خانهتکانی فرهنگی
@MalekianMedia
خانهتکانیِ فرهنگی
(عقلانیت، اخلاق جهانی، حقوق بشر)
مصطفی ملکیان
مهر ۱۴۰۴، استان گیلان
#فرهیختگان راهی به رهایی
(عقلانیت، اخلاق جهانی، حقوق بشر)
مصطفی ملکیان
مهر ۱۴۰۴، استان گیلان
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👎2
آینده ایران را نه جنگ، بلکه نحوه خروج از جنگ تعیین خواهد کرد
حسین علائی:
آنچه در این جنگ اهمیت دارد، این است که ایران چگونه از آن خارج شود؛ زیرا آینده ایران را همین موضوع رقم خواهد زد.
اگر بتوانیم این جنگ را بهطور کامل خاتمه دهیم؛ خاتمهای به این معنا که در آینده دوباره تکرار نشود و بتوانیم حاصل این جنگ را به فرصتی تبدیل کنیم که تحریمها برداشته شده و ایران بتواند مزاحمت آمریکا را از مسیر توسعه خود کنار بزند و تبادلات تجاری و بانکی با دنیا را انجام دهد، شاهد توسعهای سریع و جهشوار خواهیم بود.
ترامپ و نتانیاهو تلاش دارند پس از پایان جنگ، از طریق تشدید فشارهای اقتصادی بر مردم، روند تحولات اجتماعی مورد نظر خود را ادامه دهند تا شاید زمینه بروز تحولاتی از درون جامعه ایران فراهم شود و به اهدافشان دست یابند.
هدف اسراییل صرفاً تغییر نظام سیاسی در ایران نیست، بلکه تضعیف جایگاه و قدرت خود ایران نیز بخشی از این راهبرد به شمار میرود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسین علائی:
آنچه در این جنگ اهمیت دارد، این است که ایران چگونه از آن خارج شود؛ زیرا آینده ایران را همین موضوع رقم خواهد زد.
اگر بتوانیم این جنگ را بهطور کامل خاتمه دهیم؛ خاتمهای به این معنا که در آینده دوباره تکرار نشود و بتوانیم حاصل این جنگ را به فرصتی تبدیل کنیم که تحریمها برداشته شده و ایران بتواند مزاحمت آمریکا را از مسیر توسعه خود کنار بزند و تبادلات تجاری و بانکی با دنیا را انجام دهد، شاهد توسعهای سریع و جهشوار خواهیم بود.
ترامپ و نتانیاهو تلاش دارند پس از پایان جنگ، از طریق تشدید فشارهای اقتصادی بر مردم، روند تحولات اجتماعی مورد نظر خود را ادامه دهند تا شاید زمینه بروز تحولاتی از درون جامعه ایران فراهم شود و به اهدافشان دست یابند.
هدف اسراییل صرفاً تغییر نظام سیاسی در ایران نیست، بلکه تضعیف جایگاه و قدرت خود ایران نیز بخشی از این راهبرد به شمار میرود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7👎1
توصیههای مهم برای دوران پساجنگ-۱
◇ مسئله امروز ایران عبور از آتش بس به صلح نیست؛ عبور از واکنش به راهبرد است
◇ جنگ، ظرفیت بقا را نشان داد؛ پساجنگ باید ظرفیت حکمرانی را نشان دهد
◇ حکمرانی باید از «مدیریت افکار عمومی» به «بازسازی رابطه با جامعه» عبور کند
سخنرانی «حسام الدین آشنا» در پژوهشکده مطالعات راهبردی.
🔰 چکیده
مسئله امروز ایران عبور از آتش بس به صلح نیست؛ عبور از واکنش به راهبرد است. این گذار زمانی ممکن می شود که نهادهای قدرت از رقابت بر سر تفسیر گذشته، به همکاری برای ساختن آینده برسند. جنگ، ظرفیت بقا را نشان داد؛ پساجنگ باید ظرفیت حکمرانی را نشان دهد.
1⃣ ایران پیش از جنگ؛ بحران بازنمایی قدرت
در سال ۱۴۰۴، ایران با نوعی بحران بازنمایی قدرت روبه رو بود. میان قدرت رسمی، قدرت واقعی، قدرت پاسخگو و قدرت اقناع کننده فاصله افتاده بود. از یک سو، ساختارهای رسمی دولت و نهادهای اجرایی حضور داشتند؛ از سوی دیگر، بخش مهمی از تصمیم های مؤثر در حوزه امنیت، سیاست خارجی، رسانه و اقتصاد در شبکه ای پیچیده تر از نهادهای رسمی شکل می گرفت. این وضعیت پیش از جنگ به مرحله ای رسیده بود که هزینه های آن به هزینه راهبردی تبدیل شده بود.
مسئله اصلی این بود که اجزای قدرت در یک روایت و یک سازوکار هماهنگ کنار هم قرار نمی گرفتند. قدرت سخت وجود داشت، اما قدرت توضیح دادن، قدرت اقناع کردن، قدرت شنیدن بازخورد و قدرت تبدیل تصمیم به همراهی اجتماعی به همان اندازه تقویت نشده بود.
در چنین وضعیتی، چرخه اطلاعاتی ـ تصمیمی دچار اختلال میشود. اطلاعات به بالا می رسد، اما همیشه کامل، بی طرف و فارغ از ملاحظه نهادی نیست. تصمیم گرفته می شود، اما همیشه به بازخورد اجتماعی و کارشناسی ملتزم نمی ماند.
پیش از جنگ، کلیت جامعه نیز در وضعیتی پیچیده بود. مردم از یک طرف لازم میدانستند که از ایران دفاع کنند، اما از طرف دیگر راضی نبودند این دفاع به معنای رضایت از شیوه های حکمرانی مصادره شود. لذا نباید از بلوغ ملی مردم نتیجه گرفت که شکاف اعتماد حل شده است. همراهی مردم در لحظه خطر سرمایه ای بزرگ است؛ اما اگر پس از عبور از خطر به رسمیت شناخته نشود، به سرعت فرسوده می شود.
2⃣ ایران در جنگ؛ شناخت ظرفیتها و ظرافتها
دوران جنگ، فارغ از نتیجه میدانی، یک آزمون ادراکی هم بود. اینکه مردم، حاکمیت و دشمن چه تصویری از یکدیگر داشتند.
◇ آنچه مردم از حاکمیت فهمیدند
جنگ پردههای عادی زندگی را کنار زد. مردم دیدند که چه کسی واقعاً تصمیم میگیرد، چه کسی اطلاعات را کنترل میکند، و چه نسبتی میان آنچه سالها گفته شده بود و آنچه در میدان اتفاق افتاد وجود دارد. بازگشت جامعه به سرزمین در لحظه خطر، سرمایه است؛ اما اگر با بازگشت به نظام یکی انگاشته و از آن بهرهبرداری سیاسی شود، همان سرمایه را میسوزاند.
در عین حال، بخشی از جامعه که انتظار داشت حاکمیت در لحظه بحران عملکرد بهتری داشته باشد، با غافلگیریها، تأخیرها و ابهامهای اطلاعاتی روبهرو شد و این تجربه را در حافظه خود ثبت کرد. حاکمیت نیز در لحظه جنگ، چه بخواهد چه نخواهد، با واقعیت جامعه روبهرو شد. جامعهای که یاد گرفته در غیاب دولت زندگی کند: شبکههای غیررسمی، همبستگیهای محلی، انعطاف اجتماعی در مقابل بحران. این ظرفیت در دوران جنگ خود را نشان داد. اما همین جامعه نشان داد که دیگر از بالا هدایت نمیشود، از پایین سازمان مییابد؛ و این برای حاکمیتی که عادت دارد ابتکار عمل را در دست داشته باشد، هم یک منبع قدرت بود و هم یک چالش کنترل. جنگ نشان داد که شکاف اعتماد که سالها انکار میشد یا به حساب «دشمن» گذاشته میشد، یک واقعیت داخلی است که نه با تبلیغ پر میشود و نه با فشار.
◇ آنچه دشمن از ایران فهمید
دشمن در ارزیابی پایداری اجتماعی ایران خطا کرد. فرض کرد جامعهای که با حاکمیت فاصله دارد، در لحظه فشار از درون فرو میریزد. این اشتباه راهبردی بود. ایران نشان داد که جامعهاش از سطحی از انعطافپذیری برخوردار است که حتی تلفات در سطح رهبری را بدون فروپاشی فوری تحمل میکند.
اما دشمن در یک جا درست دید: شکافهای نهادی، ضعف هماهنگی میان مراکز تصمیمگیری، و آسیبپذیری اطلاعاتی واقعی بودند. اینها را نمیتوان با روایت پوشاند. مهم این است که ما نیز همان چیزی را ببینیم که دشمن دید؛ نه برای تأیید تحلیل او، بلکه برای اصلاح واقعیت خودمان.
3⃣ پس از آتشبس؛ جابه جایی نمادها و مرکز ثقل قدرت
جنگ پایان نیافته و آتشبس نه موقت است و نه دائمی؛ بلکه مشروط به بازسازی سریع توان هجومی و دفاعی، اقتدار اقتصادی و انسجام اجتماعی است. این یک هشدار راهبردی است: آتش بس نه جای استراحت است، نه جای غرور، نه جای فراموشی؛ آتش بس میدان بازسازی قدرت است.
قسمت دوم 👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
◇ مسئله امروز ایران عبور از آتش بس به صلح نیست؛ عبور از واکنش به راهبرد است
◇ جنگ، ظرفیت بقا را نشان داد؛ پساجنگ باید ظرفیت حکمرانی را نشان دهد
◇ حکمرانی باید از «مدیریت افکار عمومی» به «بازسازی رابطه با جامعه» عبور کند
سخنرانی «حسام الدین آشنا» در پژوهشکده مطالعات راهبردی.
🔰 چکیده
مسئله امروز ایران عبور از آتش بس به صلح نیست؛ عبور از واکنش به راهبرد است. این گذار زمانی ممکن می شود که نهادهای قدرت از رقابت بر سر تفسیر گذشته، به همکاری برای ساختن آینده برسند. جنگ، ظرفیت بقا را نشان داد؛ پساجنگ باید ظرفیت حکمرانی را نشان دهد.
1⃣ ایران پیش از جنگ؛ بحران بازنمایی قدرت
در سال ۱۴۰۴، ایران با نوعی بحران بازنمایی قدرت روبه رو بود. میان قدرت رسمی، قدرت واقعی، قدرت پاسخگو و قدرت اقناع کننده فاصله افتاده بود. از یک سو، ساختارهای رسمی دولت و نهادهای اجرایی حضور داشتند؛ از سوی دیگر، بخش مهمی از تصمیم های مؤثر در حوزه امنیت، سیاست خارجی، رسانه و اقتصاد در شبکه ای پیچیده تر از نهادهای رسمی شکل می گرفت. این وضعیت پیش از جنگ به مرحله ای رسیده بود که هزینه های آن به هزینه راهبردی تبدیل شده بود.
مسئله اصلی این بود که اجزای قدرت در یک روایت و یک سازوکار هماهنگ کنار هم قرار نمی گرفتند. قدرت سخت وجود داشت، اما قدرت توضیح دادن، قدرت اقناع کردن، قدرت شنیدن بازخورد و قدرت تبدیل تصمیم به همراهی اجتماعی به همان اندازه تقویت نشده بود.
در چنین وضعیتی، چرخه اطلاعاتی ـ تصمیمی دچار اختلال میشود. اطلاعات به بالا می رسد، اما همیشه کامل، بی طرف و فارغ از ملاحظه نهادی نیست. تصمیم گرفته می شود، اما همیشه به بازخورد اجتماعی و کارشناسی ملتزم نمی ماند.
پیش از جنگ، کلیت جامعه نیز در وضعیتی پیچیده بود. مردم از یک طرف لازم میدانستند که از ایران دفاع کنند، اما از طرف دیگر راضی نبودند این دفاع به معنای رضایت از شیوه های حکمرانی مصادره شود. لذا نباید از بلوغ ملی مردم نتیجه گرفت که شکاف اعتماد حل شده است. همراهی مردم در لحظه خطر سرمایه ای بزرگ است؛ اما اگر پس از عبور از خطر به رسمیت شناخته نشود، به سرعت فرسوده می شود.
2⃣ ایران در جنگ؛ شناخت ظرفیتها و ظرافتها
دوران جنگ، فارغ از نتیجه میدانی، یک آزمون ادراکی هم بود. اینکه مردم، حاکمیت و دشمن چه تصویری از یکدیگر داشتند.
◇ آنچه مردم از حاکمیت فهمیدند
جنگ پردههای عادی زندگی را کنار زد. مردم دیدند که چه کسی واقعاً تصمیم میگیرد، چه کسی اطلاعات را کنترل میکند، و چه نسبتی میان آنچه سالها گفته شده بود و آنچه در میدان اتفاق افتاد وجود دارد. بازگشت جامعه به سرزمین در لحظه خطر، سرمایه است؛ اما اگر با بازگشت به نظام یکی انگاشته و از آن بهرهبرداری سیاسی شود، همان سرمایه را میسوزاند.
در عین حال، بخشی از جامعه که انتظار داشت حاکمیت در لحظه بحران عملکرد بهتری داشته باشد، با غافلگیریها، تأخیرها و ابهامهای اطلاعاتی روبهرو شد و این تجربه را در حافظه خود ثبت کرد. حاکمیت نیز در لحظه جنگ، چه بخواهد چه نخواهد، با واقعیت جامعه روبهرو شد. جامعهای که یاد گرفته در غیاب دولت زندگی کند: شبکههای غیررسمی، همبستگیهای محلی، انعطاف اجتماعی در مقابل بحران. این ظرفیت در دوران جنگ خود را نشان داد. اما همین جامعه نشان داد که دیگر از بالا هدایت نمیشود، از پایین سازمان مییابد؛ و این برای حاکمیتی که عادت دارد ابتکار عمل را در دست داشته باشد، هم یک منبع قدرت بود و هم یک چالش کنترل. جنگ نشان داد که شکاف اعتماد که سالها انکار میشد یا به حساب «دشمن» گذاشته میشد، یک واقعیت داخلی است که نه با تبلیغ پر میشود و نه با فشار.
