ميرحسين موسوى:
«وقتی انسان به گذشته نگاه میکند، هر کجا که بر حرف حقى ايستاده احساس آرامش میکند و هر کجا کوتاه آمده است احساس نگرانى»!
#فرهیختگان راهی به رهایی
«وقتی انسان به گذشته نگاه میکند، هر کجا که بر حرف حقى ايستاده احساس آرامش میکند و هر کجا کوتاه آمده است احساس نگرانى»!
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍22❤10🤬2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
فرشاد مؤمنی در چهلوچهارمین سالگرد شهادت آیتالله بهشتی
در این سخنرانی:
▪️ چرا امروز بیش از هر زمان دیگری به اندیشههای شهید بهشتی نیاز داریم؟
▪️ «حل مسئله»؛ مهمترین ویژگی اندیشه شهید بهشتی
▪️ چرا منافقین، بهشتی را «حلکننده مسائل نظام» میدانستند؟
▪️ نسبت اندیشه شهید بهشتی با عدالت، آزادی، استقلال و توسعه
▪️ چگونه شکاف میان شعار و عمل، به تغییر ارزشهای جامعه میانجامد؟
▪️ نقد سیاستهای تورمزا، نابرابرساز و تضعیف تولید ملی
▪️ استعمار پساسکولار: کالایی سازی و بازاری سازی همه چیز از جمله استعمار دین در جهان معاصر
▪️ چرا بازگشت به اندیشه شهید بهشتی، راهی برای برونرفت از بحرانهای امروز ایران است؟
۲۸ خردادماه ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
در این سخنرانی:
▪️ چرا امروز بیش از هر زمان دیگری به اندیشههای شهید بهشتی نیاز داریم؟
▪️ «حل مسئله»؛ مهمترین ویژگی اندیشه شهید بهشتی
▪️ چرا منافقین، بهشتی را «حلکننده مسائل نظام» میدانستند؟
▪️ نسبت اندیشه شهید بهشتی با عدالت، آزادی، استقلال و توسعه
▪️ چگونه شکاف میان شعار و عمل، به تغییر ارزشهای جامعه میانجامد؟
▪️ نقد سیاستهای تورمزا، نابرابرساز و تضعیف تولید ملی
▪️ استعمار پساسکولار: کالایی سازی و بازاری سازی همه چیز از جمله استعمار دین در جهان معاصر
▪️ چرا بازگشت به اندیشه شهید بهشتی، راهی برای برونرفت از بحرانهای امروز ایران است؟
۲۸ خردادماه ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎7❤1👍1
حی علیالاصول
✍ ناصر دانشفر
چند روز پیش آقای پزشکیان در واکنش به شعار «حی علی الاصول» گفت: اصول عدالت است، اصول خدمت به مردم است، اصول صداقت است. در ادامه نیز به یادآوری همراهی دولت با نیروهای مسلح و مدیریت قابل تقدیر امور محوله در خلال جنگ تحمیلی توسط قوهٔ مجریه پرداخت.
این شد دستاویزی برای حمله به رئیسجمهور از سوی کسانی که دار و ندار کشور را ملک طلق خود میپندارند و صدایی را جز صدای خود برنمیتابند.
برای تحلیل این پدیده ابتدا باید به روانشناسی افرادی پرداخت که با تمسک به این شعار در پی زدن اصل مذاکره هستند و از به نتیجه رسیدن آن هراس دارند. دلیل این موضوع آن است که پیراهن عثمان کردن « حی علیالاصول » نه به دلیل باور به آن است که اصولاً اینان جز یک اصل نمیشناسند و آن اصل این است که هر آنچه ما میپنداریم عین حق و حقیقت است و هیچ بنی بشری در این دیار حق مخالفت با آن را ندارد.
خوانندگان محترم خود واقفند که این جماعت از به چالش کشیدن رهبر نیز ابایی ندارند، چه رسد به مقامات دست دوم و سوم مملکتی که گویا ارثیهٔ آبا و اجدادی آنان است.
آری طرز تفکر و خلق و خوی این فرقهٔ ضاله اینگونه است که تلقی آنان در جمیع امور عین صواب است و برای نیل به اهداف مد نظرشان هر کنشی مباح است.
در اینجا نکتهای قابل ذکر است و آن این مطلب است که، برخی از اینان اصولاً به جز منافع خود به چیزی نمیاندیشند و تظاهر به همین اصل لایتغیر هم از سر منفعت طلبی است و بدان اعتقادی ندارند. روی سخن نگارنده در این نوشتار اینان نیستند که بنای وقت تلف کردن ندارم. اما میخواهم که مشت بر سندان بکوبم و به بخش اصلی این جمعیت که در متحجران دگماندیش میباشند، عرض کنم که چرا برای خودتان هم که شده از داشتن استانداردهای دوگانه اجتناب نمیکنید؟
به یقین عالم و آدم بر این نکته اشراف کامل دارند که این گروه جامانده در عصر حجر برای جا انداختن حجاب اجباری، چه فجایعی را که رقم نزدند. آنقدر سخت گرفتند که از حجاب عفیفانهٔ ژینا آن دختر پاکدامن، امروز به این نقطه رسیدیم. پر واضح است که آن راهبرد چنین محصولی را رقم میزد، اما سؤال این است چه شد که همینان امروز با ریتم و نوحهخوانی از حضور بانوان بیحجاب در تجمعات شبانهٔ خیابان استقبال کرده، آنان را خودی میخوانند؟ این نشان از پایبندی به اصول دارد؟ مطابق کدام اصل برای برگزاری این تجمعات از بیتالمال هزینه میکنند؟
گمان میکنم یکی از بدیهیات باور حضرات این باشد که تبعیت تام و تمام از فرامین رهبری وظیفهٔ آحاد مردم ایران است. بگذریم که این اعتقاد هیچ مبنای دینی و قانونی ندارد. اما فرض کنیم که چنین امری منطق داشته باشد و به همین دلیل آنان نه فقط از پزشکیان که از کل اعضای شورای امنیت ملی به دلیل رأی به مذاکرهای که به زعم این جنابان نعل به نعل منطبق بر خواست رهبر نظام نمیباشد، عصبانی و ناراحت میباشند. اگر اینگونه است، چرا پیش از انتشار متن اخیر ایشان خود را به در و دیوار میزدند؟ چرا با ادبیاتی براندازانه به مصاف آن رفتند؟
گیریم عناصر متحجر این فرقه از داشتن رویکردهای دوگانه ابایی نداشته باشند، چرا اعضای محترم مجلس خبرگان چنین رویکردی را اتخاذ نمودهاند؟ مگر در بیانیهٔ رهبر سوم به این موضوع اشاره نشده که علیرغم داشتن نگاهی متفاوت، به رئیسجمهور و تیم مذاکره کننده اعتماد کرده، منتظر عملکرد آنان خواهند بود؟ پس ورودشان و تعیین خط و خطوط به کدام دلیل است؟ از کجا دانستهاند که موارد مذکور در بیانیهٔ آنان همان است که مد نظر آقای مجتبی خامنهای است؟ این معنای تبعیت کامل از فرامین ایشان میباشد؟ این حاکی از ایستادگی این اقلیت محض، اما تمامیتخواه بر اصول میباشد؟
موضوع دیگری که این روزها کل سیستم را مشغول خود کرده است، مراسم تدفین رهبر پیشین است. همگان به یاد دارند که به هنگام رونمایی از مزار مرحوم خمینی اینان چه قشقرقی به پا کردند. به گمان بندهٔ حقیر آن رویکرد کاملاً درست بود و انتقاد از هزینههای گزاف برای مرقد روحالله هیچ منطقی نداشت و ندارد. اما پرسش اینجاست که چرا در مقابل بریز و بپاش و تشریفات خاکسپاری کنونی کلمهای از دهان مبارک حضرات خارج نمیگردد. آیا این با اصول توصیه شده در مورد سادهزیستی رهبران جامعهٔ اسلامی تناسب دارد و یا اینکه چون سایر امور وظیفهٔ آنان اغماض است؟
اگر بنا به سیاهه کردن تخطی از اصول این مدعیان باشد، باید که مثنوی هفتاد من کاغذ به کار گرفت. اتفاقاً بنده بر این باورم که مشکل اساسی این مملکت آن است که اولاً ما از تبیین درست و معقول اصول عاجز بودهایم و ثانیاّ در تقید و عمل نعل به نعل آن جملگی در حد المپیک وا دادهایم.
عزت زیاد
#فرهیختگان راهی به رهایی
✍ ناصر دانشفر
چند روز پیش آقای پزشکیان در واکنش به شعار «حی علی الاصول» گفت: اصول عدالت است، اصول خدمت به مردم است، اصول صداقت است. در ادامه نیز به یادآوری همراهی دولت با نیروهای مسلح و مدیریت قابل تقدیر امور محوله در خلال جنگ تحمیلی توسط قوهٔ مجریه پرداخت.
این شد دستاویزی برای حمله به رئیسجمهور از سوی کسانی که دار و ندار کشور را ملک طلق خود میپندارند و صدایی را جز صدای خود برنمیتابند.
برای تحلیل این پدیده ابتدا باید به روانشناسی افرادی پرداخت که با تمسک به این شعار در پی زدن اصل مذاکره هستند و از به نتیجه رسیدن آن هراس دارند. دلیل این موضوع آن است که پیراهن عثمان کردن « حی علیالاصول » نه به دلیل باور به آن است که اصولاً اینان جز یک اصل نمیشناسند و آن اصل این است که هر آنچه ما میپنداریم عین حق و حقیقت است و هیچ بنی بشری در این دیار حق مخالفت با آن را ندارد.
خوانندگان محترم خود واقفند که این جماعت از به چالش کشیدن رهبر نیز ابایی ندارند، چه رسد به مقامات دست دوم و سوم مملکتی که گویا ارثیهٔ آبا و اجدادی آنان است.
آری طرز تفکر و خلق و خوی این فرقهٔ ضاله اینگونه است که تلقی آنان در جمیع امور عین صواب است و برای نیل به اهداف مد نظرشان هر کنشی مباح است.
