بیش از چهل میلیون ایرانی زیر خط فقر هستند
روزنامه «دنیای اقتصاد» روز پنجشنبه ۷خرداد۱۴۰۵ به نقل از چند اقتصاددان و استاد دانشگاه ایران که در یک نشست تخصصی حضور داشتند نوشت که اقتصاد ایران پس از جنگ ۴۰روزه با آمریکا و اسراییل احتمالا «رشد منفی ۱۰ درصدی» دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
روزنامه «دنیای اقتصاد» روز پنجشنبه ۷خرداد۱۴۰۵ به نقل از چند اقتصاددان و استاد دانشگاه ایران که در یک نشست تخصصی حضور داشتند نوشت که اقتصاد ایران پس از جنگ ۴۰روزه با آمریکا و اسراییل احتمالا «رشد منفی ۱۰ درصدی» دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢6👍2😱1
اسعد ابو خلیل:
معرفی پایاننامهای از دانشگاه جرج تاون(شعبه قطر).
«پرسپولیس» مرجان ساتراپی: تقویت ایدههای شرقشناسانه آمریکایی توسط یک نخبه غربیشده
https://repository.digital.georgetown.edu/handle/10822/1108791?shem=rimspwouoe
#فرهیختگان راهی به رهایی
معرفی پایاننامهای از دانشگاه جرج تاون(شعبه قطر).
«پرسپولیس» مرجان ساتراپی: تقویت ایدههای شرقشناسانه آمریکایی توسط یک نخبه غربیشده
https://repository.digital.georgetown.edu/handle/10822/1108791?shem=rimspwouoe
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤔2❤1🕊1
کلیسای انجیلی مشهد شبانه تخریب شد.
این کلیسا که در فهرست آثار ملی کشور در سال ۱۳۸۴ شده بود. شبانه تخریب و با لودر مسطح سازی شد.
کلیسای مذکور در خیابان جنت مشهد قرار داشت و به عنوان یکی از مصادیق همزیستی ادیان و در نزدیکی کنیسه یهودیان مشهد واقع شده بود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
این کلیسا که در فهرست آثار ملی کشور در سال ۱۳۸۴ شده بود. شبانه تخریب و با لودر مسطح سازی شد.
کلیسای مذکور در خیابان جنت مشهد قرار داشت و به عنوان یکی از مصادیق همزیستی ادیان و در نزدیکی کنیسه یهودیان مشهد واقع شده بود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬16😢4❤2
مسئولیتِ سکوت
محمد مهدی اردبیلی
از زمان دسترسیام به آبباریکۀ متزلزل اینترنت، بسیاری از دوستان و مخاطبان خارج از ایران از سر نیکخواهی و تعهد، پیامهایی از این دست را برایم ارسال کردهاند که «ما برای ایران جنگزده چه کنیم؟» یا «آیا راهی برای کمک مالی هست؟»، «آیا راهی برای کمک به آوارگان هست؟» «آیا پیشنهاد میدهید به ایران برگردیم؟» یا «آیا میتوانیم برای دستیابی ایرانیان به اینترنت کاری کنیم؟»
جواب من این بود: همه این کارها البته مفید و لازم است، اما به نظر من وظیفۀ اصلی شما این است که ضدتجاوز موضعی صریح، روشن و علنی بگیرید و سلطۀ این افسانۀ رسانهای را بشکنید که «ایرانیان خواهان حمله به ایران هستند».
هموطنان عزیزم، آنها که حامی جنگاند و هنوز احتمالاً از رویای تسخیر ایران و تاجگذاری بیدار نشدهاند، مخاطبِ «این» کلام من نیستند. اما اگر شما مخالف این جنگ هستید، بدانید سکوت دربرابر این جنایات جایز نیست.
اگر میخواهید کاری کنید، هرکجا که هستید، براساس امکانات محل زندگیتان، با هرشیوه و روشی که میتوانید، متجاوز را بهصراحت محکوم کنید و کمکاریِ روشنفکران خجالتی یا عافیتطلبی را جبران کنید که هرچند شاید در دل با جنگ مخالف باشند، اما از ترس ریزش فالورهایشان یا برچسب خوردن و هزینه دادن سکوت کردهاند، با این قبیل توجیهات که «اوضاع پیچیده است» یا «این جنگ من نیست» یا «من بین جمهوری اسلامی واسرائیل، طرف هیچکدام نیستم» یا «چون جمهوری اسلامی مرا مصادره میکند، موضعی علیه تجاوز به ایران نمیگیرم».
آنها فراموش کردهاند که سکوت و انفعال نیز، دقیقاً نوعی عمل است و در نتیجه به همان میزان باید مسئولیت آن را پذیرفت. برخی هم بهنحوی هوشمندانهتر از زیر بار مسئولیت شانه خالی کردهاند و به جای سکوت، موضعی بینابینی و مبهم گرفتهاند تا نه سیخ بسوزد نه کباب، و همه را راضی نگه دارند و فردا در صورت تحقق هر سناریویی، بتوانند خود را در کنار طرف برنده جای دهند. برخی هم با ژستی مردمسالارانه، به جای نقد اسطورههای حاکم برجامعه، به دنبالهرو و سخنگوی مردم زخمخوردهای بدل شدند که ازفرط خشم و استیصال هروعدۀ فریبکارانهای را باور کردهاند و بلندگوی قاتلانِ خود شدهاند. این روشنفکران فراموش کردهاند که رسالت روشنفکر، علاوه بر نقد حکومت، نقد مردم هم هست.
در یک کلام، وظیفۀ روشنفکر نه بازگوییِ حماقت توده وسخن گفتن به مذاق آنها، بلکه نقد اسطورههای فریبندۀ حاکم بر اذهانشان است.
پس روشنفکر علاوه بر مرزکشی قاطع با حکومت، باید به جای تلاش برای محبوب ماندن نزد توده یا مخاطبانش و تکرارِ حرفهای باب میلشان، خود را به حقیقت و اخلاق متعهد بداند و «شجاعت منفور بودن» داشته باشد.
رفتار روشنفکران، به ویژه در سه ماه اخیر، نه تنها به مصادرۀ موضع مردم ایران از سوی آمریکا و اسرائیل یاری رساند و حتماً در شکلگیری جنگ (بهویژه درزمان شروع آن) موثر بود، بلکه حتی به فضای سنگین و برچسبهای غیرمنصفانه علیه مخالفان جنگ دامن زد.
در وضعیت جنگی فعلی و آتشبس شکننده، متجاوزین علاوه بر فریادهای رقتانگیز عشاق ترامپ و نتانیاهو، روی سکوت و عافیتطلبیِ ما و شما نیز حساب وسرمایهگذاری کردهاند.
البته روشن است که این سخن نباید بهانه به دست کسانی دهد که در قطب دیگر، میکوشند تا هر کنش ضدجنگی را به نفع سرکوب داخلی مصادره کنند و امروز و فردا از آن هیزمی برای آتش انتقامجویی و تسویهحساب داخلی و بستنِ بیشتر فضای سیاسی بسازند و همه را به زور زیر یک پرچم و یک رهبر جای دهند و هرحضوری را به عنوان بیعت با خودشان جا بزنند.
میتوان درعین فاصلهگذاری انتقادی از سرکوب داخلی و با تجدید میثاق با تاریخ جنبشها و آرمانهای رهاییبخش و مقاومتهای مدنی، و بدون فراموش کردن جانباختگان و قربانیانِ مبارزات ضداستبدادی (ازجناح مترقی انقلاب ۵۷ گرفته تا جناح مترقی جنبش «زن، زندگی، آزادی»)، و البته همزمان بدون درافتادن به برداشتی یکجانبه، غیرانتقادی و رمانتیک از آنها و ندیدن ترفندهای امپریالیستی برای مصادرۀ این جنبشها، تجاوز خارجی را به صراحت محکوم کرد.
