فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
داستان ملتی که لذت بردن را فراموش کرد
مصطفی داننده

آنهایی که تیمی در جام جهانی دارند و حتی بسیاری از آنهایی که ندارند، این روزها از فوتبال و هیجان جام جهانی لذت می‌برند. اما ما ایرانی‌ها، دست‌کم بسیاری از ما، دیگر آن شوق و سرخوشی گذشته را نداریم
این دومین جام جهانی است که تیم ملی نمی‌تواند ما را به وجد بیاورد. نه به این دلیل که فوتبال را کمتر دوست داریم، نه به این دلیل که اهمیت جام جهانی کمتر شده است؛ بلکه چون حالمان خوب نیست. حال بدی که از دل سال‌هایی پر از مرگ، سرکوب، ناامیدی و جنگ بیرون آمده است. حال بدی که از یک دی خونین و یک جنگ چهل‌روزه به جا مانده است.

یکی از تلخ‌ترین دستاوردهای حکومت این بوده که آرام‌آرام توان لذت بردن را از ما گرفته است. یادش بخیر؛ زمانی بود که یک دریبل ساده می‌توانست میلیون‌ها ایرانی را خوشحال کند. لایی وحید امیری به پیکه چنان ذوقی در دل ما انداخت که انگار خودمان قهرمان جهان شده بودیم. ما مردمی بودیم که با کوچک‌ترین اتفاقات هم خوشحال می‌شدیم.
برای دیدن یک فیلم ساعت‌ها در صف جشنواره فجر می‌ایستادیم و از همان ایستادن هم لذت می‌بردیم.

حتی بسیاری از ما برای شرکت در انتخابات ذوق داشتیم؛ نه از سر دلبستگی به قدرت، بلکه برای اینکه بگوییم نظرمان با نظر حاکمان یکی نیست. همان روزنه کوچک برای ابراز وجود را هم از ما گرفتند.

امروز اما به ملتی خسته تبدیل شده‌ایم؛ ملتی که زیر بار زخم‌های انباشته سال‌ها خم شده است. فرقی نمی‌کند توافقی در کار باشد یا نباشد، تحریم بماند یا برداشته شود. بعضی زخم‌ها عمیق‌تر از آن هستند که با یک خبر سیاسی درمان شوند.

زخم‌های ما شبیه زخم‌های مردی است که از نبرد با یک خرس جان سالم به در برده باشد. او زنده مانده، راه می‌رود، زندگی می‌کند؛ اما رد پنجه‌های خرس تا سال‌ها بر بدنش باقی می‌ماند. جامعه ایران هم چنین وضعی دارد. ما زنده مانده‌ایم، اما زخم‌هایمان هنوز با ما هستند.

شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا این باشد که این زخم‌ها فقط متعلق به یک نسل نیست. نسل شصتی، هفتادی، هشتادی و حتی دهه نودی‌ها، هر کدام زخمی بر دوش می‌کشند. هر نسل داستان خودش را دارد، اما درد مشترک است.

برای همین است که این روزها صدای سوت آغاز جام جهانی دیگر آن هیجان همیشگی را در دل بسیاری از ما بیدار نمی‌کند. مشکل از فوتبال نیست؛ مشکل از دل‌هایی است که سال‌هاست فرصت ترمیم پیدا نکرده‌اند.

شاید به همین دلیل است که دیگر هیچ اتفاقی ما را برای مدت طولانی خوشحال نمی‌کند. خبر خوب می‌آید، چند ساعت درباره‌اش حرف می‌زنیم و بعد دوباره به زندگی عادی برمی‌گردیم؛ به همان نگرانی‌ها، همان ترس‌ها و همان نااطمینانی همیشگی. انگار روح جمعی ما توان هیجان‌زده شدن را از دست داده است.

زمانی مردم برای آینده برنامه می‌ریختند. درباره پنج سال بعد، ده سال بعد و زندگی فرزندانشان حرف می‌زدند. امروز اما بسیاری از مردم فقط می‌خواهند از هفته بعد و ماه بعد عبور کنند. وقتی افق دید یک ملت از سال‌ها به روزها و هفته‌ها تقلیل پیدا کند، دیگر جایی برای رویا باقی نمی‌ماند.

