.مجید تفرشی در پرگار بیبیسی فارسی به یک نکتهی کلیدی درباره حکومت محمدرضا شاه اشاره میکند: اینکه امکان اصلاح وجود داشت، اما گره اصلی در خود شخص شاه بود.
به گفته او، شاه وقتی از سوی نزدیکانش با این هشدار روبهرو میشد که توسعه اقتصادیِ شتابان بدون توسعه سیاسی پایدار نیست، در سطح حرف میپذیرفت. اما در عمل، مسیر دیگری را انتخاب میکرد. شکاف میان «پذیرش نظری اصلاح» و «امتناع عملی از آن» شاید یکی از مهمترین نقاط کور تاریخ معاصر ماست…
#فرهیختگان روزن آگاهی
به گفته او، شاه وقتی از سوی نزدیکانش با این هشدار روبهرو میشد که توسعه اقتصادیِ شتابان بدون توسعه سیاسی پایدار نیست، در سطح حرف میپذیرفت. اما در عمل، مسیر دیگری را انتخاب میکرد. شکاف میان «پذیرش نظری اصلاح» و «امتناع عملی از آن» شاید یکی از مهمترین نقاط کور تاریخ معاصر ماست…
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11👎2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مستند داستان پارسی
فیلم رنگی ۲۰ دقیقهای که در زمستان ۱۳۲۹ به سفارش شرکت نفت ایران و انگلیس تهیه شد.
این فیلم تصاویری از میادین نفتی، پالایشگاه آبادان و زندگی کارکنان انگلیسی و ایرانی شرکت ارائه میدهد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
فیلم رنگی ۲۰ دقیقهای که در زمستان ۱۳۲۹ به سفارش شرکت نفت ایران و انگلیس تهیه شد.
این فیلم تصاویری از میادین نفتی، پالایشگاه آبادان و زندگی کارکنان انگلیسی و ایرانی شرکت ارائه میدهد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍5❤1👎1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اوضاع و احوال مردم ایران در سال ۱۳۵۸، یکسال بعد از انقلاب
مستندی جالب و دیدنی از ماههای اول بعد از انقلاب و دورهٔ کوتاه آزادی نسبی گروههای سیاسی و میز کتاب و گفتگوهایشان مقابل دانشگاه تهران
#فرهیختگان روزن آگاهی
مستندی جالب و دیدنی از ماههای اول بعد از انقلاب و دورهٔ کوتاه آزادی نسبی گروههای سیاسی و میز کتاب و گفتگوهایشان مقابل دانشگاه تهران
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👎1🔥1
سجده در سرزمین پرچمها
اولیویه روا و جهانیشدن اسلام در زمین فوتبال
لامین یامال در جشن قهرمانی بارسلونا پرچم فلسطین را به دست گرفت و پس از نخستین گلش در جام جهانی سجده کرد. چندی بعد نیز. همین دو تصویر کافی بود تا برخی رسانههای اروپایی بنویسند او دیگر «نابغه معصوم» نیست؛ گویی سیاست، کودکیاش را ربوده است. اما مسئله فقط یامال نیست چیزی بزرگتر از یک شادی پس از گل یا یک موضعگیری ساده در حال رخ دادن است: دگرگونی جایگاه اسلام در قلب فرهنگ عامه جهانی.
سالها پیش، اولیویه روا، اسلامشناس و نظریهپرداز فرانسوی، جملهای نوشت که امروز بیش از هر جای دیگر، در زمین فوتبال معنا پیدا میکند. او معتقد بود جهانیشدن فقط مرزهای اقتصاد و فرهنگ را جابهجا نکرده است؛ دین نیز وارد جهانی شده که دیگر با نقشههای جغرافیا قابل فهم نیست. از این پس، اسلام را باید نه فقط در مسجد، حزب و دولت، بلکه در زندگی روزمره، شبکههای اجتماعی و گاهی در شادی پس از یک گل جستوجو کرد.
فوتبال صحنه نمایش ملتهاست؛ پرچمها، سرودها و مرزها. اما در دل همین نمایش ملی، تعلقی دیگر نیز دیده میشود؛ تعلقی که نه در گذرنامه خلاصه میشود و نه در جغرافیا متوقف میماند. این داستان از یامال آغاز نشد. زینالدین زیدان، نخستین ستاره بزرگ مسلمان فوتبال جهان، در جام جهانی ۱۹۹۸ به نماد فرانسه چندفرهنگی تبدیل شد. در روزگاری که ژانماری لوپن نماینده جریان راست افراطی و مهاجرستیز، تیم ملی فرانسه را به دلیل حضور فرزندان مهاجران نماینده «فرانسه واقعی» نمیدانست، زیدانِ الجزایریتبار قهرمان ملی فرانسه شد. اما او بیش از آنکه نماد اسلام باشد، نماد ادغام بود؛ نماد امیدی که به میلیونها مهاجر، بهویژه الجزایریتبارها و دیگر آفریقاییتبارهای ناراضی از تبعیض فرانسه، نشان داد که میتوان در حاشیه متولد شد و در متن یک ملت ایستاد.
پس از او، نسل دیگری آمد. فرانک ریبری، کریم بنزما و پل پوگبا مسلمان بودند، اما دین آنان هنوز در حاشیه روایت فوتبالی میماند. مسعود اوزیل اما این حاشیه را شکست. وقتی از مسلمانان اویغور حمایت کرد، نشان داد تعلق یک فوتبالیست مسلمان میتواند از مرزهای ملی فراتر رود. جمله مشهورش ــ «وقتی میبریم آلمانیام و وقتی میبازیم مهاجر» ــ بعد از حواشی جام جهانی 2018 و خداحافظیاش از تیم ملی همین شکاف را خلاصه کرد.
اما نقطه عطف واقعی با محمد صلاح فرا رسید. اگر زیدان نماد ادغام بود و اوزیل نماد هویت دوگانه، صلاح نماد عادیشدن اسلام در قلب فوتبال اروپا شد. فرعون مصری آنفیلد را نه فقط با گلهایش، که با سجدههایش فتح کرد. هواداران لیورپول برایش میخواندند: «اگر یک گل دیگر بزنی، من هم مسلمان میشوم.» هیچکس قرار نبود دینش را تغییر دهد؛ آن ترانه فقط از دگرگونی تصویری خبر میداد که جهان از اسلام در ذهن داشت. از آن پس، اسلام دیگر فقط در تیترهای افراطیگری، جنگ و تروریسم دیده نمیشد؛ میشد آن را در لبخند یک فوتبالیست، در سجدهای پس از گل و در محبوبترین چهره لیگ برتر نیز دید. حتی پژوهشها نشان دادند که این دگرگونی، با کاهش نگرشهای ضداسلامی و جرائم ناشی از اسلامهراسی در منطقه مرسیساید همراه بوده است.
امروز فوتبال به مرحلهای دیگر رسیده است. کریم بنزما، اشرف حکیمی، عثمان دمبله و دیگر ستارگان مسلمان، پای ثابت تیم منتخب فیفا و توپ طلا هستند و بسیاری، لامین یامال را وارث تاج فوتبال جهان میدانند. اگر زیدان روزی نماد امکان بود، یامال نماد عادیشدن است؛ نسلی که همانقدر طبیعی سجده میکند که گل میزند.
اما همینجا مرزهای اسطورهی تساهل و تسامح در اروپا آشکار میشود. مسلمان بودن ستاره تا وقتی در قالب فروتنی، روزه و سجده باقی بماند، اغلب پذیرفتنی است؛ اما وقتی همان هویت به فلسطین، اویغورها یا رنج مسلمانان دیگر گره میخورد، ناگهان از «تنوع فرهنگی» به «جنجال سیاسی» تبدیل میشود. مسئله دیگر این نیست که مسلمانان در فوتبال حضور دارند؛ مسئله این است که آیا حق دارند جهان را نیز از منظر خود ببینند یا نه؟!
شاید اگر اولیویه روا امروز به جام جهانی ۲۰۲۶ نگاه میکرد، به همان نسل پسااسلامگرایی میاندیشید که سالها پیش از آن سخن گفته بود؛ نسلی از جوانان پستاسلامیست که دین را در متن زندگی جهانی تجربه میکند. از زیدان تا یامال، داستان دربارهی ورود اسلام به متن فرهنگ عامه جهانی و تحولات آن است. جام جهانی هنوز جشن پرچمهاست، اما گاهی یک سجده پس از گل، بیش از هزاران پرچم، جهان امروز را روایت میکند.
انجمن جامعهشناسی ایران آذربایجان شرقی
#فرهیختگان راهی به رهایی
اولیویه روا و جهانیشدن اسلام در زمین فوتبال
لامین یامال در جشن قهرمانی بارسلونا پرچم فلسطین را به دست گرفت و پس از نخستین گلش در جام جهانی سجده کرد. چندی بعد نیز. همین دو تصویر کافی بود تا برخی رسانههای اروپایی بنویسند او دیگر «نابغه معصوم» نیست؛ گویی سیاست، کودکیاش را ربوده است. اما مسئله فقط یامال نیست چیزی بزرگتر از یک شادی پس از گل یا یک موضعگیری ساده در حال رخ دادن است: دگرگونی جایگاه اسلام در قلب فرهنگ عامه جهانی.
سالها پیش، اولیویه روا، اسلامشناس و نظریهپرداز فرانسوی، جملهای نوشت که امروز بیش از هر جای دیگر، در زمین فوتبال معنا پیدا میکند. او معتقد بود جهانیشدن فقط مرزهای اقتصاد و فرهنگ را جابهجا نکرده است؛ دین نیز وارد جهانی شده که دیگر با نقشههای جغرافیا قابل فهم نیست. از این پس، اسلام را باید نه فقط در مسجد، حزب و دولت، بلکه در زندگی روزمره، شبکههای اجتماعی و گاهی در شادی پس از یک گل جستوجو کرد.
فوتبال صحنه نمایش ملتهاست؛ پرچمها، سرودها و مرزها. اما در دل همین نمایش ملی، تعلقی دیگر نیز دیده میشود؛ تعلقی که نه در گذرنامه خلاصه میشود و نه در جغرافیا متوقف میماند. این داستان از یامال آغاز نشد. زینالدین زیدان، نخستین ستاره بزرگ مسلمان فوتبال جهان، در جام جهانی ۱۹۹۸ به نماد فرانسه چندفرهنگی تبدیل شد. در روزگاری که ژانماری لوپن نماینده جریان راست افراطی و مهاجرستیز، تیم ملی فرانسه را به دلیل حضور فرزندان مهاجران نماینده «فرانسه واقعی» نمیدانست، زیدانِ الجزایریتبار قهرمان ملی فرانسه شد. اما او بیش از آنکه نماد اسلام باشد، نماد ادغام بود؛ نماد امیدی که به میلیونها مهاجر، بهویژه الجزایریتبارها و دیگر آفریقاییتبارهای ناراضی از تبعیض فرانسه، نشان داد که میتوان در حاشیه متولد شد و در متن یک ملت ایستاد.
پس از او، نسل دیگری آمد. فرانک ریبری، کریم بنزما و پل پوگبا مسلمان بودند، اما دین آنان هنوز در حاشیه روایت فوتبالی میماند. مسعود اوزیل اما این حاشیه را شکست. وقتی از مسلمانان اویغور حمایت کرد، نشان داد تعلق یک فوتبالیست مسلمان میتواند از مرزهای ملی فراتر رود. جمله مشهورش ــ «وقتی میبریم آلمانیام و وقتی میبازیم مهاجر» ــ بعد از حواشی جام جهانی 2018 و خداحافظیاش از تیم ملی همین شکاف را خلاصه کرد.
اما نقطه عطف واقعی با محمد صلاح فرا رسید. اگر زیدان نماد ادغام بود و اوزیل نماد هویت دوگانه، صلاح نماد عادیشدن اسلام در قلب فوتبال اروپا شد. فرعون مصری آنفیلد را نه فقط با گلهایش، که با سجدههایش فتح کرد. هواداران لیورپول برایش میخواندند: «اگر یک گل دیگر بزنی، من هم مسلمان میشوم.» هیچکس قرار نبود دینش را تغییر دهد؛ آن ترانه فقط از دگرگونی تصویری خبر میداد که جهان از اسلام در ذهن داشت. از آن پس، اسلام دیگر فقط در تیترهای افراطیگری، جنگ و تروریسم دیده نمیشد؛ میشد آن را در لبخند یک فوتبالیست، در سجدهای پس از گل و در محبوبترین چهره لیگ برتر نیز دید. حتی پژوهشها نشان دادند که این دگرگونی، با کاهش نگرشهای ضداسلامی و جرائم ناشی از اسلامهراسی در منطقه مرسیساید همراه بوده است.
امروز فوتبال به مرحلهای دیگر رسیده است. کریم بنزما، اشرف حکیمی، عثمان دمبله و دیگر ستارگان مسلمان، پای ثابت تیم منتخب فیفا و توپ طلا هستند و بسیاری، لامین یامال را وارث تاج فوتبال جهان میدانند. اگر زیدان روزی نماد امکان بود، یامال نماد عادیشدن است؛ نسلی که همانقدر طبیعی سجده میکند که گل میزند.
اما همینجا مرزهای اسطورهی تساهل و تسامح در اروپا آشکار میشود. مسلمان بودن ستاره تا وقتی در قالب فروتنی، روزه و سجده باقی بماند، اغلب پذیرفتنی است؛ اما وقتی همان هویت به فلسطین، اویغورها یا رنج مسلمانان دیگر گره میخورد، ناگهان از «تنوع فرهنگی» به «جنجال سیاسی» تبدیل میشود. مسئله دیگر این نیست که مسلمانان در فوتبال حضور دارند؛ مسئله این است که آیا حق دارند جهان را نیز از منظر خود ببینند یا نه؟!
شاید اگر اولیویه روا امروز به جام جهانی ۲۰۲۶ نگاه میکرد، به همان نسل پسااسلامگرایی میاندیشید که سالها پیش از آن سخن گفته بود؛ نسلی از جوانان پستاسلامیست که دین را در متن زندگی جهانی تجربه میکند. از زیدان تا یامال، داستان دربارهی ورود اسلام به متن فرهنگ عامه جهانی و تحولات آن است. جام جهانی هنوز جشن پرچمهاست، اما گاهی یک سجده پس از گل، بیش از هزاران پرچم، جهان امروز را روایت میکند.
