قسمت ششم ویدئوکست «تصویر بامداد» با حضور دکتر جهانگیر معینی علمداری منتشر شد.
در ششمین اپیزود از ویدیوکست «تصویر بامداد»، سید محمد مهدی بنیرضی میزبان دکتر جهانگیر معینی علمداری است تا درباره جنگ با آمریکا، اندیشه سیاسی و آینده ایران گفتوگو کند.
تماشای این قسمت در یوتیوب:
https://youtube.com/watch?v=OV-LUkrmHt0&si=kys5VOw7PwsmUG4u
تماشای این قسمت در آپارات:
https://www.aparat.com/v/mjnj174
#فرهیختگان راهی به رهایی
در ششمین اپیزود از ویدیوکست «تصویر بامداد»، سید محمد مهدی بنیرضی میزبان دکتر جهانگیر معینی علمداری است تا درباره جنگ با آمریکا، اندیشه سیاسی و آینده ایران گفتوگو کند.
تماشای این قسمت در یوتیوب:
https://youtube.com/watch?v=OV-LUkrmHt0&si=kys5VOw7PwsmUG4u
تماشای این قسمت در آپارات:
https://www.aparat.com/v/mjnj174
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1
حذف، همیشه با صدای گلوله یا حکم اعدام آغاز نمیشود؛ گاه بیصدا و تدریجی پیش میرود، در لابهلای شایعهها، برچسبها و سکوتهای معنادار. در جمهوری اسلامی، سرکوب تنها در زندان و شکنجه خلاصه نمیشود، بلکه به شکلی پیچیدهتر، به حذف انسان از «جهان مشترک» میانجامد؛ جهانی که در آن دیده میشود، شنیده میشود و میتواند بر سرنوشت جمعی اثر بگذارد. این حذف، از مسیر بیاعتبارسازی، انزوای اجتماعی و قطع پیوندهای انسانی عبور میکند و در نهایت، فرد را به موجودی بدل میسازد که اگرچه زنده است، اما حضورش در عرصه عمومی عملاً محو شده است.
با تکیه بر اندیشههای هانا آرنت، میتوان دید که چگونه این فرایند نه صرفاً محصول خشونت عریان، بلکه نتیجهی فروپاشی داوری مستقل و تکرار بیمسئولیت روایتهاست. آنجا که شایعه جای حقیقت را میگیرد و اتهام بدون امکان دفاع بازتولید میشود، حذف از سطح حکومتی به سطح اجتماعی گسترش مییابد. در این میان، نقش بخشی از اپوزیسیون نیز پیچیده و نگرانکننده است؛ جایی که بازنشر اطلاعات مشکوک، اتهامات اثباتنشده و روایتهای «درزکرده»، ناخواسته به تقویت همان سازوکاری میانجامد که قرار است با آن مقابله شود.
این یادداشت میکوشد نشان دهد که چگونه ترکیب سرکوب عریان، ترور شخصیت و «تنهاییِ سازمانیافته» به ابزاری برای حذف تدریجی مخالفان بدل شده است؛ فرایندی که نهتنها افراد، بلکه امکان شکلگیری اعتماد، همبستگی و مقاومت جمعی را هدف میگیرد. پرسش اصلی این است: در چنین وضعیتی، چگونه میتوان از حقیقت، از انسان، و از خودِ جهان مشترک دفاع کرد؟
متن کامل را در لینک زیر بخوانید:
https://tinyurl.com/rypnykhd
@Tavaana_TavaanaTech
با تکیه بر اندیشههای هانا آرنت، میتوان دید که چگونه این فرایند نه صرفاً محصول خشونت عریان، بلکه نتیجهی فروپاشی داوری مستقل و تکرار بیمسئولیت روایتهاست. آنجا که شایعه جای حقیقت را میگیرد و اتهام بدون امکان دفاع بازتولید میشود، حذف از سطح حکومتی به سطح اجتماعی گسترش مییابد. در این میان، نقش بخشی از اپوزیسیون نیز پیچیده و نگرانکننده است؛ جایی که بازنشر اطلاعات مشکوک، اتهامات اثباتنشده و روایتهای «درزکرده»، ناخواسته به تقویت همان سازوکاری میانجامد که قرار است با آن مقابله شود.
این یادداشت میکوشد نشان دهد که چگونه ترکیب سرکوب عریان، ترور شخصیت و «تنهاییِ سازمانیافته» به ابزاری برای حذف تدریجی مخالفان بدل شده است؛ فرایندی که نهتنها افراد، بلکه امکان شکلگیری اعتماد، همبستگی و مقاومت جمعی را هدف میگیرد. پرسش اصلی این است: در چنین وضعیتی، چگونه میتوان از حقیقت، از انسان، و از خودِ جهان مشترک دفاع کرد؟
متن کامل را در لینک زیر بخوانید:
https://tinyurl.com/rypnykhd
@Tavaana_TavaanaTech
👍6❤3👎1
مذاکره و رقابتهای سیاسی داخلی
روحالله سوری
آنچه از صف بندی نیروهای سیاسی داخلی بعد از آتش بس میان ایران و آمریکا و بویژه پس از امضای تفاهم نامه میان این دو کشور می توان بیان کرد این است که موضوع مذاکره برای رسیدن به یک توافق به خط جداکننده دو گروه موافقان و مخالفان توافق تبدیل شده است.
تا اینجای کار با توجه به امضای تفاهم نامه و شروع یک دور از مذاکرات، می توان گفت که جناح موافق مذاکره دست بالاتر را در رقابتهای داخلی داشته است. این موضوع را می توان تا حدودی نیز در توانایی این جناح در کنترل مخالفان چه در سطح نهادهای سیاسی و چه در سطح اجتماعات خیابانی مشاهده کرد. هرچند که به نظر می رسد جناح مخالف مذاکره طی روزهای اخیر تلاش کرده است تا موقعیت خود را در این رقابت تقویت کند.
بیانیهی اخیر جمعی از نمایندگان مجلس خبرگان و تا حدودی زد وخوردهای روزهای اخیر میان ایران و آمریکا را میتوان نشانه های این تلاش به حساب آورد. اما آنچه به نظر می رسد طی روزهای آینده به کمک این جناح خواهد آمد تا دست بالاتر خود را به نمایش بگذارد مراسم تشییع رهبر پیشین جمهوری اسلامی خواهد بود.
به نظر می رسد جناح مخالف مذاکره در این مراسم سعی خواهد کرد از طریق بسیج سیاسی حامیان خود و تاکید بر نظر رهبر سوم در ارتباط با داشتن نظری دیگر در خصوص مذاکره، وزن سیاسی خود را در معرض افکار عمومی قرار دهد. در مقابل جناح حامی مذاکره هم سعی خواهد داشت از طریق کنترل مخالفان و محدود کردن مانور سیاسی آنها، کفه ترازو را به نفع مذاکرات بالا نگه دارد. آنچه در این میان قادر خواهد بود تا حدود بسیار زیادی تکلیف هر کدام از این گروه ها را تعیین نماید نوع حضور احتمالی رهبر جدید و یا پیام ارسالی ایشان به این مراسم خواهد بود.
به هر حال پیش بینی اینکه کدام طرف خواهد توانست از این رخداد به نفع ایده های خود نهایت بهره را ببرد کار آسانی نیست هر چند به گمان نگارنده به احتمال زیاد مخالفان توافق بهره بیشتری از این رویداد خواهند برد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
روحالله سوری
آنچه از صف بندی نیروهای سیاسی داخلی بعد از آتش بس میان ایران و آمریکا و بویژه پس از امضای تفاهم نامه میان این دو کشور می توان بیان کرد این است که موضوع مذاکره برای رسیدن به یک توافق به خط جداکننده دو گروه موافقان و مخالفان توافق تبدیل شده است.
تا اینجای کار با توجه به امضای تفاهم نامه و شروع یک دور از مذاکرات، می توان گفت که جناح موافق مذاکره دست بالاتر را در رقابتهای داخلی داشته است. این موضوع را می توان تا حدودی نیز در توانایی این جناح در کنترل مخالفان چه در سطح نهادهای سیاسی و چه در سطح اجتماعات خیابانی مشاهده کرد. هرچند که به نظر می رسد جناح مخالف مذاکره طی روزهای اخیر تلاش کرده است تا موقعیت خود را در این رقابت تقویت کند.
بیانیهی اخیر جمعی از نمایندگان مجلس خبرگان و تا حدودی زد وخوردهای روزهای اخیر میان ایران و آمریکا را میتوان نشانه های این تلاش به حساب آورد. اما آنچه به نظر می رسد طی روزهای آینده به کمک این جناح خواهد آمد تا دست بالاتر خود را به نمایش بگذارد مراسم تشییع رهبر پیشین جمهوری اسلامی خواهد بود.
به نظر می رسد جناح مخالف مذاکره در این مراسم سعی خواهد کرد از طریق بسیج سیاسی حامیان خود و تاکید بر نظر رهبر سوم در ارتباط با داشتن نظری دیگر در خصوص مذاکره، وزن سیاسی خود را در معرض افکار عمومی قرار دهد. در مقابل جناح حامی مذاکره هم سعی خواهد داشت از طریق کنترل مخالفان و محدود کردن مانور سیاسی آنها، کفه ترازو را به نفع مذاکرات بالا نگه دارد. آنچه در این میان قادر خواهد بود تا حدود بسیار زیادی تکلیف هر کدام از این گروه ها را تعیین نماید نوع حضور احتمالی رهبر جدید و یا پیام ارسالی ایشان به این مراسم خواهد بود.
به هر حال پیش بینی اینکه کدام طرف خواهد توانست از این رخداد به نفع ایده های خود نهایت بهره را ببرد کار آسانی نیست هر چند به گمان نگارنده به احتمال زیاد مخالفان توافق بهره بیشتری از این رویداد خواهند برد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤3🤔3🔥2
چرا صلح را میبازیم؟!
مجید مرادی/ پژوهشگر مطالعات اسلامی و خاورمیانه
سال ۱۳۶۱ پس از فتح خرمشهر نهضت آزادی و بسیاری از سیاستمداران چشم به پایان جنگ داشتند اما این جنگ شش سال دیگر هم ادامه یافت تا تمام ذخائر ایران که در دوره پهلوی فراهم آمده بود نابود شود و کارد به استخوان برسد تا قطعنامه مورد قبول قرار گیرد.
به رغم احترامی که برای همه تحلیلها و تعلیلهای مربوط به ادامه جنگ قائلم به گمانم تقدیس جنگ که در تعبیر دفاع مقدس! آشکار است وضعیتی را در بدنه وفاداران انقلاب پدید آورده بود که جنگ را نه عامل ویرانی کشور، که سرمایه ایدئولوژیکی حیاتی برای کشور میدید. آن فضا حتی مسئولان بلندپایه کشور را تحت تاثیر خود قرار داده بود تا جایی که پایان فضای جنگ و ایثار و شهادت و خاموش شدن صدای آهنگران را عامل افسردگی و احساس پوچی و بیهودگی میدیدند.
