فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
حکمرانی هیبریدی؛ نگاهی نو به سنت و مدرنیته
سیدجواد میرموسوی

جهان امروز با شتابی بی‌سابقه در حال تغییر است. تحول در فناوری، گسترش ارتباطات، پیچیده‌تر شدن مسائل اجتماعی، تغییر انتظارات شهروندان و ظهور نسل‌های جدید، الگوهای سنتی حکمرانی را با چالش‌های جدی مواجه کرده است. در چنین شرایطی، اصرار بر روش‌هایی گذشته که پاسخگوی نیازهای امروز نیستند، نه تنها به حل مسائل کمک نمی‌کند، بلکه فاصله میان حاکمیت و جامعه را نیز افزایش می‌دهد. پیچیدگی‌ های اقتصادی، تحولات فناورانه، شبکه‌های اجتماعی، اقتصاد دیجیتال، تغییر سبک زندگی و افزایش آگاهی عمومی، نیازمند سازوکارهایی هستند که بتوانند با سرعت و انعطاف بیشتری به تحولات پاسخ دهند.

حکمرانی هیبریدی Hybrid Governance به معنای تلفیق خردمندانه ارزش‌های پایدار سنتی با ابزارها، روش‌ها و دانش نوین مدیریتی و کشورداری است. در این الگو، سنت نقش تأمین‌کننده هویت و انسجام ملی را ایفا می‌کند و مدرنیته ابزار افزایش کارآمدی، پاسخگویی، شفافیت و نوآوری را فراهم می‌آورد. حکمرانی هیبریدی می‌پذیرد که مدیریت جامعه امروز نه کاملاً سنتی و نه کاملاً مدرن است. شهروندان همچنان به ارزش‌های فرهنگی خود پایبندند، اما همزمان خواهان مشارکت بیشتر، دسترسی سریع به اطلاعات، خدمات باکیفیت و تصمیم‌گیری‌های مبتنی بر شواهد هستند.

پاسخ به این نیازهای متنوع، مستلزم رویکردی است که بتواند میان اصالت و نوآوری، میان هویت و توسعه، و میان گذشته تاریخی و ضرورت‌های آینده تعادل برقرار کند. کشورهایی نظیر کره‌جنوبی و ژاپن که توانسته‌اند مسیر توسعه پایدار را طی کنند، عموماً از چنین رویکردی بهره برده‌اند. آنان نه میراث فرهنگی خود را قربانی مدرنیزاسیون کرده‌اند و نه با مقاومت در برابر تغییرات، خود را از جریان تحولات جهانی جدا ساخته‌اند. موفقیت آنان در ایجاد پیوندی هوشمندانه میان ریشه‌ها و افق‌ها بوده است.

نتیجه‌گیری راهبردی:

امروز بیش از هر زمان دیگری، نیازمند بازاندیشی در شیوه‌های حکمرانی هستیم. جامعه‌ای که در آن سنت و مدرنیته به جای تقابل، در تعامل و تکامل متقابل قرار گیرند، ظرفیت بیشتری برای حل مسائل، جلب اعتماد عمومی و حرکت به سوی آینده خواهد داشت.

در دنیای به شدت متغیر، حکمرانی هیبریدی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای جوامعی است که می‌خواهند ضمن حفظ هویت ملی و تاریخی خویش، از قافله پیشرفت و توسعه نیز عقب نمانند. آینده از آنِ نظام‌های حکمرانی خواهد بود که بتوانند میان ریشه‌های فرهنگی خود و اقتضائات جهان نوین پلی پایدار بسازند؛ پلی که از دل سنت عبور می‌کند، اما به سوی فردا امتداد می‌یابد.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3🔥1🤔1
صلحِ معلق؛ میان اعلام و عمل

روند صلح در ترکیه، برخلاف خوش‌بینی‌های اولیه، با نوعی «کندی مزمن» و ایستایی سیاسی مواجه شده است؛ وضعیتی که بسیاری از توافق‌های اعلام‌شده را در مرحله گفتار و نماد نگه می‌دارد و مانع تبدیل آن‌ها به اقدامات عملی می‌شود. تحلیل انتقادی این وضعیت نشان می‌دهد مشکل صرفاً اختلاف بر سر چند بند مشخص نیست، بلکه ریشه در تضادهای عمیق ساختاری، امنیتی و سیاسی دارد.

نخستین عامل، تفاوت در تعریف صلح میان طرفین است. دولت ترکیه عمدتاً صلح را به‌معنای پایان فعالیت مسلحانه و تثبیت امنیت ملی تفسیر می‌کند، در حالی که بخش مهمی از جریان سیاسی کرد، صلح را فرآیندی چندبعدی می‌داند که باید به اصلاحات حقوقی، گسترش مشارکت سیاسی، به‌رسمیت‌شناختن هویت فرهنگی و تضمین حقوق شهروندی منجر شود. آنجا که طرفین از «نتیجه مطلوب» تصویری مشترک ندارند، اجرای توافق‌ها ناگزیر به بن‌بست می‌رسد.

