۱۷ سال از کودتای ننگین ۲۲ خرداد گذشت
اردشیر امیرارجمند
هفده سال از کودتای انتخاباتی ۱۳۸۸ گذشته است. امروز، بیش از هر زمان دیگری، هویت، نقش و مناسبات پنهان کسانی که در طراحی، حمایت و اجرای آن کودتای ننگین نقش داشتند ــ و البته «مواضعشان به مواضع آقا نزدیکتر بود» ــ برای افکار عمومی آشکار شده است. با این حال، روند انتقامگیری از قربانیان شریف، ایراندوست و بیگناه آن فاجعه همچنان ادامه دارد؛ کسانی که تنها «جرم» آنان ایستادگی در برابر استبداد، دفاع از حقوق مردم، اعتراض مسالمتآمیز به تحجر، فساد و ناکارآمدی، و مطالبه حق تعیین سرنوشت ملت از طریق برگزاری رفراندومی آزاد، سالم و منصفانه است.
ابربحرانهایی که کشور را احاطه کردهاند؛ فقر نیمی از مردم در یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان؛ تضعیف همبستگی ملی و قبح هرگونه مداخله خارجی با هر عنوان، میزان و بهانه؛ اقبال تأسفبار بخشی از مردم به مداخله قدرتهای جنایتکار خارجی ــ که حقوق، امنیت و رفاه مردم ایران برای آنان هیچ اهمیتی ندارد ــ به علت احساس استیصال از شرایط وخیم خود و فقدان دورنمایی امیدبخش برای تغییرات مثبت؛ تجاوز مکرر دشمنان جنایتکار خارجی به کشور، علیرغم دفاع مقتدرانه سربازان وطن از ایران؛ اسارت مردم در شرایط تعلیق و… بخشی از ثمرات سیاستهای کلانی بود که آن کودتا و سرکوبهای خونین پس از آن، از ۹۶ تا ۱۴۰۴ را تأیید و تصویب کرد.
تا زمانی که آن سیاستها ادامه دارد، کشور در هیچ عرصهای روز خوش نخواهد دید؛ نه مبارزه مؤثر با فساد ساختاری ممکن است، نه ثبات لازم برای سرمایهگذاری، شکوفایی اقتصادی و فقرزدایی فراهم میشود، نه حکومت قانون و حقوق شهروندی استقرار مییابد، نه امنیت و توسعه پایدار محقق میشود، نه سیاست خارجی متوازن، قدرتمند و مبتنی بر منافع ملی شکل میگیرد، و نه امید مردم، بهویژه جوانان، به آینده افزایش مییابد.
اولین قدم، به عنوان نشانهای از اراده برای تغییر، توقف اعدامها، آزادی زندانیان سیاسی و رفع حصرِ محصوران سرافراز است؛ اقدامی که میتواند آغاز توقف تشدید بحرانها تلقی شود.
۲۲ خرداد۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
اردشیر امیرارجمند
هفده سال از کودتای انتخاباتی ۱۳۸۸ گذشته است. امروز، بیش از هر زمان دیگری، هویت، نقش و مناسبات پنهان کسانی که در طراحی، حمایت و اجرای آن کودتای ننگین نقش داشتند ــ و البته «مواضعشان به مواضع آقا نزدیکتر بود» ــ برای افکار عمومی آشکار شده است. با این حال، روند انتقامگیری از قربانیان شریف، ایراندوست و بیگناه آن فاجعه همچنان ادامه دارد؛ کسانی که تنها «جرم» آنان ایستادگی در برابر استبداد، دفاع از حقوق مردم، اعتراض مسالمتآمیز به تحجر، فساد و ناکارآمدی، و مطالبه حق تعیین سرنوشت ملت از طریق برگزاری رفراندومی آزاد، سالم و منصفانه است.
ابربحرانهایی که کشور را احاطه کردهاند؛ فقر نیمی از مردم در یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان؛ تضعیف همبستگی ملی و قبح هرگونه مداخله خارجی با هر عنوان، میزان و بهانه؛ اقبال تأسفبار بخشی از مردم به مداخله قدرتهای جنایتکار خارجی ــ که حقوق، امنیت و رفاه مردم ایران برای آنان هیچ اهمیتی ندارد ــ به علت احساس استیصال از شرایط وخیم خود و فقدان دورنمایی امیدبخش برای تغییرات مثبت؛ تجاوز مکرر دشمنان جنایتکار خارجی به کشور، علیرغم دفاع مقتدرانه سربازان وطن از ایران؛ اسارت مردم در شرایط تعلیق و… بخشی از ثمرات سیاستهای کلانی بود که آن کودتا و سرکوبهای خونین پس از آن، از ۹۶ تا ۱۴۰۴ را تأیید و تصویب کرد.
تا زمانی که آن سیاستها ادامه دارد، کشور در هیچ عرصهای روز خوش نخواهد دید؛ نه مبارزه مؤثر با فساد ساختاری ممکن است، نه ثبات لازم برای سرمایهگذاری، شکوفایی اقتصادی و فقرزدایی فراهم میشود، نه حکومت قانون و حقوق شهروندی استقرار مییابد، نه امنیت و توسعه پایدار محقق میشود، نه سیاست خارجی متوازن، قدرتمند و مبتنی بر منافع ملی شکل میگیرد، و نه امید مردم، بهویژه جوانان، به آینده افزایش مییابد.
اولین قدم، به عنوان نشانهای از اراده برای تغییر، توقف اعدامها، آزادی زندانیان سیاسی و رفع حصرِ محصوران سرافراز است؛ اقدامی که میتواند آغاز توقف تشدید بحرانها تلقی شود.
۲۲ خرداد۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍10❤3
گفتم این کیست که
پیوسته مرا میخواند؟
خنده زد از بُن جانم که:
“منم”
ايرانم
گفتم ای جان و جهان
چشم و “چراغِ دلِ من”
“من همان” عاشق دیرینهی
“جان افشانم”
هوشنگ ابتهاج (سایه)
#فرهیختگان راهی به رهایی
پیوسته مرا میخواند؟
خنده زد از بُن جانم که:
“منم”
ايرانم
گفتم ای جان و جهان
چشم و “چراغِ دلِ من”
“من همان” عاشق دیرینهی
“جان افشانم”
هوشنگ ابتهاج (سایه)
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤19👍2🤬1
دو راهیِ افراطیون؛ همراهی یا شورش
عباس موسایی
دگماتیسم ِ راست افراطی داخلی، بی التفات به سیالیت ِسیاست، این جریان را به تزلزلی بنیادین سوق داده است؛ به گونه ای که نه می تواند در وضعیت ِ دفاع از ساختار و مهم ترین تصمیم ِ آن یعنی «تفاهم یا توافق» ظاهر شود و نه می تواند در برابر ِ آن بایستد؛ بپذیرد و در ساختار، مستحیل و مضمحل شود، بر گذشته ی رادیکال خود، مهر توقف زده است، نپذیرد و بر بیراهه، پایداری کند!! علیه ساختار شوریده است. شاید هیچ جریانی در ایران، به وقت اکنون، بسان ِ بنیادگرایان توسعه ستیز ایرانی، در وضعیت ِ بی مبنایی و بی مضمونی قرار نگرفته است. آنچه این جریان به عنوان «مضمون» خود تعریف می کرد، علیه روایتی است که از« مبنا» برداشت می کند و آنچه «مبنا و اساس» می خواهد، مضمون گفتمانی ِ این جریان به وقت اکنون را بر نمی تابد.
تیزاب ِ واقعیات و سهم امر واقع در سیاست، اما افراطیون داخلی را به این بیقراری رسانده است. راست ِافراطی ، علت ِ موجده ی خود را از دست داده است؛ زیرا در وضعیتی سر برآورد به شدت متفاوت از اکنون. بدون ِ ادراک بستر و زمینه و زمانه ای که از دل آن بیرون آمد و زمینه و زمانه ی به شدت متفاوت ِ امروزین، همچنان عناصر و سازمایه های دیروزین را پی می گیرد. راست ِافراطی که روزی از دنده ی چپ و از موقعیت پوزیسیون، با ظاهری اپوزیسیونی، از متن و کانون ِ قدرت، علیه ی بخشی از آن شورید، اکنون نه ماهیتی پوزیسیونی دارد و نه اپوزیسیونی. ساختار از افتادن در خط و مسیر ِ خطر آفرین آن، امتناع می کند و اپوزیسیون نمایی اش، فاقد ِ ماده ی موثره ای سیاست ساز است. از اینجا رانده و از آن مانده است. هیاهو و غوغا و سر و صدای ِ نابهنگامش معطوف به همین درماندگی، قابل درک کرد. این سر و صدا را صرفاً از یک منظر می توان «صدا» دانست؛ صدای ِ استیصال، درماندگی و شکستن ِ مفصلبندی ِ گفتمانی. گرمی ِ هیجانی در مواجهه با عقل ِ سرد، مفصل شکنی کرده است و این سر و صدا، ناشی از شکست مفاصل است. گفتمانش از جنس ِ گفتار ِ صرف است. دالّ مرکزی اش، خاصیت ِ شارژ کنندگی و انسجام بخشی به سایر ِ عناصر ِ معلق در فضای سیاست را ندارد. رابطه ی معناداری بین گفتار و سایر ِ مولفه های برسازنده ی یک گفتمان، دیده نمی شود. از این روست که نمی تواند صورت بندی ِ گفتمانی ِ روزآمدی از خود نمایان سازد. در غیریت سازی با گفتمان های داخلی، به وضوحی قابل توجه، به رنگ و شکل و شمایل ِ دشمن ِ ساختار درآمده است. به درجاتی بیش از آنچه حزب توده نسبت به اتحاد جماهیر شوروی، خود را تنظیم می کرد، صراحتا همزبان با راست های ِافراطی حاکم بر رژیم صهیونیستی و براندازی خواهان وابسته ای که قبل از هر چیز براندازی خواهی را برانداخته اند، هرگونه توافق در شرایط کنونی را نامطلوب می دانند.
ژرف آشوبی ِ متزلزل کننده ی بر آمده از ناهمزمانی عناصر ِ گفتمانی، اینان را در دو راهی ِ آستانه ای قرار داده است که آن را به سمت ِ شورش یا اضمحلال ، سوق می دهد. این جریان ِ استثناءگرا، اگر به منطق ِ مناسبات جدید، تن در داده و به قول ِ ابوسعید ابوالخیر «گامی فرا پیش نهد.» نشانه ای از عبور از استثناءگرایی به روالمند سازی است، آنگاه به بخشی از پروژه ی عادی سازی تبدیل شده است.
شیخ ابوسعید ابوالخیر به طوس رسیده بود، مردمان از وی طلب ِ مجلس کردند. در خانقاه بر تخت نشست و فوج فوج می آمدند ، چندان که جا نبود، معرف برخواست و گفت خدایش رحمت کند، هر کس آنجا که هست، یک قدم جلو رود. شیخ صلوات فرستاد و پائین آمد و گفت هر چه ما خواستیم گفت: «خدایش بیامرزد آن کس را که یک گام فراپیش نهد. آن روز بیش از این نگفت.»
می توان برجسته ترین مولفه ای که این جریان را از تن دادن به نصیحت ابوسعید باز می دارد، را از جنس ِ غلبه ی منفعت و مصلحت ِ باندی بر مصلحت ِ ملی در راه و رسم ِ ایشان دانست. فربه شدگان ِ نا وضعیت استثنایی و منازعه و تنش، از گام نهادن به وضعیت ِ عادی، مصالحه، تفاهم و توافق می هراسند. به زبان ِ ماکس وبر، هر برنامه ای که ادامه پیدا کرده، با منافعی پیوند خورده و هر برنامه ای که باید ادامه پیدا کند، باید با منافعی پیوند بیابد.
