«شهید» کیست، «عزت» از کیست؟
محمد سعید حنایی کاشانی
ما در این جهان، بیآنکه بخواهم از جهانی بعد از این جهان سخن بگویم یا آن را فرض قرار دهم، دو زندگی داریم، یکی تا هنگام مرگ و دیگری پس از مرگ.
تا هنگام مرگ آنچه کوشیدهایم و کاشتهایم و به دست آوردهایم یا گرد میآید و باقی میماند و به دست دیگران میرسد یا بر باد میرود و چیزی از آن نمیماند. اگر کاری کرده باشیم که زیبندهٔ زندگی آیندگان باشد و به کار آنان آید پس از مرگ «رشد» میکند و «میبالد» و «ثمر» میدهد و «شکوفا» میشود.
داوری جهان و آیندگان همینجاست که رخ مینماید.
زندگی پس از مرگ برای «هنرمندان» و «متفکران» و «شهیدان» راستین همین جاست که رخ مینماید.
هیچ پیامبر و متفکر و هنرمند و شهید بزرگی در روزگار خود آنقدر در چشم مردمان روزگار خود بزرگ نبوده است که اکنون هست. پس میباید شک کنیم اگر کسی در روزگار خود به ضرب زر و روز و تزویر «بزرگ» است و انبوه کرکسان بر گرد او جمع. تاریخ جهان دادگاه جهان است.
تاریخ آنگاه بهدرستی دربارهٔ تو داوری خواهد کرد که دیگر در «قدرت» نباشی یا «زور»ی در پشت سر تو نباشد! «عزت راستین» آن روز است.
آن روز است که مردمان بدون حجاب معاصرت تو را خواهند دید! اما البته با حجابهایی که آنها نیز شاید باز «زور» یا «مکر و فریبی» دیگر بیش نباشند!
همیشه دروغ هست، همیشه جست و جوی «حقیقت» هست! آیا فردوسی و مولوی و حافظ یا سقراط و افلاطون و ارسطو بهراستی بزرگاند یا نه؟ بزرگیشان در چیست و فراتر رفتن از آنان به معنای چیست؟
ستمگران و جباران، دزدان و غارتگرانی، جلادان و قصابانی، شاید به ضرب زر و زور و تزویر «فرزانه» و «شهید» جا زده شوند، شاعران و هنرمندان و نویسندگانی میانمایه، متفکران و فیلسوفنمایانی میانمایه، صوفینمایانی شیاد، شاید به «شهرت» دست یابند، «ستمدیدگانی» شاید با بدنامی کشته شوند، نامی از آنان برده نشود، کفن و دفنی نداشته باشند، گوری نداشته باشند، سوگواری بر آنان حرام باشد، اما روزگاری که جباران و ستمگران و جلادان و شیادان کنونی دیگر نبودند آنگاه آشکار خواهد شد که «شهید راستین» که بود و جلاد و قصاب و خونریز راستین که روزی آشکار خواهد شد کدامین کسان آثار فکری و هنریشان یا بیمایه بود یا دزدی از دیگران. ما همه دست کم دو بار در این جهان زندگی میکنیم، حتی اگر جهانی دیگر نباشد، یکی تا مرگ یکی پس از مرگ.
برای داوری تاریخ نباید «شتاب» کرد، روزگاری «موسولینی» و «هیتلر» و «استالین» و «مائو» و دیگرانی «رهبر»انی پرستیدنی حتی برای روشنفکران و نویسندگان و هنرمندانی بلندآوازه بودند.
امروز از آن «نام» و «عزت» چه باقی مانده است؟
تاریخ در کار داوری شتاب نمیکند، همانگونه که خورشید به یک باره بالا نمیآید یا پایین نمیرود. «زمان» هرچیزی را «روشن» میکند و البته میدرد و میبلعد.
تاریخ برخی را تبرئه میکند و از آنان اعادهٔ حیثیت میکند و از گور بیرون میکشد و برخی را با همهٔ گورهای طلایی و پر زرق و برقشان در همان لجنزاری که شایستهٔ تدفین در آن بودند فرو میبرد.
تاریخ شکیباست و شتابکار نیست. فرزند انسان است که نادان و ستمگر و شتابکار است.
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍14❤8🤬1
برگهای بر روی ماشین و خانه آقای قائم پناه (معاون اجرایی رئیس جمهور) چسبانده و دولتمردان را تهدید به حذف فیزیکی کردهاند
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
👎6😱4🕊1
حیات جشن در زندگی روزمره دههی شصت ایران
https://socialstudy.ihcs.ac.ir/article_9898.html
این مقاله برگرفته از رساله دکتری خانم دکتر لطفی در رشته جامعه شناسی فرهنگی است. امیدوارم به مطالعه آن علاقه مند باشید.نسخه pdf مقاله در سایت معرفی شده قابل دانلود است. در این مقاله بحث های جالبی در خصوص جشن در دهه شصت و تحولات آن آمده است. من، دکتر عباس کاظمی و دکتر محمدامین کنعانی راهنما و مشاور این رساله بودیم.
مجدداً به دکتر لطفی تبریک می گویم
فردین عدالتخواه
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://socialstudy.ihcs.ac.ir/article_9898.html
این مقاله برگرفته از رساله دکتری خانم دکتر لطفی در رشته جامعه شناسی فرهنگی است. امیدوارم به مطالعه آن علاقه مند باشید.نسخه pdf مقاله در سایت معرفی شده قابل دانلود است. در این مقاله بحث های جالبی در خصوص جشن در دهه شصت و تحولات آن آمده است. من، دکتر عباس کاظمی و دکتر محمدامین کنعانی راهنما و مشاور این رساله بودیم.
مجدداً به دکتر لطفی تبریک می گویم
فردین عدالتخواه
#فرهیختگان راهی به رهایی
socialstudy.ihcs.ac.ir
حیات جشن در زندگی روزمره دههی شصت ایران
جشن در دهه شصت همچون بسیاری از مناسبات زندگی، متأثر از انقلاب، شکل و شمایلی متفاوت به خود گرفت. موضعگیری صریح حاکمیت نسبت به جشنهای سیاسی سبب حذف جشنهای یادآور حکومت پهلوی شد. جشنها در ساحت زندگی خانوادگی نیز از وقوع انقلاب و تلاطمهای ناشی از آن بینصیب…
❤1
@sokhanranihaa
@sokhanranihaa
جایگاه زبان فارسی؛ هویت فرهنگی یا ابزار اداری؟ روایت اصغر دادبه از یک پرسش بنیادین
فایل صوتی از سخنرانیها
#فرهیختگان راهی به رهایی
فایل صوتی از سخنرانیها
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊2❤1👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ایندفعه چه کسی استعفا میدهد؟
بعد از قطع مصاحبه قالیباف توسط صدا و سیما، اینبار نوبت به مصاحبه صفار هرندی رسید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
بعد از قطع مصاحبه قالیباف توسط صدا و سیما، اینبار نوبت به مصاحبه صفار هرندی رسید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
🤔6🤬1
تأملاتی در استراتژی عاشورایی آیتالله خامنهای؛ محصولِ احساساتِ ایدئولوژیک یا عقل سلیمی برای پارادایم شیفت نظام جمهوری اسلامی؟
مصطفی فقیهی
ترورِ منجر به شهادت رهبر دوم جمهوریاسلامی ایران، با همه تلخیِ مصیبت و صعوبتهایش، در نهایت میتواند فرصتی تثبیتآفرین برای نظام سیاسی مهیا کند و برخلاف تصورات بینالمللی و حتی داخلی، این تهدیدات گسترده میتواند برای مردم، تمامیت ارضی ایران، قدرت مرکزی و نظام سیاسی منتج به فرصتهای بزرگی شود.