دومین عامل، بی‌اعتمادی تاریخی است که همچنان پابرجاست. شکست روند صلح پیشین، خاطره‌ای تلخ از توافق‌های ناتمام برجای گذاشته؛ به‌گونه‌ای که هر اقدام طرف مقابل نه نشانه حسن نیت، بلکه تاکتیکی موقت برای کسب امتیاز بیشتر تلقی می‌شود. در چنین فضایی، هیچ‌یک از طرفین حاضر نیست هزینه سیاسی گام نخست را بپردازد.

عامل سوم به ملاحظات سیاست داخلی ترکیه بازمی‌گردد. دولت ناگزیر است میان ضرورت پیشبرد صلح و حفظ حمایت جریان‌های ملی‌گرا تعادل برقرار کند؛ چرا که هرگونه اصلاحات گسترده در حوزه حقوق کردها ممکن است از سوی بخشی از افکار عمومی به‌عنوان عقب‌نشینی در برابر فشارهای گذشته تعبیر شود و هزینه انتخاباتی به همراه داشته باشد. نتیجه آنکه فرآیند با سرعتی کنترل‌شده و بدون تصمیمات پرهزینه پیش می‌رود.

چهارمین عامل، غلبه رویکرد امنیتی بر رویکرد سیاسی است. نهادهای امنیتی و نظامی همچنان نقش تعیین‌کننده‌ای در مدیریت مسئله کردها دارند و حتی اگر اراده سیاسی برای توافق وجود داشته باشد، منطق امنیتی غالب، هر اصلاح سیاسی را با نگرانی از پیامدهای احتمالی آن روبه‌رو می‌سازد. در اینجا باید صریح بود: از آنجا که اصلاحات حقوقی، آزادی زندانیان سیاسی و به‌رسمیت‌شناختن حقوق فرهنگی همگی در اختیار دولت است نه طرف مقابل، مسئولیت عبور از منطق امنیتی به منطق سیاسی، در درجه نخست بر عهده آنکاراست. تعویق این مسئولیت، روند صلح را بیش از هر عامل دیگری فرسوده کرده است.

عامل پنجم، تحولات منطقه‌ای است. مسئله کردها دیگر موضوعی صرفاً داخلی نیست و با معادلات عراق، سوریه و رقابت‌های منطقه‌ای گره خورده است. هر تحول در مناطق کردنشین کشورهای همسایه می‌تواند محاسبات آنکارا را تغییر دهد و احتیاط بیشتری در اجرای توافق‌های داخلی ایجاد کند. از نگاه دولت، هر امتیاز داخلی ممکن است پیامدهای فرامرزی داشته باشد؛ در حالی که جریان‌های کردی معتقدند مطالبات شهروندان ترکیه نباید قربانی تحولات منطقه شود.

ششمین عامل، نبود سازوکار اجرایی شفاف و فاصله میان اقدامات نمادین و تغییرات واقعی است. بسیاری از توافق‌ها در سطح کلیات باقی می‌مانند و فاقد جدول زمانی، نهاد ناظر، ضمانت اجرایی و معیارهای سنجش پیشرفت هستند. اعلام آتش‌بس، پیام‌های مثبت و دیدارهای سیاسی اگرچه از نظر روانی اهمیت دارند، اما بدون تغییر در قوانین، رویه‌های قضایی و ساختارهای اداری، تأثیر عملی محدودی خواهند داشت. جامعه نیز به‌تدریج در برابر تکرار نمادها بدون نتایج ملموس دچار فرسودگی و بدبینی می‌شود.

در نهایت، مشکل اصلی روند صلح در ترکیه نه فقدان کامل اراده برای پایان دادن به منازعه، بلکه نبود شجاعت سیاسی کافی برای عبور از مرحله مدیریت بحران به مرحله حل مسئله است. همه طرف‌ها از مزایای صلح سخن می‌گویند، اما در عمل از پرداخت هزینه‌هایش پرهیز می‌کنند. فرآیند صلح از این رو در وضعیتی بین جنگ و آشتی گرفتار مانده؛ نه آن‌قدر پیش می‌رود که به توافقی پایدار بینجامد و نه آن‌قدر متوقف می‌شود که شکستش رسماً اعلام گردد. این تعلیق دائمی، خود بزرگ‌ترین مانع تحقق صلحی پایدار و مبتنی بر اعتماد متقابل در ترکیه است.

محمدعلی سوره


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1🤔1
Audio
📖زمینه‌های اجتماعی انقلاب ایران

▪️سخنران: محمد جمشیدی‌منش

🔰سرفصل‌ها
🏷رویکردهای نظری به انقلاب [کارکردگرایی، روان‌شناختی، طبقاتی]
🏷 ترکیب طبقات اجتماعی در سدۀ اخیر
🏷ماهیت حکومت سلطنتی: دولت کورپوراتیستی فراتر از طبقات
-تلاش برای ایجاد بورژوازی
-افزایش نابرابری و تلاش برای سرکوب بورژوازی و بسیج فرودستان
🏷شکل‌گیری فئودالیسم صنعتی در دهۀ ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰
🏷 سر برآوردن اسلام سیاسی: از مشروطه‌خواهی تا تسخیر حکومت
🏷مجادلۀ لیبرال‌ها و اسلامگرایان بر سر قانون اساسی
🏷تعارض بنیادین میان «خط مستضعفین» و «منافع بازار» پس از انقلاب
🏷ترمیدور و چرخش به راست در دههٔ ۱۳۶۰