آیا برنامه ای که راست ِافراطی در سر می پروراند، با مختصات ِ جدید، امکان ِ ظهور و بروز دارد؟ باید منتظر گذشت روزگار ماند.
سیاست ورزان ملی و مسئولیت شناس در این شرایط ِ پیچیده ی مملو از تلاطم، توطئه و تزویر و هم افزا و هم راستا از/در، بیرون و درون ، از نقطه ی عزیمت «مصلحت ِ ایران» و کانونی وحدت آفرین به نام ِ نامی ِ«ایران»، برای کاستن از زهر ِ افراطی گری ِ پیوند خورده با منافع ِ باندهای افراطی، به حکم ِ عقلانیت و تجربه، نصیحت ابوالخیر را سرلوحه کار خویش قرار داده و همچون همیشه «گامی فرا پیش نهند.»
https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1713141
#فرهیختگان راهی به رهایی
عباس موسایی
دگماتیسم ِ راست افراطی داخلی، بی التفات به سیالیت ِسیاست، این جریان را به تزلزلی بنیادین سوق داده است؛ به گونه ای که نه می تواند در وضعیت ِ دفاع از ساختار و مهم ترین تصمیم ِ آن یعنی «تفاهم یا توافق» ظاهر شود و نه می تواند در برابر ِ آن بایستد؛ بپذیرد و در ساختار، مستحیل و مضمحل شود، بر گذشته ی رادیکال خود، مهر توقف زده است، نپذیرد و بر بیراهه، پایداری کند!! علیه ساختار شوریده است. شاید هیچ جریانی در ایران، به وقت اکنون، بسان ِ بنیادگرایان توسعه ستیز ایرانی، در وضعیت ِ بی مبنایی و بی مضمونی قرار نگرفته است. آنچه این جریان به عنوان «مضمون» خود تعریف می کرد، علیه روایتی است که از« مبنا» برداشت می کند و آنچه «مبنا و اساس» می خواهد، مضمون گفتمانی ِ این جریان به وقت اکنون را بر نمی تابد.
تیزاب ِ واقعیات و سهم امر واقع در سیاست، اما افراطیون داخلی را به این بیقراری رسانده است. راست ِافراطی ، علت ِ موجده ی خود را از دست داده است؛ زیرا در وضعیتی سر برآورد به شدت متفاوت از اکنون. بدون ِ ادراک بستر و زمینه و زمانه ای که از دل آن بیرون آمد و زمینه و زمانه ی به شدت متفاوت ِ امروزین، همچنان عناصر و سازمایه های دیروزین را پی می گیرد. راست ِافراطی که روزی از دنده ی چپ و از موقعیت پوزیسیون، با ظاهری اپوزیسیونی، از متن و کانون ِ قدرت، علیه ی بخشی از آن شورید، اکنون نه ماهیتی پوزیسیونی دارد و نه اپوزیسیونی. ساختار از افتادن در خط و مسیر ِ خطر آفرین آن، امتناع می کند و اپوزیسیون نمایی اش، فاقد ِ ماده ی موثره ای سیاست ساز است. از اینجا رانده و از آن مانده است. هیاهو و غوغا و سر و صدای ِ نابهنگامش معطوف به همین درماندگی، قابل درک کرد. این سر و صدا را صرفاً از یک منظر می توان «صدا» دانست؛ صدای ِ استیصال، درماندگی و شکستن ِ مفصلبندی ِ گفتمانی. گرمی ِ هیجانی در مواجهه با عقل ِ سرد، مفصل شکنی کرده است و این سر و صدا، ناشی از شکست مفاصل است. گفتمانش از جنس ِ گفتار ِ صرف است. دالّ مرکزی اش، خاصیت ِ شارژ کنندگی و انسجام بخشی به سایر ِ عناصر ِ معلق در فضای سیاست را ندارد. رابطه ی معناداری بین گفتار و سایر ِ مولفه های برسازنده ی یک گفتمان، دیده نمی شود. از این روست که نمی تواند صورت بندی ِ گفتمانی ِ روزآمدی از خود نمایان سازد. در غیریت سازی با گفتمان های داخلی، به وضوحی قابل توجه، به رنگ و شکل و شمایل ِ دشمن ِ ساختار درآمده است. به درجاتی بیش از آنچه حزب توده نسبت به اتحاد جماهیر شوروی، خود را تنظیم می کرد، صراحتا همزبان با راست های ِافراطی حاکم بر رژیم صهیونیستی و براندازی خواهان وابسته ای که قبل از هر چیز براندازی خواهی را برانداخته اند، هرگونه توافق در شرایط کنونی را نامطلوب می دانند.
ژرف آشوبی ِ متزلزل کننده ی بر آمده از ناهمزمانی عناصر ِ گفتمانی، اینان را در دو راهی ِ آستانه ای قرار داده است که آن را به سمت ِ شورش یا اضمحلال ، سوق می دهد. این جریان ِ استثناءگرا، اگر به منطق ِ مناسبات جدید، تن در داده و به قول ِ ابوسعید ابوالخیر «گامی فرا پیش نهد.» نشانه ای از عبور از استثناءگرایی به روالمند سازی است، آنگاه به بخشی از پروژه ی عادی سازی تبدیل شده است.
شیخ ابوسعید ابوالخیر به طوس رسیده بود، مردمان از وی طلب ِ مجلس کردند. در خانقاه بر تخت نشست و فوج فوج می آمدند ، چندان که جا نبود، معرف برخواست و گفت خدایش رحمت کند، هر کس آنجا که هست، یک قدم جلو رود. شیخ صلوات فرستاد و پائین آمد و گفت هر چه ما خواستیم گفت: «خدایش بیامرزد آن کس را که یک گام فراپیش نهد. آن روز بیش از این نگفت.»
می توان برجسته ترین مولفه ای که این جریان را از تن دادن به نصیحت ابوسعید باز می دارد، را از جنس ِ غلبه ی منفعت و مصلحت ِ باندی بر مصلحت ِ ملی در راه و رسم ِ ایشان دانست. فربه شدگان ِ نا وضعیت استثنایی و منازعه و تنش، از گام نهادن به وضعیت ِ عادی، مصالحه، تفاهم و توافق می هراسند. به زبان ِ ماکس وبر، هر برنامه ای که ادامه پیدا کرده، با منافعی پیوند خورده و هر برنامه ای که باید ادامه پیدا کند، باید با منافعی پیوند بیابد.
آیا برنامه ای که راست ِافراطی در سر می پروراند، با مختصات ِ جدید، امکان ِ ظهور و بروز دارد؟ باید منتظر گذشت روزگار ماند.
سیاست ورزان ملی و مسئولیت شناس در این شرایط ِ پیچیده ی مملو از تلاطم، توطئه و تزویر و هم افزا و هم راستا از/در، بیرون و درون ، از نقطه ی عزیمت «مصلحت ِ ایران» و کانونی وحدت آفرین به نام ِ نامی ِ«ایران»، برای کاستن از زهر ِ افراطی گری ِ پیوند خورده با منافع ِ باندهای افراطی، به حکم ِ عقلانیت و تجربه، نصیحت ابوالخیر را سرلوحه کار خویش قرار داده و همچون همیشه «گامی فرا پیش نهند.»
https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1713141
#فرهیختگان راهی به رهایی
جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه
دو راهیِ افراطیون؛ همراهی یا شورش
راست ِافراطی که روزی از دنده ی چپ و از موقعیت پوزیسیون، با ظاهری اپوزیسیونی، از متن و کانون ِ قدرت، علیه ی بخشی از آن شورید، اکنون نه ماهیتی پوزیسیونی دارد و نه اپوزیسیونی. ساختار از افتادن در خط و مسیر ِ خطر آفرین آن، امتناع می کند و اپوزیسیون نمایی اش،…
❤4👍2🔥1
«رژیمهای مشروطهٔ کثرتگرا دچار کاستیاند؛ یا به سببِ غلبهٔ بیش از حدِ الیگارشی، یا به سببِ غلبهٔ بیش از حدِ عوامفریبی، و تقریباً همیشه نیز به دلیلِ محدودیت در کارآمدی. آنها به دلیل الیگارشیِ افراطی ناقصاند، هنگامی که پشتِ بازیِ احزاب، قدرتِ مطلقِ یک اقلیت پنهان شده باشد. از جهتِ عوامفریبیِ افراطی ناقصاند، هنگامی که گروهها در کشمکشهای حزبی، ضرورتهای جمعی و مفهومِ خیرِ عمومی را از یاد ببرند. و از جهتِ محدودیتِ کارآمدی نیز ناقصاند، زیرا در رژیمی که همهٔ گروهها حق دارند از منافعِ خود دفاع کنند، به ناگزیر به ندرت میتوان تصمیمات و اقداماتِ ریشهای و قاطع اتخاذ کرد.»
رمون آرون، دموکراسی و تمامیتخواهی
آرون، جامعهشناسی که در تمام عمرش از دموکراسی دفاع کرد، چنین تحلیل انتقادی نسبتاً رادیکالی از دموکراسی میکند. دموکراسیها رژیمهای ناقصی هستند نه از آن رو که هنوز کاملاً دموکراتیک نشدهاند، بلکه تا حدی دقیقاً از آن رو که دموکراتیک هستند ناقصند. چنین روشنبینی ظریفی را مقایسه کنید با چاپلوسیهای وطنی از دموکراسی. آدمی فکر میکند ناگهان با معجزه دموکراسی بهشت در ایران محقق خواهد شد. این نوع دموکراسیخواهی سادهلوحانه در دهه هفتاد و هشتاد مانع فهم واقعبینانه ما از سیاست شد. هنوز هم درک انتقادی از دموکراسی در فضای روشنفکری ایران تا حدی شوکآور است. شناخت دموکراسی با چاپلوسی سادهلوحانه از آن متفاوت است.
بابک مینا
#فرهیختگان راهی به رهایی
رمون آرون، دموکراسی و تمامیتخواهی
آرون، جامعهشناسی که در تمام عمرش از دموکراسی دفاع کرد، چنین تحلیل انتقادی نسبتاً رادیکالی از دموکراسی میکند. دموکراسیها رژیمهای ناقصی هستند نه از آن رو که هنوز کاملاً دموکراتیک نشدهاند، بلکه تا حدی دقیقاً از آن رو که دموکراتیک هستند ناقصند. چنین روشنبینی ظریفی را مقایسه کنید با چاپلوسیهای وطنی از دموکراسی. آدمی فکر میکند ناگهان با معجزه دموکراسی بهشت در ایران محقق خواهد شد. این نوع دموکراسیخواهی سادهلوحانه در دهه هفتاد و هشتاد مانع فهم واقعبینانه ما از سیاست شد. هنوز هم درک انتقادی از دموکراسی در فضای روشنفکری ایران تا حدی شوکآور است. شناخت دموکراسی با چاپلوسی سادهلوحانه از آن متفاوت است.
بابک مینا
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍3👎2🤔1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دایه شکر ،مادری که با ۹۲ سال سن از اهالی ریجاب شهرستان دالاهو که چهار فرزند خود را در بمب باران شیمیایی جنگ ایران و عراق از دست داد هر روز سر خاک فرزندان خود تنبور می نوازد
ارسلان کاوه
#فرهیختگان راهی به رهایی
ارسلان کاوه
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤22😢11
Telegram
آرشیو
.