◇ آنچه دشمن از ایران فهمید
دشمن در ارزیابی پایداری اجتماعی ایران خطا کرد. فرض کرد جامعهای که با حاکمیت فاصله دارد، در لحظه فشار از درون فرو میریزد. این اشتباه راهبردی بود. ایران نشان داد که جامعهاش از سطحی از انعطافپذیری برخوردار است که حتی تلفات در سطح رهبری را بدون فروپاشی فوری تحمل میکند.
اما دشمن در یک جا درست دید: شکافهای نهادی، ضعف هماهنگی میان مراکز تصمیمگیری، و آسیبپذیری اطلاعاتی واقعی بودند. اینها را نمیتوان با روایت پوشاند. مهم این است که ما نیز همان چیزی را ببینیم که دشمن دید؛ نه برای تأیید تحلیل او، بلکه برای اصلاح واقعیت خودمان.
3⃣ پس از آتشبس؛ جابه جایی نمادها و مرکز ثقل قدرت
جنگ پایان نیافته و آتشبس نه موقت است و نه دائمی؛ بلکه مشروط به بازسازی سریع توان هجومی و دفاعی، اقتدار اقتصادی و انسجام اجتماعی است. این یک هشدار راهبردی است: آتش بس نه جای استراحت است، نه جای غرور، نه جای فراموشی؛ آتش بس میدان بازسازی قدرت است.
قسمت دوم 👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4
👆👆👆
توصیههای مهم برای دوران پساجنگ-۲
◇ دومین تحول، بازتعریف نمادهای قدرت
در زمان جنگ، موشک، مقاومت، توان ضربه متقابل و اجتماعات شبانه مردمی به نمادهای آشکار قدرت تبدیل می شوند. اما در پساجنگ، نمادهای قدرت فقط نظامی یا حماسی نیستند. ثبات بازار، آرامش روانی جامعه، صداقت مسئولان، بازگشایی مدارس، تداوم خدمات عمومی، جبران خسارت، و کیفیت گفتگو با مردم نیز نماد قدرت اند.
◇ سومین تحول، افزایش انتظارات مردمی
جنگ حافظه می سازد. مردم می بینند چه کسی ماند، چه کسی رفت، چه کسی واقعیت را گفت، چه کسی پنهان کرد، چه نهادی کارآمد بود و کجاها ضعف وجود داشت. این حافظه جنگی در آینده ایران فعال خواهد ماند.
◇ چهارمین تحول؛ پس از آتش بس، قدرت دیگر صرفاً در توان دفاعی خلاصه نمی شود؛ قدرت در ترکیب دفاع، اقتصاد، دیپلماسی، رسانه و جامعه معنا پیدا می کند. دولت باید درباره آینده جنگ در برابر جامعه مسئول باشد. در پساجنگ، هیچ حوزهای به تنهایی امنیت ساز نیست.
4⃣ چالش های وضعیت گذار
در وضعیت گذار قرار داریم؛ نه جنگ کامل، نه صلح پایدار. خطر این وضعیت در ابهام آن است. در جنگ، تکلیف روشن تر؛ و در صلح قواعد تا حدی معلوم است. اما آتش بس می تواند همزمان حس آرامش، فرسودگی، غرور و غفلت تولید کند. در همین نقطه خطای راهبردی شکل می گیرد: وقتی ما آتش بس را پایان بحران بدانیم، در حالی که طرف مقابل آن را فرصت بازآرایی می بیند.
◇ چالش نخست، اعتبار روایت
پس از جنگ، مسئله فقط این نیست که چه اتفاقی افتاده؛ این است که آن اتفاق چگونه فهمیده، تفسیر و در حافظه عمومی ثبت می شود. در روزهای جنگ، روایت رسمی می تواند با تکیه بر ضرورت امنیتی، فوریت میدانی و احساسات ملی تا حدی پیش برود؛ اما در پساجنگ، جامعه به تدریج از فضای هیجان فاصله می گیرد و پرسش های دقیق تری مطرح میکند.
در چنین وضعیتی، خطر اصلی شکل گیری یک روایت انتقادی نیست؛ خطر اصلی آن است که روایت رسمی نتواند با واقعیت های تجربه شده جامعه نسبت برقرار کند. روایت پساجنگ نباید صرفاً پیروزمندانه، تدافعی یا تبلیغاتی باشد. روایت معتبر از جنگ باید سه ویژگی داشته باشد: به ایستادگی ملی احترام بگذارد، خطاها و غافلگیری ها را انکار نکند و نشان دهد که نظام تصمیم گیری از تجربه جنگ چیزی آموخته است.
◇ چالش دوم، غافل گیری در آتشبس
آتش بس برای هر دو طرف فرصت بازآرایی است. اگر ما آن را دوران آرامش بدانیم و طرف مقابل آن را دوران بازطراحی بداند، غافل گیری دوم می تواند سخت تر از غافل گیری اول باشد. بازسازی توان دفاعی و هجومی، ترمیم شبکه های اطلاعاتی، بازبینی فرضیات امنیتی، و اصلاح خطاهای ارزیابی باید در همین دوره انجام شود، نه پس از بحران بعدی.
◇ چالش سوم، بازسازی انسجام اجتماعی
انسجام اجتماعی از به رسمیت شناختن تنوع جامعه می آید. ایرانی فقط آن کسی نیست که در قالب رسمی مورد تأیید قرار می گیرد؛ ایرانی آن دختر معترض، آن خانواده داغدار، آن سرباز، آن کارآفرین آسیب دیده، آن کارمند خسته، آن دانشجوی مهاجرت اندیش و آن شهروندی هم هست که با همه نقدهایش در لحظه خطر نگران ایران می شود. اگر این تنوع دیده نشود، جامعه به منبع امنیت تبدیل نمی شود؛ به میدان فرسایش تبدیل میشود.
◇ چالش چهارم، نسبت میان بقا و ارتقا
یکی از خطرهای پساجنگ این است که کشور در منطق بقا متوقف شود. بقا لازم، اما کافی نیست. دشمن ممکن است دقیقاً همین را بخواهد: ایران زنده بماند، اما نتواند ارتقا پیدا کند؛ دفاع کند، اما توسعه نیابد؛ مقاومت کند، اما حکمرانی خود را اصلاح نکند؛ بحران را دفع کند، اما آینده را نسازد.
5⃣ مسیرهای برون رفت
سه توصیه روشن:
◇ نخست، اصلاح چرخه اطلاعاتی -تصمیمی.
کشور نیازمند سازوکاری است که ارزیابی های دقیق، حتی اگر تلخ و ناخوشایند باشند، به بالاترین سطوح تصمیم گیری برسند. اطلاعات نباید برای تأیید پیش فرضها تولید شود. ارزیابی امنیتی اگر به ابزار رضایت بخشی نهادی تبدیل شود، خطرناک است. باید روشن شود کجا خطای شناختی داشتیم، کجا خطای اطلاعاتی، کجا خطای هماهنگی، و کجا خطای روایت.
◇ دوم، مدیریت آتش بس با هشیاری راهبردی. اگر فقط زیرساخت فیزیکی ترمیم شود اما اعتماد عمومی، حافظه نهادی و نظم تصمیم گیری ترمیم نشود، ما فقط ظاهر کشور را بازسازی کردهایم، نه قدرت ملی را.
◇ سوم، بازگشت به مردم؛ در سازوکار
مردم را نباید فقط در لحظه تهدید فراخواند و در لحظه تصمیم کنار گذاشت. جمهوریت، اگر درست فهم شود، نه مانع امنیت، بلکه پشتوانه امنیت است. اگر طراحی دشمن بر شکاف میان مردم و حاکمیت بنا شده باشد، مهمترین پاسخ راهبردی، ترمیم همان شکاف است. حکمرانی باید از «مدیریت افکار عمومی» به «بازسازی رابطه با جامعه» عبور کند.
منبع و متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
توصیههای مهم برای دوران پساجنگ-۲
◇ دومین تحول، بازتعریف نمادهای قدرت
در زمان جنگ، موشک، مقاومت، توان ضربه متقابل و اجتماعات شبانه مردمی به نمادهای آشکار قدرت تبدیل می شوند. اما در پساجنگ، نمادهای قدرت فقط نظامی یا حماسی نیستند. ثبات بازار، آرامش روانی جامعه، صداقت مسئولان، بازگشایی مدارس، تداوم خدمات عمومی، جبران خسارت، و کیفیت گفتگو با مردم نیز نماد قدرت اند.
◇ سومین تحول، افزایش انتظارات مردمی
جنگ حافظه می سازد. مردم می بینند چه کسی ماند، چه کسی رفت، چه کسی واقعیت را گفت، چه کسی پنهان کرد، چه نهادی کارآمد بود و کجاها ضعف وجود داشت. این حافظه جنگی در آینده ایران فعال خواهد ماند.
◇ چهارمین تحول؛ پس از آتش بس، قدرت دیگر صرفاً در توان دفاعی خلاصه نمی شود؛ قدرت در ترکیب دفاع، اقتصاد، دیپلماسی، رسانه و جامعه معنا پیدا می کند. دولت باید درباره آینده جنگ در برابر جامعه مسئول باشد. در پساجنگ، هیچ حوزهای به تنهایی امنیت ساز نیست.
4⃣ چالش های وضعیت گذار
در وضعیت گذار قرار داریم؛ نه جنگ کامل، نه صلح پایدار. خطر این وضعیت در ابهام آن است. در جنگ، تکلیف روشن تر؛ و در صلح قواعد تا حدی معلوم است. اما آتش بس می تواند همزمان حس آرامش، فرسودگی، غرور و غفلت تولید کند. در همین نقطه خطای راهبردی شکل می گیرد: وقتی ما آتش بس را پایان بحران بدانیم، در حالی که طرف مقابل آن را فرصت بازآرایی می بیند.
◇ چالش نخست، اعتبار روایت
پس از جنگ، مسئله فقط این نیست که چه اتفاقی افتاده؛ این است که آن اتفاق چگونه فهمیده، تفسیر و در حافظه عمومی ثبت می شود. در روزهای جنگ، روایت رسمی می تواند با تکیه بر ضرورت امنیتی، فوریت میدانی و احساسات ملی تا حدی پیش برود؛ اما در پساجنگ، جامعه به تدریج از فضای هیجان فاصله می گیرد و پرسش های دقیق تری مطرح میکند.
در چنین وضعیتی، خطر اصلی شکل گیری یک روایت انتقادی نیست؛ خطر اصلی آن است که روایت رسمی نتواند با واقعیت های تجربه شده جامعه نسبت برقرار کند. روایت پساجنگ نباید صرفاً پیروزمندانه، تدافعی یا تبلیغاتی باشد. روایت معتبر از جنگ باید سه ویژگی داشته باشد: به ایستادگی ملی احترام بگذارد، خطاها و غافلگیری ها را انکار نکند و نشان دهد که نظام تصمیم گیری از تجربه جنگ چیزی آموخته است.
◇ چالش دوم، غافل گیری در آتشبس
آتش بس برای هر دو طرف فرصت بازآرایی است. اگر ما آن را دوران آرامش بدانیم و طرف مقابل آن را دوران بازطراحی بداند، غافل گیری دوم می تواند سخت تر از غافل گیری اول باشد. بازسازی توان دفاعی و هجومی، ترمیم شبکه های اطلاعاتی، بازبینی فرضیات امنیتی، و اصلاح خطاهای ارزیابی باید در همین دوره انجام شود، نه پس از بحران بعدی.
◇ چالش سوم، بازسازی انسجام اجتماعی
انسجام اجتماعی از به رسمیت شناختن تنوع جامعه می آید. ایرانی فقط آن کسی نیست که در قالب رسمی مورد تأیید قرار می گیرد؛ ایرانی آن دختر معترض، آن خانواده داغدار، آن سرباز، آن کارآفرین آسیب دیده، آن کارمند خسته، آن دانشجوی مهاجرت اندیش و آن شهروندی هم هست که با همه نقدهایش در لحظه خطر نگران ایران می شود. اگر این تنوع دیده نشود، جامعه به منبع امنیت تبدیل نمی شود؛ به میدان فرسایش تبدیل میشود.
◇ چالش چهارم، نسبت میان بقا و ارتقا
یکی از خطرهای پساجنگ این است که کشور در منطق بقا متوقف شود. بقا لازم، اما کافی نیست. دشمن ممکن است دقیقاً همین را بخواهد: ایران زنده بماند، اما نتواند ارتقا پیدا کند؛ دفاع کند، اما توسعه نیابد؛ مقاومت کند، اما حکمرانی خود را اصلاح نکند؛ بحران را دفع کند، اما آینده را نسازد.
5⃣ مسیرهای برون رفت
سه توصیه روشن:
◇ نخست، اصلاح چرخه اطلاعاتی -تصمیمی.
کشور نیازمند سازوکاری است که ارزیابی های دقیق، حتی اگر تلخ و ناخوشایند باشند، به بالاترین سطوح تصمیم گیری برسند. اطلاعات نباید برای تأیید پیش فرضها تولید شود. ارزیابی امنیتی اگر به ابزار رضایت بخشی نهادی تبدیل شود، خطرناک است. باید روشن شود کجا خطای شناختی داشتیم، کجا خطای اطلاعاتی، کجا خطای هماهنگی، و کجا خطای روایت.
◇ دوم، مدیریت آتش بس با هشیاری راهبردی. اگر فقط زیرساخت فیزیکی ترمیم شود اما اعتماد عمومی، حافظه نهادی و نظم تصمیم گیری ترمیم نشود، ما فقط ظاهر کشور را بازسازی کردهایم، نه قدرت ملی را.