انجمن جامعهشناسی ایران آذربایجان شرقی
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10
در این مملکت آباد کردن خودکشی ست !
جعفر بخشی بی نیاز
در جهان سوم ما با یک پارادوکسِ خونین زندگی میکنیم. پارادوکسی که در آن نیکی به معنای خیانت و سازندگی به معنای خود تخریبی تعبیر میشود. ما در ساختاری گرفتار شدهایم که در آن معادلاتِ بقا دقیقاً برعکسِ منطقِ اخلاق حرکت میکنند. در این اکوسیستمِ مسموم ما با دو تیپولوژیِ انسانی روبرو هستیم که هر دو ناخواسته یا دانسته به فرسایشِ بنیادهای میهن میانجامند. تیپ اول مصلحانِ خود ویرانگر هستند. کسانی که با نیتِ خالصانه و دستانِ آلوده به عرقِ کار میخواهند به این مملکت روحی تازه ببخشند. اینها همانهایی هستند که میخواهند سیستم را اصلاح کنند ؛ شفافیت ایجاد کنند و قانون را جایگزینِ زور کنند. اما در یک ساختارِ آلوده و پر فساد هر حرکت برای آباد کردنِ کشور ؛ اقدامی ست برای تخریبِ خرد. در جهان سوم هر بار که کسی بخواهد سدی در برابرِ فساد بسازد ؛ همان سد بر سرِ خانهی خودش آوار میشود. در این دیار زخم دیده ی رنجور آبادگری نوعی خودکشیِ اجتماعی ست. چرا که سیستم برای بقای خود نیاز دارد که هر گونه الگویِ نظم یافته را به عنوان یک تهدید شناسایی کرده و بلافاصله آن را ریشهکن کند. تیپ دوم اما منفعت طلبانِ ویرانگرند. کسانی که خانه را در کالبدِ مملکت نمیبینند ؛ آنها خانه را در کالبدِ جیبِ خود میبینند.
اینها همانهایی هستند که با تکیه بر فروپاشیِ نهادها ؛ ثروتِ خود را انباشته میکنند. منطقِ آنها ساده و بی رحمانه است که برای اینکه من بتوانم خانهام را با طلا فرش کنم ؛ باید ستونهای این کشور را با چوبِ هیزم بسوزانم. این گروه از ویرانیِ ساختارهای ملی تغذیه میکنند. آنها میدانند که در یک کشورِ متلاشی قانون جای خود را به رانت میدهد و در سایهی رانت خانههای کوچکِ آنها به قصرهای بزرگ تبدیل میشود. نتیجهی این تقابل یک بن بستِ مدینه فاضله است. ما در چرخهای گیر کردهایم که در آن بقا و سازندگی دو قطبِ متضادند. اگر بخواهی ملت بسازی باید خانهات را از دست بدهی و اگر بخواهی خانهات را بسازی باید ملت را ویران کنی. این تعریفِ دقیقِ جهنمِ جهان سوم است. جایی که خیر خواهی یعنی انتحار و خودخواهی یعنی بقا. تا زمانی که این فرمولِ معکوسِ اقتصادی اجتماعی تغییر نکند هر تلاش برای آباد کردن تنها مرحلهای در فرآیندِ طولانیترِ خراب کردن خواهد بود. ما نه در حالِ گذار به پیشرفت هستیم بلکه در حالِ رقصیدن بر لبهی پرتگاهِ یک فروپاشیِ ساختاری هستیم که در آن هر گام برای صعود گامی به سوی سقوط است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
جعفر بخشی بی نیاز
در جهان سوم ما با یک پارادوکسِ خونین زندگی میکنیم. پارادوکسی که در آن نیکی به معنای خیانت و سازندگی به معنای خود تخریبی تعبیر میشود. ما در ساختاری گرفتار شدهایم که در آن معادلاتِ بقا دقیقاً برعکسِ منطقِ اخلاق حرکت میکنند. در این اکوسیستمِ مسموم ما با دو تیپولوژیِ انسانی روبرو هستیم که هر دو ناخواسته یا دانسته به فرسایشِ بنیادهای میهن میانجامند. تیپ اول مصلحانِ خود ویرانگر هستند. کسانی که با نیتِ خالصانه و دستانِ آلوده به عرقِ کار میخواهند به این مملکت روحی تازه ببخشند. اینها همانهایی هستند که میخواهند سیستم را اصلاح کنند ؛ شفافیت ایجاد کنند و قانون را جایگزینِ زور کنند. اما در یک ساختارِ آلوده و پر فساد هر حرکت برای آباد کردنِ کشور ؛ اقدامی ست برای تخریبِ خرد. در جهان سوم هر بار که کسی بخواهد سدی در برابرِ فساد بسازد ؛ همان سد بر سرِ خانهی خودش آوار میشود. در این دیار زخم دیده ی رنجور آبادگری نوعی خودکشیِ اجتماعی ست. چرا که سیستم برای بقای خود نیاز دارد که هر گونه الگویِ نظم یافته را به عنوان یک تهدید شناسایی کرده و بلافاصله آن را ریشهکن کند. تیپ دوم اما منفعت طلبانِ ویرانگرند. کسانی که خانه را در کالبدِ مملکت نمیبینند ؛ آنها خانه را در کالبدِ جیبِ خود میبینند.
اینها همانهایی هستند که با تکیه بر فروپاشیِ نهادها ؛ ثروتِ خود را انباشته میکنند. منطقِ آنها ساده و بی رحمانه است که برای اینکه من بتوانم خانهام را با طلا فرش کنم ؛ باید ستونهای این کشور را با چوبِ هیزم بسوزانم. این گروه از ویرانیِ ساختارهای ملی تغذیه میکنند. آنها میدانند که در یک کشورِ متلاشی قانون جای خود را به رانت میدهد و در سایهی رانت خانههای کوچکِ آنها به قصرهای بزرگ تبدیل میشود. نتیجهی این تقابل یک بن بستِ مدینه فاضله است. ما در چرخهای گیر کردهایم که در آن بقا و سازندگی دو قطبِ متضادند. اگر بخواهی ملت بسازی باید خانهات را از دست بدهی و اگر بخواهی خانهات را بسازی باید ملت را ویران کنی. این تعریفِ دقیقِ جهنمِ جهان سوم است. جایی که خیر خواهی یعنی انتحار و خودخواهی یعنی بقا. تا زمانی که این فرمولِ معکوسِ اقتصادی اجتماعی تغییر نکند هر تلاش برای آباد کردن تنها مرحلهای در فرآیندِ طولانیترِ خراب کردن خواهد بود. ما نه در حالِ گذار به پیشرفت هستیم بلکه در حالِ رقصیدن بر لبهی پرتگاهِ یک فروپاشیِ ساختاری هستیم که در آن هر گام برای صعود گامی به سوی سقوط است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍15😢4❤2
توهین زنجیرهای مداحان به رئیسجمهور
پزشکیان اخیرا در سخنرانی خود درباره جنگ با اشاره به حمایت دولت از نیروهای مسلح گفته بود: «ما ۲۰ میلیون بشکه نفت به نیروی هوافضا دادیم تا برود بجنگد» همچنین اعلام کرده بود که دولت ارز مورد نیاز این نیرو را نیز تأمین کرده است. هدف رئیسجمهور، تشریح نقش دولت در پشتیبانی لجستیکی و مالی از نیروهای مسلح در جریان جنگ بود. سیدرضا نریمانی، مداح اما طی شبهای گذشته در یک مراسم عزاداری به این سخنان رئیسجمهور واکنش نشان داد و با لحنی تند گفت: «اگر در یک مقام رسمی هستید و میخواهید سخن بگویید باید ابتدا به دقت ببینید و بفهمید که چه میگویید». او سپس استدلال کرد که سخنان پزشکیان این برداشت را ایجاد میکند که اگر دولت نفت و ارز در اختیار نیروی هوافضا قرار نمیداد این نیرو توان دفاع از کشور را نداشت. بخش جنجالی دیگر اظهارات او به سیاست خارجی مربوط میشد. نریمانی مدعی شد که رهبر انقلاب با «مذاکره و توافق» مخالف هستند و خطاب به رئیسجمهور گفت، وقتی موضع رهبری روشن است دیگر چه چیزی برای مذاکره باقی میماند.
🔰چند روز پیش محمدعلی بخشی، مداحی در شهرری هم پزشکیان را با گفتن اینکه «اگر شروط رهبری محقق نشود، ما میدانیم و تیغ و حلقوم شما» تهدید کرده بود. این اظهارات البته واکنش تند مسئولان دولتی را هم در پی داشت. سیدمهدی طباطبایی، معاون ارتباطات دفتر رئیسجمهور این سخنان را «گستاخانه» خواند و خواستار برخورد قاطع و قانونی با تهدیدکننده شد. علی زینیوند، سخنگوی وزارت کشور نیز اگرچه این سخنان را «شوخی» توصیف کرد اما تأکید کرد چنین ادبیاتی از تریبونهای مذهبی قابل قبول نیست. خود این مداح نیز پس از بالا گرفتن انتقادها مدعی شد، منظورش تهدید نبوده و صرفاً احساساتش را بیان کرده است. اما این اولین بار نیست که بخشی از مداحان وارد منازعات سیاسی میشوند.
حسین طاهری، از مداحان شناختهشده، تجمعات سازمانیافته علیه مذاکرهکنندگان را نقد کرد و گفت، کسانی که علیه تصمیمات نظام فراخوان میدهند، تفاوتی با مخالفان جمهوری اسلامی ندارند.
اما حملات تندروها در جایگاهها و تریبونهای مختلف فقط متوجه رئیسجمهور نیست. پس از آغاز روند جدید مذاکرات، دامنه انتقادات تندروها به تیم مذاکرهکننده هم رسید. میثم نیلی، مدیرمسئول رجانیوز و برادر داماد شهید رئیسی، اخیرا با حمله به ادبیات محمدباقر قالیباف در دفاع از مذاکرات نوشت که «رئیس تیم مذاکرهکننده ما با این ادبیات ضعیف، کانّه هنوز دنبال روزنه اعتماد و صداقت در دولت آمریکا میگردد»؟! کامران غضنفری، نماینده تهران، نیز با یادآوری سخنان گذشته قالیباف، او را به عدول از مواضع پیشین متهم کرد و گفت:«چه زود با قاتل شهید سلیمانی و قاتل امام خامنهای، دست دوستی دادی». یاسر جبرائیلی، دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی و از چهرههای اصولگرای تندرو با انتقاد از نحوه انتخاب مذاکرهکنندگان با لحنی تمسخرآمیز مدعی شد که در صورت تصمیم به توافق با آمریکا باید از محمدجواد ظریف استفاده شود.
این مجموعه رخدادها یک پرسش اساسی را مطرح میکند اینکه اساساً مداحان چه نسبتی با سیاستگذاری کلان کشور دارند؟ مداحی، در ذات خود، یک فعالیت فرهنگی و مذهبی است و مخاطبان آن برای عزاداری و مناسک دینی گرد هم میآیند، نه برای شنیدن تحلیلهای سیاست خارجی یا صدور حکم درباره مذاکرات پیچیده بینالمللی. ورود مستقیم به این حوزه، آن هم بدون مسئولیت حقوقی و سیاسی تصمیمگیری، مرز میان تریبون مذهبی و فعالیت سیاسی را مخدوش میکند. از سوی دیگر، بخش مهمی از این حملات را میتوان در چارچوب رقابتهای سیاسی داخلی تحلیل کرد.
نقد عملکرد دولت یا تیم مذاکرهکننده، حق هر شهروند و جریان سیاسی است؛ اما توهین، تهدید، تحریک به خشونت و استفاده از تریبونهای مذهبی برای تشدید شکافهای سیاسی، نه کمکی به حل مسائل کشور میکند و نه با ضرورت حفظ انسجام ملی در شرایط حساس سازگار است. اجرای بیطرفانه قانون درباره تهدید و توهین، پرهیز از سیاسی شدن تریبونهای مذهبی و تقویت فرهنگ گفتوگوی مسئولانه، میتواند از تکرار چنین تنشهایی جلوگیری کند؛ تنشهایی که در نهایت بیش از آنکه رقیب سیاسی را تضعیف کنند، سرمایه اجتماعی و وحدت ملی را هدف قرار میدهند.
برای خواندن مطلب کامل به سایت سازندگی مراجعه کنید
https://saazandegi.ir/توهین-زنجیرهای-مداحان-به-رئیس-جمهور/
#فرهیختگان روزن آگاهی
در سکوت نهادهای نظارتی و قضایی، مداحان تندرو به صورت هدفمند، حملات توهینآمیزی را علیه رئیسجمهور و تیم مذاکرهکننده ایران آغاز کردهاند
پزشکیان اخیرا در سخنرانی خود درباره جنگ با اشاره به حمایت دولت از نیروهای مسلح گفته بود: «ما ۲۰ میلیون بشکه نفت به نیروی هوافضا دادیم تا برود بجنگد» همچنین اعلام کرده بود که دولت ارز مورد نیاز این نیرو را نیز تأمین کرده است. هدف رئیسجمهور، تشریح نقش دولت در پشتیبانی لجستیکی و مالی از نیروهای مسلح در جریان جنگ بود. سیدرضا نریمانی، مداح اما طی شبهای گذشته در یک مراسم عزاداری به این سخنان رئیسجمهور واکنش نشان داد و با لحنی تند گفت: «اگر در یک مقام رسمی هستید و میخواهید سخن بگویید باید ابتدا به دقت ببینید و بفهمید که چه میگویید». او سپس استدلال کرد که سخنان پزشکیان این برداشت را ایجاد میکند که اگر دولت نفت و ارز در اختیار نیروی هوافضا قرار نمیداد این نیرو توان دفاع از کشور را نداشت. بخش جنجالی دیگر اظهارات او به سیاست خارجی مربوط میشد. نریمانی مدعی شد که رهبر انقلاب با «مذاکره و توافق» مخالف هستند و خطاب به رئیسجمهور گفت، وقتی موضع رهبری روشن است دیگر چه چیزی برای مذاکره باقی میماند.
🔰چند روز پیش محمدعلی بخشی، مداحی در شهرری هم پزشکیان را با گفتن اینکه «اگر شروط رهبری محقق نشود، ما میدانیم و تیغ و حلقوم شما» تهدید کرده بود. این اظهارات البته واکنش تند مسئولان دولتی را هم در پی داشت. سیدمهدی طباطبایی، معاون ارتباطات دفتر رئیسجمهور این سخنان را «گستاخانه» خواند و خواستار برخورد قاطع و قانونی با تهدیدکننده شد. علی زینیوند، سخنگوی وزارت کشور نیز اگرچه این سخنان را «شوخی» توصیف کرد اما تأکید کرد چنین ادبیاتی از تریبونهای مذهبی قابل قبول نیست. خود این مداح نیز پس از بالا گرفتن انتقادها مدعی شد، منظورش تهدید نبوده و صرفاً احساساتش را بیان کرده است. اما این اولین بار نیست که بخشی از مداحان وارد منازعات سیاسی میشوند.
حسین طاهری، از مداحان شناختهشده، تجمعات سازمانیافته علیه مذاکرهکنندگان را نقد کرد و گفت، کسانی که علیه تصمیمات نظام فراخوان میدهند، تفاوتی با مخالفان جمهوری اسلامی ندارند.
حمله همهجانبه به مسیر دیپلماسی
اما حملات تندروها در جایگاهها و تریبونهای مختلف فقط متوجه رئیسجمهور نیست. پس از آغاز روند جدید مذاکرات، دامنه انتقادات تندروها به تیم مذاکرهکننده هم رسید. میثم نیلی، مدیرمسئول رجانیوز و برادر داماد شهید رئیسی، اخیرا با حمله به ادبیات محمدباقر قالیباف در دفاع از مذاکرات نوشت که «رئیس تیم مذاکرهکننده ما با این ادبیات ضعیف، کانّه هنوز دنبال روزنه اعتماد و صداقت در دولت آمریکا میگردد»؟! کامران غضنفری، نماینده تهران، نیز با یادآوری سخنان گذشته قالیباف، او را به عدول از مواضع پیشین متهم کرد و گفت:«چه زود با قاتل شهید سلیمانی و قاتل امام خامنهای، دست دوستی دادی». یاسر جبرائیلی، دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی و از چهرههای اصولگرای تندرو با انتقاد از نحوه انتخاب مذاکرهکنندگان با لحنی تمسخرآمیز مدعی شد که در صورت تصمیم به توافق با آمریکا باید از محمدجواد ظریف استفاده شود.
مداحان و دخالت در تصمیمات کلان کشور
این مجموعه رخدادها یک پرسش اساسی را مطرح میکند اینکه اساساً مداحان چه نسبتی با سیاستگذاری کلان کشور دارند؟ مداحی، در ذات خود، یک فعالیت فرهنگی و مذهبی است و مخاطبان آن برای عزاداری و مناسک دینی گرد هم میآیند، نه برای شنیدن تحلیلهای سیاست خارجی یا صدور حکم درباره مذاکرات پیچیده بینالمللی. ورود مستقیم به این حوزه، آن هم بدون مسئولیت حقوقی و سیاسی تصمیمگیری، مرز میان تریبون مذهبی و فعالیت سیاسی را مخدوش میکند. از سوی دیگر، بخش مهمی از این حملات را میتوان در چارچوب رقابتهای سیاسی داخلی تحلیل کرد.
نقد عملکرد دولت یا تیم مذاکرهکننده، حق هر شهروند و جریان سیاسی است؛ اما توهین، تهدید، تحریک به خشونت و استفاده از تریبونهای مذهبی برای تشدید شکافهای سیاسی، نه کمکی به حل مسائل کشور میکند و نه با ضرورت حفظ انسجام ملی در شرایط حساس سازگار است. اجرای بیطرفانه قانون درباره تهدید و توهین، پرهیز از سیاسی شدن تریبونهای مذهبی و تقویت فرهنگ گفتوگوی مسئولانه، میتواند از تکرار چنین تنشهایی جلوگیری کند؛ تنشهایی که در نهایت بیش از آنکه رقیب سیاسی را تضعیف کنند، سرمایه اجتماعی و وحدت ملی را هدف قرار میدهند.
برای خواندن مطلب کامل به سایت سازندگی مراجعه کنید
https://saazandegi.ir/توهین-زنجیرهای-مداحان-به-رئیس-جمهور/
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍7❤3👎1🤬1
✅نگاهی به آسیب جنگ چهل روزه به صنعت گردشگری: جغرافیای خاکستری؛ تلاقی باروت و ساختارهای شکننده گردشگری ایران
✍🏻امتداد-گروه فرهنگی: جنگها هرگز در مرزهای جغرافیایی یا خطوط مقدم جبههها محدود نمیمانند؛ آنها ساختارهای کلان اقتصادی، اجتماعی و روانی یک ملت را بازتعریف میکنند. در تحلیل رئالیسم سیاسی، اقتصاد خدماتی اولین قربانی تنشهای سخت و آخرین بخشی است که به میز احیا بازمیگردد. صد روز پس از آغاز منازعه کوبنده چهل روزه میان ایران، ایالات متحده و اسرائیل، ترکشهای این رویارویی، عمیقترین آسیبها را بر پیکر نحیف صنعت گردشگری و میراث فرهنگی ایران وارد آورده است. این بحران که با فعال شدن مکانیسم ماشه و بازگشت قطعنامههای ششگانه سازمان ملل متحد توأم شد، نهتنها جریان ورود سرمایه و مسافر خارجی را به انسداد کشاند، بلکه امنیت روانی جامعه را بهعنوان ستون فقرات گردشگری داخلی متلاشی کرد.
🔸کالبدشکافی یک فروپاشی اقتصادی: از تخریب فیزیکی تا عدمالنفعهای نجومی
🔹گزارشهای ساختاری از وضعیت پساجنگ، عمق خسارت وارده به زنجیره ارزش گردشگری را فراتر از برآوردهای سنتی نشان میدهند. صورتحساب نهایی این آسیبدیدگی در بخشهای اقامتی، دفاتر خدمات سفر و صنف راهنمایان، رقمی بالغ بر ٢٨ هزار میلیارد تومان ارزیابی شده است که یک رکورد بیسابقه از توسعهنیافتگی تحمیلی را به نمایش میگذارد.
البته این رقم حدود یک ماه پیش از سوی معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی اعلام شده و تنها بخشی از زیانهای مستقیم این صنعت را شامل میشود.
🔹حملات هوایی و ارتعاشات ناشی از انفجارها، علاوه بر آسیب جدی به ١۴٩ بنا و محوطه باستانی و تاریخی، ۶۴ واحد اقامتی و پذیرایی را در دوازده استان کشور دچار تخریبهای جزئی تا بنیادین کرده است. نگاهی به پراکندگی این واحدها، آسیبپذیری زیرساختهای مواصلاتی و توریستی کشور را عیان میسازد، به طوری که استان کرمانشاه با ١٢ واحد تخریبشده در صدر جدول خسارت قرار دارد و آذربایجان غربی با ١٠ واحد و کردستان با ٧ واحد آسیبدیده، عملاً فلج شدن کریدور گردشگری غرب را تجربه کردهاند. خوزستان نیز با ٧ واحد و پایتخت با ۴ هتل و مهمانپذیر تاریخی هدف آسیبهای فیزیکی قرار گرفتهاند و استانهای البرز، زنجان، قم، گیلان، لرستان و همدان نیز هرکدام بخشی از این سیاهه ویرانی را به دوش میکشند که خسارت مادی مستقیم این ابنیه ۵۶٠ میلیارد تومان برآورد شده و با احتساب عدمالنفع ناشی از توقف فعالیت، این رقم به بیش از ١٣٠٠ میلیارد تومان جهش یافته است.
آمارها نشان میدهند که در بازه بحرانی اسفند تا اواخر فروردین، نزدیک به ٢٩ میلیون و هفتصد هزار نفر از شهروندان جابهجا شدهاند؛ اما این غلیان حرکتی، نه یک سفر توریستی که یک انتقال تلاطمزده جمعیتی به نقاط امنتر بوده است.
🔹 گواه این مدعا، خالی ماندن دهها هزار تخت اقامتی در سراسر کشور است که نشان میدهد ظرفیت اشغال تختها به ٣٧ درصد سقوط کرده و این خالی ماندن ظرفیتها در ظرف چهل و پنج روز، خسارتی معادل بیست هزار میلیارد تومان به هتلداران تحمیل نموده و معیشت بیش از ۴٠٠ هزار شاغل این حوزه را در وضعیتی معلق قرار داده است. حتی در نوار جنوبی کشور که بهمن، اسفند و فروردین فصل طلایی درآمدزایی آنهاست، هتلها با رکودی مرگبار مواجه شدند؛ جز در مقاصدی مانند مازندران با ٨۶ درصد و گیلان با حدود ۶٠ درصد پرشدگی که بهواسطه ماهیت جغرافیایی، نقش پناهگاه موقت را ایفا میکردند.
🔸انسداد شبکه توزیع و تعلیق سرمایههای انسانی
🔹بخش نامرئی اما کلیدی این فروپاشی، در ساختار توزیع سفر رخ داده است؛ جایی که توقف کامل پروازهای داخلی و بینالمللی از آغاز درگیریها تا دو هفته پس از برقراری آتشبس، در کنار محدودیتهای شدید اینترنتی و قطع دسترسی به شبکههای جهانی از اواسط زمستان، رگهای حیاتی آژانسهای مسافرتی را مسدود کرد. بیش از ٧ هزار دفتر خدمات مسافرتی عملاً فعالیت خود را متوقف کرده و کرکرهها را پایین کشیدند؛ تعطیلی اجباری که ۵.۵ هزار میلیارد تومان زیان مادی روی دست ٣۴٧ هزار شاغل این بخش گذاشته است. از سوی دیگر، راهنمایان تور با تحمل خسارتی هزار میلیارد تومانی، عملاً کارکرد تخصصی خود را از دست دادهاند و پیامد میانمدت این پدیده، فرار ژنتیکی نیروی کار متخصص از صنعت گردشگری به سمت مشاغل کاذب یا موازی است؛ بحرانی ساختاری که بازسازی آن در آینده به سادگی امکانپذیر نخواهد بود و حتی لایه نوین این صنعت، یعنی تولیدکنندگان محتوا، بلاگرهای سفر و پلتفرمهای رزرواسیون آنلاین نیز به دلیل فقدان امنیت روانی جامعه و قطع ارتباطات دیجیتال، با توقف کامل درآمدزایی مواجه شده و غایبان بزرگ اقتصاد پساجنگ نام گرفتند.
🔸نگاهی به عقب: ریشههای ساختاری بحران پیش از ریزش نخستین بمبها
🔹اشتباه است اگر بپنداریم صنعت گردشگری ایران پیش از آغاز این جنگ چهل روزه، در شرایطی ایدهآل و بینقص قرار داشت؛ چرا که جنگ صرفاً به عنوان یک کاتالیزور، گسلهای عمیق و پیشینی این پیکر رنجور را فعال کرد. واقعیت سیاسی-اقتصادی نشان میدهد که این صنعت همواره از بیماریهای ساختاری متعددی رنج میبرده است؛ انزوای سیستماتیک بانکی و اعتباری و عدم اتصال به شبکه بینالمللی مالی به دلیل تحریمهای مزمن، همواره فرآیند جذب گردشگر مستقل خارجی را با اختلال مواجه کرده بود و ضعف شدید در مدیریت تصویر رسانهای سبب شد که رسانههای جریان اصلی جهان دههها تصویری با ریسک بالا از ایران بازنمایی کنند، در حالی که ساختار سنتی روابط عمومی کلان در ایران هرگز نتوانست پادروایتی جذاب و پایدار در مقابل آن خلق کند.
🔹ناوگان هوایی کشور نیز حتی پیش از جنگ تحت تأثیر تحریمهای طولانیمدت، با کمبود قطعات و محدودیت پروازهای مستقیم روبهرو بود که این امر هزینه سفر به ایران را به شکلی غیررقابتی افزایش میداد و نگاه به گردشگری به عنوان یک پدیده فرعی و انفعالی، نه به عنوان محرک اصلی توسعه بدون نفت، سبب شده بود که این صنعت با کوچکترین تکانه سیاسی در منطقه دچار ریزش شدید شود، همانطور که نوسانات سالهای گذشته نشان میدهد در فروردین ١۴٠۴ رشد ورودیها نزدیک به ۴٨.۵ درصد ثبت شده بود، اما با سیگنالهای تنش در خردادماه، این نرخ بلافاصله معکوس شد و در نهایت به رشد منفی انجامید.
🔸اقتصادهای زیرپوستی و مرگ بومگردیهای محلی
🔹اما وقتی از خسارت ٢٨ هزار میلیارد تومانی سخن میگوییم، این عدد تنها ویترین رسمی اقتصاد گردشگری است، زیرا لایههای پنهانی این صنعت در مویرگهای جوامع محلی جریان دارد و اقاقیاهای بومگردی که در سالهای اخیر به عنوان الگوی موفق توسعه پایدار روستایی و اشتغالزایی جایگزین شناخته میشدند، اکنون در آستانه ورشکستگی مطلق قرار دارند. هنگامی که یک مقصد گردشگری به دلیل هشدارهای امنیتی از نقشه سفرها حذف میشود، زنجیرهای از مشاغل غیررسمی فرو میریزد؛ فروشنده صنایع دستی در روستاهای هدف گردشگری، مغازههای کوچک بینراهی، تعمیرکاران محلی و حتی کشاورزانی که محصولات خود را مستقیماً به توریستها عرضه میکردند، هیچ سهمی در سیستمهای حمایتی دولتی ندارند و این خسارت ثانویه، ابعادی اجتماعی و مهاجرتی به همراه دارد که میتواند ترکیب جمعیتی روستاها را تغییر داده و به حاشیهنشینی در شهرهای بزرگ دامن بزند.
