» ننامد، خود نمیتواند در جایگاه متضاد با او و در مقام فرد محترم شناخته شود؛ فلذا به صورت تاریخی، تدابیر جدی عملی برای برکندن روسپیگری اعمال نمیشود و نهایتِ بحثهایی که ایراد میشود حول این پرسشها است که آیا باید روسپیان را به شکل رسمی بعنوان «کارگر جنسی» پذیرفت یا باید با آنان برخورد پلیسی داشت و نام «متهم» بر آنان نهاد و شاهد زیرزمینی شدن فعالیت های آنان بود؟
کمتر کسی است که به این موضوع میپردازد که اصولاً چرا باید بدن زن کالایی قابل خرید و فروش در بازار سوداگری مردانه باشد؟چراکه حضور روسپیان همزمان برای زنان و مردان و در کل برای جامعه کارکرد دارد. نه تنها برای زنانی که خواستار جایگاه «زنان محترم» هستند، تقابل با زن روسپی آنان را ارج و منزلت میدهد، بلکه برای مردان هم از چندین جهت کارکرد دارد؛ نخست اینکه مردان میتوانند بهرهکشیهای جنسی متعدد از بدن زن را با نام عادیسازی شدهی تمنیات جنسی افسارگسیخته و تنوع طلب مردانه اعمال کنند و همچنین حتی مردان برای تثبیت زنان اطراف خود در زمره «فرشته»، به حضور «فاحشه» محتاجاند تا به پشتگرمی چنین تأییدیه مردسالارانهای به بقای اسم و رسم و اثبات دودمان پاک خود اطمینان دهند و مادران و همسران و مایملکان خصوصی خود را «دارایی پاک» بشمارند.
زنانی که مردی آنان را «خودی» مینامد، بواسطه انکار زن روسپی، خود را از شناعت رهانده و در پناه مردان حامی جای میگیرند.هاله سفید مقدسی که پیرامون تصاویر مادر در اسطورههای مردانه میدرخشد، با تکیه بر چنین دوگانهای تحقق مییابد چنانچه فاحشگانی نبودند، فرشتگانی که مردان آنان را پاکدامن خوانده و کنترل سکسوالیتهشان را بدست گیرند غیرممکن مینمود.
چنانچه پدران کلیسایی فاحشگان را فاضلابهایی میشماردند که با وجود ذات آلوده، حضورشان برای جامعه ضرورت دارد و «توماس آکویناس» میگفت:
«روسپیگری در جهان، شبیه نجاست در دریا یا مجرای فاضلاب در یک قصر است. لوله فاضلاب را بیرون بکشید، قصر را با آلودگی و دریا را با نجاست پر خواهید کرد. اگر روسپیان را از این جهان بیرون بکشید، با لواط پر خواهد شد. استفاده از روسپیان، «بیاخلاقی مجاز» است.»در هیچ کجای دنیای مردان نمیتوان چنین موردی را سراغ داشت که آنکه ستمدیده است و حقوقش پایمال می شود، متوجه انگ و تهمت شود و برعکس، آنکه استثمارگر و ستمگر است، محق و ذینفع باشد. اما چنین رویکردی را میتوان در قبال تنفروشی زنان به وضوح دید که مردان خریدار تن زنان، هیچ عنوانی متوجهشان نیست و عباراتی متناظر با «زن خیابانی» برای مردان سراغ نداریم اما این زنان هستند که هرزه، فاحشه و هرجایی خطاب می شوند و همزمان جایگاه فردی و اجتماعی شان به مخاطره انداخته میشود و متوجه ستم فردی و اجتماعی میشوند.
روسپیان، تاکنون گوسفندهای قربانی، دختران از دست رفته، کیسه بوکسها، سپربلاهای اجتماعی، و نگهبانان فضیلت اجتماعی بودهاند؛ شرها و فتنههای بالفطره که در عین حال همچون آینهای برای بزرگنمایی و تمجید خیر و پاکی دیگران الزامی مینماید. واسطههای تطهیر و حفظ احترام زنان عفیف که جز با هتک حرمت و بیاحترامی به بدن روسپیان و شیوارهسازی تن آنان تحقق نمییافت.
سوپاپهای اطمینانی که جامعه را مطمئن میساخت که شأن زن همرده با مرد نیست و فلسفه خلقت زن، چیزی جز برای بهروزی و خوشامد مرد نیست و ابدان منتسب به زنان چه فاحشه و چه فرشته، به نسبت کارایی برای مردان رتبهبندی و ارزشگذاری میشوند؛ چه آنانکه بدن خود را به یک مرد طی رابطه ازدواج، یک بار و برای همیشه فروخته باشند و چه آنان که بدن خود را به مردان متعدد و چندین باره بفروشند، هر دو در کاستی بنام «زنان» و در طبقهای پستتر از مردان گرد هم میآیند که یکی همچون مریم عذرا، مقدس و دیگری همچون حوا، متمرد است و به نسبتی که از معیارهای قوانین کنترل سکسوالیته مردان پیروی میکنند و در خدمت اهداف دنیای مردمحور قرار میگیرند، منزلت یافته و متنعم میشوند.
ادامه مطلب
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
📝سپربلاهای اجتماعی
🗞️جامعهشناسی زن روز در جهان به غایت جنسیتزده، با روسپیان همچون «نجسها» رفتار میشود. بدنهای روسپیان و تنفروشان، ماده خام فضیلتساز کارخانه تولید انضباط اجتماعی است که برای حفظ نظم اجتماعی ضرورت دارد. در حالیکه بدن زن نفرین شده، مشمئز و تمثال گناه است،…
❤2👍2
انقلاب،بعد از خوردن همه فرزندانش،این بار،خودش را و کشور را میخورد!
علی مرادی مراغه ای
دیوار برلین بطول ۱۵۵ کیلومتر و اصلیترین نماد جنگ سرد و جدایی بود سمتِ راست آن،دنیای کاپیتالیزم و سمتِ چپ، دنیای سوسیالیسم بود.
در تصویر رقت انگیز، پدر و مادری از دنیای سوسیالیسم، نوزادان تازه متولد شده شان را در دست گرفته به پدر و مادرشان در دنیای کاپیتالیزم نشان میدهند دیواری که زمانی ابدی مینمود اما در ۱۹۸۹ فرو ریخت. و روسیاهی بر کسانی که بین انسانها و وطن شان جدایی می افکنند...