دراین معنا، باید بتوان در عین ایستادن دربرابر متجاوزان امریکایی و اسرائیلی، دربرابر هرتلاش سرکوبگرانۀ داخلی برای بستهتر شدنِ فضای سیاسی، میلیتاریزه شدنِ ناموجه فضای کشور بعد ازپایان احتمالیِ جنگ، غنیمتطلبی سیاسیِ نهادهای نظامی، مسدود نگه داشتنِ غیرضروری اینترنت و ابزارهای ارتباط جمعی ایستاد و از آغاز گفتگوهای واقعی ملی-مردمی و شنیدهشدن صدای همگان، و بهویژه عفوعمومی زندانیان سیاسی-عقیدتی دفاع کرد و با هر شکلی از اعدام و برگزاری دادگاههای غیرقانونی به مخالفت پرداخت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
محمد مهدی اردبیلی
از زمان دسترسیام به آبباریکۀ متزلزل اینترنت، بسیاری از دوستان و مخاطبان خارج از ایران از سر نیکخواهی و تعهد، پیامهایی از این دست را برایم ارسال کردهاند که «ما برای ایران جنگزده چه کنیم؟» یا «آیا راهی برای کمک مالی هست؟»، «آیا راهی برای کمک به آوارگان هست؟» «آیا پیشنهاد میدهید به ایران برگردیم؟» یا «آیا میتوانیم برای دستیابی ایرانیان به اینترنت کاری کنیم؟»
جواب من این بود: همه این کارها البته مفید و لازم است، اما به نظر من وظیفۀ اصلی شما این است که ضدتجاوز موضعی صریح، روشن و علنی بگیرید و سلطۀ این افسانۀ رسانهای را بشکنید که «ایرانیان خواهان حمله به ایران هستند».
هموطنان عزیزم، آنها که حامی جنگاند و هنوز احتمالاً از رویای تسخیر ایران و تاجگذاری بیدار نشدهاند، مخاطبِ «این» کلام من نیستند. اما اگر شما مخالف این جنگ هستید، بدانید سکوت دربرابر این جنایات جایز نیست.
اگر میخواهید کاری کنید، هرکجا که هستید، براساس امکانات محل زندگیتان، با هرشیوه و روشی که میتوانید، متجاوز را بهصراحت محکوم کنید و کمکاریِ روشنفکران خجالتی یا عافیتطلبی را جبران کنید که هرچند شاید در دل با جنگ مخالف باشند، اما از ترس ریزش فالورهایشان یا برچسب خوردن و هزینه دادن سکوت کردهاند، با این قبیل توجیهات که «اوضاع پیچیده است» یا «این جنگ من نیست» یا «من بین جمهوری اسلامی واسرائیل، طرف هیچکدام نیستم» یا «چون جمهوری اسلامی مرا مصادره میکند، موضعی علیه تجاوز به ایران نمیگیرم».
آنها فراموش کردهاند که سکوت و انفعال نیز، دقیقاً نوعی عمل است و در نتیجه به همان میزان باید مسئولیت آن را پذیرفت. برخی هم بهنحوی هوشمندانهتر از زیر بار مسئولیت شانه خالی کردهاند و به جای سکوت، موضعی بینابینی و مبهم گرفتهاند تا نه سیخ بسوزد نه کباب، و همه را راضی نگه دارند و فردا در صورت تحقق هر سناریویی، بتوانند خود را در کنار طرف برنده جای دهند. برخی هم با ژستی مردمسالارانه، به جای نقد اسطورههای حاکم برجامعه، به دنبالهرو و سخنگوی مردم زخمخوردهای بدل شدند که ازفرط خشم و استیصال هروعدۀ فریبکارانهای را باور کردهاند و بلندگوی قاتلانِ خود شدهاند. این روشنفکران فراموش کردهاند که رسالت روشنفکر، علاوه بر نقد حکومت، نقد مردم هم هست.
در یک کلام، وظیفۀ روشنفکر نه بازگوییِ حماقت توده وسخن گفتن به مذاق آنها، بلکه نقد اسطورههای فریبندۀ حاکم بر اذهانشان است.
پس روشنفکر علاوه بر مرزکشی قاطع با حکومت، باید به جای تلاش برای محبوب ماندن نزد توده یا مخاطبانش و تکرارِ حرفهای باب میلشان، خود را به حقیقت و اخلاق متعهد بداند و «شجاعت منفور بودن» داشته باشد.
رفتار روشنفکران، به ویژه در سه ماه اخیر، نه تنها به مصادرۀ موضع مردم ایران از سوی آمریکا و اسرائیل یاری رساند و حتماً در شکلگیری جنگ (بهویژه درزمان شروع آن) موثر بود، بلکه حتی به فضای سنگین و برچسبهای غیرمنصفانه علیه مخالفان جنگ دامن زد.
در وضعیت جنگی فعلی و آتشبس شکننده، متجاوزین علاوه بر فریادهای رقتانگیز عشاق ترامپ و نتانیاهو، روی سکوت و عافیتطلبیِ ما و شما نیز حساب وسرمایهگذاری کردهاند.
البته روشن است که این سخن نباید بهانه به دست کسانی دهد که در قطب دیگر، میکوشند تا هر کنش ضدجنگی را به نفع سرکوب داخلی مصادره کنند و امروز و فردا از آن هیزمی برای آتش انتقامجویی و تسویهحساب داخلی و بستنِ بیشتر فضای سیاسی بسازند و همه را به زور زیر یک پرچم و یک رهبر جای دهند و هرحضوری را به عنوان بیعت با خودشان جا بزنند.
میتوان درعین فاصلهگذاری انتقادی از سرکوب داخلی و با تجدید میثاق با تاریخ جنبشها و آرمانهای رهاییبخش و مقاومتهای مدنی، و بدون فراموش کردن جانباختگان و قربانیانِ مبارزات ضداستبدادی (ازجناح مترقی انقلاب ۵۷ گرفته تا جناح مترقی جنبش «زن، زندگی، آزادی»)، و البته همزمان بدون درافتادن به برداشتی یکجانبه، غیرانتقادی و رمانتیک از آنها و ندیدن ترفندهای امپریالیستی برای مصادرۀ این جنبشها، تجاوز خارجی را به صراحت محکوم کرد.
دراین معنا، باید بتوان در عین ایستادن دربرابر متجاوزان امریکایی و اسرائیلی، دربرابر هرتلاش سرکوبگرانۀ داخلی برای بستهتر شدنِ فضای سیاسی، میلیتاریزه شدنِ ناموجه فضای کشور بعد ازپایان احتمالیِ جنگ، غنیمتطلبی سیاسیِ نهادهای نظامی، مسدود نگه داشتنِ غیرضروری اینترنت و ابزارهای ارتباط جمعی ایستاد و از آغاز گفتگوهای واقعی ملی-مردمی و شنیدهشدن صدای همگان، و بهویژه عفوعمومی زندانیان سیاسی-عقیدتی دفاع کرد و با هر شکلی از اعدام و برگزاری دادگاههای غیرقانونی به مخالفت پرداخت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9👍6🔥3🤬2
حال میرحسین موسوی وخیم است
دختران میرحسین موسوی، نخستوزیر پیشین ایران و از رهبران معترضان انتخابات سال ۱۳۸۸، از وخامت وضعیت جسمی پدرشان خبر دادهاند و گفتهاند او به دلیل مشکلات جدی قلبی در بیمارستان بستری شده است.
روزنامه شرق به نقل از دختران میرحسین موسوی گزارش داده که او به علت عارضه قلبی در بیمارستان قلب تحت درمان قرار دارد و وضعیت جسمانیاش نگرانکننده توصیف شده است. آنها همچنین از آنچه «بیتوجهی و عدم پیگیری مسئولان» نسبت به وضعیت سلامتی پدرشان خواندهاند، انتقاد کردهاند.
به گفته خانواده، مشکلات جسمی میرحسین موسوی در ماههای اخیر تشدید شده است. پیشتر نیز زهرا رهنورد، گفته بود که میرحسین موسوی با سرگیجه، نوسانات جسمی و افت شدید فشار خون مواجه است و هنگام راه رفتن به مراقبت و همراهی نیاز دارد.
همچنین گزارش شده است که در پی آسیب دیدن محل سکونت میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در جریان حملات اخیر به محدوده پاستور، محل اقامت آنها تغییر کرده است. جزئیات بیشتری درباره وضعیت درمانی و روند بهبود او منتشر نشده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
دختران میرحسین موسوی، نخستوزیر پیشین ایران و از رهبران معترضان انتخابات سال ۱۳۸۸، از وخامت وضعیت جسمی پدرشان خبر دادهاند و گفتهاند او به دلیل مشکلات جدی قلبی در بیمارستان بستری شده است.