آرو: آمریکا در حال ترک اروپاست
چیزی به اسم اعتماد در روابط بینالملل وجود ندارد
اسرائیل بازنده بزرگ توافق ایران-آمریکاست
دیپلمات پیشین فرانسه: آمریکا هنوز بهطور رسمی متحد ماست، اما آمریکاییها در حال ترک اروپا هستند. آنها در دوران بایدن هم در حال خروج بودند، البته آرام و بیسروصدا. بایدن توسط پوتین غافلگیر شد.
تفاوت ترامپ با یک رئیسجمهور دموکرات این است که ترامپ در را روی انگشتان ما محکم میبندد و این دردناک است، در حالی که یک دموکرات هنگام خروج میگوید «متشکرم، همکاری خوبی بود.»
از دید آمریکاییها، اروپا به حاشیه جهان تبدیل شده است. نه رشد اقتصادی اصلی آنجاست، نه انقلابهای فناورانه و نوآوریهای بزرگ و نه دشمن اصلی آمریکا در آنجاست. دشمن واقعی آمریکا، روسیه نیست. روسیه البته یک مشکل است، اما همانطور که اوباما میگفت، یک مشکل منطقهای است. دشمن واقعی چین است.
هر بار که در یک برنامه تلویزیونی صحبت از «اعتماد» میشود، دلم میخواهد هفتتیرم را بیرون بیاورم و طرف مقابلم را بکشم! چون اعتماد در روابط بینالملل اصلاً وجود ندارد. آنچه اهمیت دارد، توانایی ما برای کنترل و نظارت بر اقدامات طرف مقابل است.
به همین دلیل، توافق سال ۲۰۱۵ که ۱۳ سال برای مذاکره درباره آن زمان صرف شد و خود من هم از مذاکرهکنندگان آن بودم، شامل سازوکارهای بسیار دقیق نظارتی بود. این نظارتها استثنایی بودند و هیچ کشور دیگری چنین سطحی از بازرسیهای مداخلهگرانه را از سوی آژانس بینالمللی انرژی اتمی نپذیرفته بود.
از سال ۲۰۰۳ تاکنون، همه سرویسهای اطلاعاتی کشورهای غربی بر این باور بودهاند که ایران وارد مرحله نظامیسازی هستهای نشده است. اما ایران در حال غنیسازی اورانیوم بود؛ اورانیومی که میتوانست کاربرد نظامی داشته باشد. بنابراین ماهیت نظامی بالقوه برنامه هستهای ایران جای تردیدی نداشت، اما چون هنوز مرحله نظامیسازی انجام نشده بود، توافق ۲۰۱۵ عمدتاً بر مواد هستهای و اورانیوم غنیشده متمرکز شده بود. هدف این بود که از ادامه این روند توسط ایران جلوگیری شود.
در مورد اسرائیل، این توافق یا این وضعیت آشکارا یک شکست بزرگ برای اسرائیل محسوب میشود.
در توافق از لبنان نیز نام برده شده است. فقط رسانهها نبودند که متنهایی منتشر کردند که بهشدت به نفع ایران به نظر میرسیدند؛ وزیر خارجه فرانسه، که فردی جدی و معتبر است، نیز در اطلاعاتی که فاش کرد، بهصراحت به لبنان اشاره داشت.
من عمیقاً تردید دارم که اسرائیل آتشبس را رعایت کند. به همین دلیل احتمالاً شاهد تنش میان آمریکا و اسرائیل و همچنین میان اسرائیل و دیگر بازیگران منطقه خواهیم بود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
چیزی به اسم اعتماد در روابط بینالملل وجود ندارد
اسرائیل بازنده بزرگ توافق ایران-آمریکاست
دیپلمات پیشین فرانسه: آمریکا هنوز بهطور رسمی متحد ماست، اما آمریکاییها در حال ترک اروپا هستند. آنها در دوران بایدن هم در حال خروج بودند، البته آرام و بیسروصدا. بایدن توسط پوتین غافلگیر شد.
تفاوت ترامپ با یک رئیسجمهور دموکرات این است که ترامپ در را روی انگشتان ما محکم میبندد و این دردناک است، در حالی که یک دموکرات هنگام خروج میگوید «متشکرم، همکاری خوبی بود.»
از دید آمریکاییها، اروپا به حاشیه جهان تبدیل شده است. نه رشد اقتصادی اصلی آنجاست، نه انقلابهای فناورانه و نوآوریهای بزرگ و نه دشمن اصلی آمریکا در آنجاست. دشمن واقعی آمریکا، روسیه نیست. روسیه البته یک مشکل است، اما همانطور که اوباما میگفت، یک مشکل منطقهای است. دشمن واقعی چین است.
هر بار که در یک برنامه تلویزیونی صحبت از «اعتماد» میشود، دلم میخواهد هفتتیرم را بیرون بیاورم و طرف مقابلم را بکشم! چون اعتماد در روابط بینالملل اصلاً وجود ندارد. آنچه اهمیت دارد، توانایی ما برای کنترل و نظارت بر اقدامات طرف مقابل است.
به همین دلیل، توافق سال ۲۰۱۵ که ۱۳ سال برای مذاکره درباره آن زمان صرف شد و خود من هم از مذاکرهکنندگان آن بودم، شامل سازوکارهای بسیار دقیق نظارتی بود. این نظارتها استثنایی بودند و هیچ کشور دیگری چنین سطحی از بازرسیهای مداخلهگرانه را از سوی آژانس بینالمللی انرژی اتمی نپذیرفته بود.
از سال ۲۰۰۳ تاکنون، همه سرویسهای اطلاعاتی کشورهای غربی بر این باور بودهاند که ایران وارد مرحله نظامیسازی هستهای نشده است. اما ایران در حال غنیسازی اورانیوم بود؛ اورانیومی که میتوانست کاربرد نظامی داشته باشد. بنابراین ماهیت نظامی بالقوه برنامه هستهای ایران جای تردیدی نداشت، اما چون هنوز مرحله نظامیسازی انجام نشده بود، توافق ۲۰۱۵ عمدتاً بر مواد هستهای و اورانیوم غنیشده متمرکز شده بود. هدف این بود که از ادامه این روند توسط ایران جلوگیری شود.
در مورد اسرائیل، این توافق یا این وضعیت آشکارا یک شکست بزرگ برای اسرائیل محسوب میشود.
در توافق از لبنان نیز نام برده شده است. فقط رسانهها نبودند که متنهایی منتشر کردند که بهشدت به نفع ایران به نظر میرسیدند؛ وزیر خارجه فرانسه، که فردی جدی و معتبر است، نیز در اطلاعاتی که فاش کرد، بهصراحت به لبنان اشاره داشت.
من عمیقاً تردید دارم که اسرائیل آتشبس را رعایت کند. به همین دلیل احتمالاً شاهد تنش میان آمریکا و اسرائیل و همچنین میان اسرائیل و دیگر بازیگران منطقه خواهیم بود.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5👎3❤2🤬1
بیانیه نهضت آزادی ایران در اعتراض به حصر و بازداشتهای غیرقانونی
بسمه تعالی
اخبار ناگواری از سلامت و شرایط زندگی مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد منتشر شده که جامعه ما و دوستداران ایشان را متاثر ساخته است. خبرها مبنی بر این است که محل سکونت ایشان در نخستین روز جنگ دچار آسیب شدید گشته، وقوع جنگ ارتباط ایشان با خانواده و دوستان را دشوارتر از پیش ساخته و چنان بر سلامت ایشان تاثیر گذاشته که نزدیکان را به شدت نگران کرده است. با وجود همه این احوال همچنان رفتار حاکمیت و دستگاه امنیتی در این مورد تغییری نیافته است.
این رفتار نه با مخالفین بلکه با نخست وزیر هشت سال جنگ تحمیلی نشان از فقدان تعهد اخلاقی در میان مسئولین امر دارد. اگر خدای ناکرده این حصر بلندمدت به چیزی جز آزادی کامل محصوران ختم شود همچون دکتر مصدق و بسیاری از محصورین بزرگ تاریخ معاصر ما از جمله بسیاری مراجع بزرگ تقلید در دوران پس از انقلاب، اتفاقی بس مصیبتبار خواهد بود. این نه تنها لکه سیاه دیگری بر کارنامه تصمیمگیران خواهد بود، بلکه در روزگاری که جامعه ما به آشتی و وفاق بیش از هر زمان نیازمند است خشم و التهاب دیگری را سبب خواهد شد.
ملت ایران در حافظه تاریخی خود و در تمامی اسناد مرتبط با انقلاب ۵۷ ضبط کرده است که یکی از محورهای اساسی دعوت به برقراری جمهوری اسلامی، جایگاه رعایت حقوق ملت در متون و روایات اسلامی بود، چنانکه روایت دادگاه سرقت زره امام اول شیعیان نقل محافل مختلف سیاسی بود. حال ملت ما شاهد آن است نه تنها شهروندانی در پی اعتراضات دی ماه گذشته در فرآیند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف به احکام بسیار سنگین محکوم گردیدند، نه تنها چهرههای دلسوزی صرف بیان انتقاد از حاکمان و اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر در دادگاههای متوالی محکومیتهای متعدد دریافت میکنند، بلکه نخست وزیری که دولت جنگ هشت ساله را اداره کرده است بدون برگزاری هرگونه دادگاهی و اجرای هرگونه محاکمه و صدور هرگونه رای در حال گذراندن حبس ابدی بوده است که نه در بند عمومی و با حضور دیگران، بلکه در مکانی نامشخص و آسیبزا گرفتار آمده است.
صبر و ایستادگی محصوران و خانوادههای ایشان برای ملت ایران تجربه تاریخی بزرگی را خلق کرد. در روزگاری که سیاستمداران به بدعهدی در بیان وعدهها و حرص قدرت شهره هستند، ایشان بر عهدی که با ملت در خرداد ۸۸ برای مقاومت در رعایت حقوق ملت بستند همچنان ایستادهاند. این مقاومت شجاعانه برای ایران نجاتبخش است، چرا که اعتماد به سیاست را معنا میدهد و ایشان را در امتداد چهرههای تاریخی مانند مصدق، بازرگان، منتظری و… قرار میدهد که پاینبدی آنها به عهدشان با ملت به سیاستورزی اعتبار اخلاقی بخشیده است.
ما در روزهای اخیر شاهد صدور احکام محرومیت و محدودیت برای دانشجویان و بستهتر شدن فضای دانشگاه هستیم و همچنین شاهد بازداشت شخصیتهایی مانند آقای زیباکلام و صدور محکومیتهای سنگین برای افرادی همچون آقای سلیمانی و ادامه صدور محکومیتهای پیاپی آقای تاجزاده و سایر زندانیان سیاسی هستیم نسبت به ادامه این شرایط در وضعیت بحرانی کنونی هشدار میدهیم.
نهضت آزادی ایران که از چند دهه پیش از انقلاب به آرمانهای آزادی و حاکمیت ملت دعوت میکرده است، نسبت به نقض آشکار این آرمانها هشدار میدهد و نه تنها آزادی محصوران بلکه تمامی زندانیان سیاسی و یک برنامه همبستگی و وفاق ملی را در شرایط خطیر کنونی خواستار است. هرچند زخمهایی که طی یک سال اخیر بر جان ملت افتاده چنین وفاقی را از گذشته دشوارتر ساخته اما گذشت زمان و افزایش هزینهها و التهابات به دشواری آن خواهد افزود و آینده ملت و مملکت را تاریکتر خواهد ساخت. به همین سبب تا دیرتر از این نشده است باید گامی برداشت.
نهضت آزادی ایران، از تمامی شهروندان که در راه آزادی و استقلال و حفظ تمامیت ارضی و بقای ایران از جان و مال و آبرو و زندگی خویش میگذرند و به خصوص از مقاومت و ایستادگی چهرههای دموکراسیخواهی همچون محصورین تقدیر کرده و باور دارد این مجاهدتها لاجرم ایران را به آزادی، دموکراسی و توسعه نائل خواهند گردانید.