ایدئولوژیهای تمامیت گرا که در پی ایجاد مدینه فاضله هستند غالبا با شور و شوقی بی نظیر آغاز میگردند اما سرانجام، اینچنین به پایانِ محتوم شان که مرگ است میرسند:
به محض اینکه لنین مُرد معلوم شد که شخص دوم انقلاب یعنی تروتسکی خودفروخته و خائن بوده در نتیجه، رهبران دیگرِ انقلاب مانند استالین، کامنف، زینوویف و بوخارین، او را از کشور روسیه رانده سپس در مکزیک بوسیله مزدوری بنام رامون مرکادر با یخ شکن کشتندش.
اما پنج سال بعد معلوم شد کامنف، زینوویف و بخارین نیز دشمن خلق بودند در نتیجه، محاکمه و بزودی با دستور استالین،توسط هنریخ یاگودا(نفر اول وزارت امنیتNKVD) اعدام شدند.
اندکی بعد معلوم شد خودِ هنریخ یاگودا(رئیس امنیت کشور) هم جاسوسِ امپریالیستها بوده! مَردک، نه تنها جاسوس بوده بلکه از خانه باغش هم،هزاران عکس،فیلم سکسی، لباس زیر زنانه و آلت پلاستیکی پیدا کردند! وقتی میخواستند بکُشند تازه میگفت:«به نظر میرسد خدا وجود داشته باشد»میگفت من هزاران بار از دستورات خدا سرپیچی كردم تا به استالین خدمت كنم؛حالا حكم مرگم را صادر كرده است."سرانجام بدستور استالین و بدست معاونش نیكلای یژوف کشته شد.
اما مدتی بعد معلوم میشود که خودِ نیكلای یژوف هم، رفیق صادقی نبوده و دشمن خلق و سرسپرده بیگانگان بوده در نتیجه محاکمه و بوسیله معاون خود یعنی لاورنتی بریا کشته میشود.
اما چیزی نمیگذرد که بعد از مرگ استالین،یک مرتبه بر همگان آشکار میشود که خودِ لاورنتی بریا(رئیس وزارت امنیت)نیز به وطن و انقلاب خیانت کرده و جاسوس انگلستان بوده در نتیجه، بدستور خروشچف دستگیر و در دادگاهی که آنرا گئورگی ژوکوف برعهده داشت محکوم و توسط او اعدام گردید.اما اندکی بعد، گئورگی ژوکوف نیز عنصر نامطلوب تشخیص داده از مشاغل برکنار و به اورال تبعید میگردد.
اصلا در همین زمان، مشخص میشود که خود استالین نیز دشمن خلق و خائن بوده و نه تنها استالین، بلکه اکثریت اعضای پولیت بورو نیز خودفروخته بودند در نتیجه، گور استالین را شکافته جسدش را درآورده و از محل مقبره لنين در ميدان سرخ مسكو به كنار ديوار كرملين انتقال دادند.
اما بعدها مشخص شد که خود خروشچف نیز خودسر، ماجراجو و دشمن بوده و بوسیله برژنف برکنار و تا زمان مرگش در ویلایی در حومهٔ مسکو تحت نظر قرار گرفته و در زمان مرگش در سپتامبر ۱۹۷۱در تحت شدید تدابیر امنیتی دفن شده حتی به خانوادهاش نیز اجازه شرکت در مراسم ندادند.اما وقتی برژنف مُرد و گورباچف آمد تازه فهمیدند که ای بابا! این کفتار پیر یعنی برژنف،بیشترین ضربه ها را به روسیه زده و سالها جلوی پیشرفت روسیه را گرفته بوده!
اما وقتی گورباچفِ جوان بقدرت میرسد معلوم شد که اصلا، کل حزب کمونیست روسیه خائن و دشمن بوده! و عجیب تر اینکه، وقتی اتحادجماهیر شوروی فرو میریزد معلوم میشود که خود گورباچف نیز خائن و مامورِ امپریالیزم بوده تا باعث فروپاشی اتحادجماهیر شوروی گردد!
اینجا که میرسد انقلاب،بعد از خوردن همه فرزندانش،این بار،خودش را و کشور را میخورد و روسیه تکه پاره میگردد...دقیقا مثل معده آدم درگذشته که وقتی هیچ غذایی برای هضم یافت نمیشود شروع به خوردن خود معده میکند!
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی مرادی مراغه ای
پایانِ یکی از مدینه های فاضله؛
دیوار برلین بطول ۱۵۵ کیلومتر و اصلیترین نماد جنگ سرد و جدایی بود سمتِ راست آن،دنیای کاپیتالیزم و سمتِ چپ، دنیای سوسیالیسم بود.
در تصویر رقت انگیز، پدر و مادری از دنیای سوسیالیسم، نوزادان تازه متولد شده شان را در دست گرفته به پدر و مادرشان در دنیای کاپیتالیزم نشان میدهند دیواری که زمانی ابدی مینمود اما در ۱۹۸۹ فرو ریخت. و روسیاهی بر کسانی که بین انسانها و وطن شان جدایی می افکنند...
ایدئولوژیهای تمامیت گرا که در پی ایجاد مدینه فاضله هستند غالبا با شور و شوقی بی نظیر آغاز میگردند اما سرانجام، اینچنین به پایانِ محتوم شان که مرگ است میرسند:
به محض اینکه لنین مُرد معلوم شد که شخص دوم انقلاب یعنی تروتسکی خودفروخته و خائن بوده در نتیجه، رهبران دیگرِ انقلاب مانند استالین، کامنف، زینوویف و بوخارین، او را از کشور روسیه رانده سپس در مکزیک بوسیله مزدوری بنام رامون مرکادر با یخ شکن کشتندش.
اما پنج سال بعد معلوم شد کامنف، زینوویف و بخارین نیز دشمن خلق بودند در نتیجه، محاکمه و بزودی با دستور استالین،توسط هنریخ یاگودا(نفر اول وزارت امنیتNKVD) اعدام شدند.