در اینجا نکتهای قابل ذکر است و آن این مطلب است که، برخی از اینان اصولاً به جز منافع خود به چیزی نمیاندیشند و تظاهر به همین اصل لایتغیر هم از سر منفعت طلبی است و بدان اعتقادی ندارند. روی سخن نگارنده در این نوشتار اینان نیستند که بنای وقت تلف کردن ندارم. اما میخواهم که مشت بر سندان بکوبم و به بخش اصلی این جمعیت که در متحجران دگماندیش میباشند، عرض کنم که چرا برای خودتان هم که شده از داشتن استانداردهای دوگانه اجتناب نمیکنید؟
به یقین عالم و آدم بر این نکته اشراف کامل دارند که این گروه جامانده در عصر حجر برای جا انداختن حجاب اجباری، چه فجایعی را که رقم نزدند. آنقدر سخت گرفتند که از حجاب عفیفانهٔ ژینا آن دختر پاکدامن، امروز به این نقطه رسیدیم. پر واضح است که آن راهبرد چنین محصولی را رقم میزد، اما سؤال این است چه شد که همینان امروز با ریتم و نوحهخوانی از حضور بانوان بیحجاب در تجمعات شبانهٔ خیابان استقبال کرده، آنان را خودی میخوانند؟ این نشان از پایبندی به اصول دارد؟ مطابق کدام اصل برای برگزاری این تجمعات از بیتالمال هزینه میکنند؟
گمان میکنم یکی از بدیهیات باور حضرات این باشد که تبعیت تام و تمام از فرامین رهبری وظیفهٔ آحاد مردم ایران است. بگذریم که این اعتقاد هیچ مبنای دینی و قانونی ندارد. اما فرض کنیم که چنین امری منطق داشته باشد و به همین دلیل آنان نه فقط از پزشکیان که از کل اعضای شورای امنیت ملی به دلیل رأی به مذاکرهای که به زعم این جنابان نعل به نعل منطبق بر خواست رهبر نظام نمیباشد، عصبانی و ناراحت میباشند. اگر اینگونه است، چرا پیش از انتشار متن اخیر ایشان خود را به در و دیوار میزدند؟ چرا با ادبیاتی براندازانه به مصاف آن رفتند؟
گیریم عناصر متحجر این فرقه از داشتن رویکردهای دوگانه ابایی نداشته باشند، چرا اعضای محترم مجلس خبرگان چنین رویکردی را اتخاذ نمودهاند؟ مگر در بیانیهٔ رهبر سوم به این موضوع اشاره نشده که علیرغم داشتن نگاهی متفاوت، به رئیسجمهور و تیم مذاکره کننده اعتماد کرده، منتظر عملکرد آنان خواهند بود؟ پس ورودشان و تعیین خط و خطوط به کدام دلیل است؟ از کجا دانستهاند که موارد مذکور در بیانیهٔ آنان همان است که مد نظر آقای مجتبی خامنهای است؟ این معنای تبعیت کامل از فرامین ایشان میباشد؟ این حاکی از ایستادگی این اقلیت محض، اما تمامیتخواه بر اصول میباشد؟
موضوع دیگری که این روزها کل سیستم را مشغول خود کرده است، مراسم تدفین رهبر پیشین است. همگان به یاد دارند که به هنگام رونمایی از مزار مرحوم خمینی اینان چه قشقرقی به پا کردند. به گمان بندهٔ حقیر آن رویکرد کاملاً درست بود و انتقاد از هزینههای گزاف برای مرقد روحالله هیچ منطقی نداشت و ندارد. اما پرسش اینجاست که چرا در مقابل بریز و بپاش و تشریفات خاکسپاری کنونی کلمهای از دهان مبارک حضرات خارج نمیگردد. آیا این با اصول توصیه شده در مورد سادهزیستی رهبران جامعهٔ اسلامی تناسب دارد و یا اینکه چون سایر امور وظیفهٔ آنان اغماض است؟
اگر بنا به سیاهه کردن تخطی از اصول این مدعیان باشد، باید که مثنوی هفتاد من کاغذ به کار گرفت. اتفاقاً بنده بر این باورم که مشکل اساسی این مملکت آن است که اولاً ما از تبیین درست و معقول اصول عاجز بودهایم و ثانیاّ در تقید و عمل نعل به نعل آن جملگی در حد المپیک وا دادهایم.
عزت زیاد
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤6👍2👎1
این یادداشت در جام جهانی قطر نوشته شد.👇 اکنون رتبه جهانی این کشور ۶ است و ایران حذف شده ۲۱👇🤔😔مراکش، سیاست، فوتبال
(درسهایی از تحولات سه دهه گذشته در این کشور)
جواد عبّاسی
28 آذر 1401
بارها شنیدهایم که فوتبال ملّی هر کشور را میتوان تاحدودی آیینهای از وضعیت عمومی آن کشور و مردم آن دانست. در جام جهانی فوتبال سال 2022 در قطر بدون تردید کاربرد عنوان «شگفتیآفرین» بیش از همه شایسته تیم ملّی مراکش است که به نقطه عطفی در تاریخ فوتبال جهان، افریقا، جهان عرب و جهان اسلام تبدیل شد. از این جهت مرور برخی تحولات این کشور در چند دهه اخیر میتواند عبرتآموز باشد. با این توضیح که این کشور همچنان در مسیر تحول قرار دارد و با افت و خیزهایی روبروست.
1991: برقراری آتشبس میان حکومت و جبهه آزادیبخش پولیساریو
1998: تشکیل نخستین دولت توسط مخالفان ملک حسن
1999: درگذشت ملک حسن و به سلطنت رسیدن محمد ششم
2001: بازدید ملک محمد از صحرای پولیساریو
2004: امضای قرارداد تجارت آزاد با ایالات متحده امریکا
2006: تأیید گزارش هیئت عدالت و سازش مبنی بر قتل 600 نفر در دوره ملک حسن و حکم به اعاده حیثیت و جبران خسارت از سوی ملک محمد
2011: ناآرامی سیاسی و اعطای آزادیهای سیاسی بیشتر از جمله در زمینه انتخابات
برای آشنایی بیشتر با تحولات مراکش در چند دهه اخیر و چشمانداز پیش روی این کشور نگاه شود به گزارش مؤسسه بروکینز در دسترس در: https://www.brookings.edu/research/progress-and-missed-opportunities-morocco-enters-its-third-decade-under-king-mohammed-vi/
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
انحلال سیستماتیک سپاه
مهدی خراتیان: به شکل سیستماتیک انحلال سپاه در داخل دارد پیگیری میشود!
#فرهیختگان راهی به رهایی
مهدی خراتیان: به شکل سیستماتیک انحلال سپاه در داخل دارد پیگیری میشود!
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8
چرا به مسئلهی زنان حساس شدم؟
مَهزاد الیاسی
🔸 من متولد و بزرگشدهی شهرکردم؛ از نسل همان دههی شصتیهایی که در کلاسهای مدرسه روی نیمکتهای سهنفره مینشستیم و موقع امتحان یکیمان باید به قید قرعه میرفت پایین نیمکت که تقلب نشود. خانهمان آنقدر در حاشیهی شهر بود که روزی چند بار گلههای بزرگ گوسفند از کنارش رد میشد و اطرافش تا چشم کار میکرد مزرعه و باغ بود.حجاب به معنای پوشاندن سر، در فامیل طبقهی متوسطیِ ما، که حتی بعد از انقلاب هم تغییر رویه ندادند و همچنان شاه را «آن خدا بیامرز» خطاب میکردند، در محیط خصوصی خانهها تقریباً وجود نداشت. دورهمیهای خانوادگی همیشه مختلط بود و هیچوقت زن و مرد از هم جدا نمیشدند. شوهرخالهام که اهل سده اصفهان بود تعریف میکرد که وقتی برای اولین بار دیده که در فامیل ما، زن و مردِ نامحرم با هم دست و روبوسی میکنند، شاخ درآورده. عکسهایی از دههی چهل شمسی خانوادهی مادریام موجود است که در قَهفَرُخ، منطقهی مادریام نزدیک شهرکرد که بعدها اسمش به فرخشهر تغییر کرد، گرفته شده و مادرم و خالهها در آنها، دامنهای مینیژوپ مد روز پوشیدهاند.
🔸 یکی از دلایلی که بعدها نسبت به مسائل جنسیتی حساس شدم این واقعیت بود که اصولا در محیطی بزرگ شدم که زنان قدرتمندی داشت. آنها بدون اینکه لقب فمنیست به خود بدهند ادارهی تمام امور را در دست داشتند و تصمیمگیرندهی اصلی بودند. بعد از مرگ مادرم که در دوازده سالگی من اتفاق افتاد، خانوادهی ما عملا از هم پاشید چون پدرم بدون مادرم، مثل یک پسربچهی یتیم شده بود و هرگز نتوانست خانه و زندگی را بهدرستی اداره کند. مطمئنم اگر اول پدرم از دنیا میرفت وضعیت ما تغییر چندانی نمیکرد. میدانم که این پرسونای «مادر مدیر» در بیشتر خانوادههای ایرانی وجود دارد. به همین دلیل، هر بار از اینکه درون خانهها، مادران همهکارهاند اما به محض عبور از محیط خصوصی خانه و ورود به فضای عمومی و عرصهی سیاست، ناگهان زنان هیچکاره میشوند تعجب میکنم. از من بپرسی اگر یکی از همین مادرانی که یک ایل و طایفه را با کمترین امکانات روی دست میچرخانند، به شکل تصادفی در خیابان به عنوان رئیسجمهور انتخاب کنی احتمالا در عمل بهتر از تمام مردان سیاست میتوانند مملکت را اداره کنند.
🔸همهچیز آماده بود برای آنکه من به «فمنیست خوشیکُشی» تبدیل شوم که سارا احمد از آن حرف زده است؛ زنی که خیلی سریع سلسله مراتب قدرت را تشخیص میدهد و در برابر آن با صدای بلند شورش میکند. نادیده گرفته شدن و حذف شدن، موقعیت مشاهدهگری را به من داده بود که همیشه بیرون از معادلات قدرت ایستاده بود اما میتوانست آن را به وضوح ببیند و زیر سوال ببرد. به همین خاطر به مسئلهی زنان حساس شدم. زن بودن به عنوان یک موقعیت فرودستِ ساختاری، چیزی بود که به من تحمیل شده بود و شکل طبیعیِ بودنم نبود. شکل طبیعیِ بودن من، همان دختربچهی آزاد و رهایی بود که در کوچهباغهای شهرکرد، در حال رکابزدن سوار دوچرخه، احساس میکرد با ارزشترین موجود جهان است.
نشر آسو
#فرهیختگان راهی به رهایی
مَهزاد الیاسی
🔸 من متولد و بزرگشدهی شهرکردم؛ از نسل همان دههی شصتیهایی که در کلاسهای مدرسه روی نیمکتهای سهنفره مینشستیم و موقع امتحان یکیمان باید به قید قرعه میرفت پایین نیمکت که تقلب نشود. خانهمان آنقدر در حاشیهی شهر بود که روزی چند بار گلههای بزرگ گوسفند از کنارش رد میشد و اطرافش تا چشم کار میکرد مزرعه و باغ بود.حجاب به معنای پوشاندن سر، در فامیل طبقهی متوسطیِ ما، که حتی بعد از انقلاب هم تغییر رویه ندادند و همچنان شاه را «آن خدا بیامرز» خطاب میکردند، در محیط خصوصی خانهها تقریباً وجود نداشت. دورهمیهای خانوادگی همیشه مختلط بود و هیچوقت زن و مرد از هم جدا نمیشدند. شوهرخالهام که اهل سده اصفهان بود تعریف میکرد که وقتی برای اولین بار دیده که در فامیل ما، زن و مردِ نامحرم با هم دست و روبوسی میکنند، شاخ درآورده. عکسهایی از دههی چهل شمسی خانوادهی مادریام موجود است که در قَهفَرُخ، منطقهی مادریام نزدیک شهرکرد که بعدها اسمش به فرخشهر تغییر کرد، گرفته شده و مادرم و خالهها در آنها، دامنهای مینیژوپ مد روز پوشیدهاند.
🔸 یکی از دلایلی که بعدها نسبت به مسائل جنسیتی حساس شدم این واقعیت بود که اصولا در محیطی بزرگ شدم که زنان قدرتمندی داشت. آنها بدون اینکه لقب فمنیست به خود بدهند ادارهی تمام امور را در دست داشتند و تصمیمگیرندهی اصلی بودند. بعد از مرگ مادرم که در دوازده سالگی من اتفاق افتاد، خانوادهی ما عملا از هم پاشید چون پدرم بدون مادرم، مثل یک پسربچهی یتیم شده بود و هرگز نتوانست خانه و زندگی را بهدرستی اداره کند. مطمئنم اگر اول پدرم از دنیا میرفت وضعیت ما تغییر چندانی نمیکرد. میدانم که این پرسونای «مادر مدیر» در بیشتر خانوادههای ایرانی وجود دارد. به همین دلیل، هر بار از اینکه درون خانهها، مادران همهکارهاند اما به محض عبور از محیط خصوصی خانه و ورود به فضای عمومی و عرصهی سیاست، ناگهان زنان هیچکاره میشوند تعجب میکنم. از من بپرسی اگر یکی از همین مادرانی که یک ایل و طایفه را با کمترین امکانات روی دست میچرخانند، به شکل تصادفی در خیابان به عنوان رئیسجمهور انتخاب کنی احتمالا در عمل بهتر از تمام مردان سیاست میتوانند مملکت را اداره کنند.