برای فهم این موضوع، ابتدا باید منظومهی فکری الهیاتی آیتالله خامنهای را دانست که شاید بتوان آن را در تکجملهی آخرین سخنرانی تاریخی ایشان خلاصه کرد که به این جمله از امام حسین استناد کرد و تمسک جست: «چون منی هیچگاه با یزید، بیعت نخواهم کرد». این یعنی اصرار و پافشاری بر استراتژی آمریکاستیزی و استکبارستیزی او در سیهفتمین سال رهبریاش در نقطهی جوش روابط خصمانهی ایران - آمریکا که عملاً تیر خلاصی بود به مطالبات آمریکا از ایران.
اما چه شد که براساس این فرضیه، ایشان تن داد به این پایان شورانگیز و عاشورایی؟
طی ۳۷ سال زعامت او، بحرانهای بزرگی پدید آمد که بعضاً در طول زمان به ابربحرانهایی لاینحل بدل شد و هویت سیاسی-ایدئولوژیک ایشان را بر همین اساس، شکل داد. بحرانهای شگرفی که چون کلافی سر در گم، کور و لاینحل به حال خود رها شده بود و هیچ راهکاری نبود که برای ایران و نظام، برد - برد محسوب شود. که اگر آیتالله خامنهای تنها به فکر ایران بود، شکستی تاریخی و بیسابقه، به نظام اسلامی تحمیل میشد و در مقابل، اگر تنها به فکر خویش و ایدئولوژی خود بود -چندان که بعضی باور دارند- نسخهی ایران را به دست دشمنانش، میپیچید.
بحرانهای بزرگ دو دههی آخر رهبری ایشان -از جمله جانشینی، هستهای، تعامل با غرب، گروههای مقاومت و نیابتی و خلاصه ماندگاری اسطوره ای در حافظه تاريخی بخشی از جامعه ایرانی و… -در مرور زمان، آنچنان بزرگ شد که هرگونه عقبنشینی از آن بدل میشد به «جام زهری» در گسترهی داخلی- بینالمللی-تاریخی و ایدئولوژیک. البته صرفنظر از بررسیهای غیرمذهبی، گزارههای فوقالذکر در تحلیل مبتنی بر «فرهنگ شیعی» به سادگی قابل هضم است.
پس با تمرکز و ادامهی همان استراتژی و رویهی گذشته و عدم هرگونه «عقبنشینی علنی» از مواضع (براساس همان راهبرد ایشان مبتنی بر عدم تسلیم در برابر یزیدیان دوران) این ابربحرانهای برساخته، به موضوعی لاینحل مبدل شد؛ پس اسرائیل با پشتیبانی تمامعیار آمریکا بر آن شدند تا با حذف رأس هرم، پایانی تاموتمام -به زعم خود- بر «اندیشه و راهبرد خامنهای» موجب شوند. اما از آنجا که او از چنین قصد و مقصودهای تهدیدآمیز در سالیان اخیر و بالاخص ماههای آخر، مطلع و آگاه بود، بر همان راهبرد جسارتامیز و عاشورایی اصرار ورزید و انفجاری احساسی و بنیادین را رقم زد که به انسجام و روحیهی رویاروییجویانه در میان گروههای مختلف ضدامپریالیستی در خاورمیانه منجر شد؛ که بنا به برخی تحلیلها، ادامهی حیات ایران و نظام سیاسی، جز با طراحی یک نقطهی عطف، ممکن نبود.
لذا میتوان چنین ادعا کرد که ایشان -برخلاف انبوه پروپاگاندای رسانههای برونمرزی مُنبعِث از سیاستهای اسرائیل - اگاهانه به قتلگاهِ یزیدیان دوران رفت و رفتاری شهادتطلبانه بروز داد، چرا که در روزهای خطرناکی که حتی عوامترینِ مردم، فرضیهی ترور ایشان را بسیار جدی میپنداشت، علناً در دفتر کار خود حاضر شد تا با قربانی کردن جان خود، راه برونرفتی بتراشد که بازی رو به اضمحلالِ نظام/ایران را به برد-برد بدل کند.
بر اساس این فرضیهی احتمالی که در تیررس قرار گرفتن خود پس از جنگ ۱۲ روزه را «آگاهانه» قلمداد میکند، ایشان با درک دقیق فوائد شهادت در آینهی افکار عمومی ایران و دنیا -که منجر به متمرکزی و همراستاسازی «انرژیهای بدنهی حامی و احساسات گروههایی از مردم» خواهد شد- امکان حل همهی ابَر بحرانهای ایران/نظام را به صورت یکجا و در یک پروسهی احتمالاً کوتاهمدت و میانمدت ممکن میکند تا بر اساس این فرضیهی احتمالی، عملاً «تثبیت جمهوری اسلامی» تحت احساسات ملی-مذهبیِ بخش قابلتوجهی از مردم، به عنوان یکی از معدود راههای برونرفت از مرداب بحرانهای پیشرو، قابلتحقق باشد.
ادامه در Instant view
#فرهیختگان روزن آگاهی
مصطفی فقیهی
ترورِ منجر به شهادت رهبر دوم جمهوریاسلامی ایران، با همه تلخیِ مصیبت و صعوبتهایش، در نهایت میتواند فرصتی تثبیتآفرین برای نظام سیاسی مهیا کند و برخلاف تصورات بینالمللی و حتی داخلی، این تهدیدات گسترده میتواند برای مردم، تمامیت ارضی ایران، قدرت مرکزی و نظام سیاسی منتج به فرصتهای بزرگی شود.
برای فهم این موضوع، ابتدا باید منظومهی فکری الهیاتی آیتالله خامنهای را دانست که شاید بتوان آن را در تکجملهی آخرین سخنرانی تاریخی ایشان خلاصه کرد که به این جمله از امام حسین استناد کرد و تمسک جست: «چون منی هیچگاه با یزید، بیعت نخواهم کرد». این یعنی اصرار و پافشاری بر استراتژی آمریکاستیزی و استکبارستیزی او در سیهفتمین سال رهبریاش در نقطهی جوش روابط خصمانهی ایران - آمریکا که عملاً تیر خلاصی بود به مطالبات آمریکا از ایران.
اما چه شد که براساس این فرضیه، ایشان تن داد به این پایان شورانگیز و عاشورایی؟
طی ۳۷ سال زعامت او، بحرانهای بزرگی پدید آمد که بعضاً در طول زمان به ابربحرانهایی لاینحل بدل شد و هویت سیاسی-ایدئولوژیک ایشان را بر همین اساس، شکل داد. بحرانهای شگرفی که چون کلافی سر در گم، کور و لاینحل به حال خود رها شده بود و هیچ راهکاری نبود که برای ایران و نظام، برد - برد محسوب شود. که اگر آیتالله خامنهای تنها به فکر ایران بود، شکستی تاریخی و بیسابقه، به نظام اسلامی تحمیل میشد و در مقابل، اگر تنها به فکر خویش و ایدئولوژی خود بود -چندان که بعضی باور دارند- نسخهی ایران را به دست دشمنانش، میپیچید.
بحرانهای بزرگ دو دههی آخر رهبری ایشان -از جمله جانشینی، هستهای، تعامل با غرب، گروههای مقاومت و نیابتی و خلاصه ماندگاری اسطوره ای در حافظه تاريخی بخشی از جامعه ایرانی و… -در مرور زمان، آنچنان بزرگ شد که هرگونه عقبنشینی از آن بدل میشد به «جام زهری» در گسترهی داخلی- بینالمللی-تاریخی و ایدئولوژیک. البته صرفنظر از بررسیهای غیرمذهبی، گزارههای فوقالذکر در تحلیل مبتنی بر «فرهنگ شیعی» به سادگی قابل هضم است.
