This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
علی دهباشی، در گفتوگو با «فرهیختگان»: حرفهای ترامپ یاوه است، آنها هیچوقت نمیتوانند ایران و سرزمین سعدی، فردوسی و حافظ را اشغال کنند
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍16🤬6❤5
«فرقه ادا» چه کسانی هستند؟
زهرا عبدی
دیروز تجمع زنان افغان به خون کشیده شد. کاربر فمنیست چپ ایرانی در مواجهه با این کشتار در x نوشته: « زنان افغان شعار دادند: تحصیل کار آزادی. چقدر باشکوهه مقاومت زن بودنگی»
اکانتی از افغانستان هم به او جواب داده. جواب او در آخر این متن آمده.
فرقه ادا کسی است که او را از روی «مواضعش» نمیشود شناخت؛ از روی «زمانبندیاش» میشود شناخت.
همیشه وقتی در صحنه حاضر است که خطر تمام شده باشد.
مثلا برای زندانیِ آزادشده، اشک میریزد؛ اما برای زندانیای که هنوز زیر بازجویی است، سکوت میکند. مخصوصا اگر در خطر اعدام باشد که دیگر أصلا لام تا کام حرف نمیزند.
عاشق شمع روشن کردن است برای مردگان؛ اما وقتی هنوز میشود جلوی کشتار را گرفت، سرگرم «ملاحظات نظری» است.
فرقه ادا عاشق مفاهیم است مخصوصا اگر تپل باشد:
آزادی،
عدالت،
برابری،
حقوق بشر،
فمینیسم،
صلح.
اما این عشق تا جایی ادامه دارد که این مفاهیم از دور دستتکان بدهند و به زندگی خودش دست نزنند.
همین که نوبت به هزینه برسد، ناگهان همهچیز «پیچیده» میشود.
یک فرقهادا، درد را دقیقاً در لحظهای کشف میکند که «ترند» شده باشد.
درد قبل از ترند؟ سکوت.
درد بعد از ترند؟ فراموشی.
فرقه ادا برای هر فاجعهای پالت رنگی دارد.
طیفی از مشکی مینیمال تا خاکستری شاعرانه.
در گونهی جانوری بهترین صیاد است: هر قربانی؛ یک فرصت نمایشی.
زنان افغانستان خود را معرض گلوله قرار داده و فریاد زدند:
«تحصیل، کار، آزادی»
فرقه ادا میگوید:
«چقدر باشکوه. مقاومت زن بودنگی»
برای زن افغان، چون در فرمول «دور و بیخطرش» میگنجد وهزینهای ندارد، اشک میریزد.
اما برای زن ایرانی در معرض حکم اعدام، لب تر نمیکند.
هدف از بازنشر هر صدایی برای یک فرقه ادایی، شنیدهشدن خودش است.
هیچ چیز اندازهی رنج، از نظر او «قابگرفتنی» نیست چون جان می دهد برای عمق بخشیدن به پروفایلش.
عاشق دلخستهی مصرفکردن فاجعه است؛ همانطور که مد، موسیقی یا سریال را مصرف میکند.
سالهاست «بخشی از چپ ایرانی» به «پایتخت فرقه ادا» تبدیل شده است؛
جایی که یک فرقه آدایی یاد میگیرد چگونه درباره هر رنجی حرف بزند، بیآنکه ذرهای از آن را زندگی کرده باشد.
چگونه برای هر قربانی مرثیه بخواند، البته به جز آن قربانیانی که همین حالا به کمکشان نیاز دارند.
چگونه از آزادی دفاع کند، جز وقتی که آزادی هزینه دارد.
فرقه ادا با «حقیقت» مشکلی ندارد؛ با «بهای حقیقت» مشکل دارد.
با آزادی مشکلی ندارد؛ با هزینه آزادی مشکل دارد.
با شجاعت که هیچچچ مشکلی ندارد؛ به شرط آنکه متعلق به دیگران باشد.
آنها فقط مصرفکننده مفاهیماند.
مفاهیم برای آنها، لباس فصلاند. آنقدر مفاهیم برای او مهم است که حاضر است هزاران زن کشته شود اما مویی از سر مفاهیم فمنیستی کم نشود!
یک فرقه ادایی را هرگز در میان قربانیان نمیبینید؛ چون او همیشه در ردیف اول تماشاگران نشسته.
و تنها چیزی که هرگز حاضر نیست در بازی بگذارد، پوست خودش است برای همین از «نسیم نیکلاس طالب» بدش میآید چون نویسندهای ادایی نیست و کتاب بدی نوشته با عنوان: «پوست در بازی» که بدجوری به فرقه ادا تاخته.
فرقه ادا نشان داده هر جا تاریخ از آدمها پوست میخواهد، ناپدید میشود.
اما همین که خطر رفع شد، پیدایش میشود تا درباره شجاعتِ پوستهای، سخنرانی کند.
«فرقه ادا» هرگز در خط مقدم هیچ نبردی نیست؛ اما همیشه در صف اول انواع نمایشها با ساز کوک کردهاش حاضر است در حالی که اینقدر کافکا خوانده که از خستگی کنار سازش خوابش برده.
حالا خواندن کامنت اکانت ناشناس از افغانستان خیلی میچسبد. نوشته: « خواهشا این طرف ما نیایید. ما برخلاف شما نمیخواهیم اگر کشور دیگه تصمیم به حذف طالب گرفت، جلوش وایسیم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
زهرا عبدی
دیروز تجمع زنان افغان به خون کشیده شد. کاربر فمنیست چپ ایرانی در مواجهه با این کشتار در x نوشته: « زنان افغان شعار دادند: تحصیل کار آزادی. چقدر باشکوهه مقاومت زن بودنگی»
اکانتی از افغانستان هم به او جواب داده. جواب او در آخر این متن آمده.
فرقه ادا کسی است که او را از روی «مواضعش» نمیشود شناخت؛ از روی «زمانبندیاش» میشود شناخت.