🔸افق پیشرو: دیپلماسی فرسودگی یا احیای استراتژیک
🔹هرچند متولیان دولتی تلاش دارند با پروژههای رسانهای دیرهنگام نظیر طرحهای تبلیغاتی، بر بحران روانی حاکم غلبه کنند و چهرهای عادی از زیست روزمره شهروندان ارائه دهند، اما واقعیتهای سخت میدانی با پروپاگاندای دیجیتال تغییر نمیکنند، چرا که در بازار بینالمللی گردشگری، امنیت یک کالای لوکس نیست، بلکه پیششرط بنیادین وجود بازار است. تجربه تاریخی توافق هستهای سال دو هزار و پانزده اثبات کرد که بازگشت ثبات سیاسی میتواند شهرهایی چون اصفهان، شیراز و یزد و حتی نوار جنوبی ایران را به سرعت در کانون توجه رسانههای جهانی و توراپراتورهای بینالمللی قرار دهد، با این حال، تحلیلگران حوزه اقتصاد سیاسی هشدار میدهند که شرایط فعلی به مراتب پیچیدهتر از گذشته است و فعال شدن قطعنامههای بینالمللی و سایه سنگین فرمول نه جنگ و نه صلح، بزرگترین مانع برای بازگشت سرمایهگذاران است، به طوری که حتی در صورت دستیابی به یک توافق دیپلماتیک پایدار، احیای اعتماد از دست رفته گردشگران بینالمللی فرآیندی زمانبر خواهد بود، زیرا تخریب چرخه اعتماد در چند هفته رخ میدهد، اما مهندسی معکوس آن و بازگرداندن ایران به فهرست مقاصد امن سفر، به سالها ثبات پایدار، سرمایهگذاری سنگین در توسعه زیرساختها و یک دگرگونی بنیادین در استراتژی دیپلماسی فرهنگی کشور نیاز دارد و تا آن زمان، صنعت گردشگری ایران ناگزیر است در وضعیت تعلیق و درونگرایی تحمیلی به حیات حداقلی خود ادامه دهد.
🔸متن کامل
#امتداد
@emtedadnet
✍🏻امتداد-گروه فرهنگی: جنگها هرگز در مرزهای جغرافیایی یا خطوط مقدم جبههها محدود نمیمانند؛ آنها ساختارهای کلان اقتصادی، اجتماعی و روانی یک ملت را بازتعریف میکنند. در تحلیل رئالیسم سیاسی، اقتصاد خدماتی اولین قربانی تنشهای سخت و آخرین بخشی است که به میز احیا بازمیگردد. صد روز پس از آغاز منازعه کوبنده چهل روزه میان ایران، ایالات متحده و اسرائیل، ترکشهای این رویارویی، عمیقترین آسیبها را بر پیکر نحیف صنعت گردشگری و میراث فرهنگی ایران وارد آورده است. این بحران که با فعال شدن مکانیسم ماشه و بازگشت قطعنامههای ششگانه سازمان ملل متحد توأم شد، نهتنها جریان ورود سرمایه و مسافر خارجی را به انسداد کشاند، بلکه امنیت روانی جامعه را بهعنوان ستون فقرات گردشگری داخلی متلاشی کرد.
🔸کالبدشکافی یک فروپاشی اقتصادی: از تخریب فیزیکی تا عدمالنفعهای نجومی
🔹گزارشهای ساختاری از وضعیت پساجنگ، عمق خسارت وارده به زنجیره ارزش گردشگری را فراتر از برآوردهای سنتی نشان میدهند. صورتحساب نهایی این آسیبدیدگی در بخشهای اقامتی، دفاتر خدمات سفر و صنف راهنمایان، رقمی بالغ بر ٢٨ هزار میلیارد تومان ارزیابی شده است که یک رکورد بیسابقه از توسعهنیافتگی تحمیلی را به نمایش میگذارد.
البته این رقم حدود یک ماه پیش از سوی معاون گردشگری وزارت میراث فرهنگی اعلام شده و تنها بخشی از زیانهای مستقیم این صنعت را شامل میشود.
🔹حملات هوایی و ارتعاشات ناشی از انفجارها، علاوه بر آسیب جدی به ١۴٩ بنا و محوطه باستانی و تاریخی، ۶۴ واحد اقامتی و پذیرایی را در دوازده استان کشور دچار تخریبهای جزئی تا بنیادین کرده است. نگاهی به پراکندگی این واحدها، آسیبپذیری زیرساختهای مواصلاتی و توریستی کشور را عیان میسازد، به طوری که استان کرمانشاه با ١٢ واحد تخریبشده در صدر جدول خسارت قرار دارد و آذربایجان غربی با ١٠ واحد و کردستان با ٧ واحد آسیبدیده، عملاً فلج شدن کریدور گردشگری غرب را تجربه کردهاند. خوزستان نیز با ٧ واحد و پایتخت با ۴ هتل و مهمانپذیر تاریخی هدف آسیبهای فیزیکی قرار گرفتهاند و استانهای البرز، زنجان، قم، گیلان، لرستان و همدان نیز هرکدام بخشی از این سیاهه ویرانی را به دوش میکشند که خسارت مادی مستقیم این ابنیه ۵۶٠ میلیارد تومان برآورد شده و با احتساب عدمالنفع ناشی از توقف فعالیت، این رقم به بیش از ١٣٠٠ میلیارد تومان جهش یافته است.
آمارها نشان میدهند که در بازه بحرانی اسفند تا اواخر فروردین، نزدیک به ٢٩ میلیون و هفتصد هزار نفر از شهروندان جابهجا شدهاند؛ اما این غلیان حرکتی، نه یک سفر توریستی که یک انتقال تلاطمزده جمعیتی به نقاط امنتر بوده است.
🔹 گواه این مدعا، خالی ماندن دهها هزار تخت اقامتی در سراسر کشور است که نشان میدهد ظرفیت اشغال تختها به ٣٧ درصد سقوط کرده و این خالی ماندن ظرفیتها در ظرف چهل و پنج روز، خسارتی معادل بیست هزار میلیارد تومان به هتلداران تحمیل نموده و معیشت بیش از ۴٠٠ هزار شاغل این حوزه را در وضعیتی معلق قرار داده است. حتی در نوار جنوبی کشور که بهمن، اسفند و فروردین فصل طلایی درآمدزایی آنهاست، هتلها با رکودی مرگبار مواجه شدند؛ جز در مقاصدی مانند مازندران با ٨۶ درصد و گیلان با حدود ۶٠ درصد پرشدگی که بهواسطه ماهیت جغرافیایی، نقش پناهگاه موقت را ایفا میکردند.
🔸انسداد شبکه توزیع و تعلیق سرمایههای انسانی
🔹بخش نامرئی اما کلیدی این فروپاشی، در ساختار توزیع سفر رخ داده است؛ جایی که توقف کامل پروازهای داخلی و بینالمللی از آغاز درگیریها تا دو هفته پس از برقراری آتشبس، در کنار محدودیتهای شدید اینترنتی و قطع دسترسی به شبکههای جهانی از اواسط زمستان، رگهای حیاتی آژانسهای مسافرتی را مسدود کرد. بیش از ٧ هزار دفتر خدمات مسافرتی عملاً فعالیت خود را متوقف کرده و کرکرهها را پایین کشیدند؛ تعطیلی اجباری که ۵.۵ هزار میلیارد تومان زیان مادی روی دست ٣۴٧ هزار شاغل این بخش گذاشته است. از سوی دیگر، راهنمایان تور با تحمل خسارتی هزار میلیارد تومانی، عملاً کارکرد تخصصی خود را از دست دادهاند و پیامد میانمدت این پدیده، فرار ژنتیکی نیروی کار متخصص از صنعت گردشگری به سمت مشاغل کاذب یا موازی است؛ بحرانی ساختاری که بازسازی آن در آینده به سادگی امکانپذیر نخواهد بود و حتی لایه نوین این صنعت، یعنی تولیدکنندگان محتوا، بلاگرهای سفر و پلتفرمهای رزرواسیون آنلاین نیز به دلیل فقدان امنیت روانی جامعه و قطع ارتباطات دیجیتال، با توقف کامل درآمدزایی مواجه شده و غایبان بزرگ اقتصاد پساجنگ نام گرفتند.
🔸نگاهی به عقب: ریشههای ساختاری بحران پیش از ریزش نخستین بمبها
🔹اشتباه است اگر بپنداریم صنعت گردشگری ایران پیش از آغاز این جنگ چهل روزه، در شرایطی ایدهآل و بینقص قرار داشت؛ چرا که جنگ صرفاً به عنوان یک کاتالیزور، گسلهای عمیق و پیشینی این پیکر رنجور را فعال کرد. واقعیت سیاسی-اقتصادی نشان میدهد که این صنعت همواره از بیماریهای ساختاری متعددی رنج میبرده است؛ انزوای سیستماتیک بانکی و اعتباری و عدم اتصال به شبکه بینالمللی مالی به دلیل تحریمهای مزمن، همواره فرآیند جذب گردشگر مستقل خارجی را با اختلال مواجه کرده بود و ضعف شدید در مدیریت تصویر رسانهای سبب شد که رسانههای جریان اصلی جهان دههها تصویری با ریسک بالا از ایران بازنمایی کنند، در حالی که ساختار سنتی روابط عمومی کلان در ایران هرگز نتوانست پادروایتی جذاب و پایدار در مقابل آن خلق کند.
🔹ناوگان هوایی کشور نیز حتی پیش از جنگ تحت تأثیر تحریمهای طولانیمدت، با کمبود قطعات و محدودیت پروازهای مستقیم روبهرو بود که این امر هزینه سفر به ایران را به شکلی غیررقابتی افزایش میداد و نگاه به گردشگری به عنوان یک پدیده فرعی و انفعالی، نه به عنوان محرک اصلی توسعه بدون نفت، سبب شده بود که این صنعت با کوچکترین تکانه سیاسی در منطقه دچار ریزش شدید شود، همانطور که نوسانات سالهای گذشته نشان میدهد در فروردین ١۴٠۴ رشد ورودیها نزدیک به ۴٨.۵ درصد ثبت شده بود، اما با سیگنالهای تنش در خردادماه، این نرخ بلافاصله معکوس شد و در نهایت به رشد منفی انجامید.
🔸اقتصادهای زیرپوستی و مرگ بومگردیهای محلی
🔹اما وقتی از خسارت ٢٨ هزار میلیارد تومانی سخن میگوییم، این عدد تنها ویترین رسمی اقتصاد گردشگری است، زیرا لایههای پنهانی این صنعت در مویرگهای جوامع محلی جریان دارد و اقاقیاهای بومگردی که در سالهای اخیر به عنوان الگوی موفق توسعه پایدار روستایی و اشتغالزایی جایگزین شناخته میشدند، اکنون در آستانه ورشکستگی مطلق قرار دارند. هنگامی که یک مقصد گردشگری به دلیل هشدارهای امنیتی از نقشه سفرها حذف میشود، زنجیرهای از مشاغل غیررسمی فرو میریزد؛ فروشنده صنایع دستی در روستاهای هدف گردشگری، مغازههای کوچک بینراهی، تعمیرکاران محلی و حتی کشاورزانی که محصولات خود را مستقیماً به توریستها عرضه میکردند، هیچ سهمی در سیستمهای حمایتی دولتی ندارند و این خسارت ثانویه، ابعادی اجتماعی و مهاجرتی به همراه دارد که میتواند ترکیب جمعیتی روستاها را تغییر داده و به حاشیهنشینی در شهرهای بزرگ دامن بزند.
🔸افق پیشرو: دیپلماسی فرسودگی یا احیای استراتژیک
🔹هرچند متولیان دولتی تلاش دارند با پروژههای رسانهای دیرهنگام نظیر طرحهای تبلیغاتی، بر بحران روانی حاکم غلبه کنند و چهرهای عادی از زیست روزمره شهروندان ارائه دهند، اما واقعیتهای سخت میدانی با پروپاگاندای دیجیتال تغییر نمیکنند، چرا که در بازار بینالمللی گردشگری، امنیت یک کالای لوکس نیست، بلکه پیششرط بنیادین وجود بازار است. تجربه تاریخی توافق هستهای سال دو هزار و پانزده اثبات کرد که بازگشت ثبات سیاسی میتواند شهرهایی چون اصفهان، شیراز و یزد و حتی نوار جنوبی ایران را به سرعت در کانون توجه رسانههای جهانی و توراپراتورهای بینالمللی قرار دهد، با این حال، تحلیلگران حوزه اقتصاد سیاسی هشدار میدهند که شرایط فعلی به مراتب پیچیدهتر از گذشته است و فعال شدن قطعنامههای بینالمللی و سایه سنگین فرمول نه جنگ و نه صلح، بزرگترین مانع برای بازگشت سرمایهگذاران است، به طوری که حتی در صورت دستیابی به یک توافق دیپلماتیک پایدار، احیای اعتماد از دست رفته گردشگران بینالمللی فرآیندی زمانبر خواهد بود، زیرا تخریب چرخه اعتماد در چند هفته رخ میدهد، اما مهندسی معکوس آن و بازگرداندن ایران به فهرست مقاصد امن سفر، به سالها ثبات پایدار، سرمایهگذاری سنگین در توسعه زیرساختها و یک دگرگونی بنیادین در استراتژی دیپلماسی فرهنگی کشور نیاز دارد و تا آن زمان، صنعت گردشگری ایران ناگزیر است در وضعیت تعلیق و درونگرایی تحمیلی به حیات حداقلی خود ادامه دهد.
🔸متن کامل
#امتداد
@emtedadnet
Telegraph
نگاهی به آسیب جنگ چهل روزه به صنعت گردشگری: جغرافیای خاکستری؛ تلاقی باروت و ساختارهای شکننده گردشگری ایران
امتداد-گروه فرهنگی: جنگها هرگز در مرزهای جغرافیایی یا خطوط مقدم جبههها محدود نمیمانند؛ آنها ساختارهای کلان اقتصادی، اجتماعی و روانی یک ملت را بازتعریف میکنند. در تحلیل رئالیسم سیاسی، اقتصاد خدماتی اولین قربانی تنشهای سخت و آخرین بخشی است که به میز احیا…
❤3👍1😢1
چرا آموزش اولویت نیست؟
سالهاست که گزارشهای کارشناسی، پژوهشهای دانشگاهی و مطالعات مرکز پژوهشهای مجلس بر یک واقعیت تأکید میکنند؛ هیچ کشوری بدون سرمایهگذاری در آموزش، به توسعه پایدار، رشد اقتصادی، کاهش آسیبهای اجتماعی و ارتقای سرمایه انسانی دست نیافته است.