شاید بزرگ‌ترین خسارتی که بر ما وارد شده نه اقتصادی باشد و نه حتی سیاسی. بزرگ‌ترین خسارت، فرسوده شدن امید است. امید همان سرمایه‌ای بود که باعث می‌شد مردم سختی‌ها را تحمل کنند. وقتی امید ضعیف شود، حتی بهترین خبرها هم اثر خود را از دست می‌دهند.
با این حال هنوز چیزی در ما زنده است. همین که درباره زخم‌ها حرف می‌زنیم یعنی هنوز آنها را حس می‌کنیم. جامعه‌ای که دردش را احساس می‌کند، هنوز کاملاً تسلیم نشده است. زخم نشانه آسیب است، اما نشانه زنده بودن هم هست. مرده‌ها زخم‌هایشان را احساس نمی‌کنند.

شاید روزی دوباره برسد که مردم ایران بتوانند بی‌دغدغه از یک مسابقه فوتبال لذت ببرند؛ از یک فیلم، از یک کنسرت، از یک سفر یا حتی از یک عصر معمولی تابستان. روزی که شادی دیگر احساس گناه نداشته باشد و نگرانی، سایه دائمی زندگی نباشد.

اما تا آن روز، صدای سوت آغاز جام جهانی برای بسیاری از ما بیش از آنکه یادآور فوتبال باشد، یادآور چیزی است که از دست داده‌ایم؛ توانایی شاد شدن بی‌هراس و بی‌دغدغه. و شاید هیچ ملتی سزاوار از دست دادن چنین نعمتی نباشد.



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍19❤3😢2
دفاع پایدار و عقلانی از امر ملی
محمدجواد غلامرضاکاشی

«امر ملی» دلالات گوناگون دارد. به هر آن چیزی دلالت می‌کند که به همگان تعلق دارد و سود و زیانش دامن‌گیر همه می‌شود. مردم ما یکصد و اندی سال است بر سر مصادیق امر ملی فرقه فرقه شده‌اند. گروهی خیال کردند دفاع از سنت امر ملی است، دیگری توسعه و مدرنیته را امر ملی دانست. یکی از آزادی گفت دیگری از اسلام. یکی میراث ایران باستان، زبان و فرهنگ باستانی ایران را امر ملی دانست دیگری فراموشی این همه و توجه به دنیای جدید را مطمح نظر قرار داد. تنها چیزی که در آن اختلافی نیست، سرزمین است. رویاروی دشمن تجاوزگر خارجی برجسته می‌شود و به مثابه مصداق بی بدیل امر ملی ظهور می‌کند. آنچه در ماه‌های اخیر و پس از تجاوز آمریکا و اسرائیل شگفتی همگان را برانگیخت، تردید در این اصل مسلم بود.
ادامه‌ی متن
‌
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍2👎1
فرهیختگان
پارسا معدنچیان تهران. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ ۲۴ #فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
نازنین‌زهرا صالحی
کرمانشاه. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴
۲۵
#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
😢37❤11🔥1
حالا وقت بازگشت به مردم است

ایران از دو جنگ بسیار کُشنده سربلند بیرون آمد و تا الان پیروز بوده است. دستکم دوره‌ای از آرامش نسبی آغاز شده اگر چه می‌دانیم که نباید کاملا خوش‌بین بود و احتمال درگیری مجدد وجود دارد. اکنون وقت بازگشت به سیاست مردمی است.

هگل می‌گوید رویدادهای بزرگ تاریخی معمولا دو عنصر اساسی داشته اند: قهرمان عمل و شور مردمی. هیچ رویداد بزرگی، دستکم در تاریخ مدرن نیست که اشتیاق مردمی در آن نباشد. اشتیاق وصف‌ناشدنی مردم در دوم خرداد ۷۶ یا اشتیاق  اثرگذارشان در اواخر دهه هشتاد و اوایل دهه نود، نیروی محرکه بزرگی بود. بیش از یک دهه است که سیاست رسمی در ایران خالی از شور مردمی است.

تمام جامعه ایران بی‌تاب عصری نو، سیاستی نو و جامعه‌ای دیگر است. اپوزیسیون نتوانست از این فرصت طلایی استفاده کند و به جای تکیه بر اشتیاق مردمی بر بمب‌های اسرائیلی و آمریکایی تکیه کرد. حالا دوباره توپ در زمین نظام مستقر است. فضا آماده است که ترکیب «قهرمان عمل» و «شور مردمی» رویدادی بی‌سابقه خلق کند.