نهضت آزادی ایران تاکید میکند پس از چند دهه استفاده از این ابزار غیرقانونی، غیراخلاقی جز خسارت برای ایران و ایرانیان هیچ نتیجه دیگری نداشته است. بنابراین تاکید میشود حاکمیت این روش ناصواب سرکوب و محدودیت را برای همیشه کنار گذاشته و پایان دهد.
درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد
نهضت آزادی ایران
۲۳ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
بسمه تعالی
اخبار ناگواری از سلامت و شرایط زندگی مهندس میرحسین موسوی و دکتر زهرا رهنورد منتشر شده که جامعه ما و دوستداران ایشان را متاثر ساخته است. خبرها مبنی بر این است که محل سکونت ایشان در نخستین روز جنگ دچار آسیب شدید گشته، وقوع جنگ ارتباط ایشان با خانواده و دوستان را دشوارتر از پیش ساخته و چنان بر سلامت ایشان تاثیر گذاشته که نزدیکان را به شدت نگران کرده است. با وجود همه این احوال همچنان رفتار حاکمیت و دستگاه امنیتی در این مورد تغییری نیافته است.
این رفتار نه با مخالفین بلکه با نخست وزیر هشت سال جنگ تحمیلی نشان از فقدان تعهد اخلاقی در میان مسئولین امر دارد. اگر خدای ناکرده این حصر بلندمدت به چیزی جز آزادی کامل محصوران ختم شود همچون دکتر مصدق و بسیاری از محصورین بزرگ تاریخ معاصر ما از جمله بسیاری مراجع بزرگ تقلید در دوران پس از انقلاب، اتفاقی بس مصیبتبار خواهد بود. این نه تنها لکه سیاه دیگری بر کارنامه تصمیمگیران خواهد بود، بلکه در روزگاری که جامعه ما به آشتی و وفاق بیش از هر زمان نیازمند است خشم و التهاب دیگری را سبب خواهد شد.
ملت ایران در حافظه تاریخی خود و در تمامی اسناد مرتبط با انقلاب ۵۷ ضبط کرده است که یکی از محورهای اساسی دعوت به برقراری جمهوری اسلامی، جایگاه رعایت حقوق ملت در متون و روایات اسلامی بود، چنانکه روایت دادگاه سرقت زره امام اول شیعیان نقل محافل مختلف سیاسی بود. حال ملت ما شاهد آن است نه تنها شهروندانی در پی اعتراضات دی ماه گذشته در فرآیند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف به احکام بسیار سنگین محکوم گردیدند، نه تنها چهرههای دلسوزی صرف بیان انتقاد از حاکمان و اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر در دادگاههای متوالی محکومیتهای متعدد دریافت میکنند، بلکه نخست وزیری که دولت جنگ هشت ساله را اداره کرده است بدون برگزاری هرگونه دادگاهی و اجرای هرگونه محاکمه و صدور هرگونه رای در حال گذراندن حبس ابدی بوده است که نه در بند عمومی و با حضور دیگران، بلکه در مکانی نامشخص و آسیبزا گرفتار آمده است.
صبر و ایستادگی محصوران و خانوادههای ایشان برای ملت ایران تجربه تاریخی بزرگی را خلق کرد. در روزگاری که سیاستمداران به بدعهدی در بیان وعدهها و حرص قدرت شهره هستند، ایشان بر عهدی که با ملت در خرداد ۸۸ برای مقاومت در رعایت حقوق ملت بستند همچنان ایستادهاند. این مقاومت شجاعانه برای ایران نجاتبخش است، چرا که اعتماد به سیاست را معنا میدهد و ایشان را در امتداد چهرههای تاریخی مانند مصدق، بازرگان، منتظری و… قرار میدهد که پاینبدی آنها به عهدشان با ملت به سیاستورزی اعتبار اخلاقی بخشیده است.
ما در روزهای اخیر شاهد صدور احکام محرومیت و محدودیت برای دانشجویان و بستهتر شدن فضای دانشگاه هستیم و همچنین شاهد بازداشت شخصیتهایی مانند آقای زیباکلام و صدور محکومیتهای سنگین برای افرادی همچون آقای سلیمانی و ادامه صدور محکومیتهای پیاپی آقای تاجزاده و سایر زندانیان سیاسی هستیم نسبت به ادامه این شرایط در وضعیت بحرانی کنونی هشدار میدهیم.
نهضت آزادی ایران که از چند دهه پیش از انقلاب به آرمانهای آزادی و حاکمیت ملت دعوت میکرده است، نسبت به نقض آشکار این آرمانها هشدار میدهد و نه تنها آزادی محصوران بلکه تمامی زندانیان سیاسی و یک برنامه همبستگی و وفاق ملی را در شرایط خطیر کنونی خواستار است. هرچند زخمهایی که طی یک سال اخیر بر جان ملت افتاده چنین وفاقی را از گذشته دشوارتر ساخته اما گذشت زمان و افزایش هزینهها و التهابات به دشواری آن خواهد افزود و آینده ملت و مملکت را تاریکتر خواهد ساخت. به همین سبب تا دیرتر از این نشده است باید گامی برداشت.
نهضت آزادی ایران، از تمامی شهروندان که در راه آزادی و استقلال و حفظ تمامیت ارضی و بقای ایران از جان و مال و آبرو و زندگی خویش میگذرند و به خصوص از مقاومت و ایستادگی چهرههای دموکراسیخواهی همچون محصورین تقدیر کرده و باور دارد این مجاهدتها لاجرم ایران را به آزادی، دموکراسی و توسعه نائل خواهند گردانید.
نهضت آزادی ایران تاکید میکند پس از چند دهه استفاده از این ابزار غیرقانونی، غیراخلاقی جز خسارت برای ایران و ایرانیان هیچ نتیجه دیگری نداشته است. بنابراین تاکید میشود حاکمیت این روش ناصواب سرکوب و محدودیت را برای همیشه کنار گذاشته و پایان دهد.
درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد
نهضت آزادی ایران
۲۳ خرداد ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤15👍5👎2
«نجات جغرافیا»
بزرگترین وظیفهٔ تاریخی ما
عبدالله ناصری
در دوران تحصیل و معلمیام در حوزهٔ علوم تاریخی، بیشتر به تاریخ اجتماعی و با بیان زیباتر «تاریخ مردم» گرایش بیشتری داشتم. یکی از عوامل، تحولات سیاسی و اجتماعی دههٔ پنجاه خورشیدی و انقلاب اسلامی ۵۷ بود. لذا همیشه با شاعرانی از این دست که اهتمام به تاریخ مردم و زمانهٔ انسان زخمخورده دارند، علاقه داشتهام. مثل ناصرخسرو که حتی اندکی سرودهٔ «انسانیات» دارد، ولی موضع سرسختش علیه اشرافیت حکومتی زیباست:
«اگر بزرگی و جاه و جلال به درم است
ز کردگار به مردان بیدرم ستم است»
و یا صائب تبریزی که مبارزه علیه ستم حاکمان و شاهان را یک «فلسفهٔ تاریخ» میداند و میسراید:
«سنگین نمیشد این همه خواب ستمگران
گر میشد از شکستن دلها صدا بلند»
در فرهنگ عربی نیز، مانند ابوحیان توحیدی، هرچند یک شاعر متعارف نیست، ولی بهعنوان یک ادیب خردگرای ناسازگار با ستم و جهل زمانه، با نثر خودش یک شاعر اجتماعی شده و نوشتههایش سرودههای برساختهٔ خردورزی و عقلانیت است و زمانهٔ خود را با محوریت اومانیسم شرح میکند و (با کمی تسامح)، هممشرب و همنگاه او، ابوالعلاء معری، شاعر شامی قرن پنجم ق، است که پیوستِ «فقیه» به «حاکم» در جامعهٔ مسلمانان دغدغهٔ اصلی اوست و چنین میسراید (در لزومیات):
«کم قائمٌ بعظاته متفقهٌ فی
الدین یوجد حین یکشف عاهراً»
چه فقیه واعظی که پرده درافتد، جز بدکارهای بیش نیست.
یا این شعرش:
«در هر سرزمینی (استان)، حاکمی تجاوزگر که پای بر حقوق مردم میگذارد و با ستمش، مستحقان را تبعید کرده و نهایتاً اشکِ چشمها سرازیر میشود؛ چهرههای شاخصی که ظلم بر ضعیفان رویهٔ آنهاست.»
در ایران معاصر نیز امثال فرخی یزدی و ملکالشعرای بهار و جلوتر سیمین بهبهانی، احمد شاملو، حمید مصدق و شفیعی کدکنی که پس از جنبش سبز و انقلابهای اخیر، تعهد ملیاش را خوب نشان داد. شعرشناس و شاعر نیستم، اما مضمون «شعر برای مردم» را با تمام وجودم حس میکنم.
یک دههٔ اخیر، ایران شاهد ترانهسرایانی است که بهخوبی تاریخ مردم را نشان میدهند؛ مثل شروین حاجیپور در ترانهٔ «برای» که بهحق، فراملی شد.
اگر بخواهم یک «دال مشترک» برای همهٔ اشعار مذکور جستوجو کنم، آزادی انسان و جامعتر، «آزادی ایران» مناسبتر است؛ یعنی «رهاسازی سرزمین از مدیریت ایدئولوژیک» که جغرافیای طبیعی ایران را مستانه نابود کرده است.
همان دکترین میرحسین موسوی که بهخوبی فهم شد. طرح نجات ایران در داخل و خارج از ایران پذیرفته شد و مهمترین نکته در آن، غیرایدئولوژیکبودن است. به عبارت دیگر، طرح آقای موسوی قدرت تجمیع همهٔ مخالفان جمهوری اسلامی را دارد و صریحتر بگویم، این تنها پروژهٔ ملی است که هر غیرتمند ملی را فرامیخواند؛ حتی پهلویستها، اگر دغدغهٔ تمامیت سرزمینی ایران را دارند.
(نگارنده قبلاً پیشنهاد عدم نقد رهبری این جریان را داده بود، ولی بعد از فراخوان نسنجیدهٔ دیماه یقین کرد پهلوی اصلا فهم سیاسی ندارد. صدالبته از جنایت حکومت ولیفقیه در آن روزها نمیکاهم.)
#فرهیختگان راهی به رهایی
بزرگترین وظیفهٔ تاریخی ما
عبدالله ناصری
در دوران تحصیل و معلمیام در حوزهٔ علوم تاریخی، بیشتر به تاریخ اجتماعی و با بیان زیباتر «تاریخ مردم» گرایش بیشتری داشتم. یکی از عوامل، تحولات سیاسی و اجتماعی دههٔ پنجاه خورشیدی و انقلاب اسلامی ۵۷ بود. لذا همیشه با شاعرانی از این دست که اهتمام به تاریخ مردم و زمانهٔ انسان زخمخورده دارند، علاقه داشتهام. مثل ناصرخسرو که حتی اندکی سرودهٔ «انسانیات» دارد، ولی موضع سرسختش علیه اشرافیت حکومتی زیباست:
«اگر بزرگی و جاه و جلال به درم است
ز کردگار به مردان بیدرم ستم است»
و یا صائب تبریزی که مبارزه علیه ستم حاکمان و شاهان را یک «فلسفهٔ تاریخ» میداند و میسراید:
«سنگین نمیشد این همه خواب ستمگران
گر میشد از شکستن دلها صدا بلند»
در فرهنگ عربی نیز، مانند ابوحیان توحیدی، هرچند یک شاعر متعارف نیست، ولی بهعنوان یک ادیب خردگرای ناسازگار با ستم و جهل زمانه، با نثر خودش یک شاعر اجتماعی شده و نوشتههایش سرودههای برساختهٔ خردورزی و عقلانیت است و زمانهٔ خود را با محوریت اومانیسم شرح میکند و (با کمی تسامح)، هممشرب و همنگاه او، ابوالعلاء معری، شاعر شامی قرن پنجم ق، است که پیوستِ «فقیه» به «حاکم» در جامعهٔ مسلمانان دغدغهٔ اصلی اوست و چنین میسراید (در لزومیات):
«کم قائمٌ بعظاته متفقهٌ فی
الدین یوجد حین یکشف عاهراً»
چه فقیه واعظی که پرده درافتد، جز بدکارهای بیش نیست.