همیشه وقتی در صحنه حاضر است که خطر تمام شده باشد.
مثلا برای زندانیِ آزادشده، اشک میریزد؛ اما برای زندانیای که هنوز زیر بازجویی است، سکوت میکند. مخصوصا اگر در خطر اعدام باشد که دیگر أصلا لام تا کام حرف نمیزند.
عاشق شمع روشن کردن است برای مردگان؛ اما وقتی هنوز میشود جلوی کشتار را گرفت، سرگرم «ملاحظات نظری» است.
فرقه ادا عاشق مفاهیم است مخصوصا اگر تپل باشد:
آزادی،
عدالت،
برابری،
حقوق بشر،
فمینیسم،
صلح.
اما این عشق تا جایی ادامه دارد که این مفاهیم از دور دستتکان بدهند و به زندگی خودش دست نزنند.
همین که نوبت به هزینه برسد، ناگهان همهچیز «پیچیده» میشود.
یک فرقهادا، درد را دقیقاً در لحظهای کشف میکند که «ترند» شده باشد.
درد قبل از ترند؟ سکوت.
درد بعد از ترند؟ فراموشی.
فرقه ادا برای هر فاجعهای پالت رنگی دارد.
طیفی از مشکی مینیمال تا خاکستری شاعرانه.
در گونهی جانوری بهترین صیاد است: هر قربانی؛ یک فرصت نمایشی.
زنان افغانستان خود را معرض گلوله قرار داده و فریاد زدند:
«تحصیل، کار، آزادی»
فرقه ادا میگوید:
«چقدر باشکوه. مقاومت زن بودنگی»
برای زن افغان، چون در فرمول «دور و بیخطرش» میگنجد وهزینهای ندارد، اشک میریزد.
اما برای زن ایرانی در معرض حکم اعدام، لب تر نمیکند.
هدف از بازنشر هر صدایی برای یک فرقه ادایی، شنیدهشدن خودش است.
هیچ چیز اندازهی رنج، از نظر او «قابگرفتنی» نیست چون جان می دهد برای عمق بخشیدن به پروفایلش.
عاشق دلخستهی مصرفکردن فاجعه است؛ همانطور که مد، موسیقی یا سریال را مصرف میکند.
سالهاست «بخشی از چپ ایرانی» به «پایتخت فرقه ادا» تبدیل شده است؛
جایی که یک فرقه آدایی یاد میگیرد چگونه درباره هر رنجی حرف بزند، بیآنکه ذرهای از آن را زندگی کرده باشد.
چگونه برای هر قربانی مرثیه بخواند، البته به جز آن قربانیانی که همین حالا به کمکشان نیاز دارند.
چگونه از آزادی دفاع کند، جز وقتی که آزادی هزینه دارد.
فرقه ادا با «حقیقت» مشکلی ندارد؛ با «بهای حقیقت» مشکل دارد.
با آزادی مشکلی ندارد؛ با هزینه آزادی مشکل دارد.
با شجاعت که هیچچچ مشکلی ندارد؛ به شرط آنکه متعلق به دیگران باشد.
آنها فقط مصرفکننده مفاهیماند.
مفاهیم برای آنها، لباس فصلاند. آنقدر مفاهیم برای او مهم است که حاضر است هزاران زن کشته شود اما مویی از سر مفاهیم فمنیستی کم نشود!
یک فرقه ادایی را هرگز در میان قربانیان نمیبینید؛ چون او همیشه در ردیف اول تماشاگران نشسته.
و تنها چیزی که هرگز حاضر نیست در بازی بگذارد، پوست خودش است برای همین از «نسیم نیکلاس طالب» بدش میآید چون نویسندهای ادایی نیست و کتاب بدی نوشته با عنوان: «پوست در بازی» که بدجوری به فرقه ادا تاخته.
فرقه ادا نشان داده هر جا تاریخ از آدمها پوست میخواهد، ناپدید میشود.
اما همین که خطر رفع شد، پیدایش میشود تا درباره شجاعتِ پوستهای، سخنرانی کند.
«فرقه ادا» هرگز در خط مقدم هیچ نبردی نیست؛ اما همیشه در صف اول انواع نمایشها با ساز کوک کردهاش حاضر است در حالی که اینقدر کافکا خوانده که از خستگی کنار سازش خوابش برده.
حالا خواندن کامنت اکانت ناشناس از افغانستان خیلی میچسبد. نوشته: « خواهشا این طرف ما نیایید. ما برخلاف شما نمیخواهیم اگر کشور دیگه تصمیم به حذف طالب گرفت، جلوش وایسیم»
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤12👍10👎4
بازنده ... !
جعفر بخشی بی نیاز
مذاکره شد. جنگ شد. توافق شد. تنگه باز شد. اورانیوم رفت. غنی سازی تعلیق شد. رهبری شهید شدند. مراکز نظامی بمباران شد. این گزارهها چکیدهی تلخ و گزندهی رویدادهایی ست که در گذر زمان بر این ملت گذشت. نمایشنامهای پر حادثه با بازیگران متعدد و سناریوهایی که در نهایت به نقطهای رسید که باید پرسید به راستی بازنده این همه رفت و آمد ؛ زد و خورد ؛ بمباران و این همه ادعا و شعار ؛ چه کسی بود. آنها که دم از مذاکره زدند ؛ در نهایت به نقطهای رسیدند که نه تنها دستاوردی جز تسلیم نداشتند ؛ بلکه در این مسیر تیشه به ریشهی توان دفاعی و هستهای کشور هم زدند. اورانیوم رفت. غنی سازی تعلیق شد. عباراتی که روزگاری نماد اقتدار و دانش بود حال به اسناد تسلیم در برابر قدرتهای جهانی بدل گشته و در این میان تلختر از هر اتفاقی برای مردم شهادت رهبری و بمباران مراکز نظامی در ایران بود. رویدادهایی که نه تنها زخمی عمیق بر پیکر ملت نشاند ؛ بلکه نشان داد که حتی در سایهی سنگین توافقات به ظاهر صلح آمیز ؛ گزینهی خشونت و تجاوز همچنان بر روی میز بوده و در دسترس است.