تقریباً هیچکس در اهمیت آموزش و پرورش تردید ندارد. مسئولان، نمایندگان، اقتصاددانان و صاحبنظران، همگی از آموزش به عنوان زیربنای توسعه یاد میکنند. اما پرسش اساسی اینجاست:
اگر همه بر اهمیت آموزش اتفاق نظر دارند، چرا آموزش و پرورش هنوز به اولویت واقعی حکمرانی و بودجه کشور تبدیل نشده است؟ چرا با وجود دهها پژوهش درباره افت کیفیت آموزشی، کاهش انگیزه معلمان، نابرابری آموزشی و پیامدهای اقتصادی و فرهنگی آن، همچنان آموزش و پرورش در انتهای صف تخصیص منابع قرار میگیرد؟
واقعیت این است که در نظام تصمیمگیری کشور، هنوز آموزش بیش از آنکه «سرمایهگذاری» تلقی شود، «هزینه» محسوب میشود. در نتیجه، هر زمان که کشور با محدودیت منابع روبهرو میشود، نخستین بخشی که از سرمایهگذاری در آن کاسته میشود، آموزش است؛ غافل از آنکه اگر امروز هزینه کردن در آموزش را کاهش دهیم، فردا با حجم چندین برابر هزینه ها در حوزههای بیکاری، آسیبهای اجتماعی، سلامت، امنیت و کاهش بهرهوری اقتصادی مواجه خواهیم شد.
از سوی دیگر، ثمره سرمایهگذاری در آموزش در کوتاهمدت نمایان نمیشود. ساختن یک نسل توانمند، فرآیندی زمانبر است، در حالی که سیاستگذاری اغلب درگیر مسائل روزمره و نتایج کوتاهمدت است. همین نگاه، آموزش را از اولویت عملی خارج کرده است.
پیامد این رویکرد را امروز بهخوبی میتوان دید؛ مدارس برای تأمین هزینههای خود به دریافت کمکهای مردمی، اجرای برنامههای درآمدزا و مشارکت مالی خانوادهها روی آوردهاند، در حالی که در اسناد رسمی همچنان بر آموزش رایگان و عدالت آموزشی تأکید میشود. این همان شکاف میان سیاستهای اعلامی و واقعیتهای اجرایی است.
شاید زمان آن رسیده باشد تا به جای تکرار این جمله که «آموزش مهم است»، پرسش دیگری را با صدای بلند مطرح کنیم:
اگر آموزش واقعاً مهم است، چرا این اهمیت در بودجه، سیاستگذاری و تصمیمات کلان کشور دیده نمیشود؟
تا زمانی که برای این پرسش پاسخی عملی پیدا نشود، فاصله میان آنچه درباره آموزش میگوییم و آنچه برای آموزش انجام میدهیم، همچنان پابرجا خواهد ماند.
/ پاکن مدیا
#فرهیختگان روزن آگاهی
سالهاست که گزارشهای کارشناسی، پژوهشهای دانشگاهی و مطالعات مرکز پژوهشهای مجلس بر یک واقعیت تأکید میکنند؛ هیچ کشوری بدون سرمایهگذاری در آموزش، به توسعه پایدار، رشد اقتصادی، کاهش آسیبهای اجتماعی و ارتقای سرمایه انسانی دست نیافته است.
تقریباً هیچکس در اهمیت آموزش و پرورش تردید ندارد. مسئولان، نمایندگان، اقتصاددانان و صاحبنظران، همگی از آموزش به عنوان زیربنای توسعه یاد میکنند. اما پرسش اساسی اینجاست:
اگر همه بر اهمیت آموزش اتفاق نظر دارند، چرا آموزش و پرورش هنوز به اولویت واقعی حکمرانی و بودجه کشور تبدیل نشده است؟ چرا با وجود دهها پژوهش درباره افت کیفیت آموزشی، کاهش انگیزه معلمان، نابرابری آموزشی و پیامدهای اقتصادی و فرهنگی آن، همچنان آموزش و پرورش در انتهای صف تخصیص منابع قرار میگیرد؟
واقعیت این است که در نظام تصمیمگیری کشور، هنوز آموزش بیش از آنکه «سرمایهگذاری» تلقی شود، «هزینه» محسوب میشود. در نتیجه، هر زمان که کشور با محدودیت منابع روبهرو میشود، نخستین بخشی که از سرمایهگذاری در آن کاسته میشود، آموزش است؛ غافل از آنکه اگر امروز هزینه کردن در آموزش را کاهش دهیم، فردا با حجم چندین برابر هزینه ها در حوزههای بیکاری، آسیبهای اجتماعی، سلامت، امنیت و کاهش بهرهوری اقتصادی مواجه خواهیم شد.
از سوی دیگر، ثمره سرمایهگذاری در آموزش در کوتاهمدت نمایان نمیشود. ساختن یک نسل توانمند، فرآیندی زمانبر است، در حالی که سیاستگذاری اغلب درگیر مسائل روزمره و نتایج کوتاهمدت است. همین نگاه، آموزش را از اولویت عملی خارج کرده است.
پیامد این رویکرد را امروز بهخوبی میتوان دید؛ مدارس برای تأمین هزینههای خود به دریافت کمکهای مردمی، اجرای برنامههای درآمدزا و مشارکت مالی خانوادهها روی آوردهاند، در حالی که در اسناد رسمی همچنان بر آموزش رایگان و عدالت آموزشی تأکید میشود. این همان شکاف میان سیاستهای اعلامی و واقعیتهای اجرایی است.
شاید زمان آن رسیده باشد تا به جای تکرار این جمله که «آموزش مهم است»، پرسش دیگری را با صدای بلند مطرح کنیم:
اگر آموزش واقعاً مهم است، چرا این اهمیت در بودجه، سیاستگذاری و تصمیمات کلان کشور دیده نمیشود؟
تا زمانی که برای این پرسش پاسخی عملی پیدا نشود، فاصله میان آنچه درباره آموزش میگوییم و آنچه برای آموزش انجام میدهیم، همچنان پابرجا خواهد ماند.
/ پاکن مدیا
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤6👍5
علوم اجتماعی ایران سوگوار از دست دادن استاد فرهیخته شادروان اسماعیل خلیلی است.
استاد خلیلی انسانی شریف، پژوهشگری ژرفاندیش، کنشگری خستگیناپذیر در فعالیتهای علمی انجمنی و ایران دوستی صدیق بود.
وی که در سالهای پایانی دهه پنجاه با دغدغههای ایران دوستانه رشته پزشکی را رها و به جامعهشناسی روی آورد، تا آخرین ساعات زندگی با رویکردی انتقادی به توسعه ایران و جامعهشناسی ایران میاندیشید.
استاد خلیلی سالها در گروههای علمی تخصصی و هیات مدیره انجمن جامعهشناسی ایران برای توسعه انجمن و جامعهشناسی ایران کوشید و در اولین دوره هیات مدیره اتحادیه انجمنهای علوم اجتماعی ایران به عنوان بازرس منتخب، نقش بارزی در فعالیتهای اتحادیه داشت.
درگذشت استاد خلیلی را به همسر مهربان و فداکار، خانواده محترم، دوستان و همکاران ارجمند و به اجتماع علمی علوم اجتماعی ایران تسلیت عرض میکنیم و برایشان شکیبایی آرزومندیم.
روان استاد خلیلی شاد و برخوردار از رحمت و مغفرت واسعه الهی و یاد خاطرشان عزیز و گرامی باد.
هیات مدیره اتحادیه انجمنهای علوم اجتماعی ایران
۶ تیر ماه ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
استاد خلیلی انسانی شریف، پژوهشگری ژرفاندیش، کنشگری خستگیناپذیر در فعالیتهای علمی انجمنی و ایران دوستی صدیق بود.
وی که در سالهای پایانی دهه پنجاه با دغدغههای ایران دوستانه رشته پزشکی را رها و به جامعهشناسی روی آورد، تا آخرین ساعات زندگی با رویکردی انتقادی به توسعه ایران و جامعهشناسی ایران میاندیشید.
استاد خلیلی سالها در گروههای علمی تخصصی و هیات مدیره انجمن جامعهشناسی ایران برای توسعه انجمن و جامعهشناسی ایران کوشید و در اولین دوره هیات مدیره اتحادیه انجمنهای علوم اجتماعی ایران به عنوان بازرس منتخب، نقش بارزی در فعالیتهای اتحادیه داشت.
درگذشت استاد خلیلی را به همسر مهربان و فداکار، خانواده محترم، دوستان و همکاران ارجمند و به اجتماع علمی علوم اجتماعی ایران تسلیت عرض میکنیم و برایشان شکیبایی آرزومندیم.
روان استاد خلیلی شاد و برخوردار از رحمت و مغفرت واسعه الهی و یاد خاطرشان عزیز و گرامی باد.
هیات مدیره اتحادیه انجمنهای علوم اجتماعی ایران
۶ تیر ماه ۱۴۰۵
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3🕊2
برخلاف ما که مثلاً از تهاجم فرهنگی و ورود فرهنگ بیگانه وحشت داریم و دائم چیزی مثل هالوین و کریسمس و ترندهای غربی رو میکوبیم،
ژاپن نه تنها نمیترسه ونمیترسونه، بلکه باآغوش باز میره سراغش!
اصلا هیچ کشور غیرغربی به اندازه ژاپن پذیرای فرهنگ غرب نیست!پس چرا مردمش غربی نمیشن؟!
درسی که امروز بابچه هاکار کردیم هالوین بود.
مسئولین ژاپنی، قبل از مواجهه مردم با غرب، پیشقدم میشن تا معرف فرهنگ غرب بشن، منتها به سبک ژاپنی!! معرفی میکنن تحلیل میکنن به بچه ها تکلیف میدن گزارش و مقاله میخوان تست میگیرن و ..تا جایی که بچه ژاپنی به فرهنگ غربی همون حسی رو پیدا کنه که بچه ایرانی به انتگرال ریاضی درمدرسه داره!
مطمئنم پشت تمام اقدامات و سیاستهای اجتماعی ژاپن، نظارت و کارشناسی جامعه شناختی و روانشناختی هست!
هالوین و کریسمس رو میگیرن ژاپنیش میکنن! مسخره شو درمیارن! لوثش میکنن! ازش سود تجاری میبرن!یک «فرهنگ انتزاعی» رو به کالای اقتصادی قابل مبادله تبدیل میکنن!
اما با فرهنگ خودش اینکارو نمیکنه!
اوبون برتر از هالوین!
اوبون معنوی وجدی و اصیله! هالوین دلقک بازیه!
بدون مسخره کردن،بدون توهین کردن،بدون مبارزه کردن شکستش میدن!
زینب بهرامی
ژاپن نه تنها نمیترسه ونمیترسونه، بلکه باآغوش باز میره سراغش!
اصلا هیچ کشور غیرغربی به اندازه ژاپن پذیرای فرهنگ غرب نیست!پس چرا مردمش غربی نمیشن؟!
درسی که امروز بابچه هاکار کردیم هالوین بود.
مسئولین ژاپنی، قبل از مواجهه مردم با غرب، پیشقدم میشن تا معرف فرهنگ غرب بشن، منتها به سبک ژاپنی!! معرفی میکنن تحلیل میکنن به بچه ها تکلیف میدن گزارش و مقاله میخوان تست میگیرن و ..تا جایی که بچه ژاپنی به فرهنگ غربی همون حسی رو پیدا کنه که بچه ایرانی به انتگرال ریاضی درمدرسه داره!
مطمئنم پشت تمام اقدامات و سیاستهای اجتماعی ژاپن، نظارت و کارشناسی جامعه شناختی و روانشناختی هست!
هالوین و کریسمس رو میگیرن ژاپنیش میکنن! مسخره شو درمیارن! لوثش میکنن! ازش سود تجاری میبرن!یک «فرهنگ انتزاعی» رو به کالای اقتصادی قابل مبادله تبدیل میکنن!
اما با فرهنگ خودش اینکارو نمیکنه!
اوبون برتر از هالوین!
اوبون معنوی وجدی و اصیله! هالوین دلقک بازیه!
بدون مسخره کردن،بدون توهین کردن،بدون مبارزه کردن شکستش میدن!