یا این شعرش:
«در هر سرزمینی (استان)، حاکمی تجاوزگر که پای بر حقوق مردم میگذارد و با ستمش، مستحقان را تبعید کرده و نهایتاً اشکِ چشمها سرازیر میشود؛ چهرههای شاخصی که ظلم بر ضعیفان رویهٔ آنهاست.»
در ایران معاصر نیز امثال فرخی یزدی و ملکالشعرای بهار و جلوتر سیمین بهبهانی، احمد شاملو، حمید مصدق و شفیعی کدکنی که پس از جنبش سبز و انقلابهای اخیر، تعهد ملیاش را خوب نشان داد. شعرشناس و شاعر نیستم، اما مضمون «شعر برای مردم» را با تمام وجودم حس میکنم.
یک دههٔ اخیر، ایران شاهد ترانهسرایانی است که بهخوبی تاریخ مردم را نشان میدهند؛ مثل شروین حاجیپور در ترانهٔ «برای» که بهحق، فراملی شد.
اگر بخواهم یک «دال مشترک» برای همهٔ اشعار مذکور جستوجو کنم، آزادی انسان و جامعتر، «آزادی ایران» مناسبتر است؛ یعنی «رهاسازی سرزمین از مدیریت ایدئولوژیک» که جغرافیای طبیعی ایران را مستانه نابود کرده است.
همان دکترین میرحسین موسوی که بهخوبی فهم شد. طرح نجات ایران در داخل و خارج از ایران پذیرفته شد و مهمترین نکته در آن، غیرایدئولوژیکبودن است. به عبارت دیگر، طرح آقای موسوی قدرت تجمیع همهٔ مخالفان جمهوری اسلامی را دارد و صریحتر بگویم، این تنها پروژهٔ ملی است که هر غیرتمند ملی را فرامیخواند؛ حتی پهلویستها، اگر دغدغهٔ تمامیت سرزمینی ایران را دارند.
(نگارنده قبلاً پیشنهاد عدم نقد رهبری این جریان را داده بود، ولی بعد از فراخوان نسنجیدهٔ دیماه یقین کرد پهلوی اصلا فهم سیاسی ندارد. صدالبته از جنایت حکومت ولیفقیه در آن روزها نمیکاهم.)
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍4❤3👎2
کتاب شعر جدید محمدرضا شفیعیکدکنی منتشر شد
«رها در زنجیر» مجموعه اشعار کوتاه محمدرضا شفیعیکدکنی به چاپ رسید. این مجموعه شعر در ۴۳۰ صفحه و قیمت ۱ میلیون و ۳۵۰ هزار تومان در انتشارات «سخن» منتشر شده است.
در بخشی از مقدمه شفیعیکدکنی بر این کتاب آمده است: این شعرهای کوتاه که غالباً در وزن آزاد شکل گرفته است، هرکدام به جای خود یک شعر کامل است. به همین دلیل مفصلترین آنها یک صفحه را عملاً اشغال کرده است. یک شعر کوتاه میتواند یک دو کلمه باشد و در همان کوتاهی، یک «حسّ» شاعرانه را از زندگی و هستی بازگو کند. لازم نیست برای بیان یک احساس شاعرانه، گوینده زمین و آسمان را به هم پیوند دهد و از غروب یا طلوعی که هیچ ربطی به موضوع ندارند ، سخن بگوید مثل یکی از شعرای نسل قبل از خودم که گاهی بیست صفحه را با عباراتی از نوع:
نیمشب آنگه که…
یا صبحدم وقتی که…
به هم وصل میکرد و بعد در آخر میگفت:
ای معشوق عزیز تو کجا بودی، یا من به یاد تو بودم…
این یادداشت را برای آن نوشتم که به خوانندگان یادآور شوم که یک شعر کوتاه میتواند دو کلمه باشد و شعری کامل. /ایسنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
«رها در زنجیر» مجموعه اشعار کوتاه محمدرضا شفیعیکدکنی به چاپ رسید. این مجموعه شعر در ۴۳۰ صفحه و قیمت ۱ میلیون و ۳۵۰ هزار تومان در انتشارات «سخن» منتشر شده است.
در بخشی از مقدمه شفیعیکدکنی بر این کتاب آمده است: این شعرهای کوتاه که غالباً در وزن آزاد شکل گرفته است، هرکدام به جای خود یک شعر کامل است. به همین دلیل مفصلترین آنها یک صفحه را عملاً اشغال کرده است. یک شعر کوتاه میتواند یک دو کلمه باشد و در همان کوتاهی، یک «حسّ» شاعرانه را از زندگی و هستی بازگو کند. لازم نیست برای بیان یک احساس شاعرانه، گوینده زمین و آسمان را به هم پیوند دهد و از غروب یا طلوعی که هیچ ربطی به موضوع ندارند ، سخن بگوید مثل یکی از شعرای نسل قبل از خودم که گاهی بیست صفحه را با عباراتی از نوع:
نیمشب آنگه که…
یا صبحدم وقتی که…
به هم وصل میکرد و بعد در آخر میگفت:
ای معشوق عزیز تو کجا بودی، یا من به یاد تو بودم…
این یادداشت را برای آن نوشتم که به خوانندگان یادآور شوم که یک شعر کوتاه میتواند دو کلمه باشد و شعری کامل. /ایسنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤12👍2
🔹ترجمه و تدوینمطلب از محمد حسین شیر علی
✍محقق قمشه ای
۱/۶ چگونه یک وقایعنامه سریانیِ قرون وسطایی، جدول زمانی مرگ عمر را روشن میکند؟ 📜
بیایید بررسی کنیم که چگونه یک نشانگر زمانی در «Chronicle of 1234» بهطور صریح از این روایت پشتیبانی میکند که خلیفه عمر در ذیالحجه درگذشته و روایت ۹ ربیعالاول را کنار میگذارد. 👇
۲/۶ روایت رایج در سنت اسلامی، ترور خلیفه عمر را در پایان ذیالحجه سال ۲۳ هجری قرار میدهد.
اما یک روایت جایگزین و مشهور ادعا میکند که او در ۹ ربیعالاول درگذشته است. برای بررسی این اختلاف، مورخان میتوانند به منابع اولیه مستقل و بیرونی رجوع کنند.
۳/۶ وقایعنامه سال ۱۲۳۴ (Chronicle of 1234) یک تاریخ جهان گسترده است که توسط یک روحانی ناشناس سریانی ارتدوکس در ادسا گردآوری شده است.
از آنجا که نویسنده، قطعات ارزشمند منابع تاریخی قدیمیتر و اکنون از دسترفته را حفظ کرده، این اثر یک تأیید متقاطع نادر از رخدادهای اولیه اسلامی ارائه میدهد.
۴/۶ درباره مرگ عمر، نسخه خطی متن زیر را به زبان سریانی کلاسیک ثبت کرده است:
ܐܬܩܛܠ ܒܐܪܒܥܐ ܒܬܫܪܝܢ ܐܚܪܝ ܝܘܡ ܚܡܫܐ
ترجمه: «او در روز چهارم از ماه تشریـن دوم، در روز پنجشنبه کشته شد.»
۵/۶ این رخداد در سال ۹۵۶ تقویم سلوکی ثبت شده است.
«تشریـن دوم» تقریباً با ماه نوامبر مطابقت دارد. وقتی این بازه را با تقویم قمری اسلامی در سال ۲۳ هجری تطبیق میدهیم، قطعات کاملاً با هم هماهنگ میشوند. 🧮
۶/۶ این جدول زمانی مستقیماً با ۲۷ ذیالحجه سال ۲۳ هجری تطابق دارد. هرچند روایت رایج آن را ۲۶ میداند، این اختلاف یکروزه در تبدیل تقویمهای قرون وسطایی کاملاً ناچیز است. 🏛✨
https://x.com/MuhaqiqGhomshei/status/2065869624801890514
@BetweenDichotomies
✍محقق قمشه ای
۱/۶ چگونه یک وقایعنامه سریانیِ قرون وسطایی، جدول زمانی مرگ عمر را روشن میکند؟ 📜
بیایید بررسی کنیم که چگونه یک نشانگر زمانی در «Chronicle of 1234» بهطور صریح از این روایت پشتیبانی میکند که خلیفه عمر در ذیالحجه درگذشته و روایت ۹ ربیعالاول را کنار میگذارد. 👇
۲/۶ روایت رایج در سنت اسلامی، ترور خلیفه عمر را در پایان ذیالحجه سال ۲۳ هجری قرار میدهد.
اما یک روایت جایگزین و مشهور ادعا میکند که او در ۹ ربیعالاول درگذشته است. برای بررسی این اختلاف، مورخان میتوانند به منابع اولیه مستقل و بیرونی رجوع کنند.
۳/۶ وقایعنامه سال ۱۲۳۴ (Chronicle of 1234) یک تاریخ جهان گسترده است که توسط یک روحانی ناشناس سریانی ارتدوکس در ادسا گردآوری شده است.
از آنجا که نویسنده، قطعات ارزشمند منابع تاریخی قدیمیتر و اکنون از دسترفته را حفظ کرده، این اثر یک تأیید متقاطع نادر از رخدادهای اولیه اسلامی ارائه میدهد.
۴/۶ درباره مرگ عمر، نسخه خطی متن زیر را به زبان سریانی کلاسیک ثبت کرده است:
ܐܬܩܛܠ ܒܐܪܒܥܐ ܒܬܫܪܝܢ ܐܚܪܝ ܝܘܡ ܚܡܫܐ
ترجمه: «او در روز چهارم از ماه تشریـن دوم، در روز پنجشنبه کشته شد.»
۵/۶ این رخداد در سال ۹۵۶ تقویم سلوکی ثبت شده است.
«تشریـن دوم» تقریباً با ماه نوامبر مطابقت دارد. وقتی این بازه را با تقویم قمری اسلامی در سال ۲۳ هجری تطبیق میدهیم، قطعات کاملاً با هم هماهنگ میشوند. 🧮
۶/۶ این جدول زمانی مستقیماً با ۲۷ ذیالحجه سال ۲۳ هجری تطابق دارد. هرچند روایت رایج آن را ۲۶ میداند، این اختلاف یکروزه در تبدیل تقویمهای قرون وسطایی کاملاً ناچیز است. 🏛✨
https://x.com/MuhaqiqGhomshei/status/2065869624801890514
@BetweenDichotomies
❤5👍1🕊1
فرهیختگان
کتاب دین عقلی و اقلی مولف: عبدالکریم سروش مشاور کتاب: خسرو باقری لینک خرید: https://a.co/d/02mlSPbg #فرهیختگان راهی به رهایی
از دینِ ترس تا دینِ فهم: یادداشتی درباره کتاب تازه ی دکتر عبدالکریم سروش : «دین عقلی و اقلی»
علی رضا معینی
۲۲ خرداد ۱۴۰۵
کردار اهل صومعه ام کرد میپرست
وین دود بین که نامه من شد سیاه از او
سالهاست که در خانههای ایرانی، گفتوگو درباره دین دشوارتر از همیشه شده است. بسیاری از پدران و مادران، نه از بیاعتقادی فرزندان خویش، که از ناتوانی خود در سخن گفتن با آنان درباره دین رنج میبرند. نوجوان امروز در جهانی زندگی میکند که هزاران صدا و روایت و پرسش، شب و روز بر گوش او میبارد. او کمتر از نسلهای پیشین فرمان میپذیرد و بیشتر دلیل میطلبد؛ کمتر تقلید میکند و بیشتر میپرسد.