🔸همهچیز آماده بود برای آنکه من به «فمنیست خوشیکُشی» تبدیل شوم که سارا احمد از آن حرف زده است؛ زنی که خیلی سریع سلسله مراتب قدرت را تشخیص میدهد و در برابر آن با صدای بلند شورش میکند. نادیده گرفته شدن و حذف شدن، موقعیت مشاهدهگری را به من داده بود که همیشه بیرون از معادلات قدرت ایستاده بود اما میتوانست آن را به وضوح ببیند و زیر سوال ببرد. به همین خاطر به مسئلهی زنان حساس شدم. زن بودن به عنوان یک موقعیت فرودستِ ساختاری، چیزی بود که به من تحمیل شده بود و شکل طبیعیِ بودنم نبود. شکل طبیعیِ بودن من، همان دختربچهی آزاد و رهایی بود که در کوچهباغهای شهرکرد، در حال رکابزدن سوار دوچرخه، احساس میکرد با ارزشترین موجود جهان است.
نشر آسو
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
چرا به مسئلهی زنان حساس شدم؟
من متولد و بزرگشدهی شهرکردم؛ از نسل همان دههی شصتیهایی که در کلاسهای مدرسه روی نیمکتهای سهنفره مینشستیم و موقع امتحان یکیمان باید به قید قرعه میرفت پایین نیمکت که تقلب نشود. خانهمان آنقدر در حاشیهی شهر بود که روزی چند بار گلههای بزرگ گوسفند…
❤5👍2😢1🕊1
مارها در آستین پرورده آید آقای قالیباف!
مجید مرادی
قالیباف: یه عده که اسمشون رو گذاشتن انقلابی و سوپر انقلابی هیچ غلطی برای این انقلاب نکردند ولی طلبکار از همه هم هستند.
کاملا درست میگویید آقای قالیباف! شما جنگ ویرانگر هشت ساله را خوب درک کردید و دو جنگ اخیر هم را دیدید و میدانید جنگ با کشور چه میکند. اما بسیاری از این مارها را شما در آستین پروردهاید، برای بیرون کردن رقیب از میدان! اما این سفلگان که نان سفلگی به کامشان شیرین نشسته است یادشان رفته که صاحبی بالای سر داشتهاند و قلادهای بر گردن! اکنون قلاده بریدهاند و پای شما را هم میگیرند و پاس نعمت هم نمیدارند. وقتی به احمقان و سفلگان نان و میدان میدهید از عواقب آن در امان نیستید!
اکنون شما هرچه بگویید که برای نجات کشور دست از این بازیهای بیهوده بردارید و باقیمانده کشور را به نابودی نکشانید، مغزهای کوچک زنگزده نمیشنوند. آنان فقط میدانند که باید بدوند و پاچه بگیرند. ظاهرشان مشکلی ندارد. فقط عقل ندارند!
فیلم مغزهای کوچک زنگ زده را باید مانند کتاب قانون و مارمولک، دهها بار دید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
مجید مرادی
قالیباف: یه عده که اسمشون رو گذاشتن انقلابی و سوپر انقلابی هیچ غلطی برای این انقلاب نکردند ولی طلبکار از همه هم هستند.
کاملا درست میگویید آقای قالیباف! شما جنگ ویرانگر هشت ساله را خوب درک کردید و دو جنگ اخیر هم را دیدید و میدانید جنگ با کشور چه میکند. اما بسیاری از این مارها را شما در آستین پروردهاید، برای بیرون کردن رقیب از میدان! اما این سفلگان که نان سفلگی به کامشان شیرین نشسته است یادشان رفته که صاحبی بالای سر داشتهاند و قلادهای بر گردن! اکنون قلاده بریدهاند و پای شما را هم میگیرند و پاس نعمت هم نمیدارند. وقتی به احمقان و سفلگان نان و میدان میدهید از عواقب آن در امان نیستید!
اکنون شما هرچه بگویید که برای نجات کشور دست از این بازیهای بیهوده بردارید و باقیمانده کشور را به نابودی نکشانید، مغزهای کوچک زنگزده نمیشنوند. آنان فقط میدانند که باید بدوند و پاچه بگیرند. ظاهرشان مشکلی ندارد. فقط عقل ندارند!
فیلم مغزهای کوچک زنگ زده را باید مانند کتاب قانون و مارمولک، دهها بار دید.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍29❤1
مبیناهای ۳۰۰ میلیون تومانی !
جعفر بخشی بی نیاز
در روزهایی که آیینهای عاشورا و تاسوعا باید تجلی گاه خلوص و پالایش درون می بودند ؛ خیابانهای تهران به ویژه حوالی سرسبیل شاهد حضور چهرهای بود که بیش از آنکه در جستجوی معنویت باشد گویی در حال اجرای یک پرفورمنسِ تمام عیارِ کالا شدگیِ انسان بود. دختری با ظاهری نامتعارف در آن فضای حزن آلود ظاهر شد و دیری نپایید که با مصاحبهای عجیب در یوتیوب و اینستاگرام پرده از حقیقتی تلخ برداشت. وقتی این فرد با پوزخندی بر لب ؛ ادعای پاکیِ دل را در کنارِ نرخ نامه ۳۰۰ میلیونی مطرح کرد ما را با یک تناقضِ تهوع آور روبرو نمود. او خود را بایدی خواند. کسی که رابطه را نه بر پایه عاطفه یا اشتراکِ انسانی بلکه بر پایه یک تراکنش مالیِ ماهانه تعریف کرد. جملاتی که او در وصف تحقیرِ خودروهای متعارف نظیر ۲۰۶ و ۲۰۷ به کار برد و با قاطعیت از آدم حساب نکردنِ صاحبان این خودروها سخن گفت تنها نشان دهنده یک نگاه طبقاتیِ بیمار گونه نیست ؛ بلکه فریادِ بلندِ سقوطِ ارزشهای اخلاقی در جامعهای ست که برخی به اشتباه عشق را با مزایده اشتباه گرفتهاند.
این یک هشدار جدی برای نسل جوان است. در روزگاری که ازدواج برای بسیاری از جوانان به دلیل فشارهای اقتصادی به یک آرزو تبدیل شده بازارِ سوء استفادهگرانِ عاطفی داغتر از همیشه است. مبیناها در کمینِ خلأهای عاطفیِ جوان های ما نشستهاند. آنها نه به دنبال همدم و نه به دنبال شراکت در زندگی که آنها تنها به دنبال عابر بانکهای متحرک میگردند تا عقدههای حقارتِ خود را با برندهای لوکس و ماشینهای گرانقیمت درمان کنند. مصاحبه ی مبینا بیش از آنکه باعثِ تمسخر باشد ؛ باید زنگِ خطری تلقی شود برای بازگشت به اصالتها. در هیاهوی این بازارِ مکاره که برخی با پوزخند به شرافتِ آدمها میتازند مراقب باشیم تا جوان های خام ما اسیرِ فریبِ ظاهریِ مبیناهای ۳۰۰ میلیونی نشوند که جز پوچی و تهیدستیِ عاطفی و البته مالی چیزی برای آنها به ارمغان نمیآورد. بی گمان مبیناهایِ این شهر زیادند فقط نرخ شان متغییر است اما شرافتِ بچه های ما چیزی نیست که در هیچ نمایندگیِ خودرو یا روابطِ عاطفیِ نامتعارف قابلِ خرید و فروش باشد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بی نیاز
در روزهایی که آیینهای عاشورا و تاسوعا باید تجلی گاه خلوص و پالایش درون می بودند ؛ خیابانهای تهران به ویژه حوالی سرسبیل شاهد حضور چهرهای بود که بیش از آنکه در جستجوی معنویت باشد گویی در حال اجرای یک پرفورمنسِ تمام عیارِ کالا شدگیِ انسان بود. دختری با ظاهری نامتعارف در آن فضای حزن آلود ظاهر شد و دیری نپایید که با مصاحبهای عجیب در یوتیوب و اینستاگرام پرده از حقیقتی تلخ برداشت. وقتی این فرد با پوزخندی بر لب ؛ ادعای پاکیِ دل را در کنارِ نرخ نامه ۳۰۰ میلیونی مطرح کرد ما را با یک تناقضِ تهوع آور روبرو نمود. او خود را بایدی خواند. کسی که رابطه را نه بر پایه عاطفه یا اشتراکِ انسانی بلکه بر پایه یک تراکنش مالیِ ماهانه تعریف کرد. جملاتی که او در وصف تحقیرِ خودروهای متعارف نظیر ۲۰۶ و ۲۰۷ به کار برد و با قاطعیت از آدم حساب نکردنِ صاحبان این خودروها سخن گفت تنها نشان دهنده یک نگاه طبقاتیِ بیمار گونه نیست ؛ بلکه فریادِ بلندِ سقوطِ ارزشهای اخلاقی در جامعهای ست که برخی به اشتباه عشق را با مزایده اشتباه گرفتهاند.
این یک هشدار جدی برای نسل جوان است. در روزگاری که ازدواج برای بسیاری از جوانان به دلیل فشارهای اقتصادی به یک آرزو تبدیل شده بازارِ سوء استفادهگرانِ عاطفی داغتر از همیشه است. مبیناها در کمینِ خلأهای عاطفیِ جوان های ما نشستهاند. آنها نه به دنبال همدم و نه به دنبال شراکت در زندگی که آنها تنها به دنبال عابر بانکهای متحرک میگردند تا عقدههای حقارتِ خود را با برندهای لوکس و ماشینهای گرانقیمت درمان کنند. مصاحبه ی مبینا بیش از آنکه باعثِ تمسخر باشد ؛ باید زنگِ خطری تلقی شود برای بازگشت به اصالتها. در هیاهوی این بازارِ مکاره که برخی با پوزخند به شرافتِ آدمها میتازند مراقب باشیم تا جوان های خام ما اسیرِ فریبِ ظاهریِ مبیناهای ۳۰۰ میلیونی نشوند که جز پوچی و تهیدستیِ عاطفی و البته مالی چیزی برای آنها به ارمغان نمیآورد. بی گمان مبیناهایِ این شهر زیادند فقط نرخ شان متغییر است اما شرافتِ بچه های ما چیزی نیست که در هیچ نمایندگیِ خودرو یا روابطِ عاطفیِ نامتعارف قابلِ خرید و فروش باشد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍6🔥2
گزارش تصویری: گرامیداشت چهل و پنجمین سالگرد شهادت آیتالله دکتر بهشتی
https://fa.shafaqna.com/news/2299478/
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://fa.shafaqna.com/news/2299478/
#فرهیختگان راهی به رهایی
خبرگزاری بینالمللی شفقنا | خبرگزاری شیعیان، فتاوای آیتالله سیستانی و مرجعیت، آخرین اخبار ایران و جهان
گزارش تصویری: گرامیداشت چهل و پنجمین سالگرد شهادت آیتالله دکتر بهشتی | خبرگزاری بینالمللی شفقنا | خبرگزاری شیعیان، فتاوای آیتالله…
شفقنا- مراسم گرامیداشت چهل و پنجمین سالگرد شهادت آیتالله دکتر بهشتی با سخنرانی حجتالاسلام و المسلمین سیدجواد ورعی در کانون توحید برگزار شد. عکاس: مجید نیک نفس
❤2👎2
مبانی عقلایی آراء اقتصادی شهید بهشتی
سید علیرضا حسینی بهشتی
در این مقاله که متن سخنرانی سیدعلیرضا حسینی بهشتی در موسسه مطالعات دین و اقتصاد است، وی تلاش میکند تا ریشهها و چارچوبهای نظری اقتصاد از دیدگاه شهید بهشتی را بازخوانی کند. نویسنده در ابتدا این ادعا را که مشکلات اقتصادی ایران ناشی از تفکرات سوسیالیستی اوایل انقلاب است رد کرده و وضع موجود را نتیجه اجرای سیاستهای نولیبرال میداند. وی استدلال میکند که اندیشههای شهید بهشتی بر مبنای «امور عقلایی» (استدلالهای قابلقبول برای خرد جمعی) و به دور از ایدئولوژیزدگی بنا شده است.
محورهای اصلی مقاله به شرح زیر است:
ابتناء بر فطرت انسانی: مبنای معرفتشناختی آراء شهید بهشتی این است که اسلام دین فطرت است و بایدها و نبایدهای اقتصادی آن ریشه در نیازهای عینی و منطق فطری انسان دارد.