آنان ـ والبته جوانان و نوجوانانی مثل من - زندگی و آسودگی را گناهی عظیم میشمردند که هر لحظه باید از آن گریخت. گریز از زندگی و تقدیس مرگ میراثی است که در جنگ رقم خورد که سبب تداوم آن به مدت ۸ سال شد در حالی که ابتدا قرار بر دفاع بود و نه اشغال خاک دشمن.
زمانی که دشمن را از خاک خود بیرون راندیم و دشمن هم صلح را گدایی میکرد و واسطه میفرستاد تازه اعتماد به نفس پیدا کردیم که حال که اقتدار ما ثابت شده، چرا اصلا عراق را به تصرف خود در نیاوریم؟!
این شد که جنگ را پس از فتح خزمشهر پایان ندادیم بلکه از دفاع در خاک و از خاک خود به هجوم به خاک دشمن وارد شدیم و فاو را گرفتیم.
علیاکبر صالحی رئیس سابق انرژی اتمی ایران هم میگوید هدف از غنیسازی ۶۰ درصدی استفاده از آن به عنوان اهرم فشار و امتیاز گرفتن از آمریکا بر سر میز مذاکره بوده است.
اما اکنون خود این سطح از غنیسازی تبدیل به غول شده است. صالحی درست میگوید زیرا همین غنی سازی ۶۰ درصدی بخش عمده جامعه بینالملل را اقناع کرد که ایران در پروژه هستهای خود اهداف نظامی را دنبال میکند و در زمینهسازی برای تجاوز نظامی به ایران سهیم بود.
این حجم ۴۰۰ کیلویی اورانیوم غنیشده اکنون مثل دفاع یا جنگ مقدس با عراق تبدیل به امامزادهای شده است که نمیتوان کنارش گذاشت.
تنگه هرمز هم رفته رفته تبدیل به امامزاده میشود و عدهای گمان میکنند که بهتر است با فشردن گلوی این تنگه و اخذ عوارض عبور و مرور کشتی ها از آن تمام مشکلات کشور را میتوان حل کرد.
برای همین مرتب نرخ تفاهم با ایران را برای آمریکا بالا میبرند تا جایی که تفاهم و توافق را برای آمریکا از صرفه و صلاح بیندازند.
رئیس جمهور پزشکیان میگوید در ۵۰ روز از محاصره یک بشکه نفت نفروختیم اما در یک هفته پس از تفاهم ۳۶ میلیون بشکه نفت فروختیم. راههای جایگزین خلیج فارس هم قدرت پاسخگویی به نیازهای کشور را نداشت.
آنهایی که یکدنده روی تداوم نبرد با آمریکا و تداوم جنگ منطقهای پافشاری میکنند خوشحالند از این که دولت ۲۰ میلیون بشکه نفت در اختیار بخش نظامی قرار داده است تا توان موشکی و پهپادی کشور تقویت شود اما برای تقویت معیشت مردم و کاهش بیکاری و گرانی و تورم و فلاکت هیچ ایدهای ندارند.
مردم باید بیپولی را تحمل کنند اما نهادهای نظامی که نمیتوانند بیپول موشک بسازند.
اکنون در آغاز مذاکرات میان ایران و آمریکا عدهای که خاطرات بمبارانهای وحشیانه از یادشان گریخته است در پی دمیدن در تنور نزاعی بی پایان با دشمنان هستند که نتیجه آن نابودی الباقی توان و دارایی و سرمایه کشور است.
هم جنگ با صدام مقدس بود که تا رمق داشتیم ادامه دادیم هم غنیسازی ۶۰ درصد مقدس است که میخواهند حفظ کنیم هم تنگه هرمز مقدس است که میخواهیم قطره چکانیاش کنیم. اصلا ما را چه به صلح؟! حداقل تا زمانی که از شکست خود مطمئن نشدیم صلح بی صلح!
فرصت صلح را هم تبدیل به سنگ خواهیم کرد. خدا نکند!
#فرهیختگان راهی به رهایی
مجید مرادی/ پژوهشگر مطالعات اسلامی و خاورمیانه
سال ۱۳۶۱ پس از فتح خرمشهر نهضت آزادی و بسیاری از سیاستمداران چشم به پایان جنگ داشتند اما این جنگ شش سال دیگر هم ادامه یافت تا تمام ذخائر ایران که در دوره پهلوی فراهم آمده بود نابود شود و کارد به استخوان برسد تا قطعنامه مورد قبول قرار گیرد.
به رغم احترامی که برای همه تحلیلها و تعلیلهای مربوط به ادامه جنگ قائلم به گمانم تقدیس جنگ که در تعبیر دفاع مقدس! آشکار است وضعیتی را در بدنه وفاداران انقلاب پدید آورده بود که جنگ را نه عامل ویرانی کشور، که سرمایه ایدئولوژیکی حیاتی برای کشور میدید. آن فضا حتی مسئولان بلندپایه کشور را تحت تاثیر خود قرار داده بود تا جایی که پایان فضای جنگ و ایثار و شهادت و خاموش شدن صدای آهنگران را عامل افسردگی و احساس پوچی و بیهودگی میدیدند.
آنان ـ والبته جوانان و نوجوانانی مثل من - زندگی و آسودگی را گناهی عظیم میشمردند که هر لحظه باید از آن گریخت. گریز از زندگی و تقدیس مرگ میراثی است که در جنگ رقم خورد که سبب تداوم آن به مدت ۸ سال شد در حالی که ابتدا قرار بر دفاع بود و نه اشغال خاک دشمن.
زمانی که دشمن را از خاک خود بیرون راندیم و دشمن هم صلح را گدایی میکرد و واسطه میفرستاد تازه اعتماد به نفس پیدا کردیم که حال که اقتدار ما ثابت شده، چرا اصلا عراق را به تصرف خود در نیاوریم؟!
این شد که جنگ را پس از فتح خزمشهر پایان ندادیم بلکه از دفاع در خاک و از خاک خود به هجوم به خاک دشمن وارد شدیم و فاو را گرفتیم.
علیاکبر صالحی رئیس سابق انرژی اتمی ایران هم میگوید هدف از غنیسازی ۶۰ درصدی استفاده از آن به عنوان اهرم فشار و امتیاز گرفتن از آمریکا بر سر میز مذاکره بوده است.
اما اکنون خود این سطح از غنیسازی تبدیل به غول شده است. صالحی درست میگوید زیرا همین غنی سازی ۶۰ درصدی بخش عمده جامعه بینالملل را اقناع کرد که ایران در پروژه هستهای خود اهداف نظامی را دنبال میکند و در زمینهسازی برای تجاوز نظامی به ایران سهیم بود.
این حجم ۴۰۰ کیلویی اورانیوم غنیشده اکنون مثل دفاع یا جنگ مقدس با عراق تبدیل به امامزادهای شده است که نمیتوان کنارش گذاشت.
تنگه هرمز هم رفته رفته تبدیل به امامزاده میشود و عدهای گمان میکنند که بهتر است با فشردن گلوی این تنگه و اخذ عوارض عبور و مرور کشتی ها از آن تمام مشکلات کشور را میتوان حل کرد.
برای همین مرتب نرخ تفاهم با ایران را برای آمریکا بالا میبرند تا جایی که تفاهم و توافق را برای آمریکا از صرفه و صلاح بیندازند.
رئیس جمهور پزشکیان میگوید در ۵۰ روز از محاصره یک بشکه نفت نفروختیم اما در یک هفته پس از تفاهم ۳۶ میلیون بشکه نفت فروختیم. راههای جایگزین خلیج فارس هم قدرت پاسخگویی به نیازهای کشور را نداشت.
آنهایی که یکدنده روی تداوم نبرد با آمریکا و تداوم جنگ منطقهای پافشاری میکنند خوشحالند از این که دولت ۲۰ میلیون بشکه نفت در اختیار بخش نظامی قرار داده است تا توان موشکی و پهپادی کشور تقویت شود اما برای تقویت معیشت مردم و کاهش بیکاری و گرانی و تورم و فلاکت هیچ ایدهای ندارند.
مردم باید بیپولی را تحمل کنند اما نهادهای نظامی که نمیتوانند بیپول موشک بسازند.
اکنون در آغاز مذاکرات میان ایران و آمریکا عدهای که خاطرات بمبارانهای وحشیانه از یادشان گریخته است در پی دمیدن در تنور نزاعی بی پایان با دشمنان هستند که نتیجه آن نابودی الباقی توان و دارایی و سرمایه کشور است.
هم جنگ با صدام مقدس بود که تا رمق داشتیم ادامه دادیم هم غنیسازی ۶۰ درصد مقدس است که میخواهند حفظ کنیم هم تنگه هرمز مقدس است که میخواهیم قطره چکانیاش کنیم. اصلا ما را چه به صلح؟! حداقل تا زمانی که از شکست خود مطمئن نشدیم صلح بی صلح!
فرصت صلح را هم تبدیل به سنگ خواهیم کرد. خدا نکند!
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤14👍4👎3🤔2
💢۶۰۰ هزار آنفالو و افت ۷۳ درصدی لایکهای صفحه رضا پهلوی؛ دادههای اینستاگرام چه تغییری را نشان میدهند؟
🔹چهارماه از آغاز حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران میگذرد؛ جنگی که رضا پهلوی ادعا کرده به درخواست او انجام شده است. اما در طول این چهار ماه، فالوئرهای او در اینستاگرام بهطور روزانه کاهش پیدا کرده است.
🔸بررسی روند تغییرات فالوئرهای رضا پهلوی در اینستاگرام از ۹ اسفندماه، همزمان با آغاز جنگ، نشان میدهد که در ابتدا فالوئرهای او روندی افزایشی داشته و در سه هفته ابتدایی پس از جنگ، ۸۳ هزار نفر او را در اینستاگرام فالو کردهاند که عمده آنها در همان روز اول و پس از انتشار ویدئوی رضا پهلوی در استقبال از جنگ، رخ داده بود.
🔹اما این روند به مرور، و خصوصاً پس از چهارشنبهسوری، معکوس شد و همانطور که در نمودار مشخص است، از آن زمان شیب نمودار روندی نزولی پیدا کرد. این روند نزولی ادامه یافت و پس از گذشت ۱۰۰ روز، در مجموع حدود ۶۰۰ هزار نفر رضا پهلوی را آنفالو کردهاند.