اندکی بعد معلوم شد خودِ هنریخ یاگودا(رئیس امنیت کشور) هم جاسوسِ امپریالیستها بوده! مَردک، نه تنها جاسوس بوده بلکه از خانه باغش هم،هزاران عکس،فیلم سکسی، لباس زیر زنانه و آلت پلاستیکی پیدا کردند! وقتی میخواستند بکُشند تازه میگفت:«به نظر میرسد خدا وجود داشته باشد»میگفت من هزاران بار از دستورات خدا سرپیچی كردم تا به استالین خدمت كنم؛حالا حكم مرگم را صادر كرده است."سرانجام بدستور استالین و بدست معاونش نیكلای یژوف کشته شد.
اما مدتی بعد معلوم میشود که خودِ نیكلای یژوف هم، رفیق صادقی نبوده و دشمن خلق و سرسپرده بیگانگان بوده در نتیجه محاکمه و بوسیله معاون خود یعنی لاورنتی بریا کشته میشود.
اما چیزی نمیگذرد که بعد از مرگ استالین،یک مرتبه بر همگان آشکار میشود که خودِ لاورنتی بریا(رئیس وزارت امنیت)نیز به وطن و انقلاب خیانت کرده و جاسوس انگلستان بوده در نتیجه، بدستور خروشچف دستگیر و در دادگاهی که آنرا گئورگی ژوکوف برعهده داشت محکوم و توسط او اعدام گردید.اما اندکی بعد، گئورگی ژوکوف نیز عنصر نامطلوب تشخیص داده از مشاغل برکنار و به اورال تبعید میگردد.
اصلا در همین زمان، مشخص میشود که خود استالین نیز دشمن خلق و خائن بوده و نه تنها استالین، بلکه اکثریت اعضای پولیت بورو نیز خودفروخته بودند در نتیجه، گور استالین را شکافته جسدش را درآورده و از محل مقبره لنين در ميدان سرخ مسكو به كنار ديوار كرملين انتقال دادند.
اما بعدها مشخص شد که خود خروشچف نیز خودسر، ماجراجو و دشمن بوده و بوسیله برژنف برکنار و تا زمان مرگش در ویلایی در حومهٔ مسکو تحت نظر قرار گرفته و در زمان مرگش در سپتامبر ۱۹۷۱در تحت شدید تدابیر امنیتی دفن شده حتی به خانوادهاش نیز اجازه شرکت در مراسم ندادند.اما وقتی برژنف مُرد و گورباچف آمد تازه فهمیدند که ای بابا! این کفتار پیر یعنی برژنف،بیشترین ضربه ها را به روسیه زده و سالها جلوی پیشرفت روسیه را گرفته بوده!
اما وقتی گورباچفِ جوان بقدرت میرسد معلوم شد که اصلا، کل حزب کمونیست روسیه خائن و دشمن بوده! و عجیب تر اینکه، وقتی اتحادجماهیر شوروی فرو میریزد معلوم میشود که خود گورباچف نیز خائن و مامورِ امپریالیزم بوده تا باعث فروپاشی اتحادجماهیر شوروی گردد!
اینجا که میرسد انقلاب،بعد از خوردن همه فرزندانش،این بار،خودش را و کشور را میخورد و روسیه تکه پاره میگردد...دقیقا مثل معده آدم درگذشته که وقتی هیچ غذایی برای هضم یافت نمیشود شروع به خوردن خود معده میکند!
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍9❤5👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موزیکویدیوی کار جدید محسن چاوشی با «نام مریض تخت آخری»
شعر از: کاظم بهمنی
یه گله رو شمردم و یه گرگ توی ذهنمه
چه وقت خوابه؟ پاشو که یه بره واقعا کمه..
بلند میشم از تنم صدامو باده میبره
دو روزه گریه میکنم یه لحظه هم نمیگذره
دو روزه راه میرم و هنوز روی این پلم
مگه تو رو ببینمت که بشکفه گل از گلم
سپیدپوش بخش غم، یه شب که ناز میخری
برس به داد مسری مریض تخت آخری
برای روبرو شدن یه لحظه هم غنیمته
تو سایهتم وسیعتر از رؤیای نصفهنیمهته
توقع من از شبا تو رو به خواب دیدنه
بهشت من تصور به سمت تو دویدنه
جهان من بدون تو یه رنج بینهایته
تحمل ندیدنت فقط به حرف راحته
نسیم کشف و ذوق زد به صورتم خنک شدم
یه مورچهام که بیحواس، سوار قاصدک شدم
به این کسی که اومده به من دوباره جون بده
بگو که اسمتو بگه جنازمو تکون بده
#فرهیختگان راهی به رهایی
شعر از: کاظم بهمنی
یه گله رو شمردم و یه گرگ توی ذهنمه
چه وقت خوابه؟ پاشو که یه بره واقعا کمه..
بلند میشم از تنم صدامو باده میبره
دو روزه گریه میکنم یه لحظه هم نمیگذره
دو روزه راه میرم و هنوز روی این پلم
مگه تو رو ببینمت که بشکفه گل از گلم
سپیدپوش بخش غم، یه شب که ناز میخری
برس به داد مسری مریض تخت آخری
برای روبرو شدن یه لحظه هم غنیمته
تو سایهتم وسیعتر از رؤیای نصفهنیمهته
توقع من از شبا تو رو به خواب دیدنه
بهشت من تصور به سمت تو دویدنه
جهان من بدون تو یه رنج بینهایته
تحمل ندیدنت فقط به حرف راحته
نسیم کشف و ذوق زد به صورتم خنک شدم
یه مورچهام که بیحواس، سوار قاصدک شدم
به این کسی که اومده به من دوباره جون بده
بگو که اسمتو بگه جنازمو تکون بده
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6👎3
پیام تبریک استاد محمدعلی موحد به مناسبت سالروز تولد استاد مصطفی ملکیان
شاد باش و خجسته باد
بمناسبت سالروز تولد نادرهٔ زمان استاد بزرگوار بیهمتا مصطفی ملکیان؛ آن شمع فروزان جان که «همگی تشنهدلان قوّت از او مییابند.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
شاد باش و خجسته باد
بمناسبت سالروز تولد نادرهٔ زمان استاد بزرگوار بیهمتا مصطفی ملکیان؛ آن شمع فروزان جان که «همگی تشنهدلان قوّت از او مییابند.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8👍1
به مناسبت دوازدهم خرداد، زادروز استاد مصطفی ملکیان
شاهین عرصه ی معرفت و اخلاق با دو بال عقلانیت و معنویت
دکتر علی رضا معینی
به نام آنکه چراغِ خرد را در بادهای بلا خاموش نمیگذارد و چشمهٔ جان را از زلالِ معنا تهی نمیکند.