پس با تمرکز و ادامهی همان استراتژی و رویهی گذشته و عدم هرگونه «عقبنشینی علنی» از مواضع (براساس همان راهبرد ایشان مبتنی بر عدم تسلیم در برابر یزیدیان دوران) این ابربحرانهای برساخته، به موضوعی لاینحل مبدل شد؛ پس اسرائیل با پشتیبانی تمامعیار آمریکا بر آن شدند تا با حذف رأس هرم، پایانی تاموتمام -به زعم خود- بر «اندیشه و راهبرد خامنهای» موجب شوند. اما از آنجا که او از چنین قصد و مقصودهای تهدیدآمیز در سالیان اخیر و بالاخص ماههای آخر، مطلع و آگاه بود، بر همان راهبرد جسارتامیز و عاشورایی اصرار ورزید و انفجاری احساسی و بنیادین را رقم زد که به انسجام و روحیهی رویاروییجویانه در میان گروههای مختلف ضدامپریالیستی در خاورمیانه منجر شد؛ که بنا به برخی تحلیلها، ادامهی حیات ایران و نظام سیاسی، جز با طراحی یک نقطهی عطف، ممکن نبود.
لذا میتوان چنین ادعا کرد که ایشان -برخلاف انبوه پروپاگاندای رسانههای برونمرزی مُنبعِث از سیاستهای اسرائیل - اگاهانه به قتلگاهِ یزیدیان دوران رفت و رفتاری شهادتطلبانه بروز داد، چرا که در روزهای خطرناکی که حتی عوامترینِ مردم، فرضیهی ترور ایشان را بسیار جدی میپنداشت، علناً در دفتر کار خود حاضر شد تا با قربانی کردن جان خود، راه برونرفتی بتراشد که بازی رو به اضمحلالِ نظام/ایران را به برد-برد بدل کند.
بر اساس این فرضیهی احتمالی که در تیررس قرار گرفتن خود پس از جنگ ۱۲ روزه را «آگاهانه» قلمداد میکند، ایشان با درک دقیق فوائد شهادت در آینهی افکار عمومی ایران و دنیا -که منجر به متمرکزی و همراستاسازی «انرژیهای بدنهی حامی و احساسات گروههایی از مردم» خواهد شد- امکان حل همهی ابَر بحرانهای ایران/نظام را به صورت یکجا و در یک پروسهی احتمالاً کوتاهمدت و میانمدت ممکن میکند تا بر اساس این فرضیهی احتمالی، عملاً «تثبیت جمهوری اسلامی» تحت احساسات ملی-مذهبیِ بخش قابلتوجهی از مردم، به عنوان یکی از معدود راههای برونرفت از مرداب بحرانهای پیشرو، قابلتحقق باشد.
ادامه در Instant view
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegraph
تأملاتی در استراتژی عاشورایی آیتالله خامنهای؛ محصولِ احساساتِ ایدئولوژیک یا عقل سلیمی برای پارادایم شیفت نظام جمهوری اسلامی؟
ترورِ منجر به شهادت رهبر دوم جمهوریاسلامی ایران، با همه تلخیِ مصیبت و صعوبتهایش، در نهایت میتواند فرصتی تثبیتآفرین برای نظام سیاسی مهیا کند و برخلاف تصورات بینالمللی و حتی داخلی، این تهدیدات گسترده میتواند برای مردم، تمامیت ارضی ایران، قدرت مرکزی…
❤4👍3👎3
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نامزد ریاست جمهوری فرانسه:
حتی یک ثانیه هم به این حرف باور ندارم که ایران تهدیدی برای جهان است/تمام دستاورد این حمله غیرقانونی به ایران، تقویت نظام بود که اکنون از پرستیژ و اعتباری کاملاً بیسابقه در جهان برخوردار شده است چرا که ایران موفق شد نتانیاهو و ترامپ را بهطور همزمان شکست دهد...
#فرهیختگان روزن آگاهی
حتی یک ثانیه هم به این حرف باور ندارم که ایران تهدیدی برای جهان است/تمام دستاورد این حمله غیرقانونی به ایران، تقویت نظام بود که اکنون از پرستیژ و اعتباری کاملاً بیسابقه در جهان برخوردار شده است چرا که ایران موفق شد نتانیاهو و ترامپ را بهطور همزمان شکست دهد...
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍12👎7🤬4
پرونده دومین رهبر بسته شد؛ میراث ۳۷ ساله خامنهای چیست؟
گزارشی از الینا فرهادی در دویچهوله فارسی
میراث زمامداری ۳۷ ساله خامنهای چیست؟ گزارش تحلیلی دویچه وله از فرآیند انحصار قدرت، زایش نظام سپاهمحور، بنبست اقتصاد مقاومتی و هراس از گسست ساختاری ایران پس از پایان یک دوران.
#فرهیختگان روزن آگاهی
گزارشی از الینا فرهادی در دویچهوله فارسی
میراث زمامداری ۳۷ ساله خامنهای چیست؟ گزارش تحلیلی دویچه وله از فرآیند انحصار قدرت، زایش نظام سپاهمحور، بنبست اقتصاد مقاومتی و هراس از گسست ساختاری ایران پس از پایان یک دوران.
#فرهیختگان روزن آگاهی
DW
پرونده دومین رهبر بسته شد؛ میراث ۳۷ ساله خامنهای چیست؟
میراث زمامداری ۳۷ ساله خامنهای چیست؟ گزارش تحلیلی دویچه وله از فرآیند انحصار قدرت، زایش نظام سپاهمحور، بنبست اقتصاد مقاومتی و هراس از گسست ساختاری ایران پس از پایان یک دوران.
🔥2❤1👍1
تهییج و تحریک از ما، هزینه و رنج از شما!
حبیب رمضانخانی
غلامرضا قاسمیان
در پاسخ به ایشان:
۱. شما که از حامیان سرسخت تسخیر سفارتها در دهه پیش بودید، در جریان هستید که یکبار سفارت آمریکا را اشغال کردید، نزدیک پنج دهه است با انواع تحریم و این جنگ داریم تاوان پس میدهیم! ما را از تبعات این اشغال برهانید، اشغال واشنگتن پیشکش!
۲. شما ده سال است نتوانستید خاوری را از کانادا برگردانید، حالا چطور میخواهید ترامپ را دستگیر و به ایران انتقال دهید؟
۳. مثل همیشه، شما شعار دهید و دیگران بایستی هزینه داده، بروند و دستگیر کنند! توافق و صلح نباید انجام شود و نیروهای نظامی تا آخرین نفس باید بجنگند!
آنوقت نقش شما این وسط چیست که همیشه از دیگران مایه گذاشته و دیگران باید هزینه توهمات شما را بپردازند؟
۴. تصور کنیم شما و جماعت پایداری که تا به حال بسیاری سلاح دست نگرفتهاید، داوطلب شدید و به واشنگتن رفته و برای دستگیری ترامپ اقدام کردید! اگر آنجا دستگیر شدید، به زندان گوانتانامو منتقل و با آن شکنجهها مواجه شدید، چه تضمینی هست مثل داستان دستگیری در عربستان، همه چیز را انکار نکنید؟
خلاصه اینکه: جماعتی که تا به حال نه سلاح به دست گرفته و نه نشیمنگاهشان از روی فرش سختتر نشسته، مردم را تحریک و نیروهای نظامی را به خطر میاندازند که هزینه توهمات اینها را بپردازند، بدون اینکه خودشان از زیر پتو یا بالای منبر برون شوند...
#فرهیختگان روزن آگاهی
حبیب رمضانخانی
غلامرضا قاسمیان
: ... بروید واشنگتن را اشغال کنید. سگ زرد را کت بسته بیاورید پیش رهبر انقلاب، ایشان هر تصمیمی گرفتند، ما قبول میکنیم.
در پاسخ به ایشان:
۱. شما که از حامیان سرسخت تسخیر سفارتها در دهه پیش بودید، در جریان هستید که یکبار سفارت آمریکا را اشغال کردید، نزدیک پنج دهه است با انواع تحریم و این جنگ داریم تاوان پس میدهیم! ما را از تبعات این اشغال برهانید، اشغال واشنگتن پیشکش!