در چنین روزگاری، آنچه جوانان را از دین میرماند، غالباً پرسشگری آنان نیست؛ بلکه پاسخهای نارسا و گاه تصویرهایی است که از دین عرضه شده است. دینی که بیش از آنکه زبان محبت داشته باشد، زبان تهدید دارد؛ بیش از آنکه دعوت کند، حکم میراند؛ و بیش از آنکه با عقل سخن بگوید، اطاعت میطلبد.
بسیاری از جوانان امروز، نه از خدا گریختهاند و نه از حقیقت؛ بلکه از تصویری از دین گریختهاند که در آن، خطاهای زمینی به نام آسمان نوشته شده است. همان نکتهای که حافظ قرنها پیش با زبان شعر بیان کرد:
چنان بزد ره اسلام غمزه ی ساقی
که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند
گویی گاه یک رفتار نادرستِ دینداران، بیش از صدها استدلال نظری، نسل جوان را از دین دور میکند. در چنین فضایی، انتشار کتابی چون «دین عقلی و اقلی» را باید رخدادی مبارک دانست. کتابی که از عنوانش نیز پیداست میخواهد میان دینداری و عقلانیت آشتی برقرار کند؛ نه با ادعای ساختن دینی تازه، بلکه با بازگشت به این حقیقت ساده که ایمانِ انسانی، در جهانی سرشار از عدم قطعیت، همواره با درجهای از ظن، فهم، تفسیر و انتخاب همراه است.
اگر نسلهای گذشته، دین را بیشتر به ارث میبردند، نسل امروز میخواهد آن را بفهمد. و فهم، با پرسش آغاز میشود.
گمان میرود نویسنده و مشاور مجرب و متخصص تربیتی ایشان در این اثر، با توجه به تجربههای فکری و تربیتی خویش، کوشیده باشند پرسشهای بنیادی نوجوانان را جدی بگیرند: چرا اصلاً باید دیندار بود؟ خدا چیست و چگونه میتوان درباره او اندیشید؟ پیامبران چه آوردهاند؟ اخلاق چه نسبتی با دین دارد؟ آیا میتوان انسانی اخلاقی بود و در عین حال در برخی باورهای دینی تردید داشت؟ فقه چه جایگاهی در زندگی جدید دارد؟ تشیع چگونه پدید آمده است؟ سنتهای دینی چه اندازه تاریخیاند و چه اندازه فراتاریخی؟
اینها پرسشهایی نیستند که بتوان با چند شعار یا چند پاسخ حفظی از کنارشان گذشت. نوجوان امروز از سر کنجکاوی میپرسد و اگر پاسخ نیابد، از دیگران خواهد پرسید.
امتیاز چنین رویکردی آن است که دین را از قلمرو اجبار به قلمرو اقناع منتقل میکند. ایمان، هنگامی پایدار میشود که از دل فهم برخیزد، نه از ترس. آنچه با تهدید حاصل شود، با نخستین تردید فرو میریزد؛ اما آنچه بر بنیاد فهم استوار شود، در تلاطم حوادث نیز باقی میماند.
از سوی دیگر، حضور یک صاحبنظر تعلیم و تربیت در کنار یک متفکر دینی، نوید آن را میدهد که مخاطب کتاب تنها ذهن نباشد، بلکه روان و نیازهای تربیتی نوجوان نیز دیده شود. چه بسیار کتابهای دینی که برای عالمان نوشته شدهاند و چه اندک کتابهایی که برای جوانان نوشته شده باشند.
امروز بسیاری از خانوادهها با وضعیتی تازه روبهرو هستند: فرزندانی که میخواهند درباره خدا، پیامبر، معاد، اخلاق و شریعت گفتوگو کنند، نه آنکه صرفاً درباره آنها موعظه بشنوند. آنان زبان گفتوگو را بهتر از زبان فرمان میفهمند.
شاید بتوان گفت بزرگترین خدمت کتابهایی از این دست آن است که میان نسلها پل میزنند. پدر و مادری که این کتاب را میخوانند، نه تنها با پاسخهایی تازه آشنا میشوند، بلکه با پرسشهای تازه فرزندان خود نیز آشناتر خواهند شد.
و در پایان، چه بسا پیام نانوشته چنین اثری همان باشد که حافظ در وصف پیرِ دردآشنا گفت:
پیر دردیکش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوشی خدایی دارد
دین، اگر قرار است در دل نسل جدید خانه کند، بیش از هر چیز به همین « خدای خوب عطابخش» و «خطاپوش» نیازمند است؛
خدای مربی نه خدای معذب. دینی که به جای ترساندن، بفهماند؛ به جای تحقیر کردن، کرامت ببخشد؛ و به جای بستن راه پرسش، شجاعت پرسیدن را بیاموزد.
اگر چنین باشد، «دین عقلی و اقلی» تنها یک کتاب نخواهد بود؛ بلکه میتواند آغازی برای گفتوگویی تازه میان دین و نسل جدید باشد؛ گفتوگویی که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمند است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی رضا معینی
۲۲ خرداد ۱۴۰۵
کردار اهل صومعه ام کرد میپرست
وین دود بین که نامه من شد سیاه از او
سالهاست که در خانههای ایرانی، گفتوگو درباره دین دشوارتر از همیشه شده است. بسیاری از پدران و مادران، نه از بیاعتقادی فرزندان خویش، که از ناتوانی خود در سخن گفتن با آنان درباره دین رنج میبرند. نوجوان امروز در جهانی زندگی میکند که هزاران صدا و روایت و پرسش، شب و روز بر گوش او میبارد. او کمتر از نسلهای پیشین فرمان میپذیرد و بیشتر دلیل میطلبد؛ کمتر تقلید میکند و بیشتر میپرسد.
در چنین روزگاری، آنچه جوانان را از دین میرماند، غالباً پرسشگری آنان نیست؛ بلکه پاسخهای نارسا و گاه تصویرهایی است که از دین عرضه شده است. دینی که بیش از آنکه زبان محبت داشته باشد، زبان تهدید دارد؛ بیش از آنکه دعوت کند، حکم میراند؛ و بیش از آنکه با عقل سخن بگوید، اطاعت میطلبد.
بسیاری از جوانان امروز، نه از خدا گریختهاند و نه از حقیقت؛ بلکه از تصویری از دین گریختهاند که در آن، خطاهای زمینی به نام آسمان نوشته شده است. همان نکتهای که حافظ قرنها پیش با زبان شعر بیان کرد:
چنان بزد ره اسلام غمزه ی ساقی
که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند
گویی گاه یک رفتار نادرستِ دینداران، بیش از صدها استدلال نظری، نسل جوان را از دین دور میکند. در چنین فضایی، انتشار کتابی چون «دین عقلی و اقلی» را باید رخدادی مبارک دانست. کتابی که از عنوانش نیز پیداست میخواهد میان دینداری و عقلانیت آشتی برقرار کند؛ نه با ادعای ساختن دینی تازه، بلکه با بازگشت به این حقیقت ساده که ایمانِ انسانی، در جهانی سرشار از عدم قطعیت، همواره با درجهای از ظن، فهم، تفسیر و انتخاب همراه است.
اگر نسلهای گذشته، دین را بیشتر به ارث میبردند، نسل امروز میخواهد آن را بفهمد. و فهم، با پرسش آغاز میشود.
گمان میرود نویسنده و مشاور مجرب و متخصص تربیتی ایشان در این اثر، با توجه به تجربههای فکری و تربیتی خویش، کوشیده باشند پرسشهای بنیادی نوجوانان را جدی بگیرند: چرا اصلاً باید دیندار بود؟ خدا چیست و چگونه میتوان درباره او اندیشید؟ پیامبران چه آوردهاند؟ اخلاق چه نسبتی با دین دارد؟ آیا میتوان انسانی اخلاقی بود و در عین حال در برخی باورهای دینی تردید داشت؟ فقه چه جایگاهی در زندگی جدید دارد؟ تشیع چگونه پدید آمده است؟ سنتهای دینی چه اندازه تاریخیاند و چه اندازه فراتاریخی؟
اینها پرسشهایی نیستند که بتوان با چند شعار یا چند پاسخ حفظی از کنارشان گذشت. نوجوان امروز از سر کنجکاوی میپرسد و اگر پاسخ نیابد، از دیگران خواهد پرسید.
امتیاز چنین رویکردی آن است که دین را از قلمرو اجبار به قلمرو اقناع منتقل میکند. ایمان، هنگامی پایدار میشود که از دل فهم برخیزد، نه از ترس. آنچه با تهدید حاصل شود، با نخستین تردید فرو میریزد؛ اما آنچه بر بنیاد فهم استوار شود، در تلاطم حوادث نیز باقی میماند.
از سوی دیگر، حضور یک صاحبنظر تعلیم و تربیت در کنار یک متفکر دینی، نوید آن را میدهد که مخاطب کتاب تنها ذهن نباشد، بلکه روان و نیازهای تربیتی نوجوان نیز دیده شود. چه بسیار کتابهای دینی که برای عالمان نوشته شدهاند و چه اندک کتابهایی که برای جوانان نوشته شده باشند.
امروز بسیاری از خانوادهها با وضعیتی تازه روبهرو هستند: فرزندانی که میخواهند درباره خدا، پیامبر، معاد، اخلاق و شریعت گفتوگو کنند، نه آنکه صرفاً درباره آنها موعظه بشنوند. آنان زبان گفتوگو را بهتر از زبان فرمان میفهمند.
شاید بتوان گفت بزرگترین خدمت کتابهایی از این دست آن است که میان نسلها پل میزنند. پدر و مادری که این کتاب را میخوانند، نه تنها با پاسخهایی تازه آشنا میشوند، بلکه با پرسشهای تازه فرزندان خود نیز آشناتر خواهند شد.
و در پایان، چه بسا پیام نانوشته چنین اثری همان باشد که حافظ در وصف پیرِ دردآشنا گفت:
پیر دردیکش ما گرچه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوشی خدایی دارد
دین، اگر قرار است در دل نسل جدید خانه کند، بیش از هر چیز به همین « خدای خوب عطابخش» و «خطاپوش» نیازمند است؛
خدای مربی نه خدای معذب. دینی که به جای ترساندن، بفهماند؛ به جای تحقیر کردن، کرامت ببخشد؛ و به جای بستن راه پرسش، شجاعت پرسیدن را بیاموزد.
اگر چنین باشد، «دین عقلی و اقلی» تنها یک کتاب نخواهد بود؛ بلکه میتواند آغازی برای گفتوگویی تازه میان دین و نسل جدید باشد؛ گفتوگویی که جامعه ما بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمند است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤6👍3👎1
تا کی آرزوی مرگ، بنای زندگی ندارید؟
ناصر دانشفر
امر غریبی رخ نداده، منظورم شعارهای شب گذشتهٔ بخشی از حامیان نظام، در برخی از میادین امالقرای اسلامی میباشد. اگر اکنون قالیباف و عرقچی آماج تیرهای زهرآگین اینان شدهاند، به قول شهید بهشتی که در این مورد گفته بود آسیاب به نوبت، تنها مصداق نوین سنگ بنایی است که پیش از انقلاب گذاشته شده بود و بعد از پیروزی بر آن اصرار گردید.