در این جا باید به مخالفان برجام هم تسلیت گفت. به کسانی که با چشمانی بسته ؛ امضای خود را پای توافقی گذاشتند که بوی تعفن آن تا سالها مشام تاریخ را آزار خواهد داد. تسلیت به مردمی که در نهایت با تورم وحشتناک سفرههای خالی و آیندهای مبهم تنها ماندند. مذاکره ؛ جنگ ؛ توافق ؛ تعلیق ؛ بمباران. این کلمات در قاموس ملت ما جز ویرانی و عقب ماندگی ارمغان دیگری نداشت. امروز در این برهوت اقتصادی و سیاسی بیش از هر زمان دیگری نیاز است تا با صدای بلند فریاد بزنیم واقعا در این رخدادِ تلح و فاجعه بار چه کسی برنده شد و چه کسی بازنده. آیا جز این ملت ستم دیده و رنج کشیده که همه جا تاوان دادند و بدبختی کشیدند و رنج روی رنج گذاشتند ؛ می شود کس دیگری را به اسم بازنده پیدا کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بی نیاز
مذاکره شد. جنگ شد. توافق شد. تنگه باز شد. اورانیوم رفت. غنی سازی تعلیق شد. رهبری شهید شدند. مراکز نظامی بمباران شد. این گزارهها چکیدهی تلخ و گزندهی رویدادهایی ست که در گذر زمان بر این ملت گذشت. نمایشنامهای پر حادثه با بازیگران متعدد و سناریوهایی که در نهایت به نقطهای رسید که باید پرسید به راستی بازنده این همه رفت و آمد ؛ زد و خورد ؛ بمباران و این همه ادعا و شعار ؛ چه کسی بود. آنها که دم از مذاکره زدند ؛ در نهایت به نقطهای رسیدند که نه تنها دستاوردی جز تسلیم نداشتند ؛ بلکه در این مسیر تیشه به ریشهی توان دفاعی و هستهای کشور هم زدند. اورانیوم رفت. غنی سازی تعلیق شد. عباراتی که روزگاری نماد اقتدار و دانش بود حال به اسناد تسلیم در برابر قدرتهای جهانی بدل گشته و در این میان تلختر از هر اتفاقی برای مردم شهادت رهبری و بمباران مراکز نظامی در ایران بود. رویدادهایی که نه تنها زخمی عمیق بر پیکر ملت نشاند ؛ بلکه نشان داد که حتی در سایهی سنگین توافقات به ظاهر صلح آمیز ؛ گزینهی خشونت و تجاوز همچنان بر روی میز بوده و در دسترس است.
در این جا باید به مخالفان برجام هم تسلیت گفت. به کسانی که با چشمانی بسته ؛ امضای خود را پای توافقی گذاشتند که بوی تعفن آن تا سالها مشام تاریخ را آزار خواهد داد. تسلیت به مردمی که در نهایت با تورم وحشتناک سفرههای خالی و آیندهای مبهم تنها ماندند. مذاکره ؛ جنگ ؛ توافق ؛ تعلیق ؛ بمباران. این کلمات در قاموس ملت ما جز ویرانی و عقب ماندگی ارمغان دیگری نداشت. امروز در این برهوت اقتصادی و سیاسی بیش از هر زمان دیگری نیاز است تا با صدای بلند فریاد بزنیم واقعا در این رخدادِ تلح و فاجعه بار چه کسی برنده شد و چه کسی بازنده. آیا جز این ملت ستم دیده و رنج کشیده که همه جا تاوان دادند و بدبختی کشیدند و رنج روی رنج گذاشتند ؛ می شود کس دیگری را به اسم بازنده پیدا کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👎13🔥2
آلون میرزاهی، تحلیلگر یهودی: احتمالا ادعای ترامپ در مورد توافق به خاطر عرضه اولیه سهام اسپیسایکس است/ آمریکا دوباره به حملات خود بازخواهد گشت
آنها نیاز دارند که امروز و فردا پول به والاستریت سرازیر شود. به محض اینکه آن طرح پانزی را تثبیت کنند، دوباره به حملات خود بازخواهند گشت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
آنها نیاز دارند که امروز و فردا پول به والاستریت سرازیر شود. به محض اینکه آن طرح پانزی را تثبیت کنند، دوباره به حملات خود بازخواهند گشت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎8😢3❤1🤔1
تفاهم، توافق نیست؛ چرا نباید هر خبر مذاکرهای را پایان بحران دانست؟
در فضای پرتنش جنگ و مذاکره میان ایران و آمریکا، دو واژه «تفاهم» و «توافق» بارها تکرار میشوند؛ اما بسیاری از مخاطبان این دو را مترادف میپندارند، در حالی که از نظر سیاسی و حقوقی تفاوتی بنیادین میان آنها وجود دارد. روشن شدن این تفاوت میتواند به درک بهتر تحولات کمک کند و مانع برداشتهای شتابزده شود.
«تفاهم» مرحلهای است که طرفهای درگیر به یک درک مشترک از اصول کلی، خطوط قرمز و مسیر احتمالی حل اختلاف میرسند. در این مرحله، اراده سیاسی برای کاهش تنش شکل میگیرد، اما هنوز جزئیات مشخص نشده و تعهدات الزامآور حقوقی ایجاد نمیشود. به بیان ساده، تفاهم یعنی طرفین میگویند: «میدانیم به کجا میخواهیم برسیم و درباره چارچوب کلی گفتوگو میکنیم.»
«توافق» اما مرحلهای فراتر است. زمانی شکل میگیرد که جزئیات مشخص شده، مسئولیتها تعیین گردیده و طرفین خود را متعهد به اجرا میدانند. توافق دارای متن، زمانبندی، سازوکار اجرا و گاه ضمانتهای حقوقی و سیاسی است. پاسخ به این پرسش است که «چه کسی، چه کاری، در چه زمانی و با چه سازوکاری انجام خواهد داد.»