دوازدهم خرداد، یادآور طلوع مردی است که در روزگاری آکنده از غوغای شعار و شتاب، مردم را به سکوتِ سنجشگرانه و تأملِ حقیقتجویانه فراخواند؛ مردی که نه بر سریرِ قدرت نشست و نه بر سفرهٔ سیاست تکیه زد، بلکه در خلوتِ کتاب و کلاس و گفتوگو، چراغی افروخت که روشنیِ آن به هزاران خانه و هزاران دل راه یافت.
استاد مصطفی ملکیان را میتوان از آن آموزگاران کمیاب دانست که تعلیم را تنها انتقالِ معلومات نمیدانند، بلکه آن را نوعی تزکیهٔ ذهن و تهذیبِ جان میشمارند. معلمِ خوب، در نگاه او، کسی نیست که انبارِ حافظهٔ شاگرد را پُر کند؛ کسی است که ترس را از اندیشیدن بزداید، شهامتِ پرسیدن بیاموزد، و انسان را از اسارتِ تعصب و تقلید برهاند. او بارها نشان داده است که حقیقت، بیش از آنکه در هیاهوی یقینهای شتابزده پیدا شود، در فروتنیِ پرسش و درنگ و بازاندیشی رخ مینماید.
نام او بیش از هر چیز با «عقلانیت و معنویت» گره خورده است؛ طرحی که کوشید میان روشناییِ عقل و گرمایِ دل آشتی برقرار کند و نشان دهد که انسان میتواند هم اهل استدلال باشد و هم اهل سلوک، هم خردورز باشد و هم معنوی. به تصریح معرفی رسمی آثار و اندیشههای وی در مؤسسهٔ فرزانه، پنج حوزهٔ فلسفه، روانشناسی، عرفان، دین، و ادبیات و هنر در کانون تأملات او قرار داشته و موضع اصلی او همان «عقلانیت و معنویت» بوده است.
بسیاری از ایرانیان نخستین بار از رهگذر درسگفتارها و نوشتههای او با مباحثی چون فلسفهٔ عرفان، روانشناسی دین، روانشناسی اخلاق، فلسفهٔ عمل، و متفکرانی همچون ویلیام جیمز، سیمون وی، گابریل مارسل، آیریس مرداک و تامس نیگل آشنا شدند. او پنجرههایی تازه به روی فرهنگ ایرانی گشود؛ پنجرههایی که از آنها نسیمِ تفکرِ جهانی به درون خانههای فارسیزبانان وزیدن گرفت.
در کتاب «راهی به رهایی؛ جستارهایی در باب عقلانیت و معنویت»، مخاطبان آموختند که رهایی، پیش از آنکه رخدادی سیاسی یا اجتماعی باشد، واقعهای درونی است؛ آزادی از جهل، از خودفریبی، از خشمهای بیمهار و از اسارتِ باورهای بیدلیل.
در گفتوگوها و مقالات مربوط به دین و معنویت، بسیاری آموختند که میتوان دیندار بود و در عین حال پرسشگر ماند؛ میتوان به امر قدسی دل سپرد و از سنجش عقلانی روی نگرداند.
در سخنرانیهای پرشمارش دربارهٔ امید، شادی، رنج، اخلاق، اصالت، عشق، تنهایی، مدارا و سلامت روان، نسل بزرگی از دانشجویان، معلمان، پزشکان، مهندسان و شهروندان عادی آموختند که بسیاری از رنجهای بشر، نه از فقرِ دارایی، بلکه از فقرِ دانایی و ناآرامیِ درون برمیخیزد. آنان از او آموختند که زندگیِ خوب، تنها زندگیِ موفق نیست؛ زندگیِ اخلاقی، معنادار و آرام نیز هست. این مضمون با نظریهٔ زندگیِ «خوب، خوش و ارزشمند» در اندیشهٔ او پیوندی مستقیم دارد.
اما شاید بزرگترین خدمت او آن بود که این معارف را غالباً نه از پشتوانهٔ قدرتهای سیاسی و اداری، بلکه با نیروی قلم و بیان و استقامتِ شخصی در اختیار همگان نهاد. هزاران ساعت درسگفتار، سخنرانی و گفتوگو، بیهیاهو و بیادعا، در اختیار جویندگان معرفت قرار گرفت و سفرهای گسترده شد که طالبانِ حقیقت از هر گروه و گرایش بر گرد آن نشستند.
امروز که سالروز میلاد اوست، به یاد آن سخن دلنشین دکتر عبدالکریم سروش میافتیم که گفت:
«خاکِ ما را خُرّم از لبخندِ بارانخیزِ خود کن.»
و چه نیکو که این دعا را در حقِ همهٔ حکیمان این سرزمین تکرار کنیم؛ حکیمانی که بارانِ بینش بر کویرِ تعصب میبارند و بذرِ بیداری در خاکِ جان میکارند.
استاد ملکیان از آن قافلهسالارانِ خاموش است که نه با بانگِ کرنا، بلکه با زمزمهٔ معنا، دلها را دگرگون میکنند؛ از آن چراغهای کمادعا که در هیاهوی بازارِ شهرت، همچنان برای حقیقت میسوزند و روشنی میبخشند.
در این روز خجسته، برای ایشان عمرِ دراز، تندرستیِ پایدار، و توفیقِ افزون در خدمت به فرهنگ و اندیشهٔ ایران آرزو میکنیم؛ و نیز آرزو میکنیم که روزگاری فرا رسد که در آن، عالمان و حکیمان، نه مهمانانِ حاشیهٔ جامعه، بلکه عزیزانِ متنِ زندگی باشند؛ روزگاری که قدرِ قلم از قدرت کمتر نباشد، و حرمتِ خرد از هیاهوی ثروت فروتر نیفتد.