زینب بهرامی
👍12👎3❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در روز عاشورا، هیئت های محله تهرانپارس تهران، عکس جانباختگان دی ماه را روی دستشون گرفتن و براشون مراسم یادبود برگزار کردن
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤26👍7👎4
ویدئوی ضبط شده «نشست به یادِ یدالله موقن، با مروری بر اندیشه و آثار او»، به همت موسسه رویش دیگر و مرکز پیشبرد فلسفه برای کودکان و جوانان یارا
با حضور:
موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
عنوان سخنرانی: «ارنست کاسیرر به روایت یدالله موقن: واکاوی خوانشی خردگرا، اسطورهستیز و کاربردی در بافتار فکری ایران معاصر»
محمود فلکی: نویسنده و پژوهشگر در آلمان؛
عنوان سخنرانی: «استاد یداله موقن، پیشکسوت جنبش نوپای روشنگری»
شهرام اتفاق، پژوهشگر توسعه و اقتصاد سیاسی؛
عنوان سخنرانی: «موانع توسعه در ایران، از منظر یدالله موقن»
میزبان:
محمدرضا واعظ: محقق فلسفه علم دانشگاه بُن آلمان و مدیر مسئول موسسه رویش دیگر؛
برگزار شده به تاریخ جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ تا ۲۱؛
ویدئو بخش اول(صحبتهای محمدرضا واعظ و موسی اکرمی):
https://youtu.be/yIQ_-8fWGQ0?is=BPXCDTFP4VcMRXI-
ویدئو بخش دوم (صحبتهای محمود فلکی و شهرام اتفاق و بخش پایانی):
https://youtu.be/e4xYJTXLNJc?is=5-_qE7z6ICZih4J6
#فرهیختگان روزن آگاهی
با حضور:
موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
عنوان سخنرانی: «ارنست کاسیرر به روایت یدالله موقن: واکاوی خوانشی خردگرا، اسطورهستیز و کاربردی در بافتار فکری ایران معاصر»
محمود فلکی: نویسنده و پژوهشگر در آلمان؛
عنوان سخنرانی: «استاد یداله موقن، پیشکسوت جنبش نوپای روشنگری»
شهرام اتفاق، پژوهشگر توسعه و اقتصاد سیاسی؛
عنوان سخنرانی: «موانع توسعه در ایران، از منظر یدالله موقن»
میزبان:
محمدرضا واعظ: محقق فلسفه علم دانشگاه بُن آلمان و مدیر مسئول موسسه رویش دیگر؛
برگزار شده به تاریخ جمعه ۲۹ خرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ تا ۲۱؛
ویدئو بخش اول(صحبتهای محمدرضا واعظ و موسی اکرمی):
https://youtu.be/yIQ_-8fWGQ0?is=BPXCDTFP4VcMRXI-
ویدئو بخش دوم (صحبتهای محمود فلکی و شهرام اتفاق و بخش پایانی):
https://youtu.be/e4xYJTXLNJc?is=5-_qE7z6ICZih4J6
#فرهیختگان روزن آگاهی
YouTube
June 24, 2026
🛎️ ویدئوی ضبط شده «نشست به یادِ یدالله موقن، با مروری بر اندیشه و آثار او»، به همت موسسه رویش دیگر و مرکز پیشبرد فلسفه برای کودکان و جوانان یارا
🟢 با حضور:
🔻دکتر موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
عنوان سخنرانی: «ارنست…
🟢 با حضور:
🔻دکتر موسی اکرمی، استاد تمام گروه فلسفه علم دانشگاه آزاد علوم و تحقیقات تهران؛
عنوان سخنرانی: «ارنست…
❤7
تنهایی قدمزدن در طبیعت باعث میشود کمتر احساس تنهایی کنید
امروزه، احساس فراگیر تنهایی به یکی از تهدیدهای مهم سلامت عمومی و فردی در سراسر جهان تبدیل شده است. بر اساس گزارش جهانی شادی در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۹درصد از جوانان جهان اعلام کردند «هیچکس» را ندارند که بتوانند به او تکیه کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۳۹درصد افزایش را نشان میدهد. مطالعات مختلف پیوندِ جدی احساس مزمن تنهایی را با مرگ زودرس، زوال عقل، بیماریهای قلبیعروقی نشان دادهاند. تنهایی در سطح اجتماعی نیز معضلی عظیم است، زیرا با انواع خشونت و افراطگرایی سیاسی ارتباط دارد.
اگرچه تحقیقات بیشماری آثار مخرب تنهایی را در سالهای اخیر آشکار کردهاند، تلاشها برای رفع این مشکل تا به امروز چندان اثربخش نبودهاند. شاید بخشی از این مشکل ناشی از ماهیت بسیار پیچیدۀ این احساس باشد.
اغلب راهحلهایی که برای احساس تنهایی طراحی شدهاند، بر «افزایش و تقویت پیوندهای اجتماعی» تمرکز دارند. اما معضلی بزرگ در این مسیر وجود دارد: چنانکه محقق بزرگ، جان کاسیوپو، نشان داده است، احساس تنهایی لزوماً ناشی از فقدانِ روابط اجتماعی نیست. چه بسا فردی دارای روابط اجتماعی بسیار گستردهای باشد، اما شدیداً هم احساس تنهایی کند. بههمیندلیل، برنامههایی که آدمهای تنها را به ورود به جمعهای تازه ترغیب میکند، لزوماً به کاهش احساس تنهایی آنها نمیانجامد.
یوهان کوتیس هوف، جامعهشناس نروژی، به راهحلی نوآورانه برای این معضل میاندیشید. او تلاش کرد رابطۀ احساس تنهایی را با مفهومی بسنجد که تا امروز کمتر مورد توجه بوده است: «پیوند با طبیعت».
چند تحقیق، از جمله پژوهش عظیم آیانا مارکِویچ، روانشناس اوکراینی، نشان دادهاند که «احساس تعلق» به مکانها با احساس تنهایی رابطۀ معکوس دارد. بهعبارت دیگر، اگر فرد با یک خانه، خیابان، عبادتگاه یا محل تجمع در محله یا شهرش پیوندِ احساسی عمیقی داشته باشد، کمتر احساس تنهایی خواهد کرد، و این چندان ربطی به این ندارد که دیگر آدمها چقدر در زندگیاش حضور دارند. هوف به این فکر کرد که آیا چنین رابطهای در پیوند با طبیعت هم برقرار است؟ سوال او چنین بود: آیا کسانی که به یک محیط طبیعی دل میبندند کمتر احساس تنهایی میکنند؟
هوف پیمایشی را در ساحل دریاچۀ میوسا، یکی از محبوبترین مقاصدِ طبیعتگردی در نروژ، اجرا کرد. او از شرکتکنندگان دربارۀ پیوند احساسیشان با طبیعت، ارتباطشان با دریاچه و میزان احساس تنهاییشان پرسید.
نتایج جالبتوجه و خیرهکننده بودند: همبستگی معکوسِ قدرتمندی میان پیوند با طبیعت و احساس تنهایی وجود داشت. اما این نتیجه در میان کسانی بسیار بارز بود که صرفاً به قصدِ لذتبردن از طبیعت به دریاچۀ میوسا آمده بودند و به کارهایی مثل پیادهروی آرام، نگاهکردن به درختان و پرندگان، یا بوکردن گلها مشغول بودند. در مقابل، چنین نتیجهای برای کسانی که برای ورزش، تمرین یا قرارهای کاری به کنار دریاچه آمده بودند، مصداق نداشت. هوف مینویسد: «وقتی خود را بخشی از طبیعت میبینید، احساس تعلقی عمیق در شما شکل میگیرد».
تحقیقِ هوف نکتهای تناقضآمیز و جالب را آشکار میکند: اگر احساس تنهایی میکنید و قصد دارید به دل طبیعت بروید، شاید بهتر باشد به جای آنکه همسفرانی پیدا کنید، خودتان بهتنهایی بروید.
ترجمان علوم انسانی
#فرهیختگان روزن آگاهی
امروزه، احساس فراگیر تنهایی به یکی از تهدیدهای مهم سلامت عمومی و فردی در سراسر جهان تبدیل شده است. بر اساس گزارش جهانی شادی در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۹درصد از جوانان جهان اعلام کردند «هیچکس» را ندارند که بتوانند به او تکیه کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۳۹درصد افزایش را نشان میدهد. مطالعات مختلف پیوندِ جدی احساس مزمن تنهایی را با مرگ زودرس، زوال عقل، بیماریهای قلبیعروقی نشان دادهاند. تنهایی در سطح اجتماعی نیز معضلی عظیم است، زیرا با انواع خشونت و افراطگرایی سیاسی ارتباط دارد.
اگرچه تحقیقات بیشماری آثار مخرب تنهایی را در سالهای اخیر آشکار کردهاند، تلاشها برای رفع این مشکل تا به امروز چندان اثربخش نبودهاند. شاید بخشی از این مشکل ناشی از ماهیت بسیار پیچیدۀ این احساس باشد.
اغلب راهحلهایی که برای احساس تنهایی طراحی شدهاند، بر «افزایش و تقویت پیوندهای اجتماعی» تمرکز دارند. اما معضلی بزرگ در این مسیر وجود دارد: چنانکه محقق بزرگ، جان کاسیوپو، نشان داده است، احساس تنهایی لزوماً ناشی از فقدانِ روابط اجتماعی نیست. چه بسا فردی دارای روابط اجتماعی بسیار گستردهای باشد، اما شدیداً هم احساس تنهایی کند. بههمیندلیل، برنامههایی که آدمهای تنها را به ورود به جمعهای تازه ترغیب میکند، لزوماً به کاهش احساس تنهایی آنها نمیانجامد.
یوهان کوتیس هوف، جامعهشناس نروژی، به راهحلی نوآورانه برای این معضل میاندیشید. او تلاش کرد رابطۀ احساس تنهایی را با مفهومی بسنجد که تا امروز کمتر مورد توجه بوده است: «پیوند با طبیعت».
چند تحقیق، از جمله پژوهش عظیم آیانا مارکِویچ، روانشناس اوکراینی، نشان دادهاند که «احساس تعلق» به مکانها با احساس تنهایی رابطۀ معکوس دارد. بهعبارت دیگر، اگر فرد با یک خانه، خیابان، عبادتگاه یا محل تجمع در محله یا شهرش پیوندِ احساسی عمیقی داشته باشد، کمتر احساس تنهایی خواهد کرد، و این چندان ربطی به این ندارد که دیگر آدمها چقدر در زندگیاش حضور دارند. هوف به این فکر کرد که آیا چنین رابطهای در پیوند با طبیعت هم برقرار است؟ سوال او چنین بود: آیا کسانی که به یک محیط طبیعی دل میبندند کمتر احساس تنهایی میکنند؟
هوف پیمایشی را در ساحل دریاچۀ میوسا، یکی از محبوبترین مقاصدِ طبیعتگردی در نروژ، اجرا کرد. او از شرکتکنندگان دربارۀ پیوند احساسیشان با طبیعت، ارتباطشان با دریاچه و میزان احساس تنهاییشان پرسید.
نتایج جالبتوجه و خیرهکننده بودند: همبستگی معکوسِ قدرتمندی میان پیوند با طبیعت و احساس تنهایی وجود داشت. اما این نتیجه در میان کسانی بسیار بارز بود که صرفاً به قصدِ لذتبردن از طبیعت به دریاچۀ میوسا آمده بودند و به کارهایی مثل پیادهروی آرام، نگاهکردن به درختان و پرندگان، یا بوکردن گلها مشغول بودند. در مقابل، چنین نتیجهای برای کسانی که برای ورزش، تمرین یا قرارهای کاری به کنار دریاچه آمده بودند، مصداق نداشت. هوف مینویسد: «وقتی خود را بخشی از طبیعت میبینید، احساس تعلقی عمیق در شما شکل میگیرد».
تحقیقِ هوف نکتهای تناقضآمیز و جالب را آشکار میکند: اگر احساس تنهایی میکنید و قصد دارید به دل طبیعت بروید، شاید بهتر باشد به جای آنکه همسفرانی پیدا کنید، خودتان بهتنهایی بروید.
ترجمان علوم انسانی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤4👍3
تنش های ناتمام چه باتوافق چه بی توافق.
مرضیه حاجی هاشمی
پس از چند روز مذاکره با میانجیگری «ایالات متحده» «لبنان» و «اسرائیل» از توافق بر سر یک چارچوب برای دستیابی به امنیت و صلح پایدار خبر دادند. «نواف سلام»، نخستوزیر لبنان، هدف از آن را دستیابی به عقبنشینی اسرائیل از تمام خاک لبنان، بازگرداندن حاکمیت دولت بر آن و تسهیل بازگشت شهروندانش دانست؛ اما «حزبالله» مخالفت جدی خود را اعلام و تأکید کرد اجازه نخواهد داد دولت تعهدات خود را اجرا کند! صرف نظر از پیامدهای عملی توافق، تقابل یک گروه مسلحِ تابع مشروعیت فراملی با تصمیم دولت متبوعش، پرسشی نظری را پیش میکشد، هنگامی که اقتدار دینی و مشروعیت الهیِ فراملی در کنار اقتدار سیاسی ملی نهادمند میشود، چه آثار و پیامدهایی در داخل و خارج دارد؟
تاریخ اندیشه سیاسی نشان می دهد، مشروعیت الهی، تا زمانی که در قالب نهادهای حکومتی، بازتولید و ساختار سیاسی بر ابتنای آن مستقر نشده، صرفاً یک آموزه کلامی یا اخلاقی باقی مانده و هنوز به اقتدار سیاسی تبدیل نشده. در تاریخ اروپا، این فرایند را میتوان در گذار از اندیشه «گرگوری کبیر» به «امپراتوری کارولنژی» مشاهده کرد. گرگوری کبیر با الهام از «قاعده بندیکت»، اقتدار رئیس صومعه را به الگویی برای رهبری اسقف و سپس حکومت مسیحی تبدیل کرد. در این الگو، حاکم صرفاً مدیر سیاسی نبود؛ بلکه مسئول هدایت اخلاقی و دینی جامعه نیز محسوب میشد.
اصلاحات کارولنژی در خدمت شکلگیری یک نظم سیاسی مسیحی قرار گرفت و برای نخستین بار، اقتدار الهی نه صرفاً به عنوان یک اصل اعتقادی؛ بلکه به عنوان مبنای سازمان قدرت سیاسی نهادمند شد. هدف نیز صرفاً اداره یک پادشاهی نبود، بلکه ایجاد نظمی فراملی برای جهان مسیحیت بود. این پروژه با بستر تاریخی خود سازگار بود. در اروپای قرن هشتم جامعه سیاسی عمدتاً در قالب امپراتوریها، پادشاهیها و جهان مسیحیت فهم میشد. از این رو، میان قلمرو اقتدار دینی و قلمروی اقتدار سیاسی شکاف بنیادینی وجود نداشت.
در مقایسه «جمهوری اسلامی» مبتنی بر نظریه «امت و امامت» در آثار رهبران انقلابی چون «بهشتی»، «مطهری» و «شریعتی» با تفسیرهای متفاوتی، با ابعاد اجتماعی و سیاسی برساخت شد. این نظریه در کنار «نظریه ولایت فقیه»، چارچوبی فراهم کرد که در آن اقتدار دینی میتوانست به اقتدار سیاسی تبدیل و در قالب نهادهای حقوقی و سیاسی تثبیت شود. بدین ترتیب، اقتدار «ولی فقیه» صرفاً اقتدار بر شهروندان یک کشور تلقی نشد؛ بلکه با عنوان «ولی امر مسلمین» افقی فراتر از مرزهای ملی برای آن تعریف شد.