مرگ بر آمریکا، مرگ بر شوروی، مرگ بر اسرائیل، مرگ بر انگلیس، مرگ بر ... شعارهای بیحساب و کتاب گروهی از مردم کشورمان نبوده است، بلکه ذاتی تمامی رخدادهای رادیکال از جمله انقلاب اسلامی میباشد. ما با مرگ شاه آغاز کردیم و رهبرانمان روز به روز ما را تشویق به تمنای مرگ برای این و آن کردند.
حالا که به پشت سرمان نگاه میکنیم، اگر منصفانه رویدادها را تحلیل کنیم، به این نتیجه میرسیم که به جای هل دادن بسیاری از منتقدان نظام در ابتدای انقلاب و سر دادن شعار مرگ بر منافق این امکان وجود داشت که با قدری تسامح و تساهل بسیاری را از جمله جمع کثیری از جوانان وطن را از افتادن به ورطهٔ تقابل نجات داد و آنان را به جای غلطیدن در وادی نابودی و سقوط به مسیری رهنمون شد که از ظرفیتهای بینظیر آنان کشور را برخوردار نمود.
گمان نگارنده آن است که اتخاذ این استراتژی بدلیل نداشتن برنامه برای ادارهٔ کشور و خالی بودن دست مسئولان نظام در سراسر دوران حاکمیت جمهوریاسلامی، از نقشهٔ راهی برای ادارهٔ سیستمی حکومت بود. آری آنان همواره با شعار مرگ بر این و آن ما را از فکر کردن به زندگی محروم نمودند.
مرگ بر لیبرال، چرا؟ زیرا که ما مردم نمیباید با دیدگاههای مردان اهل اندیشهای چون بازرگان، سحابی و... آشنا شویم و بدانیم که ما رمه نیستیم، شهروند این مملکت هستیم و حق و حقوقی داریم.
جنگ جنگ تا رفع فتنه از جهان، چرا؟ چون ما نباید به این فکر کنیم که جنگ تحمیلی اول خیلی پیشترها امکان به پایان رسیدن داشت و نیازی به آبیاری نهال انقلاب با خون چند دههزار جوان برومند سرزمین مادری نداشت.
نیاز به گفتن نیست که همگان بر این نکته واقفند که دائرهٔ آرزوی مرگ تا آنجا گسترش یافت که نه فقط خاتمی که لاریجانی را هم در بر گرفت. نه تنها روحانی و ظریف که نوادهٔ روحالله را هم بدان نواختند.
آری از همین روی بود که وقتی سید اصلاحات، خاتمی عزیز از زندگی برایمان گفت و «مرگ بس» را سرلوحهٔ کار خود کرد و گفت: زنده باد مخالف من، انگار امر محیرالعقولی رخ داده که چشمانمان از شگفتی برق زد. اما ما عادت کرده بودیم و لذا قدر آن نسیم را هم ندانستیم، گویی برآمدن معجزهٔ هزارهٔ سوم جزئی از سرنوشت شوم خلق ایران بود.
بله مرگ بر موسوی، هاشمی، خاتمی، روحانی، بعد از یک مدتی احمدینژاد، اگر میماند بیشک مرگ بر رئیسی و حالا پزشکیان، عراقچی و قالیباف سازشکار، برونداد کوزهای است که جز این نمیتواند از آن تراوش کند.
درست است که اکثریت قاطع مردم ایران دیگر اسیر افکار انقلابی دههٔ پنجاه نیستند و اقلیتی صاحب زر و زور هنوز بر این سبیل میتازند، اما بیتعارف جماعت مخالف نظام نیز هنوز در خم همان کوچه ماندهاند و با تمام وجود طالب مرگ مسئولان این نظام میباشند.
من میفهمم که چرا بسیاری از مرگ افراد دستاندرکار نظام حاکم، مسرورند و شوربختانه آن را با هلهله، رقص و پایکوبی ابراز مینمایند، اما میپرسم که تا کی، تا کی قرار است که ما این روند ناصواب را ادامه دهیم؟
امروز روی سخن من به هر دو گروه حامیان نظام و مخالفان آن میباشد. از حامیان صادق و نه گردانندگان اصلی آنان که جز به آلاف و الوف خود نمیاندیشند و خوشبینانه نگاه آخرالزمانی دارند، میپرسم که بعد از اینان که حالا هدف شعارهای همراه با نفرت شما شدهاند، به سراغ که خواهید رفت و قایق کوچک حاکمیت را تا کجا بناست کوچک و کوچکتر کنید؟ تا کی قرار است بجنگید؟ کی بنا دارید به مردم اجازهٔ زندگی بدهید؟
از مخالفان سرسخت حکومت نیز سؤال دارم، چه زمانی قرار است به آشتی ملی فکر کنید و طرفداران صمیمی و خوشقلب نظام مستقر و نه طالبان قدرت و ثروت را هموطن بخوانید و دشمن ندانید؟
مردم بیائید برای یکبار هم که شده به زندگی رأی بدهیم و پس از امضای این تفاهم که امری لازم اما کافی نیست، عزم جزم کنیم که هرگز به مرگ حتی فکر هم نکنیم.
در پایان بیپرده میگویم که اگر مسئولان فعلی در باد پیروزی بر ابرقدرت امپریالیست بخوابند و بنای بازگشت به مردم را نداشته باشند، دیر یا زود صدای بلند مرگ بر بار دیگر در این سرزمین برهوت طنینانداز خواهد شد.
عزت زیاد
#فرهیختگان راهی به رهایی
ناصر دانشفر
امر غریبی رخ نداده، منظورم شعارهای شب گذشتهٔ بخشی از حامیان نظام، در برخی از میادین امالقرای اسلامی میباشد. اگر اکنون قالیباف و عرقچی آماج تیرهای زهرآگین اینان شدهاند، به قول شهید بهشتی که در این مورد گفته بود آسیاب به نوبت، تنها مصداق نوین سنگ بنایی است که پیش از انقلاب گذاشته شده بود و بعد از پیروزی بر آن اصرار گردید.
مرگ بر آمریکا، مرگ بر شوروی، مرگ بر اسرائیل، مرگ بر انگلیس، مرگ بر ... شعارهای بیحساب و کتاب گروهی از مردم کشورمان نبوده است، بلکه ذاتی تمامی رخدادهای رادیکال از جمله انقلاب اسلامی میباشد. ما با مرگ شاه آغاز کردیم و رهبرانمان روز به روز ما را تشویق به تمنای مرگ برای این و آن کردند.
حالا که به پشت سرمان نگاه میکنیم، اگر منصفانه رویدادها را تحلیل کنیم، به این نتیجه میرسیم که به جای هل دادن بسیاری از منتقدان نظام در ابتدای انقلاب و سر دادن شعار مرگ بر منافق این امکان وجود داشت که با قدری تسامح و تساهل بسیاری را از جمله جمع کثیری از جوانان وطن را از افتادن به ورطهٔ تقابل نجات داد و آنان را به جای غلطیدن در وادی نابودی و سقوط به مسیری رهنمون شد که از ظرفیتهای بینظیر آنان کشور را برخوردار نمود.
گمان نگارنده آن است که اتخاذ این استراتژی بدلیل نداشتن برنامه برای ادارهٔ کشور و خالی بودن دست مسئولان نظام در سراسر دوران حاکمیت جمهوریاسلامی، از نقشهٔ راهی برای ادارهٔ سیستمی حکومت بود. آری آنان همواره با شعار مرگ بر این و آن ما را از فکر کردن به زندگی محروم نمودند.
مرگ بر لیبرال، چرا؟ زیرا که ما مردم نمیباید با دیدگاههای مردان اهل اندیشهای چون بازرگان، سحابی و... آشنا شویم و بدانیم که ما رمه نیستیم، شهروند این مملکت هستیم و حق و حقوقی داریم.
جنگ جنگ تا رفع فتنه از جهان، چرا؟ چون ما نباید به این فکر کنیم که جنگ تحمیلی اول خیلی پیشترها امکان به پایان رسیدن داشت و نیازی به آبیاری نهال انقلاب با خون چند دههزار جوان برومند سرزمین مادری نداشت.
نیاز به گفتن نیست که همگان بر این نکته واقفند که دائرهٔ آرزوی مرگ تا آنجا گسترش یافت که نه فقط خاتمی که لاریجانی را هم در بر گرفت. نه تنها روحانی و ظریف که نوادهٔ روحالله را هم بدان نواختند.
آری از همین روی بود که وقتی سید اصلاحات، خاتمی عزیز از زندگی برایمان گفت و «مرگ بس» را سرلوحهٔ کار خود کرد و گفت: زنده باد مخالف من، انگار امر محیرالعقولی رخ داده که چشمانمان از شگفتی برق زد. اما ما عادت کرده بودیم و لذا قدر آن نسیم را هم ندانستیم، گویی برآمدن معجزهٔ هزارهٔ سوم جزئی از سرنوشت شوم خلق ایران بود.
بله مرگ بر موسوی، هاشمی، خاتمی، روحانی، بعد از یک مدتی احمدینژاد، اگر میماند بیشک مرگ بر رئیسی و حالا پزشکیان، عراقچی و قالیباف سازشکار، برونداد کوزهای است که جز این نمیتواند از آن تراوش کند.
درست است که اکثریت قاطع مردم ایران دیگر اسیر افکار انقلابی دههٔ پنجاه نیستند و اقلیتی صاحب زر و زور هنوز بر این سبیل میتازند، اما بیتعارف جماعت مخالف نظام نیز هنوز در خم همان کوچه ماندهاند و با تمام وجود طالب مرگ مسئولان این نظام میباشند.
من میفهمم که چرا بسیاری از مرگ افراد دستاندرکار نظام حاکم، مسرورند و شوربختانه آن را با هلهله، رقص و پایکوبی ابراز مینمایند، اما میپرسم که تا کی، تا کی قرار است که ما این روند ناصواب را ادامه دهیم؟
امروز روی سخن من به هر دو گروه حامیان نظام و مخالفان آن میباشد. از حامیان صادق و نه گردانندگان اصلی آنان که جز به آلاف و الوف خود نمیاندیشند و خوشبینانه نگاه آخرالزمانی دارند، میپرسم که بعد از اینان که حالا هدف شعارهای همراه با نفرت شما شدهاند، به سراغ که خواهید رفت و قایق کوچک حاکمیت را تا کجا بناست کوچک و کوچکتر کنید؟ تا کی قرار است بجنگید؟ کی بنا دارید به مردم اجازهٔ زندگی بدهید؟
از مخالفان سرسخت حکومت نیز سؤال دارم، چه زمانی قرار است به آشتی ملی فکر کنید و طرفداران صمیمی و خوشقلب نظام مستقر و نه طالبان قدرت و ثروت را هموطن بخوانید و دشمن ندانید؟
مردم بیائید برای یکبار هم که شده به زندگی رأی بدهیم و پس از امضای این تفاهم که امری لازم اما کافی نیست، عزم جزم کنیم که هرگز به مرگ حتی فکر هم نکنیم.
در پایان بیپرده میگویم که اگر مسئولان فعلی در باد پیروزی بر ابرقدرت امپریالیست بخوابند و بنای بازگشت به مردم را نداشته باشند، دیر یا زود صدای بلند مرگ بر بار دیگر در این سرزمین برهوت طنینانداز خواهد شد.
عزت زیاد
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤9👍9👎1
Audio
به مناسبت تولد هفتادسالگی استاد بزرگوارم آقای مصطفی ملکیان سعی کردم گفتگویی داشته باشم با رویکرد ایشان درباره «زندگی اصیل». صورتبندی کاملی از ایده ایشان را میتوانید اینجا بخوانید.