◇ سوم، بازگشت به مردم؛ در سازوکار
مردم را نباید فقط در لحظه تهدید فراخواند و در لحظه تصمیم کنار گذاشت. جمهوریت، اگر درست فهم شود، نه مانع امنیت، بلکه پشتوانه امنیت است. اگر طراحی دشمن بر شکاف میان مردم و حاکمیت بنا شده باشد، مهمترین پاسخ راهبردی، ترمیم همان شکاف است. حکمرانی باید از «مدیریت افکار عمومی» به «بازسازی رابطه با جامعه» عبور کند.
منبع و متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
خبرآنلاین
سه توصیه مهم حسامالدین آشنا برای دوران پساجنگ/ مسئله امروز ایران عبور از آتش بس به صلح نیست؛ عبور از واکنش به راهبرد است
حسام الدین آشنا می گوید: انسجام اجتماعی با دستور اداری ایجاد نمی شود. انسجام از به رسمیت شناختن تنوع جامعه می آید. ایرانی فقط آن کسی نیست که در قالب رسمی مورد تأیید قرار می گیرد؛ ایرانی آن دختر معترض، آن خانواده داغدار، آن سرباز، آن کارآفرین آسیب دیده، آن…
❤3👍1
@talar_ayneنکبت_علم_و_ادب.PDF
84.9 KB
نامهٔ استاد عبّاسِ اقبالِ آشتیانی دربارهٔ فَلاکَتِ اهلِ علم در این بوم و بَر که در یغما (۱۳۳۹ ه.ش.) به چاپ رسیده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🕊1
دفاع از ایران، دفاع از یک پیکر سیاسی است
دفاع از ایران به مثابه یک پیکر سیاسی تصمیمی عقلانی است و مبتنی بر محاسبه ابزار و هدف نه الزماً رفتاری عاطفی. البته هر کس به سرزمین مادریاش نگاهی عاطفی هم دارد که فینفسه خوب است اما وقتی میگوییم از ایران باید دفاع کرد، به این جنبه از رابطه با میهن نظر نداریم. مساله دفاع از واحد سیاسی، امری دلبخواهی یا احساسی یا سلیقهای نیست، مساله بنیادین سیاست است. اگر هدفِ عالیِ سیاست، خیرِ عمومیِ واحدِ سیاسی است، نخست برای تأمین این خیر عمومی امنیت این واحد سیاسی باید حفظ شود. بنابراین دفاع از ایران به عنوان پیکر سیاسی شرط لازم تأمین خیر عمومی است. طبعاً دفاع نظامی و هدایت سیاسی آن نخست وظیفه نیروی نظامی و فرماندهان آن است و پس از آن وظیفه تمام شهروندان ایران. چیزی که نامش را میهندوستی میگذاریم، اخلاقی است مبتنی بر مسئولیت شهروندی، یعنی هر شهروندی باید نسبت به سرنوشت کشورش مسئول باشد. میهندوستی ارزشی است مبتنی بر واقعیت حیات سیاسی ما در یک دولت – ملت. دفاع از میهن ارتباطی کمی با رابطه احساسی ما با «ایران» دارد. تأکید بر این نکته بسیار مهم است چرا که بسیاری میهندوستی را به دوست داشتن کوروش و بزرگداشت نوروز و یا «ما ایرانیها چقدر باهوشیم» تقلیل میدهند. البته دوست داشتن شخصیتهای تاریخی ایران یا بزرگداشت مناسک ایرانی بسیار خوب است اما اینها ضرورتاً ربطی به میهندوستی ندارد. چه بسا کسانی که مدام از شاهان هخامنشی میگفتند در جنگ اخیر در جبهه دشمن بودند. دفاع عقلانی از ایران به مثابه پیکری سیاسی نسبتی با آریاییبازی و اطوار برخی ایرانیان ندارد.
دفاع از ایران ارتباطی به ارزش یا عدم ارزش ایرانی بودن نیز ندارد. آیا ایران تمدنی ارزشمند است؟ من تصور میکنم پاسخ مثبت است اما اگر پاسخ منفی هم باشد باز تأثیری در ضرورت دفاع از ایران ندارد. ایران پیکری سیاسی است که حیات جمعی ما را ممکن میکند. چه تاریخ و فرهنگ باشکوهی داشته باشد چه نداشته باشد، باید از امنیت آن دفاع کنیم، چون امنیت ایران یعنی امنیت جمعی ما. امر سیاسی همواره در محدوده یک واحد سیاسی معنا دارد و بنابراین مفهوم خیر عمومی در نسبت با آن واحد سیاسی معنا میشود. این کلید اصلی فهم امر سیاسی است. خارج از واحدهای سیاسی، سیاستی وجود ندارد. سیاست پدیدهای جهانشمول نیست، همیشه متعین و محدود است به یک قلمرو و دولت و ملتی مشخص. میتوان برای خیر بشریت به طور کلی تلاش کرد، اما این تلاش دیگر سیاسی نیست، بلکه تلاشی اخلاقی است.
آیا ایران بالاتر از هر چیزی است؟
خیر. دفاع از میهن و تلاش برای بهروزی آن ارزشی سیاسی است اما امر سیاسی بالاترین هدف و ارزش زندگی آدمی نیست. اموری فراسوی سیاست هستند، هنر، اخلاق، دین و فلسفه چیزهایی هستند فراسوی واحد سیاسی و دولت – ملت. طبعاً کار فلسفه محدود به چهاچوب واحد سیاسی نیست، کار فلسفه تحقیق درباره حقیقت است، اخلاق در جستجوی قوانینی جهانشمول برای رفتار نیک است و هنر آثاری میآفریند که از چهارچوب دولت – ملت فراتر میرود. همچنین ایمان دینی نیز فراملی است و معمولاً پیامش به همه انسانهاست. بنابراین «ایران» فراتر از هرچیز نیست. انسانی که همه چیزش را محدود به چهارچوب دولت – ملت کند، فردی است که بخش بزرگی از نفس انسانی خود را سرکوب کرده است. ما همزمان «فرد»، «شهروند» و «انسانیم» و تنها از آن رو که شهروند کشوری مشخص هستیم موجودی سیاسی هستیم، اما این تنها بُعدی از ابعاد انسان بودن ماست. درک زیباییشناسانه، تحقیق فلسفی یا علمی و ایمان دینی همه اینها از چهارچوب واحد سیاسی فراتر میرود. من چون ایرانی هستم، محکوم به موسیقی سنتی ایرانی نیستم، میتوانم به موسیقی اروپایی، هندی یا چینی هم علاقه داشته باشم. من چون ایرانی هستم محکوم به فیلسوفان ایرانی نیستم، میتوانم به فلان متفکر آلمانی یا هندی یا آرژانتینی هم علاقهمند باشم و از او الهام بگیرم. هنر، فلسفه و دین عرصههایی هستند فراملی.
با این همه نباید دچار این توهم شویم: سیاست نمیتواند فراملی باشد. من در مقام دانشجوی فلسفه «شهروند» نیستم ولی بلافاصله به عنوان موجودی سیاسی، دیگر نمیتوانم بگویم من شهروند جهانم، خیر، من تنها شهروند یک کشورم با منافع و سرنوشتی مشخص. سیاست متعین و محدود است، فلسفه، هنر و دین از تعینات سیاسی فراتر میرود. در سیاست نمیتوان فراملی بود، در سیاست لازم است ملی باشیم.
بابک مینا
#فرهیختگان راهی به رهایی
دفاع از ایران به مثابه یک پیکر سیاسی تصمیمی عقلانی است و مبتنی بر محاسبه ابزار و هدف نه الزماً رفتاری عاطفی. البته هر کس به سرزمین مادریاش نگاهی عاطفی هم دارد که فینفسه خوب است اما وقتی میگوییم از ایران باید دفاع کرد، به این جنبه از رابطه با میهن نظر نداریم. مساله دفاع از واحد سیاسی، امری دلبخواهی یا احساسی یا سلیقهای نیست، مساله بنیادین سیاست است. اگر هدفِ عالیِ سیاست، خیرِ عمومیِ واحدِ سیاسی است، نخست برای تأمین این خیر عمومی امنیت این واحد سیاسی باید حفظ شود. بنابراین دفاع از ایران به عنوان پیکر سیاسی شرط لازم تأمین خیر عمومی است. طبعاً دفاع نظامی و هدایت سیاسی آن نخست وظیفه نیروی نظامی و فرماندهان آن است و پس از آن وظیفه تمام شهروندان ایران. چیزی که نامش را میهندوستی میگذاریم، اخلاقی است مبتنی بر مسئولیت شهروندی، یعنی هر شهروندی باید نسبت به سرنوشت کشورش مسئول باشد. میهندوستی ارزشی است مبتنی بر واقعیت حیات سیاسی ما در یک دولت – ملت. دفاع از میهن ارتباطی کمی با رابطه احساسی ما با «ایران» دارد. تأکید بر این نکته بسیار مهم است چرا که بسیاری میهندوستی را به دوست داشتن کوروش و بزرگداشت نوروز و یا «ما ایرانیها چقدر باهوشیم» تقلیل میدهند. البته دوست داشتن شخصیتهای تاریخی ایران یا بزرگداشت مناسک ایرانی بسیار خوب است اما اینها ضرورتاً ربطی به میهندوستی ندارد. چه بسا کسانی که مدام از شاهان هخامنشی میگفتند در جنگ اخیر در جبهه دشمن بودند. دفاع عقلانی از ایران به مثابه پیکری سیاسی نسبتی با آریاییبازی و اطوار برخی ایرانیان ندارد.
دفاع از ایران ارتباطی به ارزش یا عدم ارزش ایرانی بودن نیز ندارد. آیا ایران تمدنی ارزشمند است؟ من تصور میکنم پاسخ مثبت است اما اگر پاسخ منفی هم باشد باز تأثیری در ضرورت دفاع از ایران ندارد. ایران پیکری سیاسی است که حیات جمعی ما را ممکن میکند. چه تاریخ و فرهنگ باشکوهی داشته باشد چه نداشته باشد، باید از امنیت آن دفاع کنیم، چون امنیت ایران یعنی امنیت جمعی ما. امر سیاسی همواره در محدوده یک واحد سیاسی معنا دارد و بنابراین مفهوم خیر عمومی در نسبت با آن واحد سیاسی معنا میشود. این کلید اصلی فهم امر سیاسی است. خارج از واحدهای سیاسی، سیاستی وجود ندارد. سیاست پدیدهای جهانشمول نیست، همیشه متعین و محدود است به یک قلمرو و دولت و ملتی مشخص. میتوان برای خیر بشریت به طور کلی تلاش کرد، اما این تلاش دیگر سیاسی نیست، بلکه تلاشی اخلاقی است.
آیا ایران بالاتر از هر چیزی است؟
خیر. دفاع از میهن و تلاش برای بهروزی آن ارزشی سیاسی است اما امر سیاسی بالاترین هدف و ارزش زندگی آدمی نیست. اموری فراسوی سیاست هستند، هنر، اخلاق، دین و فلسفه چیزهایی هستند فراسوی واحد سیاسی و دولت – ملت. طبعاً کار فلسفه محدود به چهاچوب واحد سیاسی نیست، کار فلسفه تحقیق درباره حقیقت است، اخلاق در جستجوی قوانینی جهانشمول برای رفتار نیک است و هنر آثاری میآفریند که از چهارچوب دولت – ملت فراتر میرود. همچنین ایمان دینی نیز فراملی است و معمولاً پیامش به همه انسانهاست. بنابراین «ایران» فراتر از هرچیز نیست. انسانی که همه چیزش را محدود به چهارچوب دولت – ملت کند، فردی است که بخش بزرگی از نفس انسانی خود را سرکوب کرده است. ما همزمان «فرد»، «شهروند» و «انسانیم» و تنها از آن رو که شهروند کشوری مشخص هستیم موجودی سیاسی هستیم، اما این تنها بُعدی از ابعاد انسان بودن ماست. درک زیباییشناسانه، تحقیق فلسفی یا علمی و ایمان دینی همه اینها از چهارچوب واحد سیاسی فراتر میرود. من چون ایرانی هستم، محکوم به موسیقی سنتی ایرانی نیستم، میتوانم به موسیقی اروپایی، هندی یا چینی هم علاقه داشته باشم. من چون ایرانی هستم محکوم به فیلسوفان ایرانی نیستم، میتوانم به فلان متفکر آلمانی یا هندی یا آرژانتینی هم علاقهمند باشم و از او الهام بگیرم. هنر، فلسفه و دین عرصههایی هستند فراملی.
با این همه نباید دچار این توهم شویم: سیاست نمیتواند فراملی باشد. من در مقام دانشجوی فلسفه «شهروند» نیستم ولی بلافاصله به عنوان موجودی سیاسی، دیگر نمیتوانم بگویم من شهروند جهانم، خیر، من تنها شهروند یک کشورم با منافع و سرنوشتی مشخص. سیاست متعین و محدود است، فلسفه، هنر و دین از تعینات سیاسی فراتر میرود. در سیاست نمیتوان فراملی بود، در سیاست لازم است ملی باشیم.
بابک مینا
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👎1
زندگی کردن به شیوه انسانی با وقار
فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| خردادماه ۱۴۰۵
آصف بیات، در کتاب «زندگی همچون سیاست» و «سیاستهای خیابانی» «زندگی کردن به شیوه انسانی باوقار» اشاره دارد.
زندگی باوقار به مثابه کنش جمعی خاموش:
از منظر آصف بیات، جامعهشناس برجستهٔ ایرانی، «زندگی کردن به شیوه انسانی باوقار» در جوامع خاورمیانه، بهویژه در شرایط سرکوب و اقتدارگرایی، صرفاً یک مفهوم انتزاعی اخلاقی نیست، بلکه به مثابهٔ یک کنش سیاسی ظریف و در عین حال عمیق معنا پیدا میکند. هستهٔ مرکزی اندیشهٔ او بر این باور استوار است که مردم عادی - فرودستان شهری، زنان، جوانان و دیگر تودههای بهحاشیهراندهشده - علیرغم سلطهٔ دولتهای خودکامه، اقتصادهای نئولیبرال و سیطرهٔ اخلاقیِ تنگنظرانه، صحنه را خالی نمیکنند. در عوض، با اتکا به آنچه او «هنر حضور» مینامد، تلاش میکنند فضاهای جدیدی برای ابراز وجود خلق کنند و زندگی خود را به شیوهای بهتر و با کرامتتر رقم بزنند.
بیات برای تبیین این شیوه از زیستن، مفهوم «پیشروی آرام مردم عادی» را مطرح میسازد. این پیشروی، نه از جنس انقلابهای ناگهانی یا جنبشهای اجتماعیِ ایدئولوژیمحور و پر سر و صدا، بلکه مجموعهای از کنشهای محتاطانه، خاموش و بلندمدت است که در متن زندگی روزمره جریان دارد. تهیدستان و فرودستان در این چارچوب، قربانیانی منفعل نیستند که سرنوشت محتوم خود را بپذیرند. آنها فعالانه و با استفاده از تاکتیکهای روزمره برای تأمین مسکن، معیشت، کار و حفظ کرامت انسانی خود میکوشند و بدین ترتیب، بدون آنکه لزوماً به دنبال تغییرات کلان سیاسی باشند، ساختارهای قدرت را در سطح خُرد به چالش میکشند.
ابزار اصلی این پیشروی آرام، چیزی نیست جز «ناجنبشهای اجتماعی»؛ مفهومی کلیدی در اندیشهٔ بیات. ناجنبشها به «کنشهای جمعیِ فعالانِ غیرجمعی» اشاره دارند. این بدان معناست که میلیونها انسانی که لزوماً با یکدیگر ارتباط سازمانیافته ندارند و رهبری واحد را دنبال نمیکنند، به دلیل شرایط مشترک، دست به رفتارهای مشابهی میزنند. برای مثال، زنانی که در فضای عمومی پوشش اجباری را رعایت نمیکنند، یا دستفروشانی که برای کسب درآمد در حاشیهٔ خیابانها میایستند، هر یک به تنهایی یک کنشگرِ فردی هستند. اما وقتی این رفتارها توسط «بیشماران» تکرار شود، به تدریج به امری عادی و مشروع تبدیل گشته و مرزهای «ممکن» را جابجا میکند.
نیروی محرکهٔ این همبستگی پنهان، در «شبکههای انفعالی» و «خیابان سیاسی» شکل میگیرد. شبکههای انفعالی، پیوندهایی هستند که نه بر اساس عضویت رسمی، بلکه بر پایهٔ مشاهدهٔ وضع مشترک در فضاهای عمومی (مثل اتوبوس، صف نانوایی یا پیادهرو) ایجاد میشود. مردم در این فضاها، با دیدن دیگریِ همسرنوشت خود، هویت مشترک را درونی میکنند و احساسات جمعی را بازتولید مینمایند. از سوی دیگر، «خیابان» برای کسانی که از قدرت نهادینه (مانند اعتصاب یا رأی) محروماند، تنها عرصهٔ باقیمانده برای مبارزه و ابراز وجود است. خیابان صرفاً یک فضای فیزیکی نیست، بلکه به «خیابان سیاسی» بدل میشود؛ جایی که شهروندان نارضایتی خود را بر زبان میآورند، هویت میسازند و با غریبهها، بر اساس منافع و عواطف مشترک، ارتباط بالقوه برقرار میکنند.
بنابراین، از نگاه آصف بیات، «زندگی کردن به شیوه انسانی باوقار» در شرایط سرکوب، یعنی به کارگیری «هنر حضور در زمانهٔ عسرت». یعنی با وجود فشار ساختاریِ ناشی از لغو یکجانبهٔ قرارداد اجتماعی از سوی حاکمیت، مردم از عرصهٔ اجتماعی و سیاسی خارج نمیشوند. آنها با کنشهای روزمره خود -از نحوهٔ پوشش و حضور در فضاهای عمومی گرفته تا تلاش برای امرار معاش شرافتمندانه- نه فقط برای بقا، که برای بازپسگیری هستی ساده و باکرامت خود مبارزه میکنند. این مبارزه، اگرچه آرام و تدریجی است، اما توانایی آن را دارد که زمینههای ذهنی و عینی تغییرات بزرگتر را در آینده فراهم آورد.
https://www.instagram.com/women.studies/
#فرهیختگان راهی به رهایی
فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| خردادماه ۱۴۰۵
آصف بیات، در کتاب «زندگی همچون سیاست» و «سیاستهای خیابانی» «زندگی کردن به شیوه انسانی باوقار» اشاره دارد.
زندگی باوقار به مثابه کنش جمعی خاموش:
از منظر آصف بیات، جامعهشناس برجستهٔ ایرانی، «زندگی کردن به شیوه انسانی باوقار» در جوامع خاورمیانه، بهویژه در شرایط سرکوب و اقتدارگرایی، صرفاً یک مفهوم انتزاعی اخلاقی نیست، بلکه به مثابهٔ یک کنش سیاسی ظریف و در عین حال عمیق معنا پیدا میکند. هستهٔ مرکزی اندیشهٔ او بر این باور استوار است که مردم عادی - فرودستان شهری، زنان، جوانان و دیگر تودههای بهحاشیهراندهشده - علیرغم سلطهٔ دولتهای خودکامه، اقتصادهای نئولیبرال و سیطرهٔ اخلاقیِ تنگنظرانه، صحنه را خالی نمیکنند. در عوض، با اتکا به آنچه او «هنر حضور» مینامد، تلاش میکنند فضاهای جدیدی برای ابراز وجود خلق کنند و زندگی خود را به شیوهای بهتر و با کرامتتر رقم بزنند.
بیات برای تبیین این شیوه از زیستن، مفهوم «پیشروی آرام مردم عادی» را مطرح میسازد. این پیشروی، نه از جنس انقلابهای ناگهانی یا جنبشهای اجتماعیِ ایدئولوژیمحور و پر سر و صدا، بلکه مجموعهای از کنشهای محتاطانه، خاموش و بلندمدت است که در متن زندگی روزمره جریان دارد. تهیدستان و فرودستان در این چارچوب، قربانیانی منفعل نیستند که سرنوشت محتوم خود را بپذیرند. آنها فعالانه و با استفاده از تاکتیکهای روزمره برای تأمین مسکن، معیشت، کار و حفظ کرامت انسانی خود میکوشند و بدین ترتیب، بدون آنکه لزوماً به دنبال تغییرات کلان سیاسی باشند، ساختارهای قدرت را در سطح خُرد به چالش میکشند.
ابزار اصلی این پیشروی آرام، چیزی نیست جز «ناجنبشهای اجتماعی»؛ مفهومی کلیدی در اندیشهٔ بیات. ناجنبشها به «کنشهای جمعیِ فعالانِ غیرجمعی» اشاره دارند. این بدان معناست که میلیونها انسانی که لزوماً با یکدیگر ارتباط سازمانیافته ندارند و رهبری واحد را دنبال نمیکنند، به دلیل شرایط مشترک، دست به رفتارهای مشابهی میزنند. برای مثال، زنانی که در فضای عمومی پوشش اجباری را رعایت نمیکنند، یا دستفروشانی که برای کسب درآمد در حاشیهٔ خیابانها میایستند، هر یک به تنهایی یک کنشگرِ فردی هستند. اما وقتی این رفتارها توسط «بیشماران» تکرار شود، به تدریج به امری عادی و مشروع تبدیل گشته و مرزهای «ممکن» را جابجا میکند.
نیروی محرکهٔ این همبستگی پنهان، در «شبکههای انفعالی» و «خیابان سیاسی» شکل میگیرد. شبکههای انفعالی، پیوندهایی هستند که نه بر اساس عضویت رسمی، بلکه بر پایهٔ مشاهدهٔ وضع مشترک در فضاهای عمومی (مثل اتوبوس، صف نانوایی یا پیادهرو) ایجاد میشود. مردم در این فضاها، با دیدن دیگریِ همسرنوشت خود، هویت مشترک را درونی میکنند و احساسات جمعی را بازتولید مینمایند. از سوی دیگر، «خیابان» برای کسانی که از قدرت نهادینه (مانند اعتصاب یا رأی) محروماند، تنها عرصهٔ باقیمانده برای مبارزه و ابراز وجود است. خیابان صرفاً یک فضای فیزیکی نیست، بلکه به «خیابان سیاسی» بدل میشود؛ جایی که شهروندان نارضایتی خود را بر زبان میآورند، هویت میسازند و با غریبهها، بر اساس منافع و عواطف مشترک، ارتباط بالقوه برقرار میکنند.
بنابراین، از نگاه آصف بیات، «زندگی کردن به شیوه انسانی باوقار» در شرایط سرکوب، یعنی به کارگیری «هنر حضور در زمانهٔ عسرت». یعنی با وجود فشار ساختاریِ ناشی از لغو یکجانبهٔ قرارداد اجتماعی از سوی حاکمیت، مردم از عرصهٔ اجتماعی و سیاسی خارج نمیشوند. آنها با کنشهای روزمره خود -از نحوهٔ پوشش و حضور در فضاهای عمومی گرفته تا تلاش برای امرار معاش شرافتمندانه- نه فقط برای بقا، که برای بازپسگیری هستی ساده و باکرامت خود مبارزه میکنند. این مبارزه، اگرچه آرام و تدریجی است، اما توانایی آن را دارد که زمینههای ذهنی و عینی تغییرات بزرگتر را در آینده فراهم آورد.
https://www.instagram.com/women.studies/
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍3
بازداشت بخاطر یک سبقت...!
علی مرادی مراغه ای
کتاب منوچهر فرمانفرمائیان پسر فرمانفرما را می خواندم به خاطره عجیبی از او برخوردم که در اواخر حکومت رضاشاه رخ داده است.
منوچهر فرمانفرمائیان در خاطراتش می نویسد به اتفاق مادر و خواهرانم در تابستان ۱۳۱۸ش به رضوانیه می رفتیم در هنگام غروب در وقت بازگشت یک مرتبه یک موتور سیکلت پلیس که دو تا پاسبان سوارش بودند ناگهان جلو اتومبیل ما پیچید و با صدای خشن و نامطبوعی توقف کرد! یک پاسبان پرید و کنار من نشست و دستور داد به اداره مرکزی پلیس برویم.
وقتی رسیدیم، با لحن خشن و بی ادبانه ای به مادر و خواهرانم گفتند آنجا را ترک کنند و مرا نگهداشتند، در محاصره پاسبانها ایستاده بودم. مرا داخل اتاق بردند که یک ستوان پشت میزی نشسته بود، نام و نشانی ام را پرسید و اینکه وسط روز کجا بوده ام...
مرا توی راهرو نگهداشته بودند، گرسنه و نگران و سرگردان نشسته بودم و در ذهن ام مرور می کردم که چه کار ممکن است از من سر زده باشد که به این وضع گرفتار شده ام؟!
سرانجام، مرا همراه دو پاسبان و یک افسر به زندان مرکزی بردند...کف سلولی که ظاهر مال من بود، مردی خوابیده بود. یکی از نگهبانان با قنداق تفنگ، وحشیانه او را بیدار کرد و توی سلول مجاور پرت کرد و در حالیکه که کلید را توی قفل می چرخاند با صدای گوشخراشی به تمسخر به من گفت:
«شما باید تنها باشید، مورد شما خیلی مهم است، برادر شما شاهزاده فیروز نصرت الدوله و دیگران نیز توی همین سلول بودند»!
پس از رفتنِ نگهبان، هر پیشامدی را در آن روز در ذهنم مرور و سعی می کردم هر چیز کوچکی را که ممکن بود باعث این وضع ناگوار برایم شده باشد، در نظر آورم، تمام جاهایی که رفته بودم به یاد می آوردم یا تمام کسانی را که با آنها گفتگو کرده بودم...
صبح روز بعد، نگهبان آمد، از او پرسیدم چرا مرا بازداشت کردهاند؟
گفت:
«شما جرم سنگینی مرتکب شدهاید و مجازات خواهید شد. وسط روز اتومبیل شما از اتومبیل ولیعهد سبقت گرفته است، شماره اتومبیلتان را برداشتهاند...
مات و مبهوت به او نگاه کردم...ناگهان خندهام گرفت...»
(کتاب: خون و نفت...نوشته منوچهر فرمانفرمائیان...ص۱۵۴)
روزگار سرشار از عبرت است!
زمانی قبل از این، همین رضاشاه، نگهبان خانه فرمانفرما بود و فرمانفرما، بخاطر هیکل تنومند و قد ۱۹۰سانتیمتری رضاخان، مسلسل ماکسیم را که به تازگی وارد ایران شده بوده برای حملش، به رضاخان سپرده بود در جنگ با ترکهای عثمانی در ۱۲۸۵ش و نگهبانی درب خانهاش...
و بخاطر همین، در آن سالها، رضاشاه معروف شده بود به رضا ماکسیم!
اما اکنون روزگار چنین شده بود که همین رضا ماکسیمِ نگهبانِ درِ خانه اش، ابتدا تمام املاکش را غصب کرده بود و سپس، بزرگترین پسرش یعنی نصرتالدوله را کشته بود و اکنون نیز، پسر دیگرش را با خشونت بازداشت و زندانی کرده بود بخاطر سبقت ماشیناش از ماشینِ پسرِ همان نگهبانِ سابقِ درِ خانهاش...!
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی مرادی مراغه ای
کتاب منوچهر فرمانفرمائیان پسر فرمانفرما را می خواندم به خاطره عجیبی از او برخوردم که در اواخر حکومت رضاشاه رخ داده است.
منوچهر فرمانفرمائیان در خاطراتش می نویسد به اتفاق مادر و خواهرانم در تابستان ۱۳۱۸ش به رضوانیه می رفتیم در هنگام غروب در وقت بازگشت یک مرتبه یک موتور سیکلت پلیس که دو تا پاسبان سوارش بودند ناگهان جلو اتومبیل ما پیچید و با صدای خشن و نامطبوعی توقف کرد! یک پاسبان پرید و کنار من نشست و دستور داد به اداره مرکزی پلیس برویم.