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍1
جهان در حال بازگشت به گذشته؟!
خلاصه‌ای از گزارش دموکراسی ۲۰۲۶ مؤسسه تنوع دموکراسی

پویش فکری توسعه


سطح دموکراسی در جهان امروز به سطح سال ۱۹۷۸ بازگشته است! انگار جهان بخش مهمی از مسیر طی‌شده در چهار دهه گذشته را وارونه پیموده و عقربه‌های ساعت حکمرانی دموکراتیک را به عقب کشیده است. حدود شش میلیارد نفر، معادل ۷۴ درصد جمعیت جهان، در نظام‌های اقتدارگرا زندگی می‌کنند و تنها ۷ درصد مردم جهان در دموکراسی‌های نسبتا کامل زندگی می‌کنند؛ پایین‌ترین سهم ثبت‌شده در بیش از نیم قرن اخیر!

پس اگر در ایران از دموکراسی، آزادی رسانه‌ها یا مشارکت در تصمیم‌های مهم سیاسی صحبت می‌کنیم، اگر تصورمان این است که صرفاً با یک مسئله داخلی روبه‌رو هستیم، و اگر فکر می‌کنیم حاکمیت بر اساس نظر اکثریت مردم رفتار‌های خود را برنامه‌ریزی نمی‌کند، باید بدانیم که این مسئله ریشه‌های جهانی هم دارد. گویی کاهش کیفیت حکمرانی و محدود شدن فضای عمومی فقط داستان ما نیست.

بر اساس گزارش دموکراسی ۲۰۲۶ مؤسسه تنوع دموکراسی ایران بخشی از یک روند بزرگ‌تر جهانی است؛ روندی که در آن بسیاری از صاحبان قدرت در سراسر جهان، بیش از گذشته تمایل دارند قدرت را نزد خود نگه دارند و کمتر آن را با جامعه به اشتراک بگذارند.

اگر فرصت داشتید گزارش کامل را بخوانید، اما این گزارش برای ایران صرفاً یک رتبه‌بندی سیاسی نیست، بلکه یک هشدار توسعه‌ای است. اما نکته مهم اینجاست که اقتدارگرایی جهان امروز با چهره‌ای متفاوت ظاهر می‌شود. برخلاف گذشته، نخستین قربانی آن انتخابات نیست؛ بلکه گفت‌وگو است. دیگر صندوق‌های رأی محدود نمی‌شوند، رسانه‌ها محتاط می‌شوند؛ احزاب کمتر حذف می‌شوند، اما دانشگاه‌ها و نهادهای مدنی تحت فشار قرار می‌گیرند؛ و شاید قانون هیچ تغییری نکند، اما امکان نقد و تبادل آزادِ اندیشه کاهش می‌یابد.

بررسی‌های موسسه تنوع دموکراسی نشان می‌دهد آزادی بیان بیش از هر شاخص دیگری در جهان در حال افول است. سانسور رسانه‌ها، خودسانسوری روزنامه‌نگاران، محدودیت فعالیت دانشگاه‌ها و فشار بر نهادهای مدنی، به رایج‌ترین ابزارهای حکومت‌ها برای حفظ و تمرکز قدرت تبدیل شده‌اند. به بیان دیگر، نبرد اصلی امروز در جهان، نه بر سر صندوق رأی، بلکه بر سر جریان آزاد اطلاعات و امکان شکل‌گیری گفت‌وگوی عمومی است.

اگر خاطرتان باشد، در کتاب توسعه ۱۴۰۳ گفتیم که داده‌ها نشان می‌دهد شاخص‌های سیاسی ایران، برای اولین سال در مرز اخطار (دسته پنجم کشور‌ها) قرار گرفتند. آنجا گفتیم کشورهایی که در دسته پنجم قرار می‌گیرند، عموما از لحاظ داخلی دچار تنش‌های بلند‌مدت می‌شوند و ورود ایران به این دسته اخطاری جدی برای سال‌های بعدی است. بی‌توجهی‌ به شاخص‌ها، گزارش‌ها و هشدارهای نهاد‌های مدنی، دقیقا روند همین گزارش موسسه تنوع دموکراسی است.

ایران در طبقه‌بندی تنوع دموکراسی در گروه «اقتدارگرایی انتخاباتی» قرار می‌گیرد؛ دسته‌ای که بخش بزرگی از جمعیت خاورمیانه و بسیاری از کشورهای مهم جهان را نیز دربرمی‌گیرد. اما اهمیت موضوع در جای دیگری است. تقریباً همه متغیرهایی که گزارش آنها را در معرض افول جهانی می‌داند - از آزادی بیان و آزادی دانشگاهی گرفته تا نقش جامعه مدنی و امکان نقد سیاست‌های عمومی - همان متغیرهایی هستند که سال‌هاست در مباحث توسعه ایران نیز محل نگرانی بوده‌اند.