🔸نکته قابل توجه، تغییر ناگهانی شیب نمودار در اوایل خرداد است؛ جایی که پس از بازگشایی اینترنت و دسترسی عموم مردم به اینستاگرام، کاهش فالوورها از روندی آرام به افتی نسبتاً شدید تبدیل میشود؛ در این مقطع بیش از ۱۷۰ هزار نفر رضا پهلوی را آنفالو کردهاند؛ امری که نشان میدهد که پس از دسترسی کاربران داخل کشور به اینستاگرام، بخشی از کاربران در اولین فرصت او را آنفالو کردهاند.
▪️فراتر از ریزش فالوئر: سقوط لایکها و بازدیدها
🔹نکته مهم دیگر در تحلیل صفحه اینستاگرام رضا پهلوی، افت چشمگیر میزان تعامل کاربران با محتوای اوست. در حالی که طی ۱۰ روز پیش از آغاز جنگ، میانگین لایک هر پست او حدود ۶۹۷ هزار بود و برخی پستها بیش از یک میلیون لایک دریافت میکردند، این رقم در ۱۰ روز اخیر به حدود ۱۸۹ هزار لایک رسیده و هیچیک از پستها از ۳۵۰ هزار لایک فراتر نرفتهاند؛ به این ترتیب، میانگین لایک پستهای او ۷۳ درصد کاهش یافته است.
🔸همزمان، بازدید ویدئوهای صفحه او نیز افت محسوسی را تجربه کرده، بهگونهای که میانگین بازدیدها در یک ماه اخیر نسبت به یک ماه منتهی به آغاز جنگ چهلروزه، ۶۸ درصد کاهش یافته است. این کاهش در مجموع نشان میدهد که شاخصهای تعامل صفحه اینستاگرام رضا پهلوی به سطح پیش از دیماه ۱۴۰۴ بازگشتهاند.
🔹مجموع دادههای فوق بیانگر نوعی رویگردانی کاربران ایرانی داخل کشور از صفحه اینستاگرام رضا پهلوی در طی چهار ماه گذشته است. مشاهده آثار و نتایج جنگ و حمایت رضا پهلوی از این جنگ، احتمالاً یکی از عوامل مؤثر در این رویگردانی است.
❇️کانال تحلیل شبکههای اجتماعی مجازی
📲@socialMediaAnalysis
🔹چهارماه از آغاز حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران میگذرد؛ جنگی که رضا پهلوی ادعا کرده به درخواست او انجام شده است. اما در طول این چهار ماه، فالوئرهای او در اینستاگرام بهطور روزانه کاهش پیدا کرده است.
🔸بررسی روند تغییرات فالوئرهای رضا پهلوی در اینستاگرام از ۹ اسفندماه، همزمان با آغاز جنگ، نشان میدهد که در ابتدا فالوئرهای او روندی افزایشی داشته و در سه هفته ابتدایی پس از جنگ، ۸۳ هزار نفر او را در اینستاگرام فالو کردهاند که عمده آنها در همان روز اول و پس از انتشار ویدئوی رضا پهلوی در استقبال از جنگ، رخ داده بود.
🔹اما این روند به مرور، و خصوصاً پس از چهارشنبهسوری، معکوس شد و همانطور که در نمودار مشخص است، از آن زمان شیب نمودار روندی نزولی پیدا کرد. این روند نزولی ادامه یافت و پس از گذشت ۱۰۰ روز، در مجموع حدود ۶۰۰ هزار نفر رضا پهلوی را آنفالو کردهاند.
🔸نکته قابل توجه، تغییر ناگهانی شیب نمودار در اوایل خرداد است؛ جایی که پس از بازگشایی اینترنت و دسترسی عموم مردم به اینستاگرام، کاهش فالوورها از روندی آرام به افتی نسبتاً شدید تبدیل میشود؛ در این مقطع بیش از ۱۷۰ هزار نفر رضا پهلوی را آنفالو کردهاند؛ امری که نشان میدهد که پس از دسترسی کاربران داخل کشور به اینستاگرام، بخشی از کاربران در اولین فرصت او را آنفالو کردهاند.
▪️فراتر از ریزش فالوئر: سقوط لایکها و بازدیدها
🔹نکته مهم دیگر در تحلیل صفحه اینستاگرام رضا پهلوی، افت چشمگیر میزان تعامل کاربران با محتوای اوست. در حالی که طی ۱۰ روز پیش از آغاز جنگ، میانگین لایک هر پست او حدود ۶۹۷ هزار بود و برخی پستها بیش از یک میلیون لایک دریافت میکردند، این رقم در ۱۰ روز اخیر به حدود ۱۸۹ هزار لایک رسیده و هیچیک از پستها از ۳۵۰ هزار لایک فراتر نرفتهاند؛ به این ترتیب، میانگین لایک پستهای او ۷۳ درصد کاهش یافته است.
🔸همزمان، بازدید ویدئوهای صفحه او نیز افت محسوسی را تجربه کرده، بهگونهای که میانگین بازدیدها در یک ماه اخیر نسبت به یک ماه منتهی به آغاز جنگ چهلروزه، ۶۸ درصد کاهش یافته است. این کاهش در مجموع نشان میدهد که شاخصهای تعامل صفحه اینستاگرام رضا پهلوی به سطح پیش از دیماه ۱۴۰۴ بازگشتهاند.
🔹مجموع دادههای فوق بیانگر نوعی رویگردانی کاربران ایرانی داخل کشور از صفحه اینستاگرام رضا پهلوی در طی چهار ماه گذشته است. مشاهده آثار و نتایج جنگ و حمایت رضا پهلوی از این جنگ، احتمالاً یکی از عوامل مؤثر در این رویگردانی است.
❇️کانال تحلیل شبکههای اجتماعی مجازی
📲@socialMediaAnalysis
👍16❤10👎3🤔1😱1
رد پیشنهاد ساخت هزارخانه برای فقرا با پول حرم آیتالله خمینی!
"برای حرم امام از بودجه عمومی و بیتالمال در سال سوم پس از وفات ایشان که حرم شکل گرفته بود، بازهم دربودجه پنج میلیارد تومان گذاشته بودند. ما آمدیم با تعدادی نمایندهها تصمیم گرفتیم بودجه دولتی نگذاریم. ما پیشنهاد دادیم ـ دیدیم بخواهیم حذفش کنیم نمیشود ـ آمدیم حساب کردیم هزار تا خانه به نام امام ساخته بشود با این پنج میلیارد و به نام امام و به فقرا بدهیم. اتفاقاً خود من هم صحبت کردم و رأی آورد. آقای ناطق نوری بیشترین تلاش را کرد، آقایان راست همه دربست با ما بودند، ۱۴۲ رأی آورد. فردا صبح آقای مجید انصاری آمد اعلام کرد که من در این رأیگیری تشکیک دارم. روز رأیگیری، آقای کروبی جلسه را اداره نمیکرد. طبق آییننامه مجلس، تشکیک باید در همان جلسه باشد و در فردا امکان تشکیک نیست. بعد آقای کروبی که رئیس جلسه بود- با همه علاقهای که به ایشان داریم- بلند شد و اعلام کرد در رأیگیری تشکیک شده! من بلند شدم گفتم آقای کروبی شما قسم خوردید به آییننامه عمل کنید، تشکیک در رأیگیری دیروز مفهوم ندارد. گفت نه! تعدادی از آقایان امضا کردند. خلاصه گوش نداد و خلاف قانون عمل شد. مجید انصاری هم بلند شد رفت پشت تریبون گفت اینها باند مهدی هاشمی هستند و اینها در زمان حیات امام با امام مخالف بودند حالا با قبر امام دارند مخالفت میکنند اینها پیرو وهابیها هستند با قبر مخالفاند! بعد آقای کروبی اعلام رأی کرد. مجید انصاری گفت حالا مخالفین امام معلوم میشوند. در نتیجه از ۱۴۲ نفر موافق دیروز، شش نفر از همان جریان راست بلند شدند! من به آقای ناطق نوری که از نظر اخلاقی، مردانگیهای زیادی دارد گفتم: پس چرا شما چنین کردید؟! چرا وا دادید؟! گفت آقای سعیدیان! اینها پیلافکن هستند، شما طیف آقای منتظری شجاع هستید ولی اینها ترسوهستند."
"محمدجعفر سعیدیانفر نماینده وقت خمینیشهر در مجلس"
از کانال مجتبی لطفی
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢8🤔5❤2
نسبتی که امروزه میان ایران و اسلام وجود دارد چهبسا پیچیدگیها و عمق رابطۀ این سرزمین با مقولۀ دین را کمرنگ کرده باشد. این امر بدان منجر شده است که یا اهمیت ایران در تاریخ ادیان ناچیز پنداشته شود، یا تمایزی ساختگی ایجاد شود میان تاریخ قبل و بعد حملۀ اعراب. دینهای ایران باستان علاوه بر کندوکاو در ریشههای ادیان ایرانی مانند میتراییسم و آیین زردشت، میکوشد ویژگیهای آن بستر غنی و پویایی را آشکار کند که در آن جوامع و جهانبینیها و رفتارهای دینی شکل گرفتند. ایران نقشی بیهمتا در تکوین تمام ادیان جهانی داشته است و تأثیرات اساسی اندیشههای ایرانی را میتوان در سنتهای یهودی، بودایی، مسیحی و اسلامی جستجو کرد. ریچارد فولتس در این کتاب به نحوی برانگیزنده طرقی را بررسی میکند که طیشان فرهنگ ایرانی به تعامل با ادیان گوناگون پرداخت و آنها را متحول ساخت، از مهاجرت بنیاسرائیل به ایران تا نفوذ انگارههای ایرانی در آیین بودا و مسیحیت.
دینهای ایران باستان | ریچارد فولتس | ترجمۀ امیر زمانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
دینهای ایران باستان | ریچارد فولتس | ترجمۀ امیر زمانی
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2🕊2❤1🤔1
دیوان عالی آمریکا تلاش دونالد ترامپ، رئیس جمهور، برای لغو اعطای خودکار تابعیت به کودکانی که از والدین مهاجر فاقد مدارک قانونی در خاک آمریکا متولد میشوند را رد کرد.
آقای ترامپ و تیم حقوقی او تفسیری از قانون را درخصوص این اعطای تابعیت مطرح کرده بودند که تا همین اواخر هم در میان سیاستگذاران و کارشناسان حقوقی، حمایت چندانی نداشت وتوانستند آن را دیوان عالی آمریکا یعنی عالیترین مرجع قضایی کشور برسانند.
با این حال، در نهایت اکثریت ۹ قاضی دیوان عالی حاضر نشدند سابقه قضایی ۱۵۰ ساله را کنار بگذارند و یا قوانین فدرال دیرینه و متن قانون اساسی آمریکا را به گونهای جدید تفسیر کنند تا به نفع آقای ترامپ رأی صادر شود.