سیاست رسمی در سال‌های پیش رو یا مجدداً پشت به مردم می‌کند و بحران‌های جدید خواهد ساخت، یا فرمان را می‌چرخاند و رویدادی کم‌سابقه خواهد آفرید.

شور مردمی اساس سیاست مدرن است. بدون مردم هر سیاستی هر چقدر هم محق باشد به جایی نخواهد رسید. از کیلومترها دورتر هم اشتیاق به دگرگونی عمیق را در جامعه ایران می‌توان حس کرد. نیاز  به مرد عملی هست که افسار بخت را به دست بگیرد و سوار بر موج شور مردمی رویدادی بزرگ خلق کند.

بابک مینا

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9👎4👍2
آتش‌بسی که هرگز نبود!

نخست‌وزیر اسرائیل، امروز در واکنش به کشته شدن چهار نظامی اسرائیلی در جنوب لبنان اعلام کرد که به دلیل «نقض آتش‌بس» از سوی حزب‌الله، به ارتش دستور داده حملات شدیدی علیه لبنان انجام دهد.

اما پرسش ساده این است: کدام آتش‌بس؟ از نوامبر ۲۰۲۴ که اسرائیل و حزب‌الله با ضمانت آمریکا و فرانسه بر سر برقراری آتش‌بس به توافق رسیدند تا زمان برقراری آتش‌بس در آوریل گذشته در جنگ علیه ایران که لبنان را نیز در بر می‌گرفت اسرائیل حتی یک روز هم به این آتش‌بس‌ها در لبنان پایبند نبوده است. در دوره آتش‌بس از نوامبر 2024 تا مارس 2026 و در سایه همین توافق‌های اعلام‌شده بیش از 500 شهروند لبنانی در حملات اسرائیل کشته شده‌اند.

در روزهای اخیر نیز با امضای یادداشت تفاهم میان ایران و آمریکا که در بند نخست آن بر ضرورت پایان جنگ در همه جبهه‌ها از جمله لبنان تأکید شده است؛ موضوعی که دونالد ترامپ نیز برای نخستین بار بر آن تصریح کرد؛ اما نه‌ تنها چنین نشد، بلکه از دوشنبه گذشته تاکنون حملات شدید اسرائیل به لبنان همچنان ادامه داشته است.
با همه این واقعیت‌ها، سخن گفتن از «نقض آتش‌بس» واقعاً روی زیادی می‌خواهد.

کار اسرائیل در وارونه‌سازی واقعیت‌ها به جایی رسیده که حتی بزرگ‌ترین و نزدیک‌ترین متحدش، یعنی آمریکا، نیز به ستوه آمده است. دونالد ترامپ، که خود معمار «معامله قرن»، عادی‌سازی روابط برخی کشورهای عربی با اسرائیل و انتقال سفارت آمریکا به قدس بود، اکنون و لو به ظاهر زبان به انتقاد تند گشوده و معاونش جی‌دی ونس نیز اخیراً مواضعی نسبتا کم‌سابقه در این باره بیان کرده است.

البته این موضع‌گیری‌های رسمی در آمریکا بی‌ارتباط با چرخش افکار عمومی این کشور طی بیش از دو سال گذشته در قبال اسرائیل نیست؛ چرخشی که تا حدی نفوذ سنتی لابی اسرائیل در فضای سیاسی آمریکا را نیز تحت تأثیر قرار داده است.

در واقع، به نظر می‌رسد نتانیاهو اکنون به دو دلیل با توقف جنگ در لبنان مخالفت می‌کند. نخست آن‌ که این جنگ را ابزاری برای برهم زدن روند توافق با ایران و تعریف زمین بازی جدیدی برای آمریکا در منطقه علیه تهران می‌داند. دوم آن ‌که با توجه به انتخابات پیش‌روی کنست، پایان جنگ می‌تواند عملا آغاز شمارش معکوس پایان عمر سیاسی نتانیاهو باشد.