وقتی رسیدیم، با لحن خشن و بی ادبانه ای به مادر و خواهرانم گفتند آنجا را ترک کنند و مرا نگهداشتند، در محاصره پاسبانها ایستاده بودم. مرا داخل اتاق بردند که یک ستوان پشت میزی نشسته بود، نام و نشانی ام را پرسید و اینکه وسط روز کجا بوده ام...
مرا توی راهرو نگهداشته بودند، گرسنه و نگران و سرگردان نشسته بودم و در ذهن ام مرور می کردم که چه کار ممکن است از من سر زده باشد که به این وضع گرفتار شده ام؟!
سرانجام، مرا همراه دو پاسبان و یک افسر به زندان مرکزی بردند...کف سلولی که ظاهر مال من بود، مردی خوابیده بود. یکی از نگهبانان با قنداق تفنگ، وحشیانه او را بیدار کرد و توی سلول مجاور پرت کرد و در حالیکه که کلید را توی قفل می چرخاند با صدای گوشخراشی به تمسخر به من گفت:
«شما باید تنها باشید، مورد شما خیلی مهم است، برادر شما شاهزاده فیروز نصرت الدوله و دیگران نیز توی همین سلول بودند»!
پس از رفتنِ نگهبان، هر پیشامدی را در آن روز در ذهنم مرور و سعی می کردم هر چیز کوچکی را که ممکن بود باعث این وضع ناگوار برایم شده باشد، در نظر آورم، تمام جاهایی که رفته بودم به یاد می آوردم یا تمام کسانی را که با آنها گفتگو کرده بودم...
صبح روز بعد، نگهبان آمد، از او پرسیدم چرا مرا بازداشت کردهاند؟
گفت:
«شما جرم سنگینی مرتکب شدهاید و مجازات خواهید شد. وسط روز اتومبیل شما از اتومبیل ولیعهد سبقت گرفته است، شماره اتومبیلتان را برداشتهاند...
مات و مبهوت به او نگاه کردم...ناگهان خندهام گرفت...»
(کتاب: خون و نفت...نوشته منوچهر فرمانفرمائیان...ص۱۵۴)
روزگار سرشار از عبرت است!
زمانی قبل از این، همین رضاشاه، نگهبان خانه فرمانفرما بود و فرمانفرما، بخاطر هیکل تنومند و قد ۱۹۰سانتیمتری رضاخان، مسلسل ماکسیم را که به تازگی وارد ایران شده بوده برای حملش، به رضاخان سپرده بود در جنگ با ترکهای عثمانی در ۱۲۸۵ش و نگهبانی درب خانهاش...
و بخاطر همین، در آن سالها، رضاشاه معروف شده بود به رضا ماکسیم!
اما اکنون روزگار چنین شده بود که همین رضا ماکسیمِ نگهبانِ درِ خانه اش، ابتدا تمام املاکش را غصب کرده بود و سپس، بزرگترین پسرش یعنی نصرتالدوله را کشته بود و اکنون نیز، پسر دیگرش را با خشونت بازداشت و زندانی کرده بود بخاطر سبقت ماشیناش از ماشینِ پسرِ همان نگهبانِ سابقِ درِ خانهاش...!
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍10👎4❤2🔥1
Telegram
آرشیو
اتحادیه رسانههای صوت و تصویر فراگیر خواستار بازنگری در نحوه پخش جام جهانی شد
دبیر اتحادیه رسانههای صوت و تصویر فراگیر ایران در نامهای خطاب به رئیسجمهور و جمعی از مسئولان ارشد کشور، نسبت به محدودیتهای اعلامشده برای پخش مسابقات جام جهانی توسط رسانههای دارای مجوز انتقاد کرد و خواستار شفافسازی مبانی حقوقی و تنظیمگری این تصمیم شد.
در این نامه تأکید شده است که رسانههای دارای مجوز طی سالهای گذشته با سرمایهگذاری بخش خصوصی، توسعه زیرساخت، جذب مخاطب و رعایت الزامات قانونی در مسیر تقویت اکوسیستم رسانهای کشور حرکت کردهاند و انتظار میرود سیاستهای تنظیمگری نیز در جهت توانمندسازی این رسانهها باشد.
اتحادیه رسانههای صوت و تصویر فراگیر همچنین این پرسش را مطرح کرده است که در صورت برخورداری رسانههای دارای مجوز از صلاحیت حرفهای و مسئولیتهای قانونی، چرا امکان دریافت سیگنال رسمی و پخش مسابقات در بستر مستقل خود برای آنان فراهم نمیشود.
نکته محوری نامه: اجبار به استفاده از زیرساخت رقیب
در بخش دیگری از نامه آرش دارابیان آمده است که تلوبیون، سپهر و سایر پلتفرمهای وابسته به سازمان صدا و سیما صرفاً زیرساخت فنی نیستند، بلکه بازیگران فعال بازار رسانهاند و در جذب مخاطب، تبلیغات، دادههای کاربری و سهم بازار با رسانههای دارای مجوز رقابت میکنند. از همین رو، اجبار رسانهها به استفاده از آیفریم این بسترها عملاً به انتقال مخاطب، داده، ترافیک و بخشی از ارزش اقتصادی رسانهها به سمت مجموعهای میانجامد که خود در بازار حضور رقابتی دارد.
در ادامه نامه هشدار داده شده است که محدود کردن رسانههای دارای مجوز در پوشش یکی از مهمترین رویدادهای ورزشی جهان، در شرایط رقابت با شبکههای خارجی و ماهوارهای، میتواند به تضعیف رسانههای داخلی و تقویت رقبای بیرونی منجر شود.
دبیر اتحادیه در پایان از مسئولان کشور خواسته است با بررسی ابعاد حقوقی، فنی و رقابتی موضوع، شرایطی را فراهم کنند تا رسانههای دارای مجوز بتوانند با دسترسی عادلانه به سیگنال رسمی و در چارچوب قوانین کشور، نقش خود را در پوشش جام جهانی ایفا کنند.
نکات برجسته
◀️درخواست بازنگری در محدودیت پخش جام جهانی برای رسانههای دارای مجوز
◀️تأکید بر لزوم شفافسازی مبانی حقوقی تصمیمات اخیر
◀️اعتراض به اجبار رسانهها به استفاده از آیفریم و زیرساخت پلتفرمهای وابسته به صدا و سیما
◀️مطالبه دسترسی عادلانه رسانهها به سیگنال رسمی مسابقات
◀️هشدار نسبت به انتقال مخاطب، داده و ارزش اقتصادی رسانهها به سمت مجموعههای رقیب
◀️تأکید بر تقویت رسانههای داخلی و بخش خصوصی در رقابت با رسانههای خارجی
منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
دبیر اتحادیه رسانههای صوت و تصویر فراگیر ایران در نامهای خطاب به رئیسجمهور و جمعی از مسئولان ارشد کشور، نسبت به محدودیتهای اعلامشده برای پخش مسابقات جام جهانی توسط رسانههای دارای مجوز انتقاد کرد و خواستار شفافسازی مبانی حقوقی و تنظیمگری این تصمیم شد.
در این نامه تأکید شده است که رسانههای دارای مجوز طی سالهای گذشته با سرمایهگذاری بخش خصوصی، توسعه زیرساخت، جذب مخاطب و رعایت الزامات قانونی در مسیر تقویت اکوسیستم رسانهای کشور حرکت کردهاند و انتظار میرود سیاستهای تنظیمگری نیز در جهت توانمندسازی این رسانهها باشد.
اتحادیه رسانههای صوت و تصویر فراگیر همچنین این پرسش را مطرح کرده است که در صورت برخورداری رسانههای دارای مجوز از صلاحیت حرفهای و مسئولیتهای قانونی، چرا امکان دریافت سیگنال رسمی و پخش مسابقات در بستر مستقل خود برای آنان فراهم نمیشود.
نکته محوری نامه: اجبار به استفاده از زیرساخت رقیب
در بخش دیگری از نامه آرش دارابیان آمده است که تلوبیون، سپهر و سایر پلتفرمهای وابسته به سازمان صدا و سیما صرفاً زیرساخت فنی نیستند، بلکه بازیگران فعال بازار رسانهاند و در جذب مخاطب، تبلیغات، دادههای کاربری و سهم بازار با رسانههای دارای مجوز رقابت میکنند. از همین رو، اجبار رسانهها به استفاده از آیفریم این بسترها عملاً به انتقال مخاطب، داده، ترافیک و بخشی از ارزش اقتصادی رسانهها به سمت مجموعهای میانجامد که خود در بازار حضور رقابتی دارد.
در ادامه نامه هشدار داده شده است که محدود کردن رسانههای دارای مجوز در پوشش یکی از مهمترین رویدادهای ورزشی جهان، در شرایط رقابت با شبکههای خارجی و ماهوارهای، میتواند به تضعیف رسانههای داخلی و تقویت رقبای بیرونی منجر شود.
دبیر اتحادیه در پایان از مسئولان کشور خواسته است با بررسی ابعاد حقوقی، فنی و رقابتی موضوع، شرایطی را فراهم کنند تا رسانههای دارای مجوز بتوانند با دسترسی عادلانه به سیگنال رسمی و در چارچوب قوانین کشور، نقش خود را در پوشش جام جهانی ایفا کنند.
نکات برجسته
◀️درخواست بازنگری در محدودیت پخش جام جهانی برای رسانههای دارای مجوز
◀️تأکید بر لزوم شفافسازی مبانی حقوقی تصمیمات اخیر
◀️اعتراض به اجبار رسانهها به استفاده از آیفریم و زیرساخت پلتفرمهای وابسته به صدا و سیما
◀️مطالبه دسترسی عادلانه رسانهها به سیگنال رسمی مسابقات
◀️هشدار نسبت به انتقال مخاطب، داده و ارزش اقتصادی رسانهها به سمت مجموعههای رقیب
◀️تأکید بر تقویت رسانههای داخلی و بخش خصوصی در رقابت با رسانههای خارجی
منبع
#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥4
یک جای کار میلنگد !
جعفر بخشی بی نیاز
در روزهایی که انتظار میرفت آتش درگیریها در منطقه رو به خاموشی بگذارد ؛ ناگهان رخدادی غیر منتظره معادلات را به هم زد. آتش بسی که نقض شد و بهانه آن اقدام ایران بود که به بهانه تلافی حملات اسرائیل به لبنان صورت گرفت. تعادل شکنندهای که با زحمت ایجاد شده بود با این حملات بر هم خورد. اسرائیل با ادعای رهگیری و انهدام تمامی موشکهای شلیک شده به زعم خود پاسخی قاطع به این اقدام داده. البته هنوز کامل مشخص نیست که چه اهدافی را زده و میزان خسارت ها چقدر بوده. اما این پایان ماجرا نبوده. ساعاتی بعد از این اقدام اسرائیل مناطقی حساس و حیاتی در خاک ایران را هدف موشک باران قرار داد. این حمله ابعاد جدیدی به تنشها بخشید و سوالات بسیاری را در ذهن ها برانگیخت. در این میان ایالات متحده آمریکا که خود را در بطن این منازعات دیده ؛ طرفین را به خویشتن داری دعوت کرده و خواستار توقف حملات موشکی شده. این رویکرد با توجه به پیچیدگی و حساسیت اوضاع بسیار عجیب و در خور تامل است. وقوع این رخدادها به گونهای ست که در هیچ چار چوب تحلیلی متعارفی نمیگنجد.
به نظر میرسد تمامیت ارضی ایران ؛ امنیت مردم و رفاه و زندگی شهروندان فعلا فدای منافعی شده که در بطن آن سرنوشت مردم لبنان گره خورده است. این چرخه معیوب پرسش هایی بنیادین را در مورد اولویتها و مسیر پیش رو مطرح میکند. وقتی پای جنگ و آتشافروزی به میان میآید، نخستین و مهم ترین پرسش این است که مردم خودمان کجای این معادلهاند؟ هیچ ملتی نباید منافع ؛ امنیت ؛ آرامش و آیندهی خود را فدای بحرانهایی کند که بیرون از مرزهایش شکل گرفتهاند. همدلی با مردم مظلوم منطقه یک چیز است و قربانی کردن منافع ملی ؛ امنیت سرزمینی و رفاه شهروندان ایران چیز دیگر. اینکه همیشه از مردم انتظار میرود هزینهی تصمیمهایی را بدهند که در شکل گیریشان نقشی نداشتهاند مطلقا پذیرفتنی نیست. لبنان ؛ فلسطین ؛ سوریه یا هر نقطهی دیگر جهان هر قدر هم در رنج باشند نباید بهانهای شود برای نادیده گرفتن اولویتهای ملت ایران. اولویت نخست هر حکومت و هر تصمیم سیاسی باید حفظ جان ؛ معیشت ؛ آینده و کرامت مردمی باشد که در همین خاک زندگی میکنند. امروز دیگر وقت آن رسیده که با صدای بلند بگوییم آقایان مردم ایران در اولویتاند. امنیت ایران ؛ رفاه ایرانیان و تمامیت ارضی این کشور نباید قربانی هیچ بازی منطقهای شود. مردم ما پیش از هر چیز حق دارند در آرامش ؛ امنیت و رفاه زندگی کنند و هیچ سیاستی نباید این حق بدیهی را از آنان بگیرد. درست یا غلط چراغی که به خانه رواست حتما که به مسجد حرام است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بی نیاز
در روزهایی که انتظار میرفت آتش درگیریها در منطقه رو به خاموشی بگذارد ؛ ناگهان رخدادی غیر منتظره معادلات را به هم زد. آتش بسی که نقض شد و بهانه آن اقدام ایران بود که به بهانه تلافی حملات اسرائیل به لبنان صورت گرفت. تعادل شکنندهای که با زحمت ایجاد شده بود با این حملات بر هم خورد. اسرائیل با ادعای رهگیری و انهدام تمامی موشکهای شلیک شده به زعم خود پاسخی قاطع به این اقدام داده. البته هنوز کامل مشخص نیست که چه اهدافی را زده و میزان خسارت ها چقدر بوده. اما این پایان ماجرا نبوده. ساعاتی بعد از این اقدام اسرائیل مناطقی حساس و حیاتی در خاک ایران را هدف موشک باران قرار داد. این حمله ابعاد جدیدی به تنشها بخشید و سوالات بسیاری را در ذهن ها برانگیخت. در این میان ایالات متحده آمریکا که خود را در بطن این منازعات دیده ؛ طرفین را به خویشتن داری دعوت کرده و خواستار توقف حملات موشکی شده. این رویکرد با توجه به پیچیدگی و حساسیت اوضاع بسیار عجیب و در خور تامل است. وقوع این رخدادها به گونهای ست که در هیچ چار چوب تحلیلی متعارفی نمیگنجد.
