خودمان بهدرک؛ بچههایمان را چه کنیم!
جعفر بخشی بینیاز
گفت امروز مقابل یخچال بستنی فروشگاه ایستاده بودم. جایی که تا همین چند سال پیش ؛ سادهترین نقطه برای هدیه دادن یک لبخند به فرزندم بود. چشمم به مگنوم افتاد؛ بستنیای که روزگاری نماد یک میان وعده خوشمزه بود و امروز با قیمت ۲۲۰ هزار تومان به کالایی لوکس و دست نیافتنی تبدیل شده است. آن را به اجبار و با اصرار فرزندم خریدم. اما نه با لذت که با بغضی در گلو و خجالتی پنهان در برابر وجدانم. این تنها یک بستنی نیست ؛ این آینهای ست که تورم افسار گسیخته و گرانیِ بی حساب و کتاب را به صورتمان میکوبد. وقتی قیمت یک خوراکی ساده به بخش قابل توجهی از حقوق روزانه یک کارگر یا کارمند تبدیل میشود باید پرسید در این ماراتنِ جان کاه و نفس گیر قرار است به کجا برسیم.
ما بزرگسالان به سبک زندگیِ ریاضتی عادت کردهایم. یاد گرفتهایم چگونه نیازهای خودمان را حذف کنیم، روی خواستههایمان پا بگذاریم و با شرم از کنار ویترینها بگذریم. ما یاد گرفتهایم که نمیتوانیم را در گوش هم زمزمه کنیم. اما سدِ این فقر در برابر معصومیت کودکانمان میشکند. چگونه باید به چشمان فرزندانمان نگاه کنیم و توضیح دهیم که چرا حقِ داشتنِ یک شادیِ کوچکِ چند دقیقهای هم از آنها دریغ شده است. این تورم تنها قدرت خرید ما را هدف قرار نداده ؛ بلکه عزت نفس والدین را در برابر فرزندانشان ترور کرده است. وقتی پدر یا مادری برای خرید یک بستنی یا تنقلاتی ساده مثل چیپس یا پفک و دانه ای شکلات حتی باید میانِ خریدِ مایحتاجِ سفره و خریدِ یک لبخند برای کودک یکی را انتخاب کند یعنی ستونهای اخلاقی و اجتماعی جامعه در حال فروپاشی ست.
آقایانِ مسئول : ما خودمان به درک. ما با نان و پنیر و قناعتِ اجباری روزگار میگذرانیم. اما پاسخ شما به این سوال چیست: بچههایمان را چه کنیم؟ آنها در دنیایی بزرگ میشوند که طعمِ محرومیت را زودتر از طعمِ کودکی میچشند. شما که با سیاست هایتان سفرهها را کوچک کردهاید آیا لحظهای به شرمِ نهفته در نگاهِ پدری که نمیتواند یک بستنی برای فرزندش بخرد ؛ اندیشیدهاید. ما به سختیِ معیشت تن داده بودیم، اما به شرمندگی در برابر فرزندانمان ؛ هرگز. این همان خط قرمزی ست که با عبور از آن دیگر نه تنها اقتصاد که انسانیت را نیز به قربانگاه بردهاید. اگر گوش شنوایی هست بشنود که این آهِ سردِ پدران و مادرانِ این سرزمین ؛ نه تنها دامنِ ثباتِ اقتصادی ؛ که اعتبار و حیثیتِ بانیانِ این وضعیت را به آتش خواهد کشید. دیر یاز زود دارد اما بی گمان سوخت و سازی بر آن نیست !
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بینیاز
گفت امروز مقابل یخچال بستنی فروشگاه ایستاده بودم. جایی که تا همین چند سال پیش ؛ سادهترین نقطه برای هدیه دادن یک لبخند به فرزندم بود. چشمم به مگنوم افتاد؛ بستنیای که روزگاری نماد یک میان وعده خوشمزه بود و امروز با قیمت ۲۲۰ هزار تومان به کالایی لوکس و دست نیافتنی تبدیل شده است. آن را به اجبار و با اصرار فرزندم خریدم. اما نه با لذت که با بغضی در گلو و خجالتی پنهان در برابر وجدانم. این تنها یک بستنی نیست ؛ این آینهای ست که تورم افسار گسیخته و گرانیِ بی حساب و کتاب را به صورتمان میکوبد. وقتی قیمت یک خوراکی ساده به بخش قابل توجهی از حقوق روزانه یک کارگر یا کارمند تبدیل میشود باید پرسید در این ماراتنِ جان کاه و نفس گیر قرار است به کجا برسیم.
ما بزرگسالان به سبک زندگیِ ریاضتی عادت کردهایم. یاد گرفتهایم چگونه نیازهای خودمان را حذف کنیم، روی خواستههایمان پا بگذاریم و با شرم از کنار ویترینها بگذریم. ما یاد گرفتهایم که نمیتوانیم را در گوش هم زمزمه کنیم. اما سدِ این فقر در برابر معصومیت کودکانمان میشکند. چگونه باید به چشمان فرزندانمان نگاه کنیم و توضیح دهیم که چرا حقِ داشتنِ یک شادیِ کوچکِ چند دقیقهای هم از آنها دریغ شده است. این تورم تنها قدرت خرید ما را هدف قرار نداده ؛ بلکه عزت نفس والدین را در برابر فرزندانشان ترور کرده است. وقتی پدر یا مادری برای خرید یک بستنی یا تنقلاتی ساده مثل چیپس یا پفک و دانه ای شکلات حتی باید میانِ خریدِ مایحتاجِ سفره و خریدِ یک لبخند برای کودک یکی را انتخاب کند یعنی ستونهای اخلاقی و اجتماعی جامعه در حال فروپاشی ست.
آقایانِ مسئول : ما خودمان به درک. ما با نان و پنیر و قناعتِ اجباری روزگار میگذرانیم. اما پاسخ شما به این سوال چیست: بچههایمان را چه کنیم؟ آنها در دنیایی بزرگ میشوند که طعمِ محرومیت را زودتر از طعمِ کودکی میچشند. شما که با سیاست هایتان سفرهها را کوچک کردهاید آیا لحظهای به شرمِ نهفته در نگاهِ پدری که نمیتواند یک بستنی برای فرزندش بخرد ؛ اندیشیدهاید. ما به سختیِ معیشت تن داده بودیم، اما به شرمندگی در برابر فرزندانمان ؛ هرگز. این همان خط قرمزی ست که با عبور از آن دیگر نه تنها اقتصاد که انسانیت را نیز به قربانگاه بردهاید. اگر گوش شنوایی هست بشنود که این آهِ سردِ پدران و مادرانِ این سرزمین ؛ نه تنها دامنِ ثباتِ اقتصادی ؛ که اعتبار و حیثیتِ بانیانِ این وضعیت را به آتش خواهد کشید. دیر یاز زود دارد اما بی گمان سوخت و سازی بر آن نیست !
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍15😢5❤1
سیدمحمد خاتمی: باید از ﮔﺎم ﺑﻠﻨﺪ و ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ اﻣﻀﺎی ﺗﻔﺎﻫﻢنامه ﻣﻴﺎن اﻳﺮانوآﻣﺮﻳﻜﺎ، بهجد ﺧﺸﻨﻮد بود
اینک زمان حمایت حامیان و منتقدان نظام از مذاکره و مذاکره کنندگان و گام برداشتن در جهت توافق پایدار است.
آنچه در این ماهها و روزهای سخت بر ما گذشت، ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮد اﻳﺮان ﭘﺎﻳﺪار و ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر اﺳﺖ.
ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﻴﺰ و تابآوری ملت، هوشیاری، قدرت و دستآوردهای افتخارآفرین مدافعان و رزمندگان میهن، تدبیر و تلاش بیوقفه مسئولان و دولت، تقدیر جدیدی را برای کشور رقم زد.
در پیشبرد این امر ﺑﺎﻳﺪ از رﻫﺒﺮی ﻣﺤﺘﺮم ﻧﻈﺎم، رئیسجمهور و دوﻟﺖ ﻋﺰﻳﺰ، شورایعالی امنیت ملی، هیأت مذاکرهکننده، ﻧﻈﺎﻣﻴﺎن ﻗﻬﺮﻣﺎن، نخبگان و ﻫﻤﻪ ﻛﺴﺎنی که از ﺑﻴﺮون و درون ایران ﭘﺎیﺑﻨﺪی ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﺰت و اﺳﺘﻘﻼل ﻣﻴﻬﻦ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ و زﻣﻴﻨﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ اﺑﺘﺪایی را ﻓﺮاﻫﻢ آوردﻧﺪ، ﺳﭙﺎﺳﮕﺰاری ﻛﺮد.
اینک زمان حمایت و همراهی یکپارچه مردم، اعم از حامیان و منتقدان نظام از مذاکره و مذاکرهکنندگان و گام برداشتن در جهت توافق و صلح پایدار و زندگی دور از هراس و جنگ است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
اینک زمان حمایت حامیان و منتقدان نظام از مذاکره و مذاکره کنندگان و گام برداشتن در جهت توافق پایدار است.
آنچه در این ماهها و روزهای سخت بر ما گذشت، ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮد اﻳﺮان ﭘﺎﻳﺪار و ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر اﺳﺖ.
ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﻴﺰ و تابآوری ملت، هوشیاری، قدرت و دستآوردهای افتخارآفرین مدافعان و رزمندگان میهن، تدبیر و تلاش بیوقفه مسئولان و دولت، تقدیر جدیدی را برای کشور رقم زد.
در پیشبرد این امر ﺑﺎﻳﺪ از رﻫﺒﺮی ﻣﺤﺘﺮم ﻧﻈﺎم، رئیسجمهور و دوﻟﺖ ﻋﺰﻳﺰ، شورایعالی امنیت ملی، هیأت مذاکرهکننده، ﻧﻈﺎﻣﻴﺎن ﻗﻬﺮﻣﺎن، نخبگان و ﻫﻤﻪ ﻛﺴﺎنی که از ﺑﻴﺮون و درون ایران ﭘﺎیﺑﻨﺪی ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﺰت و اﺳﺘﻘﻼل ﻣﻴﻬﻦ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ و زﻣﻴﻨﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ اﺑﺘﺪایی را ﻓﺮاﻫﻢ آوردﻧﺪ، ﺳﭙﺎﺳﮕﺰاری ﻛﺮد.