۲. شما ده سال است نتوانستید خاوری را از کانادا برگردانید، حالا چطور میخواهید ترامپ را دستگیر و به ایران انتقال دهید؟
۳. مثل همیشه، شما شعار دهید و دیگران بایستی هزینه داده، بروند و دستگیر کنند! توافق و صلح نباید انجام شود و نیروهای نظامی تا آخرین نفس باید بجنگند!
آنوقت نقش شما این وسط چیست که همیشه از دیگران مایه گذاشته و دیگران باید هزینه توهمات شما را بپردازند؟
۴. تصور کنیم شما و جماعت پایداری که تا به حال بسیاری سلاح دست نگرفتهاید، داوطلب شدید و به واشنگتن رفته و برای دستگیری ترامپ اقدام کردید! اگر آنجا دستگیر شدید، به زندان گوانتانامو منتقل و با آن شکنجهها مواجه شدید، چه تضمینی هست مثل داستان دستگیری در عربستان، همه چیز را انکار نکنید؟
خلاصه اینکه: جماعتی که تا به حال نه سلاح به دست گرفته و نه نشیمنگاهشان از روی فرش سختتر نشسته، مردم را تحریک و نیروهای نظامی را به خطر میاندازند که هزینه توهمات اینها را بپردازند، بدون اینکه خودشان از زیر پتو یا بالای منبر برون شوند...
#فرهیختگان روزن آگاهی
👍36❤5
جامعه و قدرت تعیین میکنند که مرگ چه کسانی فاجعه محسوب شود و مرگ چه کسانی اصلاً دیده نشود
امین بزرگیان
١. از منظر جامعهشناسی، سوگواری فقط ابراز احساسات نیست؛ بلکه بازسازی پیوندهای اجتماعی است. امیل دورکیم در کتاب صور ابتدایی حیات دینی نشان داد که آیینهای سوگواری جامعه را دوباره گرد هم میآورند و نظم اخلاقی را بازسازی میکنند.
اگر این آیینها برای گروههایی ممنوع شوند، جامعه فقط عزیزی را از دست نمیدهد؛ بلکه بخشی از انسجام خود را نیز از دست میدهد.
در تراژدی یونان، حق دفن و سوگواری یکی از بنیادیترین حقوق انسانی است. آنتیگونه داستان مقاومت علیه فرمان شاه برای برخورداری از حق سوگواری است. آنتیگونه بهعنوان نماد سرپیچی و مبارزه در اندیشه سیاسی در نسبت با مردگان است؛ گویی انسان بودن در مقام حیوان سیاسی از همانجا آغاز میشود که بتوان برای مردگان احترام قائل شد و با خیالی آسوده اشک ریخت.
٢. حق سوگواری، حقِ اعلام این است که زندگیِ از دسترفته ارزش زیستن داشته است و غیبتش باید در حافظه بازماندگان باقی بماند.
یکی از ویژگیهای خشونت مدرن، آنچنان که جورجو آگامبن توضیح میدهد، محروم کردن بازماندگان از آیین سوگواری است. گورهای بینام، ناپدید کردن جسد، ممنوعیت تشییع جنازه و جلوگیری از یادبود، همگی ادامه خشونت پس از مرگاند.
حقیقت این است که همه جانها به یک اندازه «سوگوارپذیر» (grievable) نیستند. جامعه و قدرت تعیین میکنند که مرگ چه کسانی فاجعه محسوب شود و مرگ چه کسانی اصلاً دیده نشود. بنابراین، حق سوگواری پیش از آنکه حق گریستن باشد، حق بهرسمیتشناختهشدن ارزش یک زندگی است.
٣. اگر این حق را بپذیریم، مبارزه برای عدالت اجتماعی تا لحظه یوتوپیک برابری همه بازماندگان جهت برخورداری از حق عزا ادامه دارد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
امین بزرگیان
١. از منظر جامعهشناسی، سوگواری فقط ابراز احساسات نیست؛ بلکه بازسازی پیوندهای اجتماعی است. امیل دورکیم در کتاب صور ابتدایی حیات دینی نشان داد که آیینهای سوگواری جامعه را دوباره گرد هم میآورند و نظم اخلاقی را بازسازی میکنند.
اگر این آیینها برای گروههایی ممنوع شوند، جامعه فقط عزیزی را از دست نمیدهد؛ بلکه بخشی از انسجام خود را نیز از دست میدهد.
در تراژدی یونان، حق دفن و سوگواری یکی از بنیادیترین حقوق انسانی است. آنتیگونه داستان مقاومت علیه فرمان شاه برای برخورداری از حق سوگواری است. آنتیگونه بهعنوان نماد سرپیچی و مبارزه در اندیشه سیاسی در نسبت با مردگان است؛ گویی انسان بودن در مقام حیوان سیاسی از همانجا آغاز میشود که بتوان برای مردگان احترام قائل شد و با خیالی آسوده اشک ریخت.
٢. حق سوگواری، حقِ اعلام این است که زندگیِ از دسترفته ارزش زیستن داشته است و غیبتش باید در حافظه بازماندگان باقی بماند.
یکی از ویژگیهای خشونت مدرن، آنچنان که جورجو آگامبن توضیح میدهد، محروم کردن بازماندگان از آیین سوگواری است. گورهای بینام، ناپدید کردن جسد، ممنوعیت تشییع جنازه و جلوگیری از یادبود، همگی ادامه خشونت پس از مرگاند.
حقیقت این است که همه جانها به یک اندازه «سوگوارپذیر» (grievable) نیستند. جامعه و قدرت تعیین میکنند که مرگ چه کسانی فاجعه محسوب شود و مرگ چه کسانی اصلاً دیده نشود. بنابراین، حق سوگواری پیش از آنکه حق گریستن باشد، حق بهرسمیتشناختهشدن ارزش یک زندگی است.
٣. اگر این حق را بپذیریم، مبارزه برای عدالت اجتماعی تا لحظه یوتوپیک برابری همه بازماندگان جهت برخورداری از حق عزا ادامه دارد.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍1🔥1
از شکوه جنازهگردانی تا سقوط در حافظه تاريخی
احمد علوی
https://news.gooya.com/2026/07/post-111146.php
#فرهیختگان روزن آگاهی
احمد علوی
https://news.gooya.com/2026/07/post-111146.php
#فرهیختگان روزن آگاهی
Gooya
از شکوه جنازه گردانی تا سقوط در حافظه تاریخی، احمد علوی
۱. مقدمه
👍8👎4❤1
اردشیر امیرارجمند:
۱۱ سال حبس ظالمانه به جرم نقد حاکمیت و اعتراض به فساد ساختاری.
۱۷ سال مقاومت قهرمانانه در مقابل استبداد و دفاع از حق ملت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
۱۱ سال حبس ظالمانه به جرم نقد حاکمیت و اعتراض به فساد ساختاری.
۱۷ سال مقاومت قهرمانانه در مقابل استبداد و دفاع از حق ملت.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤31
از رفراندوم تا خیابان، خجالت بکشيد
مجتبی نجفی
یادتان هست خطاب به گروههای اپوزیسیون طرفدار جنگ نوشتم ما را با تملقتان به ترامپ مصادره نکنید؟ این خطاب به همه آنهایی هم هست که میخواهند من و هزاران هزار ایرانی مثل من را به نام ملت ایران به خاطر برگزاری یک مراسم تشییع سند بزنند. به همان نسبت که با پروژه تباه "وکالت" مخالفت کردم با پروژه "ولایت" هم مخالفت میکنم. من میخواهم شهروند آزاد ایران باشم نه بنده شاهنشاه نه بنده ولیفقیه، نماینده خودخوانده خدا. شما، فروشندگان روح خود به دیکتاتوری، به چه رویی میگویید در مراسم تشییع رهبر پیشین جمهوری اسلامی رفراندوم برگزار شد؟ کدام صندوق بود ما ندیدیم؟ کدام موضوع رای بود ما نشنیدیم؟ کدام حوزه رای بود از دید ما پنهان شد، کجا بحث عمومی شد شرکت نکرديم؟
رفراندوم نه در لشکرکشیهای خیابانی که در صندوقهای رای آزاد با نظارت و اجرای بازیگر بیطرف برگزار میشود. یادم میآید همین را هم موقع اعتراضهای خیابانی و فراخوان دی خبرنگار اینترنشنال مطرح کرد و گفت نوبت وزنکشی سیاسی است. وای بر شما که خون جوانان جان به لب رسیده ما را میخواستید خرج وزن سیاسیتان کنید و وای بر شما که هنوز خیابانی که خون هزاران جوان در آن خشک نشده را میدان بیعت و رفراندوم خیالیتان کردهاید.