این شکست احتمالا برای آقای ترامپ ناامیدکننده خواهد بود و او را وادار میکند به دنبال راههای دیگری برای محدود کردن ورود مهاجران فاقد مدارک قانونی به آمریکا باشد؛ زیرا اگر این افراد هرگز به خاک آمریکا نرسند، موضوع اعطای تابعیت به فرزندانشان نیز اساسا مطرح نخواهد شد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
آقای ترامپ و تیم حقوقی او تفسیری از قانون را درخصوص این اعطای تابعیت مطرح کرده بودند که تا همین اواخر هم در میان سیاستگذاران و کارشناسان حقوقی، حمایت چندانی نداشت وتوانستند آن را دیوان عالی آمریکا یعنی عالیترین مرجع قضایی کشور برسانند.
با این حال، در نهایت اکثریت ۹ قاضی دیوان عالی حاضر نشدند سابقه قضایی ۱۵۰ ساله را کنار بگذارند و یا قوانین فدرال دیرینه و متن قانون اساسی آمریکا را به گونهای جدید تفسیر کنند تا به نفع آقای ترامپ رأی صادر شود.
این شکست احتمالا برای آقای ترامپ ناامیدکننده خواهد بود و او را وادار میکند به دنبال راههای دیگری برای محدود کردن ورود مهاجران فاقد مدارک قانونی به آمریکا باشد؛ زیرا اگر این افراد هرگز به خاک آمریکا نرسند، موضوع اعطای تابعیت به فرزندانشان نیز اساسا مطرح نخواهد شد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2👍2🤔1
حکایت آن بیسکویتها
رحیم قمیشی
یک بیسکویتهایی بود، اسمشان ویتانا بود یا گرجی، یادم نیست.
هر روز یکی به بچهها میدادیم، به عنوان عصرانه، شاید با چایی بخورند.
بستهبندیاش خیلی کوچک بود، یعنی هر بسته تنها دو برگ بیسکویت داشت، کرمدار هم نبودند، کلی هم وسطشان سوراخ سوراخ بود، اندازه هر کدام به اندازه یک کف دست.
اما مهرداد که میگرفت، نمیخوردش. یعنی بعدها فهمیدم نمیخورده.
سید مهرداد را معرفی نکردم.
او با آنکه آدم بزرگی بود اما از آدمها مهم امروزی نبود، جبهه را داوطلبانه آمده بود. او استاد دانشگاه بود. اما آنقدر افتاده و متواضع، که همه ما را خجالتزده میکرد. لاغر اندام، با موهایی سیاه و پرپشت، و عینکی ذرهبینی. یادم هست عینکش را برای وضو گرفتن که برمیداشت، تازه متوجه میشدم چه چشمهای درشت و قشنگی دارد. صورت کشیدهای داشت و همیشه لبخندی زیبا روی لبش بود. صدایی آرام داشت و در کلاسش باید سکوت مطلق میکردیم، تا او را بشنویم.
گفته بودیم چه خوبست استاد دانشگاه هم بیاید جبهه، چقدر دانشجویانش دلگرم میشوند، اما حواسمان بود یک وقت شب عملیات بزرگ، او را به خطر نیندازیم. دلمان نمیخواست یک خط خراش روی تن ناز او بنشیند. اصلا مهرداد برای جنگ خلق نشده بود، از بس ظریف و نحیف بود.
اما همیشه، همه چیز آنطور که میخواهی پیش نمیرود!
همینکه گفتند فردا عملیات است، سید مهرداد اولین کسی بود که لباس های خاکیاش را پوشید، همایلش را بست، فانسخهاش را محکم کرد، کلاشش را روغنکاری کرد.
رفتم گفتم، مهرداد جان، قرار نیست شما بروی جلو.
با تعجب نگاهم کرد:
- نروم!؟ اینهمه به بچهها گفتم جبهه خوبست، دفاع واجب است، اینهمه گفتم شهید مقامی بالایی دارد، اینهمه گفتم وظیفه تکتک ماست حفظ کشور، خودم نروم!!
و قبول نکرد که نکرد.
به بچهها سپردم خیلی مواظبش باشند.
چه مواظبتی!؟ مگر کسی میتوانست جلوی اصابت خمپارهها و ترکشهای گداختهشان را بگیرد.
و اولین خمپارهها، آنشب خورد همان نیممتری سید مهرداد!
عینکش را شکست تا چشمهای زیبایش بهتر دیده شوند، پایش را قطع کرد، خون فوران کرد، زمین پر شد از خون او و بچهها.
آمبولانس نمیرسید، هر چه میگفتیم کمی سریعتر، باز نمیرسید.
مهدی سرِ مهرداد را به بغل گرفته بود و به او دلداری میداد تا تحمل کند. ولی مگر بدن چند لیتر خون دارد که پنج شش لیترش برود و او زنده بماند!
آمبولانس مثل همیشه دیر رسید، آنقدری که متوجه نشدیم مهرداد را وقتی داخل آمبولانس میگذاریم، دیگر زنده نیست!
نگه داشتن فِرِم عینک سیاهش دیگر به چه درد میخورد؟
وقتی گفتند مهرداد مجدزاده شهید شد، باور نمیکردم. یک ماه جبهه نماند و شهید شد.
خیلی دلم میخواست بدانم آن نیمه شب با مهدی چه گفته بود. نمیدانستم باور هم کرده بود خوب میشود، یا فهمیده بود مهدی کاکاحاجی فرمانده گروهان، فقط به او دلداری میدهد زنده بماند. فکر کنم فهمیده بود نمیماند
از کجا فهمیدم؟ از حکایت همان بیسکویتها.
از مهدی خواستم بگوید، آقای مجدزاده آن شب چه گفت؟
الان سالهای سال گذشته، جواب مهدی را که یادم میآید، همچنان دیوانه میشوم.
مهرداد گفته بود، مهدی من بیسکویتهایم را نمیخوردم، آنها را جمع میکردم، مرخصی که میروم، ببرم برای دخترم، یک بار هم بردم.
پرسیده بود؛ به نظرت اشکالی نداشته؟
مهدی با اشک میگفت، پیشانیاش را بوسیده و گفتم، عزیزم چه اشکالی؟ سهم خودت بوده، نخوردی، بردی برای دخترت.
مهرداد گفته بود، آخر آن بیسکویتها برای جبهه و رزمندهها بوده.
خدا کند همین که میگویی درست باشد...
دختر دو ساله مهرداد مجدزاده الان بزرگ شده.
میشنود هزار میلیارد هزار میلیارد دزدیده میشود.
میشنود آنچه شهدا برایش جان دادند، امروز مسخره میشود.
میشنود میگویند آنها که رفتند جبهه برای سهمیه بوده.
میگویند میخواستند نمیرفتند!
میگویند خارجیها ایران را گرفته بود، شاید وضع ما الان بهتر بود.
میدانم چقدر او ناراحت میشود!
من حال دختران شهدا، مادران و پدران پیرشان را حس میکنم، خواهرانشان را. همسران مظلومشان را.
حال جانبازانی را که سالهاست فقط سقف بیرنگ اتاقشان را میبینند.
یعنی همه میدانند ایران ما را چه کسانی حفظ کردند.
آیا امروز قدر آن شهدا دانسته میشود؟
اصلا کسی یادش هم هست آنها را!
ایران به خیلیها مدیون است...
آنها که امروز میخورند و سیر نمیشوند
از شهید مهرداد و سایر شهدا خجالت بکشند.
مگر میشود مال مردم را دزدید و گفت؛ من حافظ انقلابم، مرا دوست بدارید!
مگر میشود دست در دست چپاولگران گذاشت، با آنها نشست و برخاست، و گفت من مدافع ارزشها هستم!
مگر میشود مهرداد نبود
و گفت من عاشق مردمم
عاشق کشورم
نه، نمیشود!
#فرهیختگان راهی به رهایی
رحیم قمیشی
یک بیسکویتهایی بود، اسمشان ویتانا بود یا گرجی، یادم نیست.
هر روز یکی به بچهها میدادیم، به عنوان عصرانه، شاید با چایی بخورند.
بستهبندیاش خیلی کوچک بود، یعنی هر بسته تنها دو برگ بیسکویت داشت، کرمدار هم نبودند، کلی هم وسطشان سوراخ سوراخ بود، اندازه هر کدام به اندازه یک کف دست.
اما مهرداد که میگرفت، نمیخوردش. یعنی بعدها فهمیدم نمیخورده.
سید مهرداد را معرفی نکردم.
او با آنکه آدم بزرگی بود اما از آدمها مهم امروزی نبود، جبهه را داوطلبانه آمده بود. او استاد دانشگاه بود. اما آنقدر افتاده و متواضع، که همه ما را خجالتزده میکرد. لاغر اندام، با موهایی سیاه و پرپشت، و عینکی ذرهبینی. یادم هست عینکش را برای وضو گرفتن که برمیداشت، تازه متوجه میشدم چه چشمهای درشت و قشنگی دارد. صورت کشیدهای داشت و همیشه لبخندی زیبا روی لبش بود. صدایی آرام داشت و در کلاسش باید سکوت مطلق میکردیم، تا او را بشنویم.
گفته بودیم چه خوبست استاد دانشگاه هم بیاید جبهه، چقدر دانشجویانش دلگرم میشوند، اما حواسمان بود یک وقت شب عملیات بزرگ، او را به خطر نیندازیم. دلمان نمیخواست یک خط خراش روی تن ناز او بنشیند. اصلا مهرداد برای جنگ خلق نشده بود، از بس ظریف و نحیف بود.
اما همیشه، همه چیز آنطور که میخواهی پیش نمیرود!
همینکه گفتند فردا عملیات است، سید مهرداد اولین کسی بود که لباس های خاکیاش را پوشید، همایلش را بست، فانسخهاش را محکم کرد، کلاشش را روغنکاری کرد.
رفتم گفتم، مهرداد جان، قرار نیست شما بروی جلو.
با تعجب نگاهم کرد:
- نروم!؟ اینهمه به بچهها گفتم جبهه خوبست، دفاع واجب است، اینهمه گفتم شهید مقامی بالایی دارد، اینهمه گفتم وظیفه تکتک ماست حفظ کشور، خودم نروم!!
و قبول نکرد که نکرد.
به بچهها سپردم خیلی مواظبش باشند.
چه مواظبتی!؟ مگر کسی میتوانست جلوی اصابت خمپارهها و ترکشهای گداختهشان را بگیرد.
و اولین خمپارهها، آنشب خورد همان نیممتری سید مهرداد!
عینکش را شکست تا چشمهای زیبایش بهتر دیده شوند، پایش را قطع کرد، خون فوران کرد، زمین پر شد از خون او و بچهها.
آمبولانس نمیرسید، هر چه میگفتیم کمی سریعتر، باز نمیرسید.
مهدی سرِ مهرداد را به بغل گرفته بود و به او دلداری میداد تا تحمل کند. ولی مگر بدن چند لیتر خون دارد که پنج شش لیترش برود و او زنده بماند!