تاریخ نمونههای روشنی در اختیار ما قرار میدهد. در پرونده هستهای ایران، بیانیه لوزان در فروردین ۱۳۹۴ نمونهای از «تفاهم» بود. ایران و قدرتهای جهانی اعلام کردند که درباره اصول و چارچوب کلی به درک مشترکی رسیدهاند، اما متن نهایی و جزئیات اجرایی هنوز تدوین نشده بود. سه ماه بعد، همین تفاهم به «برجام» تبدیل شد؛ سندی مفصل که در آن تعهدات طرفین، جدول زمانی اجرا، سازوکار نظارت و نحوه رفع تحریمها مشخص شده بود. لوزان نقشه راه بود و برجام قرارداد سفر.
نمونه دیگر را میتوان در روابط آمریکا و چین دید. سفر محرمانه کیسینجر به پکن و دیدار نیکسون با رهبران چین در دهه ۱۹۷۰، بیش از آنکه توافقی جامع باشد، نوعی تفاهم سیاسی برای تغییر مسیر بود؛ هر دو طرف دریافتند که ادامه خصومت به سودشان نیست. اما عادیسازی کامل روابط، سالها بعد و از طریق تصمیمات رسمی تحقق یافت. در پایان بسیاری از جنگها نیز همین روند دیده میشود: ابتدا تفاهم، سپس آتشبس، و در نهایت، اگر شرایط فراهم باشد، توافق صلح. تفاهم آغاز خروج از بحران است، نه پایان آن.
سیاستمداران آگاهانه میان این دو واژه تمایز قائل میشوند. «تفاهم» انعطاف بیشتری ایجاد میکند و هزینه سیاسی کمتری دارد؛ زیرا امکان بازنگری یا عقبنشینی از آن وجود دارد. اما «توافق» به معنای پذیرش مسئولیت و پاسخگویی در برابر تعهداتی مشخص است. به همین دلیل ممکن است ماهها از وجود تفاهم سخن گفته شود، بیآنکه توافقی رسمی حاصل شود.
از این رو، در تنشهای کنونی میان ایران و آمریکا، هرگاه سخن از «تفاهم» به میان میآید، نباید آن را مترادف با حلوفصل کامل اختلافات دانست. تفاهم میتواند نشانه باز بودن کانالهای ارتباطی و تمایل به مدیریت بحران باشد؛ اما تا زمانی که این درک مشترک به متن، تعهد و اقدام عملی تبدیل نشود، سخن گفتن از «توافق» دقیق نخواهد بود.
تفاهم، چراغ زرد سیاست است؛ نشانه آمادگی برای حرکت و کاهش تنش. توافق، چراغ سبز اجرای تصمیمات است؛ مرحلهای که نتایج آن در عرصه سیاسی، اقتصادی و امنیتی نمایان میشود. درک این تفاوت، مخاطب را از خوشبینی یا بدبینی افراطی دور میکند و به قضاوتی واقعبینانهتر درباره رخدادهای پیچیده بینالمللی میرساند؛ رخدادهایی که اغلب نه با یک امضا آغاز میشوند و نه با یک بیانیه به پایان میرسند، بلکه از مسیر طولانی تفاهم تا توافق عبور میکنند.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
در فضای پرتنش جنگ و مذاکره میان ایران و آمریکا، دو واژه «تفاهم» و «توافق» بارها تکرار میشوند؛ اما بسیاری از مخاطبان این دو را مترادف میپندارند، در حالی که از نظر سیاسی و حقوقی تفاوتی بنیادین میان آنها وجود دارد. روشن شدن این تفاوت میتواند به درک بهتر تحولات کمک کند و مانع برداشتهای شتابزده شود.
«تفاهم» مرحلهای است که طرفهای درگیر به یک درک مشترک از اصول کلی، خطوط قرمز و مسیر احتمالی حل اختلاف میرسند. در این مرحله، اراده سیاسی برای کاهش تنش شکل میگیرد، اما هنوز جزئیات مشخص نشده و تعهدات الزامآور حقوقی ایجاد نمیشود. به بیان ساده، تفاهم یعنی طرفین میگویند: «میدانیم به کجا میخواهیم برسیم و درباره چارچوب کلی گفتوگو میکنیم.»
«توافق» اما مرحلهای فراتر است. زمانی شکل میگیرد که جزئیات مشخص شده، مسئولیتها تعیین گردیده و طرفین خود را متعهد به اجرا میدانند. توافق دارای متن، زمانبندی، سازوکار اجرا و گاه ضمانتهای حقوقی و سیاسی است. پاسخ به این پرسش است که «چه کسی، چه کاری، در چه زمانی و با چه سازوکاری انجام خواهد داد.»
تاریخ نمونههای روشنی در اختیار ما قرار میدهد. در پرونده هستهای ایران، بیانیه لوزان در فروردین ۱۳۹۴ نمونهای از «تفاهم» بود. ایران و قدرتهای جهانی اعلام کردند که درباره اصول و چارچوب کلی به درک مشترکی رسیدهاند، اما متن نهایی و جزئیات اجرایی هنوز تدوین نشده بود. سه ماه بعد، همین تفاهم به «برجام» تبدیل شد؛ سندی مفصل که در آن تعهدات طرفین، جدول زمانی اجرا، سازوکار نظارت و نحوه رفع تحریمها مشخص شده بود. لوزان نقشه راه بود و برجام قرارداد سفر.
نمونه دیگر را میتوان در روابط آمریکا و چین دید. سفر محرمانه کیسینجر به پکن و دیدار نیکسون با رهبران چین در دهه ۱۹۷۰، بیش از آنکه توافقی جامع باشد، نوعی تفاهم سیاسی برای تغییر مسیر بود؛ هر دو طرف دریافتند که ادامه خصومت به سودشان نیست. اما عادیسازی کامل روابط، سالها بعد و از طریق تصمیمات رسمی تحقق یافت. در پایان بسیاری از جنگها نیز همین روند دیده میشود: ابتدا تفاهم، سپس آتشبس، و در نهایت، اگر شرایط فراهم باشد، توافق صلح. تفاهم آغاز خروج از بحران است، نه پایان آن.