باید دید از دهه‌های پایانی قرن بیستم که «توسعه برای انسان» مطرح شد، و رشد، رفاه، دانش و کیفیت زندگی انسان هدف نهایی توسعه شناخته شد، چه تغییری در تئوری‌های حکمرانی جهانی و نظریه‌های توسعه رخ داده‌ است که چنین مسیری پیش روی ما قرار گرفته است.

این روند تا کجا ادامه خواهد یافت؟ گزارش می گوید، تاریخ نشان می‌دهد که تمرکز بیش از حد قدرت معمولاً پایدار نمی‌ماند. جهان در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم نیز تجربه‌هایی از اقتدارگرایی گسترده را پشت سر گذاشت؛ تجربه‌هایی که در بسیاری از کشورها به جنبش‌های اجتماعی، اعتراضات گسترده و گاه انقلاب‌های بزرگ انجامید. تفاوت امروز در این است که جوامع از نظر سطح سواد، ارتباطات، شهرنشینی، دسترسی به اطلاعات و آگاهی عمومی بسیار توسعه‌یافته‌تر از گذشته هستند.

گزارش تنوع دموکراسی نتیجه می‌گیرد که مهم‌ترین تناقض عصر حاضر این است که در حالی که جوامع پیچیده‌تر، آگاه‌تر و مطالبه‌گرتر شده‌اند، در بسیاری از نقاط جهان، قدرت سیاسی در حال تمرکز بیشتر است. اگر این شکاف میان انتظارات جامعه و میزان مشارکت واقعی شهروندان در تصمیم‌گیری‌ها عمیق‌تر شود، بعید نیست دهه‌های آینده شاهد موج‌های تازه‌ای از جنبش‌های اجتماعی و مطالبات عمومی برای بازتوزیع قدرت باشیم؛ پدیده‌ای که تاریخ بارها و بارها آن را تجربه کرده است.

به امید روز‌های بهتر برای ایران ...



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍6🤔1
"باز خوانی و بازسازی"

(بروید، راه باز است، شما آزاد هستید)
این پیام یک رهبر و سردار سربلند است.
فرمانده فاتحی که در فتح خویش، فرمان کشتن، تخریب، تسویه حساب و مصادره نداد.
رهبری که با درایت و دانایی، شعار "شبیخون و کشتار و انتقام" (الیوم یوم الملحمه) تندروها را به شعور"شفقت و گذشت"(الیوم یوم المرحمه)دانایان، تغییر داد. این منطق مانایی و رواداری "محمد"  بود. محمد، پیام آور رحمت و شفقت و بخشش بود.
او در پی گفتمان "رواداری و خردورزی" بود. محمد می خواست محیط پیدایش و مردم عصر خویش را از یک زیست بدوی و جاهلی، به سمت مدنیت و دانایی  بکشاند. این یعنی یک "پاردایم شیفت"، این یعنی تغییر از خوانش و خواسته  اعدام و انتقام و بدویت به سوی مدنیت مدارا و همزیستی مسالمت آمیز، این  یعنی از تنش و کشمکش  به سوی سازش و صلح خواهی، این یعنی تدبیر بر مبنای دانش و دانایی. برای همین بود که پس از سالها تاب اوری و مقاومت، در هنگامه پیروزی سپاه خویش بر مخالفان، در فتح مکه، فرمان گذاشتن و گذشتن داد.
"اذهبوا و انتم الطلقاء" یعنی "بروید، راه باز است، شما آزاد هستید". این شفقت و بخشش، مشمول همه می شد، حتی شقی ترین (الد الخصام) و آنها که بدترین  رفتار و  گفتار و پندار را داشتند، حتی ابوسفیان و حزب او که  در سیزده سال دعوت پیامبر  در مکه و  تا سال هشتم حکومت او در مدینه، پیشینه ای سرشار از شرارت و کشتار و شکنجه داشتند. مصادره اموال، محصور ساختن در "شعب" و شبیخون به خانه پیامبر، برای کشتن او،  در موعد "لیله المبیت"  و همچنین مشارکت در جنگ هایی چون بدر، احد، احزاب، در رویارویی با مسلمانان.
این همه هجمه و دسیسه و دست تطاول و تجاوز وجود داشت اما هیچکدام مانع فرمان سردار فاتح در فردای فتح و پیروزی نشد که "بروید، راه باز است، شما آزاد اید."
این می شود  رمز مانایی یک راهبرد و ماندگاری یک گفتمان، "گفتمان رواداری و خردورزی".
این گزینه گذشت و رواداری، گزارش یک  خاستگاه برگزیده و منزلت عظیم و خلق کریم است، همان "انک لعلی خلق عظیم" است، 
امروز هم می شود با گزینش آن الگوی برگزیده و سیره ستوده، گفت:
"بیایید، راه باز است، شما آزاد هستید"، بیایید برای باز سازی و نوسازی ایران،  برای گذشتن، برای یک همبستگی، برای دست در دست یکدیگر گذاستن به مهر، تا "میهن خویش را کنیم آباد". باید وقت را غنیمت شمرد. گاهی زود دیر می شود. بقول "ماندلا": فرصتی برای انتقام نیست. امروز به کمک همه نیاز دایم.
می توان "پاردایم شیفت کرد" و با یک تغییر  در نگرش و روش  و تعهد برای اعتلای ایران، یک همبستگی ملی ایجاد کرد و با محیط بین الملل  گفتگو کرد. این رسالت مدیریت کلان کشور و کارگزاران اصلی قدرت است. می شود با دیدن دیگری و دعوت از تمامی دغدغه مندان  ایران، مجرد از قومیت و جنسیت و دیانت، پرچم اعتلای ایران را بر بلندای دانش و دانایی به اهتزاز در اورد.
این شدنی است، اگر جهت یابی حکمرانی و  کارگزاران،  به سمت و سوی روادارای و دانایی و امیدواری باشد.