در چنین شرایطی، توان و اراده آمریکا و شخص ترامپ برای تأثیرگذاری بر اسرائیل و نتانیاهو در برابر یک آزمون تاریخی قرار گرفته است. باید دید آیا رئیس‌جمهور آمریکا قادر خواهد بود نتانیاهو را به پایان دادن به جنگ در لبنان دستکم در همین بازه دو ماهه وادار کند؛ رخدادی که فراتر از سرنوشت سیاسی نتانیاهو معنا و مفهوم خواهد داشت.
باید دید چه می‌شود.

صابر گل‌عنبری


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤1
💠 ایران چگونه شکاف عربستان و امارات را به مؤثرترین سلاح خود تبدیل کرد

✍🏻 آرش رئیسی‌نژاد

در ۱۷ مه، حمله‌ای پهپادی تنها نیروگاه هسته‌ای امارات متحده عربی را هدف قرار داد. یک هفته پیش از آن نیز حمله پهپادی دیگری موجب آتش‌سوزی گسترده در منطقه صنعتی نفتی فجیره شد که در پی آن سه شهروند هندی زخمی شدند. ابوظبی بلافاصله تهران را به طراحی و هدایت هر دو حمله متهم کرد. اما فراتر از پهپادها و موشک‌ها، به نظر می‌رسد ایران در حال دنبال کردن راهبردی کم‌سروصداتر است؛ راهبردی که بر تسلیح شکاف موجود میان ریاض و ابوظبی استوار است.
شکاف میان عربستان سعودی و امارات با جنگ اخیر آغاز نشد. بیش از یک دهه است که در پسِ ظاهر یک ائتلاف منسجم، این دو کشور به‌تدریج و سپس آشکارا بر سر رهبری منطقه در حوزه‌هایی چون جذب سرمایه‌گذاری خارجی، سیاست انرژی و نفوذ ژئوپولیتیکی با یکدیگر رقابت کرده‌اند.
در قلب این واگرایی، رقابت فزاینده برای کسب جایگاه قدرت برتر منطقه قرار دارد. امارات از همان ابتدا جایگاه خود را به‌عنوان مرکز تجارت، مالی و لجستیک جهانی تثبیت کرد و دبی به دروازه تجاری خاورمیانه بدل شد. اما عربستان با اجرای «چشم‌انداز ۲۰۳۰» تلاش کرده است نه‌تنها این الگو را بازتولید، بلکه از آن فراتر رود؛ از طریق جذب دفاتر مرکزی شرکت‌های چندملیتی و سرمایه‌گذاری گسترده در زیرساخت‌های موازی.
این رقابت در چندین عرصه منطقه‌ای نیز تشدید شده است. در یمن، هرچند دو کشور ابتدا در چارچوب ائتلاف ضدحوثی همکاری داشتند، اما ابوظبی به حمایت از بازیگران محلی جنوب گرایش پیدا کرد، در حالی که ریاض بر حفظ تمامیت ارضی یمن و اقتدار دولت مرکزی تأکید داشت. در سودان نیز امارات بیشتر با نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) پیوند خورده، در حالی که عربستان خود را به‌عنوان میانجی و حامی ثبات دولت معرفی کرده است. الگوی مشابهی در شاخ آفریقا نیز مشاهده می‌شود؛ جایی که امارات بر توسعه بنادر و همکاری با بازیگران محلی تمرکز کرده، اما عربستان بیشتر از دولت‌های مرکزی حمایت کرده است.
سیاست انرژی نیز این شکاف ساختاری را آشکارتر کرده است. ریاض برای تأمین منابع مالی تحول اقتصادی ذیل چشم‌انداز ۲۰۳۰، ثبات قیمت نفت را در اولویت قرار داده است، در حالی که ابوظبی بر انعطاف‌پذیری تولید و افزایش سهم بازار تأکید دارد. خروج امارات از اوپک صرفاً یک تصمیم فنی نبود، بلکه نشانه‌ای سیاسی از کاهش پذیرش رهبری عربستان بر نظم نفتی منطقه به شمار می‌رفت.
همگرایی‌های ژئوپولیتیکی نیز این واگرایی را تشدید کرده‌اند. توافق‌های ابراهیم امارات را بیش از پیش به اسرائیل نزدیک کرد. در مقابل، عربستان، به‌ویژه پس از جنگ غزه، با وجود برخی تماس‌های محدود، به دلیل ملاحظات داخلی و منطقه‌ای فاصله خود را حفظ کرده است. از همین رو، آنچه زمانی مشارکتی هماهنگ میان محمد بن سلمان و محمد بن زاید به نظر می‌رسید، اکنون جای خود را به واگرایی آشکار داده است. جنگ ایران تنها این شکاف را عیان‌تر کرد و فرصتی در اختیار تهران گذاشت تا از آن بهره‌برداری کند.
الگوی حملات ایران در دوران جنگ تنها در چارچوب همین رقابت قابل فهم است. تهران به‌طور مستمر امارات را بسیار شدیدتر از عربستان هدف قرار داده و نقاط آسیب‌پذیر اقتصادی آن را نشانه گرفته است. عادی‌سازی روابط امارات با اسرائیل خصومت ایران را تشدید کرده و همکاری‌های اخیر امنیتی میان ابوظبی و تل‌آویو نیز این تصور را در تهران تقویت کرده است که این دو در حال هماهنگی راهبردی هستند.
افزون بر این، امارات تنها کشور منطقه است که ادعای رسمی مالکیت بر بخشی از خاک ایران دارد. ادعای دیرینه ابوظبی بر جزایر سه‌گانه ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، رابطه‌ای حقوقی و سیاسی متفاوت با تهران ایجاد کرده است. اگر ایران در نتیجه این جنگ تضعیف شود، امارات به احتمال زیاد تلاش خواهد کرد این ادعا را با جدیت بیشتری پیگیری کند و تهران نیز به‌خوبی از این موضوع آگاه است. همین آگاهی بر محاسبات ایران درباره محل اعمال فشار تأثیر گذاشته است.
این راهبرد بیش از همه در هدف قرار دادن خط لوله حبشان-فجیره آشکار شده است؛ خط لوله‌ای که برای دور زدن تنگه هرمز طراحی شده است. هرچند منطق مشابهی می‌توانست درباره خط لوله «پترولاین» عربستان نیز صدق کند که صادرات نفت را از خلیج فارس به دریای سرخ منتقل می‌کند، اما ایران از تهدید آن خودداری کرده است. این عدم تقارن، حاصل یک محاسبه راهبردی آگاهانه است. تهران به‌طور انتخابی بر امارات فشار وارد می‌کند، در حالی که از تشدید مستقیم تنش با عربستان پرهیز دارد.
👇🏻👇🏻👇🏻