روزنامه شرق به نقل از دختران میرحسین موسوی گزارش داده که او به علت عارضه قلبی در بیمارستان قلب تحت درمان قرار دارد و وضعیت جسمانیاش نگرانکننده توصیف شده است. آنها همچنین از آنچه «بیتوجهی و عدم پیگیری مسئولان» نسبت به وضعیت سلامتی پدرشان خواندهاند، انتقاد کردهاند.
به گفته خانواده، مشکلات جسمی میرحسین موسوی در ماههای اخیر تشدید شده است. پیشتر نیز زهرا رهنورد، گفته بود که میرحسین موسوی با سرگیجه، نوسانات جسمی و افت شدید فشار خون مواجه است و هنگام راه رفتن به مراقبت و همراهی نیاز دارد.
همچنین گزارش شده است که در پی آسیب دیدن محل سکونت میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در جریان حملات اخیر به محدوده پاستور، محل اقامت آنها تغییر کرده است. جزئیات بیشتری درباره وضعیت درمانی و روند بهبود او منتشر نشده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢31❤8🤔2
مرجانه ساتراپی و مرگ یک روایت: یادنامهای انتقادی برای تصویرگر «پرسپولیس»
حسین قتیب
مرجانه ساتراپی درگذشت، اما پرسشی که پس از مرگ او باقی میماند نه صرفا درباره زندگی یک هنرمند، بلکه درباره سرنوشت تصویری است که او از ایران ساخت و به جهان فروخت. مرگ هنرمند، اثر را از نقد معاف نمیکند. برعکس، لحظه مرگ گاهی لحظه بازگشت جدیتر به میراث اوست؛ نه برای سوگواری بیقید، بلکه برای سنجش اینکه کدام تصویر از ما، از سوی او در جهان ماندگار شد.
ساتراپی با پرسپولیس بدل به یکی از چهرههای مطلوب بازار فرهنگی غرب شد: زن ایرانی، تبعیدی، منتقد جمهوری اسلامی، مسلط به زبان تصویری ساده، آماده برای ترجمه، آماده برای مصرف، آماده برای قرار گرفتن در قفسه امن وجدان لیبرال اروپا. مشکل دقیقا از همینجا آغاز میشود. پرسپولیس فقط خاطره شخصی نیست؛ خاطرهای است که در لحظه جهانی شدن، خود را به صورت «ایران» عرضه میکند. و این ایران، ایرانی است که برای دیده شدن در چشم غرب باید ساده شود، سیاه و سفید شود، مذهبیاش خشن شود، انقلابیاش هیستریک شود، دهه شصتش به کابوس تقلیل یابد، و جامعهاش همچون صحنهای از تاریکی اخلاقی نمایش داده شود که تنها راه رهایی از آن، خروج، تبعید، فرانسه، فردیت سکولار و نگاه اروپایی است.
از منظر ادوارد سعید، شرقشناسی فقط محصول شرقشناسان اروپایی نیست؛ گاهی سوژه شرقی نیز در مقام «راوی بومی» همان دستگاه را بازتولید میکند. ساتراپی در پرسپولیس دقیقا در چنین جایگاهی میایستد: او نه شرقشناس کلاسیک، بلکه «مخبر بومی» جهان لیبرال است؛ کسی که از درون میآید تا به بیرون بگوید ایران چیست. اما آنچه میگوید، بیش از آنکه ایران باشد، ایران قابل فهم برای غرب است. ایران او جامعهای است که در آن پیچیدگی تاریخی، طبقاتی، مذهبی و عاطفی دهه شصت در برابر نیاز روایی مخاطب غربی قربانی میشود. این همان لحظهای است که خاطره شخصی به کالای پسااستعماری تبدیل میشود.
پرسپولیس در ظاهر علیه استبداد است، اما در سطح عمیقتر، نوعی دیگریسازی از جامعه ایرانی را ممکن میکند. جامعه مذهبی ایران در این اثر کمتر به مثابه مجموعهای متکثر از انسانها، خانوادهها، زنان، مردان، خاطرات، ایمانها، ترسها، فشارها، امیدها و تناقضها ظاهر میشود؛ بیشتر به شکل تودهای تهدیدآمیز، بیچهره، عبوس و سرکوبگر بازنمایی میشود. زن چادری اغلب نشانه خطر است، مرد مذهبی اغلب نشانه خشونت، خیابان مذهبیشده نشانه فقدان زندگی، و انقلاب اسلامی نشانه سقوط ناگهانی از تمدن به تاریکی. این دقیقا همان زبان بصری است که شرقشناسی دوست دارد: جهان مسلمان نه به مثابه امر تاریخی، بلکه به مثابه امر انحرافی.
دهه شصت ایران در پرسپولیس نه فقط نقد میشود، بلکه کوبیده میشود. تفاوت مهمی میان نقد یک دهه پرماجرا و تراژیک با نابود کردن تمام هویت اجتماعی آن دهه وجود دارد. دهه شصت فقط زندان، اعدام، گشت، جنگ و اجبار نبود؛ دهه بسیج اجتماعی، ایثار، مقاومت، خانوادههای سوگوار، ایمانهای صادقانه، امیدهای انقلابی، خطاهای فاجعهبار، رویارویی برادران و شکلگیری نسلی بود که در میان جنگ و ایدئولوژی و محرومیت زندگی کرد. ساتراپی اما این بافت پیچیده را به صحنهای برای تأیید یک نتیجه از پیش آماده فرو میکاهد: اینکه ایران پس از انقلاب، ایران از دست رفته است. در این روایت، آنچه نابود شده فقط آزادی فردی نیست؛ خود جامعه ایرانی نیز به صورت موجودی عقبمانده، خشن و غیرقابل نجات ظاهر میشود.
حتی عنوان پرسپولیس نیز بیطرف نیست. چرا «پرسپولیس»؟ چرا نام یونانی تختجمشید؟ این انتخاب عنوان، آگاهانه یا ناآگاهانه، ایران را از مسیر نگاه کلاسیک غربی قابل مصرف میکند: ایران به مثابه دیگری برای ذائقه اروپایی که ادامه سنت بربر خواندن پارسیان است. در همین شکاف است که اثر ساتراپی به جای نقد حکومت، ناخواسته به نقد جامعه بدل میشود؛ به جای نقد قدرت، به تحقیر فرهنگی نزدیک میشود.
نقد جنسیتی پرسپولیس نیز به همان اندازه ضروری است. ساتراپی خود را در مقام صدای زن ایرانی معرفی میکند، اما زن ایرانی در جهان او عمدتا زمانی معتبر است که علیه مذهب، علیه حجاب، علیه خانواده سنتی و علیه فضای عمومی دینی تعریف شود. زن مذهبی، زن چادری، زن طبقه پایین، زن باورمند، زن انقلابی، یا زنانی که درون سنت مذاکره میکنند، کمتر صاحب سوژگیاند. در نتیجه، فمینیسم پرسپولیس بیش از آنکه فمینیسمی اجتماعی و چندصدایی باشد، فمینیسمی طبقاتی، سکولار، تبعیدی و قابل ترجمه برای غرب است. این فمینیسم به زن ایرانی حق سخن گفتن میدهد، اما بیشتر به آن زن ایرانی که شبیه مخاطب اروپایی میشود.
در اینجا باید صریح بود: مسئله این نیست که ساتراپی نباید از تجربه تلخش، اجبار حجاب، خشونت سیاسی یا تجربه تبعید میگفت.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسین قتیب
مرجانه ساتراپی درگذشت، اما پرسشی که پس از مرگ او باقی میماند نه صرفا درباره زندگی یک هنرمند، بلکه درباره سرنوشت تصویری است که او از ایران ساخت و به جهان فروخت. مرگ هنرمند، اثر را از نقد معاف نمیکند. برعکس، لحظه مرگ گاهی لحظه بازگشت جدیتر به میراث اوست؛ نه برای سوگواری بیقید، بلکه برای سنجش اینکه کدام تصویر از ما، از سوی او در جهان ماندگار شد.