سید محسن دوازده امامی


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11❤8👎1🤔1
فرهیختگان
جبار پناهی آزاد قائمیه فارس. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ ۲۰ #فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
افسانه مهدی‌نژاد
رشت. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴
۲۱
#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
😢38❤4🔥3
میناب ۱۶۸؛ هواداران ایرانی اینطور یاد شهدای میناب را زنده نگه داشتند



#فرهیختگان روزن آگاهی
❤17👍2👎2😢1
امروز نام ایران در میان است

علی افشاری

🔴 هموطن عزیز، امروز فقط یک بازی ورزشی نیست. امروز روز عزت ایران است. تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ قدم به زمین می‌گذارد، نه برای یک برد ساده، بلکه برای نمایش قدرت یک ملت کهنسال. ملتی که نه تحقیر را می‌پذیرد، نه تسلیم را. ایران امروز در آوردگاه جهانی نیاز به تحسین دارد، نه نابودی از درون.

🔴 می‌دانم خشمگین و ناراحت هستی. حق هم داری. اما بیا امروز نه بر سر بازیکنان تیم ملی، که آنها را بر سر مشکلات اصلی خالی کنیم. اگر مقابل دوربین‌های رسانه‌های جهان، کسی علیه تیم ملی شعار بدهد یا خواهان شکستش شود، تصویری زشت از ما به جا می‌ماند که دهه‌ها پاک نمی‌شود.

🔴 برخی جریان‌های ضد ملی سعی دارند با القاب نادرست، این تیم را تخریب و از آن بهره‌برداری سیاسی کنند. هوشیار باشیم. این تیم کامل نیست؛ بله، به رفتار و مواضع بعضی بازیکنان می‌شود ایراد گرفت. اما پیراهن تیم ملی را بر اساس عقیده سیاسی یا سبک زندگی نمی‌دوزند؛ بر اساس صلاحیت فنی می‌پوشانند. کسی در جامعه جایگاه پهلوانی پیدا می‌کند که علاوه بر کسب قهرمانی ورزشی، رفتار انسانی، اخلاقی و مردمی داشته باشد. برای پهلوانی باید انتظار ویژه داشت.

🔴 بازیکنان کنونی، با احتساب سلیقه و تنگ‌نظری و یا برخورد جامعه از سوی سرمربی، بهترین‌های فوتبال ایران هستند. تنها موردی که با ملاک‌های سیاسی حق واقعاً تضییع شد، سردار آزمون بود؛ همان کسی که الان از تیم ملی حمایت می‌کند، نه اینکه علیه آن بشورد.

🔴 این تیم امروز به نام ایران در لوس‌آنجلس بازی می‌کند. نتیجه‌اش در تاریخ ثبت می‌شود. و آنها چشم به حمایت تو دارند.
بیا امروز را به روز وحدت ایرانیان تبدیل کنیم؛ فراتر از سیاست، مذهب، قومیت، زبان و سبک زندگی.
روزهایی که ما را به هم پیوند می‌دهند، کمیاب‌ند. فوتبال یکی از همان روزهاست. قدرت معجزه دارد.

🔴 با تفاوت‌هایمان در کنار هم قوی‌ایم. ثمره این اتحاد، در درازمدت به نفع تک‌تک ماست. با یک تعلق جمعی می‌توانیم قدرتی بسازیم که شرایط سیاسی و اقتصادی ایران را بهبود ببخشد. یک ملت متحد و همبسته، می‌تواند ساختار قدرت و نهادهای حاکمیتی را به نفع خواسته‌های خود تغییر دهد.
ایران، فراتر از هر چیزی است که ما را از هم جدا می‌کند.
@Aliafshari52
❤15👎10
فرهیختگان
امروز نام ایران در میان است علی افشاری 🔴 هموطن عزیز، امروز فقط یک بازی ورزشی نیست. امروز روز عزت ایران است. تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی…
در ستایش درک بالای تماشاگران ایرانی بازی ایران و نیوزلند

علی افشاری

‏برنده بازی امروز ایران و ونزوئلا، ایرانیانی بودند که در استادیوم لوس‌آنجلس حضور داشتند. فوتبال بار دیگر قدرت وحدت‌بخش خود را نشان داد. اکثر آنها بلوغ سیاسی، شرافت، نگاه ملی، درک بالا و هوشیاری خودشان را نشان دادند.