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4🤔2👎1
👆🏻👆🏻👆🏻
 
در چنین شرایطی، عربستان در پی ایجاد چارچوبی برای عدم تجاوز با ایران و دیگر کشورهای منطقه بوده است. در مقابل، امارات همچنان به تعمیق روابط خود با اسرائیل ادامه داده است. سفر محرمانه بنیامین نتانیاهو به امارات ــ هرچند از سوی ابوظبی تکذیب شد، اما تل‌آویو آن را رد نکرد ــ نشان می‌دهد که توافق‌های ابراهیم از مرحله عادی‌سازی روابط فراتر رفته و به نوعی مشارکت امنیتی تبدیل شده‌اند.
مهم‌ترین پیامدهای جنگ ایران، فراتر از میدان نبرد باقی خواهند ماند. اگرچه این جنگ عمدتاً با موشک‌ها، پهپادها و چرخه‌های تشدید تنش تعریف شده است، اما عمیق‌ترین اثر آن در حال شکل دادن به آرایش‌های جدید، ائتلاف‌های نو و معماری آینده نظم منطقه‌ای است.
پرسش اصلی این است که شکاف در شورای همکاری خلیج فارس تا کجا پیش خواهد رفت، آیا از دل آن نظمی تازه زاده خواهد شد، و چه کسی قواعد نظم پس از این جنگ را تعریف خواهد کرد.
 

#فرهیختگان راهی به رهایی
🤔4
دفاع پایدار و عقلانی از امر ملی
محمد جواد غلامرضا کاشی

«امر ملی» دلالات گوناگون دارد. به هر آن چیزی دلالت می‌کند که به همگان تعلق دارد و سود و زیانش دامن‌گیر همه می‌شود

مردم ما یکصد و اندی سال است بر سر مصادیق امر ملی فرقه فرقه شده‌اند. گروهی خیال کردند دفاع از سنت امر ملی است، دیگری توسعه و مدرنیته را امر ملی دانست.