ما با گونههای متنوعی از سلطهگری مواجهیم. یکی میخواهد مرا بنده شاه کند یکی بنده مجتبی، و آنچه که قرار است پایمال میشود " من" به عنوان شهروندیام که میخواهم فارغ از هرگونه مرجعیتهای مذهبی و غیرمذهبی "خودم" باشم. یکی وکیل خودخوانده من شد یکی رهبر خودخوانده. از آخرین رفراندوم نزدیک به چهلسال گذشته و من حتی یک انتخابات با معیارهای حداقلی ندیدهام چه برسد به اینکه از من پرسیده شود حکومت دینی میخواهم یا نه؟ ولایت فقیه میخواهم یا نه؟ نظارت استصوابی میخواهم یا نه؟ اگر اینقدر از اکثریت بودنتان مطمئنید چرا رابطه تان با رفراندوم، مثل رابطه جن است و بسمالله؟ به خاطر طرح آن بازداشت میکنيد و سرکوب؟
شما از کدام خیابان میگویید؟ از خیابان شما تا خیابان ما از زمین تا آسمان تفاوت است. کل نیروهای مسلح در خدمتتان میشود، کل سیستم حمل و نقل در تملکتان میشود و آخر هم مردم ایران را به نام خودتان سند میزنید و "ایران" این مفهوم بیکران، این فضای چندبعدی، این شبکه متنوع و رنگارنگ را به نام یک نظام، یک فرقه، چند گروه سیاسی سند میزنید و تخم کین میکارید و خشونت درو میکنید.
خیابان ما بوی خون و باروت میدهد، خیابان شما بوی ساندیس و شربت. یکی وصیت نامه مینویسد، یکی به فکر ارتقای منصب و مقام است. ما بارها به شما گل دادیم شما به ما گلوله. برای همین یکی از معنادارترین شعارهای مردم این بود:" تا حرف حقو گفتیم صدای تیر شنفتیم". این شعار تاریخ مظلومیت معترضانی است که مسالمت آمیز به میدان آمدند و خونین به خانه برگشتند یا برنگشتند...سهم ما از وطن، گلوله، بازداشت یا ارعاب بود و سهم شما ارتقای مقام، رانت مضاعف و زیستن در مدار تبعیض و سلطه.
هرچه بیشتر میگذرد به حرف " آرنت" بیشتر ایمان میآورم که گرانیگاه شکست سیاست، نفی تکثر است و به اهمیت تمایزگذاری بیشتر پی میبرم و بر ساختن حوزههای عمومی با کلمات و کنش بیشتر تاکید دارم و برای همین بود در طول جنگ گفتم فقط با " جنگ" مخالف نیستم، با استبداد هم مخالفم چون هر دو میخواهند "ایران به مثابه خانه" را ویران کنند و اینجاست که باید پناه برد به قدرت کلمه در برابر سلطه گران از هر فرقه و تباری که با تمام وجود میخواهند من " شهروند آزاد" نباشم و ما همبسته در عین متکثربودنمان نباشیم و مدام ما را نفی و انکار میکنند گویی ما نیستیم، چون مانند آنها نیستیم.
گناه ما چیست؟ متفاوت بودنمان و این تفاوت در عین حال، مزیت ماست که چون شما روح خود را به دیکتاتوری نمیفروشیم و در جبههای میمانیم که ایران را آزاد از هر سلطه داخلی و خارجی میخواهد و از " کیان تا ماکان" بر حرمت خون شهروند ایرانی تاکید دارد و ایران را نه با دیکتاتور که با شهروندانش تعریف میکند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
مجتبی نجفی
یادتان هست خطاب به گروههای اپوزیسیون طرفدار جنگ نوشتم ما را با تملقتان به ترامپ مصادره نکنید؟ این خطاب به همه آنهایی هم هست که میخواهند من و هزاران هزار ایرانی مثل من را به نام ملت ایران به خاطر برگزاری یک مراسم تشییع سند بزنند. به همان نسبت که با پروژه تباه "وکالت" مخالفت کردم با پروژه "ولایت" هم مخالفت میکنم. من میخواهم شهروند آزاد ایران باشم نه بنده شاهنشاه نه بنده ولیفقیه، نماینده خودخوانده خدا. شما، فروشندگان روح خود به دیکتاتوری، به چه رویی میگویید در مراسم تشییع رهبر پیشین جمهوری اسلامی رفراندوم برگزار شد؟ کدام صندوق بود ما ندیدیم؟ کدام موضوع رای بود ما نشنیدیم؟ کدام حوزه رای بود از دید ما پنهان شد، کجا بحث عمومی شد شرکت نکرديم؟
رفراندوم نه در لشکرکشیهای خیابانی که در صندوقهای رای آزاد با نظارت و اجرای بازیگر بیطرف برگزار میشود. یادم میآید همین را هم موقع اعتراضهای خیابانی و فراخوان دی خبرنگار اینترنشنال مطرح کرد و گفت نوبت وزنکشی سیاسی است. وای بر شما که خون جوانان جان به لب رسیده ما را میخواستید خرج وزن سیاسیتان کنید و وای بر شما که هنوز خیابانی که خون هزاران جوان در آن خشک نشده را میدان بیعت و رفراندوم خیالیتان کردهاید.
ما با گونههای متنوعی از سلطهگری مواجهیم. یکی میخواهد مرا بنده شاه کند یکی بنده مجتبی، و آنچه که قرار است پایمال میشود " من" به عنوان شهروندیام که میخواهم فارغ از هرگونه مرجعیتهای مذهبی و غیرمذهبی "خودم" باشم. یکی وکیل خودخوانده من شد یکی رهبر خودخوانده. از آخرین رفراندوم نزدیک به چهلسال گذشته و من حتی یک انتخابات با معیارهای حداقلی ندیدهام چه برسد به اینکه از من پرسیده شود حکومت دینی میخواهم یا نه؟ ولایت فقیه میخواهم یا نه؟ نظارت استصوابی میخواهم یا نه؟ اگر اینقدر از اکثریت بودنتان مطمئنید چرا رابطه تان با رفراندوم، مثل رابطه جن است و بسمالله؟ به خاطر طرح آن بازداشت میکنيد و سرکوب؟
شما از کدام خیابان میگویید؟ از خیابان شما تا خیابان ما از زمین تا آسمان تفاوت است. کل نیروهای مسلح در خدمتتان میشود، کل سیستم حمل و نقل در تملکتان میشود و آخر هم مردم ایران را به نام خودتان سند میزنید و "ایران" این مفهوم بیکران، این فضای چندبعدی، این شبکه متنوع و رنگارنگ را به نام یک نظام، یک فرقه، چند گروه سیاسی سند میزنید و تخم کین میکارید و خشونت درو میکنید.
خیابان ما بوی خون و باروت میدهد، خیابان شما بوی ساندیس و شربت. یکی وصیت نامه مینویسد، یکی به فکر ارتقای منصب و مقام است. ما بارها به شما گل دادیم شما به ما گلوله. برای همین یکی از معنادارترین شعارهای مردم این بود:" تا حرف حقو گفتیم صدای تیر شنفتیم". این شعار تاریخ مظلومیت معترضانی است که مسالمت آمیز به میدان آمدند و خونین به خانه برگشتند یا برنگشتند...سهم ما از وطن، گلوله، بازداشت یا ارعاب بود و سهم شما ارتقای مقام، رانت مضاعف و زیستن در مدار تبعیض و سلطه.
هرچه بیشتر میگذرد به حرف " آرنت" بیشتر ایمان میآورم که گرانیگاه شکست سیاست، نفی تکثر است و به اهمیت تمایزگذاری بیشتر پی میبرم و بر ساختن حوزههای عمومی با کلمات و کنش بیشتر تاکید دارم و برای همین بود در طول جنگ گفتم فقط با " جنگ" مخالف نیستم، با استبداد هم مخالفم چون هر دو میخواهند "ایران به مثابه خانه" را ویران کنند و اینجاست که باید پناه برد به قدرت کلمه در برابر سلطه گران از هر فرقه و تباری که با تمام وجود میخواهند من " شهروند آزاد" نباشم و ما همبسته در عین متکثربودنمان نباشیم و مدام ما را نفی و انکار میکنند گویی ما نیستیم، چون مانند آنها نیستیم.
گناه ما چیست؟ متفاوت بودنمان و این تفاوت در عین حال، مزیت ماست که چون شما روح خود را به دیکتاتوری نمیفروشیم و در جبههای میمانیم که ایران را آزاد از هر سلطه داخلی و خارجی میخواهد و از " کیان تا ماکان" بر حرمت خون شهروند ایرانی تاکید دارد و ایران را نه با دیکتاتور که با شهروندانش تعریف میکند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍34❤4👎3🤔1
بچه های ایران نمی میرند ؛ کشته می شوند !
جعفر بخشی بینیاز
خبر قدری تلخ است. برای ما البته نه برای آنهایی که رگ های غیرت شان مسدود شده. خودکشی یکی از دختران ایران برای کنکور. وقتی یک دختر ۱۸ ساله در اوج شکوفایی رگهای خود را با تیغ میشکافد ؛ این فقط یک خودکشی نیست این یک قتل است. قتلی که قاتلانش در لایههای مختلفِ این جامعه موذیانه پنهان شدهاند. این دختر قربانیِ دو جبهه بود. جبهه اول ساختاری که با سیاستهای فلج کننده ؛ فرصتِ یادگیری ؛ مطالعه و رشد را از نسل جوان ربود. کشوری که در آن آینده یک ابهامِ ترسناک است و درس خواندن تبدیل به یک نبردِ تمام عیار شده ابزارهای پیروزی کاملا از دست جوانان خارج شده است. جبهه دوم اما همان خانهای که باید پناهگاه میبود به میدانِ شکنجه تبدیل شد. زمانی که خانواده به جای تکیه گاه بودن ؛ با تهدید به ازدواج اجباری و معامله کردنِ آیندهی فرزندشان بر سرِ یک آزمون بر دوش او بارِ سنگینی از فشار و تحقیر می گذارند در واقع آنها هم در این قتل شریک جرم اند. آنها با ناتوانی در درکِ فضای سیاسی و اجتماعی و با چسبیدن به سنتهای پوسیده ؛ همان دیواری شدند که دخترک با سر به آن کوبیده شد.
این یک حادثه انفرادی نیست که این یک الگوی سیستماتیک است. ما با نسلی روبرو هستیم که در حصارِ بیخبریِ اجباری ؛ فقرِ آموزشی و استبدادِ خانوادگی محصور شدهاند. وقتی راهی برای رسیدن به خویشتن وجود ندارد ؛ مرگ تنها راهِ احرازِ مالکیت بر بدن و زندگی میشود. اگر امروز بر سرِ گور یک دختر ۱۸ ساله گریه میکنیم با این روند فرسایشی و تکراری فردا باید آماده باشیم که برای هزاران نفر دیگر که در سکوتِ فشار ؛ روح خود را میکُشند دسته جمعی عزاداری کنیم. مسئولیت ما دیگر فقط مراقب بودن نیست ؛ مسئولیت ما اعتراض به این ساختار است که زندگی را به چنان عذابی از استرس و ناامیدی تبدیل کرده که مرگ برای بسیاری از جوانان تنها آزادی و رهایی از این مصیبت معنا یافته است. بیتفاوت بودن به هر مرگی که آن را به یک اتفاقِ عادی تبدیل کند جرم است. این دختر نمرهی قبولی در کنکور نگرفت در عوض اما نمرهی یک جامعهی در حال فروپاشی را روی بدن خود برای همیشه حک کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
جعفر بخشی بینیاز
خبر قدری تلخ است. برای ما البته نه برای آنهایی که رگ های غیرت شان مسدود شده. خودکشی یکی از دختران ایران برای کنکور. وقتی یک دختر ۱۸ ساله در اوج شکوفایی رگهای خود را با تیغ میشکافد ؛ این فقط یک خودکشی نیست این یک قتل است. قتلی که قاتلانش در لایههای مختلفِ این جامعه موذیانه پنهان شدهاند. این دختر قربانیِ دو جبهه بود. جبهه اول ساختاری که با سیاستهای فلج کننده ؛ فرصتِ یادگیری ؛ مطالعه و رشد را از نسل جوان ربود. کشوری که در آن آینده یک ابهامِ ترسناک است و درس خواندن تبدیل به یک نبردِ تمام عیار شده ابزارهای پیروزی کاملا از دست جوانان خارج شده است. جبهه دوم اما همان خانهای که باید پناهگاه میبود به میدانِ شکنجه تبدیل شد. زمانی که خانواده به جای تکیه گاه بودن ؛ با تهدید به ازدواج اجباری و معامله کردنِ آیندهی فرزندشان بر سرِ یک آزمون بر دوش او بارِ سنگینی از فشار و تحقیر می گذارند در واقع آنها هم در این قتل شریک جرم اند. آنها با ناتوانی در درکِ فضای سیاسی و اجتماعی و با چسبیدن به سنتهای پوسیده ؛ همان دیواری شدند که دخترک با سر به آن کوبیده شد.
این یک حادثه انفرادی نیست که این یک الگوی سیستماتیک است. ما با نسلی روبرو هستیم که در حصارِ بیخبریِ اجباری ؛ فقرِ آموزشی و استبدادِ خانوادگی محصور شدهاند. وقتی راهی برای رسیدن به خویشتن وجود ندارد ؛ مرگ تنها راهِ احرازِ مالکیت بر بدن و زندگی میشود. اگر امروز بر سرِ گور یک دختر ۱۸ ساله گریه میکنیم با این روند فرسایشی و تکراری فردا باید آماده باشیم که برای هزاران نفر دیگر که در سکوتِ فشار ؛ روح خود را میکُشند دسته جمعی عزاداری کنیم. مسئولیت ما دیگر فقط مراقب بودن نیست ؛ مسئولیت ما اعتراض به این ساختار است که زندگی را به چنان عذابی از استرس و ناامیدی تبدیل کرده که مرگ برای بسیاری از جوانان تنها آزادی و رهایی از این مصیبت معنا یافته است. بیتفاوت بودن به هر مرگی که آن را به یک اتفاقِ عادی تبدیل کند جرم است. این دختر نمرهی قبولی در کنکور نگرفت در عوض اما نمرهی یک جامعهی در حال فروپاشی را روی بدن خود برای همیشه حک کرد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤14😢8👍6🤔1
فرهیختگان
خودکشی یکی از دختران ایران برای کنکور.
خودکشیِ ساختاری
دختر ۱۸ سالهای که برای کنکور رگهایش را برید، فقط خودش را نکشت؛ پردهای را کنار زد که سالهاست حاکمیت با تمام توان تلاش میکند کسی آن را نبیند. این مرگ، یک انتخاب فردی نبود. این قتل بود؛ قتلی که قاتلانش در سیاستهای رسمی، در فقرِ برنامهریزیشده، در تحقیر دائمی مردم، و در ساختاری که آینده را به میدان تیر تبدیل کرده، پنهان شدهاند.
این دختر قربانی جامعهای شد که عمداً فقیر شده و عمداً بیامید. جامعهای که در آن جوان باید برای یک آزمون، وزنِ تمام ناکارآمدیها را به تنهایی حمل کند. آموزش به جای اینکه راهی برای رشد باشد، تبدیل شده به مسابقهای بیرحمانه که ابزارهای پیروزیاش فقط در اختیار طبقهای خاص است. خانوادهای که باید پناه باشد، زیر فشار اقتصادی و فرهنگی چنان خرد شده که ناخواسته به ابزار خشونت علیه فرزندش تبدیل میشود. تهدید به ازدواج اجباری، تحقیر، معامله کردن آینده یک دختر بر سر یک آزمون؛ اینها فقط رفتارهای فردی نیستند، اینها محصول مستقیم سیاستهاییاند که مردم را عمداً فقیر نگه داشتهاند.
این واقعه یک هشدار جامعهشناختی است؛ نه از جنس تحلیلهای دانشگاهی، بلکه از جنس فریاد. وقتی جوانی مرگ را انتخاب میکند، یعنی جامعه به نقطهای رسیده که دیگر توان تحمل خودش را ندارد. این مرگ، نشانهی ترکهای عمیق در ستونهای اجتماعی است؛ نشانهی نسلی که احساس میکند هیچ راهی برای رسیدن به خودش ندارد و هیچکس صدایش را نمیشنود.
حاکمیت باید بفهمد که این مسیر فقط به افزایش آمار خودکشی ختم نمیشود. این روند، دیر یا زود طبقهی کارگر و طبقهی فرودست را به نقطهای میرساند که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. تاریخ بارها نشان داده که وقتی فشار از حد میگذرد، جامعه به سمت انفجار میرود؛ انفجاری که نه با سانسور مهار میشود، نه با تهدید، نه با وعدههای بیپشتوانه.
این یادداشت برای سوگواری نیست؛ برای انذار است.
اگر فقیرسازی عمدی مردم ادامه پیدا کند، اگر امید همچنان حذف شود، اگر جوانان همچنان در بیراههی تحقیر و بیعدالتی رها شوند، آنچه امروز مرگ یک دختر است، فردا تبدیل به خشم یک طبقه خواهد شد؛ خشمی که هیچ دیواری توان مهار آن را ندارد. و اگر حاکمیت هنوز خیال میکند این مسیر قابل ادامه است، باید بداند این ره که میرود به ترکستان است.
تحریریه #فرهیختگان
#فرهیختگان راهی به رهایی
دختر ۱۸ سالهای که برای کنکور رگهایش را برید، فقط خودش را نکشت؛ پردهای را کنار زد که سالهاست حاکمیت با تمام توان تلاش میکند کسی آن را نبیند. این مرگ، یک انتخاب فردی نبود. این قتل بود؛ قتلی که قاتلانش در سیاستهای رسمی، در فقرِ برنامهریزیشده، در تحقیر دائمی مردم، و در ساختاری که آینده را به میدان تیر تبدیل کرده، پنهان شدهاند.
این دختر قربانی جامعهای شد که عمداً فقیر شده و عمداً بیامید. جامعهای که در آن جوان باید برای یک آزمون، وزنِ تمام ناکارآمدیها را به تنهایی حمل کند. آموزش به جای اینکه راهی برای رشد باشد، تبدیل شده به مسابقهای بیرحمانه که ابزارهای پیروزیاش فقط در اختیار طبقهای خاص است. خانوادهای که باید پناه باشد، زیر فشار اقتصادی و فرهنگی چنان خرد شده که ناخواسته به ابزار خشونت علیه فرزندش تبدیل میشود. تهدید به ازدواج اجباری، تحقیر، معامله کردن آینده یک دختر بر سر یک آزمون؛ اینها فقط رفتارهای فردی نیستند، اینها محصول مستقیم سیاستهاییاند که مردم را عمداً فقیر نگه داشتهاند.
این واقعه یک هشدار جامعهشناختی است؛ نه از جنس تحلیلهای دانشگاهی، بلکه از جنس فریاد. وقتی جوانی مرگ را انتخاب میکند، یعنی جامعه به نقطهای رسیده که دیگر توان تحمل خودش را ندارد. این مرگ، نشانهی ترکهای عمیق در ستونهای اجتماعی است؛ نشانهی نسلی که احساس میکند هیچ راهی برای رسیدن به خودش ندارد و هیچکس صدایش را نمیشنود.
حاکمیت باید بفهمد که این مسیر فقط به افزایش آمار خودکشی ختم نمیشود. این روند، دیر یا زود طبقهی کارگر و طبقهی فرودست را به نقطهای میرساند که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند. تاریخ بارها نشان داده که وقتی فشار از حد میگذرد، جامعه به سمت انفجار میرود؛ انفجاری که نه با سانسور مهار میشود، نه با تهدید، نه با وعدههای بیپشتوانه.
این یادداشت برای سوگواری نیست؛ برای انذار است.
اگر فقیرسازی عمدی مردم ادامه پیدا کند، اگر امید همچنان حذف شود، اگر جوانان همچنان در بیراههی تحقیر و بیعدالتی رها شوند، آنچه امروز مرگ یک دختر است، فردا تبدیل به خشم یک طبقه خواهد شد؛ خشمی که هیچ دیواری توان مهار آن را ندارد. و اگر حاکمیت هنوز خیال میکند این مسیر قابل ادامه است، باید بداند این ره که میرود به ترکستان است.
تحریریه #فرهیختگان
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍24❤4👎1
مجتبی نجفی، تحلیلگر سیاسی، به دویچه وله فارسی میگوید در مراسم مصلی "جمهوری اسلامی تلاش کرد نمایش قدرت بدهد"، اما به گفته او «این نمایش یک ایراد مهم داشت.»
او میافزاید: «تعداد سران کشورها در سطح بالا اندک بودند. جمهوری اسلامی تلاش کرد این ضعف را با سازماندهی میلیونی هوادارانش جبران کند. به عبارتی مسئله تصویری بود که قرار بود به دنیا مخابره شود: حمایت میلیونی حامیانش در مراسم تشییع و تامین امنیت.»
از نگاه این تحلیلگر سیاسی، مراسم مصلی، نمایش آرایش جدید قدرت هم بود: «پایان دوران اصلاحطلبی و اصولگرایی به سبک قدیم. نشانه این پایان، عدم حضور تیپهایی مانند خاتمی و روحانی است. حتی به حسن خمینی هم با آیه قرآن کنایه زدند تا او را مماشاتگر و اهل عافیت نشان دهند. مهمترین نشانه به نظرم اول فقدان حضور خاتمی است به خصوص با توجه به شایعاتی که گفته میشد مجتبی خامنهای پیامی را در جواب تبریک او فرستاده، این ممانعت از حضور خاتمی نشانهای از تداوم سیاست سابق است: اصلاحطلبان کلاسیک تحمل نمیشوند. اما مهمتر عدم حضور روحانی است که اعتدالگرایان از جنس روحانی هم تحمل نمیشوند.»
نجفی میگوید، هر چند هنوز مختصات میدان سیاست پساخامنهای در هالهای از ابهام قرار دارد، اما این عدم حضور که به نظر این تحلیلگر سیاسی "بیشتر خواست نظام بوده و نه غایبان، حامل یک پیام سیاسی هم هست."