باید به همه آنها دست مریزاد گفت که ایران را فراتر از تفاوت‌ها قدر نهادند. پرچم مساله نبود، ورای تفاوت‌ها همه پرچم‌ها به ایران تعلق دارد.

‏بازنده امروز جریان ضدملی پهلوی‌طلب بود که بار دیگر ثابت شد که اقلیتی پر هیاهو هستند.
البته مشروطه‌خواه و پادشاهی خواه هم مانند گرایش‌های سیاسی دیگر بخشی از مردم ایران هستند . مشکل، جریانی است که توسط رضا پهلوی خارج از شمول ملی و با خاموش کردن ندای وجدان و بستن چشمان خرد سازماندهی شده‌اند.

‏ رضا پهلوی شخصا دو هفته تبلیغات شدید علیه تیم ملی فوتبال کرد و بار دیگر تیرش به سنگ خورد و نقطه سیاه دیگری در کارنامه مالامال از خیانتش اضافه شد.

‏کار تیم ملی فوتبال برای صعود سخت شد اما هنوز جای امیدواری وجود دارد. باید توجه داشت که نیمی از ترکیب اصلی که  در بخش دفاع بازی می‌کردند به دلیل جنگ چهار ماه است که بازی نکرده بودند و در شرایط بازی قرار نداشتند. ازاین زاویه بازی اول حکم آماده‌شدن را برای آنها دارد. به نظر می‌رسد فشار روحی از روی تیم ملی برداشته شده است.

‏زنده‌‌باد ایران


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤13👎10
گذر از مرحلهٔ دوم توافق کار دشواری است، اما رسیدن به تفاهم با مردم دشوارتر می‌باشد

✍ ناصر دانشفر

آنطور که از قرائن برمی‌آید و بنا به گفتهٔ افراد دست‌اندرکار مذاکرات، گام دوم این پروسه بدلیل ورود به اختلافات بنیادی بین ایران و آمریکا نسبت به توافق بدست آمده آسان حاصل نمی‌شود که هیچ، چنان سخت و طاقت‌فرساست که شاید پنبهٔ توافق اولیه را هم بزند.
چندی پیش با یکی از سرداران بازنشستهٔ سپاه گفتگو داشتیم. خدمتشان عرض کردم که شما به ناچار و برای حفظ موجودیت نظام بدرستی پارامتر تنگهٔ هرمز و هدف قرار دادن پایگاه‌های ایالات متحده در منطقه را در دستور کار قرار دادید و انصافاً تا به اینجا این رویکرد، جواب داده و باعث موفقیت شما شده است. اما، اما اگر اداره کنندگان فعلی کشور از این برگ خوب استفاده نکنند، ممکن است که حاکمیت دوباره در شرایط بغرنجی قرار گیرد. لذا از ایشان خواستم که به بالایی‌ها از قول بنده بگوید که هرچه سریعتر قال قضیه را بکنند و باز با فرصت‌سوزی مردم را گرفتار نکنند. ایشان که گویا کمی از کوره در رفته بودند، ابتدا به میان حرفم پریدند و گفتند که آنها از تو عاقلترند و بعد جملهٔ خود را چنین اصلاح کردند که مذاکره کنندگان فعلی از شما بیشتر اهل دو دو تا چهارتا هستند. توافق روز گذشته نشان داد که همانگونه که او ابراز نمود، پشت پردهٔ مذاکرات با داد و قال‌های به اصطلاح کارشناسان رسانهٔ میلی بسیار تفاوت دارد و امیدوارم که تیم مذاکره کننده در مرحلهٔ دوم نیز سربلند گردند و کشور را از وضعیت فاجعه‌بار کنونی خلاص کنند.
گمان نگارنده آن است که با توجه به مشخص شدن میزان توانمندی جمهوری‌اسلامی در حراست از کیان نظام، ساکنان کاخ سفید علاقه‌ای به بازگشت به جنگ‌ ندارند و اگر نجواهای بی‌بی در گوش ترامپ او را مجاب به استفاده از نیروی زمینی نکند، این جنگ را خاتمه یافته باید تلقی کرد. از طرفی با عنایت به درک درست سران قوا از وضعیت حاکم بر کشور، به نظر می‌رسد که اینان با بده بستان‌های منطقی سرانجام این مذاکرات را به نقطهٔ برد برد برسانند و زمینهٔ رفاه حداقلی مردمان را فراهم آورند. امید آنکه چنین شود.
لیکن حتی اگر این نیز به وقوع بپیوندد، باز هم گرهٔ کور کار این رژیم عبور کرده از ایدئولوژی‌های مرگبار باز نمی‌شود. چرا که درد اساسی حاکم بر کشور عدم مقبولیت و مشروعیت حاکمیت است که باید با بازگرداندن اعتماد عمومی آن را درمان کرد. نیاز به گفتن نیست که این قصه اگر امر محال نباشد، بسیار دشوارتر از رسیدن به تفاهم نهایی با آمریکا می‌باشد.
میرحسین راهکار برون‌رفت از این ماجرا را برگزاری رفراندوم می‌داند و بندهٔ حقیر همانگونه که پیشتر نوشته‌ام، تحقق این پیشنهاد را امری محال می‌دانم، چرا که دمکرات‌ترین حکومت‌ها نیز حاضر به برگزاری همه‌پرسی در مورد موجودیت خود نیستند. این بدان معنا نیست که طرح موسوی نادرست است، که از این درستتر نمی‌شود، مشکل آن است که قابلیت اجرایی ندارد.
پندار من این است که در شرایط فعلی، تنها راه منجر به تغییر از طریق اقدامات رهبر سوم می‌گذرد. اینکه ایشان چه خواهد کرد را هیچکس نمی‌داند، بنده نیز به دلیل عدم شناخت از ایشان، اکنون امکان پیش‌بینی و داوری ندارم. کتمان نمی‌کنم که در سالهای پس از رخداد جنبش سبز چیزهای خوبی از ایشان نشنیده‌ایم، اما با ظن و گمان در بارهٔ وی قضاوت نمی‌کنم.
آری نمی‌دانم چه خواهند ، شاید بخواهند جا پای پدر بگذارند و همچنان در همان مسیری گام زنند که او بر آن اصرار داشت. اگر این باشد که ...، شخصاً بعید می‌دانم که این اتفاق رخ دهد.
شاید هم به مانند چین در پی توسعهٔ اقتصادی باشد و بخواهد تا مدتی آزادی‌های مدنی را محدود نماید که در این صورت گمان من این است که با توجه به جو فرهنگی اجتماعی حاکم بر مردم ایران، سوی ناکجاآباد را پیش گرفته‌اند و دیر یا زود با مردم دچار چالش خواهند شد. امکان دارد که اشتباه کنم، اما گمان من این است که ایران را توسعهٔ متوازن سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نجات خواهد داد.
از این رو توصیهٔ من به ایشان این است که با اعلام آشتی ملی، آزادی زندانیان سیاسی، رفع حصر، دلجویی از مردم صدمه دیده در خیزش‌های مردمی و کنار گذاشتن نظارت استصوابی برای شرکت دادن مردان کاربلد در ادارهٔ کشور، طریق بازگشت به مردم را بپیمایند، علاوه بر این به جای وابستگی به اردوگاه شرق، در سیاست خارجی بین غرب و شرق نیز راهبرد موازنه را در پیش گیرند. بدیهی است که در این صورت نیز شاید آنگونه که باید اعتماد مردم جلب نشود و به آسانی نتوان با همسایگانی که حالا زخم کاری خورده‌اند همکاری نمود، چه رسد به اینکه با سنگ‌اندازی‌های قطعی رفقای شرقی، بشود رابطه با غرب را عادی‌سازی کرد. با این همه به یقین این تنها مسیری است که برای برون رفت از این وضعیت نابسامان وجود دارد. ای کاش چنین کنند، این تنها راه نجات است.