زادروز استاد مصطفی ملکیان فرخنده باد؛ آن مرد که کوشید عقل را از سردیِ صرف و معنویت را از سستیِ صرف برهاند، و از پیوند آن دو، راهی به رهایی بگشاید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
شاهین عرصه ی معرفت و اخلاق با دو بال عقلانیت و معنویت
دکتر علی رضا معینی
به نام آنکه چراغِ خرد را در بادهای بلا خاموش نمیگذارد و چشمهٔ جان را از زلالِ معنا تهی نمیکند.
دوازدهم خرداد، یادآور طلوع مردی است که در روزگاری آکنده از غوغای شعار و شتاب، مردم را به سکوتِ سنجشگرانه و تأملِ حقیقتجویانه فراخواند؛ مردی که نه بر سریرِ قدرت نشست و نه بر سفرهٔ سیاست تکیه زد، بلکه در خلوتِ کتاب و کلاس و گفتوگو، چراغی افروخت که روشنیِ آن به هزاران خانه و هزاران دل راه یافت.
استاد مصطفی ملکیان را میتوان از آن آموزگاران کمیاب دانست که تعلیم را تنها انتقالِ معلومات نمیدانند، بلکه آن را نوعی تزکیهٔ ذهن و تهذیبِ جان میشمارند. معلمِ خوب، در نگاه او، کسی نیست که انبارِ حافظهٔ شاگرد را پُر کند؛ کسی است که ترس را از اندیشیدن بزداید، شهامتِ پرسیدن بیاموزد، و انسان را از اسارتِ تعصب و تقلید برهاند. او بارها نشان داده است که حقیقت، بیش از آنکه در هیاهوی یقینهای شتابزده پیدا شود، در فروتنیِ پرسش و درنگ و بازاندیشی رخ مینماید.
نام او بیش از هر چیز با «عقلانیت و معنویت» گره خورده است؛ طرحی که کوشید میان روشناییِ عقل و گرمایِ دل آشتی برقرار کند و نشان دهد که انسان میتواند هم اهل استدلال باشد و هم اهل سلوک، هم خردورز باشد و هم معنوی. به تصریح معرفی رسمی آثار و اندیشههای وی در مؤسسهٔ فرزانه، پنج حوزهٔ فلسفه، روانشناسی، عرفان، دین، و ادبیات و هنر در کانون تأملات او قرار داشته و موضع اصلی او همان «عقلانیت و معنویت» بوده است.
بسیاری از ایرانیان نخستین بار از رهگذر درسگفتارها و نوشتههای او با مباحثی چون فلسفهٔ عرفان، روانشناسی دین، روانشناسی اخلاق، فلسفهٔ عمل، و متفکرانی همچون ویلیام جیمز، سیمون وی، گابریل مارسل، آیریس مرداک و تامس نیگل آشنا شدند. او پنجرههایی تازه به روی فرهنگ ایرانی گشود؛ پنجرههایی که از آنها نسیمِ تفکرِ جهانی به درون خانههای فارسیزبانان وزیدن گرفت.
در کتاب «راهی به رهایی؛ جستارهایی در باب عقلانیت و معنویت»، مخاطبان آموختند که رهایی، پیش از آنکه رخدادی سیاسی یا اجتماعی باشد، واقعهای درونی است؛ آزادی از جهل، از خودفریبی، از خشمهای بیمهار و از اسارتِ باورهای بیدلیل.
در گفتوگوها و مقالات مربوط به دین و معنویت، بسیاری آموختند که میتوان دیندار بود و در عین حال پرسشگر ماند؛ میتوان به امر قدسی دل سپرد و از سنجش عقلانی روی نگرداند.
در سخنرانیهای پرشمارش دربارهٔ امید، شادی، رنج، اخلاق، اصالت، عشق، تنهایی، مدارا و سلامت روان، نسل بزرگی از دانشجویان، معلمان، پزشکان، مهندسان و شهروندان عادی آموختند که بسیاری از رنجهای بشر، نه از فقرِ دارایی، بلکه از فقرِ دانایی و ناآرامیِ درون برمیخیزد. آنان از او آموختند که زندگیِ خوب، تنها زندگیِ موفق نیست؛ زندگیِ اخلاقی، معنادار و آرام نیز هست. این مضمون با نظریهٔ زندگیِ «خوب، خوش و ارزشمند» در اندیشهٔ او پیوندی مستقیم دارد.
اما شاید بزرگترین خدمت او آن بود که این معارف را غالباً نه از پشتوانهٔ قدرتهای سیاسی و اداری، بلکه با نیروی قلم و بیان و استقامتِ شخصی در اختیار همگان نهاد. هزاران ساعت درسگفتار، سخنرانی و گفتوگو، بیهیاهو و بیادعا، در اختیار جویندگان معرفت قرار گرفت و سفرهای گسترده شد که طالبانِ حقیقت از هر گروه و گرایش بر گرد آن نشستند.
امروز که سالروز میلاد اوست، به یاد آن سخن دلنشین دکتر عبدالکریم سروش میافتیم که گفت:
«خاکِ ما را خُرّم از لبخندِ بارانخیزِ خود کن.»
و چه نیکو که این دعا را در حقِ همهٔ حکیمان این سرزمین تکرار کنیم؛ حکیمانی که بارانِ بینش بر کویرِ تعصب میبارند و بذرِ بیداری در خاکِ جان میکارند.
استاد ملکیان از آن قافلهسالارانِ خاموش است که نه با بانگِ کرنا، بلکه با زمزمهٔ معنا، دلها را دگرگون میکنند؛ از آن چراغهای کمادعا که در هیاهوی بازارِ شهرت، همچنان برای حقیقت میسوزند و روشنی میبخشند.
در این روز خجسته، برای ایشان عمرِ دراز، تندرستیِ پایدار، و توفیقِ افزون در خدمت به فرهنگ و اندیشهٔ ایران آرزو میکنیم؛ و نیز آرزو میکنیم که روزگاری فرا رسد که در آن، عالمان و حکیمان، نه مهمانانِ حاشیهٔ جامعه، بلکه عزیزانِ متنِ زندگی باشند؛ روزگاری که قدرِ قلم از قدرت کمتر نباشد، و حرمتِ خرد از هیاهوی ثروت فروتر نیفتد.