آرایش قدرت پس از خامنهای
مراسم تشییع جنازه خامنهای نخستین نمایش عمومی از چیدمان قدرت در دوران پس از او نیز به شمار میرود. در چنین عرصهای، ترکیب حاضران و غایبان معمولاً اتفاقی نیست و میتواند بازتابی از ائتلافهای نو، حذف برخی بازیگران قدیمی و تثبیت حلقهای باشد که قرار است قدرت را در دوره جدید در دست بگیرد.
نجفی میگوید واقعیتهای میدان جنگ دوم وزن سپاه را افزایش داد.
مجتبی نجفی معتقد است که «مرکز ثقل تقابل از اصلاحگرایی−اصولگرایی، اعتدالگرایی−افراطیگری، که زمانی نمایندگانش خاتمی و روحانی بودند، به تقابل نیروهای پراگماتیست و رادیکال در ساختار سپاه رسیده است.»
او اضافه میکند: «در این میان من پزشکیان را برخلاف خاتمی و روحانی، عنصر مستقل و نشانه یک گفتمان مستقل نمیبینم. پزشکیان بیشتر نقش حامی نیروهای پراگماتیست را دارد. نماینده این تقابل محمدباقر قالیباف است که بارزترین چهره نیروهای عملگرای مورد حمایت سپاه در برابر نیروهای متاثر و وابسته به جریان پایداری است.»
این تحلیلگر سیاسی با اشاره به "مراسم مصلی و روند پس از جنگ" میگوید: «ایران پساخامنهای شاهد این تقابل خواهد بود و تیپهایی از جنس پزشکیان در کنار قالیباف خواهند بود.»
دست بالای سپاه
به باور بسیاری از تحلیلگران و ناظران، در دوران پس از خامنهای، کفه ترازوی قدرت بیش از گذشته به سود نهادهای نظامی و امنیتی سنگین شده است.
از نگاه مجتبی نجفی، نتیجه جنگ دوم [جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران] به سپاه به عنوان ساختار تغیینکننده در اداره حکومت، اعتماد به نفس داد و شرایط به گونهای پیش نرفت که بر وزن اعتدالگرایانی چون حسن روحانی افزوده شود.
او جایگاه کنونی سپاه در تحولات را اینگونه تشریح میکند: «به عبارتی ما شاهد یک تقابل درونی در ساختار سپاه خواهیم بود و آرایشبندی آینده حول این محور شکل خواهد گرفت و برای همین جمهوری اسلامی در حال حاضر نیازی به میدان دادن به اعتدالگرایان خارج از ساختار سپاه از جنس حسن روحانی نمیبیند و حضور اینها تا اطلاع ثانوی کنترلشده و حاشیهای خواهد بود.»
این تحلیلگر سیاسی میگوید: «واقعیتهای میدان جنگ دوم وزن سپاه را افزایش داد و از این منظر هسته سخت قدرت نیازی به نمایش وحدت با اصلاحطلبان و اعتدالگرایان به عنوان بازیگران اصلی نمیبیند، مگر اینکه توازن نیروهای سیاسی در آینده به هم بخورد.»
گزارش کامل از نیلوفر غلامی در این لینک:
https://p.dw.com/p/5GfAy
#فرهیختگان روزن آگاهی
او میافزاید: «تعداد سران کشورها در سطح بالا اندک بودند. جمهوری اسلامی تلاش کرد این ضعف را با سازماندهی میلیونی هوادارانش جبران کند. به عبارتی مسئله تصویری بود که قرار بود به دنیا مخابره شود: حمایت میلیونی حامیانش در مراسم تشییع و تامین امنیت.»
از نگاه این تحلیلگر سیاسی، مراسم مصلی، نمایش آرایش جدید قدرت هم بود: «پایان دوران اصلاحطلبی و اصولگرایی به سبک قدیم. نشانه این پایان، عدم حضور تیپهایی مانند خاتمی و روحانی است. حتی به حسن خمینی هم با آیه قرآن کنایه زدند تا او را مماشاتگر و اهل عافیت نشان دهند. مهمترین نشانه به نظرم اول فقدان حضور خاتمی است به خصوص با توجه به شایعاتی که گفته میشد مجتبی خامنهای پیامی را در جواب تبریک او فرستاده، این ممانعت از حضور خاتمی نشانهای از تداوم سیاست سابق است: اصلاحطلبان کلاسیک تحمل نمیشوند. اما مهمتر عدم حضور روحانی است که اعتدالگرایان از جنس روحانی هم تحمل نمیشوند.»
نجفی میگوید، هر چند هنوز مختصات میدان سیاست پساخامنهای در هالهای از ابهام قرار دارد، اما این عدم حضور که به نظر این تحلیلگر سیاسی "بیشتر خواست نظام بوده و نه غایبان، حامل یک پیام سیاسی هم هست."
آرایش قدرت پس از خامنهای
مراسم تشییع جنازه خامنهای نخستین نمایش عمومی از چیدمان قدرت در دوران پس از او نیز به شمار میرود. در چنین عرصهای، ترکیب حاضران و غایبان معمولاً اتفاقی نیست و میتواند بازتابی از ائتلافهای نو، حذف برخی بازیگران قدیمی و تثبیت حلقهای باشد که قرار است قدرت را در دوره جدید در دست بگیرد.
نجفی میگوید واقعیتهای میدان جنگ دوم وزن سپاه را افزایش داد.
مجتبی نجفی معتقد است که «مرکز ثقل تقابل از اصلاحگرایی−اصولگرایی، اعتدالگرایی−افراطیگری، که زمانی نمایندگانش خاتمی و روحانی بودند، به تقابل نیروهای پراگماتیست و رادیکال در ساختار سپاه رسیده است.»
او اضافه میکند: «در این میان من پزشکیان را برخلاف خاتمی و روحانی، عنصر مستقل و نشانه یک گفتمان مستقل نمیبینم. پزشکیان بیشتر نقش حامی نیروهای پراگماتیست را دارد. نماینده این تقابل محمدباقر قالیباف است که بارزترین چهره نیروهای عملگرای مورد حمایت سپاه در برابر نیروهای متاثر و وابسته به جریان پایداری است.»
این تحلیلگر سیاسی با اشاره به "مراسم مصلی و روند پس از جنگ" میگوید: «ایران پساخامنهای شاهد این تقابل خواهد بود و تیپهایی از جنس پزشکیان در کنار قالیباف خواهند بود.»
دست بالای سپاه
به باور بسیاری از تحلیلگران و ناظران، در دوران پس از خامنهای، کفه ترازوی قدرت بیش از گذشته به سود نهادهای نظامی و امنیتی سنگین شده است.
از نگاه مجتبی نجفی، نتیجه جنگ دوم [جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران] به سپاه به عنوان ساختار تغیینکننده در اداره حکومت، اعتماد به نفس داد و شرایط به گونهای پیش نرفت که بر وزن اعتدالگرایانی چون حسن روحانی افزوده شود.
او جایگاه کنونی سپاه در تحولات را اینگونه تشریح میکند: «به عبارتی ما شاهد یک تقابل درونی در ساختار سپاه خواهیم بود و آرایشبندی آینده حول این محور شکل خواهد گرفت و برای همین جمهوری اسلامی در حال حاضر نیازی به میدان دادن به اعتدالگرایان خارج از ساختار سپاه از جنس حسن روحانی نمیبیند و حضور اینها تا اطلاع ثانوی کنترلشده و حاشیهای خواهد بود.»
این تحلیلگر سیاسی میگوید: «واقعیتهای میدان جنگ دوم وزن سپاه را افزایش داد و از این منظر هسته سخت قدرت نیازی به نمایش وحدت با اصلاحطلبان و اعتدالگرایان به عنوان بازیگران اصلی نمیبیند، مگر اینکه توازن نیروهای سیاسی در آینده به هم بخورد.»
گزارش کامل از نیلوفر غلامی در این لینک:
https://p.dw.com/p/5GfAy
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤8👍6🤔1