آمبولانس مثل همیشه دیر رسید، آنقدری که متوجه نشدیم مهرداد را وقتی داخل آمبولانس میگذاریم، دیگر زنده نیست!
نگه داشتن فِرِم عینک سیاهش دیگر به چه درد میخورد؟
وقتی گفتند مهرداد مجدزاده شهید شد، باور نمیکردم. یک ماه جبهه نماند و شهید شد.
خیلی دلم میخواست بدانم آن نیمه شب با مهدی چه گفته بود. نمیدانستم باور هم کرده بود خوب میشود، یا فهمیده بود مهدی کاکاحاجی فرمانده گروهان، فقط به او دلداری میدهد زنده بماند. فکر کنم فهمیده بود نمیماند
از کجا فهمیدم؟ از حکایت همان بیسکویتها.
از مهدی خواستم بگوید، آقای مجدزاده آن شب چه گفت؟
الان سالهای سال گذشته، جواب مهدی را که یادم میآید، همچنان دیوانه میشوم.
مهرداد گفته بود، مهدی من بیسکویتهایم را نمیخوردم، آنها را جمع میکردم، مرخصی که میروم، ببرم برای دخترم، یک بار هم بردم.
پرسیده بود؛ به نظرت اشکالی نداشته؟
مهدی با اشک میگفت، پیشانیاش را بوسیده و گفتم، عزیزم چه اشکالی؟ سهم خودت بوده، نخوردی، بردی برای دخترت.
مهرداد گفته بود، آخر آن بیسکویتها برای جبهه و رزمندهها بوده.
خدا کند همین که میگویی درست باشد...
دختر دو ساله مهرداد مجدزاده الان بزرگ شده.
میشنود هزار میلیارد هزار میلیارد دزدیده میشود.
میشنود آنچه شهدا برایش جان دادند، امروز مسخره میشود.
میشنود میگویند آنها که رفتند جبهه برای سهمیه بوده.
میگویند میخواستند نمیرفتند!
میگویند خارجیها ایران را گرفته بود، شاید وضع ما الان بهتر بود.
میدانم چقدر او ناراحت میشود!
من حال دختران شهدا، مادران و پدران پیرشان را حس میکنم، خواهرانشان را. همسران مظلومشان را.
حال جانبازانی را که سالهاست فقط سقف بیرنگ اتاقشان را میبینند.
یعنی همه میدانند ایران ما را چه کسانی حفظ کردند.
آیا امروز قدر آن شهدا دانسته میشود؟
اصلا کسی یادش هم هست آنها را!
ایران به خیلیها مدیون است...
آنها که امروز میخورند و سیر نمیشوند
از شهید مهرداد و سایر شهدا خجالت بکشند.
مگر میشود مال مردم را دزدید و گفت؛ من حافظ انقلابم، مرا دوست بدارید!
مگر میشود دست در دست چپاولگران گذاشت، با آنها نشست و برخاست، و گفت من مدافع ارزشها هستم!
مگر میشود مهرداد نبود
و گفت من عاشق مردمم
عاشق کشورم
نه، نمیشود!
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤23😢15👎2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ماجرای تلخ و قابل تامل
سیلی کارشناس ادارهی آموزش و پرورش شهرستان عنبرآباد به یک معلم در استان کرمان هنگام بازدید از یک مدرسهی دولتی
در ادامه این ماجرا، به جای برخورد با افراد متخلف و پاسخگویی مسئولان، مدیر و معاون مدرسه به دلیل انتشار فیلم حادثه برکنار شدهاند.
همچنین معلمی که مورد ضرب و شتم قرار گرفته، به هیئت تخلفات اداری معرفی شده است؛ اقدامی که به گفته برخی منابع با هدف تحت فشار قرار دادن او و منصرف کردنش از پیگیری پرونده انجام شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سیلی کارشناس ادارهی آموزش و پرورش شهرستان عنبرآباد به یک معلم در استان کرمان هنگام بازدید از یک مدرسهی دولتی
در ادامه این ماجرا، به جای برخورد با افراد متخلف و پاسخگویی مسئولان، مدیر و معاون مدرسه به دلیل انتشار فیلم حادثه برکنار شدهاند.
همچنین معلمی که مورد ضرب و شتم قرار گرفته، به هیئت تخلفات اداری معرفی شده است؛ اقدامی که به گفته برخی منابع با هدف تحت فشار قرار دادن او و منصرف کردنش از پیگیری پرونده انجام شده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🤬22😱5❤1
محمدرضا شجریان | سرود سیاوش
آثار او چون آفتاب روشن و بینیاز از هرگونه مدح و معرفی است؛ از همین رو، بیدرنگ به سراغ کتابی میروم که دربارهٔ اوست: «سرود سیاوش».
دکتر کیوان یداللهی در این اثر خواندنی، اطلاعات، اخبار و اسنادی را که طی سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷ در منابع گوناگون، بهویژه مطبوعات و نشریات مختلف دربارهٔ محمدرضا شجریان منتشر شده بود، گردآورده است.
کتاب در نه بخش تنظیم شده است. در برخی فصلها، یادداشتها، مصاحبهها و دیدگاههای مردم، مدیران، هنرمندان و صاحبنظران دربارهٔ شجریان، و همچنین گفتههای خود استاد درباره هنر و هنرمندان دیگر جای گرفته است. بخشهای دیگر کتاب به فهرست جامع آثار، سوابق پخش آثار ایشان از رادیو و تلویزیون و فهرست اجراهای عمومی و کنسرتهای او اختصاص یافته است. دو بخش از کتاب دربردارندهٔ عکسهای زیبا و مطالب پراکندهای است که در قالب فصلهای دیگر نمیگنجیدهاند. یکی از فصلهای مهم کتاب نیز به بررسی رویداد کنارهگیری ایشان از رادیو و تلویزیون در سال ۱۳۵۶ پرداخته است.
کیوان یداللهی یکی از اهداف خود از را انتشار این کتاب، پاسخ دادن به این پرسش بیان میکند که هنرمندی که در سالهای پیش از انقلاب ۵۷ با نامهای سیاوش بیدکانی، سیاوش، سیاوش شجریان و سرانجام محمدرضا شجریان شناخته میشد، چه جایگاهی در میان مردم و اهل هنر داشت و برای رسیدن به موقعیت ویژهای که در دههٔ شصت به آن دست یافت چه مسیری را پیمود.
مشخصات کتاب:
سرود سیاوش (محمدرضا شجریان در آینه مطبوعات ۱۳۴۵-۱۳۵۷)، تألیف و گردآوری: کیوان یداللهی، ناشر: انتشارات گهگاه، سال انتشار: ۱۴۰۴، تعداد صفحات: ۳۶۰ صفحه (مصور).
از کانال عاطفه طیه
#فرهیختگان راهی به رهایی
آثار او چون آفتاب روشن و بینیاز از هرگونه مدح و معرفی است؛ از همین رو، بیدرنگ به سراغ کتابی میروم که دربارهٔ اوست: «سرود سیاوش».
دکتر کیوان یداللهی در این اثر خواندنی، اطلاعات، اخبار و اسنادی را که طی سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۷ در منابع گوناگون، بهویژه مطبوعات و نشریات مختلف دربارهٔ محمدرضا شجریان منتشر شده بود، گردآورده است.
کتاب در نه بخش تنظیم شده است. در برخی فصلها، یادداشتها، مصاحبهها و دیدگاههای مردم، مدیران، هنرمندان و صاحبنظران دربارهٔ شجریان، و همچنین گفتههای خود استاد درباره هنر و هنرمندان دیگر جای گرفته است. بخشهای دیگر کتاب به فهرست جامع آثار، سوابق پخش آثار ایشان از رادیو و تلویزیون و فهرست اجراهای عمومی و کنسرتهای او اختصاص یافته است. دو بخش از کتاب دربردارندهٔ عکسهای زیبا و مطالب پراکندهای است که در قالب فصلهای دیگر نمیگنجیدهاند. یکی از فصلهای مهم کتاب نیز به بررسی رویداد کنارهگیری ایشان از رادیو و تلویزیون در سال ۱۳۵۶ پرداخته است.
کیوان یداللهی یکی از اهداف خود از را انتشار این کتاب، پاسخ دادن به این پرسش بیان میکند که هنرمندی که در سالهای پیش از انقلاب ۵۷ با نامهای سیاوش بیدکانی، سیاوش، سیاوش شجریان و سرانجام محمدرضا شجریان شناخته میشد، چه جایگاهی در میان مردم و اهل هنر داشت و برای رسیدن به موقعیت ویژهای که در دههٔ شصت به آن دست یافت چه مسیری را پیمود.
مشخصات کتاب:
سرود سیاوش (محمدرضا شجریان در آینه مطبوعات ۱۳۴۵-۱۳۵۷)، تألیف و گردآوری: کیوان یداللهی، ناشر: انتشارات گهگاه، سال انتشار: ۱۴۰۴، تعداد صفحات: ۳۶۰ صفحه (مصور).
از کانال عاطفه طیه
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بحث درونی اتاق گفتوگوی سیاسی جمعی از جمهوریخواهان ایران با عنوان «تفاهمنامه و ايران پس از آن»
سخنرانان: مهرداد خوانساری و کاظم کردوانی
تاریخ جلسه: ۲ تیر ۱۴۰۵
مشارکت کنندگان در بحث: مهرداد خوانساری، کاظم کردوانی، علی صمد، بهروز خلیق، مهدی قدسی و رضا علیجانی.
#فرهیختگان راهی به رهایی
سخنرانان: مهرداد خوانساری و کاظم کردوانی
تاریخ جلسه: ۲ تیر ۱۴۰۵
مشارکت کنندگان در بحث: مهرداد خوانساری، کاظم کردوانی، علی صمد، بهروز خلیق، مهدی قدسی و رضا علیجانی.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5
چهار ماه آوارگی یک کارگر پس از جنگ؛ «خانهام ویران شد، هیچکس پاسخگو نیست»
یک کارگر ساکن شهر قدس که در سال ۱۴۰۳ پس از نزدیک به سه دهه کار از محل کار خود اخراج شده بود، میگوید در جریان حمله موشکی به محلهاش، خانهای را که با سالها کار و وام و اقساط ساخته بود از دست داده و اکنون پس از چهار ماه آوارگی، هنوز هیچ حمایت مؤثری دریافت نکرده است.
به گزارش ایلنا، پیامدهای جنگ برای بسیاری از خانوادههای کارگری تنها به روزهای درگیری محدود نشده است. افزایش هزینههای زندگی، ناامنی شغلی و تخریب منازل، شرایط دشواری را برای بخشی از کارگران ایجاد کرده است.