از این منظر، جمهوری اسلامی نیز همانند امپراتوری کارولنژی در پی بازتولید نهادمند اقتدار دینی فراملی بود. با این حال، تفاوت اساسی در بستر تاریخی این دو تجربه است. جمهوری اسلامی در جهانی شکل گرفت که نظم سیاسی آن بر دولت-ملت، حاکمیت سرزمینی و مرزهای ملی استوار است. بنابراین میان قلمرو نهادهای حکومتی و قلمرو ادعای مشروعیت، نوعی عدم انطباق ساختاری و ناسازگاری ذاتی به وجود آمد.
نهادهای این ساخت قدرت، بودجه، مالیات، قانون، ارتش و دستگاه اداری همگی متعلق به یک دولت ملیاند؛ اما پذیرش مشروعیت الهی آن برای شهروندان دیگر دولت-ملت ها نیز لازم یا واجب تلقی می شود و در مقابل، این نظام مقدس، مأموریتی فراتر از دولت ملی را مفروض میگیرد. این وضعیت پارادوکسال، نوعی تنش ساختاری ایجاد میکند. از یک سو، حکومت باید در برابر شهروندان یک کشور پاسخگو باشد و منابع ملی را برای اداره همان جامعه به کار گیرد، از سوی دیگر، خود را حامل رسالتی فراملی تعریف میکند که الزاماً محدود به همان جامعه نیست. در نتیجه، یک تعارض همیشگی میان اولویتهای ملی و مأموریتهای فراملی به صورت درونی در ساختار قدرت وجود دارد که می تواند موجب بسیاری از عدم شفافیت ها و متعاقب آن، رانت ها و فسادها خارج از وزارتخانه های زیر نظر دولت و چرخه مداوم کاهش مشروعت و کارآمدی و باز تولید نارضایتی شود.
این تنش را نمی توان صرفا به تصمیمهای موردی فروکاست؛ بلکه حاصل همزمانی دو منطق متفاوت مشروعیت است، منطق دولت-ملت و منطق امت. همین عدم انطباق و تعارض در سطح بینالمللی نیز پیامدهای خاص خود را دارد. نظم مدرن بینالمللی بر اصل برابری حاکمیت دولتها استوار است. هر نظریهای که برای خود اقتدار سیاسی یا هنجاری فراتر از مرزهای ملی قائل باشد، بالقوه با این نظم وارد تنش میشود.
از این رو علاوه بر پیامدهای مربوط به الهیات سیاسی و مشروعیت الهی سیاسی که در همه ادوار تاریخ کم و بیش مشابه است، در اینجا مساله جدی وجود دارد که می توان آن را «شکاف میان قلمرو مشروعیت و قلمرو نهاد» نامید. آنچه که عامل تنش های ساختاری است، هم در قرائتی اصول گرایانه و هم با تفسیری اصلاح طلبانه، تنش های ناتمام چه باتوافق چه بی توافق.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مرضیه حاجی هاشمی
پس از چند روز مذاکره با میانجیگری «ایالات متحده» «لبنان» و «اسرائیل» از توافق بر سر یک چارچوب برای دستیابی به امنیت و صلح پایدار خبر دادند. «نواف سلام»، نخستوزیر لبنان، هدف از آن را دستیابی به عقبنشینی اسرائیل از تمام خاک لبنان، بازگرداندن حاکمیت دولت بر آن و تسهیل بازگشت شهروندانش دانست؛ اما «حزبالله» مخالفت جدی خود را اعلام و تأکید کرد اجازه نخواهد داد دولت تعهدات خود را اجرا کند! صرف نظر از پیامدهای عملی توافق، تقابل یک گروه مسلحِ تابع مشروعیت فراملی با تصمیم دولت متبوعش، پرسشی نظری را پیش میکشد، هنگامی که اقتدار دینی و مشروعیت الهیِ فراملی در کنار اقتدار سیاسی ملی نهادمند میشود، چه آثار و پیامدهایی در داخل و خارج دارد؟
تاریخ اندیشه سیاسی نشان می دهد، مشروعیت الهی، تا زمانی که در قالب نهادهای حکومتی، بازتولید و ساختار سیاسی بر ابتنای آن مستقر نشده، صرفاً یک آموزه کلامی یا اخلاقی باقی مانده و هنوز به اقتدار سیاسی تبدیل نشده. در تاریخ اروپا، این فرایند را میتوان در گذار از اندیشه «گرگوری کبیر» به «امپراتوری کارولنژی» مشاهده کرد. گرگوری کبیر با الهام از «قاعده بندیکت»، اقتدار رئیس صومعه را به الگویی برای رهبری اسقف و سپس حکومت مسیحی تبدیل کرد. در این الگو، حاکم صرفاً مدیر سیاسی نبود؛ بلکه مسئول هدایت اخلاقی و دینی جامعه نیز محسوب میشد.
اصلاحات کارولنژی در خدمت شکلگیری یک نظم سیاسی مسیحی قرار گرفت و برای نخستین بار، اقتدار الهی نه صرفاً به عنوان یک اصل اعتقادی؛ بلکه به عنوان مبنای سازمان قدرت سیاسی نهادمند شد. هدف نیز صرفاً اداره یک پادشاهی نبود، بلکه ایجاد نظمی فراملی برای جهان مسیحیت بود. این پروژه با بستر تاریخی خود سازگار بود. در اروپای قرن هشتم جامعه سیاسی عمدتاً در قالب امپراتوریها، پادشاهیها و جهان مسیحیت فهم میشد. از این رو، میان قلمرو اقتدار دینی و قلمروی اقتدار سیاسی شکاف بنیادینی وجود نداشت.
در مقایسه «جمهوری اسلامی» مبتنی بر نظریه «امت و امامت» در آثار رهبران انقلابی چون «بهشتی»، «مطهری» و «شریعتی» با تفسیرهای متفاوتی، با ابعاد اجتماعی و سیاسی برساخت شد. این نظریه در کنار «نظریه ولایت فقیه»، چارچوبی فراهم کرد که در آن اقتدار دینی میتوانست به اقتدار سیاسی تبدیل و در قالب نهادهای حقوقی و سیاسی تثبیت شود. بدین ترتیب، اقتدار «ولی فقیه» صرفاً اقتدار بر شهروندان یک کشور تلقی نشد؛ بلکه با عنوان «ولی امر مسلمین» افقی فراتر از مرزهای ملی برای آن تعریف شد.
از این منظر، جمهوری اسلامی نیز همانند امپراتوری کارولنژی در پی بازتولید نهادمند اقتدار دینی فراملی بود. با این حال، تفاوت اساسی در بستر تاریخی این دو تجربه است. جمهوری اسلامی در جهانی شکل گرفت که نظم سیاسی آن بر دولت-ملت، حاکمیت سرزمینی و مرزهای ملی استوار است. بنابراین میان قلمرو نهادهای حکومتی و قلمرو ادعای مشروعیت، نوعی عدم انطباق ساختاری و ناسازگاری ذاتی به وجود آمد.
نهادهای این ساخت قدرت، بودجه، مالیات، قانون، ارتش و دستگاه اداری همگی متعلق به یک دولت ملیاند؛ اما پذیرش مشروعیت الهی آن برای شهروندان دیگر دولت-ملت ها نیز لازم یا واجب تلقی می شود و در مقابل، این نظام مقدس، مأموریتی فراتر از دولت ملی را مفروض میگیرد. این وضعیت پارادوکسال، نوعی تنش ساختاری ایجاد میکند. از یک سو، حکومت باید در برابر شهروندان یک کشور پاسخگو باشد و منابع ملی را برای اداره همان جامعه به کار گیرد، از سوی دیگر، خود را حامل رسالتی فراملی تعریف میکند که الزاماً محدود به همان جامعه نیست. در نتیجه، یک تعارض همیشگی میان اولویتهای ملی و مأموریتهای فراملی به صورت درونی در ساختار قدرت وجود دارد که می تواند موجب بسیاری از عدم شفافیت ها و متعاقب آن، رانت ها و فسادها خارج از وزارتخانه های زیر نظر دولت و چرخه مداوم کاهش مشروعت و کارآمدی و باز تولید نارضایتی شود.
این تنش را نمی توان صرفا به تصمیمهای موردی فروکاست؛ بلکه حاصل همزمانی دو منطق متفاوت مشروعیت است، منطق دولت-ملت و منطق امت. همین عدم انطباق و تعارض در سطح بینالمللی نیز پیامدهای خاص خود را دارد. نظم مدرن بینالمللی بر اصل برابری حاکمیت دولتها استوار است. هر نظریهای که برای خود اقتدار سیاسی یا هنجاری فراتر از مرزهای ملی قائل باشد، بالقوه با این نظم وارد تنش میشود.
از این رو علاوه بر پیامدهای مربوط به الهیات سیاسی و مشروعیت الهی سیاسی که در همه ادوار تاریخ کم و بیش مشابه است، در اینجا مساله جدی وجود دارد که می توان آن را «شکاف میان قلمرو مشروعیت و قلمرو نهاد» نامید. آنچه که عامل تنش های ساختاری است، هم در قرائتی اصول گرایانه و هم با تفسیری اصلاح طلبانه، تنش های ناتمام چه باتوافق چه بی توافق.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤5👍4👎2
گفتوگوی رضا علیجانی با VOA
در تاریخ معاصر ما چند نقطه «تعلیق» وجود دارد؛ هر موقع یک آرمان یا یک خطمشی ناکام میماند یک دوره تعلیق و سرفصل تاریخی بوجود میآید که از درون آن نوزاد جدیدی، چه سالم و چه ناقصالخلقه، بدنیا میآید؛ همچون...
فشرده وضعیت کنونی: اصلاحطلب، اصولگرا؛ دیگه تمومه ماجرا / خیابان، بمباران؛ نرسید به خط پایان!
مسئله ایران دوی ماراتن است، نه دوی صد متر و هیچ راه حل کوتاه مدتی ندارد.
اینک در ایران احزاب ضعیفاند اما شبکههای اجتماعی و مدنی به صورت مویرگی در کل کشور ریشه دواندهاند...
«کنگره آزادی ایران» نهاد جوانی است که بر دوش تجارب گذشته نشسته است و یک پاسخ آسیبشناسانه به نیاز زمانه است؛ بدون اینکه ادعای انحصار و یا تقابل با دیگران داشته باشد.
شورای فعالان ملی- مذهبی اکنون در حالت فریز است و نمیتواند کنگرهای برگزار کند. اما م.م ها در شبکههای اجتماعی حضور دارند و فعالند.
هر رفرمی که این حکومت ضعیف شده بکند ما باید از آن برای گذار نهایی استقبال و استفاده کنیم...
طرفداران جنگ و طرفداران «نه به جنگ» یک امتحان تاریخی پس دادند.
با به نتیجه نهایی نرسیدن کلیه خطمشیها؛ سئوال در باره«پس راهحل چیست؟» را همه باید پاسخ بدهند نه فقط یک طیف.
الآن برخی دارند زمزمه میکنند که نه خیابان و نه بمباران زورش به حکومت نرسید؛ مگر باز خود اینها به جان هم بیفتند تا فرجی حاصل شود. برخی هم این خیال به سرشان زده که مردم بدون سلاح زورشان به اینها نمیرسد.
اگر ما ندانیم«چه چیزی کار میکند»، همین که بدانیم«چه چیزی کار نمیکند»، خودش نیمی از صورت مسئله است.
برخی طرفداران و مشوقان جنگ توازن قوا را نمیفهمیدند؛ فکر میکردند هشتاد درصد جامعه...
تحولخواهی عمیقتر از گذارطلبی، علاوه بر تغییر حکومت از بالا به دنبال تحول اجتماعی از پایین و دموکراسیسازی اجتماعی هم هست.
امروزه به جای یکسره خُرده گرفتن از یکدیگر باید همگی آسیبشناسی مشیهای مختلف را به جمعبندیهای راهگشا برای آینده تبدیل کنیم.
من در مقایسه با گذشته دارم در امیدوارانهترین دوره عمرم زندگی میکنم. اینک ما در اکثریت مطلق هستیم وآنها در اقلیت محض؛ «حتما راهی هست»، باید پیدایش کنیم.
ما نیازمند هم احزاب، هم اتحادیهها و هم نهادهای مدنی هستیم. نیاز مبرم کنونی شبکهسازی است.
نتایج و دستاورد مشیهای مختلف را باید به طور نسبی با هم مقایسه کرد...
تغییرات درون حکومت و حمایت بینالمللی هر دو مهم هستند اما در حد تسهیلگر؛ عامل اصلی اما...
نسل من نسل سازمانی است. نسل قبل از من نسل جبههای بود و نسل کنونی نسل شبکهای است. ما هم تجاربمان را منتقل میکنیم وهم از آنها میآموزیم.
جمهوریخواهان باید بر چند مشکلشان غلبه کنند؛ مانند...
بستر اصلی جامعه متحول داخل ایران است. خارج از کشور هم میتواند تسهیلگر باشد.
اسم ملی-مذهبی در برابر تلقی ضدّملی از مذهب در روایت ج.ا بود که ملیگرایی را کفر و مصدق را کافر میدانست. برای عدم سوءفهم از این اسم گذاری پیشنهاداتی هم برای تغییر این نام به ملی-مدنی وجود داشته اما ما کنگرهای نداشتهایم که در این باره بحث کنیم.
م. م ها مذهبیهایی هستند مخالف حکومت دینی. آنها عمدتا در سیاست خارجی ملی و در سیاست داخلی سوسیال-دموکرات هستند.
سخنان مهندس سحابی در مجلس خبرگان قانون اساسی در مخالفت با اصل ولایت فقیه بسیار درخشان است.
نهضت آزادی که برادر بزرگتر ماست تنها تشکیلاتی است که در اساسنامه دهه چهلش به حقوق بشر ارجاع داده است.
مثل همه جای دنیا همه ایدئولوژیها، اعم از دینی و غیردینی و ضددینی، چپ و راست و...، میتوانند در حوزه عمومی عقایدشان را تبلیغ و یا برای حزبشان عضوگیری کنند ولی آنچه به رأی مردم گذاشته میشود «برنامه»های هر یک است نه ایدئولوژیشان.
مسئله اصلی این است که آیا یک حزب وارد رقابت دموکراتیک میشود یا برای خودش حق ویژه قائل است؛ مهم نیست مذهبی باشد یا ضدمذهبی، سلطنتطلب باشد یا جمهوریخواه.