تنها چیزی که در آن اختلافی نیست، سرزمین است. رویاروی دشمن تجاوزگر خارجی برجسته می‌شود و به مثابه مصداق بی بدیل امر ملی ظهور می‌کند.

جامعه همبسته جامعه‌ای است که همه به امر ملی بیاندیشند. مهم نیست در خصوص مصداق امر ملی با هم در اختلاف و ستیز باشند. هنگامی که همه به امر ملی بیاندیشند، سرمایه فضیلت جامعه بالاست.

ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍4👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
‏ استادایرانی دانشگاه لندن انگلستان:
جنگ یک رخداده، رخدادِحقیقت،
عمق پنهان ایران آشکار شد
ما ایرانی ها تصور نمی‌کردیم که در مقابل مجهزترین ارتش‌های دنیا، ایران بتونه بایسته
اما ایستادیم
ما نمی‌دونستیم ژئوپولیتیک ایران اینقدر مهمه.
تنگه هرمز میتونه به اندازه هزار بمب اتم قدرت داشته باشه/ توئیتر


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤11🤔5👎1
اغتنام فرصت و درس‌آموزی از تاریخ

من در جزوه‌ای که پس از "خواب آشفته‌ی نفت" در آورده‌ام گفته‌ام که وقتی به تاريخ معاصر ايران نگاه بکنيد متوجه می‌شويد که چه فرصت‌های عظيمی از دست رفته است. بايد اين را پذيرفت که هيچ چيز ابديت ندارد. اين نيست که ما هميشه روی يک حرف بايستيم. من فکر می‌کنم که حل نشدن مسأله‌ی نفت که در آن زمان دو طرف داشت، نه به نفع ايران تمام شد نه به نفع انگليس. نه انگليس از يک دندگی و لجاجت فايده برد نه ايران. برای انگليس قضيه کلفت تر و مهمتر شد و برای ايران تبديل شد به چيز ديگری که به بن‌بست رسيد. اين برای ما درس عبرتی است، اگر از تاريخ درس بايد گرفت. يکی از درس های مهمی که ما بايد از اين جريان بگيريم همين است که وقتی فرصت پيش آمد مردان سياسی بايد از آن استقبال کنند و فرصت را غنيمت بشمرند وگرنه مسأله حادتر و از کنترل خارج می شود...آنچه می‌توان از قضيه‌ی نفت آموخت همين است که مشکل را نبايد گذاشت ناسور شود و به صورت زخمی غيرقابل علاج در آيد.

محمدعلی موحّد

#فرهیختگان راهی به رهایی
👍16
👈 جت ویژه پروازی ریاست‌جمهوری ایالات متحده را ترامپ به هر ترتیب که بود بازنشسته کرد و هواپیمای تازه و نه نو به عنوان ایرفرس وان وارد چرخه خدمت‌رسانی به آمریکا شد.

به این ترتیب، هواپیمای نزدیک به نیم میلیارد دلاری هدیه امیر قطر را ترامپ سرانجام و به رغم همه موانع قانونی که البته جلودارش نیستند و انتقادات هر دو حزب، سوار شود.

این هواپیمای لوکس که در خانواده سلطنتی قطر مدتها برای فروش آن تلاش می‌شد و خریداری نداشت، هدیه ویژه میزبانی از ترامپ در سفر به کشورهای عرب خلیج فارس بود. با این حال، این هواپیما قابلیت و شرایط لازم برای خدمت در چرخه پروازی ریاست‌جمهوری را نداشت و هزینه سهمگینی از جیب مردم آمریکا خرج آن شد.

هزینه واقعی برای مالیات‌دهندگان به‌راحتی می‌تواند به ۱ میلیارد دلار یا بیشتر برسد. حتی بر اساس گزارش‌ها، یک بازرسی داخلی نیروی هوایی با اشاره به سابقه ضعیف تعمیر و نگهداری و پیچیدگی شدید این کار، نشان داده که آماده‌سازی کامل بدنه هواپیما ممکن است تا ۱.۵ میلیارد دلار هزینه داشته باشد.