این کارگر که از ساکنان خیابان نفت شهر قدس است، میگوید پس از اخراج از محل کار خود در سال ۱۴۰۳، هنوز موفق به دریافت کامل مطالبات و سنواتش نشده است.
او میگوید: «یک عمر کار کردیم اما برای گرفتن حق سنوات هم مجبور شدیم شکایت کنیم. حکم را گرفتیم، گفتند یک یا دو ماه دیگر پول واریز میشود، اما حالا شش ماه گذشته و هنوز خبری نیست. هر بار هم که پیگیری میکنیم، فقط امروز و فردا میکنند.»
به گفته او، چند ده میلیون تومان مطالباتش به دلیل تورم بخش زیادی از ارزش خود را از دست داده است.
«در چند ثانیه همه چیز از بین رفت»
این کارگر میگوید شامگاه ۲۱ اسفندماه، موشکی در کوچه محل سکونتشان فرود آمد و بخش زیادی از خانههای کوچه را تخریب کرد.
او روایت میکند: «کوچه ما حدود ۲۰ خانه دارد. بیشتر خانهها کاملاً ویران شدند و بقیه، از جمله خانه ما، آنقدر آسیب دیدهاند که دیگر قابل سکونت نیستند. تقریباً همه ساکنان این کوچه کارگر هستند.»
به گفته او، خانوادهاش از همان شب تاکنون خانهای برای زندگی نداشتهاند و طی چهار ماه گذشته میان خانه بستگان جابهجا شدهاند.
او میگوید: «نه اسکان موقت به ما دادند، نه ودیعه مسکن و نه حتی هتل. وقتی از مسئولان کمک خواستیم، گفتند بروید در ورزشگاه یا مسجد یا کتابخانه بمانید. مگر میشود یک خانواده ماهها در چنین شرایطی زندگی کند؟»
نگرانی از آینده
این کارگر که اکنون در شرکت دیگری مشغول به کار است، میگوید حقوقی معادل حداقل دستمزد دریافت میکند و همان شرکت نیز با کمبود مواد اولیه و تعدیل نیرو روبهروست.
او میگوید: «۲۷ یا ۲۸ سال کارگری کردم، خانهام را با قرض و وام ساختم، اما در چند ثانیه همه چیز از بین رفت. حالا هیچ نهادی پاسخ روشنی نمیدهد. بنیاد مسکن، فرمانداری و دیگر مسئولان فقط ما را از این اداره به آن اداره میفرستند.»
به گفته او، در صورت ادامه این وضعیت، تصمیم دارد برای پیگیری مطالباتش مقابل نهاد ریاستجمهوری تجمع کند.
چهار ماه انتظار برای حمایت
روایت این کارگر، نمونهای از وضعیت خانوادههایی است که پس از آسیب دیدن منازلشان در جریان جنگ، همچنان در انتظار تعیین تکلیف برای اسکان و جبران خسارت هستند.
پرسش اصلی خانوادههای آسیبدیده این است که چه نهادی مسئول تأمین سرپناه موقت، پرداخت خسارت و رسیدگی به وضعیت معیشتی آنان است و چرا با گذشت چند ماه، همچنان پاسخی روشن و اقدام مؤثری دریافت نکردهاند.
زیتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
یک کارگر ساکن شهر قدس که در سال ۱۴۰۳ پس از نزدیک به سه دهه کار از محل کار خود اخراج شده بود، میگوید در جریان حمله موشکی به محلهاش، خانهای را که با سالها کار و وام و اقساط ساخته بود از دست داده و اکنون پس از چهار ماه آوارگی، هنوز هیچ حمایت مؤثری دریافت نکرده است.
به گزارش ایلنا، پیامدهای جنگ برای بسیاری از خانوادههای کارگری تنها به روزهای درگیری محدود نشده است. افزایش هزینههای زندگی، ناامنی شغلی و تخریب منازل، شرایط دشواری را برای بخشی از کارگران ایجاد کرده است.
این کارگر که از ساکنان خیابان نفت شهر قدس است، میگوید پس از اخراج از محل کار خود در سال ۱۴۰۳، هنوز موفق به دریافت کامل مطالبات و سنواتش نشده است.
او میگوید: «یک عمر کار کردیم اما برای گرفتن حق سنوات هم مجبور شدیم شکایت کنیم. حکم را گرفتیم، گفتند یک یا دو ماه دیگر پول واریز میشود، اما حالا شش ماه گذشته و هنوز خبری نیست. هر بار هم که پیگیری میکنیم، فقط امروز و فردا میکنند.»
به گفته او، چند ده میلیون تومان مطالباتش به دلیل تورم بخش زیادی از ارزش خود را از دست داده است.
«در چند ثانیه همه چیز از بین رفت»
این کارگر میگوید شامگاه ۲۱ اسفندماه، موشکی در کوچه محل سکونتشان فرود آمد و بخش زیادی از خانههای کوچه را تخریب کرد.
او روایت میکند: «کوچه ما حدود ۲۰ خانه دارد. بیشتر خانهها کاملاً ویران شدند و بقیه، از جمله خانه ما، آنقدر آسیب دیدهاند که دیگر قابل سکونت نیستند. تقریباً همه ساکنان این کوچه کارگر هستند.»
به گفته او، خانوادهاش از همان شب تاکنون خانهای برای زندگی نداشتهاند و طی چهار ماه گذشته میان خانه بستگان جابهجا شدهاند.
او میگوید: «نه اسکان موقت به ما دادند، نه ودیعه مسکن و نه حتی هتل. وقتی از مسئولان کمک خواستیم، گفتند بروید در ورزشگاه یا مسجد یا کتابخانه بمانید. مگر میشود یک خانواده ماهها در چنین شرایطی زندگی کند؟»
نگرانی از آینده
این کارگر که اکنون در شرکت دیگری مشغول به کار است، میگوید حقوقی معادل حداقل دستمزد دریافت میکند و همان شرکت نیز با کمبود مواد اولیه و تعدیل نیرو روبهروست.
او میگوید: «۲۷ یا ۲۸ سال کارگری کردم، خانهام را با قرض و وام ساختم، اما در چند ثانیه همه چیز از بین رفت. حالا هیچ نهادی پاسخ روشنی نمیدهد. بنیاد مسکن، فرمانداری و دیگر مسئولان فقط ما را از این اداره به آن اداره میفرستند.»
به گفته او، در صورت ادامه این وضعیت، تصمیم دارد برای پیگیری مطالباتش مقابل نهاد ریاستجمهوری تجمع کند.
چهار ماه انتظار برای حمایت
روایت این کارگر، نمونهای از وضعیت خانوادههایی است که پس از آسیب دیدن منازلشان در جریان جنگ، همچنان در انتظار تعیین تکلیف برای اسکان و جبران خسارت هستند.
پرسش اصلی خانوادههای آسیبدیده این است که چه نهادی مسئول تأمین سرپناه موقت، پرداخت خسارت و رسیدگی به وضعیت معیشتی آنان است و چرا با گذشت چند ماه، همچنان پاسخی روشن و اقدام مؤثری دریافت نکردهاند.
زیتون
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢14😱4👍1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جوردانو برونو، فیلم ۱۹۷۳، روایتگر زندگی فیلسوف ایتالیایی است که در برابر استبداد دینی ایستادگی کرد. وولونته در نقش برونو تصویری فراموشنشدنی از مقاومت اندیشه خلق کرد. برونو پس از سالها تحقیق و تدریس در اروپا به ونیز بازگشت. او جهان را نه از دریچه ایمان کور، که از چشم عقل و مشاهده میدید؛ معتقد بود جهان بینهایت است و خورشید تنها یکی از ستارگان است. سخنانش در میان مردم نفوذ کرد و کلیسای ونیز آن را تهدید جدی تلقی نمود. در سکانسی ماندگار از فیلم، برونو به کشیشی که او را به شکنجه تهدید میکرد پاسخ داد: «من حتی اگر هیچ نداشته باشم، صاحب سرنوشت خویش هستم.» این سرنوشت از عقل و فلسفه سرچشمه میگیرد، نه ایمان. کشیش گفت: «هرچه بیشتر بدانی، بیشتر محکوم به رنج خواهی بود.» برونو پذیرفت اما تسلیم نشد. داستان او آینهای از امروز است؛ جایی که حقیقت هنوز تهدید دانسته میشود و آزادی اندیشه خیانت. هنوز سلطهگران دینی و سیاسی در پی خاموش کردن صدای روشنفکران هستند.
برونو در ۱۶۰۰ در میدان کامپو دهفیوری رم زنده سوزانده شد
اما اندیشههایش قرنها پس از مرگش درخشیدند و پیروزی جاودان او بر کلیسا شد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
برونو در ۱۶۰۰ در میدان کامپو دهفیوری رم زنده سوزانده شد
اما اندیشههایش قرنها پس از مرگش درخشیدند و پیروزی جاودان او بر کلیسا شد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤20👎2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
ناهشیار ایرانی: ناهشیار جمعی در فرهنگ و تمدن ایرانی؛ ایرانی در مصاف با تاریخ و جهان پیشرو
گفتگوی نیما قربانی با سیدحسین نصر
۲۷ شهریور ۱۴۰۴
معرفی گفتگو در یوتیوب دکتر نیما قربانی:
«در این قسمت از ناهشیار ایرانی با سیدحسین نصر همراه شدیم؛ اندیشمندی که از تهران تا امآیتی و هاروارد رفت و بین علم و فلسفه، پلی میان عقل و تقدس ساخت. از دیدار با فریتیوف شوان میگوید؛ از فهم این جمله: «زیبایی، چهرهٔ مرئی حقیقت است.» دکتر سیدحسین نصر از بازگرداندن روح به علم میگوید؛ از بازگشت به خویشتن. این گفتگو شنیدنیست برای هرکس که به معنا حساس است.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
گفتگوی نیما قربانی با سیدحسین نصر
۲۷ شهریور ۱۴۰۴
معرفی گفتگو در یوتیوب دکتر نیما قربانی:
«در این قسمت از ناهشیار ایرانی با سیدحسین نصر همراه شدیم؛ اندیشمندی که از تهران تا امآیتی و هاروارد رفت و بین علم و فلسفه، پلی میان عقل و تقدس ساخت. از دیدار با فریتیوف شوان میگوید؛ از فهم این جمله: «زیبایی، چهرهٔ مرئی حقیقت است.» دکتر سیدحسین نصر از بازگرداندن روح به علم میگوید؛ از بازگشت به خویشتن. این گفتگو شنیدنیست برای هرکس که به معنا حساس است.»
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3
در ستایش نگاهی ملی به سردشت
گاهی یک نوشته، تنها یک یادداشت نیست؛ تلاشی است برای بیدار کردن حافظهای که در هیاهوی روزمرگی غبار فراموشی بر آن نشسته است. یادداشت ارزشمند آقای جواد رنجبر درخشیلر با عنوان «سردشت، نماد ملی» از همین جنس است. او با نگاهی فراتر از مرزهای جغرافیا، قومیت و سیاست، یادآوری میکند که سردشت فقط نام یک شهر نیست؛ بخشی از حافظه تاریخی و اخلاقی ملت ایران است.