تفکیک مکتب از علم اقتصاد: از دیدگاه شهید بهشتی، اسلام دارای «مکتب اقتصادی» است (یعنی اصول کلی، ارزشها و آنچه باید باشد را مشخص میکند)، اما «علم اقتصاد» ابزاری است که نحوه تحقق این اصول را در واقعیت و بر اساس شرایط زمان و مکان تعیین میکند.
کار، تنها منشأ مالکیت: در این نظام فکری، ارزش و مالکیت شخصی تنها بر پایه «کار» (مستقیم یا غیرمستقیم) توجیه میشود. بنابراین، منابع طبیعی دستنخورده مانند زمین، جنگل و معدن ملک شخصی کسی نیستند.
تقدم مصالح عمومی بر مالکیت شخصی: حکومت به عنوان نماینده جامعه میتواند در جهت مصالح عمومی، بر اموال شخصی افراد حق تقدم داشته باشد تا نیازهای اولیه همه افراد جامعه تأمین گردد.
نویسنده مقاله نهایتا دو نمونه از کاربردهای عملی این تفکر را برای حل بحرانهای امروز معرفی میکند:
۱. معضل مسکن: از نظر فقهیِ شهید بهشتی، انسان مالک مطلقِ زمین بایر نمیشود، بلکه تنها مالک ساختمان و بنایی است که روی آن میسازد. این نگاه مانع از تبدیل شدن زمین به کالای سرمایهای و احتکار آن میشود.
۲. سود بازرگانی و تورم: سودِ سرمایهای که در تولید یا مستغلات نقشی ندارد (سرمایه عقیم و صرفاً بازرگانی)، از نظر اقتصادی تفاوتی با «ربا» ندارد. این نوع سود، عامل اصلی تورم، استثمار نامرئی و ایجاد فاصله طبقاتی است.
در انتها، مقاله نتیجهگیری میکند که برخورد علمی با آراء اقتصادی شهید بهشتی و پرهیز از برچسبزنیهای نادرستی مانند «چپزدگی»، میتواند راهکارهای مؤثری برای برپایی عدالت اجتماعی و جایگزینی نظام سرمایهسالاری ارائه دهد.
متن کامل مقاله
#فرهیختگان راهی به رهایی
سید علیرضا حسینی بهشتی
در این مقاله که متن سخنرانی سیدعلیرضا حسینی بهشتی در موسسه مطالعات دین و اقتصاد است، وی تلاش میکند تا ریشهها و چارچوبهای نظری اقتصاد از دیدگاه شهید بهشتی را بازخوانی کند. نویسنده در ابتدا این ادعا را که مشکلات اقتصادی ایران ناشی از تفکرات سوسیالیستی اوایل انقلاب است رد کرده و وضع موجود را نتیجه اجرای سیاستهای نولیبرال میداند. وی استدلال میکند که اندیشههای شهید بهشتی بر مبنای «امور عقلایی» (استدلالهای قابلقبول برای خرد جمعی) و به دور از ایدئولوژیزدگی بنا شده است.
محورهای اصلی مقاله به شرح زیر است:
ابتناء بر فطرت انسانی: مبنای معرفتشناختی آراء شهید بهشتی این است که اسلام دین فطرت است و بایدها و نبایدهای اقتصادی آن ریشه در نیازهای عینی و منطق فطری انسان دارد.
تفکیک مکتب از علم اقتصاد: از دیدگاه شهید بهشتی، اسلام دارای «مکتب اقتصادی» است (یعنی اصول کلی، ارزشها و آنچه باید باشد را مشخص میکند)، اما «علم اقتصاد» ابزاری است که نحوه تحقق این اصول را در واقعیت و بر اساس شرایط زمان و مکان تعیین میکند.
کار، تنها منشأ مالکیت: در این نظام فکری، ارزش و مالکیت شخصی تنها بر پایه «کار» (مستقیم یا غیرمستقیم) توجیه میشود. بنابراین، منابع طبیعی دستنخورده مانند زمین، جنگل و معدن ملک شخصی کسی نیستند.
تقدم مصالح عمومی بر مالکیت شخصی: حکومت به عنوان نماینده جامعه میتواند در جهت مصالح عمومی، بر اموال شخصی افراد حق تقدم داشته باشد تا نیازهای اولیه همه افراد جامعه تأمین گردد.
نویسنده مقاله نهایتا دو نمونه از کاربردهای عملی این تفکر را برای حل بحرانهای امروز معرفی میکند:
۱. معضل مسکن: از نظر فقهیِ شهید بهشتی، انسان مالک مطلقِ زمین بایر نمیشود، بلکه تنها مالک ساختمان و بنایی است که روی آن میسازد. این نگاه مانع از تبدیل شدن زمین به کالای سرمایهای و احتکار آن میشود.
۲. سود بازرگانی و تورم: سودِ سرمایهای که در تولید یا مستغلات نقشی ندارد (سرمایه عقیم و صرفاً بازرگانی)، از نظر اقتصادی تفاوتی با «ربا» ندارد. این نوع سود، عامل اصلی تورم، استثمار نامرئی و ایجاد فاصله طبقاتی است.
در انتها، مقاله نتیجهگیری میکند که برخورد علمی با آراء اقتصادی شهید بهشتی و پرهیز از برچسبزنیهای نادرستی مانند «چپزدگی»، میتواند راهکارهای مؤثری برای برپایی عدالت اجتماعی و جایگزینی نظام سرمایهسالاری ارائه دهد.
متن کامل مقاله
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
مبانی عقلایی آراء اقتصادی شهید بهشتی
(۲۸ خردادماه ۱۴۰۵، مؤسسه مطالعات دین و اقتصاد) خدمت حضار محترم، خانمها و آقایان، عرض سلام و ادب و احترام دارم. همچنین از برگزارکنندگان این نشست بابت فرصتی که فراهم آوردهاند تشکر میکنم. عنوان صحبت من «مبانی عقلایی آراء اقتصادی شهید بهشتی» است. در همین…
❤5👍1
افت رتبه تمام دانشگاههای ایرانی در کیو اس ۲۰۲۷
بررسی آخرین نتایج کیو اس ۲۰۲۷ نشان میدهد که تمام دانشگاههای ایرانی در رتبهبندی دانشگاهی دچار افت رتبه شدهاند.
ترکیه با ۲۵ دانشگاه، بیشترین سهم را در میان چهار کشور بررسی شده (ترکیه، عربستان، امارات و ایران) دارد.
عربستان پیشتاز در بهترین دانشگاه منطقه است.
بررسیها نشان میدهد که دانشگاههای ملک فهد عربستان، خلیفه امارات، فنی استانبول ترکیه و تهران ایران، بهترین دانشگاههای منطقه در کیو اس ۲۰۲۷ هستند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
بررسی آخرین نتایج کیو اس ۲۰۲۷ نشان میدهد که تمام دانشگاههای ایرانی در رتبهبندی دانشگاهی دچار افت رتبه شدهاند.
ترکیه با ۲۵ دانشگاه، بیشترین سهم را در میان چهار کشور بررسی شده (ترکیه، عربستان، امارات و ایران) دارد.
عربستان پیشتاز در بهترین دانشگاه منطقه است.
بررسیها نشان میدهد که دانشگاههای ملک فهد عربستان، خلیفه امارات، فنی استانبول ترکیه و تهران ایران، بهترین دانشگاههای منطقه در کیو اس ۲۰۲۷ هستند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢5
سردشت؛ درد ما محرومیت نیست، شنیده نشدن است.
رنج این شهر به همان روزهای کشتار ختم نشد. سردشت سالهاست شکل دیگری از رنج را تجربه میکند که شاید سنگینتر از خودِ فاجعه باشد: رنج فراموش شدن.
محمد علی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
رنج این شهر به همان روزهای کشتار ختم نشد. سردشت سالهاست شکل دیگری از رنج را تجربه میکند که شاید سنگینتر از خودِ فاجعه باشد: رنج فراموش شدن.
محمد علی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
سردشت؛ درد ما محرومیت نیست، شنیده نشدن است.
سردشت؛ درد ما محرومیت نیست، شنیده نشدن است در سالروز بمباران شیمیایی سردشت، دلها بار دیگر به سوی هفتم تیر ۱۳۶۶ بازمیگردد؛ روزی که زنان، مردان و کودکان بیدفاع این شهر، آماج سلاحهای شیمیایی قرار گرفتند و زخمی بر پیکر انسانیت ماند که هرگز کاملاً التیام نخواهد…
😢5
به بهانهی تأملات در علومتاریخی
عبدالله ناصری
آغاز دههی هشتاد خورشیدی که با توجه به سیاستهای گشودهی فرهنگی، آموزشی و
پژوهشی دولت اصلاحات، مجوزهای متعدد،
شآن صدور یافت گمان نمیکردم یکی از آنها این مقدار موفق باشد، "پژوهشکده تاریخ اسلام". از قبل باور داشتم آقای هادی خامنهای، صاحبمجوز و مدیر آن جزء نوادر
روحانیون تشکیلاتی است که به کار گروهی
در حوزهی سیاست یقین دارد ولی به دوامِ
این روح و شاکله در جمعی آکادمیک پرتردید
بودم. در اوایل فعالیت پژوهشکده که به همکاری دعوت شدم، آن شک فروریخت. سالهای نخستين جز سه گروه علمی و یک شورای علمی کوچک که تصویب برنامههای نشر و همایش علمی بهدست آن بود رکنی دیگر آنجا نبود. دهسال عضو آن شورا و پژوهشکده و از نزدیک شاهد دعوتِ فارغ از سیاست آقای خامنهای بودم، محمدحسن گنجی، مهدی محقق، احسان اشراقی، حسین قرهچانلو، علیمحمد ولوی، صادق آئینهوند، غلامحسين زرگرینژاد، حسین مفتخری، عباس منوچهری، هاشم آقاجری، محمدتقی رهنمایی، (؟) رجبزاده، احمدرضا خضری، داریوش رحمانیان، حسن اسماعيلزاده، حسن حضرتی، حجتالله جودکی، عباس برومند، جمشید کیانفر، غلامرضا ظریفیان،
مژده بدیعی، فاطمه جاناحمدی، سحر وکیلی، سیمین فصیحی و خيلی بیشتر از این.
امروز با ارزشیابی چهار محور از عملکرد
آن پژوهشکده، نشر کتاب، تداوم تولید مجله
علمی-پژوهشی "مطالعات تاریخ اسلام"،
همایشهای علمی و نو، نقدِ علمی آثار نشرشده، با عمری نزدیک به ربع قرن همراه
با تنگناهای پولی شدید که از آن خبر دارم،موفقترین مرکز علمی تاریخ اسلام در کشور به شمار است و عامل این توفیق، سینهگشودهگی رئیس روحانی آن به علوم تاریخی آکادمیک است. تولیدات پژوهشکده در حوزهی "نظری علم تاریخ" جلب توجه میکند. و دیگر رشتههای علومانسانی به آن
محتاجاند. مثل جامعهشناسی، انسانشناسی
،جغرافیا، باستانشناسی، مردمشناسی و ... .
تازهترین اثر پژوهشکده در این عرصه کتاب
"تاریخشناسی در بحران"، خروجی همايش
"تاریخشناسی در بحران؛ واقعیت یا توهم"
است. این مجموعه با نه مقاله به همتِ دکتر اسماعيل حسنزاده و دکتر سحر وکیلی زیورِ
نشر شدهاست. یکی از نُهگانه، تولیدِ دکتر حسن حضرتی است با تیتر "آیا رشتهی تاریخ در موقعیت بحران قرار دارد؟". مولف
بر آن است با صدای بلند فریاد کند " تاریخ
یک دیسیپلین است و فقط با دانشگاهرفتن
و استاددیدن میتوان ادعای تاریخدانی کرد.