به نظر میرسد تمامیت ارضی ایران ؛ امنیت مردم و رفاه و زندگی شهروندان فعلا فدای منافعی شده که در بطن آن سرنوشت مردم لبنان گره خورده است. این چرخه معیوب پرسش هایی بنیادین را در مورد اولویتها و مسیر پیش رو مطرح میکند. وقتی پای جنگ و آتشافروزی به میان میآید، نخستین و مهم ترین پرسش این است که مردم خودمان کجای این معادلهاند؟ هیچ ملتی نباید منافع ؛ امنیت ؛ آرامش و آیندهی خود را فدای بحرانهایی کند که بیرون از مرزهایش شکل گرفتهاند. همدلی با مردم مظلوم منطقه یک چیز است و قربانی کردن منافع ملی ؛ امنیت سرزمینی و رفاه شهروندان ایران چیز دیگر. اینکه همیشه از مردم انتظار میرود هزینهی تصمیمهایی را بدهند که در شکل گیریشان نقشی نداشتهاند مطلقا پذیرفتنی نیست. لبنان ؛ فلسطین ؛ سوریه یا هر نقطهی دیگر جهان هر قدر هم در رنج باشند نباید بهانهای شود برای نادیده گرفتن اولویتهای ملت ایران. اولویت نخست هر حکومت و هر تصمیم سیاسی باید حفظ جان ؛ معیشت ؛ آینده و کرامت مردمی باشد که در همین خاک زندگی میکنند. امروز دیگر وقت آن رسیده که با صدای بلند بگوییم آقایان مردم ایران در اولویتاند. امنیت ایران ؛ رفاه ایرانیان و تمامیت ارضی این کشور نباید قربانی هیچ بازی منطقهای شود. مردم ما پیش از هر چیز حق دارند در آرامش ؛ امنیت و رفاه زندگی کنند و هیچ سیاستی نباید این حق بدیهی را از آنان بگیرد. درست یا غلط چراغی که به خانه رواست حتما که به مسجد حرام است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍9👎1🔥1
محمدجواد غلامرضا کاشی در این کتاب استدلال میکند که بخش بزرگی از سیاست معاصر ایران بر نوستالژی بازگشت به گذشته بنا شده، در حالی که آینده تنها از مسیر ساختن خانهای تازه و مشترک برای همه ساکنان این سرزمین ...
#فرهیختگان راهی به رهایی
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایبنا
خانهای نو برای همه ایرانیان
محمدجواد غلامرضا کاشی در این کتاب استدلال میکند که بخش بزرگی از سیاست معاصر ایران بر نوستالژی بازگشت به گذشته بنا شده، در حالی که آینده تنها از مسیر ساختن خانهای تازه و مشترک برای همه ساکنان این سرزمین ممکن خواهد شد.
👍9❤2
افقِ مسدود: بحران بازتولید راهبردی در ایران
محمد مالجو
حرف برسرِ نهفقط وضعیت اقتصادی یاسیاسی کنونی ایران بلکه افقِ امکانِ آینده در این جامعه نیز هست. اگر بخواهیم از سطحی عمیقتر به وضعیت کنونی بنگریم، باید بپرسیم آیا ایران هنوز قادر است خود را در قالب یک مسیرِ انباشت و بهبود بازتولید کند یا نه. پاسخِ کوتاه نگرانکننده است: بازتولید راهبردی، یعنی توان تصور و ساختن آیندهای بهتر، بهشدت تضعیف شده است. میکوشم نشان دهم این افول با چه نشانگانی در سطوح کلان و خُرد همراه است و چرا این بحران نه یک اختلال موقتی بلکه نشانهای از انسداد افق است.
برای درک این وضعیت میتوان به تحول افقهای رسمی در سه دهۀ اخیر نگریست. دولتها دردهۀ هفتاد خورشیدی در چارچوب برنامههای توسعۀ پنجساله میاندیشیدند. افق، هرچند محدود، اما معطوف به رشد اقتصادی و بازسازی بود. این افق در دهۀ هشتاد به سطحی درازمدتتر ارتقا یافت: سند چشمانداز بیستساله طراحی شد تا ایران در سال ۱۴۰۴ به موقعیتی برتر در منطقه دست یابد. اما این افق از دهۀ نود به شکلی معنادار منقبض شد. مسئلۀ اصلی طی دهۀ نود نه توسعه بلکه رفع تحریمها بود، گویی کل آیندۀ جامعه به یک گرهِ ژئوپولیتیک تقلیل یافته بود. اکنون، در نیمۀ دهۀ ۱۴۰۰، حتی همین افق حداقلی نیز جای خود را به وضعیتی داده که آیندۀ نزدیک را عمدتاً در قالب یک پرسش سلبی صورتبندی میکند: وقوع یا عدم وقوع جنگ بعدی. این جابهجایی از رشد و توسعه به تحریم و از تحریم به جنگ بهوضوح نشانۀ روشنِ فروبستگی بازتولید راهبردی است.
اما این انسداد را در زندگی روزمره نیز میتوان دید، در جاهایی که کمتر به چشمِ «شاخص» دیده میشوند. در بازار مسکن، الگوی پیشفروش واحدهای نوساز که زمانی نشانهای از اعتماد به آینده بود بهشدت تضعیف شده است. خریداران در قیاس با گذشته کمتر حاضرند برای چند سال بعد تعهد بدهند. در میان بسیارانی از دانشجویان، انتخاب رشته به طور فزایندهای نه بر اساس علاقه یا افق شغلی بلکه بر مبنای «امکان خروج» تنظیم میشود. رشتۀ تحصیلی نه همچون مسیر زندگی بلکه در حکمِ پل مهاجرت انتخاب میشود. در کسبوکارهای خُرد، افق تصمیمگیریها به شکل محسوسی کوتاه شده است. واردکنندههای بیشتریاند که پیشتر برای شش ماهِ آینده برنامهریزی میکردند اما اکنون خریدهای خود را هفتگی تنظیم میکنند تا از ریسک نوسانات بگریزند. رشد بازار داراییهای «نقدشونده و قابلحمل» مثل طلا و ارز نه فقط از سر سودجویی بلکه همچون استراتژی حفظ داشتهها بیش از گذشتهها شدت گرفته است. اینها جملگی نشانههای جامعهایاند که آینده را نه افق امکان بلکه مخزن خطر میداند.
این بنبست فقط در سطح گفتمانی یا رفتاری باقی نمیماند بلکه به قلب فرآیند انباشت ضربه میزند. کاهش مداوم سرمایهگذاری درازمدت و فرار سرمایۀ انسانی از بخشهای مولد و تبدیل پسانداز به داراییهای نامولد، جملگی، بیانگر فرسایش توان بازتولید راهبردیاند. در چنین شرایطی، حتی کنشگران اقتصادی نیز دیگر در افق توسعه نمیاندیشند بلکه در افق بقا عمل میکنند. این یعنی تغییر کیفی در منطق کنش: از انباشت به تدبیر اضطراری.
در این میان، روایتی که بر «مقاومت» همچون محور اصلی سیاست تأکید دارد عملاً این انسداد را تثبیت میکند، حتی اگر ظاهراً داعیۀ عبور از بنبست را داشته باشد. این روایت با مطلقکردن بقا پیوندش با افق را نادیده میگیرد و چنین وانمود میکند که میتوان آینده را به تعویق انداخت بیآنکه هزینههای این تعویق به آستانهای تحملناپذیر برسد. ما اما با واقعیتی معکوس مواجهایم: در غیاب افق، زمان به زیان جامعه عمل میکند. هر روزی که میگذرد، تصمیمها کوتاهمدتتر و ریسکگریزیها بیشتر و امکانهای توسعه نیز محدودتر میشوند. به این معنا، مقاومت در این صورتبندی نه پلی به آینده بلکه نوعی مدیریت فرسایش است.
بحران بازتولید راهبردی را باید از همین منظر فهمید: ناتوانی در صورتبندی یک افق معتبر. جامعهای که آیندۀ خود را در قالب «رفع تحریم» یا «پرهیز از جنگ» تعریف میکند در واقع از تعریف ایجابی آینده عاجز شده است. این عجز تدریجاً به سایر سطوح نیز سرایت میکند زیرا، در غیاب افق، نه دلیلی برای مشارکت باقی میماند و نه توانی برای پذیرش هزینههای مشارکت.
ازاینرو مسئلۀ اصلی صرفاً بازگشت به رشد یا کاهش تنش نیست بلکه بازگشودن افق در حکم شرط امکان هر نوع بازسازی است. تا زمانی که افق ما مسدود باشد، هر شکل از بقای ما ناپایدار خواهد بود و هر شکل از دواممان نیز بالنسبه تحملناپذیر. در چنین وضعی، در بهترین حالت با نه فروپاشی ناگهانی که فرسایش تدریجی در سطح بازتولید سیاسی مواجه خواهیم شد: جایی که جامعه دیگر نه به آینده باور دارد و نه به سازوکارهای موجود برای رسیدن به آینده. همینجا نقطۀ ورود به مسئلۀ دوام است: بحران بازتولید سیاسی.
#فرهیختگان
محمد مالجو
حرف برسرِ نهفقط وضعیت اقتصادی یاسیاسی کنونی ایران بلکه افقِ امکانِ آینده در این جامعه نیز هست. اگر بخواهیم از سطحی عمیقتر به وضعیت کنونی بنگریم، باید بپرسیم آیا ایران هنوز قادر است خود را در قالب یک مسیرِ انباشت و بهبود بازتولید کند یا نه. پاسخِ کوتاه نگرانکننده است: بازتولید راهبردی، یعنی توان تصور و ساختن آیندهای بهتر، بهشدت تضعیف شده است. میکوشم نشان دهم این افول با چه نشانگانی در سطوح کلان و خُرد همراه است و چرا این بحران نه یک اختلال موقتی بلکه نشانهای از انسداد افق است.
برای درک این وضعیت میتوان به تحول افقهای رسمی در سه دهۀ اخیر نگریست. دولتها دردهۀ هفتاد خورشیدی در چارچوب برنامههای توسعۀ پنجساله میاندیشیدند. افق، هرچند محدود، اما معطوف به رشد اقتصادی و بازسازی بود. این افق در دهۀ هشتاد به سطحی درازمدتتر ارتقا یافت: سند چشمانداز بیستساله طراحی شد تا ایران در سال ۱۴۰۴ به موقعیتی برتر در منطقه دست یابد. اما این افق از دهۀ نود به شکلی معنادار منقبض شد. مسئلۀ اصلی طی دهۀ نود نه توسعه بلکه رفع تحریمها بود، گویی کل آیندۀ جامعه به یک گرهِ ژئوپولیتیک تقلیل یافته بود. اکنون، در نیمۀ دهۀ ۱۴۰۰، حتی همین افق حداقلی نیز جای خود را به وضعیتی داده که آیندۀ نزدیک را عمدتاً در قالب یک پرسش سلبی صورتبندی میکند: وقوع یا عدم وقوع جنگ بعدی. این جابهجایی از رشد و توسعه به تحریم و از تحریم به جنگ بهوضوح نشانۀ روشنِ فروبستگی بازتولید راهبردی است.
اما این انسداد را در زندگی روزمره نیز میتوان دید، در جاهایی که کمتر به چشمِ «شاخص» دیده میشوند. در بازار مسکن، الگوی پیشفروش واحدهای نوساز که زمانی نشانهای از اعتماد به آینده بود بهشدت تضعیف شده است. خریداران در قیاس با گذشته کمتر حاضرند برای چند سال بعد تعهد بدهند. در میان بسیارانی از دانشجویان، انتخاب رشته به طور فزایندهای نه بر اساس علاقه یا افق شغلی بلکه بر مبنای «امکان خروج» تنظیم میشود. رشتۀ تحصیلی نه همچون مسیر زندگی بلکه در حکمِ پل مهاجرت انتخاب میشود. در کسبوکارهای خُرد، افق تصمیمگیریها به شکل محسوسی کوتاه شده است. واردکنندههای بیشتریاند که پیشتر برای شش ماهِ آینده برنامهریزی میکردند اما اکنون خریدهای خود را هفتگی تنظیم میکنند تا از ریسک نوسانات بگریزند. رشد بازار داراییهای «نقدشونده و قابلحمل» مثل طلا و ارز نه فقط از سر سودجویی بلکه همچون استراتژی حفظ داشتهها بیش از گذشتهها شدت گرفته است. اینها جملگی نشانههای جامعهایاند که آینده را نه افق امکان بلکه مخزن خطر میداند.
این بنبست فقط در سطح گفتمانی یا رفتاری باقی نمیماند بلکه به قلب فرآیند انباشت ضربه میزند. کاهش مداوم سرمایهگذاری درازمدت و فرار سرمایۀ انسانی از بخشهای مولد و تبدیل پسانداز به داراییهای نامولد، جملگی، بیانگر فرسایش توان بازتولید راهبردیاند. در چنین شرایطی، حتی کنشگران اقتصادی نیز دیگر در افق توسعه نمیاندیشند بلکه در افق بقا عمل میکنند. این یعنی تغییر کیفی در منطق کنش: از انباشت به تدبیر اضطراری.