آقای رنجبر درخشیلر در این یادداشت، با اشاره به حمله شیمیایی هفتم تیر ۱۳۶۶ — که حدود صد و ده نفر را به شهادت رساند و نزدیک به هشت هزار نفر را مجروح کرد — استدلال میکند که سردشت از همان لحظه به یکی از نمادهای ملی ایران تبدیل شد؛ نمادی که نه از پیروزی، بلکه از رنج ساخته شده است. او با تأسف یادآور میشود که هیروشیما در ذهن ایرانیان زبانزدتر از سردشت است و این خود نشانهای از غفلتی تاریخی است. نقد اصلی ایشان متوجه دو کوتاهی است: نخست، نبود توسعه مادی و فرهنگی درخور در این شهر؛ و دوم، بهرهبرداری قومی و سیاسی از این فاجعه انسانی به جای طرح آن به عنوان یک منفعت ملی. به باور او، تا سردشت در جایگاه واقعی خود در حافظه و منافع ملی ایران قرار نگیرد، جز مرثیهسرایی برای آن نمیتوان کاری کرد.
به عنوان یک شهروند سردشتی، این نگاه را صمیمانه ارج مینهم. سالهاست که مردم این شهر بار سنگین یکی از دردناکترین جنایتهای تاریخ معاصر را بر دوش میکشند؛ جنایتی که قربانیانش نه در میدان نبرد، بلکه در کوچهها، خانهها و بازار، هدف سلاحی قرار گرفتند که وجدان بشریت سالها پیش آن را محکوم کرده بود. این رنج، تنها رنج سردشت نیست؛ زخمی است که بر پیکر ایران و بر وجدان انسان معاصر نشسته است.
ملتها تنها با خاطره پیروزیهایشان شناخته نمیشوند؛ گاه آنچه آنان را به هم پیوند میدهد، حافظه مشترک رنجهایشان است. همانگونه که خرمشهر نماد مقاومت شد، سردشت نیز باید نماد مظلومیت، کرامت انسانی و مبارزه با سلاحهای کشتار جمعی باشد. این جایگاه نه از سر احساسات، بلکه برخاسته از حقیقتی تاریخی است.
از همین منظر، یادداشت آقای رنجبر درخشیلر تنها دفاع از یک شهر نیست؛ دفاع از یک نگاه است؛ نگاهی که سردشت را از حصار جغرافیا و روایتهای محدود بیرون میآورد و آن را در جایگاه شایستهاش، یعنی بخشی از منافع و هویت ملی ایران، مینشاند. نگاهی که به جای بهرهبرداری سیاسی یا قومی از یک فاجعه انسانی، بر اشتراکات ملی و مسئولیت مشترک همه ایرانیان تأکید میکند.
پیام سردشت متعلق به همه است: نفی جنگ، پاسداشت کرامت انسان، و دفاع از صلح. اما این پیام تنها با یادبود و مرثیه زنده نمیماند. سردشت به توسعه، پژوهش، درمان و سرمایهگذاری نیاز دارد. شایسته است این شهر، به عنوان نخستین شهر قربانی بمباران شیمیایی علیه غیرنظامیان، به یکی از مراکز ملی و بینالمللی مطالعات صلح، درمان آسیبدیدگان شیمیایی و آموزش حقوق بشردوستانه تبدیل شود. این کمترین ادای دین به مردمانی است که هزینهای سنگین برای انسانیت پرداختند.
یادداشت آقای جواد رنجبر درخشیلر را صرفاً یک مقاله نمیدانم؛ آن را دعوتی صادقانه برای بازخوانی نسبت ما با سردشت میدانم. سردشت بیش از آنکه به اشک نیاز داشته باشد، به شناخت نیاز دارد؛ بیش از آنکه محتاج شعار باشد، نیازمند مسئولیت است. اگر این شهر جایگاهی درخور در وجدان ملی ما بیابد، نهتنها حق مردمانش ادا شده، بلکه رنج شهدای مظلومش چراغی برای نسلهای آینده افروخته است.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
گاهی یک نوشته، تنها یک یادداشت نیست؛ تلاشی است برای بیدار کردن حافظهای که در هیاهوی روزمرگی غبار فراموشی بر آن نشسته است. یادداشت ارزشمند آقای جواد رنجبر درخشیلر با عنوان «سردشت، نماد ملی» از همین جنس است. او با نگاهی فراتر از مرزهای جغرافیا، قومیت و سیاست، یادآوری میکند که سردشت فقط نام یک شهر نیست؛ بخشی از حافظه تاریخی و اخلاقی ملت ایران است.
آقای رنجبر درخشیلر در این یادداشت، با اشاره به حمله شیمیایی هفتم تیر ۱۳۶۶ — که حدود صد و ده نفر را به شهادت رساند و نزدیک به هشت هزار نفر را مجروح کرد — استدلال میکند که سردشت از همان لحظه به یکی از نمادهای ملی ایران تبدیل شد؛ نمادی که نه از پیروزی، بلکه از رنج ساخته شده است. او با تأسف یادآور میشود که هیروشیما در ذهن ایرانیان زبانزدتر از سردشت است و این خود نشانهای از غفلتی تاریخی است. نقد اصلی ایشان متوجه دو کوتاهی است: نخست، نبود توسعه مادی و فرهنگی درخور در این شهر؛ و دوم، بهرهبرداری قومی و سیاسی از این فاجعه انسانی به جای طرح آن به عنوان یک منفعت ملی. به باور او، تا سردشت در جایگاه واقعی خود در حافظه و منافع ملی ایران قرار نگیرد، جز مرثیهسرایی برای آن نمیتوان کاری کرد.
به عنوان یک شهروند سردشتی، این نگاه را صمیمانه ارج مینهم. سالهاست که مردم این شهر بار سنگین یکی از دردناکترین جنایتهای تاریخ معاصر را بر دوش میکشند؛ جنایتی که قربانیانش نه در میدان نبرد، بلکه در کوچهها، خانهها و بازار، هدف سلاحی قرار گرفتند که وجدان بشریت سالها پیش آن را محکوم کرده بود. این رنج، تنها رنج سردشت نیست؛ زخمی است که بر پیکر ایران و بر وجدان انسان معاصر نشسته است.
ملتها تنها با خاطره پیروزیهایشان شناخته نمیشوند؛ گاه آنچه آنان را به هم پیوند میدهد، حافظه مشترک رنجهایشان است. همانگونه که خرمشهر نماد مقاومت شد، سردشت نیز باید نماد مظلومیت، کرامت انسانی و مبارزه با سلاحهای کشتار جمعی باشد. این جایگاه نه از سر احساسات، بلکه برخاسته از حقیقتی تاریخی است.
از همین منظر، یادداشت آقای رنجبر درخشیلر تنها دفاع از یک شهر نیست؛ دفاع از یک نگاه است؛ نگاهی که سردشت را از حصار جغرافیا و روایتهای محدود بیرون میآورد و آن را در جایگاه شایستهاش، یعنی بخشی از منافع و هویت ملی ایران، مینشاند. نگاهی که به جای بهرهبرداری سیاسی یا قومی از یک فاجعه انسانی، بر اشتراکات ملی و مسئولیت مشترک همه ایرانیان تأکید میکند.
پیام سردشت متعلق به همه است: نفی جنگ، پاسداشت کرامت انسان، و دفاع از صلح. اما این پیام تنها با یادبود و مرثیه زنده نمیماند. سردشت به توسعه، پژوهش، درمان و سرمایهگذاری نیاز دارد. شایسته است این شهر، به عنوان نخستین شهر قربانی بمباران شیمیایی علیه غیرنظامیان، به یکی از مراکز ملی و بینالمللی مطالعات صلح، درمان آسیبدیدگان شیمیایی و آموزش حقوق بشردوستانه تبدیل شود. این کمترین ادای دین به مردمانی است که هزینهای سنگین برای انسانیت پرداختند.
یادداشت آقای جواد رنجبر درخشیلر را صرفاً یک مقاله نمیدانم؛ آن را دعوتی صادقانه برای بازخوانی نسبت ما با سردشت میدانم. سردشت بیش از آنکه به اشک نیاز داشته باشد، به شناخت نیاز دارد؛ بیش از آنکه محتاج شعار باشد، نیازمند مسئولیت است. اگر این شهر جایگاهی درخور در وجدان ملی ما بیابد، نهتنها حق مردمانش ادا شده، بلکه رنج شهدای مظلومش چراغی برای نسلهای آینده افروخته است.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤10
بقا در زمین بازی جدید
مرضیه حاجی هاشمی
پس از حمله «آمریکا» به «عراق» در سال ۲۰۰۳، خاورمیانه وارد نظمی شد که «جمهوری اسلامی» بیشترین بهره را از آن برد. سقوط حکومت «صدام»، «ایران» را از محاصره راهبردی خارج کرد و زمینه گسترش شبکهای از متحدان و نیروهای همسو در عراق، «سوریه»، «لبنان» و «یمن» را فراهم ساخت، شبکهای که رقبای عرب آن را «هلال شیعی» نامیدند. حفظ حکومت «بشار اسد»، تبدیل «حزبالله» به قدرتمندترین بازیگر نظامی لبنان، گسترش نفوذ در عراق و افزایش نقش منطقهای «حوثیهای یمن»، نفوذ منطقه ای شیعی تعبیر می شد.
اما مجموعه رخدادهای پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آرام آرام نظم جدیدی را مرئی می سازد، نظمی که به نظر می رسد هدف آن نه صرفاً مهار جمهوری اسلامی؛ بلکه بازپسگیری تدریجی زمین بازی ژئوپلیتیکی از جمهوری اسلامی و انتقال آن به دولتهای مرکزی منطقه یا بازگرداندن اقدار دولت ها در سرزمین های تحت نفوذ شبکه شیعی جمهوری اسلامی است.
تحولات اخیر خاورمیانه را نمیتوان با روایتهای پراکنده از «بحرانهای جداگانه» توضیح داد. موج جدید مبارزه با فساد در عراق، بازداشت مقامها و شبکههای اقتصادی، اولتیماتوم به گروههای مسلح برای واگذاری سلاح، توافق اخیر لبنان و اسرائیل و تعهد دولت لبنان به پیشبرد انحصار سلاح در اختیار دولت و پیش از این تغییرات بنیادین در سوریه که همزمان با افزایش فشارهای مستقیم بر جمهوری اسلامی است، در کنار هم تصویری از یک بازآرایی امنیتی و ژئوپلیتیکی را ترسیم میکنند.