ساتراپی با پرسپولیس بدل به یکی از چهرههای مطلوب بازار فرهنگی غرب شد: زن ایرانی، تبعیدی، منتقد جمهوری اسلامی، مسلط به زبان تصویری ساده، آماده برای ترجمه، آماده برای مصرف، آماده برای قرار گرفتن در قفسه امن وجدان لیبرال اروپا. مشکل دقیقا از همینجا آغاز میشود. پرسپولیس فقط خاطره شخصی نیست؛ خاطرهای است که در لحظه جهانی شدن، خود را به صورت «ایران» عرضه میکند. و این ایران، ایرانی است که برای دیده شدن در چشم غرب باید ساده شود، سیاه و سفید شود، مذهبیاش خشن شود، انقلابیاش هیستریک شود، دهه شصتش به کابوس تقلیل یابد، و جامعهاش همچون صحنهای از تاریکی اخلاقی نمایش داده شود که تنها راه رهایی از آن، خروج، تبعید، فرانسه، فردیت سکولار و نگاه اروپایی است.
از منظر ادوارد سعید، شرقشناسی فقط محصول شرقشناسان اروپایی نیست؛ گاهی سوژه شرقی نیز در مقام «راوی بومی» همان دستگاه را بازتولید میکند. ساتراپی در پرسپولیس دقیقا در چنین جایگاهی میایستد: او نه شرقشناس کلاسیک، بلکه «مخبر بومی» جهان لیبرال است؛ کسی که از درون میآید تا به بیرون بگوید ایران چیست. اما آنچه میگوید، بیش از آنکه ایران باشد، ایران قابل فهم برای غرب است. ایران او جامعهای است که در آن پیچیدگی تاریخی، طبقاتی، مذهبی و عاطفی دهه شصت در برابر نیاز روایی مخاطب غربی قربانی میشود. این همان لحظهای است که خاطره شخصی به کالای پسااستعماری تبدیل میشود.
پرسپولیس در ظاهر علیه استبداد است، اما در سطح عمیقتر، نوعی دیگریسازی از جامعه ایرانی را ممکن میکند. جامعه مذهبی ایران در این اثر کمتر به مثابه مجموعهای متکثر از انسانها، خانوادهها، زنان، مردان، خاطرات، ایمانها، ترسها، فشارها، امیدها و تناقضها ظاهر میشود؛ بیشتر به شکل تودهای تهدیدآمیز، بیچهره، عبوس و سرکوبگر بازنمایی میشود. زن چادری اغلب نشانه خطر است، مرد مذهبی اغلب نشانه خشونت، خیابان مذهبیشده نشانه فقدان زندگی، و انقلاب اسلامی نشانه سقوط ناگهانی از تمدن به تاریکی. این دقیقا همان زبان بصری است که شرقشناسی دوست دارد: جهان مسلمان نه به مثابه امر تاریخی، بلکه به مثابه امر انحرافی.
دهه شصت ایران در پرسپولیس نه فقط نقد میشود، بلکه کوبیده میشود. تفاوت مهمی میان نقد یک دهه پرماجرا و تراژیک با نابود کردن تمام هویت اجتماعی آن دهه وجود دارد. دهه شصت فقط زندان، اعدام، گشت، جنگ و اجبار نبود؛ دهه بسیج اجتماعی، ایثار، مقاومت، خانوادههای سوگوار، ایمانهای صادقانه، امیدهای انقلابی، خطاهای فاجعهبار، رویارویی برادران و شکلگیری نسلی بود که در میان جنگ و ایدئولوژی و محرومیت زندگی کرد. ساتراپی اما این بافت پیچیده را به صحنهای برای تأیید یک نتیجه از پیش آماده فرو میکاهد: اینکه ایران پس از انقلاب، ایران از دست رفته است. در این روایت، آنچه نابود شده فقط آزادی فردی نیست؛ خود جامعه ایرانی نیز به صورت موجودی عقبمانده، خشن و غیرقابل نجات ظاهر میشود.
حتی عنوان پرسپولیس نیز بیطرف نیست. چرا «پرسپولیس»؟ چرا نام یونانی تختجمشید؟ این انتخاب عنوان، آگاهانه یا ناآگاهانه، ایران را از مسیر نگاه کلاسیک غربی قابل مصرف میکند: ایران به مثابه دیگری برای ذائقه اروپایی که ادامه سنت بربر خواندن پارسیان است. در همین شکاف است که اثر ساتراپی به جای نقد حکومت، ناخواسته به نقد جامعه بدل میشود؛ به جای نقد قدرت، به تحقیر فرهنگی نزدیک میشود.
نقد جنسیتی پرسپولیس نیز به همان اندازه ضروری است. ساتراپی خود را در مقام صدای زن ایرانی معرفی میکند، اما زن ایرانی در جهان او عمدتا زمانی معتبر است که علیه مذهب، علیه حجاب، علیه خانواده سنتی و علیه فضای عمومی دینی تعریف شود. زن مذهبی، زن چادری، زن طبقه پایین، زن باورمند، زن انقلابی، یا زنانی که درون سنت مذاکره میکنند، کمتر صاحب سوژگیاند. در نتیجه، فمینیسم پرسپولیس بیش از آنکه فمینیسمی اجتماعی و چندصدایی باشد، فمینیسمی طبقاتی، سکولار، تبعیدی و قابل ترجمه برای غرب است. این فمینیسم به زن ایرانی حق سخن گفتن میدهد، اما بیشتر به آن زن ایرانی که شبیه مخاطب اروپایی میشود.
در اینجا باید صریح بود: مسئله این نیست که ساتراپی نباید از تجربه تلخش، اجبار حجاب، خشونت سیاسی یا تجربه تبعید میگفت.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6👎6❤2
👆👆👆
مسئله این است که او این تجربه را چنان صورتبندی کرد که جهان غرب در آن نه با پیچیدگی ایران، بلکه با تأیید پیشداوریهای خود روبهرو شد. پرسپولیس برای بسیاری از مخاطبان غربی نه دروازه فهم ایران، بلکه پایان فهم ایران بود. آنان پس از خواندن یا دیدن آن احساس کردند ایران را شناختهاند؛ در حالی که فقط نسخهای فشرده، عصبی، طبقاتی و تبعیدی از ایران را دیده بودند.
میراث ساتراپی از همینرو دوگانه است. او بیتردید در زبان رمان گرافیکی، در انتقال تجربه تبعید، و در ساختن یک صدای زنانه ایرانی در جهان نقش داشت. اما این نقش، بیهزینه نبود. هزینه آن، تثبیت تصویری بود که در آن ایران مذهبی اهریمنی، ایران انقلابی بیمار، و ایران دهه شصت فاقد شأن تاریخی تصویر شد.
مرگ ساتراپی پایان زندگی یک نویسنده است، اما پایان نقد پرسپولیس نیست. شاید اکنون، درست در لحظهای که دستگاه فرهنگی غرب بار دیگر از او قدیسهای تبعیدی خواهد ساخت، باید گفت که هر روایتی از رنج، الزاما روایت حقیقت نیست. گاهی رنج شخصی، وقتی از فیلتر بازار جهانی، شرقشناسی لیبرال و میل غرب به دیدن «زن رهاشده از شرق تاریک» عبور میکند، به ابزار بازتولید همان نگاهی تبدیل میشود که قرنها شرق را نه فهمیده، بلکه تصویر کرده است
حسین قتیب
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
مسئله این است که او این تجربه را چنان صورتبندی کرد که جهان غرب در آن نه با پیچیدگی ایران، بلکه با تأیید پیشداوریهای خود روبهرو شد. پرسپولیس برای بسیاری از مخاطبان غربی نه دروازه فهم ایران، بلکه پایان فهم ایران بود. آنان پس از خواندن یا دیدن آن احساس کردند ایران را شناختهاند؛ در حالی که فقط نسخهای فشرده، عصبی، طبقاتی و تبعیدی از ایران را دیده بودند.
میراث ساتراپی از همینرو دوگانه است. او بیتردید در زبان رمان گرافیکی، در انتقال تجربه تبعید، و در ساختن یک صدای زنانه ایرانی در جهان نقش داشت. اما این نقش، بیهزینه نبود. هزینه آن، تثبیت تصویری بود که در آن ایران مذهبی اهریمنی، ایران انقلابی بیمار، و ایران دهه شصت فاقد شأن تاریخی تصویر شد.