زادروز استاد مصطفی ملکیان فرخنده باد؛ آن مرد که کوشید عقل را از سردیِ صرف و معنویت را از سستیِ صرف برهاند، و از پیوند آن دو، راهی به رهایی بگشاید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11👍3😢1
جامعه باز و دشمنان آن_کارل پوپر
@anbar100
پوشهی شنیداری
جامعه باز و دشمنان آن
ترجمه: عزتالله_فولادوند
گوینده: لیلی کشفی
پوپر در این کتاب به انتقاد از ایدهآلیسم، یوتوپیسم و تمامیتخواهی میپردازد و اهمیت تفکر انتقادی و آزادی بیان را مورد تأکید قرار میدهد. او معتقد است که جوامع باید به سمت پذیرش ایدهها و نقدهای متعارض بروند تا امکان پیشرفت و اصلاح وجود داشته باشد. این کتاب بهعنوان یکی از آثار کلیدی در فلسفه سیاسی و نظریه اجتماعی به شمار میآید و تأثیر عمیقی بر تفکرات معاصر داشته است.
انبارستان
#فرهیختگان راهی به رهایی
جامعه باز و دشمنان آن
ترجمه: عزتالله_فولادوند
گوینده: لیلی کشفی
پوپر در این کتاب به انتقاد از ایدهآلیسم، یوتوپیسم و تمامیتخواهی میپردازد و اهمیت تفکر انتقادی و آزادی بیان را مورد تأکید قرار میدهد. او معتقد است که جوامع باید به سمت پذیرش ایدهها و نقدهای متعارض بروند تا امکان پیشرفت و اصلاح وجود داشته باشد. این کتاب بهعنوان یکی از آثار کلیدی در فلسفه سیاسی و نظریه اجتماعی به شمار میآید و تأثیر عمیقی بر تفکرات معاصر داشته است.
انبارستان
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5
مواضع میرحسین موسوی پس ازحوادث خونین دی ماه
رضا زمان
مهندس میرحسین موسوی، پس از دیماه خونین و پیش از جنگِ ایرانسوز، سه اصل اساسی را برای یک «گذار دموکراتیک» به «دموکراسی استوار بر قانون اساسی» از طریق «تشکیل مجلس مؤسسان» مبتنی بر «رفراندوم آزاد» پیشنهاد کرد؛ سه اصل: «عدم مداخلهٔ خارجی»، «نفی استبداد داخلی»، «گذار مسالمتآميز». سه اصلی که به مثابهٔ اصولی سنجیده، شایسته و شرافتمندانه برای یک گذار ایمن، سالم و بهداشتی، در راه صلاح و خیر همگانی، بیان شدند؛ از سوی مردی که نه ادعای رهبری دارد و نه بخت آن را. باید توجه شود که موسوی، مخالفت با جنگ را از حاشیه به متن برد و با مداخله، مرزبندی اصولی کرد. در واقع این مخالفت، چیزی نبود در گوشهای از بیانیه که ممکن بود خوانده نشود، بلکه اصلی بود در اصول سهگانه.
اینکه میرحسین موسوی، نه در حاشیه بلکه در متن، نه در لفافه که در صراحت، با «مداخلهٔ خارجی» مخالفت کرد و «نفی جنگ و دخالت نظامی» را اصلی از اصول «گذار دموکراتیک» قرار داد، البته حکایت از حکمت و بصیرت او دارد؛ همین سندی است از فهم و درکِ خیر همگانی و پیروی از عقلِ سلیم در سیاست.
سه اصلی که سلطهٔ خارجی و سلطهٔ داخلی را همزمان رد میکند و میکوشد خشونت را کاهش دهد نه آنکه به چرخهٔ بیپایان خشونت بیفتد، و در زمانی که کثیری از مردمان از عوام تا خواص منتظر مداخلهگری خارجی بودند، با خبرگی و تیزبینی بر نفی مداخله پافشرد. این امر، فضیلتمندی و وظیفهنگری و پیامدبینی را در تفکر سیاسی و بینش اجتماعی، نشان داد.
اعتدال و عقلانیت و عدالت در سیاستاندیشی، میرحسین موسوی را در قامت یک «دولتمرد» نشاند که به نسلِ آینده، به آیندهٔ ایران، میاندیشد و حقوق اساسی را چونان قانون خدشهناپذیر و خیر همگانی را چونان غایت ثابت میشناسد.
تقدیر این بود که نخستین عملیات در حمله و مداخلهٔ نظامی، خانهٔ مهندس موسوی را در حصر تخریب کند. از آن زمان تا امروز، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در مکانی نامعلوم نگهداری میشوند و طبعاً نگرانیهای معقولی برای امنیت و حقوق ایشان وجود دارد.
اگر تدبیری و انصافی در حکومت باشد، در اولین وقت باید حصر بشکند و محصوران، از این زندان ناعادلانه و غیرانسانی آزاد شوند و این حکم فراقانونی پایان بپذیرد.
اگر تدبیری و انصافی در ملّت و مردم باشد، اقبال به «دولتمرد» برمیگردد؛ میرحسین موسوی نه در قامت یک رهبر و پیشوا که در مقام دولتمردی عاقبتاندیش و آیندهنگر که منافع خود را به خیر عمومی گره زده است، برای مردمانی که از استبداد و جنگ خستهاند و میخواهند از هرگونه سلطه آزاد باشند، اقبال مییابد.
کلمه
#فرهیختگان راهی به رهایی
رضا زمان
مهندس میرحسین موسوی، پس از دیماه خونین و پیش از جنگِ ایرانسوز، سه اصل اساسی را برای یک «گذار دموکراتیک» به «دموکراسی استوار بر قانون اساسی» از طریق «تشکیل مجلس مؤسسان» مبتنی بر «رفراندوم آزاد» پیشنهاد کرد؛ سه اصل: «عدم مداخلهٔ خارجی»، «نفی استبداد داخلی»، «گذار مسالمتآميز». سه اصلی که به مثابهٔ اصولی سنجیده، شایسته و شرافتمندانه برای یک گذار ایمن، سالم و بهداشتی، در راه صلاح و خیر همگانی، بیان شدند؛ از سوی مردی که نه ادعای رهبری دارد و نه بخت آن را. باید توجه شود که موسوی، مخالفت با جنگ را از حاشیه به متن برد و با مداخله، مرزبندی اصولی کرد. در واقع این مخالفت، چیزی نبود در گوشهای از بیانیه که ممکن بود خوانده نشود، بلکه اصلی بود در اصول سهگانه.