عزت زیاد


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍9❤8
جنگ پایان خواهد یافت
و باقى می‌ماند
آن مادر پیرى که چشم به راه فرزند شهیدش است
و آن دختر جوانى که منتظر معشوق خویش است
و فرزندانى که به انتظار پدر قهرمان‌شان نشسته‌اند
نمی‌دانم چه کسى وطن را فروخت
اما دیدم چه کسى
بهاى آن را پرداخت.

محمود درویش


#فرهیختگان راهی به رهایی
😢10❤1👍1
حامیان جمهوری اسلامی منطقی دارند که می‌گوید اگر دشمن (آمریکا) از ما تعریف کرد، باید به کار خودمان شک کنیم‌. اخیراً ویدیویی از یکی از اعضای مجلس خبرگان بیرون آمد که از قول احمد خاتمی می‌گفت ما در مجلس خبرگان باید گزینه‌ای را انتخاب کنیم که از یک‌سو آمریکا و از سوی دیگر محمد خاتمی دردشان بگیرد. یعنی ملاکشان نه ایجابی (ویژگی‌های فرد) بلکه سلبی (نظر دشمن) شکل گرفته.

در ادامه، با ذکر دو الی سه نمونه، نشان خواهم داد این منطق سلبی، که هر جا دشمن تعریف کرد پس راه غلط است و هر جا دشمن از ما بد گفت پس قطعاً کار‌ ما درست است، چه نتایج غیرمنطقی‌ای به بار می‌آورد.

در این چند ماه، ترامپ و بعضی مقامات آمریکایی دربارهٔ رضا پهلوی نظر مساعدی نداشتند. در مقابل، در اواسط جنگ ۴۰ روزه، کارشناس صدای آمریکا (VOA) به‌صراحت گفت گزینهٔ آمریکا محمدباقر قالیباف است‌. ترامپ بارها از تیم مذاکره کننده و رهبر جدید ایران تعریف کرده، همان ائتلافی که از سال‌ها پیش به تیم مجتبی–قالیباف می‌شناختیمش.