خلع سلاح حزبالله را می توان بخشی از همین بازآرایی دانست. همچنین در ساختار سیاسی عراق، فساد طی دو دهه گذشته تنها به معنای اختلاس یا سوءاستفاده مالی نبوده؛ بلکه بخشی از سازوکار توزیع منابع، حفظ شبکههای وفاداری و تأمین مالی بازیگران مسلح و احزاب ذینفوذ بوده است. از این منظر، مبارزه با فساد و تلاش برای تمرکز منابع مالی و امنیتی در دولت مرکزی، همزمان نه تنها به معنای تغییر موازنه قدرت است؛ بلکه یک پروژه ژئوپلیتیکی نیز هست؛ زیرا با محدود کردن منابع مالی شبکههای قدرت، ظرفیت آنها برای حفظ نفوذ سیاسی و امنیتی را نیز کاهش میدهد.
لذا می توان گفت آنچه در عراق، لبنان و پیشتر در سوریه رخ داده، صرفاً مجموعهای از اصلاحات داخلی نیست؛ بلکه نشانههای تغییر زمین بازی است؛ تغییری که به جای تمرکز صرف بر فشار مستقیم بر تهران، محیط ژئوپلیتیکی نفوذ جمهوری اسلامی را هدف گرفته است تا آن را به حکومت های مرکزی بازگرداند و اقتدار آنها را اعاده و حاکمیت سرزمینی آنها را تقویت کند.
به نظر میرسد جمهوری اسلامی نیز این تغییر را درک کرده است. اگر در دو دهه گذشته، عمق راهبردی خود را در بغداد، دمشق، بیروت و صنعا تعریف میکرد، اکنون تلاش میکند بخشی از موازنه را به حوزهای منتقل کند که هنوز از مزیت نسبی برخوردار است، «خلیج فارس» و «تنگه هرمز». بستن تنگه هرمز، تنشهای دریایی متناوب، تهدیدهای مرتبط با عبور نفتکشها و تلاش برای تبدیل امنیت انرژی به اهرم بازدارندگی، در همین چارچوب قابل فهم است؛ یعنی انتقال میدان رقابت از جغرافیای نفوذ زمینی به گلوگاههای راهبردی اقتصاد جهانی.
اما شاید این روزها مهمترین بخش این تحول، نه در بغداد یا بیروت؛ بلکه در تهران در حال رقم خوردن باشد. تحولات نهادی پس از جنگ، فشارهای اقتصادی، تورم فزاینده، فرسایش اجتماعی و افزایش نارضایتی ها، همزمان با فشارهای خارجی برای واگذاری امتیاز و توافق، ساختار تصمیمگیری جمهوری اسلامی را با دشوارترین انتخاب چهار دهه گذشته روبهرو کرده است. اگر نشانههای اختلاف در میان نخبگان سیاسی بر سر آینده سیاست منطقهای و هستهای را نیز به این معادله اضافه کنیم، میتوان گفت مسئله امروز صرفاً اختلاف بر سر یک تاکتیک یا مذاکره نیست؛ بلکه اختلاف بر سر تعریف راهبرد بقا است.
در یک سو، دیدگاهی قرار دارد که بقای نظام را در بازتعریف سیاست منطقهای، واگذاری امتیاز هسته ای، کاهش هزینههای تقابل و پذیرش مصالحههای دشوار میبیند. در سوی دیگر، جریانی قرار دارد که عقبنشینی از مؤلفههای اصلی سیاست منطقهای و هستهای را نه یک تغییر تاکتیکی؛ بلکه آغاز استحاله هویتی- ایدئولوژیکی و در نهایت تضعیف بنیانهای نظام و نه تلاشی برای بقا تلقی میکند.
برای آمریکا و بازیگران منطقهای مسئله دیگر صرفاً فشار بر جمهوری اسلامی و مهار آن نیست؛ بلکه این است که با نظم پیشین نمی توان خاورمیانه را محیط اقتصادی ایمن و پایدار ساخت. حال با شرایط داخلی و منطقه ای پساجنگ، جمهوری اسلامی با زمین بازی جدیدش منطبق می شود؟ یا اینکه بازآرایی نظم منطقهای، امکان بازی چندانی را در محیطی پرریسک نمی دهد و سرآغاز دگرگونی عمیقتری در موازنه قدرت خاورمیانه خواهد بود که بقای آن را بیش از پیش تهدید می کند؟ بقا در زمین بازی جدید
#فرهیختگان راهی به رهایی
مرضیه حاجی هاشمی
پس از حمله «آمریکا» به «عراق» در سال ۲۰۰۳، خاورمیانه وارد نظمی شد که «جمهوری اسلامی» بیشترین بهره را از آن برد. سقوط حکومت «صدام»، «ایران» را از محاصره راهبردی خارج کرد و زمینه گسترش شبکهای از متحدان و نیروهای همسو در عراق، «سوریه»، «لبنان» و «یمن» را فراهم ساخت، شبکهای که رقبای عرب آن را «هلال شیعی» نامیدند. حفظ حکومت «بشار اسد»، تبدیل «حزبالله» به قدرتمندترین بازیگر نظامی لبنان، گسترش نفوذ در عراق و افزایش نقش منطقهای «حوثیهای یمن»، نفوذ منطقه ای شیعی تعبیر می شد.
اما مجموعه رخدادهای پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آرام آرام نظم جدیدی را مرئی می سازد، نظمی که به نظر می رسد هدف آن نه صرفاً مهار جمهوری اسلامی؛ بلکه بازپسگیری تدریجی زمین بازی ژئوپلیتیکی از جمهوری اسلامی و انتقال آن به دولتهای مرکزی منطقه یا بازگرداندن اقدار دولت ها در سرزمین های تحت نفوذ شبکه شیعی جمهوری اسلامی است.
تحولات اخیر خاورمیانه را نمیتوان با روایتهای پراکنده از «بحرانهای جداگانه» توضیح داد. موج جدید مبارزه با فساد در عراق، بازداشت مقامها و شبکههای اقتصادی، اولتیماتوم به گروههای مسلح برای واگذاری سلاح، توافق اخیر لبنان و اسرائیل و تعهد دولت لبنان به پیشبرد انحصار سلاح در اختیار دولت و پیش از این تغییرات بنیادین در سوریه که همزمان با افزایش فشارهای مستقیم بر جمهوری اسلامی است، در کنار هم تصویری از یک بازآرایی امنیتی و ژئوپلیتیکی را ترسیم میکنند.
خلع سلاح حزبالله را می توان بخشی از همین بازآرایی دانست. همچنین در ساختار سیاسی عراق، فساد طی دو دهه گذشته تنها به معنای اختلاس یا سوءاستفاده مالی نبوده؛ بلکه بخشی از سازوکار توزیع منابع، حفظ شبکههای وفاداری و تأمین مالی بازیگران مسلح و احزاب ذینفوذ بوده است. از این منظر، مبارزه با فساد و تلاش برای تمرکز منابع مالی و امنیتی در دولت مرکزی، همزمان نه تنها به معنای تغییر موازنه قدرت است؛ بلکه یک پروژه ژئوپلیتیکی نیز هست؛ زیرا با محدود کردن منابع مالی شبکههای قدرت، ظرفیت آنها برای حفظ نفوذ سیاسی و امنیتی را نیز کاهش میدهد.
لذا می توان گفت آنچه در عراق، لبنان و پیشتر در سوریه رخ داده، صرفاً مجموعهای از اصلاحات داخلی نیست؛ بلکه نشانههای تغییر زمین بازی است؛ تغییری که به جای تمرکز صرف بر فشار مستقیم بر تهران، محیط ژئوپلیتیکی نفوذ جمهوری اسلامی را هدف گرفته است تا آن را به حکومت های مرکزی بازگرداند و اقتدار آنها را اعاده و حاکمیت سرزمینی آنها را تقویت کند.
به نظر میرسد جمهوری اسلامی نیز این تغییر را درک کرده است. اگر در دو دهه گذشته، عمق راهبردی خود را در بغداد، دمشق، بیروت و صنعا تعریف میکرد، اکنون تلاش میکند بخشی از موازنه را به حوزهای منتقل کند که هنوز از مزیت نسبی برخوردار است، «خلیج فارس» و «تنگه هرمز». بستن تنگه هرمز، تنشهای دریایی متناوب، تهدیدهای مرتبط با عبور نفتکشها و تلاش برای تبدیل امنیت انرژی به اهرم بازدارندگی، در همین چارچوب قابل فهم است؛ یعنی انتقال میدان رقابت از جغرافیای نفوذ زمینی به گلوگاههای راهبردی اقتصاد جهانی.
اما شاید این روزها مهمترین بخش این تحول، نه در بغداد یا بیروت؛ بلکه در تهران در حال رقم خوردن باشد. تحولات نهادی پس از جنگ، فشارهای اقتصادی، تورم فزاینده، فرسایش اجتماعی و افزایش نارضایتی ها، همزمان با فشارهای خارجی برای واگذاری امتیاز و توافق، ساختار تصمیمگیری جمهوری اسلامی را با دشوارترین انتخاب چهار دهه گذشته روبهرو کرده است. اگر نشانههای اختلاف در میان نخبگان سیاسی بر سر آینده سیاست منطقهای و هستهای را نیز به این معادله اضافه کنیم، میتوان گفت مسئله امروز صرفاً اختلاف بر سر یک تاکتیک یا مذاکره نیست؛ بلکه اختلاف بر سر تعریف راهبرد بقا است.
در یک سو، دیدگاهی قرار دارد که بقای نظام را در بازتعریف سیاست منطقهای، واگذاری امتیاز هسته ای، کاهش هزینههای تقابل و پذیرش مصالحههای دشوار میبیند. در سوی دیگر، جریانی قرار دارد که عقبنشینی از مؤلفههای اصلی سیاست منطقهای و هستهای را نه یک تغییر تاکتیکی؛ بلکه آغاز استحاله هویتی- ایدئولوژیکی و در نهایت تضعیف بنیانهای نظام و نه تلاشی برای بقا تلقی میکند.
برای آمریکا و بازیگران منطقهای مسئله دیگر صرفاً فشار بر جمهوری اسلامی و مهار آن نیست؛ بلکه این است که با نظم پیشین نمی توان خاورمیانه را محیط اقتصادی ایمن و پایدار ساخت. حال با شرایط داخلی و منطقه ای پساجنگ، جمهوری اسلامی با زمین بازی جدیدش منطبق می شود؟ یا اینکه بازآرایی نظم منطقهای، امکان بازی چندانی را در محیطی پرریسک نمی دهد و سرآغاز دگرگونی عمیقتری در موازنه قدرت خاورمیانه خواهد بود که بقای آن را بیش از پیش تهدید می کند؟ بقا در زمین بازی جدید
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍8🤬2❤1🤔1