اینک زمان حمایت و همراهی یکپارچه مردم، اعم از حامیان و منتقدان نظام از مذاکره و مذاکرهکنندگان و گام برداشتن در جهت توافق و صلح پایدار و زندگی دور از هراس و جنگ است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤29👎5😱1🕊1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
در احوال این نیمه روشن
(بر اساس مصاحبههای فرج سرکوهی با هوشنگ گلشیری)
فیلمبردار: کاوه گلستان
#فرهیختگان راهی به رهایی
(بر اساس مصاحبههای فرج سرکوهی با هوشنگ گلشیری)
فیلمبردار: کاوه گلستان
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2
☪️امت اسلامی و فقدان کشور کانونی
هانتینگتون در تحلیل خود از منازعهی اردوگاههای اصلی تمدنی جهان، به نکتهی مهمی اشاره میکند. او معتقد است که حوزههای تمدنی/فرهنگی بزرگ هر کدام شامل یک یا چند کشور کانونی (Core state) مهم هستند که نقش محوری ای در ترسیم این منازعه دارند. برای مثال در دل تمدن یا اردوگاه غربی، ما ایالات متحده را داریم که کشور کانونی و جهتدهندهی اصلی این حوزه است؛ و یا در حوزهی تمدن مسیحیت ارتدکس، روسیه چنین نقشی دارد و چین هم برای جهان کنفوسیوسی در این جایگاه ایستاده است. البته میتوان انسجام این تحلیل را دربارهی چین به چالش کشید اما نقش کشور کانونی برای تمدن غربی غیر قابل مناقشه به نظر میآید.
اما هانتینگتون به درستی معتقد است که امت فرهنگی/تمدنی اسلامی فاقد کشور کانونی است[1]. بلکه حتی میتوان خطر کرد و گفت که امت اسلامی یک منطقهی از هم گسیخته و واگراست که شاهد درگیریهای داخلی متعدد و مزمنی هم هست. به نظر میرسد صرف گوناگونیهای مذهبی یا تضاد منافع دلیل این از هم گسیختگی نباشد چراکه فی المثل شکافهای خونین و حاد مذهبی در اروپای مسیحی قرون شانزدهم و هفدهم هیچگاه نمونهی مشابهی در جهان اسلام نداشت. با این وجود غربیان تدریجا بر این شکافها غلبه کرده و نهایتا درون نظم امریکایی بعد از جنگ دوم ـ با حفظ هویت مسیحی/اروپایی ـ اتحادیههای اقتصادی و نظامی و سیاسی و فرهنگی قدرتمندی را در برابر شرق ساختند. به نظر میرسد یک عامل در انسجام درونی نسبی تمدن غربی متمایز بوده است: چیرگی لیبرالیسم سیاسی و فرهنگ مدارا (به مثابه عاملی برای پویایی درونی جوامع غربی). این لیبرالیسم نهایتا به ساخت دولتملتهای قدرتمند انجامیده و شکاف بین دولت و ملت را بسیار کم کرده است. میتوان گفت که فرآیند تشکیل اتحادیههای قدرتمند غربی از پایین به بالا بود. یعنی ابتدا دولتملتهای پویا و قوی شکل گرفتند و سپس این واحدهای سیاسی سطحی از همبستگی تمدنی/فرهنگی و اشتراک منافع را در قالب چیزی شبیه به "امت مسیحی/غربی" برساختند. اما چنین رویهای در جهان اسلام معکوس مینمود. نظریهپردازان مهم امتگرایی همواره در پی این بودند که مفهوم امت واحد را با نفی دولتملت و با مهندسی از بالا بسازند. بنابراین در صدد تضعیف مفهوم امر ملی برآمدند و ناخواسته نتیجهای معکوس گرفتند: به سبب ضعف دولتملت نه امکان تأسیس دولت کانونی مهیا شد و نه مفهومی سیاسی و یکپارچه از امت محقق گشت.
ــــــــــــ
ارجاعات:
[1]. Samuel Huntington, The clash of civilizations and the remakimg of world order, p. 155, Simon&Schuster, 1996.
عدنان فلاحی
#فرهیختگان راهی به رهایی
هانتینگتون در تحلیل خود از منازعهی اردوگاههای اصلی تمدنی جهان، به نکتهی مهمی اشاره میکند. او معتقد است که حوزههای تمدنی/فرهنگی بزرگ هر کدام شامل یک یا چند کشور کانونی (Core state) مهم هستند که نقش محوری ای در ترسیم این منازعه دارند. برای مثال در دل تمدن یا اردوگاه غربی، ما ایالات متحده را داریم که کشور کانونی و جهتدهندهی اصلی این حوزه است؛ و یا در حوزهی تمدن مسیحیت ارتدکس، روسیه چنین نقشی دارد و چین هم برای جهان کنفوسیوسی در این جایگاه ایستاده است. البته میتوان انسجام این تحلیل را دربارهی چین به چالش کشید اما نقش کشور کانونی برای تمدن غربی غیر قابل مناقشه به نظر میآید.
اما هانتینگتون به درستی معتقد است که امت فرهنگی/تمدنی اسلامی فاقد کشور کانونی است[1]. بلکه حتی میتوان خطر کرد و گفت که امت اسلامی یک منطقهی از هم گسیخته و واگراست که شاهد درگیریهای داخلی متعدد و مزمنی هم هست. به نظر میرسد صرف گوناگونیهای مذهبی یا تضاد منافع دلیل این از هم گسیختگی نباشد چراکه فی المثل شکافهای خونین و حاد مذهبی در اروپای مسیحی قرون شانزدهم و هفدهم هیچگاه نمونهی مشابهی در جهان اسلام نداشت. با این وجود غربیان تدریجا بر این شکافها غلبه کرده و نهایتا درون نظم امریکایی بعد از جنگ دوم ـ با حفظ هویت مسیحی/اروپایی ـ اتحادیههای اقتصادی و نظامی و سیاسی و فرهنگی قدرتمندی را در برابر شرق ساختند. به نظر میرسد یک عامل در انسجام درونی نسبی تمدن غربی متمایز بوده است: چیرگی لیبرالیسم سیاسی و فرهنگ مدارا (به مثابه عاملی برای پویایی درونی جوامع غربی). این لیبرالیسم نهایتا به ساخت دولتملتهای قدرتمند انجامیده و شکاف بین دولت و ملت را بسیار کم کرده است. میتوان گفت که فرآیند تشکیل اتحادیههای قدرتمند غربی از پایین به بالا بود. یعنی ابتدا دولتملتهای پویا و قوی شکل گرفتند و سپس این واحدهای سیاسی سطحی از همبستگی تمدنی/فرهنگی و اشتراک منافع را در قالب چیزی شبیه به "امت مسیحی/غربی" برساختند. اما چنین رویهای در جهان اسلام معکوس مینمود. نظریهپردازان مهم امتگرایی همواره در پی این بودند که مفهوم امت واحد را با نفی دولتملت و با مهندسی از بالا بسازند. بنابراین در صدد تضعیف مفهوم امر ملی برآمدند و ناخواسته نتیجهای معکوس گرفتند: به سبب ضعف دولتملت نه امکان تأسیس دولت کانونی مهیا شد و نه مفهومی سیاسی و یکپارچه از امت محقق گشت.
ــــــــــــ
ارجاعات:
[1]. Samuel Huntington, The clash of civilizations and the remakimg of world order, p. 155, Simon&Schuster, 1996.
عدنان فلاحی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3👍1👎1
گفتوگوی رضا علیجانی با رادیو فردا
در ادامه وضعیت کنونی شاهد تشدید رقابتهای سیاسی از یکسو و ریزش بدنهی پا به رکاب نظام از سوی دیگر خواهیم بود.
مخالفان توافقنامه دو دسته هستند...
در مقایسه با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ این بار به جای «گسست»، شاهد «ریزش» خواهیم بود یعنی...
بخشی از معترضان احساسی کنونی که نیروی میدانی نظام در سرکوبهای خیابانی هستند، اگر در بالا نفوذ زیادی ندارند ولی اقلیتی موثر در پایین هستند. آنها اما از کف خیابان جمع خواهند شد...
بیشتر ایراداتی که این معترضان میگیرند درست است؛ آنها میگویند...
تصمیم به توافق در شورایعالی امنیت ملی نهایی شده و پستی هم که کانال مجتبی خامنهای مبنی بر لزوم حفظ وحدت و ضرورت پرهیز از تفرقه گذاشته نشان میدهد که او نیز پشت همین تصمیم است.
طبق توافقنامه کنونی در فاز اول دارند بمب اتم دوم(تنگه هرمز) را میدهند برود و در فاز دوم هم بمب اتم اول را خواهند داد.
ترامپ هم با یک عقبنشینی بزرگ ظاهرا قبول کرده که موشکی و نیابتی در مذاکرات مطرح نباشد.
فاز اول توافق حل شده ولی فاز دوم بسیار دشوار خواهد بود و ممکن است دوباره...
در کل کشور یک اقلیت بر اکثریت مردم حکومت میکند. تندروها اما در همان اقلیت هم در اقلیت هستند.
مخالفان توافقنامه یک عده رقبای سیاسی امضاءکنندگان توافقاند وعدهای طرفداران ایدئولوژی نظام که اینک در برابر کسانی قرار گرفتهاند که آرام، آرام از سمت ایدئولوژی نظام به سمت مصلحت نظام حرکت کردند.
کسانی که حداد عادل در انتخابات مجلس آنها را پاجوش نامید در تهران قالیباف را شکست دادند و تا رتبه چهارم عقب راندند.
رقیبان سیاسی؛ طیف جلیلی، پایداری، بازماندگان دولت رئیسی و... هستند.
بخش دیگر اما کسانی هستتد که روی شعارهای حداکثری نظام ایستادهاند؛ کسانی که داعیههایی همچون ما دشمن را شکست دادهایم و روی سینه دشمن نشستهایم را باور دارند. آنها میگویند آنچه دشمن در میدان نتوانسته بدست بیاورد را میخواهد از راه دیپلماسی بگیرد.