چرا بازسازی و تجهیز این‌قدر هزینه‌بر است؟ تبدیل یک جت لوکس تشریفاتی (VIP) استاندارد به یک مرکز فرماندهی پرنده، مستلزم آن است که بدنه هواپیما کاملاً تا اسکلت اولیه باز شود و دوباره از نو ساخته شود.

هزینه‌ها ناشی از چندین تغییرِ به‌شدت محرمانه و تخصصی است:

محافظت در برابر پالس الکترومغناطیسی (EMP): کل بدنه و تمام سیم‌کشی‌های داخلی باید مقاوم‌سازی شوند تا از تجهیزات الکترونیکی هواپیما در برابر پالس اتمسفری ناشی از یک انفجار هسته‌ای محافظت شود.

ارتباطات پیشرفته (تجهیزات عملیاتی): نصب سیستم‌های ارتباط ماهواره‌ای امن و رمزگذاری‌شده که به رئیس‌جمهور اجازه می‌دهد ارتش را فرماندهی کرده و قابلیت‌های هسته‌ای را از هوا هدایت کند.
اقدامات متقابل دفاعی: یکپارچه‌سازی مجموعه‌های پیشرفته جنگ الکترونیک، فناوری‌های اختلال در رادار (جمر) و سیستم‌های دفاع موشکی چف و فلر (پوشاله‌ها و شراره‌های منحرف‌کننده موشک).

پاک‌سازی‌های جاسوسی و ضد اطلاعات: از آنجا که این هواپیما پیش‌تر متعلق به یک دولت خارجی بوده و توسط آن نگهداری می‌شده است، نهادهای امنیتی باید تک‌تک سانتی‌مترهای هواپیما را با دقتِ تمام بشکافند و بازرسی کنند تا مطمئن شوند هیچ میکروفون مخفی جاسوسی یا آسیب‌پذیری سایبری در سیستم‌های آن تعبیه نشده است.

@Cosmo_Iran
❤5🔥1
كنگره آزادى ايران، در مجلس ملى فرانسه صداى «نه به اعدام» را بلند مى كند.
در روزهايي كه جمهورى اسلامى از اعدام به عنوان ابزار سركوب، ارعاب و انتقام سیاسی استفاده می کند، وظيفه ماست كه اين صدا را از مرزها عبور دهيم و آن را به سطح نهادهاى سياسى و افكار عمومى بين المللى برسانيم.
هدف این حضور، افزایش فشار سیاسی بر جمهوری اسلامی، بازتاب دادن صدای مخالفان اعدام وجلب كفالت سياسى براى زندانيانى ست كه در خطر اعدام قرار دارند.
براى زندگی، عليه اعدام.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍14
سنگی از فلاخن دوست.pdf
1.3 MB
نقد قوچانی در دفاع از شریعتی
بقلم استاد یوسفی اشکوری


#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊4
🔴 پیام دختران میرحسین موسوی و زهرا رهنورد

شرایط ناگوار و فرساینده‌ی ۱۵ سال حصر غیرقانونی، به‌خصوص در چند ماه اخیر و از آغاز جنگ ۳۹ روزه، موجب بیماری و عوارض سنگین و متعدد جسمی برای مهندس موسوی و دکتر رهنورد شده است.

پس از آن، با حمایت‌های جناب آقای دکتر ظفرقندی، وزیر محترم بهداشت و درمان، پزشکان خبره، دلسوز و پرمهر، و کادر درمانی و کارکنان بیمارستان قلب و سینا، در مدت ۲۰ روز بستری بودن مهندس موسوی در بیمارستان، تلاش، توجه و محبت فراوانی برای بهبود و نجات جان ایشان از آن وضعیت بسیار نگران‌کننده انجام شد.

اکنون که آن‌ها از بیمارستان مرخص شده‌اند، اگرچه مجدداً به همان شرایط دردناک انفصال از جامعه و محدودیت‌ها—که از مقصران اصلی احوال حاضر محصورین است—بازگردانده شده‌اند، ما فرزندان به همراه پدر و مادر، از همه‌ی دست‌اندرکاران دلسوز درمان و دوستان و عزیزانی که در این روزهای سخت کنار ما، جویای احوال و دعاگو بودند تشکر می‌کنیم و برای همگی آرزوی سلامتی و توفیق داریم.