خدا بیامرزد محمد محیط طباطبائی را که
افتخار شاگردی ارشد وی را در دههی شصت
دارم. نامآشنا بود برایم، چون مکرر نامش را
از رادیو ملی ایران در دههی پیشتر شنفته
بودم، با حافظهی "شبهِ رایانهای" و اشراف
وسیع در تاریخ عصر پهلوی. همان وقت با
استادِ دانشگاهدیده دیگرم صحبت از ایشان
کردم. او محیط طباطبائی را این گونه وصف کرد: حیف که وی "ملّا سرِ خود"
است و جایش در دانشگاه خالی».
حضرتی با نقد برنامهی درسی رشتهی تاریخ
از ابتدا (۱۳۲۸ش) تا ۱۴۰۱ش که خودش در
برنامهریزی جدید درسی عامل کوشایی بود از نبود "دروس مهارتی" در علومتاریخی شِکوه میکند. نویسنده با الهام از "کلنگریِ زماندراز" آنالیستها که معتقدند تاریخ باید با یاری جستن از رشتههای هم مرزش، تا آنجا که میتواند خویشتن را از نظر موضوع پرمایهتر سازد، و مرزها را از میان بردارد، و با این حال دانشی عام و کلی بماند و تا جايیکه ممکن است، شرایط را برای درک پذیرش هر چه بیشتر پدیدههای اجتماعی پدید آورد، ایدهی خود را با عنوان "توصيف فربه تاریخ" که پرمناقشه هم شد بر دغدغهی اصلی خود تأکید میکند و با ضرورت "مهارت محوری" و "روش شناسی" در رشتهی تاریخ به درستی القا میکند اقتدار دانش تاریخ در همین است و بس.
#فرهیختگان راهی به رهایی
عبدالله ناصری
آغاز دههی هشتاد خورشیدی که با توجه به سیاستهای گشودهی فرهنگی، آموزشی و
پژوهشی دولت اصلاحات، مجوزهای متعدد،
شآن صدور یافت گمان نمیکردم یکی از آنها این مقدار موفق باشد، "پژوهشکده تاریخ اسلام". از قبل باور داشتم آقای هادی خامنهای، صاحبمجوز و مدیر آن جزء نوادر
روحانیون تشکیلاتی است که به کار گروهی
در حوزهی سیاست یقین دارد ولی به دوامِ
این روح و شاکله در جمعی آکادمیک پرتردید
بودم. در اوایل فعالیت پژوهشکده که به همکاری دعوت شدم، آن شک فروریخت. سالهای نخستين جز سه گروه علمی و یک شورای علمی کوچک که تصویب برنامههای نشر و همایش علمی بهدست آن بود رکنی دیگر آنجا نبود. دهسال عضو آن شورا و پژوهشکده و از نزدیک شاهد دعوتِ فارغ از سیاست آقای خامنهای بودم، محمدحسن گنجی، مهدی محقق، احسان اشراقی، حسین قرهچانلو، علیمحمد ولوی، صادق آئینهوند، غلامحسين زرگرینژاد، حسین مفتخری، عباس منوچهری، هاشم آقاجری، محمدتقی رهنمایی، (؟) رجبزاده، احمدرضا خضری، داریوش رحمانیان، حسن اسماعيلزاده، حسن حضرتی، حجتالله جودکی، عباس برومند، جمشید کیانفر، غلامرضا ظریفیان،
مژده بدیعی، فاطمه جاناحمدی، سحر وکیلی، سیمین فصیحی و خيلی بیشتر از این.
امروز با ارزشیابی چهار محور از عملکرد
آن پژوهشکده، نشر کتاب، تداوم تولید مجله
علمی-پژوهشی "مطالعات تاریخ اسلام"،
همایشهای علمی و نو، نقدِ علمی آثار نشرشده، با عمری نزدیک به ربع قرن همراه
با تنگناهای پولی شدید که از آن خبر دارم،موفقترین مرکز علمی تاریخ اسلام در کشور به شمار است و عامل این توفیق، سینهگشودهگی رئیس روحانی آن به علوم تاریخی آکادمیک است. تولیدات پژوهشکده در حوزهی "نظری علم تاریخ" جلب توجه میکند. و دیگر رشتههای علومانسانی به آن
محتاجاند. مثل جامعهشناسی، انسانشناسی
،جغرافیا، باستانشناسی، مردمشناسی و ... .
تازهترین اثر پژوهشکده در این عرصه کتاب
"تاریخشناسی در بحران"، خروجی همايش
"تاریخشناسی در بحران؛ واقعیت یا توهم"
است. این مجموعه با نه مقاله به همتِ دکتر اسماعيل حسنزاده و دکتر سحر وکیلی زیورِ
نشر شدهاست. یکی از نُهگانه، تولیدِ دکتر حسن حضرتی است با تیتر "آیا رشتهی تاریخ در موقعیت بحران قرار دارد؟". مولف
بر آن است با صدای بلند فریاد کند " تاریخ
یک دیسیپلین است و فقط با دانشگاهرفتن
و استاددیدن میتوان ادعای تاریخدانی کرد.
خدا بیامرزد محمد محیط طباطبائی را که
افتخار شاگردی ارشد وی را در دههی شصت
دارم. نامآشنا بود برایم، چون مکرر نامش را
از رادیو ملی ایران در دههی پیشتر شنفته
بودم، با حافظهی "شبهِ رایانهای" و اشراف
وسیع در تاریخ عصر پهلوی. همان وقت با
استادِ دانشگاهدیده دیگرم صحبت از ایشان
کردم. او محیط طباطبائی را این گونه وصف کرد: حیف که وی "ملّا سرِ خود"
است و جایش در دانشگاه خالی».
حضرتی با نقد برنامهی درسی رشتهی تاریخ
از ابتدا (۱۳۲۸ش) تا ۱۴۰۱ش که خودش در
برنامهریزی جدید درسی عامل کوشایی بود از نبود "دروس مهارتی" در علومتاریخی شِکوه میکند. نویسنده با الهام از "کلنگریِ زماندراز" آنالیستها که معتقدند تاریخ باید با یاری جستن از رشتههای هم مرزش، تا آنجا که میتواند خویشتن را از نظر موضوع پرمایهتر سازد، و مرزها را از میان بردارد، و با این حال دانشی عام و کلی بماند و تا جايیکه ممکن است، شرایط را برای درک پذیرش هر چه بیشتر پدیدههای اجتماعی پدید آورد، ایدهی خود را با عنوان "توصيف فربه تاریخ" که پرمناقشه هم شد بر دغدغهی اصلی خود تأکید میکند و با ضرورت "مهارت محوری" و "روش شناسی" در رشتهی تاریخ به درستی القا میکند اقتدار دانش تاریخ در همین است و بس.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🤔2
جای خالیِ «بهشتی»؛
نگاهی به میراثی که در سکوت گم کردیم
علی ربیعی
نام برخی از پدران انقلاب و قانون اساسی بهتدریج در حافظه عمومی کمرنگتر میشود. امروز کمتر برنامهای در رسانههای بزرگ درباره زندگی، روش فکری و شیوه عمل شخصیتهایی چون شهید آیتالله دکتر بهشتی میبینیم. همین وضعیت درباره چهرههایی مانند رجایی، باهنر، طالقانی، شریعتی و حتی مطهری نیز کموبیش صادق است. برای نسل ما که بخشی از آن دوران و برخی از این شخصیتها را از نزدیک تجربه کرده است، یاد و خاطره آنان همچنان زنده است؛ نه فقط به عنوان چهرههای تاریخی، بلکه به عنوان حاملان یک منش فکری و اخلاقی که گاه با حسرت به آن بازمیگردیم.
هفتم تیر، سالروز شهادت دکتر بهشتی، فرصتی است برای بازخوانی چند درس تاریخی از زندگی و روش او؛ درسهایی که صرفاً به گذشته تعلق ندارند، بلکه برای فهم وضعیت امروز جامعه نیز معنا دارند.
منطقِ «دشمنسازی» و تراژدیِ حذف داخلی
نخست، ماجرای ترور شهید بهشتی توسط سازمان مجاهدین خلق یادآور یک الگوی آشنا در سیاست است: تبدیل دشمن نزدیک به دشمن اصلی. در آن زمان از سوی مجاهدین عنوان میشد: «امپریالیسم دشمن دور است و دشمن نزدیک، بهشتی». به نام مبارزه با امپریالیسم آمریکا، بهشتی را هدف قرار دادند. جملاتی شبیه به این را می توان در استدلال های داعش نیز دید که کشتن دشمن قریب اولویت است تا دشمن بعید و این منطق حذف ، که در آن اختلاف داخلی به دشمنی مطلق تبدیل میشود، هنوز هم در اشکال مختلف حتی در فضای سیاسی این روزهای کشور شنیده میشود.
از منظر آنها بهشتی تنها شانس رفرم و بازسازی رژیم بود. بنابراین زدن بهشتی زدن آینده بود. گفتند رژیم را بی آینده کردیم. یعنی آدمهایی که توان نهادسازی، ایجاد مشارکت و گفتگوی اجتماعی را دارند از منظر همواره مورد هدف قرار میگیرند.
حزب؛ حلقه مفقودهی نهادسازی در ایران
دومین آموزه مهم در زندگی بهشتی، اعتقاد عمیق او به تحزب بود. در فضای پرشور سالهای نخست انقلاب، زمانی که رابطه مستقیم امام با جامعه نوعی سرمایه اجتماعی گسترده ایجاد کرده بود و بسیاری تصور میکردند نیازی به نهادهای واسط نیست، بهشتی بر تشکیل «حزب جمهوری اسلامی» تأکید کرد. در نگاه او، حزب صرفاً یک تشکیلات سیاسی نبود؛ بلکه نهادی برای تربیت کادر، سازماندهی نیروهای اجتماعی و ایجاد میانجی میان جامعه و قدرت محسوب میشد. با گذشت دههها، هنوز جای خالی چنین احزابی در ساختار سیاسی کشور احساس میشود.
سیاستِ فراگیر؛ شنیدن صدایِ طبقاتِ بیصدا
سومین ویژگی در روش سیاسی بهشتی، باور به مشارکت فراگیر در اداره کشور بود. او معتقد بود حاکمیت باید از حضور گروههای مختلف اجتماعی بهره ببرد؛ از طیفهای گوناگون سیاسی گرفته تا قومیتها، طبقات و اقشار اجتماعی. در خاطرهای از آن دوران، به یاد دارم که برای فهرست نامزدهای تهران در مجلس خبرگان قانون اساسی، او اصرار داشت که در میان نامزدها حتماً نمایندهای از کارگران و نیز نمایندهای از زنان حضور داشته باشد. به همین دلیل در مجلس خبرگان قانون اساسی، در کنار معلمان، پزشکان و دیگر اقشار، نمایندهای از یکی از کمصداترین طبقات اجتماعی یعنی کارگران نیز حضور داشت.
«سعهصدر»؛ شرطِ حیاتیِ گفتوگوی اجتماعی
ویژگی دیگر بهشتی، تحمل شنیدن نقد و حتی ناسزا بود. او در برابر حملات تند، بهجای پاسخ احساسی، بحث منطقی خود را ادامه میداد. حضور او در رادیو و تلویزیون و گفتوگو با مخالفان، حتی با مارکسیستها، نمونهای از همین رویکرد بود. از او نقل شده است که به مجریهای برنامهها نیز توصیه میکرد انصاف و میانهروی را در اداره بحث رعایت کنند.
سه ضلعِ گمشده؛ از نهادسازی تا گفتوگوی ملی
اگر از منظری جامعهشناسانه به این میراث نگاه کنیم، میتوان گفت آنچه در روش بهشتی برجسته بود سه اصل بنیادین بود: نهادسازی، مشارکت اجتماعی و گفتوگوی عمومی. شاید یکی از دلایل حسرتی که نسلهای پیشین گاه از آن سخن میگویند، کمرنگ شدن همین سه عنصر در فضای اجتماعی امروز باشد.