افرادی مثل قالیباف، ذوالقدر، موسوی، عبداللهی، وحیدی و... با هم روی مصلحت نظام و ضرورت توافق کنار آمدهاند.
طرف مقابل نیز در چندین شهر دارد آخرین تلاشهایش را میکند مثلا...
همانطور که معترضین علیه توقف قانون حجاب و عفاف را از مقابل مجلس و قوه قضائیه جمع کردند اعتراضات کنونی را نیز فیصله خواهند داد و خط پراگماتیستها پیش خواهد رفت.
شعارهای حداکثری که تنگه هرمز را دیگر از دست نمیدهیم، غرامت میگیریم، روی هستهای اصلا بحث نمیکنیم و...، با توافقنامه کنونی در تعارض است...
سایتهای جوان و مشرقنیوز که نزدیک به سپاه و اطلاعات سپاه هستند پشت توافق رفته و دارند درباره آن کار توجیحی میکنند.
میرباقری رهبر ایدئولوژیک بخشی از تندورها نیز موضعی به نفع توافقنامه گرفته است.
طیف مخالف دارد به تمسخر میپرسد چرا مجتبی خامنهای که در باره درخت چنار(روز طبیعت) پیام میدهد اما در باره این مسئله مهم پیام و موضعی از او، به جز نقل قولهایی که شاید اصلا ساخته امثال قالیباف باشد!، در دست نیست.
بیشتر ایرادات معترضان احساسی درست است؛ آنها میگویند شما حرفهای دیگری به ما زدید و وعدههای دیگری به ما دادید ولی الآن دارید کار دیگری میکنید...
از هم اکنون زرادخانه دینی نیز برای توجیه این بخش از معترضان به کار افتاده که امامان شیعه هم...
طیف موافق توافق دارند به رقیب سیاسی مخالفشان طعنه میزنند که شما از شعار جنگ، جنگ تا پیروزی دنبال جنگ، جنگ تا پولسازی هستید!
وقتی قعطنامه ۵۹۸ توسط خمینی پذیرفته شد و جنگ پایان یافت (و به فاصله کوتاهی هم او فوت کرد)، شاهد گسستهای فکری و مدیریتی مهمی در درون ساختار فکری و سیاسی قدرت بودیم. پدیده محسن مخملباف در حوزه هنری، دکتر سروش در حوزه معرفت دینی و کارگزاران سازندگی در حوزه مدیریتی از تبعات این واقعه بود.
این بار البته به نظر نمیرسد پس لرزههایی از جنس آن گسستها بدنبال داشته باشد چون دستههای اخیر آدمهای عمیقی نیستند. این بار به جای گسست، شاهد ریزشهای جدیدی خواهیم بود.
هر چند در کوتاه مدت معترضان کف خیابان جمع خواهند شد ولی در میانمدت بدنه کف خیابانی حکومت مسئلهدار شده و دچار ریزش خواهد شد.
توافق در فاز دوم مذاکرات بسیار دشوار خواهد بود و ممکن است دوباره کشور در شرایط جنگی و یا در وضعیت تحریمهای اقتصادی شدید قرار بگیرد. در آن صورت زبان تندروها دراز خواهد شد که دیدید ما از اول درست میگفتیم و شما کشور را به باد دادید!
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/859
#فرهیختگان راهی به رهایی
در ادامه وضعیت کنونی شاهد تشدید رقابتهای سیاسی از یکسو و ریزش بدنهی پا به رکاب نظام از سوی دیگر خواهیم بود.
مخالفان توافقنامه دو دسته هستند...
در مقایسه با پذیرش قطعنامه ۵۹۸ این بار به جای «گسست»، شاهد «ریزش» خواهیم بود یعنی...
بخشی از معترضان احساسی کنونی که نیروی میدانی نظام در سرکوبهای خیابانی هستند، اگر در بالا نفوذ زیادی ندارند ولی اقلیتی موثر در پایین هستند. آنها اما از کف خیابان جمع خواهند شد...
بیشتر ایراداتی که این معترضان میگیرند درست است؛ آنها میگویند...
تصمیم به توافق در شورایعالی امنیت ملی نهایی شده و پستی هم که کانال مجتبی خامنهای مبنی بر لزوم حفظ وحدت و ضرورت پرهیز از تفرقه گذاشته نشان میدهد که او نیز پشت همین تصمیم است.
طبق توافقنامه کنونی در فاز اول دارند بمب اتم دوم(تنگه هرمز) را میدهند برود و در فاز دوم هم بمب اتم اول را خواهند داد.
ترامپ هم با یک عقبنشینی بزرگ ظاهرا قبول کرده که موشکی و نیابتی در مذاکرات مطرح نباشد.
فاز اول توافق حل شده ولی فاز دوم بسیار دشوار خواهد بود و ممکن است دوباره...
در کل کشور یک اقلیت بر اکثریت مردم حکومت میکند. تندروها اما در همان اقلیت هم در اقلیت هستند.
مخالفان توافقنامه یک عده رقبای سیاسی امضاءکنندگان توافقاند وعدهای طرفداران ایدئولوژی نظام که اینک در برابر کسانی قرار گرفتهاند که آرام، آرام از سمت ایدئولوژی نظام به سمت مصلحت نظام حرکت کردند.
کسانی که حداد عادل در انتخابات مجلس آنها را پاجوش نامید در تهران قالیباف را شکست دادند و تا رتبه چهارم عقب راندند.
رقیبان سیاسی؛ طیف جلیلی، پایداری، بازماندگان دولت رئیسی و... هستند.
بخش دیگر اما کسانی هستتد که روی شعارهای حداکثری نظام ایستادهاند؛ کسانی که داعیههایی همچون ما دشمن را شکست دادهایم و روی سینه دشمن نشستهایم را باور دارند. آنها میگویند آنچه دشمن در میدان نتوانسته بدست بیاورد را میخواهد از راه دیپلماسی بگیرد.
افرادی مثل قالیباف، ذوالقدر، موسوی، عبداللهی، وحیدی و... با هم روی مصلحت نظام و ضرورت توافق کنار آمدهاند.
طرف مقابل نیز در چندین شهر دارد آخرین تلاشهایش را میکند مثلا...
همانطور که معترضین علیه توقف قانون حجاب و عفاف را از مقابل مجلس و قوه قضائیه جمع کردند اعتراضات کنونی را نیز فیصله خواهند داد و خط پراگماتیستها پیش خواهد رفت.
شعارهای حداکثری که تنگه هرمز را دیگر از دست نمیدهیم، غرامت میگیریم، روی هستهای اصلا بحث نمیکنیم و...، با توافقنامه کنونی در تعارض است...
سایتهای جوان و مشرقنیوز که نزدیک به سپاه و اطلاعات سپاه هستند پشت توافق رفته و دارند درباره آن کار توجیحی میکنند.
میرباقری رهبر ایدئولوژیک بخشی از تندورها نیز موضعی به نفع توافقنامه گرفته است.
طیف مخالف دارد به تمسخر میپرسد چرا مجتبی خامنهای که در باره درخت چنار(روز طبیعت) پیام میدهد اما در باره این مسئله مهم پیام و موضعی از او، به جز نقل قولهایی که شاید اصلا ساخته امثال قالیباف باشد!، در دست نیست.
بیشتر ایرادات معترضان احساسی درست است؛ آنها میگویند شما حرفهای دیگری به ما زدید و وعدههای دیگری به ما دادید ولی الآن دارید کار دیگری میکنید...
از هم اکنون زرادخانه دینی نیز برای توجیه این بخش از معترضان به کار افتاده که امامان شیعه هم...
طیف موافق توافق دارند به رقیب سیاسی مخالفشان طعنه میزنند که شما از شعار جنگ، جنگ تا پیروزی دنبال جنگ، جنگ تا پولسازی هستید!
وقتی قعطنامه ۵۹۸ توسط خمینی پذیرفته شد و جنگ پایان یافت (و به فاصله کوتاهی هم او فوت کرد)، شاهد گسستهای فکری و مدیریتی مهمی در درون ساختار فکری و سیاسی قدرت بودیم. پدیده محسن مخملباف در حوزه هنری، دکتر سروش در حوزه معرفت دینی و کارگزاران سازندگی در حوزه مدیریتی از تبعات این واقعه بود.
این بار البته به نظر نمیرسد پس لرزههایی از جنس آن گسستها بدنبال داشته باشد چون دستههای اخیر آدمهای عمیقی نیستند. این بار به جای گسست، شاهد ریزشهای جدیدی خواهیم بود.
هر چند در کوتاه مدت معترضان کف خیابان جمع خواهند شد ولی در میانمدت بدنه کف خیابانی حکومت مسئلهدار شده و دچار ریزش خواهد شد.
توافق در فاز دوم مذاکرات بسیار دشوار خواهد بود و ممکن است دوباره کشور در شرایط جنگی و یا در وضعیت تحریمهای اقتصادی شدید قرار بگیرد. در آن صورت زبان تندروها دراز خواهد شد که دیدید ما از اول درست میگفتیم و شما کشور را به باد دادید!
نکات کاملتر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/859
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
Reza Alijani archive
🔹گفتوگوی رضا علیجانی با رادیو فردا
✅ در ادامه وضعیت کنونی شاهد تشدید رقابتهای سیاسی از یکسو و ریزش بدنهی پا به رکاب نظام از سوی دیگر خواهیم بود.
🔹مخالفان توافقنامه دو دسته هستند...
🔹در مقایسه با پذیرش قطعنامه 598 این بار به جای «گسست»، شاهد «ریزش» خواهیم…
✅ در ادامه وضعیت کنونی شاهد تشدید رقابتهای سیاسی از یکسو و ریزش بدنهی پا به رکاب نظام از سوی دیگر خواهیم بود.
🔹مخالفان توافقنامه دو دسته هستند...