اگر این منطق را بپذیریم:

➖احمد خاتمی باید طرفدار رضا پهلوی شود (چون آمریکا با او همراهی نمی‌کند).
➖حامیان جمهوری اسلامی باید مخالف مجتبی–قالیباف شوند (چون صدای آمریکا و ترامپ از آنان تعریف کرده‌اند).
➖طرفداران رابطه با آمریکا باید مدافع مجتبی خامنه‌ای شوند‌ (چون ترامپ از شیوهٔ مذاکرهٔ او تعریف کرده).
➖و همین‌طور مثال‌های دیگر.

متأسفانه اگر ملتزم به این منطق باشیم، نتایج عجیب و غریبی به بار می‌آید. منشأ این منطق شاید در ابتدا به سخنان بنیان‌گذار جمهوری اسلامی برگردد، اما به نظر می‌رسد ریشه‌های کهن‌تری داشته باشد و بی‌ارتباط با فقه تشیع نباشد: همان ملاکی که می‌گوید اگر مذهب فقهیِ مخالف شما کاری را تحویز کرد، شما عکسِ آن را انجام دهید‌‌. آشنایان با فقه می‌دانند که این دستورالعمل تا به کجا رواج داشته است.

طرفداران این منطق یا به نتایج آن ملتزم بمانند، یا نادرستی آن را اعلام کنند و از آن دست بردارند. در غیر این‌ صورت، کاربرد موردی پیدا می‌کند در جهت منافع جریان یا حزبی خاص، که هر زمان بخواهند از آن استفاده می‌کنند و هر زمان به ضررشان باشد، فراموشش می‌کنند.

این نوع استدلال در میان حامیان رضا پهلوی نیز کم‌وبیش دیده می‌شود. گویا زبان حالشان چنین است: به طرفداری‌ام ادامه می‌دهم، چون با این کارم پوز طرف مقابل را به خاک می‌مالم و رویش را کم می‌کنم. هر چه بادا باد!
سجاد سرگلی

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9
Publication of Calling the Mermaid (Pari-Khani): Yashar’s Dream, Athena’s Melody

Poet: Musa Akrami

Illustrator: Saeideh Ahmadi

Publisher: Hamrang – Hamrokh Children and Young Adults Unit


A poetic tale that took root in the poet’s open soul forty-two years ago, grew, and became a tree of blossoms and fruit.

Today, after nearly forty-two years of moments of devotion to words – chosen with special care to build, refine, and adorn a long narrative poem – with a sense of deep fortune, I offer to the world of literature a Persian poetic tale, in the hope of finding readers in other languages. It is a tale that, while earthly, speaks of the sky; while rooted in one land, belongs to every human being on this earth; and while faithful to the ancient tradition of Persian Masnavi‑writing, sings a new song: the song of a child who, carrying the memory of his father’s whistle, the feather of a legendary bird, and a prism‑like hymn inscribed upon a crystalline star, goes to war against the demon of violence and brings back the lost mermaid of the sea to the wounded, earthly world.
I have always considered myself a student in the spiritual presence of the great poets of Iran and the world – from Ferdowsi, Nezami, Attar, Mowlana (of Balkh), and Hafez to Ahmad Shamlu on the one hand, and from Homer, Dante, Shakespeare, and Goethe to T. S. Eliot on the other. Moreover, in the vast landscape of world literature, beyond the great classics, I have admired contemporary works such as Antoine de Saint‑Exupéry’s The Little Prince, Richard Bach’s Jonathan Livingston Seagull, and Samad Behrangi’s The Little Black Fish, and I have learned lessons from each. This lifelong apprenticeship granted me the good fortune that, in an age captive to many forms of violence, I could link ancient paths of mystical and epic journeying with the pressing concerns of today – among them war, bombing, the loneliness of a sensitive child, the absence of a father on a journey full of mystery, and the manifold struggles of a mother who, far from her husband, is at once anxious for her child’s healthy growth and proper blossoming and actively present in the spheres of work, society, and politics.

Thus, in the solitary vigils of days and nights full of fear and hope, a poetic tale emerged. After several joyful revisions, it finally became a poem of 4,242 lines that speaks simultaneously of aerial bombardment and the demon of drought, of workers’ protests and the union with the mermaid, of letters from a travelling father and the breaking of a spell by an eternal hymn – the expression of the inner child within all human beings, in search of beauty and love.

As I humbly see it, this poem is among the very few long Masnavis of spiritual and imaginative journeying in Persian literature whose hero is a child, and whose journey unfolds not only in inner, imaginary, and mythical valleys, but also amid scenes of bombing, the violence of war, and the struggle of men and women for freedom, justice, peace, and beauty in actual society. My poem, against the backdrop of lived experiences richly inspired – consciously and unconsciously – by Iranian and Greek mythologies and by mystical stories (from the Amesha Spenta Anahita and the wise, peace‑bringing Greek goddess Athena, to the truth‑seeking birds of Attar’s Conference of the Birds (or The Speech of the Birds), reveals a child’s personal quest to restore beauty, goodness, and love to the earth through union with a bird that embodies wisdom and peace for the collective life of humanity in the contemporary world.
👇👇


#فرهیختگان روزن آگاهی