مرگ ساتراپی پایان زندگی یک نویسنده است، اما پایان نقد پرسپولیس نیست. شاید اکنون، درست در لحظهای که دستگاه فرهنگی غرب بار دیگر از او قدیسهای تبعیدی خواهد ساخت، باید گفت که هر روایتی از رنج، الزاما روایت حقیقت نیست. گاهی رنج شخصی، وقتی از فیلتر بازار جهانی، شرقشناسی لیبرال و میل غرب به دیدن «زن رهاشده از شرق تاریک» عبور میکند، به ابزار بازتولید همان نگاهی تبدیل میشود که قرنها شرق را نه فهمیده، بلکه تصویر کرده است
حسین قتیب
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎12👍11
این همه تاب آوری تا به کی !
جعفر بخشی بی نیاز
مردم ایران سالهاست که دیگر زیر بار سنگینِ تورم ؛ گرانی ؛ تبعیض و بیعدالتی زندگی نمیکنند بلکه فقط زنده اند و ناگزیرند به همین زنده ماندن. و فرق این دو بسیار است.
زندگی یعنی امید ، ثبات ؛ امکان برنامه ریزی ؛ امنیت روانی و احساسِ عدالت. اما آنچه بر مردم این سرزمین گذشته بیشتر شبیه دوام آوردن در یک فرسایشِ بی پایان بوده است. فرسایشی که هر روز از جیب ؛ از اعصاب ؛ از آینده و از کرامت انسانها خرج میگیرد. امروز دیگر مسئله فقط گرانیِ یک کالا یا افزایش قیمتِ یک خدمت نیست. مسئله این است که تورم به یک سبک حکمرانی تبدیل شده است. سبکی که در آن حقوقها عقب میمانند ؛ قیمتها میدوند و مردم هر صبح با ترسی تازه از خواب بیدار میشوند. ترس از کرایه خانه ؛ ترس از خرید مایحتاج ؛ ترس از دارو ، ترس از تحصیل فرزندان ؛ ترس از اینکه فردا همین اندک توان مالی هم دیگر نباشد.
در چنین شرایطی از مردم خواسته میشود صبور باشند ؛ تحمل کنند ؛ دم نزنند ؛ امید داشته باشند و باز هم تاب بیاورند. اما پرسش ساده و تلخ اینجاست: تا کی. تا کی باید مردم هزینه ناکارآمدی ؛ تبعیض ؛ تصمیمهای غلط و بی عدالتی را بپردازند.
تا کی باید بارِ سنگینِ خطاهایی را بر دوش بکشند که خود در ساختن آنها نقشی نداشتهاند. و مهمتر از همه آیا این همه تاب آوری قرار نیست روزی به پایان برسد و دوران خوشی و رفاه آغاز شود.
پاداشِ صبر مردم ؛ نباید فقط وعده باشد. نباید فقط جملههای تکراری و تسکینهای موقت باشد. مردم ایران از وعده سیر شدهاند ؛ آنچه ندارند ؛ نتیجه است.
نتیجهای که در سفره دیده شود ؛ در معیشت حس شود ؛ در مدرسه ؛ بیمارستان ؛ بازار ؛ در اجاره خانه ها و آینده فرزندان لمس شود. اگر عدالت نیست ؛ اگر فرصت برابر نیست ؛ اگر کرامت انسان زیر فشار معیشت له میشود پس این همه سخن از امید و تحمل بیشتر شبیه تحمیلِ رنجِ بیپایان است تا دعوت به ساختن آینده. جامعهای که در آن فاصله طبقاتی هر روز بیشتر میشود ؛ جامعهای که در آن عدهای از رانت ؛ قدرت ؛ رابطه و امتیاز بهره میبرند و اکثریت درگیرِ بقا هستند ؛ نمیتواند به آرامش برسد.
بیعدالتی فقط یک مسئله اقتصادی نیست که زخمِ اخلاقی ست. زخمِ روانی ست. وقتی مردم احساس کنند قانون برای همه یکسان نیست ؛ وقتی ببینند برخی همیشه برندهاند و برخی همیشه بازنده ؛ اعتماد عمومی فرو میریزد و جامعهای که اعتمادش فرو بریزد حتی اگر هنوز ایستاده باشد در واقع زخمی و خسته است.
مردم ایران دشمنِ کشورشان نیستند. مردم ایران خستهاند. خسته از این که هر روز باید برای ابتدایی ترین حقوق خود بجنگند. خسته از این که کار میکنند اما به زندگی نمیرسند. خسته از این که هر بار از تحمل سخن گفته میشود ؛ اما هیچ کس از جبران حرفی نمیزند. خسته از این که بارِ بحرانها همیشه بر دوش آنان است ؛ اما سودِ آرامش هرگز به آنان نمیرسد.
اگر قرار است این تاب آوری معنایی داشته باشد ؛ باید به عدالت ؛ به رفاه ؛ به امنیت اقتصادی و به کرامت انسانی منتهی شود. وگرنه تاب آوریِ بی پاداش ، فقط نامی محترمانه برای فرسودنِ یک ملت است.
امروز پرسش اصلی این نیست که مردم چقدر میتوانند تحمل کنند ؛ پرسش اصلی این است که چرا باید این همه تحمل لازم باشد. و چرا هنوز بعد از این همه رنج ؛ نشانی روشن از روی خوشِ زندگی در افق دیده نمیشود.
اگر جامعهای بخواهد بماند ؛ باید به مردمش نه فقط صبر ؛ بلکه نتیجه صبر را بدهد وگرنه تاریخ همیشه با کسانی که فقط خواستند مردم بیشتر تحمل کنند ؛ مهربان نخواهد بود. تاریخ از کسانی که به ملت شان ستم می کنند به راحتی نخواهد گذشت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
جعفر بخشی بی نیاز
مردم ایران سالهاست که دیگر زیر بار سنگینِ تورم ؛ گرانی ؛ تبعیض و بیعدالتی زندگی نمیکنند بلکه فقط زنده اند و ناگزیرند به همین زنده ماندن. و فرق این دو بسیار است.
زندگی یعنی امید ، ثبات ؛ امکان برنامه ریزی ؛ امنیت روانی و احساسِ عدالت. اما آنچه بر مردم این سرزمین گذشته بیشتر شبیه دوام آوردن در یک فرسایشِ بی پایان بوده است. فرسایشی که هر روز از جیب ؛ از اعصاب ؛ از آینده و از کرامت انسانها خرج میگیرد. امروز دیگر مسئله فقط گرانیِ یک کالا یا افزایش قیمتِ یک خدمت نیست. مسئله این است که تورم به یک سبک حکمرانی تبدیل شده است. سبکی که در آن حقوقها عقب میمانند ؛ قیمتها میدوند و مردم هر صبح با ترسی تازه از خواب بیدار میشوند. ترس از کرایه خانه ؛ ترس از خرید مایحتاج ؛ ترس از دارو ، ترس از تحصیل فرزندان ؛ ترس از اینکه فردا همین اندک توان مالی هم دیگر نباشد.
در چنین شرایطی از مردم خواسته میشود صبور باشند ؛ تحمل کنند ؛ دم نزنند ؛ امید داشته باشند و باز هم تاب بیاورند. اما پرسش ساده و تلخ اینجاست: تا کی. تا کی باید مردم هزینه ناکارآمدی ؛ تبعیض ؛ تصمیمهای غلط و بی عدالتی را بپردازند.
تا کی باید بارِ سنگینِ خطاهایی را بر دوش بکشند که خود در ساختن آنها نقشی نداشتهاند. و مهمتر از همه آیا این همه تاب آوری قرار نیست روزی به پایان برسد و دوران خوشی و رفاه آغاز شود.
پاداشِ صبر مردم ؛ نباید فقط وعده باشد. نباید فقط جملههای تکراری و تسکینهای موقت باشد. مردم ایران از وعده سیر شدهاند ؛ آنچه ندارند ؛ نتیجه است.