در این میان، روایتی که بر «مقاومت» همچون محور اصلی سیاست تأکید دارد عملاً این انسداد را تثبیت میکند، حتی اگر ظاهراً داعیۀ عبور از بنبست را داشته باشد. این روایت با مطلقکردن بقا پیوندش با افق را نادیده میگیرد و چنین وانمود میکند که میتوان آینده را به تعویق انداخت بیآنکه هزینههای این تعویق به آستانهای تحملناپذیر برسد. ما اما با واقعیتی معکوس مواجهایم: در غیاب افق، زمان به زیان جامعه عمل میکند. هر روزی که میگذرد، تصمیمها کوتاهمدتتر و ریسکگریزیها بیشتر و امکانهای توسعه نیز محدودتر میشوند. به این معنا، مقاومت در این صورتبندی نه پلی به آینده بلکه نوعی مدیریت فرسایش است.
بحران بازتولید راهبردی را باید از همین منظر فهمید: ناتوانی در صورتبندی یک افق معتبر. جامعهای که آیندۀ خود را در قالب «رفع تحریم» یا «پرهیز از جنگ» تعریف میکند در واقع از تعریف ایجابی آینده عاجز شده است. این عجز تدریجاً به سایر سطوح نیز سرایت میکند زیرا، در غیاب افق، نه دلیلی برای مشارکت باقی میماند و نه توانی برای پذیرش هزینههای مشارکت.
ازاینرو مسئلۀ اصلی صرفاً بازگشت به رشد یا کاهش تنش نیست بلکه بازگشودن افق در حکم شرط امکان هر نوع بازسازی است. تا زمانی که افق ما مسدود باشد، هر شکل از بقای ما ناپایدار خواهد بود و هر شکل از دواممان نیز بالنسبه تحملناپذیر. در چنین وضعی، در بهترین حالت با نه فروپاشی ناگهانی که فرسایش تدریجی در سطح بازتولید سیاسی مواجه خواهیم شد: جایی که جامعه دیگر نه به آینده باور دارد و نه به سازوکارهای موجود برای رسیدن به آینده. همینجا نقطۀ ورود به مسئلۀ دوام است: بحران بازتولید سیاسی.
#فرهیختگان
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍4😢1
«موبایل العلماء أفضل من دماء الشهداء»؟!
حسین جعفری
شنیدم که حکم جناب آقای عبدالرحیم سلیمانی اردستانی استاد و محقق آزاد اندیش که در عید ۱۴۰۵ دستگیر شده بود؛ صادر شد: شش سال حبس و جزای نقدی و خلع لباس!
خداوند به مجاهده ایشان در اجرای صادقانه، شجاعانه و بی مجاملهاش در امربهمعروف و نهی از منکر نسبت به اهل قدرت، خیر کثیر دهد. (رسولُ خدا( ص): أفضَلُ الجِهادُ كَلِمَةُ عَدلٍ عِندَ إمامٍ جائرٍ .- برترين جهاد سخن حق در برابر پيشواى ستمگر است-)
به باور برخی تنها بخشی از این حکم که درست و موجه است، خلع لباس است. ایشان حیف بود در این لباس شهرت و ...!
نوشتهی سال قبل را تقدیم جنابش می کنم که مصداق راستین آن است.
اگر روزی «مداد العلماء» افضل از «دماء الشهداء» دانسته میشد، امروز باید اعتراف کرد که آن قلمها، بهروز شدهاند! امروز نه دوات و کاغذ، بلکه موبایل، پادکست، توییت و استوری ابزار جهاد علمیاند. اگر روزگاری «مداد دانایان» برتر از «خون شهیدان» بود، امروز باید اذعان کرد که آن قلمها دیگر کار نمیکنند، اگر بهروز نشوند.
موبایلالعلما یعنی عالمی که در فضای مجازی حضور دارد، ولی نه فقط برای حضور! بلکه برای درک فرهنگِ نسل جدید، زبان او، دغدغههای او، و تولید معنا و روایتهایی که او را به حقیقت نزدیک کند.
گرچه حضور در این فضا، یک الزام عقلی است؛ اما حضور مؤثر و کارآمد، نیازمند یادگیری زبان رسانه، روانشناسی نسل جدید، مهارتهای ارتباطی و سواد رسانهای است.
موبایلالعلما نماد آن عالمیست که بهجای دوری از مردم، در دل گفتوگوهای روزمره جامعه حاضر میشود، نه در حجرهای محصور و ایزوله از افکار عمومی و دور از واقعیات متن جامعه و سوالات و مطالبات واقعی مردم! موبایل العلماء کنایه از حضور ضروری عالمان روشن ضمیرِ دین در فضای پرهیاهوی کف اجتماع، از بازار گرفته تا شبکههای اجتماعی، همانجایی که ذهن جوان ایرانی درگیر پرسش و تردید است.
عالمی که امروز با موبایلاش وارد میدانِ حقیقی فضای مجازی نمیشود، همانقدر مسئول است که عالمی در دیروز، در برابر جهل مردم سکوت میکرد و سرگرم نوشتن مسایلی خیالی بود که به درد دنیا و آخرت مردم نمیخورد.
موبایلالعلما یعنی عالمی که نه فقط حاضر در رسانه است، بلکه مؤثر است؛
عالِمی است که زبان نسل امروز را میفهمد، بهجای قانعبودن به تکرار مفاهیم کهنه، پرسشهای واقعی مردم را میشنود و تلاش میکند در برابر آنها، معنای نو و زنده خلق کند.
جهان عقلانیت امروز نه تنها با خون شهدا، بلکه با کلمههای روشنگر و زبان بیدارگر علما/ دانایان باید حفظ شده و به رشد و بالندگی میرسد.
سکوت عالمان در عصر موبایل، صدایی تاریکتر از جهل است، سکوتی که یا منبعث از ترس است و یا بدلیل جهل! امروزه رقیبان نه در میدان نبرد، بلکه در میدان معنا و روایت میجنگند. و در این میدان، موبایلِ عالِمِ بیدار، همان سلاح سرنوشتساز است.
نکته مهم آنکه نباید اسیر ظاهر شد و تصور کرد؛ اگر عالم و دانایی ۲۴ ساعته در رسانه است پس درست و عقلایی رفتار کرده، حضور در رسانهها شرط لازم است اما اگر؛ عالمی حرف تازهای نداشته باشد، پرسشهای نسل امروز را نفهمد، و بخواهد فقط با فالوئر و فریم و نمایش، در چشم و ذهن مردم جا باز کند، نه تنها کارش برتر از اثر خون شهید نیست، بلکه بیارزش و حتی ضد ارزش است. زیرا چنین حضوری، دعوت به تحجرِ نو است، تحجری مدرن در لباسی مندرس و کهنه با ابزار نو!
«موبایل العلماء» أفضل من دماء الشهداء… نه برای کم ارزشکردن خون شهیدان، که تعبیری برای حفظ معنای آن است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسین جعفری
شنیدم که حکم جناب آقای عبدالرحیم سلیمانی اردستانی استاد و محقق آزاد اندیش که در عید ۱۴۰۵ دستگیر شده بود؛ صادر شد: شش سال حبس و جزای نقدی و خلع لباس!
خداوند به مجاهده ایشان در اجرای صادقانه، شجاعانه و بی مجاملهاش در امربهمعروف و نهی از منکر نسبت به اهل قدرت، خیر کثیر دهد. (رسولُ خدا( ص): أفضَلُ الجِهادُ كَلِمَةُ عَدلٍ عِندَ إمامٍ جائرٍ .- برترين جهاد سخن حق در برابر پيشواى ستمگر است-)
به باور برخی تنها بخشی از این حکم که درست و موجه است، خلع لباس است. ایشان حیف بود در این لباس شهرت و ...!
نوشتهی سال قبل را تقدیم جنابش می کنم که مصداق راستین آن است.
اگر روزی «مداد العلماء» افضل از «دماء الشهداء» دانسته میشد، امروز باید اعتراف کرد که آن قلمها، بهروز شدهاند! امروز نه دوات و کاغذ، بلکه موبایل، پادکست، توییت و استوری ابزار جهاد علمیاند. اگر روزگاری «مداد دانایان» برتر از «خون شهیدان» بود، امروز باید اذعان کرد که آن قلمها دیگر کار نمیکنند، اگر بهروز نشوند.
موبایلالعلما یعنی عالمی که در فضای مجازی حضور دارد، ولی نه فقط برای حضور! بلکه برای درک فرهنگِ نسل جدید، زبان او، دغدغههای او، و تولید معنا و روایتهایی که او را به حقیقت نزدیک کند.
گرچه حضور در این فضا، یک الزام عقلی است؛ اما حضور مؤثر و کارآمد، نیازمند یادگیری زبان رسانه، روانشناسی نسل جدید، مهارتهای ارتباطی و سواد رسانهای است.
موبایلالعلما نماد آن عالمیست که بهجای دوری از مردم، در دل گفتوگوهای روزمره جامعه حاضر میشود، نه در حجرهای محصور و ایزوله از افکار عمومی و دور از واقعیات متن جامعه و سوالات و مطالبات واقعی مردم! موبایل العلماء کنایه از حضور ضروری عالمان روشن ضمیرِ دین در فضای پرهیاهوی کف اجتماع، از بازار گرفته تا شبکههای اجتماعی، همانجایی که ذهن جوان ایرانی درگیر پرسش و تردید است.
عالمی که امروز با موبایلاش وارد میدانِ حقیقی فضای مجازی نمیشود، همانقدر مسئول است که عالمی در دیروز، در برابر جهل مردم سکوت میکرد و سرگرم نوشتن مسایلی خیالی بود که به درد دنیا و آخرت مردم نمیخورد.
موبایلالعلما یعنی عالمی که نه فقط حاضر در رسانه است، بلکه مؤثر است؛
عالِمی است که زبان نسل امروز را میفهمد، بهجای قانعبودن به تکرار مفاهیم کهنه، پرسشهای واقعی مردم را میشنود و تلاش میکند در برابر آنها، معنای نو و زنده خلق کند.
جهان عقلانیت امروز نه تنها با خون شهدا، بلکه با کلمههای روشنگر و زبان بیدارگر علما/ دانایان باید حفظ شده و به رشد و بالندگی میرسد.
سکوت عالمان در عصر موبایل، صدایی تاریکتر از جهل است، سکوتی که یا منبعث از ترس است و یا بدلیل جهل! امروزه رقیبان نه در میدان نبرد، بلکه در میدان معنا و روایت میجنگند. و در این میدان، موبایلِ عالِمِ بیدار، همان سلاح سرنوشتساز است.
نکته مهم آنکه نباید اسیر ظاهر شد و تصور کرد؛ اگر عالم و دانایی ۲۴ ساعته در رسانه است پس درست و عقلایی رفتار کرده، حضور در رسانهها شرط لازم است اما اگر؛ عالمی حرف تازهای نداشته باشد، پرسشهای نسل امروز را نفهمد، و بخواهد فقط با فالوئر و فریم و نمایش، در چشم و ذهن مردم جا باز کند، نه تنها کارش برتر از اثر خون شهید نیست، بلکه بیارزش و حتی ضد ارزش است. زیرا چنین حضوری، دعوت به تحجرِ نو است، تحجری مدرن در لباسی مندرس و کهنه با ابزار نو!
«موبایل العلماء» أفضل من دماء الشهداء… نه برای کم ارزشکردن خون شهیدان، که تعبیری برای حفظ معنای آن است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍7❤2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
⭕کالین جامعهشناس استرالیایی و نویسنده کتاب «تقسیم کار جامعهشناسی جهانی» که خود از بومیان استرالیا است، به پنج نظریهپرداز غیرغربی در دنیا اشاره میکند که به جامعه و بوم خود پرداختهاند. از آن پنج نفر، دو نفر ایرانی هستند؛ یعنی شریعتی و جلال آلاحمد. او این مثال را میآورد تا بگوید اینکه در دنیا صرفا یک عده تولیدکننده نظریهها (غربیها) و یک عده مصرفکننده نظریهها (غیرغربیها) هستند، با واقعیت تطابقی ندارد.
⭕از نظر برخی در داخل ایران، فقط اگر وبر، زیمل و پارسونز بخوانی، جامعهشناس محسوب میشوی و اگر کسی طرح نظریهای هم داشته باشد تمسخر میشود. متاسفانه دولت هم علوم اجتماعی را همینطور فهم میکند که اگر جامعهشناسی را از خارج بیاوریم بهتر است! حتی آن دینباورها هم میگویند برویم جامعهشناس مسلمان خارجی بیاوریم و می گویند جامعه شناس ایرانی به درد نمیخورد. اما نمونه شریعتی مثال روشنی است از اینکه در زمانی که همگان فکر میکردند مردم خفتهاند یک انفجاری در جامعه بوجود آورد.
⭕ ویدئوی کامل گفتوگو با محمد ملاعباسی
⭕در کستباکس بشنوید
@FarhikhteganMag
این در حالی است که شریعتی و جلال در ایران نهتنها به رسمیت شناخته نمیشوند که در مقام نظریهپرداز تمسخر هم میشوند!
⭕از نظر برخی در داخل ایران، فقط اگر وبر، زیمل و پارسونز بخوانی، جامعهشناس محسوب میشوی و اگر کسی طرح نظریهای هم داشته باشد تمسخر میشود. متاسفانه دولت هم علوم اجتماعی را همینطور فهم میکند که اگر جامعهشناسی را از خارج بیاوریم بهتر است! حتی آن دینباورها هم میگویند برویم جامعهشناس مسلمان خارجی بیاوریم و می گویند جامعه شناس ایرانی به درد نمیخورد. اما نمونه شریعتی مثال روشنی است از اینکه در زمانی که همگان فکر میکردند مردم خفتهاند یک انفجاری در جامعه بوجود آورد.
برشی از برنامه #ایده کاری از مجله تصویری فرهیختگان
⭕ ویدئوی کامل گفتوگو با محمد ملاعباسی
⭕در کستباکس بشنوید
@FarhikhteganMag
👍6🤬3❤1🕊1
موسی نجفی سرانجام از ریاست پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی وزارت علوم رفت.