طبق آمارهای رسمی در طول سال چند صد اعتراض و اعتصاب کارگری صورت میگیرد ولی متأسفانه مورد توجه رسانهها واقع نمیشود. جنبش معلمان نیز در ابتدا دچار همین بیتوجهی بود. آنها به تدریح مُهر خودشان را بر شرایط خواهند کوبید.
نکات کاملتر در فایل صوتی
#فرهیختگان روزن آگاهی
در تاریخ معاصر ما چند نقطه «تعلیق» وجود دارد؛ هر موقع یک آرمان یا یک خطمشی ناکام میماند یک دوره تعلیق و سرفصل تاریخی بوجود میآید که از درون آن نوزاد جدیدی، چه سالم و چه ناقصالخلقه، بدنیا میآید؛ همچون...
فشرده وضعیت کنونی: اصلاحطلب، اصولگرا؛ دیگه تمومه ماجرا / خیابان، بمباران؛ نرسید به خط پایان!
مسئله ایران دوی ماراتن است، نه دوی صد متر و هیچ راه حل کوتاه مدتی ندارد.
اینک در ایران احزاب ضعیفاند اما شبکههای اجتماعی و مدنی به صورت مویرگی در کل کشور ریشه دواندهاند...
«کنگره آزادی ایران» نهاد جوانی است که بر دوش تجارب گذشته نشسته است و یک پاسخ آسیبشناسانه به نیاز زمانه است؛ بدون اینکه ادعای انحصار و یا تقابل با دیگران داشته باشد.
شورای فعالان ملی- مذهبی اکنون در حالت فریز است و نمیتواند کنگرهای برگزار کند. اما م.م ها در شبکههای اجتماعی حضور دارند و فعالند.
هر رفرمی که این حکومت ضعیف شده بکند ما باید از آن برای گذار نهایی استقبال و استفاده کنیم...
طرفداران جنگ و طرفداران «نه به جنگ» یک امتحان تاریخی پس دادند.
با به نتیجه نهایی نرسیدن کلیه خطمشیها؛ سئوال در باره«پس راهحل چیست؟» را همه باید پاسخ بدهند نه فقط یک طیف.
الآن برخی دارند زمزمه میکنند که نه خیابان و نه بمباران زورش به حکومت نرسید؛ مگر باز خود اینها به جان هم بیفتند تا فرجی حاصل شود. برخی هم این خیال به سرشان زده که مردم بدون سلاح زورشان به اینها نمیرسد.
اگر ما ندانیم«چه چیزی کار میکند»، همین که بدانیم«چه چیزی کار نمیکند»، خودش نیمی از صورت مسئله است.
برخی طرفداران و مشوقان جنگ توازن قوا را نمیفهمیدند؛ فکر میکردند هشتاد درصد جامعه...
تحولخواهی عمیقتر از گذارطلبی، علاوه بر تغییر حکومت از بالا به دنبال تحول اجتماعی از پایین و دموکراسیسازی اجتماعی هم هست.
امروزه به جای یکسره خُرده گرفتن از یکدیگر باید همگی آسیبشناسی مشیهای مختلف را به جمعبندیهای راهگشا برای آینده تبدیل کنیم.
من در مقایسه با گذشته دارم در امیدوارانهترین دوره عمرم زندگی میکنم. اینک ما در اکثریت مطلق هستیم وآنها در اقلیت محض؛ «حتما راهی هست»، باید پیدایش کنیم.
ما نیازمند هم احزاب، هم اتحادیهها و هم نهادهای مدنی هستیم. نیاز مبرم کنونی شبکهسازی است.
نتایج و دستاورد مشیهای مختلف را باید به طور نسبی با هم مقایسه کرد...
تغییرات درون حکومت و حمایت بینالمللی هر دو مهم هستند اما در حد تسهیلگر؛ عامل اصلی اما...
نسل من نسل سازمانی است. نسل قبل از من نسل جبههای بود و نسل کنونی نسل شبکهای است. ما هم تجاربمان را منتقل میکنیم وهم از آنها میآموزیم.
جمهوریخواهان باید بر چند مشکلشان غلبه کنند؛ مانند...
بستر اصلی جامعه متحول داخل ایران است. خارج از کشور هم میتواند تسهیلگر باشد.
اسم ملی-مذهبی در برابر تلقی ضدّملی از مذهب در روایت ج.ا بود که ملیگرایی را کفر و مصدق را کافر میدانست. برای عدم سوءفهم از این اسم گذاری پیشنهاداتی هم برای تغییر این نام به ملی-مدنی وجود داشته اما ما کنگرهای نداشتهایم که در این باره بحث کنیم.
م. م ها مذهبیهایی هستند مخالف حکومت دینی. آنها عمدتا در سیاست خارجی ملی و در سیاست داخلی سوسیال-دموکرات هستند.
سخنان مهندس سحابی در مجلس خبرگان قانون اساسی در مخالفت با اصل ولایت فقیه بسیار درخشان است.
نهضت آزادی که برادر بزرگتر ماست تنها تشکیلاتی است که در اساسنامه دهه چهلش به حقوق بشر ارجاع داده است.
مثل همه جای دنیا همه ایدئولوژیها، اعم از دینی و غیردینی و ضددینی، چپ و راست و...، میتوانند در حوزه عمومی عقایدشان را تبلیغ و یا برای حزبشان عضوگیری کنند ولی آنچه به رأی مردم گذاشته میشود «برنامه»های هر یک است نه ایدئولوژیشان.
مسئله اصلی این است که آیا یک حزب وارد رقابت دموکراتیک میشود یا برای خودش حق ویژه قائل است؛ مهم نیست مذهبی باشد یا ضدمذهبی، سلطنتطلب باشد یا جمهوریخواه.
طبق آمارهای رسمی در طول سال چند صد اعتراض و اعتصاب کارگری صورت میگیرد ولی متأسفانه مورد توجه رسانهها واقع نمیشود. جنبش معلمان نیز در ابتدا دچار همین بیتوجهی بود. آنها به تدریح مُهر خودشان را بر شرایط خواهند کوبید.
نکات کاملتر در فایل صوتی
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
Reza Alijani archive
🔹گفتوگوی رضا علیجانی با VOA
✅ در تاریخ معاصر ما چند نقطه «تعلیق» وجود دارد؛ هر موقع یک آرمان یا یک خطمشی ناکام میماند یک دوره تعلیق و سرفصل تاریخی بوجود میآید که از درون آن نوزاد جدیدی، چه سالم و چه ناقصالخلقه، بدنیا میآید؛ همچون...
🔹فشرده وضعیت کنونی:…
✅ در تاریخ معاصر ما چند نقطه «تعلیق» وجود دارد؛ هر موقع یک آرمان یا یک خطمشی ناکام میماند یک دوره تعلیق و سرفصل تاریخی بوجود میآید که از درون آن نوزاد جدیدی، چه سالم و چه ناقصالخلقه، بدنیا میآید؛ همچون...
🔹فشرده وضعیت کنونی:…
❤7👎2👍1
مسئلهی اصلی؛ مبارزهی مدنی با حکومتِ دروغ
عبدالله ناصری
هنوز اکثر ایرانیانِ مخالفِ مطلق جمهوری اسلامی و نیز حداقلِ همراه آن، در تبوتاب توافقنامهی آمریکا و حکومت ایران هستند. نمیدانیم همان ارادهی آغازین تفاهم تا پایان شصت روز دوام خواهد داشت یا خناسانِ فاسقِ حکومتی، بازیِ معقولِ تعامل را بر هم خواهند زد. گمانِ قویتر، به درستی، این است اگر حکومت محتاج پول نمیبود، این توافقِ قابلِ دفاع و سودمند برای مردم ایران امضا نمیشد. هر نیتی باشد، دور شدنِ جنگ از ایران نعمت بزرگی است. اکنون باید هدفِ اصلیِ مبارزانِ مدنی را تعقیب کرد: «تلاشِ مدنی و ملی برای گذر از جمهوری اسلامیِ ولیفقیه» که برای بقا حتی فقهِ خود را زیر پا میگذارد.
این حکومت چند دهه است بر ایران «شَتَک» زده و برای این ناپاکی، مردم و وطن هزینه کردهاند؛ اما به قولِ رندی سیاسی، «سلیمان برجاست، ولی موریانه کارِ خود میکند». اکنون که روزگارانِ حسینبنعلی و عاشورای اوست، بار دیگر جنگِ «مذهب علیه مذهب» در ایران پا گرفته و به قولِ دوستِ آزادیخواهِ عزیزم، علی طهماسبی: «یکی مذهبِ حاکمان، اسلامِ سلطه و زور، مذهبِ گنجهای فراهم آمده از غارتِ محرومان، همان مذهبی که به تهدید و ارعاب و تزویر و تطمیع از همگان بیعت میگیرد؛ و دیگری مذهبی که خلقهای محروم و ستمکشیده، سوگوارِ پدید آمدنش بودند و هیچگاه تحقق پیدا نکرد.»
علیالاصول، هیچ پلیتیکی، چه داخلی یا خارجی، مقصودِ اولِ مردم را تغییر نخواهد داد. با قداستِ هر چیزی جز ذاتِ باریتعالی و کلامِ تأویلپذیرِ او، یعنی قرآن، مخالفم؛ ولی به علتِ شهیدانِ پرتعداد و خونهای جاری در راهِ تغییر، مقصودِ مذکور را مقدس میدانم و برای تحققِ آن باید با خردمندی خرج کرد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
عبدالله ناصری
هنوز اکثر ایرانیانِ مخالفِ مطلق جمهوری اسلامی و نیز حداقلِ همراه آن، در تبوتاب توافقنامهی آمریکا و حکومت ایران هستند. نمیدانیم همان ارادهی آغازین تفاهم تا پایان شصت روز دوام خواهد داشت یا خناسانِ فاسقِ حکومتی، بازیِ معقولِ تعامل را بر هم خواهند زد. گمانِ قویتر، به درستی، این است اگر حکومت محتاج پول نمیبود، این توافقِ قابلِ دفاع و سودمند برای مردم ایران امضا نمیشد. هر نیتی باشد، دور شدنِ جنگ از ایران نعمت بزرگی است. اکنون باید هدفِ اصلیِ مبارزانِ مدنی را تعقیب کرد: «تلاشِ مدنی و ملی برای گذر از جمهوری اسلامیِ ولیفقیه» که برای بقا حتی فقهِ خود را زیر پا میگذارد.
این حکومت چند دهه است بر ایران «شَتَک» زده و برای این ناپاکی، مردم و وطن هزینه کردهاند؛ اما به قولِ رندی سیاسی، «سلیمان برجاست، ولی موریانه کارِ خود میکند». اکنون که روزگارانِ حسینبنعلی و عاشورای اوست، بار دیگر جنگِ «مذهب علیه مذهب» در ایران پا گرفته و به قولِ دوستِ آزادیخواهِ عزیزم، علی طهماسبی: «یکی مذهبِ حاکمان، اسلامِ سلطه و زور، مذهبِ گنجهای فراهم آمده از غارتِ محرومان، همان مذهبی که به تهدید و ارعاب و تزویر و تطمیع از همگان بیعت میگیرد؛ و دیگری مذهبی که خلقهای محروم و ستمکشیده، سوگوارِ پدید آمدنش بودند و هیچگاه تحقق پیدا نکرد.»
علیالاصول، هیچ پلیتیکی، چه داخلی یا خارجی، مقصودِ اولِ مردم را تغییر نخواهد داد. با قداستِ هر چیزی جز ذاتِ باریتعالی و کلامِ تأویلپذیرِ او، یعنی قرآن، مخالفم؛ ولی به علتِ شهیدانِ پرتعداد و خونهای جاری در راهِ تغییر، مقصودِ مذکور را مقدس میدانم و برای تحققِ آن باید با خردمندی خرج کرد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤7👍7👎3
لغو مناظره حاتم قادری توسط نهادهای امنیتی و ممنوعیت تمامی فعالیتهای رسانهای، اجتماعی او
به گفته منابع آگاه، نهادهای امنیتی روز گذشته از حضور حاتم قادری، استاد بازنشسته علوم سیاسی و از امضاکنندگان «بیانیه ۱۷ تن»، در یک مناظره سیاسی جلوگیری کردند.
بر اساس این گزارش، تنها دقایقی پیش از آغاز مناظره با موسی غنینژاد در برنامه اینترنتی «آزاد»، وزارت اطلاعات با آقای قادری تماس گرفته و به او اعلام کرده است که تحت هیچ شرایطی حق حضور در این برنامه را ندارد و از هرگونه فعالیت سیاسی، اجتماعی و رسانهای منع شده است.
این منابع همچنین میگویند به قادری هشدار داده شده که در صورت انجام هرگونه مصاحبه یا فعالیت سیاسی و اجتماعی، بلافاصله با او برخورد خواهد شد.
حاتم قادری، استاد بازنشسته علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس، در سالهای اخیر با تحلیلها و گفتوگوهای خود درباره تحولات سیاسی ایران، بازتاب گستردهای در فضای عمومی داشته است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
به گفته منابع آگاه، نهادهای امنیتی روز گذشته از حضور حاتم قادری، استاد بازنشسته علوم سیاسی و از امضاکنندگان «بیانیه ۱۷ تن»، در یک مناظره سیاسی جلوگیری کردند.
بر اساس این گزارش، تنها دقایقی پیش از آغاز مناظره با موسی غنینژاد در برنامه اینترنتی «آزاد»، وزارت اطلاعات با آقای قادری تماس گرفته و به او اعلام کرده است که تحت هیچ شرایطی حق حضور در این برنامه را ندارد و از هرگونه فعالیت سیاسی، اجتماعی و رسانهای منع شده است.
این منابع همچنین میگویند به قادری هشدار داده شده که در صورت انجام هرگونه مصاحبه یا فعالیت سیاسی و اجتماعی، بلافاصله با او برخورد خواهد شد.
حاتم قادری، استاد بازنشسته علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس، در سالهای اخیر با تحلیلها و گفتوگوهای خود درباره تحولات سیاسی ایران، بازتاب گستردهای در فضای عمومی داشته است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
😢14🔥3❤2👍1