نتیجهای که در سفره دیده شود ؛ در معیشت حس شود ؛ در مدرسه ؛ بیمارستان ؛ بازار ؛ در اجاره خانه ها و آینده فرزندان لمس شود. اگر عدالت نیست ؛ اگر فرصت برابر نیست ؛ اگر کرامت انسان زیر فشار معیشت له میشود پس این همه سخن از امید و تحمل بیشتر شبیه تحمیلِ رنجِ بیپایان است تا دعوت به ساختن آینده. جامعهای که در آن فاصله طبقاتی هر روز بیشتر میشود ؛ جامعهای که در آن عدهای از رانت ؛ قدرت ؛ رابطه و امتیاز بهره میبرند و اکثریت درگیرِ بقا هستند ؛ نمیتواند به آرامش برسد.
بیعدالتی فقط یک مسئله اقتصادی نیست که زخمِ اخلاقی ست. زخمِ روانی ست. وقتی مردم احساس کنند قانون برای همه یکسان نیست ؛ وقتی ببینند برخی همیشه برندهاند و برخی همیشه بازنده ؛ اعتماد عمومی فرو میریزد و جامعهای که اعتمادش فرو بریزد حتی اگر هنوز ایستاده باشد در واقع زخمی و خسته است.
مردم ایران دشمنِ کشورشان نیستند. مردم ایران خستهاند. خسته از این که هر روز باید برای ابتدایی ترین حقوق خود بجنگند. خسته از این که کار میکنند اما به زندگی نمیرسند. خسته از این که هر بار از تحمل سخن گفته میشود ؛ اما هیچ کس از جبران حرفی نمیزند. خسته از این که بارِ بحرانها همیشه بر دوش آنان است ؛ اما سودِ آرامش هرگز به آنان نمیرسد.
اگر قرار است این تاب آوری معنایی داشته باشد ؛ باید به عدالت ؛ به رفاه ؛ به امنیت اقتصادی و به کرامت انسانی منتهی شود. وگرنه تاب آوریِ بی پاداش ، فقط نامی محترمانه برای فرسودنِ یک ملت است.
امروز پرسش اصلی این نیست که مردم چقدر میتوانند تحمل کنند ؛ پرسش اصلی این است که چرا باید این همه تحمل لازم باشد. و چرا هنوز بعد از این همه رنج ؛ نشانی روشن از روی خوشِ زندگی در افق دیده نمیشود.
اگر جامعهای بخواهد بماند ؛ باید به مردمش نه فقط صبر ؛ بلکه نتیجه صبر را بدهد وگرنه تاریخ همیشه با کسانی که فقط خواستند مردم بیشتر تحمل کنند ؛ مهربان نخواهد بود. تاریخ از کسانی که به ملت شان ستم می کنند به راحتی نخواهد گذشت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍14❤2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
منوچهر محمدی، تهیه کننده سینما: زمانی در این مملکت فیلم سنتوری را به خاطر صدای محسن چاوشی به مدت ۷ سال توقیف شد و مدیری که این تصمیم را گرفت هنوز هم در نهادی دیگر با اینکه بازنشسته شده است تصمیمگیر است و از بیت المال دارد حقوق می گیرد و همان روش را دارد
این آقا تا حالا یک خروجی مثبت نداشته و همیشه شمشیر هم دستش بوده
سهامنیوز
#فرهیختگان راهی به رهایی
این آقا تا حالا یک خروجی مثبت نداشته و همیشه شمشیر هم دستش بوده
پ ن: این عناصر احمق و یا نفوذی جمع شدند در صداوسیما و در آن نهاد تصمیم گیر شدند
سهامنیوز
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥9😢4❤2
قتل خاموش
#ميرحسين_موسوی موسوی از اظهارات و کنشهایش در سال هشتاد و هشت توبه نکرد، از رفراندوم قانون اساسی دفاع کرد، از حق اعتراض مردم در آبان نودوهشت، زن، زندگی، آزادی چهارصدو یک و دی چهارصدو چهار حمایت کرد. هیچگاه هم ادعای رهبری نداشت. زمینه سازی برای قتل خاموش او برآمده از یک کینه بزرگ است. غیر از آزادی او از حصر شانزده ساله هر رفتار دیگری به معنای قتل خاموش است. تداوم این حصر برای پیرمردی با بیماری شدید قلبی آن هم پس از یک حصر شانزده ساله، معنایی جز قتل ندارد.
مجتبی نجفی
#فرهیختگان روزن آگاهی
قتل خاموش
#ميرحسين_موسوی موسوی از اظهارات و کنشهایش در سال هشتاد و هشت توبه نکرد، از رفراندوم قانون اساسی دفاع کرد، از حق اعتراض مردم در آبان نودوهشت، زن، زندگی، آزادی چهارصدو یک و دی چهارصدو چهار حمایت کرد. هیچگاه هم ادعای رهبری نداشت. زمینه سازی برای قتل خاموش او برآمده از یک کینه بزرگ است. غیر از آزادی او از حصر شانزده ساله هر رفتار دیگری به معنای قتل خاموش است. تداوم این حصر برای پیرمردی با بیماری شدید قلبی آن هم پس از یک حصر شانزده ساله، معنایی جز قتل ندارد.
مجتبی نجفی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤18👍3
مواضع میرحسین موسوی پس ازحوادث خونین دی ماه
رضا زمان
مهندس میرحسین موسوی، پس از دیماه خونین و پیش از جنگِ ایرانسوز، سه اصل اساسی را برای یک «گذار دموکراتیک» به «دموکراسی استوار بر قانون اساسی» از طریق «تشکیل مجلس مؤسسان» مبتنی بر «رفراندوم آزاد» پیشنهاد کرد؛ سه اصل: «عدم مداخلهٔ خارجی»، «نفی استبداد داخلی»، «گذار مسالمتآميز». سه اصلی که به مثابهٔ اصولی سنجیده، شایسته و شرافتمندانه برای یک گذار ایمن، سالم و بهداشتی، در راه صلاح و خیر همگانی، بیان شدند؛ از سوی مردی که نه ادعای رهبری دارد و نه بخت آن را. باید توجه شود که موسوی، مخالفت با جنگ را از حاشیه به متن برد و با مداخله، مرزبندی اصولی کرد. در واقع این مخالفت، چیزی نبود در گوشهای از بیانیه که ممکن بود خوانده نشود، بلکه اصلی بود در اصول سهگانه.
اینکه میرحسین موسوی، نه در حاشیه بلکه در متن، نه در لفافه که در صراحت، با «مداخلهٔ خارجی» مخالفت کرد و «نفی جنگ و دخالت نظامی» را اصلی از اصول «گذار دموکراتیک» قرار داد، البته حکایت از حکمت و بصیرت او دارد؛ همین سندی است از فهم و درکِ خیر همگانی و پیروی از عقلِ سلیم در سیاست.
سه اصلی که سلطهٔ خارجی و سلطهٔ داخلی را همزمان رد میکند و میکوشد خشونت را کاهش دهد نه آنکه به چرخهٔ بیپایان خشونت بیفتد، و در زمانی که کثیری از مردمان از عوام تا خواص منتظر مداخلهگری خارجی بودند، با خبرگی و تیزبینی بر نفی مداخله پافشرد. این امر، فضیلتمندی و وظیفهنگری و پیامدبینی را در تفکر سیاسی و بینش اجتماعی، نشان داد.
اعتدال و عقلانیت و عدالت در سیاستاندیشی، میرحسین موسوی را در قامت یک «دولتمرد» نشاند که به نسلِ آینده، به آیندهٔ ایران، میاندیشد و حقوق اساسی را چونان قانون خدشهناپذیر و خیر همگانی را چونان غایت ثابت میشناسد.
تقدیر این بود که نخستین عملیات در حمله و مداخلهٔ نظامی، خانهٔ مهندس موسوی را در حصر تخریب کند. از آن زمان تا امروز، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در مکانی نامعلوم نگهداری میشوند و طبعاً نگرانیهای معقولی برای امنیت و حقوق ایشان وجود دارد.
اگر تدبیری و انصافی در حکومت باشد، در اولین وقت باید حصر بشکند و محصوران، از این زندان ناعادلانه و غیرانسانی آزاد شوند و این حکم فراقانونی پایان بپذیرد.