اینکه میرحسین موسوی، نه در حاشیه بلکه در متن، نه در لفافه که در صراحت، با «مداخلهٔ خارجی» مخالفت کرد و «نفی جنگ و دخالت نظامی» را اصلی از اصول «گذار دموکراتیک» قرار داد، البته حکایت از حکمت و بصیرت او دارد؛ همین سندی است از فهم و درکِ خیر همگانی و پیروی از عقلِ سلیم در سیاست.
سه اصلی که سلطهٔ خارجی و سلطهٔ داخلی را همزمان رد میکند و میکوشد خشونت را کاهش دهد نه آنکه به چرخهٔ بیپایان خشونت بیفتد، و در زمانی که کثیری از مردمان از عوام تا خواص منتظر مداخلهگری خارجی بودند، با خبرگی و تیزبینی بر نفی مداخله پافشرد. این امر، فضیلتمندی و وظیفهنگری و پیامدبینی را در تفکر سیاسی و بینش اجتماعی، نشان داد.
اعتدال و عقلانیت و عدالت در سیاستاندیشی، میرحسین موسوی را در قامت یک «دولتمرد» نشاند که به نسلِ آینده، به آیندهٔ ایران، میاندیشد و حقوق اساسی را چونان قانون خدشهناپذیر و خیر همگانی را چونان غایت ثابت میشناسد.
تقدیر این بود که نخستین عملیات در حمله و مداخلهٔ نظامی، خانهٔ مهندس موسوی را در حصر تخریب کند. از آن زمان تا امروز، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در مکانی نامعلوم نگهداری میشوند و طبعاً نگرانیهای معقولی برای امنیت و حقوق ایشان وجود دارد.
اگر تدبیری و انصافی در حکومت باشد، در اولین وقت باید حصر بشکند و محصوران، از این زندان ناعادلانه و غیرانسانی آزاد شوند و این حکم فراقانونی پایان بپذیرد.
اگر تدبیری و انصافی در ملّت و مردم باشد، اقبال به «دولتمرد» برمیگردد؛ میرحسین موسوی نه در قامت یک رهبر و پیشوا که در مقام دولتمردی عاقبتاندیش و آیندهنگر که منافع خود را به خیر عمومی گره زده است، برای مردمانی که از استبداد و جنگ خستهاند و میخواهند از هرگونه سلطه آزاد باشند، اقبال مییابد.
کلمه
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤12👎6👍5
نشست تخصصی «توسعه و امنیت آبی»؛ واکاوی ابعاد راهبردی انتقال آب دریا
در این نشست، با رویکردی علمی و انتقادی، به واکاوی ابعاد راهبردی این موضوع پرداخته خواهد شد.
سوالات اصلی در این نشست:
آیا ارزیابیهای اقتصادی و ظرفیتهای واقعیِ طرحهای نمکزدایی با واقعیتهای میدانی همخوانی دارد؟
تجربهی جهانی در انتقال آب چه درسهایی برای ما دارد و «تکرار اشتباهات» چه هزینههایی بر پیکرهی اقلیمی کشور تحمیل میکند؟
آثار زیستمحیطی این طرحها در مقیاس خُرد و کلان، چگونه امنیت زیستی ما را تحتالشعاع قرار میدهد؟
اساتید و پژوهشگران ارائه دهنده در نشست:
محمود اولاد (استاد و پژوهشگر اقتصاد توسعه)
احد وظیفه (رئیس انجمن هواشناسی ایران)
علی حاجیمرادی (پژوهشگر آب و محیط زیست)
زمان و مکان برگزاری:
دوشنبه ۱۴۰۵/۰۳/۱۸ | ساعت ۱۶ الی ۱۸
اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
حضور شما متخصصان و صاحبنظران در این فضای علمی، موجب غنای مباحث و تبادل آرای سازنده خواهد بود. حضور برای علاقهمندان آزاد است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
در این نشست، با رویکردی علمی و انتقادی، به واکاوی ابعاد راهبردی این موضوع پرداخته خواهد شد.
سوالات اصلی در این نشست:
آیا ارزیابیهای اقتصادی و ظرفیتهای واقعیِ طرحهای نمکزدایی با واقعیتهای میدانی همخوانی دارد؟
تجربهی جهانی در انتقال آب چه درسهایی برای ما دارد و «تکرار اشتباهات» چه هزینههایی بر پیکرهی اقلیمی کشور تحمیل میکند؟
آثار زیستمحیطی این طرحها در مقیاس خُرد و کلان، چگونه امنیت زیستی ما را تحتالشعاع قرار میدهد؟
اساتید و پژوهشگران ارائه دهنده در نشست:
محمود اولاد (استاد و پژوهشگر اقتصاد توسعه)
احد وظیفه (رئیس انجمن هواشناسی ایران)
علی حاجیمرادی (پژوهشگر آب و محیط زیست)
زمان و مکان برگزاری:
دوشنبه ۱۴۰۵/۰۳/۱۸ | ساعت ۱۶ الی ۱۸
اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
حضور شما متخصصان و صاحبنظران در این فضای علمی، موجب غنای مباحث و تبادل آرای سازنده خواهد بود. حضور برای علاقهمندان آزاد است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥1🤔1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔹ولی نصر درباره گفته جیک سالیوان (مشاور امیت ملی بایدن) درباره ایران:
@vali_nasr
«خب، دولت بایدن این فرصت را داشت که در شش ماههٔ نخست آغاز به کار خود به یک توافق دست یابد، اما تصمیم گرفت استراتژی "فشار حداکثری" ترامپ را با شدت بیشتری ادامه دهد.
در آن زمان، کاخ سفید فکر میکرد فشار حداکثری ترامپ و تسلیمِ محض خواستن از ایران، ایدهٔ فوقالعادهای است؛ آنها حتی آرزو میکردند که کاش این ایده اول به ذهن خودشان رسیده بود.
اما خیلی دیر—و تنها پس از آنکه ایران متوجه شد بایدن تفاوتی با ترامپ ندارد و غنیسازی خود را به ۶۰ درصد رساند—فهمیدند که این یک اشتباه بود.
تیم بایدن در قبال آشفتگی و بنبستی که امروز موضوع هستهای ایران به آن تبدیل شده، بسیار مسئول است.»
https://x.com/i/status/2060680961646293287
🔸جیک سالیوان در مورد ایران:
«همه چیز در نهایت به یک توافق هستهای ناقص اما اساساً مؤثر برمیگردد.