کوکب، زهرا و نرگس موسوی خامنه



#فرهیختگان راهی به رهایی
❤32👎1🤔1
عکس تشییع دانش‌آموزان میناب برنده جایزه بین‌المللی عکاسی شد

مرتضی آخوندی، عکاس ایرانی، در رقابت بین‌المللی Golden Shot Photography Awards 2026 موفق به کسب مقام نخست بخش «عکاسی خبری» شد.

بر اساس گزارش منتشرشده، این جایزه برای ثبت یک تصویر هوایی از مراسم تشییع و تدفین ۱۶۸ دانش‌آموز جان‌باخته در میناب به وی تعلق گرفته است. برگزارکنندگان مسابقه اعلام کردند این عکس به دلیل روایت بصری، ترکیب‌بندی و تأثیرگذاری خود در میان آثار ارسالی از عکاسان کشورهای مختلف، عنوان برتر این بخش را کسب کرده است.


#فرهیختگان راهی به رهایی
😢15😱2
چرا میرحسین لازم است در حصر بماند؟

فرزندان میرحسین موسوی و خانم رهنورد خبر داده‌اند که بعد از بیست روز بستری بودن در بیمارستان، میرحسین دوباره به حصر، به شرایط دردناک دوری از جامعه و محدودیت‌ها، بازگردانده شده است.
توقع دیگری هم نمی‌رفت. دلایل زیادی هست برای این که حصر بابد ادامه پیدا کند:

1⃣ میرحسین زمانی که مدعیان تقوا و علم و بصیرت شیفته‌ی احمدی‌نژاد و بازی‌هایش بودند، فریب‌کاری و بی‌ادبی و دروغ‌گویی او را صراحتا اعلام کرد. چرا یک نفر باید این طور جلوتر از مدعیان تقوا و علم و بصیرت حرکت کند؟ چرا باید بیشتر و درست‌تر از آن‌ها بفهمد؟ احمد‌ی‌نژاد معجزه بود، سخنانش الهام الهی بود، حضرت ولی‌عصر(عج) برای پیروزی‌اش دعا می‌کرد، مخالفت با او مخالفت با خدا بود! چرا میرحسین باید با سخنان تاریخی خودش کاری کند که آن بزرگان نتوانند بگویند در آن زمان احمدی‌نژاد حرکتش درست بوده و بعدا که منحرف شده، آن‌ها دست از حمایت - و شیفتگی‌شان - برداشته‌اند.  این رفتار ناپسند برای میرحسین حداقل باید به حکم اعدام منجر می‌شد.

2⃣ میرحسین در طول هفده سال با همه‌ی رنج‌ها و سختی‌ها جلوی قدرت و قدرت‌مداران سر خم نکرده است، حاضر نشده بگوید اشتباه کرده و محکم از حق مردم دفاع کرده است. چرا یک نفر باید این قدر محکم بایستد؟ چرا الگویی واقعی از مقاومت و آزادگی را به مردم نشان داده؟! آن هم زمانی که دستور بوده آدم‌های دیگر، چهره‌های موجه و متین و موقر گوش به فرمان، الگوی مقاومت و آزادگی باشند. این رسوایی برای میرحسین باقی است و نباید آزاد باشد.

3⃣ میرحسین اخلاق‌مدار است؛ در روزگاری که استادان اخلاق نامدار سال‌ها با هم قهر بودند! میرحسین حق مردم را با فریاد می‌طلبد؛ در روزگاری که با دستاویز مصلحت، سال‌هاست مردم را به دنبال نکردن حق‌شان دعوت می‌کنند‌. میرحسین مثل مردم زندگی می‌کند؛ در روزگاری که دیگران فقط برای مردم نسخه‌ی نخوردن مرغ و گوشت می‌پیچند و خودشان سر سفره‌های هزار رنگ می‌نشینند. میرحسین را با نام کوچکش صدا می‌زنند؛ در حالی که اگر یکی از القاب پرطمطراق بعضی‌ها را نگویی مستحق توهین و توبیخی...
میرحسین همه چیزش خطرناک است؛ چرا در حصر نباشد؟!

محمدحسین روانبخش



#فرهیختگان راهی به رهایی
❤28👎2🤔1