دغدغه داشتن زندگی اصیل و خودآیین را نخستین بار آقای ملکیان در مقاله کوتاهی درباره سقراط در ذهن من کاشت که تا امروز ادامه یافته است. هرچه پیشتر آمدم اما ایده زندگی اصیل از من دورتر میایستاد، تا اینکه بازهم به اشاره استاد ملکیان در یکی از مصاحبههایشان با رویکردهای زنانهنگر در فلسفه آشنا شدم و همه این اتفاقات پیش از آشنایی نزدیک با او ارادت عمیقی در من ایجاد کرده بود.
در این گفتار تلاش کردم بازآرایی که دایانا مایرز از زندگی خودآیین ذیل مفهوم «خودآیینی ارتباطی» در برابر «خودآیینی عقلانی» انجام داده توضیح دهم. او توجه ما را به ابعاد پنجگانه خویشتن جلب میکند. ابعادی که میتوانند در کنار خود عقلانی به خودآیینی منجر شوند که از جامعه گریزان نباشد، روابط عاطفی، درگیریهای ذهنی و بدنمندی هستی انسان را به رسمیت بشناسد و از آن برای نوشتن سرنوشت خود در میان سایر انسانها در اجتماع کمک بگیرد.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
دغدغه داشتن زندگی اصیل و خودآیین را نخستین بار آقای ملکیان در مقاله کوتاهی درباره سقراط در ذهن من کاشت که تا امروز ادامه یافته است. هرچه پیشتر آمدم اما ایده زندگی اصیل از من دورتر میایستاد، تا اینکه بازهم به اشاره استاد ملکیان در یکی از مصاحبههایشان با رویکردهای زنانهنگر در فلسفه آشنا شدم و همه این اتفاقات پیش از آشنایی نزدیک با او ارادت عمیقی در من ایجاد کرده بود.
در این گفتار تلاش کردم بازآرایی که دایانا مایرز از زندگی خودآیین ذیل مفهوم «خودآیینی ارتباطی» در برابر «خودآیینی عقلانی» انجام داده توضیح دهم. او توجه ما را به ابعاد پنجگانه خویشتن جلب میکند. ابعادی که میتوانند در کنار خود عقلانی به خودآیینی منجر شوند که از جامعه گریزان نباشد، روابط عاطفی، درگیریهای ذهنی و بدنمندی هستی انسان را به رسمیت بشناسد و از آن برای نوشتن سرنوشت خود در میان سایر انسانها در اجتماع کمک بگیرد.
مریم نصر
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9
جایگزین تندروها برای توافق!
احمد زیدآبادی
فؤاد ایزدی تهدید به نابودی تمام منابع نفتی و اقتصادی و مدنی از جمله تأسیسات آبشیرین کن عموم کشورهای مسلمان منطقهٔ خلیجفارس را به عنوان جایگزین توافق با آمریکا توصیه کرده است!
در واقع حرفش این است که قطب ثروت جهان عرب و اسلام را باید تهدید به نابودی کرد تا دل آمریکا بسوزد!
کشورهای مسلمان و عرب جهان با شنیدن این نوع حرفها چه تصوری از نیات و برنامههای جمهوریاسلامی پیدا میکنند؟ درست همان نیتی که اسرائیل به نظام نسبت میدهد!
اسرائیل کل منطقهٔ ما را زمینسوخته میخواهد تا خود به سلطان بلامنازع خاورمیانه تبدیل شود! این نوع حرفها متأسفانه در خدمت آن است!
#فرهیختگان روزن آگاهی
احمد زیدآبادی
فؤاد ایزدی تهدید به نابودی تمام منابع نفتی و اقتصادی و مدنی از جمله تأسیسات آبشیرین کن عموم کشورهای مسلمان منطقهٔ خلیجفارس را به عنوان جایگزین توافق با آمریکا توصیه کرده است!
در واقع حرفش این است که قطب ثروت جهان عرب و اسلام را باید تهدید به نابودی کرد تا دل آمریکا بسوزد!
کشورهای مسلمان و عرب جهان با شنیدن این نوع حرفها چه تصوری از نیات و برنامههای جمهوریاسلامی پیدا میکنند؟ درست همان نیتی که اسرائیل به نظام نسبت میدهد!
اسرائیل کل منطقهٔ ما را زمینسوخته میخواهد تا خود به سلطان بلامنازع خاورمیانه تبدیل شود! این نوع حرفها متأسفانه در خدمت آن است!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍14❤3😢1
بمباران بیروت و شلیک به توافق
با حملهی امروز به بیروت، اصطلاحا اسرائیل خواست گربه را دم حجله بکشد. در حالیکه شمارش معکوس برای امضای تفاهم ایران و آمریکا آغاز شده، حملهی ظهر امروز به ضاحیهی بیروت، مستقیم آن را به چالش کشید.
این حمله ماهیت شکننده و سیال این تفاهم حداقلی را عیان کرد. چشم انداز عملیاتی شدن و تداوم پیشنویس میان ایران و آمریکا و ورود موفقیت آمیز آن به مرحلهی دوم مذاکرات به طیف وسیعی از تحولات عملی و میدانی بستگی دارد که چالش آفرینی اسرائیل، فقط یکی از آنهاست.
بمباران ضاحیه صرفا بیان نارضایتی از توافق نیست، بلکه تلاش برای تثبیت
حق کنشگری مستقل طرف سومی است که مستقیما در مذاکرات حاضر نیست.
اسرائیل بر آن است که اجازه ندهد ایران به قواعد قبل از ۲۸ فوریه باز گردد.
با این وجود این سوال پیش میآید که با وجود حق برخورداری اسرائیل از اقدام مستقل اساسا شانسی برای توفیق و ماندگاری توافق می ماند؟
پاسخ به نوع واکنش ایران بستگی دارد؟ آیا به تهدیدهای قبلی در مورد واکنش به بمباران بیروت عمل میکند؟
همانگونه که اشاره شد نارضایتی اسرائیل تنها عامل تضعیفکنندهی توافق و مانع صلح نهایی ایران و آمریکا نیست. تک تک موضوعات مورد اختلاف اعم از غنیسازی، ذخایر اورانیوم، آزاد شدن داراییها، معافیت های نفتی و سیستم پیچیده و چند لایهی تحریمها مستعد تشدید اختلاف و به شکست کشاندن روند دیپلماتیک هستند.
ایران و آمریکا هر دو به خوبی این را میدانند. آنچه آنها را به نقطهی امروز رسانده، خروجی یک آرایش استراتژیک تازه پس از صد روز جنگ و نیمه جنگ است.
ایران دستکم به یک تنفس موقت چند ماههی بدون جنگ و بدون محاصرهی دریایی برای سامان دهی به اقتصاد بحرانزدهی خود نیاز دارد.
آمریکا هم همینطور: اقتصاد جهانی بر اثر افزایش قیمت انرژی به آستانهی تابآوری خود رسیده و با گفتار درمانی و مدیریت روانی ترامپ نمیتوان بیش از این آن را نگاه داشت.
به صورت خلاصه توافق امروز محصول قسمی وضعیت آچمز است و در میانمدت نمیتوان به تداوم و تثبیت آن امید بست.
به احتمال قوی ایران به منظور نجات پیشنویس توافق شده به حملهی امروز پاسخ نخواهد داد.
اما ممکن است در روزها و هفتههای آتی با تکرار حملات اسرائیل به لبنان و حتی خود ایران ناچار به واکنش شود و دور تازهای از حملات رفت و برگشتی شکل بگیرد.
تجربهی دو سال و نیم گذشته نشان داده که سرد شدن سلاحها و آتشبس رسمی در پروندههای لبنان و غزه به معنای بستن دست دراز اسرائیل نیست.
اگر تمدید آتشبس در ایران از الگویی مشابه پیروی کند، آیا تهران دوباره به سمت استفاده از اصلیترین اهرم بازدارندهی خویش در تنگهی هرمز نخواهد رفت؟
اگر کار به این مرحله بکشد به معنای بازگشت به نقطهی اول نیست؟
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
با حملهی امروز به بیروت، اصطلاحا اسرائیل خواست گربه را دم حجله بکشد. در حالیکه شمارش معکوس برای امضای تفاهم ایران و آمریکا آغاز شده، حملهی ظهر امروز به ضاحیهی بیروت، مستقیم آن را به چالش کشید.
این حمله ماهیت شکننده و سیال این تفاهم حداقلی را عیان کرد. چشم انداز عملیاتی شدن و تداوم پیشنویس میان ایران و آمریکا و ورود موفقیت آمیز آن به مرحلهی دوم مذاکرات به طیف وسیعی از تحولات عملی و میدانی بستگی دارد که چالش آفرینی اسرائیل، فقط یکی از آنهاست.
بمباران ضاحیه صرفا بیان نارضایتی از توافق نیست، بلکه تلاش برای تثبیت
حق کنشگری مستقل طرف سومی است که مستقیما در مذاکرات حاضر نیست.
اسرائیل بر آن است که اجازه ندهد ایران به قواعد قبل از ۲۸ فوریه باز گردد.
با این وجود این سوال پیش میآید که با وجود حق برخورداری اسرائیل از اقدام مستقل اساسا شانسی برای توفیق و ماندگاری توافق می ماند؟
پاسخ به نوع واکنش ایران بستگی دارد؟ آیا به تهدیدهای قبلی در مورد واکنش به بمباران بیروت عمل میکند؟
همانگونه که اشاره شد نارضایتی اسرائیل تنها عامل تضعیفکنندهی توافق و مانع صلح نهایی ایران و آمریکا نیست. تک تک موضوعات مورد اختلاف اعم از غنیسازی، ذخایر اورانیوم، آزاد شدن داراییها، معافیت های نفتی و سیستم پیچیده و چند لایهی تحریمها مستعد تشدید اختلاف و به شکست کشاندن روند دیپلماتیک هستند.
ایران و آمریکا هر دو به خوبی این را میدانند. آنچه آنها را به نقطهی امروز رسانده، خروجی یک آرایش استراتژیک تازه پس از صد روز جنگ و نیمه جنگ است.
ایران دستکم به یک تنفس موقت چند ماههی بدون جنگ و بدون محاصرهی دریایی برای سامان دهی به اقتصاد بحرانزدهی خود نیاز دارد.
آمریکا هم همینطور: اقتصاد جهانی بر اثر افزایش قیمت انرژی به آستانهی تابآوری خود رسیده و با گفتار درمانی و مدیریت روانی ترامپ نمیتوان بیش از این آن را نگاه داشت.
به صورت خلاصه توافق امروز محصول قسمی وضعیت آچمز است و در میانمدت نمیتوان به تداوم و تثبیت آن امید بست.
به احتمال قوی ایران به منظور نجات پیشنویس توافق شده به حملهی امروز پاسخ نخواهد داد.
اما ممکن است در روزها و هفتههای آتی با تکرار حملات اسرائیل به لبنان و حتی خود ایران ناچار به واکنش شود و دور تازهای از حملات رفت و برگشتی شکل بگیرد.
تجربهی دو سال و نیم گذشته نشان داده که سرد شدن سلاحها و آتشبس رسمی در پروندههای لبنان و غزه به معنای بستن دست دراز اسرائیل نیست.
اگر تمدید آتشبس در ایران از الگویی مشابه پیروی کند، آیا تهران دوباره به سمت استفاده از اصلیترین اهرم بازدارندهی خویش در تنگهی هرمز نخواهد رفت؟
اگر کار به این مرحله بکشد به معنای بازگشت به نقطهی اول نیست؟
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4