بازخوانی تجربه و روش چنین شخصیتهایی صرفاً یادآوری یک خاطره تاریخی نیست؛ بلکه تلاشی برای فهم این پرسش است که چگونه میتوان میان جامعه، قدرت و گفتوگو پلی پایدار ساخت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
نگاهی به میراثی که در سکوت گم کردیم
علی ربیعی
نام برخی از پدران انقلاب و قانون اساسی بهتدریج در حافظه عمومی کمرنگتر میشود. امروز کمتر برنامهای در رسانههای بزرگ درباره زندگی، روش فکری و شیوه عمل شخصیتهایی چون شهید آیتالله دکتر بهشتی میبینیم. همین وضعیت درباره چهرههایی مانند رجایی، باهنر، طالقانی، شریعتی و حتی مطهری نیز کموبیش صادق است. برای نسل ما که بخشی از آن دوران و برخی از این شخصیتها را از نزدیک تجربه کرده است، یاد و خاطره آنان همچنان زنده است؛ نه فقط به عنوان چهرههای تاریخی، بلکه به عنوان حاملان یک منش فکری و اخلاقی که گاه با حسرت به آن بازمیگردیم.
هفتم تیر، سالروز شهادت دکتر بهشتی، فرصتی است برای بازخوانی چند درس تاریخی از زندگی و روش او؛ درسهایی که صرفاً به گذشته تعلق ندارند، بلکه برای فهم وضعیت امروز جامعه نیز معنا دارند.
منطقِ «دشمنسازی» و تراژدیِ حذف داخلی
نخست، ماجرای ترور شهید بهشتی توسط سازمان مجاهدین خلق یادآور یک الگوی آشنا در سیاست است: تبدیل دشمن نزدیک به دشمن اصلی. در آن زمان از سوی مجاهدین عنوان میشد: «امپریالیسم دشمن دور است و دشمن نزدیک، بهشتی». به نام مبارزه با امپریالیسم آمریکا، بهشتی را هدف قرار دادند. جملاتی شبیه به این را می توان در استدلال های داعش نیز دید که کشتن دشمن قریب اولویت است تا دشمن بعید و این منطق حذف ، که در آن اختلاف داخلی به دشمنی مطلق تبدیل میشود، هنوز هم در اشکال مختلف حتی در فضای سیاسی این روزهای کشور شنیده میشود.
از منظر آنها بهشتی تنها شانس رفرم و بازسازی رژیم بود. بنابراین زدن بهشتی زدن آینده بود. گفتند رژیم را بی آینده کردیم. یعنی آدمهایی که توان نهادسازی، ایجاد مشارکت و گفتگوی اجتماعی را دارند از منظر همواره مورد هدف قرار میگیرند.
حزب؛ حلقه مفقودهی نهادسازی در ایران
دومین آموزه مهم در زندگی بهشتی، اعتقاد عمیق او به تحزب بود. در فضای پرشور سالهای نخست انقلاب، زمانی که رابطه مستقیم امام با جامعه نوعی سرمایه اجتماعی گسترده ایجاد کرده بود و بسیاری تصور میکردند نیازی به نهادهای واسط نیست، بهشتی بر تشکیل «حزب جمهوری اسلامی» تأکید کرد. در نگاه او، حزب صرفاً یک تشکیلات سیاسی نبود؛ بلکه نهادی برای تربیت کادر، سازماندهی نیروهای اجتماعی و ایجاد میانجی میان جامعه و قدرت محسوب میشد. با گذشت دههها، هنوز جای خالی چنین احزابی در ساختار سیاسی کشور احساس میشود.
سیاستِ فراگیر؛ شنیدن صدایِ طبقاتِ بیصدا
سومین ویژگی در روش سیاسی بهشتی، باور به مشارکت فراگیر در اداره کشور بود. او معتقد بود حاکمیت باید از حضور گروههای مختلف اجتماعی بهره ببرد؛ از طیفهای گوناگون سیاسی گرفته تا قومیتها، طبقات و اقشار اجتماعی. در خاطرهای از آن دوران، به یاد دارم که برای فهرست نامزدهای تهران در مجلس خبرگان قانون اساسی، او اصرار داشت که در میان نامزدها حتماً نمایندهای از کارگران و نیز نمایندهای از زنان حضور داشته باشد. به همین دلیل در مجلس خبرگان قانون اساسی، در کنار معلمان، پزشکان و دیگر اقشار، نمایندهای از یکی از کمصداترین طبقات اجتماعی یعنی کارگران نیز حضور داشت.
«سعهصدر»؛ شرطِ حیاتیِ گفتوگوی اجتماعی
ویژگی دیگر بهشتی، تحمل شنیدن نقد و حتی ناسزا بود. او در برابر حملات تند، بهجای پاسخ احساسی، بحث منطقی خود را ادامه میداد. حضور او در رادیو و تلویزیون و گفتوگو با مخالفان، حتی با مارکسیستها، نمونهای از همین رویکرد بود. از او نقل شده است که به مجریهای برنامهها نیز توصیه میکرد انصاف و میانهروی را در اداره بحث رعایت کنند.
سه ضلعِ گمشده؛ از نهادسازی تا گفتوگوی ملی
اگر از منظری جامعهشناسانه به این میراث نگاه کنیم، میتوان گفت آنچه در روش بهشتی برجسته بود سه اصل بنیادین بود: نهادسازی، مشارکت اجتماعی و گفتوگوی عمومی. شاید یکی از دلایل حسرتی که نسلهای پیشین گاه از آن سخن میگویند، کمرنگ شدن همین سه عنصر در فضای اجتماعی امروز باشد.
بازخوانی تجربه و روش چنین شخصیتهایی صرفاً یادآوری یک خاطره تاریخی نیست؛ بلکه تلاشی برای فهم این پرسش است که چگونه میتوان میان جامعه، قدرت و گفتوگو پلی پایدار ساخت.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2👎1🤔1
Audio
از رنجهایی که ما ایرانیان میبریم
با حضور:
امیرحسین جلالی ندوشن
حسین کاجی
شنبه ۱۴۰۵/۰۴/۰۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
با حضور:
امیرحسین جلالی ندوشن
حسین کاجی
شنبه ۱۴۰۵/۰۴/۰۶
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥2❤1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
از گندم واشنگتن تا نفع اقتصادی ایران و آمریکا از توافق نهایی در گپ و گفت با معاون وزیر امور خارجه
حمید قنبری، معاون دیپلماسی اقتصادی وزارت امور خارجه در گفتوگوی تصویری با «اقتصادنیوز» تاکید کرد: در متن تفاهم ایران و آمریکا، هیچ شرطی برای خرید کالاهای آمریکایی وجود ندارد.»
او می گوید؛ «در مذاکرات جدید باید نقاط ضعف برجام، بهویژه در حوزه تجارت مستقیم ایران و آمریکا، تکرار نشود. توافقی که منافع اقتصادی ایران یا آمریکا را تأمین نکند پیشاپیش محکوم به شکست است.»
معاون عراقچی تاکید دارد که «همکاری اقتصادی با آمریکا به معنای کنار گذاشتن چین، روسیه یا همسایگان نیست.»
مشروح گفتگو با حمید قنبری را فردا در سایت «اقتصادنیوز» بخوانید.
فیلم کامل این گفتگو فردا در رسانه تصویری «اکوایران» منتشر خواهد شد.
گزیدهای از گفتگو نیز در «روزنامه دنیای اقتصاد» چاپ شدهاست
#فرهیختگان راهی به رهایی
حمید قنبری، معاون دیپلماسی اقتصادی وزارت امور خارجه در گفتوگوی تصویری با «اقتصادنیوز» تاکید کرد: در متن تفاهم ایران و آمریکا، هیچ شرطی برای خرید کالاهای آمریکایی وجود ندارد.»
او می گوید؛ «در مذاکرات جدید باید نقاط ضعف برجام، بهویژه در حوزه تجارت مستقیم ایران و آمریکا، تکرار نشود. توافقی که منافع اقتصادی ایران یا آمریکا را تأمین نکند پیشاپیش محکوم به شکست است.»
معاون عراقچی تاکید دارد که «همکاری اقتصادی با آمریکا به معنای کنار گذاشتن چین، روسیه یا همسایگان نیست.»
مشروح گفتگو با حمید قنبری را فردا در سایت «اقتصادنیوز» بخوانید.
فیلم کامل این گفتگو فردا در رسانه تصویری «اکوایران» منتشر خواهد شد.
گزیدهای از گفتگو نیز در «روزنامه دنیای اقتصاد» چاپ شدهاست
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤔1
جنازهگردانی حکومتی
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128307/
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد علوی
https://www.iran-emrooz.net/index.php/politic/more/128307/
#فرهیختگان راهی به رهایی
ایران امروز
اقتصاد سیاسی جنازه گردانی حکومتی
احمد علوی - در بستر تحولات سیاسی و نمادین، آیینهای جمعی بهویژه مراسم سوگواری برای رهبر سابق رژیم حاکم بر ایران، اغلب کارکردی فراتر از یک رخداد صرفاً مذهبی یا عاطفی پیدا میکنند و به صحنهای برای نمایش قدرت، بسیج اجتماعی و بازنمایی انسجام سیاسی مقامات حکومتی…
🤬5👍4
Telegram
آرشیو
از دل سنت دینی، در برابر تعصب
نقد تعصب دینی همیشه از بیرون دین برنخاسته است. گاه تیزترین پرسشها و تردیدها دقیقا از جایی سر برآوردهاند که سنت، تقدس و اقتدار دینی در آن ریشه دارد؛ از زبان دیندارانی که با متن دینی زیستهاند اما آن را ملک طلق جزماندیشان نمیدانند.
این پرونده گفتوشنود روایت پنج چهره است: چهار چهره از ایران و حوزههای علمیه شیعی و یک چهره از جهان اسلام با داستانی مشابه. نعمتالله صالحی نجفآبادی، علیاکبر حکمیزاده، حیدرعلی قلمداران، ابوالفضل برقعی و نصر حامد ابوزید، هر یک از جایگاهی متفاوت و با تهور در برابر جمود، خرافه، غلو، تکفیر و اقتدار مذهبی ایستادند. هر یک نیز بهایی برای افکار و گفتارشان پرداختند؛ به حاشیه رانده شدند، با تکفیر و طرد روبرو شدند، هدف خشونت و ترور قرار گرفتند یا به تبعید مجبور شدند. در نگاه خشکاندیش و بسته نهادهای دینی، چنین صداهایی تهدید و برهمزننده دستگاه سنتی به نظر میآید و تحمل نمیشود.
این پنج روایت یادآور میشود که سنت دینی یکدست و خاموش نیست. در دل همان سنت نیز کسانی بودهاند که ایمان را با اطاعت بیچونوچرا یکی نگرفتهاند. کسانی که اهمیتشان نه در درستی باور و اعتقادشان بلکه در تلاشی است که برای زدودن تعصب از چهره دین، ایستادگی علیه قرائت رسمی و تمامیتخواه و دعوت باورمندان به پرسشگری به جای خشونتورزی کردهاند.
تجربه زندگی بشر نشان میدهد که دین از جوامع رخت برنمیبندد. پس آنچه باید مهار شود، قرائتهای خشونتآمیز و نفرتپراکن از ادیان و باورهاست. از اینرو است که «از دل سنت دینی، در برابر تعصب» باورمندان را دعوت به دیدن تفاوتها و پرسیدن میکند.
کتابچه «از دل سنت دینی، در برابر تعصب» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!
#فرهیختگان راهی به رهایی
نقد تعصب دینی همیشه از بیرون دین برنخاسته است. گاه تیزترین پرسشها و تردیدها دقیقا از جایی سر برآوردهاند که سنت، تقدس و اقتدار دینی در آن ریشه دارد؛ از زبان دیندارانی که با متن دینی زیستهاند اما آن را ملک طلق جزماندیشان نمیدانند.