اگر تدبیری و انصافی در ملّت و مردم باشد، اقبال به «دولتمرد» برمیگردد؛ میرحسین موسوی نه در قامت یک رهبر و پیشوا که در مقام دولتمردی عاقبتاندیش و آیندهنگر که منافع خود را به خیر عمومی گره زده است، برای مردمانی که از استبداد و جنگ خستهاند و میخواهند از هرگونه سلطه آزاد باشند، اقبال مییابد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
رضا زمان
مهندس میرحسین موسوی، پس از دیماه خونین و پیش از جنگِ ایرانسوز، سه اصل اساسی را برای یک «گذار دموکراتیک» به «دموکراسی استوار بر قانون اساسی» از طریق «تشکیل مجلس مؤسسان» مبتنی بر «رفراندوم آزاد» پیشنهاد کرد؛ سه اصل: «عدم مداخلهٔ خارجی»، «نفی استبداد داخلی»، «گذار مسالمتآميز». سه اصلی که به مثابهٔ اصولی سنجیده، شایسته و شرافتمندانه برای یک گذار ایمن، سالم و بهداشتی، در راه صلاح و خیر همگانی، بیان شدند؛ از سوی مردی که نه ادعای رهبری دارد و نه بخت آن را. باید توجه شود که موسوی، مخالفت با جنگ را از حاشیه به متن برد و با مداخله، مرزبندی اصولی کرد. در واقع این مخالفت، چیزی نبود در گوشهای از بیانیه که ممکن بود خوانده نشود، بلکه اصلی بود در اصول سهگانه.
اینکه میرحسین موسوی، نه در حاشیه بلکه در متن، نه در لفافه که در صراحت، با «مداخلهٔ خارجی» مخالفت کرد و «نفی جنگ و دخالت نظامی» را اصلی از اصول «گذار دموکراتیک» قرار داد، البته حکایت از حکمت و بصیرت او دارد؛ همین سندی است از فهم و درکِ خیر همگانی و پیروی از عقلِ سلیم در سیاست.
سه اصلی که سلطهٔ خارجی و سلطهٔ داخلی را همزمان رد میکند و میکوشد خشونت را کاهش دهد نه آنکه به چرخهٔ بیپایان خشونت بیفتد، و در زمانی که کثیری از مردمان از عوام تا خواص منتظر مداخلهگری خارجی بودند، با خبرگی و تیزبینی بر نفی مداخله پافشرد. این امر، فضیلتمندی و وظیفهنگری و پیامدبینی را در تفکر سیاسی و بینش اجتماعی، نشان داد.
اعتدال و عقلانیت و عدالت در سیاستاندیشی، میرحسین موسوی را در قامت یک «دولتمرد» نشاند که به نسلِ آینده، به آیندهٔ ایران، میاندیشد و حقوق اساسی را چونان قانون خدشهناپذیر و خیر همگانی را چونان غایت ثابت میشناسد.
تقدیر این بود که نخستین عملیات در حمله و مداخلهٔ نظامی، خانهٔ مهندس موسوی را در حصر تخریب کند. از آن زمان تا امروز، میرحسین موسوی و زهرا رهنورد در مکانی نامعلوم نگهداری میشوند و طبعاً نگرانیهای معقولی برای امنیت و حقوق ایشان وجود دارد.
اگر تدبیری و انصافی در حکومت باشد، در اولین وقت باید حصر بشکند و محصوران، از این زندان ناعادلانه و غیرانسانی آزاد شوند و این حکم فراقانونی پایان بپذیرد.
اگر تدبیری و انصافی در ملّت و مردم باشد، اقبال به «دولتمرد» برمیگردد؛ میرحسین موسوی نه در قامت یک رهبر و پیشوا که در مقام دولتمردی عاقبتاندیش و آیندهنگر که منافع خود را به خیر عمومی گره زده است، برای مردمانی که از استبداد و جنگ خستهاند و میخواهند از هرگونه سلطه آزاد باشند، اقبال مییابد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍15❤5👎5
دستور رئیسجمهور پزشکیان برای پیگیری درمان میرحسین موسوی
محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت با دستور رئیس جمهور پزشکیان شخصا مسائل درمانی مربوط به میرحسین موسوی را دنبال کرده و میکند و شرایط وی رو به بهبودی است./عصرایران
#فرهیختگان روزن آگاهی
محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت با دستور رئیس جمهور پزشکیان شخصا مسائل درمانی مربوط به میرحسین موسوی را دنبال کرده و میکند و شرایط وی رو به بهبودی است./عصرایران
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤19
خبر بد برای منتقدان «پرسپولیس» مرجانه ساتراپی: روایت او از ایران دهه شصت مطابق با واقع است. ایران دستکم از دید بخشهای غیرمذهبی جامعه ایران که کاملاً از صحنه جامعه حذف شده بودند همین بود. خبر بد برای ستایندگان «پرسپولیس»: این اثر واقعاً به ابزاری برای تبلیغات سیاسی علیه ایران تبدیل شده است. هیچکدام از این دو واقعیت را نمیشود انکار کرد. مخالفان و نارضایان جامعه ایران با پارادوکسی پیچیده روبرو هستند: اگر وضعیت خود را روایت نکنند، اگر اعتراض نکنند، اگر به توجیه وضع موجود روی بیاورند به خود و واقعیت خیانت کردهاند، اگر روایت کنند، جار بزنند در دنیا که در ایران این ستم رفت بر ما، و از قضا کارشان سکه شود و مشهور، بخواهند یا نخواهند به ابزاری تبلیغاتی بدل میشوند علیه ایران.
بسیاری از چپهای پسااستعماری به بهانه اینکه «غرب سوءاستفاده نکند» به مشاطهگران تیرانیهای جهان سومی بدل شدند. بسیاری از لیبرالها و آزادیخواهان ایرانی برای اینکه علیه ستم در ایران مبارزه کنند به ملیجک دولتهای غربی بدل شدند تا سلطهگری آنها را بزک کنند. کسی که این پارادوکس را انکار کند، هنوز جهان را و ایران را به درستی نشناخته یا هنوز در سن کودکی است و فکر میکند با انکار چیزی واقعاً آن چیز ناپدید میشود. هر دو سوی این تناقض واقعیت دارد. بسیاری از ستمها حقیقت دارد، عین روز روشن است که تجربه زندگی در ایران از بسیاری جهات رنجآور است، اما آیا بیان اینها در بافتار غربی کمکی به کاهش رنج در ایران میکند؟ ضرورتاً نه، حتی ممکن است آخرش به بمباران ایران ختم شود چنانکه شد.
راهحل؟ بازگشت به زبان فارسی و مبارزه درون جهان ایرانی. باید از خود و جایگاه تاریخی – وجودی خودمان آغاز کنیم و در آن بمانیم. پرت شدن در تاریخی دیگر، یعنی ماجراجویی وجودی، یعنی سفر به جهانی دیگر که در آن جهان ممکن است به کلی چیز دیگری شویم. جهانشهر خواب و خیال است. «جهانی» دروغی است بیش نیست. هر کس از تاریخی و وجودی آمده است و باید به آن وفادار باشد. درست در لحظه گسست از وجود تاریخی است که مشکلات آغاز میشود. بشو، آنچه هستی!
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
بسیاری از چپهای پسااستعماری به بهانه اینکه «غرب سوءاستفاده نکند» به مشاطهگران تیرانیهای جهان سومی بدل شدند. بسیاری از لیبرالها و آزادیخواهان ایرانی برای اینکه علیه ستم در ایران مبارزه کنند به ملیجک دولتهای غربی بدل شدند تا سلطهگری آنها را بزک کنند. کسی که این پارادوکس را انکار کند، هنوز جهان را و ایران را به درستی نشناخته یا هنوز در سن کودکی است و فکر میکند با انکار چیزی واقعاً آن چیز ناپدید میشود. هر دو سوی این تناقض واقعیت دارد. بسیاری از ستمها حقیقت دارد، عین روز روشن است که تجربه زندگی در ایران از بسیاری جهات رنجآور است، اما آیا بیان اینها در بافتار غربی کمکی به کاهش رنج در ایران میکند؟ ضرورتاً نه، حتی ممکن است آخرش به بمباران ایران ختم شود چنانکه شد.