سیاستمداران آگاهانه میان این دو واژه تمایز قائل میشوند. «تفاهم» انعطاف بیشتری ایجاد میکند و هزینه سیاسی کمتری دارد؛ زیرا امکان بازنگری یا عقبنشینی از آن وجود دارد. اما «توافق» به معنای پذیرش مسئولیت و پاسخگویی در برابر تعهداتی مشخص است. به همین دلیل ممکن است ماهها از وجود تفاهم سخن گفته شود، بیآنکه توافقی رسمی حاصل شود.
از این رو، در تنشهای کنونی میان ایران و آمریکا، هرگاه سخن از «تفاهم» به میان میآید، نباید آن را مترادف با حلوفصل کامل اختلافات دانست. تفاهم میتواند نشانه باز بودن کانالهای ارتباطی و تمایل به مدیریت بحران باشد؛ اما تا زمانی که این درک مشترک به متن، تعهد و اقدام عملی تبدیل نشود، سخن گفتن از «توافق» دقیق نخواهد بود.
تفاهم، چراغ زرد سیاست است؛ نشانه آمادگی برای حرکت و کاهش تنش. توافق، چراغ سبز اجرای تصمیمات است؛ مرحلهای که نتایج آن در عرصه سیاسی، اقتصادی و امنیتی نمایان میشود. درک این تفاوت، مخاطب را از خوشبینی یا بدبینی افراطی دور میکند و به قضاوتی واقعبینانهتر درباره رخدادهای پیچیده بینالمللی میرساند؛ رخدادهایی که اغلب نه با یک امضا آغاز میشوند و نه با یک بیانیه به پایان میرسند، بلکه از مسیر طولانی تفاهم تا توافق عبور میکنند.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤5👍5🤔1
جنگ به بازار کار ایران شلیک کرد | هادی کحالزاده
گدار
جنگ چگونه به تابآوری اجتماعی ایران حمله میکند؟
هادی کحالزاده در این گفتوگو از فقر، بازار کار، نااطمینانی و نسبت جنگ با فرسایش ظرفیت اجتماعی در ایران سخن میگوید
گدار
#فرهیختگان راهی به رهایی
هادی کحالزاده در این گفتوگو از فقر، بازار کار، نااطمینانی و نسبت جنگ با فرسایش ظرفیت اجتماعی در ایران سخن میگوید
گدار
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👍1
🔺روسها دور و راهزنان نزدیکند!
عاشورای سال ۱۲۹۰ شمسی یکی از تلخترین حوادث تاریخ معاصر ایران رخ داد. در جریان تحولات مشروطه نیروهای روسیه که از مستبدان حمایت میکردند وارد تبریز شدند.
روسها به قصد رعبآفرینی قساوتی بیهمتا به خرج دادند و به دستگیری علما و آزادیخواهان مشروطهخواه شهر پرداختند. گفته میشود که طی این روز هشت تن از رجال تبریز را در ملا عام به دار آویختند که معروفترین آنها ثقهالاسلام بود. شخص اخیر با علم به سرنوشت خویش حاضر نشد شهر را ترک گوید و مردم بیدفاع را در برابر سالدات های روس تنها بگذارد.
بازتاب این واقعهی خوفناک گسترده بود و موجی از ترس و تنفر را در پهنهی کشور برانگیخت.
از جمله در کرمان جمعی از روحانیان قسم خوردند که تا اعدام تزار روس از پای ننشینند. اینان همراه جمعی از جوانان به تشکیل نیروی نظامی پرداخته و شب و روز را در اطراف کرمان به تمرین و آموزش میگذراندند.
بر حسب اتفاق در همان ایام گروهی راهزن در اطراف کرمان پیدا شد و شرارت و ناامنی به درجهای رسید که طرق و شوارع عملا غیر قابل عبور شد.
سرکردگان نیروی ضد روس برای چارهی کار نزد کنسول انگلیس رفتند. کنسول گفت غیر از چند برزگر که برای حفاظت خودش در اختیار دارد، نیروی دیگری ندارد، وانگهی شما که ارتشی نیرومند برای مقابلهی روس تجهیز کردهاید. چرا آنها را برای سرکوب اشرار و راهزنان گسیل نمیدارید؟
در پاسخ گفتند: آخر روسها دور و راهزنان نزدیکند!
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
عاشورای سال ۱۲۹۰ شمسی یکی از تلخترین حوادث تاریخ معاصر ایران رخ داد. در جریان تحولات مشروطه نیروهای روسیه که از مستبدان حمایت میکردند وارد تبریز شدند.
روسها به قصد رعبآفرینی قساوتی بیهمتا به خرج دادند و به دستگیری علما و آزادیخواهان مشروطهخواه شهر پرداختند. گفته میشود که طی این روز هشت تن از رجال تبریز را در ملا عام به دار آویختند که معروفترین آنها ثقهالاسلام بود. شخص اخیر با علم به سرنوشت خویش حاضر نشد شهر را ترک گوید و مردم بیدفاع را در برابر سالدات های روس تنها بگذارد.
بازتاب این واقعهی خوفناک گسترده بود و موجی از ترس و تنفر را در پهنهی کشور برانگیخت.
از جمله در کرمان جمعی از روحانیان قسم خوردند که تا اعدام تزار روس از پای ننشینند. اینان همراه جمعی از جوانان به تشکیل نیروی نظامی پرداخته و شب و روز را در اطراف کرمان به تمرین و آموزش میگذراندند.
بر حسب اتفاق در همان ایام گروهی راهزن در اطراف کرمان پیدا شد و شرارت و ناامنی به درجهای رسید که طرق و شوارع عملا غیر قابل عبور شد.
سرکردگان نیروی ضد روس برای چارهی کار نزد کنسول انگلیس رفتند. کنسول گفت غیر از چند برزگر که برای حفاظت خودش در اختیار دارد، نیروی دیگری ندارد، وانگهی شما که ارتشی نیرومند برای مقابلهی روس تجهیز کردهاید. چرا آنها را برای سرکوب اشرار و راهزنان گسیل نمیدارید؟
در پاسخ گفتند: آخر روسها دور و راهزنان نزدیکند!
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
موسی غنی نژاد:
آدرس غلط در اقتصاد/ چرا هویدا تورم را نفهمید؟
هویدا روشنفکری بود که گرایشهای چپی هم داشت، اما اقتصاددان نبود. او میگفت، این کاسبها هستند که گرانفروشی میکنند.
هویدا این موضوع را نفهمید، چون تخصصش نبود؛ اما پرسش اینجاست که در وزارت بازرگانی چطور این کار را انجام دادند؟
آن سازمانی که آن دوران با عنوان «مرکز بررسی قیمتها» فعالیت میکرد، را اکنون با نام «سازمان حمایت از مصرفکنندگان و تولیدکنندگان» میشناسیم.
اکوایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
آدرس غلط در اقتصاد/ چرا هویدا تورم را نفهمید؟
هویدا روشنفکری بود که گرایشهای چپی هم داشت، اما اقتصاددان نبود. او میگفت، این کاسبها هستند که گرانفروشی میکنند.
هویدا این موضوع را نفهمید، چون تخصصش نبود؛ اما پرسش اینجاست که در وزارت بازرگانی چطور این کار را انجام دادند؟
آن سازمانی که آن دوران با عنوان «مرکز بررسی قیمتها» فعالیت میکرد، را اکنون با نام «سازمان حمایت از مصرفکنندگان و تولیدکنندگان» میشناسیم.
اکوایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥3❤2👎1🤔1
کتاب دین عقلی و اقلی
مولف: عبدالکریم سروش
مشاور کتاب: خسرو باقری
لینک خرید:
https://a.co/d/02mlSPbg
#فرهیختگان راهی به رهایی
مولف: عبدالکریم سروش
مشاور کتاب: خسرو باقری
لینک خرید:
https://a.co/d/02mlSPbg
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8👎7👍3
هرانکس که دارد روانش خرد
سرِ مایهی کارها بنگرد!
علیرضا قندریز
در میان رؤسایجمهور متأخر ایالات متحده، دونالد ترامپ نمونهای کمسابقه است: سیاستمداری که مرز میان قدرت عمومی ریاستجمهوری ومنافع اقتصادی شخصی وخانوادگیاش همواره محل مناقشه بوده است. ازمنظر حقوقی، رئیسجمهور و معاون رئیسجمهور عملاً از شمول بخش اصلی قانون فدرال تضاد منافع، یعنی 18 U.S.C. § 208، مستثنا تلقی میشوند.اما سنت سیاسی آمریکا، دستکم در دهههای اخیر، بر نوعی خویشتنداری غیررسمی استوار بوده است: رؤسایجمهور معمولاً کوشیدهاند از مداخله مستقیم و فعال در داراییها، معاملات و فعالیتهایی که میتواند از تصمیمات رسمی آنان تأثیر بپذیرد، فاصله بگیرند.
ترامپ این هنجار را بهطور بنیادین به چالش کشیده است. جایگاه او بهعنوان رئیسجمهور ایالات متحده به او امکان میدهد بر بازارهای داخلی و بینالمللی، انتظارات سرمایهگذاران، قیمت انرژی، ریسک ژئوپولیتیک، جریان سرمایه و حتی ارزش داراییهای مرتبط با برند شخصی و خانوادگیاش اثر بگذارد. در عین حال، او برخلاف بسیاری از پیشینیان خود، هرگز بهطور کامل از جهان تجارت شخصی جدا نشده است. همین وضعیت موجب شده است که ناظران سیاست خارجی آمریکا با احتیاط بیشتری به ادبیات او درباره بحرانهای بینالمللی بنگرند چراکه لحن ترامپ لزوماً همیشه بازتاب یک راهبرد منسجم ایالات متحده نیست؛ گاه میتواند آمیزهای باشد از مدیریت رسانهای، اثرگذاری بر بازار، نمایش قدرت در برابر افکار عمومی داخلی، و تلاش برای تولید اهرم در آستانه مذاکره ویا حتی ملاحظه منافع و ارتباطات خاص اقتصادی شخصی و خانوادگیاش!
از این منظر، وعده تازه ترامپ درباره امکان امضای تفاهم با ایران را نیز باید در امتداد نوسانات پیشین او خواند، نه بهعنوان نشانه قطعی یک چرخش استراتژیک. ادبیات او درباره ایران در ماههای اخیر، دامنهای چشمگیر داشته است از تهدید به «نابودی و ویرانی تمدن ایران» ، تا تمایل به مصالحه با رهبران جمهوری اسلامی، و حتی ابراز علاقه به مشارکت در «دوباره بزرگ کردن ایران». چنین نوسانی، بهخودیخود، نه نشانه سیاست عملی آمریکا است و نه دلیلی کافی برای پیشبینی موفقیت دیپلماسی. آنچه اهمیت دارد نه لحن ترامپ، بلکه ترتیبات عملیای است که در روزها و هفتههای آینده شکل خواهد گرفت.
اگر قرار باشد تفاهمی برای تداوم مذاکره میان ایران و ایالات متحده امضا شود، دو شاخص بیش از هر چیز میتواند نشان دهد که این روند تا چه اندازه جدی، پایدار و مستعد موفقیت است.
نخست، باید دید آیا ایران با مذاکرات مستقیم، منظم و مستمر با ایالات متحده، بدون اتکای تعیینکننده به میانجی، موافقت خواهد کرد یا نه. پذیرش چنین چارچوبی میتواند گامی مهم در جهت امکانپذیر شدن دیپلماسی واقعی باشد. مذاکره مستقیم الزاماً به معنای توافق نیست، اما نشان میدهد دو طرف آمادهاند هزینه سیاسی ورود به یک روند جدی را بپذیرند. در مقابل، امتناع تهران از گفتوگوی مستقیم میتواند نشانهای مهم باشد: اینکه جمهوری اسلامی هنوز برای ورود به روندی گستردهتر از تنشزدایی ساختاری آمادگی ندارد، یا دستکم نمیخواهد چنین آمادگیای را علنی کند.
دوم، باید دید تیم آمریکایی مذاکرهکننده چه الگویی را برای مذاکره برمیگزیند. اگر واشنگتن همچنان بر سفرهای کوتاه، فشرده و عمدتاً نمایشی در سطح عالی تکیه کند، احتمال موفقیت محدود خواهد بود. پروندهای مانند برنامه هستهای ایران، بهویژه اگر قرار باشد به مسائل منطقهای، رفع تحریمها، تضمینها، ترتیبات راستیآزمایی و جدول زمانی اجرای تعهدات گره بخورد، با دیپلماسی چندروزه حل و فصل نمیشود. چنین پروندهای نیازمند نشستهای طولانیتر، کار کارشناسی مداوم، گفتوگوهای فنی، کانالهای حقوقی و امنیتی موازی، و فرآیندی است که بتواند اختلافات را بهتدریج به متنهای قابل امضا تبدیل کند.
اگر دولت ترامپ الگوی مألوفش فاصله نگیرد و همچنان مذاکره را به صحنهای برای نمایش مدیریت بحران، اثرگذاری حاد بر بازارهای جهانی یا تولید دستاورد انتخاباتی تبدیل کند، باید نسبت به دوام و اعتبار روند دیپلماتیک در ۶۰روز موعود تردید داشت. در چنین وضعیتی، مذاکره بیش از آنکه ابزاری برای تبادل امتیاز و رسیدن به مصالحهای متوازن باشد، به تاکتیکی برای کنترل روایت، مهندسی انتظارات و نمایش توانایی شخصی رئیسجمهور تبدیل خواهد شد.
البته شاخصهای دیگری نیز اهمیت خواهند داشت: قالب حقوقی تفاهم احتمالی، نسبت آن با تعهدات پیشین، نحوه تعریف رفع تحریمها، سازوکار راستیآزمایی، جدول زمانی اجرای تعهدات، جایگاه آژانس بینالمللی انرژی اتمی، نقش اروپا و چین و کشورهای منطقه و…. اما در مرحله نخست، از همین دو نشانه میتوان دریافت که بهار این روند، نوید سالی نکو خواهد داد یا نهایتا خبر از فصلی تیرهتر و پرآشوبتر و خونبارتر خواهد آورد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سرِ مایهی کارها بنگرد!
علیرضا قندریز
در میان رؤسایجمهور متأخر ایالات متحده، دونالد ترامپ نمونهای کمسابقه است: سیاستمداری که مرز میان قدرت عمومی ریاستجمهوری ومنافع اقتصادی شخصی وخانوادگیاش همواره محل مناقشه بوده است. ازمنظر حقوقی، رئیسجمهور و معاون رئیسجمهور عملاً از شمول بخش اصلی قانون فدرال تضاد منافع، یعنی 18 U.S.C. § 208، مستثنا تلقی میشوند.اما سنت سیاسی آمریکا، دستکم در دهههای اخیر، بر نوعی خویشتنداری غیررسمی استوار بوده است: رؤسایجمهور معمولاً کوشیدهاند از مداخله مستقیم و فعال در داراییها، معاملات و فعالیتهایی که میتواند از تصمیمات رسمی آنان تأثیر بپذیرد، فاصله بگیرند.
ترامپ این هنجار را بهطور بنیادین به چالش کشیده است. جایگاه او بهعنوان رئیسجمهور ایالات متحده به او امکان میدهد بر بازارهای داخلی و بینالمللی، انتظارات سرمایهگذاران، قیمت انرژی، ریسک ژئوپولیتیک، جریان سرمایه و حتی ارزش داراییهای مرتبط با برند شخصی و خانوادگیاش اثر بگذارد. در عین حال، او برخلاف بسیاری از پیشینیان خود، هرگز بهطور کامل از جهان تجارت شخصی جدا نشده است. همین وضعیت موجب شده است که ناظران سیاست خارجی آمریکا با احتیاط بیشتری به ادبیات او درباره بحرانهای بینالمللی بنگرند چراکه لحن ترامپ لزوماً همیشه بازتاب یک راهبرد منسجم ایالات متحده نیست؛ گاه میتواند آمیزهای باشد از مدیریت رسانهای، اثرگذاری بر بازار، نمایش قدرت در برابر افکار عمومی داخلی، و تلاش برای تولید اهرم در آستانه مذاکره ویا حتی ملاحظه منافع و ارتباطات خاص اقتصادی شخصی و خانوادگیاش!
از این منظر، وعده تازه ترامپ درباره امکان امضای تفاهم با ایران را نیز باید در امتداد نوسانات پیشین او خواند، نه بهعنوان نشانه قطعی یک چرخش استراتژیک. ادبیات او درباره ایران در ماههای اخیر، دامنهای چشمگیر داشته است از تهدید به «نابودی و ویرانی تمدن ایران» ، تا تمایل به مصالحه با رهبران جمهوری اسلامی، و حتی ابراز علاقه به مشارکت در «دوباره بزرگ کردن ایران». چنین نوسانی، بهخودیخود، نه نشانه سیاست عملی آمریکا است و نه دلیلی کافی برای پیشبینی موفقیت دیپلماسی. آنچه اهمیت دارد نه لحن ترامپ، بلکه ترتیبات عملیای است که در روزها و هفتههای آینده شکل خواهد گرفت.
اگر قرار باشد تفاهمی برای تداوم مذاکره میان ایران و ایالات متحده امضا شود، دو شاخص بیش از هر چیز میتواند نشان دهد که این روند تا چه اندازه جدی، پایدار و مستعد موفقیت است.
نخست، باید دید آیا ایران با مذاکرات مستقیم، منظم و مستمر با ایالات متحده، بدون اتکای تعیینکننده به میانجی، موافقت خواهد کرد یا نه. پذیرش چنین چارچوبی میتواند گامی مهم در جهت امکانپذیر شدن دیپلماسی واقعی باشد. مذاکره مستقیم الزاماً به معنای توافق نیست، اما نشان میدهد دو طرف آمادهاند هزینه سیاسی ورود به یک روند جدی را بپذیرند. در مقابل، امتناع تهران از گفتوگوی مستقیم میتواند نشانهای مهم باشد: اینکه جمهوری اسلامی هنوز برای ورود به روندی گستردهتر از تنشزدایی ساختاری آمادگی ندارد، یا دستکم نمیخواهد چنین آمادگیای را علنی کند.
دوم، باید دید تیم آمریکایی مذاکرهکننده چه الگویی را برای مذاکره برمیگزیند. اگر واشنگتن همچنان بر سفرهای کوتاه، فشرده و عمدتاً نمایشی در سطح عالی تکیه کند، احتمال موفقیت محدود خواهد بود. پروندهای مانند برنامه هستهای ایران، بهویژه اگر قرار باشد به مسائل منطقهای، رفع تحریمها، تضمینها، ترتیبات راستیآزمایی و جدول زمانی اجرای تعهدات گره بخورد، با دیپلماسی چندروزه حل و فصل نمیشود. چنین پروندهای نیازمند نشستهای طولانیتر، کار کارشناسی مداوم، گفتوگوهای فنی، کانالهای حقوقی و امنیتی موازی، و فرآیندی است که بتواند اختلافات را بهتدریج به متنهای قابل امضا تبدیل کند.
اگر دولت ترامپ الگوی مألوفش فاصله نگیرد و همچنان مذاکره را به صحنهای برای نمایش مدیریت بحران، اثرگذاری حاد بر بازارهای جهانی یا تولید دستاورد انتخاباتی تبدیل کند، باید نسبت به دوام و اعتبار روند دیپلماتیک در ۶۰روز موعود تردید داشت. در چنین وضعیتی، مذاکره بیش از آنکه ابزاری برای تبادل امتیاز و رسیدن به مصالحهای متوازن باشد، به تاکتیکی برای کنترل روایت، مهندسی انتظارات و نمایش توانایی شخصی رئیسجمهور تبدیل خواهد شد.
البته شاخصهای دیگری نیز اهمیت خواهند داشت: قالب حقوقی تفاهم احتمالی، نسبت آن با تعهدات پیشین، نحوه تعریف رفع تحریمها، سازوکار راستیآزمایی، جدول زمانی اجرای تعهدات، جایگاه آژانس بینالمللی انرژی اتمی، نقش اروپا و چین و کشورهای منطقه و…. اما در مرحله نخست، از همین دو نشانه میتوان دریافت که بهار این روند، نوید سالی نکو خواهد داد یا نهایتا خبر از فصلی تیرهتر و پرآشوبتر و خونبارتر خواهد آورد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6
خود نمایی
بعضی از کسانی که از بزرگان خاطره میگویند هدف اصلیشان، نه بزرگداشت یا بیان فضایل و زوایای شخصیتی آن بزرگ، بلکه اثبات خود است!
چند روز پیش آقایی میگفت کاش به من هم میگفتید یادداشتی برای دکتر لاریجانی مینوشتم. دو تا از خاطراتش را هم به عنوان مثال گفت:
۱-در فلان موضوع، دکتر لاریجانی «خواهش کرد» مرا ببیند. [این ملاقات با چند بار پیگیری خود این آقا جور شده بود!] وقتی نکاتی را به آن شهید توضیح دادم گفت هیچکس به اندازه تو نمیفهمد.
۲ـ در فلان مسجد که دکتر لاریجانی مرا دید جلوی پایم بلند شد و به همه گفت ایشان جواهر و از نوادر است.
بعضی از کسانی که این روزها خاطراتی از رهبر شهید میگویند هم از این جنساند. بماند که بعضی از این خاطرات، شاهد هم ندارد.
حسین انتظامی
#فرهیختگان راهی به رهایی
بعضی از کسانی که از بزرگان خاطره میگویند هدف اصلیشان، نه بزرگداشت یا بیان فضایل و زوایای شخصیتی آن بزرگ، بلکه اثبات خود است!
چند روز پیش آقایی میگفت کاش به من هم میگفتید یادداشتی برای دکتر لاریجانی مینوشتم. دو تا از خاطراتش را هم به عنوان مثال گفت:
۱-در فلان موضوع، دکتر لاریجانی «خواهش کرد» مرا ببیند. [این ملاقات با چند بار پیگیری خود این آقا جور شده بود!] وقتی نکاتی را به آن شهید توضیح دادم گفت هیچکس به اندازه تو نمیفهمد.
۲ـ در فلان مسجد که دکتر لاریجانی مرا دید جلوی پایم بلند شد و به همه گفت ایشان جواهر و از نوادر است.
بعضی از کسانی که این روزها خاطراتی از رهبر شهید میگویند هم از این جنساند. بماند که بعضی از این خاطرات، شاهد هم ندارد.
حسین انتظامی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤7👍5😱3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
گاهی اتخاذ تصمیمهای سخت و تلخ اجتنابناپذیر است، زیرا دیگر انتخابی برای ما باقی نمانده و قبلا تمام پنجرهها بسته شده است.
برشی ار گفتوگوی مجید تفرشی با محمدجواد ظریف
https://youtu.be/q1Xe-LFpxeY?si=6pbvZwel6bPeQ1wO
#فرهیختگان راهی به رهایی
برشی ار گفتوگوی مجید تفرشی با محمدجواد ظریف
https://youtu.be/q1Xe-LFpxeY?si=6pbvZwel6bPeQ1wO
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3🔥3❤1