هر روزی که ترامپ به سراغ آن توافق نرود، روز دیگری است که همهٔ ما آسیب میبینیم.
روز دیگری که آمریکا بازنده میشود، ایران سود میبرد و این کار—صادقانه بگویم—فقط به تعویق انداختن یک امر اجتنابناپذیر است.»
https://x.com/i/status/2060455484445094090
🔸متن صحبت جیک سالیوان(مشاور امنیت ملی بایدن):
«او [اوباما] به وضعیت نگاه کرد و گفت تنها گزینه واقعی، یک توافق هستهای است که اگرچه ناقص است، اما اساساً در جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای مؤثر است.
واقعیت این است که این موضوع از سال ۲۰۱۵، یعنی زمانی که آن توافق اجرایی شد، تغییر نکرده است؛ توافقی هستهای، ناقص اما در اصل موثر، که نیازمند اجرای مداوم است و در نهایت به دیپلماسی و توافقهای تکمیلی نیاز خواهد داشت.
این تنها راه عملی پیش روی ماست.
این مسئله امروز برای ترامپ به همان اندازه حقیقت دارد که برای اوباما در بیش از یک دهه پیش صدق میکرد.
ترامپ فکر میکرد میتواند با بمباران یا با محاصره [اقتصادی] از این واقعیت فرار کند.
او حالا برنامه جدیدی دارد و تصور میکند تنها در صورتی میتواند آن واقعیت را بپذیرد که یک عادیسازی گسترده میان همه کشورهای عربی و مسلمان با اسرائیل شکل بگیرد؛ اما این هم جواب نمیدهد.
همه چیز دوباره به همان نقطه اول برمیگردد: یک توافق هستهای ناقص اما در اصل مؤثر.
هر روزی که ترامپ سراغ این توافق نرود، روز دیگری است که همه ما آسیب میبینیم؛ روزی دیگر که آمریکا ضرر میکند و ایران سود میبرد.
صادقانه بگویم، این رفتارها فقط فرار از یک امر اجتنابناپذیر است. این [توافق] تنها گزینه در دسترس است و این همان چیزی است که رئیسجمهور ترامپ باید بپذیرد.»
🔻ویدیو کلیپ همراه با زیرنویس فارسی است.
🔸برای توضیحاتی تکمیلی لطفا به پیوند زیر رجوع کنید.
https://t.me/BetweenDichotomies/11704
پیوند به این فرسته درX:
https://x.com/i/status/2060741164286808441
@BetweenDichotomies
@vali_nasr
«خب، دولت بایدن این فرصت را داشت که در شش ماههٔ نخست آغاز به کار خود به یک توافق دست یابد، اما تصمیم گرفت استراتژی "فشار حداکثری" ترامپ را با شدت بیشتری ادامه دهد.
در آن زمان، کاخ سفید فکر میکرد فشار حداکثری ترامپ و تسلیمِ محض خواستن از ایران، ایدهٔ فوقالعادهای است؛ آنها حتی آرزو میکردند که کاش این ایده اول به ذهن خودشان رسیده بود.
اما خیلی دیر—و تنها پس از آنکه ایران متوجه شد بایدن تفاوتی با ترامپ ندارد و غنیسازی خود را به ۶۰ درصد رساند—فهمیدند که این یک اشتباه بود.
تیم بایدن در قبال آشفتگی و بنبستی که امروز موضوع هستهای ایران به آن تبدیل شده، بسیار مسئول است.»
https://x.com/i/status/2060680961646293287
🔸جیک سالیوان در مورد ایران:
«همه چیز در نهایت به یک توافق هستهای ناقص اما اساساً مؤثر برمیگردد.
هر روزی که ترامپ به سراغ آن توافق نرود، روز دیگری است که همهٔ ما آسیب میبینیم.
روز دیگری که آمریکا بازنده میشود، ایران سود میبرد و این کار—صادقانه بگویم—فقط به تعویق انداختن یک امر اجتنابناپذیر است.»
https://x.com/i/status/2060455484445094090
🔸متن صحبت جیک سالیوان(مشاور امنیت ملی بایدن):
«او [اوباما] به وضعیت نگاه کرد و گفت تنها گزینه واقعی، یک توافق هستهای است که اگرچه ناقص است، اما اساساً در جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هستهای مؤثر است.
واقعیت این است که این موضوع از سال ۲۰۱۵، یعنی زمانی که آن توافق اجرایی شد، تغییر نکرده است؛ توافقی هستهای، ناقص اما در اصل موثر، که نیازمند اجرای مداوم است و در نهایت به دیپلماسی و توافقهای تکمیلی نیاز خواهد داشت.
این تنها راه عملی پیش روی ماست.
این مسئله امروز برای ترامپ به همان اندازه حقیقت دارد که برای اوباما در بیش از یک دهه پیش صدق میکرد.
ترامپ فکر میکرد میتواند با بمباران یا با محاصره [اقتصادی] از این واقعیت فرار کند.
او حالا برنامه جدیدی دارد و تصور میکند تنها در صورتی میتواند آن واقعیت را بپذیرد که یک عادیسازی گسترده میان همه کشورهای عربی و مسلمان با اسرائیل شکل بگیرد؛ اما این هم جواب نمیدهد.
همه چیز دوباره به همان نقطه اول برمیگردد: یک توافق هستهای ناقص اما در اصل مؤثر.
هر روزی که ترامپ سراغ این توافق نرود، روز دیگری است که همه ما آسیب میبینیم؛ روزی دیگر که آمریکا ضرر میکند و ایران سود میبرد.
صادقانه بگویم، این رفتارها فقط فرار از یک امر اجتنابناپذیر است. این [توافق] تنها گزینه در دسترس است و این همان چیزی است که رئیسجمهور ترامپ باید بپذیرد.»
🔻ویدیو کلیپ همراه با زیرنویس فارسی است.
🔸برای توضیحاتی تکمیلی لطفا به پیوند زیر رجوع کنید.
https://t.me/BetweenDichotomies/11704
پیوند به این فرسته درX:
https://x.com/i/status/2060741164286808441
@BetweenDichotomies
👍5❤1🤔1