این پرونده گفتوشنود روایت پنج چهره است: چهار چهره از ایران و حوزههای علمیه شیعی و یک چهره از جهان اسلام با داستانی مشابه. نعمتالله صالحی نجفآبادی، علیاکبر حکمیزاده، حیدرعلی قلمداران، ابوالفضل برقعی و نصر حامد ابوزید، هر یک از جایگاهی متفاوت و با تهور در برابر جمود، خرافه، غلو، تکفیر و اقتدار مذهبی ایستادند. هر یک نیز بهایی برای افکار و گفتارشان پرداختند؛ به حاشیه رانده شدند، با تکفیر و طرد روبرو شدند، هدف خشونت و ترور قرار گرفتند یا به تبعید مجبور شدند. در نگاه خشکاندیش و بسته نهادهای دینی، چنین صداهایی تهدید و برهمزننده دستگاه سنتی به نظر میآید و تحمل نمیشود.
این پنج روایت یادآور میشود که سنت دینی یکدست و خاموش نیست. در دل همان سنت نیز کسانی بودهاند که ایمان را با اطاعت بیچونوچرا یکی نگرفتهاند. کسانی که اهمیتشان نه در درستی باور و اعتقادشان بلکه در تلاشی است که برای زدودن تعصب از چهره دین، ایستادگی علیه قرائت رسمی و تمامیتخواه و دعوت باورمندان به پرسشگری به جای خشونتورزی کردهاند.
تجربه زندگی بشر نشان میدهد که دین از جوامع رخت برنمیبندد. پس آنچه باید مهار شود، قرائتهای خشونتآمیز و نفرتپراکن از ادیان و باورهاست. از اینرو است که «از دل سنت دینی، در برابر تعصب» باورمندان را دعوت به دیدن تفاوتها و پرسیدن میکند.
کتابچه «از دل سنت دینی، در برابر تعصب» را به رایگان دانلود کنید و بخوانید!
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍3👎2
ارزیابی شاخصهای سرمایه اجتماعی و ذهنیت عدالت در جامعه ایران
سعیده شفیعی
یافتههای آماری حاصل از پیمایشهای ملی، منعکسکنندهی واقعیتهای کلان ساختاری در لایههای مختلف جامعه است. بر اساس پایش ملی مرکز رصد وزارت کشور در سال ۱۴۰۴ که بر روی یک جامعهی آماری ۸۵ هزار نفری انجام شد، شاخصهای کلیدی در سه حوزهی سرمایهی اجتماعی، آسیبهای اجتماعی و متغیرهای جغرافیایی مورد سنجش قرار گرفتند. نتایج این پایش که در اختیار دستگاههای اجرایی قرار گرفته، نشاندهندهی ضرورت بازنگری بنیادین در سیاستگذاریهای کلان است.
روند رو به رشد ناامیدی ساختاری
بررسی روند تغییرات سرمایهی اجتماعی طی یک دههی گذشته، از یک شیب نزولی تند حکایت دارد؛ بهطوریکه این شاخص از عدد ۴۳.۵ در سال ۱۳۹۴ به ۳۶.۶ در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته که معادل 10 درصد ریزش در یک دهه است. بررسی تاریخی نشان میدهد که در اوایل دههی ۱۳۸۰، جامعه همچنان نوعی امیدواری مشروط به اصلاحات ساختاری، گشایشهای سیاسی و ثبات اقتصادی داشت. با این حال، در دههی ۱۳۹۰ در پی اعمال تحریمهای بینالمللی، شوکهای ارزی و بحرانهای سیاسی و اجتماعی، این اعتماد دچار گسست شد. کاهش 10 درصدی شاخص سرمایهی اجتماعی حاکی از آن است که آن امیدواری مشروط به یک ناامیدی ساختاری تبدیل شده است؛ بهطوریکه نرخ ناامیدی مطلق به ۶۰ درصد رسیده است. این گزاره دلالت بر آن دارد که بدنهی جامعه، انتظاری مبنی بر بهبود شرایط از طریق اصلاحات بالا به پایین ندارد. در نتیجه، ماهیت سرمایهی اجتماعی از مشارکت برای توسعه (نظیر رفتارهای انتخاباتی و فعالیت در نهادهای مدنی رسمی) به همبستگی دفاعی در زمان بحران (نظیر تابآوری جمعی در مواجهه با بلایای طبیعی یا مشکلات اقتصادی مشترک) تغییر کارکرد داده است.
پارادوکس هویت ملی و احساس بیعدالتی ساختاری
یکی از کلیدیترین یافتههای پایش سال ۱۴۰۴، تضاد معنادار میان شاخص هویت ملی و احساس عدالت است. ۷۶ درصد از پاسخگویان به هویت ایرانی خود افتخار میکنند اما همزمان ۷۵ درصد از آنان نسبت به وجود بیعدالتی عمیق در ساختارهای کشور معترض هستند. این تفاوت آماری نشان میدهد که جامعه، حساب هویت ملی و تاریخی را از عملکرد نهادهای حاکمیتی و اجرایی جدا کرده است. دادههای پایش نگرش جوانان نسبت به عدالت، ابعاد دقیقتری از این احساس نابرابری را آشکار میکند. بر اساس نتایج این نظرسنجی، تنها ۳۹ درصد از پاسخگویان باور دارند که در صورت تضییع حق، امکان احقاق آن از مجاری قانونی وجود دارد. این ناامنی حقوقی ناشی از آن است که تنها ۲۵.۴ درصد از جامعه، عملکرد قانون را در قبال مردم و مسئولان یکسان میدانند. مورد دیگر غلبهی رابطهگرایی بر شایستهسالاری است که بر اساس نتایج این پایش، ۶۹.۷ درصد جوانان معتقدند که «هرکسی پول و پارتی نداشته باشد، حقش پایمال میشود.» این نرخ بالا، نشاندهندهی اصلی فراگیری احساس نابرابری در جامعه است. میزان باور به عدم وجود تبعیض میان زنان و مردان ۲۷.۲ درصد و باور به برابری حقوق اقوام مختلف ۲۷.۴ درصد ثبت شده است. علاوه بر این، تنها ۲۰.۲ درصد معتقدند گروههای مختلف از حقوق سیاسی یکسانی برخوردارند و در مجموع، تنها ۲۸ درصد بر این باورند که حاکمیت نگاهی یکسان به همهی شهروندان دارد.
حرکت رفتارهای اقتصادی به استراتژیهای بقا
دادههای پایش مرکز رصد نشان میدهند که شاخص رضایت اجتماعی در مرز ۳۸ درصد قرار دارد و ۶۰ درصد از اعضای جامعهی آماری اعلام کردهاند که توان تحمل فشارهای اقتصادی بیشتر را ندارند. در شرایطی که افقهای اقتصادی تیره ارزیابی شوند، رفتارهای مرسوم دچار فروپاشی میشود و رفتارهای اقتصادی از حالت مولد و برنامهریزی بلندمدت به استراتژیهایی برای بقا حرکت میکنند. در نتیجه، هر نوسان قیمتی در بازار، به عنوان یک شوک روانی عمل کرده و جامعه را به سمت رفتارهایی نظیر خروج سرمایه و تبدیل داراییها سوق میدهد......
متن کامل:
https://cutt.ly/Kt75CQMJ
#فرهیختگان راهی به رهایی
سعیده شفیعی
یافتههای آماری حاصل از پیمایشهای ملی، منعکسکنندهی واقعیتهای کلان ساختاری در لایههای مختلف جامعه است. بر اساس پایش ملی مرکز رصد وزارت کشور در سال ۱۴۰۴ که بر روی یک جامعهی آماری ۸۵ هزار نفری انجام شد، شاخصهای کلیدی در سه حوزهی سرمایهی اجتماعی، آسیبهای اجتماعی و متغیرهای جغرافیایی مورد سنجش قرار گرفتند. نتایج این پایش که در اختیار دستگاههای اجرایی قرار گرفته، نشاندهندهی ضرورت بازنگری بنیادین در سیاستگذاریهای کلان است.
روند رو به رشد ناامیدی ساختاری
بررسی روند تغییرات سرمایهی اجتماعی طی یک دههی گذشته، از یک شیب نزولی تند حکایت دارد؛ بهطوریکه این شاخص از عدد ۴۳.۵ در سال ۱۳۹۴ به ۳۶.۶ در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته که معادل 10 درصد ریزش در یک دهه است. بررسی تاریخی نشان میدهد که در اوایل دههی ۱۳۸۰، جامعه همچنان نوعی امیدواری مشروط به اصلاحات ساختاری، گشایشهای سیاسی و ثبات اقتصادی داشت. با این حال، در دههی ۱۳۹۰ در پی اعمال تحریمهای بینالمللی، شوکهای ارزی و بحرانهای سیاسی و اجتماعی، این اعتماد دچار گسست شد. کاهش 10 درصدی شاخص سرمایهی اجتماعی حاکی از آن است که آن امیدواری مشروط به یک ناامیدی ساختاری تبدیل شده است؛ بهطوریکه نرخ ناامیدی مطلق به ۶۰ درصد رسیده است. این گزاره دلالت بر آن دارد که بدنهی جامعه، انتظاری مبنی بر بهبود شرایط از طریق اصلاحات بالا به پایین ندارد. در نتیجه، ماهیت سرمایهی اجتماعی از مشارکت برای توسعه (نظیر رفتارهای انتخاباتی و فعالیت در نهادهای مدنی رسمی) به همبستگی دفاعی در زمان بحران (نظیر تابآوری جمعی در مواجهه با بلایای طبیعی یا مشکلات اقتصادی مشترک) تغییر کارکرد داده است.
پارادوکس هویت ملی و احساس بیعدالتی ساختاری
یکی از کلیدیترین یافتههای پایش سال ۱۴۰۴، تضاد معنادار میان شاخص هویت ملی و احساس عدالت است. ۷۶ درصد از پاسخگویان به هویت ایرانی خود افتخار میکنند اما همزمان ۷۵ درصد از آنان نسبت به وجود بیعدالتی عمیق در ساختارهای کشور معترض هستند. این تفاوت آماری نشان میدهد که جامعه، حساب هویت ملی و تاریخی را از عملکرد نهادهای حاکمیتی و اجرایی جدا کرده است. دادههای پایش نگرش جوانان نسبت به عدالت، ابعاد دقیقتری از این احساس نابرابری را آشکار میکند. بر اساس نتایج این نظرسنجی، تنها ۳۹ درصد از پاسخگویان باور دارند که در صورت تضییع حق، امکان احقاق آن از مجاری قانونی وجود دارد. این ناامنی حقوقی ناشی از آن است که تنها ۲۵.۴ درصد از جامعه، عملکرد قانون را در قبال مردم و مسئولان یکسان میدانند. مورد دیگر غلبهی رابطهگرایی بر شایستهسالاری است که بر اساس نتایج این پایش، ۶۹.۷ درصد جوانان معتقدند که «هرکسی پول و پارتی نداشته باشد، حقش پایمال میشود.» این نرخ بالا، نشاندهندهی اصلی فراگیری احساس نابرابری در جامعه است. میزان باور به عدم وجود تبعیض میان زنان و مردان ۲۷.۲ درصد و باور به برابری حقوق اقوام مختلف ۲۷.۴ درصد ثبت شده است. علاوه بر این، تنها ۲۰.۲ درصد معتقدند گروههای مختلف از حقوق سیاسی یکسانی برخوردارند و در مجموع، تنها ۲۸ درصد بر این باورند که حاکمیت نگاهی یکسان به همهی شهروندان دارد.
حرکت رفتارهای اقتصادی به استراتژیهای بقا
دادههای پایش مرکز رصد نشان میدهند که شاخص رضایت اجتماعی در مرز ۳۸ درصد قرار دارد و ۶۰ درصد از اعضای جامعهی آماری اعلام کردهاند که توان تحمل فشارهای اقتصادی بیشتر را ندارند. در شرایطی که افقهای اقتصادی تیره ارزیابی شوند، رفتارهای مرسوم دچار فروپاشی میشود و رفتارهای اقتصادی از حالت مولد و برنامهریزی بلندمدت به استراتژیهایی برای بقا حرکت میکنند. در نتیجه، هر نوسان قیمتی در بازار، به عنوان یک شوک روانی عمل کرده و جامعه را به سمت رفتارهایی نظیر خروج سرمایه و تبدیل داراییها سوق میدهد......