🔹در مقایسه با پذیرش قطعنامه 598 این بار به جای «گسست»، شاهد «ریزش» خواهیم…
🔥4❤1
دو شاهکار
جمهوری اسلامی طی ۴۷ سال حاکمیت خود بر ایران، در عرصه سیاست خارجی، تنها دو تصمیم استراتژیک در جهت منافع ملی اتخاذ کرده است: نخست، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت و پایان دادن به ۸ سال جنگ فرساینده؛ و دوم، پذیرش اصولی تفاهم و توافق با ایالات متحده آمریکا که قرار است جمعه ۲۹ خرداد به امضا برسد. نکته تاملبرانگیز این است که حاکمیت برای تثبیت و پیشبرد این تصمیم دوم، این بار ناگزیر به تقابل علنی با کارشکنان تندرو و فریبخورده داخلی شده است.
تصمیم استراتژیک اول (پذیرش قطعنامه) میتوانست سرآغاز دورهای از توسعه، نوسازی و بالندگی برای ایران باشد؛ ولی اتخاذ اهداف کلان نادرست در سیاست خارجی و اصرار بر استمرار مبارزه دائمی با آمریکا و اسرائیل، موجبات اتلاف سرمایهها، فرصتسوزیهای تاریخی و نابودی طرحهای آرمانی کشور—از جمله چشمانداز افق ۲۰ ساله—را فراهم کرد. فضای کشور از روزهای پس از قطعنامه تا به امروز، چنان تحت تأثیر این اهداف فرسایشی قرار گرفت که پتانسیلهای توسعه همهجانبه را به کلی له و لورده کرد.
امروز ایران در آستانه دومین تصمیم حکیمانه یا استراتژیک در طول حیات جمهوری اسلامی ایستاده است؛ تفاهمی که با پیشینه ملت کهن ایران زیبندگی دارد. ولی پرسش اساسی، دقیقاً همان پرسشِ سالهای پس از پایان جنگ هشت ساله است:
آیا جمهوری اسلامی همچنان میخواهد به مسیر «مرگ بر آمریکا» ادامه دهد؟ آیا هنوز هم با رویکردی اسپارتی، اندیشه نابودی اسرائیل و تمرکز تمام هست و نیست کشور بر این هدف را در سر میپروراند؟ آیا همچنان در قالبی تروتسکیستی بر صدور انقلاب پای میفشارد و نیروهای آموزشدیدهاش را در این جهت به کار خواهد گرفت؟ یا اینکه این بار واقعاً تن به یک پارادایمشیفت (تغییر الگو) در نگاه خود به جهان داده است؟
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
جمهوری اسلامی طی ۴۷ سال حاکمیت خود بر ایران، در عرصه سیاست خارجی، تنها دو تصمیم استراتژیک در جهت منافع ملی اتخاذ کرده است: نخست، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت و پایان دادن به ۸ سال جنگ فرساینده؛ و دوم، پذیرش اصولی تفاهم و توافق با ایالات متحده آمریکا که قرار است جمعه ۲۹ خرداد به امضا برسد. نکته تاملبرانگیز این است که حاکمیت برای تثبیت و پیشبرد این تصمیم دوم، این بار ناگزیر به تقابل علنی با کارشکنان تندرو و فریبخورده داخلی شده است.
تصمیم استراتژیک اول (پذیرش قطعنامه) میتوانست سرآغاز دورهای از توسعه، نوسازی و بالندگی برای ایران باشد؛ ولی اتخاذ اهداف کلان نادرست در سیاست خارجی و اصرار بر استمرار مبارزه دائمی با آمریکا و اسرائیل، موجبات اتلاف سرمایهها، فرصتسوزیهای تاریخی و نابودی طرحهای آرمانی کشور—از جمله چشمانداز افق ۲۰ ساله—را فراهم کرد. فضای کشور از روزهای پس از قطعنامه تا به امروز، چنان تحت تأثیر این اهداف فرسایشی قرار گرفت که پتانسیلهای توسعه همهجانبه را به کلی له و لورده کرد.
امروز ایران در آستانه دومین تصمیم حکیمانه یا استراتژیک در طول حیات جمهوری اسلامی ایستاده است؛ تفاهمی که با پیشینه ملت کهن ایران زیبندگی دارد. ولی پرسش اساسی، دقیقاً همان پرسشِ سالهای پس از پایان جنگ هشت ساله است:
آیا جمهوری اسلامی همچنان میخواهد به مسیر «مرگ بر آمریکا» ادامه دهد؟ آیا هنوز هم با رویکردی اسپارتی، اندیشه نابودی اسرائیل و تمرکز تمام هست و نیست کشور بر این هدف را در سر میپروراند؟ آیا همچنان در قالبی تروتسکیستی بر صدور انقلاب پای میفشارد و نیروهای آموزشدیدهاش را در این جهت به کار خواهد گرفت؟ یا اینکه این بار واقعاً تن به یک پارادایمشیفت (تغییر الگو) در نگاه خود به جهان داده است؟
یدالله کریمیپور
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍11❤2🤬2👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
من دختر هراتم
باصدای: غوغا
#زنان_افغانستان
فرهیختگان از آثار فرهنگی و مستقل عزیزان افغان استقبال میکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
باصدای: غوغا
#زنان_افغانستان
فرهیختگان از آثار فرهنگی و مستقل عزیزان افغان استقبال میکند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤13
اعلام توافق ایران و آمریکا در روز تولد ترامپ
نخستوزیر پاکستان و دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، از دستیابی تهران و واشینگتن به توافق خبر دادند؛ توافقی که پس از ۲ ماه مذاکره فشرده و در حالی اعلام شده که هنوز جزئیات کامل آن به طور رسمی منتشر نشده است.
صداوسیما نیز با استناد به اظهارات نخستوزیر پاکستان وخبر دستیابی دو کشور به توافق را منتشر کرده است. دونالد ترامپ این توافق را «گامی مهم برای ثبات منطقه» توصیف کرده و گفته است که مذاکرات به نتیجه رسیده است.
اعلام این توافق در شرایطی صورت میگیرد که حمله اسراییل به بیروت و واکنش احتمالی ایران، امکان لغو امضای این توافق را دامن زده بود.
شماری از فعالان سیاسی و کاربران شبکههای اجتماعی از این توافق استقبال کرده و آن را نتیجه «واقعگرایی سیاسی» و ترجیح منافع ملی بر تقابلهای ایدئولوژیک دانستهاند. در مقابل، اعلام توافق با واکنش تند جریانهای موسوم به جبهه پایداری و دیگر مخالفان مذاکره با آمریکا روبهرو شده است.
برخی از چهرههای نزدیک به این جریان، محمدباقر قالیباف و عباس عراقچی را به عدول از اصول اعلامشده جمهوری اسلامی متهم کرده و حتی در تجمعات خیاباتی خواستار اعدام عباس عراقچی شدند.
برخی رسانهها و فعالان اصولگرا نیز نسبت به زمان و نحوه اعلام توافق انتقاد کردهاند. همزمانی اعلام توافق با سالروز تولد دونالد ترامپ و انتشار گزارشهایی درباره نقش مستقیم مقامهای ارشد آمریکایی در مراسم امضای آن، از جمله موضوعاتی بوده که در میان مخالفان بازتاب گستردهای یافته است.
برخی تحلیلگران معتقدند همین فضای پرتنش و نگرانی از ورود منطقه به یک جنگ فراگیر، دو طرف را به سمت پذیرش توافق سوق داده است. با این حال منتقدان توافق میگویند مشخص نیست تهران در برابر امتیازهای احتمالی اقتصادی یا هستهای چه تعهداتی پذیرفته و آیا این توافق از حمایت پایدار ساختار قدرت در ایران برخوردار خواهد بود یا نه.
با وجود اعلام دستیابی به توافق، هنوز متن کامل آن منتشر نشده و مقامهای ایرانی نیز جزئیات دقیقی از مفاد توافق ارائه نکردهاند. به همین دلیل بسیاری از ارزیابیها درباره پیامدهای آن همچنان مبتنی بر گمانهزنی است.
در روزهای آینده و با انتشار جزئیات بیشتر، روشنتر خواهد شد که آیا این توافق میتواند به کاهش پایدار تنش میان ایران و آمریکا منجر شود یا همانند برخی توافقهای پیشین با مخالفتهای داخلی و تحولات منطقهای روبهرو خواهد شد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
نخستوزیر پاکستان و دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، از دستیابی تهران و واشینگتن به توافق خبر دادند؛ توافقی که پس از ۲ ماه مذاکره فشرده و در حالی اعلام شده که هنوز جزئیات کامل آن به طور رسمی منتشر نشده است.
صداوسیما نیز با استناد به اظهارات نخستوزیر پاکستان وخبر دستیابی دو کشور به توافق را منتشر کرده است. دونالد ترامپ این توافق را «گامی مهم برای ثبات منطقه» توصیف کرده و گفته است که مذاکرات به نتیجه رسیده است.
اعلام این توافق در شرایطی صورت میگیرد که حمله اسراییل به بیروت و واکنش احتمالی ایران، امکان لغو امضای این توافق را دامن زده بود.
شماری از فعالان سیاسی و کاربران شبکههای اجتماعی از این توافق استقبال کرده و آن را نتیجه «واقعگرایی سیاسی» و ترجیح منافع ملی بر تقابلهای ایدئولوژیک دانستهاند. در مقابل، اعلام توافق با واکنش تند جریانهای موسوم به جبهه پایداری و دیگر مخالفان مذاکره با آمریکا روبهرو شده است.
برخی از چهرههای نزدیک به این جریان، محمدباقر قالیباف و عباس عراقچی را به عدول از اصول اعلامشده جمهوری اسلامی متهم کرده و حتی در تجمعات خیاباتی خواستار اعدام عباس عراقچی شدند.
برخی رسانهها و فعالان اصولگرا نیز نسبت به زمان و نحوه اعلام توافق انتقاد کردهاند. همزمانی اعلام توافق با سالروز تولد دونالد ترامپ و انتشار گزارشهایی درباره نقش مستقیم مقامهای ارشد آمریکایی در مراسم امضای آن، از جمله موضوعاتی بوده که در میان مخالفان بازتاب گستردهای یافته است.
برخی تحلیلگران معتقدند همین فضای پرتنش و نگرانی از ورود منطقه به یک جنگ فراگیر، دو طرف را به سمت پذیرش توافق سوق داده است. با این حال منتقدان توافق میگویند مشخص نیست تهران در برابر امتیازهای احتمالی اقتصادی یا هستهای چه تعهداتی پذیرفته و آیا این توافق از حمایت پایدار ساختار قدرت در ایران برخوردار خواهد بود یا نه.
با وجود اعلام دستیابی به توافق، هنوز متن کامل آن منتشر نشده و مقامهای ایرانی نیز جزئیات دقیقی از مفاد توافق ارائه نکردهاند. به همین دلیل بسیاری از ارزیابیها درباره پیامدهای آن همچنان مبتنی بر گمانهزنی است.
در روزهای آینده و با انتشار جزئیات بیشتر، روشنتر خواهد شد که آیا این توافق میتواند به کاهش پایدار تنش میان ایران و آمریکا منجر شود یا همانند برخی توافقهای پیشین با مخالفتهای داخلی و تحولات منطقهای روبهرو خواهد شد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🔥1
حکمرانی هیبریدی؛ نگاهی نو به سنت و مدرنیته
سیدجواد میرموسوی
جهان امروز با شتابی بیسابقه در حال تغییر است. تحول در فناوری، گسترش ارتباطات، پیچیدهتر شدن مسائل اجتماعی، تغییر انتظارات شهروندان و ظهور نسلهای جدید، الگوهای سنتی حکمرانی را با چالشهای جدی مواجه کرده است. در چنین شرایطی، اصرار بر روشهایی گذشته که پاسخگوی نیازهای امروز نیستند، نه تنها به حل مسائل کمک نمیکند، بلکه فاصله میان حاکمیت و جامعه را نیز افزایش میدهد. پیچیدگی های اقتصادی، تحولات فناورانه، شبکههای اجتماعی، اقتصاد دیجیتال، تغییر سبک زندگی و افزایش آگاهی عمومی، نیازمند سازوکارهایی هستند که بتوانند با سرعت و انعطاف بیشتری به تحولات پاسخ دهند.
حکمرانی هیبریدی Hybrid Governance به معنای تلفیق خردمندانه ارزشهای پایدار سنتی با ابزارها، روشها و دانش نوین مدیریتی و کشورداری است. در این الگو، سنت نقش تأمینکننده هویت و انسجام ملی را ایفا میکند و مدرنیته ابزار افزایش کارآمدی، پاسخگویی، شفافیت و نوآوری را فراهم میآورد. حکمرانی هیبریدی میپذیرد که مدیریت جامعه امروز نه کاملاً سنتی و نه کاملاً مدرن است. شهروندان همچنان به ارزشهای فرهنگی خود پایبندند، اما همزمان خواهان مشارکت بیشتر، دسترسی سریع به اطلاعات، خدمات باکیفیت و تصمیمگیریهای مبتنی بر شواهد هستند.
پاسخ به این نیازهای متنوع، مستلزم رویکردی است که بتواند میان اصالت و نوآوری، میان هویت و توسعه، و میان گذشته تاریخی و ضرورتهای آینده تعادل برقرار کند. کشورهایی نظیر کرهجنوبی و ژاپن که توانستهاند مسیر توسعه پایدار را طی کنند، عموماً از چنین رویکردی بهره بردهاند. آنان نه میراث فرهنگی خود را قربانی مدرنیزاسیون کردهاند و نه با مقاومت در برابر تغییرات، خود را از جریان تحولات جهانی جدا ساختهاند. موفقیت آنان در ایجاد پیوندی هوشمندانه میان ریشهها و افقها بوده است.
نتیجهگیری راهبردی:
امروز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند بازاندیشی در شیوههای حکمرانی هستیم. جامعهای که در آن سنت و مدرنیته به جای تقابل، در تعامل و تکامل متقابل قرار گیرند، ظرفیت بیشتری برای حل مسائل، جلب اعتماد عمومی و حرکت به سوی آینده خواهد داشت.
در دنیای به شدت متغیر، حکمرانی هیبریدی ضرورتی اجتنابناپذیر برای جوامعی است که میخواهند ضمن حفظ هویت ملی و تاریخی خویش، از قافله پیشرفت و توسعه نیز عقب نمانند. آینده از آنِ نظامهای حکمرانی خواهد بود که بتوانند میان ریشههای فرهنگی خود و اقتضائات جهان نوین پلی پایدار بسازند؛ پلی که از دل سنت عبور میکند، اما به سوی فردا امتداد مییابد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سیدجواد میرموسوی
جهان امروز با شتابی بیسابقه در حال تغییر است. تحول در فناوری، گسترش ارتباطات، پیچیدهتر شدن مسائل اجتماعی، تغییر انتظارات شهروندان و ظهور نسلهای جدید، الگوهای سنتی حکمرانی را با چالشهای جدی مواجه کرده است. در چنین شرایطی، اصرار بر روشهایی گذشته که پاسخگوی نیازهای امروز نیستند، نه تنها به حل مسائل کمک نمیکند، بلکه فاصله میان حاکمیت و جامعه را نیز افزایش میدهد. پیچیدگی های اقتصادی، تحولات فناورانه، شبکههای اجتماعی، اقتصاد دیجیتال، تغییر سبک زندگی و افزایش آگاهی عمومی، نیازمند سازوکارهایی هستند که بتوانند با سرعت و انعطاف بیشتری به تحولات پاسخ دهند.
حکمرانی هیبریدی Hybrid Governance به معنای تلفیق خردمندانه ارزشهای پایدار سنتی با ابزارها، روشها و دانش نوین مدیریتی و کشورداری است. در این الگو، سنت نقش تأمینکننده هویت و انسجام ملی را ایفا میکند و مدرنیته ابزار افزایش کارآمدی، پاسخگویی، شفافیت و نوآوری را فراهم میآورد. حکمرانی هیبریدی میپذیرد که مدیریت جامعه امروز نه کاملاً سنتی و نه کاملاً مدرن است. شهروندان همچنان به ارزشهای فرهنگی خود پایبندند، اما همزمان خواهان مشارکت بیشتر، دسترسی سریع به اطلاعات، خدمات باکیفیت و تصمیمگیریهای مبتنی بر شواهد هستند.
پاسخ به این نیازهای متنوع، مستلزم رویکردی است که بتواند میان اصالت و نوآوری، میان هویت و توسعه، و میان گذشته تاریخی و ضرورتهای آینده تعادل برقرار کند. کشورهایی نظیر کرهجنوبی و ژاپن که توانستهاند مسیر توسعه پایدار را طی کنند، عموماً از چنین رویکردی بهره بردهاند. آنان نه میراث فرهنگی خود را قربانی مدرنیزاسیون کردهاند و نه با مقاومت در برابر تغییرات، خود را از جریان تحولات جهانی جدا ساختهاند. موفقیت آنان در ایجاد پیوندی هوشمندانه میان ریشهها و افقها بوده است.
نتیجهگیری راهبردی:
امروز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند بازاندیشی در شیوههای حکمرانی هستیم. جامعهای که در آن سنت و مدرنیته به جای تقابل، در تعامل و تکامل متقابل قرار گیرند، ظرفیت بیشتری برای حل مسائل، جلب اعتماد عمومی و حرکت به سوی آینده خواهد داشت.
در دنیای به شدت متغیر، حکمرانی هیبریدی ضرورتی اجتنابناپذیر برای جوامعی است که میخواهند ضمن حفظ هویت ملی و تاریخی خویش، از قافله پیشرفت و توسعه نیز عقب نمانند. آینده از آنِ نظامهای حکمرانی خواهد بود که بتوانند میان ریشههای فرهنگی خود و اقتضائات جهان نوین پلی پایدار بسازند؛ پلی که از دل سنت عبور میکند، اما به سوی فردا امتداد مییابد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3🔥1🤔1
صلحِ معلق؛ میان اعلام و عمل
روند صلح در ترکیه، برخلاف خوشبینیهای اولیه، با نوعی «کندی مزمن» و ایستایی سیاسی مواجه شده است؛ وضعیتی که بسیاری از توافقهای اعلامشده را در مرحله گفتار و نماد نگه میدارد و مانع تبدیل آنها به اقدامات عملی میشود. تحلیل انتقادی این وضعیت نشان میدهد مشکل صرفاً اختلاف بر سر چند بند مشخص نیست، بلکه ریشه در تضادهای عمیق ساختاری، امنیتی و سیاسی دارد.
نخستین عامل، تفاوت در تعریف صلح میان طرفین است. دولت ترکیه عمدتاً صلح را بهمعنای پایان فعالیت مسلحانه و تثبیت امنیت ملی تفسیر میکند، در حالی که بخش مهمی از جریان سیاسی کرد، صلح را فرآیندی چندبعدی میداند که باید به اصلاحات حقوقی، گسترش مشارکت سیاسی، بهرسمیتشناختن هویت فرهنگی و تضمین حقوق شهروندی منجر شود. آنجا که طرفین از «نتیجه مطلوب» تصویری مشترک ندارند، اجرای توافقها ناگزیر به بنبست میرسد.
دومین عامل، بیاعتمادی تاریخی است که همچنان پابرجاست. شکست روند صلح پیشین، خاطرهای تلخ از توافقهای ناتمام برجای گذاشته؛ بهگونهای که هر اقدام طرف مقابل نه نشانه حسن نیت، بلکه تاکتیکی موقت برای کسب امتیاز بیشتر تلقی میشود. در چنین فضایی، هیچیک از طرفین حاضر نیست هزینه سیاسی گام نخست را بپردازد.
عامل سوم به ملاحظات سیاست داخلی ترکیه بازمیگردد. دولت ناگزیر است میان ضرورت پیشبرد صلح و حفظ حمایت جریانهای ملیگرا تعادل برقرار کند؛ چرا که هرگونه اصلاحات گسترده در حوزه حقوق کردها ممکن است از سوی بخشی از افکار عمومی بهعنوان عقبنشینی در برابر فشارهای گذشته تعبیر شود و هزینه انتخاباتی به همراه داشته باشد. نتیجه آنکه فرآیند با سرعتی کنترلشده و بدون تصمیمات پرهزینه پیش میرود.
چهارمین عامل، غلبه رویکرد امنیتی بر رویکرد سیاسی است. نهادهای امنیتی و نظامی همچنان نقش تعیینکنندهای در مدیریت مسئله کردها دارند و حتی اگر اراده سیاسی برای توافق وجود داشته باشد، منطق امنیتی غالب، هر اصلاح سیاسی را با نگرانی از پیامدهای احتمالی آن روبهرو میسازد. در اینجا باید صریح بود: از آنجا که اصلاحات حقوقی، آزادی زندانیان سیاسی و بهرسمیتشناختن حقوق فرهنگی همگی در اختیار دولت است نه طرف مقابل، مسئولیت عبور از منطق امنیتی به منطق سیاسی، در درجه نخست بر عهده آنکاراست. تعویق این مسئولیت، روند صلح را بیش از هر عامل دیگری فرسوده کرده است.
عامل پنجم، تحولات منطقهای است. مسئله کردها دیگر موضوعی صرفاً داخلی نیست و با معادلات عراق، سوریه و رقابتهای منطقهای گره خورده است. هر تحول در مناطق کردنشین کشورهای همسایه میتواند محاسبات آنکارا را تغییر دهد و احتیاط بیشتری در اجرای توافقهای داخلی ایجاد کند. از نگاه دولت، هر امتیاز داخلی ممکن است پیامدهای فرامرزی داشته باشد؛ در حالی که جریانهای کردی معتقدند مطالبات شهروندان ترکیه نباید قربانی تحولات منطقه شود.
ششمین عامل، نبود سازوکار اجرایی شفاف و فاصله میان اقدامات نمادین و تغییرات واقعی است. بسیاری از توافقها در سطح کلیات باقی میمانند و فاقد جدول زمانی، نهاد ناظر، ضمانت اجرایی و معیارهای سنجش پیشرفت هستند. اعلام آتشبس، پیامهای مثبت و دیدارهای سیاسی اگرچه از نظر روانی اهمیت دارند، اما بدون تغییر در قوانین، رویههای قضایی و ساختارهای اداری، تأثیر عملی محدودی خواهند داشت. جامعه نیز بهتدریج در برابر تکرار نمادها بدون نتایج ملموس دچار فرسودگی و بدبینی میشود.
در نهایت، مشکل اصلی روند صلح در ترکیه نه فقدان کامل اراده برای پایان دادن به منازعه، بلکه نبود شجاعت سیاسی کافی برای عبور از مرحله مدیریت بحران به مرحله حل مسئله است. همه طرفها از مزایای صلح سخن میگویند، اما در عمل از پرداخت هزینههایش پرهیز میکنند. فرآیند صلح از این رو در وضعیتی بین جنگ و آشتی گرفتار مانده؛ نه آنقدر پیش میرود که به توافقی پایدار بینجامد و نه آنقدر متوقف میشود که شکستش رسماً اعلام گردد. این تعلیق دائمی، خود بزرگترین مانع تحقق صلحی پایدار و مبتنی بر اعتماد متقابل در ترکیه است.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
روند صلح در ترکیه، برخلاف خوشبینیهای اولیه، با نوعی «کندی مزمن» و ایستایی سیاسی مواجه شده است؛ وضعیتی که بسیاری از توافقهای اعلامشده را در مرحله گفتار و نماد نگه میدارد و مانع تبدیل آنها به اقدامات عملی میشود. تحلیل انتقادی این وضعیت نشان میدهد مشکل صرفاً اختلاف بر سر چند بند مشخص نیست، بلکه ریشه در تضادهای عمیق ساختاری، امنیتی و سیاسی دارد.
نخستین عامل، تفاوت در تعریف صلح میان طرفین است. دولت ترکیه عمدتاً صلح را بهمعنای پایان فعالیت مسلحانه و تثبیت امنیت ملی تفسیر میکند، در حالی که بخش مهمی از جریان سیاسی کرد، صلح را فرآیندی چندبعدی میداند که باید به اصلاحات حقوقی، گسترش مشارکت سیاسی، بهرسمیتشناختن هویت فرهنگی و تضمین حقوق شهروندی منجر شود. آنجا که طرفین از «نتیجه مطلوب» تصویری مشترک ندارند، اجرای توافقها ناگزیر به بنبست میرسد.
دومین عامل، بیاعتمادی تاریخی است که همچنان پابرجاست. شکست روند صلح پیشین، خاطرهای تلخ از توافقهای ناتمام برجای گذاشته؛ بهگونهای که هر اقدام طرف مقابل نه نشانه حسن نیت، بلکه تاکتیکی موقت برای کسب امتیاز بیشتر تلقی میشود. در چنین فضایی، هیچیک از طرفین حاضر نیست هزینه سیاسی گام نخست را بپردازد.
عامل سوم به ملاحظات سیاست داخلی ترکیه بازمیگردد. دولت ناگزیر است میان ضرورت پیشبرد صلح و حفظ حمایت جریانهای ملیگرا تعادل برقرار کند؛ چرا که هرگونه اصلاحات گسترده در حوزه حقوق کردها ممکن است از سوی بخشی از افکار عمومی بهعنوان عقبنشینی در برابر فشارهای گذشته تعبیر شود و هزینه انتخاباتی به همراه داشته باشد. نتیجه آنکه فرآیند با سرعتی کنترلشده و بدون تصمیمات پرهزینه پیش میرود.
چهارمین عامل، غلبه رویکرد امنیتی بر رویکرد سیاسی است. نهادهای امنیتی و نظامی همچنان نقش تعیینکنندهای در مدیریت مسئله کردها دارند و حتی اگر اراده سیاسی برای توافق وجود داشته باشد، منطق امنیتی غالب، هر اصلاح سیاسی را با نگرانی از پیامدهای احتمالی آن روبهرو میسازد. در اینجا باید صریح بود: از آنجا که اصلاحات حقوقی، آزادی زندانیان سیاسی و بهرسمیتشناختن حقوق فرهنگی همگی در اختیار دولت است نه طرف مقابل، مسئولیت عبور از منطق امنیتی به منطق سیاسی، در درجه نخست بر عهده آنکاراست. تعویق این مسئولیت، روند صلح را بیش از هر عامل دیگری فرسوده کرده است.
عامل پنجم، تحولات منطقهای است. مسئله کردها دیگر موضوعی صرفاً داخلی نیست و با معادلات عراق، سوریه و رقابتهای منطقهای گره خورده است. هر تحول در مناطق کردنشین کشورهای همسایه میتواند محاسبات آنکارا را تغییر دهد و احتیاط بیشتری در اجرای توافقهای داخلی ایجاد کند. از نگاه دولت، هر امتیاز داخلی ممکن است پیامدهای فرامرزی داشته باشد؛ در حالی که جریانهای کردی معتقدند مطالبات شهروندان ترکیه نباید قربانی تحولات منطقه شود.
ششمین عامل، نبود سازوکار اجرایی شفاف و فاصله میان اقدامات نمادین و تغییرات واقعی است. بسیاری از توافقها در سطح کلیات باقی میمانند و فاقد جدول زمانی، نهاد ناظر، ضمانت اجرایی و معیارهای سنجش پیشرفت هستند. اعلام آتشبس، پیامهای مثبت و دیدارهای سیاسی اگرچه از نظر روانی اهمیت دارند، اما بدون تغییر در قوانین، رویههای قضایی و ساختارهای اداری، تأثیر عملی محدودی خواهند داشت. جامعه نیز بهتدریج در برابر تکرار نمادها بدون نتایج ملموس دچار فرسودگی و بدبینی میشود.
در نهایت، مشکل اصلی روند صلح در ترکیه نه فقدان کامل اراده برای پایان دادن به منازعه، بلکه نبود شجاعت سیاسی کافی برای عبور از مرحله مدیریت بحران به مرحله حل مسئله است. همه طرفها از مزایای صلح سخن میگویند، اما در عمل از پرداخت هزینههایش پرهیز میکنند. فرآیند صلح از این رو در وضعیتی بین جنگ و آشتی گرفتار مانده؛ نه آنقدر پیش میرود که به توافقی پایدار بینجامد و نه آنقدر متوقف میشود که شکستش رسماً اعلام گردد. این تعلیق دائمی، خود بزرگترین مانع تحقق صلحی پایدار و مبتنی بر اعتماد متقابل در ترکیه است.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1🤔1
Audio
📖زمینههای اجتماعی انقلاب ایران
▪️سخنران: محمد جمشیدیمنش
🔰سرفصلها
🏷رویکردهای نظری به انقلاب [کارکردگرایی، روانشناختی، طبقاتی]
🏷 ترکیب طبقات اجتماعی در سدۀ اخیر
🏷ماهیت حکومت سلطنتی: دولت کورپوراتیستی فراتر از طبقات
-تلاش برای ایجاد بورژوازی
-افزایش نابرابری و تلاش برای سرکوب بورژوازی و بسیج فرودستان
🏷شکلگیری فئودالیسم صنعتی در دهۀ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰
🏷 سر برآوردن اسلام سیاسی: از مشروطهخواهی تا تسخیر حکومت
🏷مجادلۀ لیبرالها و اسلامگرایان بر سر قانون اساسی
🏷تعارض بنیادین میان «خط مستضعفین» و «منافع بازار» پس از انقلاب
🏷ترمیدور و چرخش به راست در دههٔ ۱۳۶۰
#فرهیختگان راهی به رهایی
▪️سخنران: محمد جمشیدیمنش
🔰سرفصلها
🏷رویکردهای نظری به انقلاب [کارکردگرایی، روانشناختی، طبقاتی]
🏷 ترکیب طبقات اجتماعی در سدۀ اخیر
🏷ماهیت حکومت سلطنتی: دولت کورپوراتیستی فراتر از طبقات
-تلاش برای ایجاد بورژوازی
-افزایش نابرابری و تلاش برای سرکوب بورژوازی و بسیج فرودستان
🏷شکلگیری فئودالیسم صنعتی در دهۀ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰
🏷 سر برآوردن اسلام سیاسی: از مشروطهخواهی تا تسخیر حکومت
🏷مجادلۀ لیبرالها و اسلامگرایان بر سر قانون اساسی
🏷تعارض بنیادین میان «خط مستضعفین» و «منافع بازار» پس از انقلاب
🏷ترمیدور و چرخش به راست در دههٔ ۱۳۶۰
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍1
جهان در حال بازگشت به گذشته؟!
خلاصهای از گزارش دموکراسی ۲۰۲۶ مؤسسه تنوع دموکراسی
پویش فکری توسعه
سطح دموکراسی در جهان امروز به سطح سال ۱۹۷۸ بازگشته است! انگار جهان بخش مهمی از مسیر طیشده در چهار دهه گذشته را وارونه پیموده و عقربههای ساعت حکمرانی دموکراتیک را به عقب کشیده است. حدود شش میلیارد نفر، معادل ۷۴ درصد جمعیت جهان، در نظامهای اقتدارگرا زندگی میکنند و تنها ۷ درصد مردم جهان در دموکراسیهای نسبتا کامل زندگی میکنند؛ پایینترین سهم ثبتشده در بیش از نیم قرن اخیر!
پس اگر در ایران از دموکراسی، آزادی رسانهها یا مشارکت در تصمیمهای مهم سیاسی صحبت میکنیم، اگر تصورمان این است که صرفاً با یک مسئله داخلی روبهرو هستیم، و اگر فکر میکنیم حاکمیت بر اساس نظر اکثریت مردم رفتارهای خود را برنامهریزی نمیکند، باید بدانیم که این مسئله ریشههای جهانی هم دارد. گویی کاهش کیفیت حکمرانی و محدود شدن فضای عمومی فقط داستان ما نیست.
بر اساس گزارش دموکراسی ۲۰۲۶ مؤسسه تنوع دموکراسی ایران بخشی از یک روند بزرگتر جهانی است؛ روندی که در آن بسیاری از صاحبان قدرت در سراسر جهان، بیش از گذشته تمایل دارند قدرت را نزد خود نگه دارند و کمتر آن را با جامعه به اشتراک بگذارند.
اگر فرصت داشتید گزارش کامل را بخوانید، اما این گزارش برای ایران صرفاً یک رتبهبندی سیاسی نیست، بلکه یک هشدار توسعهای است. اما نکته مهم اینجاست که اقتدارگرایی جهان امروز با چهرهای متفاوت ظاهر میشود. برخلاف گذشته، نخستین قربانی آن انتخابات نیست؛ بلکه گفتوگو است. دیگر صندوقهای رأی محدود نمیشوند، رسانهها محتاط میشوند؛ احزاب کمتر حذف میشوند، اما دانشگاهها و نهادهای مدنی تحت فشار قرار میگیرند؛ و شاید قانون هیچ تغییری نکند، اما امکان نقد و تبادل آزادِ اندیشه کاهش مییابد.
بررسیهای موسسه تنوع دموکراسی نشان میدهد آزادی بیان بیش از هر شاخص دیگری در جهان در حال افول است. سانسور رسانهها، خودسانسوری روزنامهنگاران، محدودیت فعالیت دانشگاهها و فشار بر نهادهای مدنی، به رایجترین ابزارهای حکومتها برای حفظ و تمرکز قدرت تبدیل شدهاند. به بیان دیگر، نبرد اصلی امروز در جهان، نه بر سر صندوق رأی، بلکه بر سر جریان آزاد اطلاعات و امکان شکلگیری گفتوگوی عمومی است.
اگر خاطرتان باشد، در کتاب توسعه ۱۴۰۳ گفتیم که دادهها نشان میدهد شاخصهای سیاسی ایران، برای اولین سال در مرز اخطار (دسته پنجم کشورها) قرار گرفتند. آنجا گفتیم کشورهایی که در دسته پنجم قرار میگیرند، عموما از لحاظ داخلی دچار تنشهای بلندمدت میشوند و ورود ایران به این دسته اخطاری جدی برای سالهای بعدی است. بیتوجهی به شاخصها، گزارشها و هشدارهای نهادهای مدنی، دقیقا روند همین گزارش موسسه تنوع دموکراسی است.
ایران در طبقهبندی تنوع دموکراسی در گروه «اقتدارگرایی انتخاباتی» قرار میگیرد؛ دستهای که بخش بزرگی از جمعیت خاورمیانه و بسیاری از کشورهای مهم جهان را نیز دربرمیگیرد. اما اهمیت موضوع در جای دیگری است. تقریباً همه متغیرهایی که گزارش آنها را در معرض افول جهانی میداند - از آزادی بیان و آزادی دانشگاهی گرفته تا نقش جامعه مدنی و امکان نقد سیاستهای عمومی - همان متغیرهایی هستند که سالهاست در مباحث توسعه ایران نیز محل نگرانی بودهاند.
باید دید از دهههای پایانی قرن بیستم که «توسعه برای انسان» مطرح شد، و رشد، رفاه، دانش و کیفیت زندگی انسان هدف نهایی توسعه شناخته شد، چه تغییری در تئوریهای حکمرانی جهانی و نظریههای توسعه رخ داده است که چنین مسیری پیش روی ما قرار گرفته است.
این روند تا کجا ادامه خواهد یافت؟ گزارش می گوید، تاریخ نشان میدهد که تمرکز بیش از حد قدرت معمولاً پایدار نمیماند. جهان در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نیز تجربههایی از اقتدارگرایی گسترده را پشت سر گذاشت؛ تجربههایی که در بسیاری از کشورها به جنبشهای اجتماعی، اعتراضات گسترده و گاه انقلابهای بزرگ انجامید. تفاوت امروز در این است که جوامع از نظر سطح سواد، ارتباطات، شهرنشینی، دسترسی به اطلاعات و آگاهی عمومی بسیار توسعهیافتهتر از گذشته هستند.
گزارش تنوع دموکراسی نتیجه میگیرد که مهمترین تناقض عصر حاضر این است که در حالی که جوامع پیچیدهتر، آگاهتر و مطالبهگرتر شدهاند، در بسیاری از نقاط جهان، قدرت سیاسی در حال تمرکز بیشتر است. اگر این شکاف میان انتظارات جامعه و میزان مشارکت واقعی شهروندان در تصمیمگیریها عمیقتر شود، بعید نیست دهههای آینده شاهد موجهای تازهای از جنبشهای اجتماعی و مطالبات عمومی برای بازتوزیع قدرت باشیم؛ پدیدهای که تاریخ بارها و بارها آن را تجربه کرده است.
به امید روزهای بهتر برای ایران ...
#فرهیختگان راهی به رهایی
خلاصهای از گزارش دموکراسی ۲۰۲۶ مؤسسه تنوع دموکراسی
پویش فکری توسعه
سطح دموکراسی در جهان امروز به سطح سال ۱۹۷۸ بازگشته است! انگار جهان بخش مهمی از مسیر طیشده در چهار دهه گذشته را وارونه پیموده و عقربههای ساعت حکمرانی دموکراتیک را به عقب کشیده است. حدود شش میلیارد نفر، معادل ۷۴ درصد جمعیت جهان، در نظامهای اقتدارگرا زندگی میکنند و تنها ۷ درصد مردم جهان در دموکراسیهای نسبتا کامل زندگی میکنند؛ پایینترین سهم ثبتشده در بیش از نیم قرن اخیر!
پس اگر در ایران از دموکراسی، آزادی رسانهها یا مشارکت در تصمیمهای مهم سیاسی صحبت میکنیم، اگر تصورمان این است که صرفاً با یک مسئله داخلی روبهرو هستیم، و اگر فکر میکنیم حاکمیت بر اساس نظر اکثریت مردم رفتارهای خود را برنامهریزی نمیکند، باید بدانیم که این مسئله ریشههای جهانی هم دارد. گویی کاهش کیفیت حکمرانی و محدود شدن فضای عمومی فقط داستان ما نیست.
بر اساس گزارش دموکراسی ۲۰۲۶ مؤسسه تنوع دموکراسی ایران بخشی از یک روند بزرگتر جهانی است؛ روندی که در آن بسیاری از صاحبان قدرت در سراسر جهان، بیش از گذشته تمایل دارند قدرت را نزد خود نگه دارند و کمتر آن را با جامعه به اشتراک بگذارند.
اگر فرصت داشتید گزارش کامل را بخوانید، اما این گزارش برای ایران صرفاً یک رتبهبندی سیاسی نیست، بلکه یک هشدار توسعهای است. اما نکته مهم اینجاست که اقتدارگرایی جهان امروز با چهرهای متفاوت ظاهر میشود. برخلاف گذشته، نخستین قربانی آن انتخابات نیست؛ بلکه گفتوگو است. دیگر صندوقهای رأی محدود نمیشوند، رسانهها محتاط میشوند؛ احزاب کمتر حذف میشوند، اما دانشگاهها و نهادهای مدنی تحت فشار قرار میگیرند؛ و شاید قانون هیچ تغییری نکند، اما امکان نقد و تبادل آزادِ اندیشه کاهش مییابد.
بررسیهای موسسه تنوع دموکراسی نشان میدهد آزادی بیان بیش از هر شاخص دیگری در جهان در حال افول است. سانسور رسانهها، خودسانسوری روزنامهنگاران، محدودیت فعالیت دانشگاهها و فشار بر نهادهای مدنی، به رایجترین ابزارهای حکومتها برای حفظ و تمرکز قدرت تبدیل شدهاند. به بیان دیگر، نبرد اصلی امروز در جهان، نه بر سر صندوق رأی، بلکه بر سر جریان آزاد اطلاعات و امکان شکلگیری گفتوگوی عمومی است.
اگر خاطرتان باشد، در کتاب توسعه ۱۴۰۳ گفتیم که دادهها نشان میدهد شاخصهای سیاسی ایران، برای اولین سال در مرز اخطار (دسته پنجم کشورها) قرار گرفتند. آنجا گفتیم کشورهایی که در دسته پنجم قرار میگیرند، عموما از لحاظ داخلی دچار تنشهای بلندمدت میشوند و ورود ایران به این دسته اخطاری جدی برای سالهای بعدی است. بیتوجهی به شاخصها، گزارشها و هشدارهای نهادهای مدنی، دقیقا روند همین گزارش موسسه تنوع دموکراسی است.
ایران در طبقهبندی تنوع دموکراسی در گروه «اقتدارگرایی انتخاباتی» قرار میگیرد؛ دستهای که بخش بزرگی از جمعیت خاورمیانه و بسیاری از کشورهای مهم جهان را نیز دربرمیگیرد. اما اهمیت موضوع در جای دیگری است. تقریباً همه متغیرهایی که گزارش آنها را در معرض افول جهانی میداند - از آزادی بیان و آزادی دانشگاهی گرفته تا نقش جامعه مدنی و امکان نقد سیاستهای عمومی - همان متغیرهایی هستند که سالهاست در مباحث توسعه ایران نیز محل نگرانی بودهاند.
باید دید از دهههای پایانی قرن بیستم که «توسعه برای انسان» مطرح شد، و رشد، رفاه، دانش و کیفیت زندگی انسان هدف نهایی توسعه شناخته شد، چه تغییری در تئوریهای حکمرانی جهانی و نظریههای توسعه رخ داده است که چنین مسیری پیش روی ما قرار گرفته است.
این روند تا کجا ادامه خواهد یافت؟ گزارش می گوید، تاریخ نشان میدهد که تمرکز بیش از حد قدرت معمولاً پایدار نمیماند. جهان در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نیز تجربههایی از اقتدارگرایی گسترده را پشت سر گذاشت؛ تجربههایی که در بسیاری از کشورها به جنبشهای اجتماعی، اعتراضات گسترده و گاه انقلابهای بزرگ انجامید. تفاوت امروز در این است که جوامع از نظر سطح سواد، ارتباطات، شهرنشینی، دسترسی به اطلاعات و آگاهی عمومی بسیار توسعهیافتهتر از گذشته هستند.
گزارش تنوع دموکراسی نتیجه میگیرد که مهمترین تناقض عصر حاضر این است که در حالی که جوامع پیچیدهتر، آگاهتر و مطالبهگرتر شدهاند، در بسیاری از نقاط جهان، قدرت سیاسی در حال تمرکز بیشتر است. اگر این شکاف میان انتظارات جامعه و میزان مشارکت واقعی شهروندان در تصمیمگیریها عمیقتر شود، بعید نیست دهههای آینده شاهد موجهای تازهای از جنبشهای اجتماعی و مطالبات عمومی برای بازتوزیع قدرت باشیم؛ پدیدهای که تاریخ بارها و بارها آن را تجربه کرده است.
به امید روزهای بهتر برای ایران ...
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6🤔1
Telegram
آرشیو
"باز خوانی و بازسازی"
(بروید، راه باز است، شما آزاد هستید)
این پیام یک رهبر و سردار سربلند است.
فرمانده فاتحی که در فتح خویش، فرمان کشتن، تخریب، تسویه حساب و مصادره نداد.
رهبری که با درایت و دانایی، شعار "شبیخون و کشتار و انتقام" (الیوم یوم الملحمه) تندروها را به شعور"شفقت و گذشت"(الیوم یوم المرحمه)دانایان، تغییر داد. این منطق مانایی و رواداری "محمد" بود. محمد، پیام آور رحمت و شفقت و بخشش بود.
او در پی گفتمان "رواداری و خردورزی" بود. محمد می خواست محیط پیدایش و مردم عصر خویش را از یک زیست بدوی و جاهلی، به سمت مدنیت و دانایی بکشاند. این یعنی یک "پاردایم شیفت"، این یعنی تغییر از خوانش و خواسته اعدام و انتقام و بدویت به سوی مدنیت مدارا و همزیستی مسالمت آمیز، این یعنی از تنش و کشمکش به سوی سازش و صلح خواهی، این یعنی تدبیر بر مبنای دانش و دانایی. برای همین بود که پس از سالها تاب اوری و مقاومت، در هنگامه پیروزی سپاه خویش بر مخالفان، در فتح مکه، فرمان گذاشتن و گذشتن داد.
"اذهبوا و انتم الطلقاء" یعنی "بروید، راه باز است، شما آزاد هستید". این شفقت و بخشش، مشمول همه می شد، حتی شقی ترین (الد الخصام) و آنها که بدترین رفتار و گفتار و پندار را داشتند، حتی ابوسفیان و حزب او که در سیزده سال دعوت پیامبر در مکه و تا سال هشتم حکومت او در مدینه، پیشینه ای سرشار از شرارت و کشتار و شکنجه داشتند. مصادره اموال، محصور ساختن در "شعب" و شبیخون به خانه پیامبر، برای کشتن او، در موعد "لیله المبیت" و همچنین مشارکت در جنگ هایی چون بدر، احد، احزاب، در رویارویی با مسلمانان.
این همه هجمه و دسیسه و دست تطاول و تجاوز وجود داشت اما هیچکدام مانع فرمان سردار فاتح در فردای فتح و پیروزی نشد که "بروید، راه باز است، شما آزاد اید."
این می شود رمز مانایی یک راهبرد و ماندگاری یک گفتمان، "گفتمان رواداری و خردورزی".
این گزینه گذشت و رواداری، گزارش یک خاستگاه برگزیده و منزلت عظیم و خلق کریم است، همان "انک لعلی خلق عظیم" است،
امروز هم می شود با گزینش آن الگوی برگزیده و سیره ستوده، گفت:
"بیایید، راه باز است، شما آزاد هستید"، بیایید برای باز سازی و نوسازی ایران، برای گذشتن، برای یک همبستگی، برای دست در دست یکدیگر گذاستن به مهر، تا "میهن خویش را کنیم آباد". باید وقت را غنیمت شمرد. گاهی زود دیر می شود. بقول "ماندلا": فرصتی برای انتقام نیست. امروز به کمک همه نیاز دایم.
می توان "پاردایم شیفت کرد" و با یک تغییر در نگرش و روش و تعهد برای اعتلای ایران، یک همبستگی ملی ایجاد کرد و با محیط بین الملل گفتگو کرد. این رسالت مدیریت کلان کشور و کارگزاران اصلی قدرت است. می شود با دیدن دیگری و دعوت از تمامی دغدغه مندان ایران، مجرد از قومیت و جنسیت و دیانت، پرچم اعتلای ایران را بر بلندای دانش و دانایی به اهتزاز در اورد.
این شدنی است، اگر جهت یابی حکمرانی و کارگزاران، به سمت و سوی روادارای و دانایی و امیدواری باشد.
سید محسن دوازده امامی
#فرهیختگان روزن آگاهی
(بروید، راه باز است، شما آزاد هستید)
این پیام یک رهبر و سردار سربلند است.
فرمانده فاتحی که در فتح خویش، فرمان کشتن، تخریب، تسویه حساب و مصادره نداد.
رهبری که با درایت و دانایی، شعار "شبیخون و کشتار و انتقام" (الیوم یوم الملحمه) تندروها را به شعور"شفقت و گذشت"(الیوم یوم المرحمه)دانایان، تغییر داد. این منطق مانایی و رواداری "محمد" بود. محمد، پیام آور رحمت و شفقت و بخشش بود.
او در پی گفتمان "رواداری و خردورزی" بود. محمد می خواست محیط پیدایش و مردم عصر خویش را از یک زیست بدوی و جاهلی، به سمت مدنیت و دانایی بکشاند. این یعنی یک "پاردایم شیفت"، این یعنی تغییر از خوانش و خواسته اعدام و انتقام و بدویت به سوی مدنیت مدارا و همزیستی مسالمت آمیز، این یعنی از تنش و کشمکش به سوی سازش و صلح خواهی، این یعنی تدبیر بر مبنای دانش و دانایی. برای همین بود که پس از سالها تاب اوری و مقاومت، در هنگامه پیروزی سپاه خویش بر مخالفان، در فتح مکه، فرمان گذاشتن و گذشتن داد.
"اذهبوا و انتم الطلقاء" یعنی "بروید، راه باز است، شما آزاد هستید". این شفقت و بخشش، مشمول همه می شد، حتی شقی ترین (الد الخصام) و آنها که بدترین رفتار و گفتار و پندار را داشتند، حتی ابوسفیان و حزب او که در سیزده سال دعوت پیامبر در مکه و تا سال هشتم حکومت او در مدینه، پیشینه ای سرشار از شرارت و کشتار و شکنجه داشتند. مصادره اموال، محصور ساختن در "شعب" و شبیخون به خانه پیامبر، برای کشتن او، در موعد "لیله المبیت" و همچنین مشارکت در جنگ هایی چون بدر، احد، احزاب، در رویارویی با مسلمانان.
این همه هجمه و دسیسه و دست تطاول و تجاوز وجود داشت اما هیچکدام مانع فرمان سردار فاتح در فردای فتح و پیروزی نشد که "بروید، راه باز است، شما آزاد اید."
این می شود رمز مانایی یک راهبرد و ماندگاری یک گفتمان، "گفتمان رواداری و خردورزی".
این گزینه گذشت و رواداری، گزارش یک خاستگاه برگزیده و منزلت عظیم و خلق کریم است، همان "انک لعلی خلق عظیم" است،
امروز هم می شود با گزینش آن الگوی برگزیده و سیره ستوده، گفت:
"بیایید، راه باز است، شما آزاد هستید"، بیایید برای باز سازی و نوسازی ایران، برای گذشتن، برای یک همبستگی، برای دست در دست یکدیگر گذاستن به مهر، تا "میهن خویش را کنیم آباد". باید وقت را غنیمت شمرد. گاهی زود دیر می شود. بقول "ماندلا": فرصتی برای انتقام نیست. امروز به کمک همه نیاز دایم.
می توان "پاردایم شیفت کرد" و با یک تغییر در نگرش و روش و تعهد برای اعتلای ایران، یک همبستگی ملی ایجاد کرد و با محیط بین الملل گفتگو کرد. این رسالت مدیریت کلان کشور و کارگزاران اصلی قدرت است. می شود با دیدن دیگری و دعوت از تمامی دغدغه مندان ایران، مجرد از قومیت و جنسیت و دیانت، پرچم اعتلای ایران را بر بلندای دانش و دانایی به اهتزاز در اورد.
این شدنی است، اگر جهت یابی حکمرانی و کارگزاران، به سمت و سوی روادارای و دانایی و امیدواری باشد.
سید محسن دوازده امامی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11❤8👎1🤔1