راهحل؟ بازگشت به زبان فارسی و مبارزه درون جهان ایرانی. باید از خود و جایگاه تاریخی – وجودی خودمان آغاز کنیم و در آن بمانیم. پرت شدن در تاریخی دیگر، یعنی ماجراجویی وجودی، یعنی سفر به جهانی دیگر که در آن جهان ممکن است به کلی چیز دیگری شویم. جهانشهر خواب و خیال است. «جهانی» دروغی است بیش نیست. هر کس از تاریخی و وجودی آمده است و باید به آن وفادار باشد. درست در لحظه گسست از وجود تاریخی است که مشکلات آغاز میشود. بشو، آنچه هستی!
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤12👍7👎3
آلمان پس از جنگ؛ چرا سقوط نکرد و دوباره برخاست؟
فتانه هویدا
پس از جنگ جهانی دوم، آلمان یکی از ویرانترین کشورهای اروپا بود؛ اما در فاصله چند دهه توانست به یکی از قدرتهای اقتصادی جهان تبدیل شود. این تحول نه نتیجه یک عامل ساده، بلکه حاصل ترکیب چند تجربه تاریخی و شرایط بینالمللی بود.
نخست؛ اینکه آلمان پیش از جنگ جهانی دوم، تجربه مهمی از دموکراسی در قالب جمهوری وایمار داشت. هرچند این تجربه با بحرانهای شدید اقتصادی و سیاسی شکست خورد، اما باعث شد بخشی از نخبگان سیاسی و جامعه با مفاهیم نهادهای مدرن، قانونگرایی و ساختار دولت مدرن آشنا شوند. همین تجربه بعداً در بازسازی سیاسی آلمان نقش مهمی ایفا کرد.
دوم ؛جامعه آلمان از نظر فرهنگی و تاریخی، سنتی طولانی در نظم، انضباط کاری، آموزش فنی و سازماندهی صنعتی داشت. حتی در فاصله میان دو جنگ جهانی، با وجود بحرانهای شدید، بخشهایی از اقتصاد آلمان تجربه صنعتیسازی و رشد نسبی را پشت سر گذاشته بود. این سرمایه انسانی و نهادی بعدها در بازسازی کشور نقش تعیینکنندهای ایفا کرد.
سوم ؛پس از جنگ جهانی دوم، آلمان در چارچوب نظم جدید بینالمللی و بهویژه در فضای جنگ سرد قرار گرفت. ایالات متحده آمریکا از طریق طرح مارشال، کمکهای اقتصادی گستردهای برای بازسازی اروپا ارائه داد. این کمکها تنها اقتصادی نبود، بلکه هدف سیاسی مهمی نیز داشت: جلوگیری از گسترش نفوذ کمونیسم در اروپا.در نتیجه، «معجزه اقتصادی آلمان» حاصل یک عامل واحد نبود، بلکه ترکیبی از تجربه نهادی، سرمایه اجتماعی مبتنی بر نظم و کار، و حمایت اقتصادی و ژئوپلیتیکی قدرتهای غربی بویژه آمریکا بود.از این زاویه، مقایسههای سادهسازیشده از سوی کسانی که مداخله خارجی را بهطور مستقیم در «تبدیل شدن ایران به آلمان» تعبیر میکنند، با واقعیت تاریخی سازگار نیست.
تاریخ بیش از آنکه وعده بدهد، هشدار میدهد: هیچ جامعهای صرفاً با یک عامل بیرونی به مسیر توسعه پایدار وارد نمیشود، و هیچ مداخلهای بهتنهایی جایگزین ساختارهای درونی و نهادهای پایدار نخواهد شد.
"مانا باشید"
#فرهیختگان روزن آگاهی
فتانه هویدا
پس از جنگ جهانی دوم، آلمان یکی از ویرانترین کشورهای اروپا بود؛ اما در فاصله چند دهه توانست به یکی از قدرتهای اقتصادی جهان تبدیل شود. این تحول نه نتیجه یک عامل ساده، بلکه حاصل ترکیب چند تجربه تاریخی و شرایط بینالمللی بود.
نخست؛ اینکه آلمان پیش از جنگ جهانی دوم، تجربه مهمی از دموکراسی در قالب جمهوری وایمار داشت. هرچند این تجربه با بحرانهای شدید اقتصادی و سیاسی شکست خورد، اما باعث شد بخشی از نخبگان سیاسی و جامعه با مفاهیم نهادهای مدرن، قانونگرایی و ساختار دولت مدرن آشنا شوند. همین تجربه بعداً در بازسازی سیاسی آلمان نقش مهمی ایفا کرد.
دوم ؛جامعه آلمان از نظر فرهنگی و تاریخی، سنتی طولانی در نظم، انضباط کاری، آموزش فنی و سازماندهی صنعتی داشت. حتی در فاصله میان دو جنگ جهانی، با وجود بحرانهای شدید، بخشهایی از اقتصاد آلمان تجربه صنعتیسازی و رشد نسبی را پشت سر گذاشته بود. این سرمایه انسانی و نهادی بعدها در بازسازی کشور نقش تعیینکنندهای ایفا کرد.
سوم ؛پس از جنگ جهانی دوم، آلمان در چارچوب نظم جدید بینالمللی و بهویژه در فضای جنگ سرد قرار گرفت. ایالات متحده آمریکا از طریق طرح مارشال، کمکهای اقتصادی گستردهای برای بازسازی اروپا ارائه داد. این کمکها تنها اقتصادی نبود، بلکه هدف سیاسی مهمی نیز داشت: جلوگیری از گسترش نفوذ کمونیسم در اروپا.در نتیجه، «معجزه اقتصادی آلمان» حاصل یک عامل واحد نبود، بلکه ترکیبی از تجربه نهادی، سرمایه اجتماعی مبتنی بر نظم و کار، و حمایت اقتصادی و ژئوپلیتیکی قدرتهای غربی بویژه آمریکا بود.از این زاویه، مقایسههای سادهسازیشده از سوی کسانی که مداخله خارجی را بهطور مستقیم در «تبدیل شدن ایران به آلمان» تعبیر میکنند، با واقعیت تاریخی سازگار نیست.
تاریخ بیش از آنکه وعده بدهد، هشدار میدهد: هیچ جامعهای صرفاً با یک عامل بیرونی به مسیر توسعه پایدار وارد نمیشود، و هیچ مداخلهای بهتنهایی جایگزین ساختارهای درونی و نهادهای پایدار نخواهد شد.
"مانا باشید"
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👍5🤔2
مقاله تحلیلی - تفصیلی موسی اکرمی استاد فلسفه با توضیح یک نظریه
ملیگرایی، فدرالیسم و مسألۀ تمامیت ارضی/ بازخوانی نسبت تمامیت ارضی، دموکراسی و استعمارزدایی در پرتو انگارۀ زمینشهر
موسی اکرمی در مقاله حاضر نظریه خود با عنوان "زمین شهری" را توضیح داده. متن مفصلی که می تواند خواننده عادی را به فکر وادارد و مخاطبان تخصصی را به نقد یا تایید تشویق کند.
👇👇👇
asriran.com/004tlZ
#فرهیختگان روزن آگاهی
ملیگرایی، فدرالیسم و مسألۀ تمامیت ارضی/ بازخوانی نسبت تمامیت ارضی، دموکراسی و استعمارزدایی در پرتو انگارۀ زمینشهر
موسی اکرمی در مقاله حاضر نظریه خود با عنوان "زمین شهری" را توضیح داده. متن مفصلی که می تواند خواننده عادی را به فکر وادارد و مخاطبان تخصصی را به نقد یا تایید تشویق کند.
👇👇👇
asriran.com/004tlZ
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
نوحهخوانی خواننده آمریکایی در مدح امام علی(ع)
احمد ایبو خواننده و نوازنده آمریکایی-اندونزیایی در آستانه عید غدیرخم با اجرای خیابانی، قطعهای را در ستایش امام علی(ع) اجرا کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد ایبو خواننده و نوازنده آمریکایی-اندونزیایی در آستانه عید غدیرخم با اجرای خیابانی، قطعهای را در ستایش امام علی(ع) اجرا کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11👎1