سیدمحمدرضا امیری طهرانیزاده سرپرست این پژوهشگاه شد
#فرهیختگان راهی به رهایی
سیدمحمدرضا امیری طهرانیزاده سرپرست این پژوهشگاه شد
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3❤1
تصویر جلد نشریه آلمانی اشپیگل: ترامپ، خرابکننده جامجهانی
چگونه دونالد ترامپ از جام جهانی فوتبال سوءاستفاده میکند
#فرهیختگان روزن آگاهی
چگونه دونالد ترامپ از جام جهانی فوتبال سوءاستفاده میکند
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍4❤1
گفتوگوی رضا علیجانی با VOA
من از دو زاویه برای آقای موسوی احترام زیادی قائل هستم: شجاعت مدنی کامل و شجاعت اخلاقی هنوز ناتمامش...
او هنوز دهه شصت و خمینی را نقد نکرده ولی در برابر میراث او، که خودش هم در آن نقشی داشته، ایستاده و از آن عبور کرده است.
او پس از دور شدن از قدرت و به خصوص در حصر به تدریج به یک سوسیال-دموکرات ملی تبدیل شد؛ هم به اهمیت آزادی پی برد و هم در سیاست خارجی از نگاه چپ به سمت یک نگاه ملی حرکت کرد.
موسوی در سال ۸۸ در سخنانی اعدامهای ۶۷ را جنایت خواند ولی گفت من در آن نقشی نداشتم.
از موضع حقوق بشری دهه شصت آقای موسوی، نه فقط مقطع 67، اصلا قابل دفاع نیست. درست است وی صاحب منصبی در قوه قضائیه، زندانها و... نبوده است ولی به عنوان یک مسئولیت مشترک اخلاقی، او هم مسئول است ولو نقش مستقیمی نداشته باشد(مطلع بوده و نه تصمیمگیر).
دلایل همکاری موسوی با حکومت یکی به خاطر...
ریشههای کینه نسبت به موسوی به یک سری مواضع درخشان متأخر او برمیگردد مانند...
علیرغم انتقاداتم؛ ولی من قضاوت در باره کل زندگی او را تحتالشعاع یک قطعه و پازل از زندگیاش قرار نمیدهم.
من در سیاست همیشه طرفدار «دیر آمدی، خوش آمدی»ام.
مارکسیست شدن بخشی از مجاهدین و تصفیههای خونین درون سازمانی باعث شد...
مقاومت مدنی و پایداری شانزده ساله موسوی روی مواضعش و نیز درافتادن اخلاقی و درونی با خودش، افکار و ذهنیتهایش و میراث مرادش که حتی در حصر هم او را جان بیدار خواند، قابل احترام است.
او در اولین سخنرانی انتخاباتیاش در سال ۸۸ در مسجد نازیآباد گفت من یک اصولگرای اصلاحطلب و یک اصلاحطلب اصولگرا هستم و موضع چپ (اقتصادی)اش در سیاست داخلی و نیز سیاست خارجی(مشابه حکومت)، را بیان کرد.
در یک دوره سفرهای انتخاباتی به شمال و کرمان و ... بود که به تدریج نسل پرسشگر دانشجو مسئله اعدامهای ۶۷ را با او مطرح کردند که البته وی موضع روشنی نگرفت.
منتظری، موسوی و حتی خامنهای بعدا از جریان اعدامهای 67 مطلع شدند. منتظری این شجاعت اخلاقی را داشت که در برابر آن بایستد. موسوی اما به خاطر نگاه چپ انقلابی، مصلحت نظام، اعتماد و شیفتگی به خمینی و یا هر دلیل دیگری اعتراض نکرد. امیدوارم ایشان هر چه زودتر از حصر رها شود و به هر شکل قضاوت و جمعبندی کنونیاش را در این باره بگوید.
علاوه بر همه قرائن سیاسی دیگر، حسین مرتضوی رئیس همزمان زندان اوین و گوهردشت در زمان اعدامهای 67 نیز شهادت میدهد که موسوی در جریان این اعدامها نبود.
من اگر طرف گفتگویم یک خانواده دادخواه بود و یا یک چپ رادیکال...
همراهی موسوی با حکومت یکی به خاطر نگاه چپ و انقلابیاش و دیگری شیفتگی و اعتمادش به خمینی است. او شاید فکر نمیکرد یک عارف فقیه هم میتواند دست به جنایت و کشتار بزند. او اما بعدا براین میراث شورید.
جنبش سبز اولین گام قدم نهادن مردمان معترض به خیابان بود که بعد از اندک مدتی از «رأی من کو» به «مرگ بر دیکتاتور» رسید...
ریشههای کینه نسبت به موسوی: او جلوی تقلب انتخاباتی نظام میایستد/ علیه موروثی شدن رهبری ج.ا موضع میگیرد/ با سیاست خارجی ویرانگر ج.ا مخالفت میکند/ سال 89 در دیدار با رزمندگان جبههها میگوید تداوم سرکوب کشور را به سمت مداخلات خارجی سوق داده است و یا میگوید سیاستهای ماجراجویانه، گزافهگوییها و رجزخوانیها کشور را در موقعیت خطیری قرار داده است و پس از جنگ دوازده روزه هم عملکرد چند دههای و سیاست خارجی ج.ا را مسبب و زمینهساز جنگ میداند/ به بسیج اراذل و اوباش برای سرکوب مردم در جنبش سبز توسط سردار همدانی اشاره میکند/ مداخله در سوریه را عبث و نادرست میداند/...
او در جنگ اخیر ضمن محکوم کردن تجاوز آمریکا و اسرائیل و حمایت از مدافعان نظامی کشور، نه همانند برخی کنار ج.ا میایستد و نه همچون بخشی دیگر کنار آمریکا و اسرائیل.
هیچ کس نمیتواند این توهم را داشته باشد که می تواند ایران را به تنهایی نجات بدهد؛ چه طرفداران آقای پهلوی، چه موسوی و هر فرد و جمع دیگر. نگاه دو قطبیساز مخرب است...
ج.ا از شکلگیری هر اپوزیسیون ملی در داخل کشور هراس دارد؛ فقط هم آقای موسوی نیست، خیلیهای دیگر هم هستند(مثل...).
موسوی در برابر میراث کسی که شیفتهاش است می ایستد و خواهان پایان یافتن آن با یکی رفراندوم و نوشتن یک قانون اساسی جدید میشود که همه آحاد ملت و همه اقوام و مذاهب در آن نقش داشته باشند.
از نظر او ما نیازمند تشکیل یک جبهه فراگیر ملی از همه مخالفان استبداد داخلی و استیلای خارجی و طرفدار گذار مسالمتآمیز هستیم.
ج.ا را تنها اجماع حداکثری روی اصول حداقلی میتواندعقب براند؛ تا سرحد جابجایی این حکومت با یک حکومت دموکراتیک و غیر متمرکز مبتنی بر آزادی، عدالت و توسعه.
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/857
#فرهیختگان روزن آگاهی
من از دو زاویه برای آقای موسوی احترام زیادی قائل هستم: شجاعت مدنی کامل و شجاعت اخلاقی هنوز ناتمامش...
او هنوز دهه شصت و خمینی را نقد نکرده ولی در برابر میراث او، که خودش هم در آن نقشی داشته، ایستاده و از آن عبور کرده است.
او پس از دور شدن از قدرت و به خصوص در حصر به تدریج به یک سوسیال-دموکرات ملی تبدیل شد؛ هم به اهمیت آزادی پی برد و هم در سیاست خارجی از نگاه چپ به سمت یک نگاه ملی حرکت کرد.
موسوی در سال ۸۸ در سخنانی اعدامهای ۶۷ را جنایت خواند ولی گفت من در آن نقشی نداشتم.
از موضع حقوق بشری دهه شصت آقای موسوی، نه فقط مقطع 67، اصلا قابل دفاع نیست. درست است وی صاحب منصبی در قوه قضائیه، زندانها و... نبوده است ولی به عنوان یک مسئولیت مشترک اخلاقی، او هم مسئول است ولو نقش مستقیمی نداشته باشد(مطلع بوده و نه تصمیمگیر).
دلایل همکاری موسوی با حکومت یکی به خاطر...
ریشههای کینه نسبت به موسوی به یک سری مواضع درخشان متأخر او برمیگردد مانند...
علیرغم انتقاداتم؛ ولی من قضاوت در باره کل زندگی او را تحتالشعاع یک قطعه و پازل از زندگیاش قرار نمیدهم.
من در سیاست همیشه طرفدار «دیر آمدی، خوش آمدی»ام.
مارکسیست شدن بخشی از مجاهدین و تصفیههای خونین درون سازمانی باعث شد...
مقاومت مدنی و پایداری شانزده ساله موسوی روی مواضعش و نیز درافتادن اخلاقی و درونی با خودش، افکار و ذهنیتهایش و میراث مرادش که حتی در حصر هم او را جان بیدار خواند، قابل احترام است.
او در اولین سخنرانی انتخاباتیاش در سال ۸۸ در مسجد نازیآباد گفت من یک اصولگرای اصلاحطلب و یک اصلاحطلب اصولگرا هستم و موضع چپ (اقتصادی)اش در سیاست داخلی و نیز سیاست خارجی(مشابه حکومت)، را بیان کرد.
در یک دوره سفرهای انتخاباتی به شمال و کرمان و ... بود که به تدریج نسل پرسشگر دانشجو مسئله اعدامهای ۶۷ را با او مطرح کردند که البته وی موضع روشنی نگرفت.
منتظری، موسوی و حتی خامنهای بعدا از جریان اعدامهای 67 مطلع شدند. منتظری این شجاعت اخلاقی را داشت که در برابر آن بایستد. موسوی اما به خاطر نگاه چپ انقلابی، مصلحت نظام، اعتماد و شیفتگی به خمینی و یا هر دلیل دیگری اعتراض نکرد. امیدوارم ایشان هر چه زودتر از حصر رها شود و به هر شکل قضاوت و جمعبندی کنونیاش را در این باره بگوید.
علاوه بر همه قرائن سیاسی دیگر، حسین مرتضوی رئیس همزمان زندان اوین و گوهردشت در زمان اعدامهای 67 نیز شهادت میدهد که موسوی در جریان این اعدامها نبود.
من اگر طرف گفتگویم یک خانواده دادخواه بود و یا یک چپ رادیکال...
همراهی موسوی با حکومت یکی به خاطر نگاه چپ و انقلابیاش و دیگری شیفتگی و اعتمادش به خمینی است. او شاید فکر نمیکرد یک عارف فقیه هم میتواند دست به جنایت و کشتار بزند. او اما بعدا براین میراث شورید.
جنبش سبز اولین گام قدم نهادن مردمان معترض به خیابان بود که بعد از اندک مدتی از «رأی من کو» به «مرگ بر دیکتاتور» رسید...
ریشههای کینه نسبت به موسوی: او جلوی تقلب انتخاباتی نظام میایستد/ علیه موروثی شدن رهبری ج.ا موضع میگیرد/ با سیاست خارجی ویرانگر ج.ا مخالفت میکند/ سال 89 در دیدار با رزمندگان جبههها میگوید تداوم سرکوب کشور را به سمت مداخلات خارجی سوق داده است و یا میگوید سیاستهای ماجراجویانه، گزافهگوییها و رجزخوانیها کشور را در موقعیت خطیری قرار داده است و پس از جنگ دوازده روزه هم عملکرد چند دههای و سیاست خارجی ج.ا را مسبب و زمینهساز جنگ میداند/ به بسیج اراذل و اوباش برای سرکوب مردم در جنبش سبز توسط سردار همدانی اشاره میکند/ مداخله در سوریه را عبث و نادرست میداند/...
او در جنگ اخیر ضمن محکوم کردن تجاوز آمریکا و اسرائیل و حمایت از مدافعان نظامی کشور، نه همانند برخی کنار ج.ا میایستد و نه همچون بخشی دیگر کنار آمریکا و اسرائیل.
هیچ کس نمیتواند این توهم را داشته باشد که می تواند ایران را به تنهایی نجات بدهد؛ چه طرفداران آقای پهلوی، چه موسوی و هر فرد و جمع دیگر. نگاه دو قطبیساز مخرب است...
ج.ا از شکلگیری هر اپوزیسیون ملی در داخل کشور هراس دارد؛ فقط هم آقای موسوی نیست، خیلیهای دیگر هم هستند(مثل...).
موسوی در برابر میراث کسی که شیفتهاش است می ایستد و خواهان پایان یافتن آن با یکی رفراندوم و نوشتن یک قانون اساسی جدید میشود که همه آحاد ملت و همه اقوام و مذاهب در آن نقش داشته باشند.
از نظر او ما نیازمند تشکیل یک جبهه فراگیر ملی از همه مخالفان استبداد داخلی و استیلای خارجی و طرفدار گذار مسالمتآمیز هستیم.
ج.ا را تنها اجماع حداکثری روی اصول حداقلی میتواندعقب براند؛ تا سرحد جابجایی این حکومت با یک حکومت دموکراتیک و غیر متمرکز مبتنی بر آزادی، عدالت و توسعه.
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/857
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
Reza Alijani archive
🔹گفتوگوی رضا علیجانی با VOA
✅ من از دو زاویه برای آقای موسوی احترام زیادی قائل هستم: شجاعت مدنی کامل و شجاعت اخلاقی هنوز ناتمامش...
🔹او هنوز خمینی را نقد نکرده ولی در برابر میراث او، که خودش هم در آن نقشی داشته، ایستاده و از آن عبور کرده است.
🔹او پس از…
✅ من از دو زاویه برای آقای موسوی احترام زیادی قائل هستم: شجاعت مدنی کامل و شجاعت اخلاقی هنوز ناتمامش...
🔹او هنوز خمینی را نقد نکرده ولی در برابر میراث او، که خودش هم در آن نقشی داشته، ایستاده و از آن عبور کرده است.
🔹او پس از…
❤12👍2👎2🤔1