متن کامل:
https://cutt.ly/Kt75CQMJ
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegraph
🟣ارزیابی شاخصهای سرمایه اجتماعی و ذهنیت عدالت در جامعه ایران
🔶سعیده شفیعی @iranfardamag ▪️یافتههای آماری حاصل از پیمایشهای ملی، منعکسکنندهی واقعیتهای کلان ساختاری در لایههای مختلف جامعه است. بر اساس پایش ملی مرکز رصد وزارت کشور در سال ۱۴۰۴ که بر روی یک جامعهی آماری ۸۵ هزار نفری انجام شد، شاخصهای کلیدی در سه…
❤2🔥1
دعوای دزدها و لحاف ارمنیها
واکنش توام با خشم و نگرانی دولت آذربایجان به تصمیم اسرائیل در مورد به رسمیت شناختن کشتار ارامنه توسط دولت عثمانی یادآور یک ضربالمثل معروف عربی است: إذا اختلف اللصّان ظهر المسروق!
وقتی دو دزد اختلاف پیدا میکنند، مال مسروقه پیدا میشود.
دزدهای این داستان، ترکیه و اسرائیل و مال دزدی هم بخشی از تاریخ اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست قفقاز و آسیای صغیر است.
این تکه از تاریخ و جغرافیا احتمالا بیشتر از هر مورد دیگری در جهان نه تنها با مناقشات هویتی حساس و همیشه در غلیان پیوند خورده، بلکه بخشی جداناپذیر از ژئوپولتیک موجود هم شده است.
جمهوری آذربایجان دلایل زیادی برای نگرانی و سرخوردگی دارد. ترکیه و اسرائیل اصلیترین متحدان آن در جهان محسوب میشوند و تخاصم آنها ناخواسته دامنش را میگیرد. درست مانند دعوای عمو و دایی که کتکش را بچه میخورد.
تا ده بیست سال قبل تلآویو و آنکارا شرکای سیاسی و امنیتی عمدهی یکدیگر در خاورمیانه بودند. بخشی از رویکرد اسرائیلی باکو از بدو استقلال، مرهون اتحاد آن با ترکیه و جهتگیری ترکی آن است.
اسرائیل در گذشته نه تنها از هر اشاره به کشتار ارامنه امتناع میکرد. بلکه لابیهای صهیونیست در راهروهای کنگره و وزارت خارجهی آمریکا برای جلوگیری از تصویب آن به نفع ترکها رایزنی میکردند.
اکنون که بر سر غزه روابط طرفین تخریب شده، آذربایجان در مخمصه افتاده است.
در سه سال گذشته که ارتش اسرائیل در غزه دست به جنایات منظم و نزدیک به نسلکشی زد، سکوت معنادار مقامات باکو همواره دستمایهی انتقادات فراوان بوده است.
ترکیه و اسرائیل دو قدرت نوظهور خاورمیانهاند که بر سر کسب هژمونی در منطقه در حال رقابتند. هر دو هم به درستی یکدیگر را متهم به نسلکشی میکنند. اما مساله این است که آتش این اختلاف میتواند دامن آذربایجان را بسوزاند.
پنج سال قبل باکو از رهگذر اتحاد نظامی و سیاسی با این دو کشور توانست ارمنستان را شکست دهد و واقعیت ژئوپولتیک تازهای بر قفقاز جنوبی تحمیل نماید.
دولت الهام علیف با الهام از موازنهی جدید قوا، میکوشد با دست پر در مراحل آتی حاضر باشد و بیشترین امتیازات ممکن را از ایروان بگیرد که در گوشهی رینگ افتاده است.
میتوان گفت که ارمنستان عملا قربانی اتحاد مثلث ترکیه، اسرائیل و آذربایجان شد. نه رویکرد سابقا روسی و نه جهت گیری غربی کنونی آن نتوانست ایروان را از سقوط در چاله چولههای امنیتی نظم جهانی در حال گذار نشان دهد. جهانی که اتحادهای منطقهای کارامد در آن موثرتر از عضویت در بلوکهای جهانی و فرامنطقهای است که زمانی مهمتر از امروز بودند.
ارمنیها تاکنون واکنشی صریح به تحول ایجاد شده نشان نداده و با تردید و احتیاط به فرصتطلبی و عملگرایی تلآویو مینگرند.
یادآوری و به رسمیت شناختن کشتار ارامنه برای ترکیه در حکم مسالهی ناموسی است و یادآور زخم ناسور سقوط امپراتوری و قرارداد بدنام سور است و قدرت نرم آن را هدف قرار میدهد.
قضیه برای باکو فراتر از موارد پیشگفته است. غش کردن احتمالی تلآویو به سمت ایروان حتی در مقیاس سیاسی و حمایت معنوی، میتواند به تقویت پیوندهای غربی آن منجر و به زوال انگارهی تنهایی استراتژیک ارمنستان بینجامد.
ارمنستان اکنون با هند روابطی نزدیک دارد و نظر به ارتباط تنگاتنگ هند و اسرائیل تحول یاد شده میتواند به نزدیک شدن آن به محور هند، امارات، اسرائیل منجر شود.
محوری منطقهای که به نحوی در تقابل با ائتلاف غیر رسمی ترکیه، عربستان، مصر و پاکستان قرار دارد.
علاوه بر آن زنده شدن بحثهای تاریخی در حالت کلی به سود آذربایجان نیست که در قیاس با همسایگان جای پای سفتی در تاریخ ندارد.
برای جلوگیری از اطالهی کلام و توضیح بیشتر تنها به فرازی از کتاب تاریخ پنجم دبستان جمهوری آذربایجان اشاره میکنم تا ماهیت پیچیده و متناقض ارتباط مباحث تاریخی با مسالهی هویت و الزامات سیاسی و ژئوپولتیک روشن شود:
وطن امانتی است که از دست شاه اسماعیل صفوی بدست ما رسیده. در ادامه به نرمی از شاه ایرانی انتقاد میشود که با رسمیت تشیع باعث تفرقه در جهان ترک شده است!
این مثال به معنای تایید دربست روایت های تاریخی و ملی دیگران و از جمله ارمنستان نیست که حتما آمیخته با جعل و حک و اصلاح و تعدیل است. صرفا اشاره به این مهم است که برای آذربایجان که به سختی میشود بند ناف آن را از ایران تاریخی و فرهنگی برید، مساله از دیگر ملیگرایهای مصنوع عصر کنونی حادتر است.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
واکنش توام با خشم و نگرانی دولت آذربایجان به تصمیم اسرائیل در مورد به رسمیت شناختن کشتار ارامنه توسط دولت عثمانی یادآور یک ضربالمثل معروف عربی است: إذا اختلف اللصّان ظهر المسروق!
وقتی دو دزد اختلاف پیدا میکنند، مال مسروقه پیدا میشود.
دزدهای این داستان، ترکیه و اسرائیل و مال دزدی هم بخشی از تاریخ اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست قفقاز و آسیای صغیر است.
این تکه از تاریخ و جغرافیا احتمالا بیشتر از هر مورد دیگری در جهان نه تنها با مناقشات هویتی حساس و همیشه در غلیان پیوند خورده، بلکه بخشی جداناپذیر از ژئوپولتیک موجود هم شده است.
جمهوری آذربایجان دلایل زیادی برای نگرانی و سرخوردگی دارد. ترکیه و اسرائیل اصلیترین متحدان آن در جهان محسوب میشوند و تخاصم آنها ناخواسته دامنش را میگیرد. درست مانند دعوای عمو و دایی که کتکش را بچه میخورد.
تا ده بیست سال قبل تلآویو و آنکارا شرکای سیاسی و امنیتی عمدهی یکدیگر در خاورمیانه بودند. بخشی از رویکرد اسرائیلی باکو از بدو استقلال، مرهون اتحاد آن با ترکیه و جهتگیری ترکی آن است.
اسرائیل در گذشته نه تنها از هر اشاره به کشتار ارامنه امتناع میکرد. بلکه لابیهای صهیونیست در راهروهای کنگره و وزارت خارجهی آمریکا برای جلوگیری از تصویب آن به نفع ترکها رایزنی میکردند.
اکنون که بر سر غزه روابط طرفین تخریب شده، آذربایجان در مخمصه افتاده است.
در سه سال گذشته که ارتش اسرائیل در غزه دست به جنایات منظم و نزدیک به نسلکشی زد، سکوت معنادار مقامات باکو همواره دستمایهی انتقادات فراوان بوده است.
ترکیه و اسرائیل دو قدرت نوظهور خاورمیانهاند که بر سر کسب هژمونی در منطقه در حال رقابتند. هر دو هم به درستی یکدیگر را متهم به نسلکشی میکنند. اما مساله این است که آتش این اختلاف میتواند دامن آذربایجان را بسوزاند.
پنج سال قبل باکو از رهگذر اتحاد نظامی و سیاسی با این دو کشور توانست ارمنستان را شکست دهد و واقعیت ژئوپولتیک تازهای بر قفقاز جنوبی تحمیل نماید.
دولت الهام علیف با الهام از موازنهی جدید قوا، میکوشد با دست پر در مراحل آتی حاضر باشد و بیشترین امتیازات ممکن را از ایروان بگیرد که در گوشهی رینگ افتاده است.
میتوان گفت که ارمنستان عملا قربانی اتحاد مثلث ترکیه، اسرائیل و آذربایجان شد. نه رویکرد سابقا روسی و نه جهت گیری غربی کنونی آن نتوانست ایروان را از سقوط در چاله چولههای امنیتی نظم جهانی در حال گذار نشان دهد. جهانی که اتحادهای منطقهای کارامد در آن موثرتر از عضویت در بلوکهای جهانی و فرامنطقهای است که زمانی مهمتر از امروز بودند.
ارمنیها تاکنون واکنشی صریح به تحول ایجاد شده نشان نداده و با تردید و احتیاط به فرصتطلبی و عملگرایی تلآویو مینگرند.
یادآوری و به رسمیت شناختن کشتار ارامنه برای ترکیه در حکم مسالهی ناموسی است و یادآور زخم ناسور سقوط امپراتوری و قرارداد بدنام سور است و قدرت نرم آن را هدف قرار میدهد.
قضیه برای باکو فراتر از موارد پیشگفته است. غش کردن احتمالی تلآویو به سمت ایروان حتی در مقیاس سیاسی و حمایت معنوی، میتواند به تقویت پیوندهای غربی آن منجر و به زوال انگارهی تنهایی استراتژیک ارمنستان بینجامد.
ارمنستان اکنون با هند روابطی نزدیک دارد و نظر به ارتباط تنگاتنگ هند و اسرائیل تحول یاد شده میتواند به نزدیک شدن آن به محور هند، امارات، اسرائیل منجر شود.
محوری منطقهای که به نحوی در تقابل با ائتلاف غیر رسمی ترکیه، عربستان، مصر و پاکستان قرار دارد.
علاوه بر آن زنده شدن بحثهای تاریخی در حالت کلی به سود آذربایجان نیست که در قیاس با همسایگان جای پای سفتی در تاریخ ندارد.
برای جلوگیری از اطالهی کلام و توضیح بیشتر تنها به فرازی از کتاب تاریخ پنجم دبستان جمهوری آذربایجان اشاره میکنم تا ماهیت پیچیده و متناقض ارتباط مباحث تاریخی با مسالهی هویت و الزامات سیاسی و ژئوپولتیک روشن شود:
وطن امانتی است که از دست شاه اسماعیل صفوی بدست ما رسیده. در ادامه به نرمی از شاه ایرانی انتقاد میشود که با رسمیت تشیع باعث تفرقه در جهان ترک شده است!
این مثال به معنای تایید دربست روایت های تاریخی و ملی دیگران و از جمله ارمنستان نیست که حتما آمیخته با جعل و حک و اصلاح و تعدیل است. صرفا اشاره به این مهم است که برای آذربایجان که به سختی میشود بند ناف آن را از ایران تاریخی و فرهنگی برید، مساله از دیگر ملیگرایهای مصنوع عصر کنونی حادتر است.
صلاحالدین خدیو
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥2