شهرنوش پارسیپور و تخیل آزادی
(بخش نخست)
درگذشت شهرنوش پارسیپور پایان یکی از اصیلترین صداهای ادبیات معاصر فارسی است. هرچند او را اغلب با سانسور، زندان و تبعید به یاد میآورند اما این بخش از زندگی او هرچند مهم، نباید بزرگترین دستاوردش را در سایه قرار دهد، دستاوردی که در دگرگون کردن امکانات رمان فارسی نهفته است. پارسیپور با آثار خود فضایی ادبی آفرید که در آن اسطوره، حافظه، سیاست و میل انسانی میتوانستند فراتر از مرزهای رئالیسم، ایدئولوژی و گفتمان مردسالارانه با یکدیگر همزیستی داشته باشند. بدینسان او زیباییشناسی آزادی را بنیان نهاد. زیباییشناسیای که همچنان سالها پس از دگرگونی شرایط سیاسی زمانهاش خوانندگان را به اندیشیدن وامیدارد. خواندن پارسیپور صرفاً بهعنوان نویسندهای فمینیست یا مخالف حکومت کاستن از بلندپروازی فلسفی آثار اوست. بیتردید رمانهای او ساختارهای سلطه مردسالارانهای را که بر بدن، زندگی و سرنوشت زنان حاکماند آشکار میکنند اما دغدغه او تنها نقد اجتماعی نیست. او پرسشهایی بنیادیتر را پیش میکشد: آزادی چیست؟ قدرت چگونه در زبان، حافظه و تخیل رسوخ میکند؟ آیا ادبیات میتواند شیوههایی از زیستن را آشکار سازد که در نظمهای اجتماعی و سیاسی مسلط نامرئی ماندهاند؟ پاسخ پارسیپور نه در بازنمایی واقعگرایانه ستم بلکه در آفرینش فرمهای تازه ادبی نهفته بود. فرمهایی که خود امکان تصور آزادی را فراهم میآوردند. یکی از مهمترین ویژگیهای آثار او درهم شکستن مرز میان واقعیت و خیال است. در آثاری چون زنان بدون مردان و طوبا و معنای شب رخدادهای فراطبیعی بیهیچ توضیحی در دل روایت جای میگیرند. زنانی به درخت بدل میشوند، رؤیاها به واقعیت تاریخی تبدیل میشوند و چشماندازهای اسطورهای در متن زندگی روزمره پدیدار میشوند. این عناصر نه آرایههایی برگرفته از رئالیسم جادویی بلکه شکلی دیگر از شناختاند.
در جامعهای که سانسور و استبداد حقیقت را از زبان رسمی میزداید واقعیت نیز خود تکهتکه و چندپاره میشود. زبان رسمی بیش از آنکه حقیقت را آشکار کند آن را پنهان میسازد. در چنین وضعیتی تخیل دیگر نقطه مقابل واقعیت نیست بلکه عمیقترین بیان آن است. امر شگفتانگیز در آثار پارسیپور امکان بیان تجربههایی را فراهم میکند که در چارچوب رئالیسم متعارف قابل بازنمایی نیستند. از اینرو ادبیات او به سنتی تعلق دارد که در آن ادبیات به ابزاری برای کشف حقیقتهایی بدل میشود که زبان سیاست از بیان آنها ناتوان است. این نوآوری زیباییشناختی از سرچشمههای گوناگونی تغذیه میکند. از عرفان ایرانی و اسطورههای کهن گرفته تا مدرنیسم و اندیشه فمینیستی معاصر. اما حاصل این پیوند جهانی کاملاً منحصربهفرد است. پارسیپور نه نمادهای سنتی را تکرار میکند و نه صرفاً آنها را بازتولید بلکه آنها را از نو میآفریند. باغ دیگر صرفاً استعارهای از بهشت نیست بلکه به فضایی برای خودمختاری زنان بدل میشود. درخت تنها نماد صبر و سکون نیست بلکه نشانه دگرگونی و رهایی است. زمان نیز ساختار خطی خود را از دست میدهد تا تاریخ و حافظه بتوانند در کنار یکدیگر حضور یابند. از اینرو زبان ادبی پارسیپور همواره از قطعیت میگریزد. هیچ نمادی تنها یک معنا ندارد و هیچ روایتی به تفسیری نهایی تن نمیدهد. این گشودگی یکی از بنیادیترین ویژگیهای زیباییشناسی اوست. اهمیت جامعهشناختی آثار پارسیپور نیز کمتر از نوآوریهای ادبی او نیست. او زنان را صرفاً قربانیان قدرت مردانه تصویر نمیکند بلکه نشان میدهد چگونه قدرت در زندگی روزمره، در خانواده، دین، زبان، بدن، میل و حتی تخیل انسانها نفوذ میکند. رمانهای او آشکار میسازند که سلطه تنها از راه خشونت اعمال نمیشود. هنجارهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی، ساختارهای خانوادگی و ارزشهای دینی نیز به سازوکارهایی تبدیل میشوند که افراد از طریق آنها سلطه را درونی میکنند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
(بخش نخست)
درگذشت شهرنوش پارسیپور پایان یکی از اصیلترین صداهای ادبیات معاصر فارسی است. هرچند او را اغلب با سانسور، زندان و تبعید به یاد میآورند اما این بخش از زندگی او هرچند مهم، نباید بزرگترین دستاوردش را در سایه قرار دهد، دستاوردی که در دگرگون کردن امکانات رمان فارسی نهفته است. پارسیپور با آثار خود فضایی ادبی آفرید که در آن اسطوره، حافظه، سیاست و میل انسانی میتوانستند فراتر از مرزهای رئالیسم، ایدئولوژی و گفتمان مردسالارانه با یکدیگر همزیستی داشته باشند. بدینسان او زیباییشناسی آزادی را بنیان نهاد. زیباییشناسیای که همچنان سالها پس از دگرگونی شرایط سیاسی زمانهاش خوانندگان را به اندیشیدن وامیدارد. خواندن پارسیپور صرفاً بهعنوان نویسندهای فمینیست یا مخالف حکومت کاستن از بلندپروازی فلسفی آثار اوست. بیتردید رمانهای او ساختارهای سلطه مردسالارانهای را که بر بدن، زندگی و سرنوشت زنان حاکماند آشکار میکنند اما دغدغه او تنها نقد اجتماعی نیست. او پرسشهایی بنیادیتر را پیش میکشد: آزادی چیست؟ قدرت چگونه در زبان، حافظه و تخیل رسوخ میکند؟ آیا ادبیات میتواند شیوههایی از زیستن را آشکار سازد که در نظمهای اجتماعی و سیاسی مسلط نامرئی ماندهاند؟ پاسخ پارسیپور نه در بازنمایی واقعگرایانه ستم بلکه در آفرینش فرمهای تازه ادبی نهفته بود. فرمهایی که خود امکان تصور آزادی را فراهم میآوردند. یکی از مهمترین ویژگیهای آثار او درهم شکستن مرز میان واقعیت و خیال است. در آثاری چون زنان بدون مردان و طوبا و معنای شب رخدادهای فراطبیعی بیهیچ توضیحی در دل روایت جای میگیرند. زنانی به درخت بدل میشوند، رؤیاها به واقعیت تاریخی تبدیل میشوند و چشماندازهای اسطورهای در متن زندگی روزمره پدیدار میشوند. این عناصر نه آرایههایی برگرفته از رئالیسم جادویی بلکه شکلی دیگر از شناختاند.
در جامعهای که سانسور و استبداد حقیقت را از زبان رسمی میزداید واقعیت نیز خود تکهتکه و چندپاره میشود. زبان رسمی بیش از آنکه حقیقت را آشکار کند آن را پنهان میسازد. در چنین وضعیتی تخیل دیگر نقطه مقابل واقعیت نیست بلکه عمیقترین بیان آن است. امر شگفتانگیز در آثار پارسیپور امکان بیان تجربههایی را فراهم میکند که در چارچوب رئالیسم متعارف قابل بازنمایی نیستند. از اینرو ادبیات او به سنتی تعلق دارد که در آن ادبیات به ابزاری برای کشف حقیقتهایی بدل میشود که زبان سیاست از بیان آنها ناتوان است. این نوآوری زیباییشناختی از سرچشمههای گوناگونی تغذیه میکند. از عرفان ایرانی و اسطورههای کهن گرفته تا مدرنیسم و اندیشه فمینیستی معاصر. اما حاصل این پیوند جهانی کاملاً منحصربهفرد است. پارسیپور نه نمادهای سنتی را تکرار میکند و نه صرفاً آنها را بازتولید بلکه آنها را از نو میآفریند. باغ دیگر صرفاً استعارهای از بهشت نیست بلکه به فضایی برای خودمختاری زنان بدل میشود. درخت تنها نماد صبر و سکون نیست بلکه نشانه دگرگونی و رهایی است. زمان نیز ساختار خطی خود را از دست میدهد تا تاریخ و حافظه بتوانند در کنار یکدیگر حضور یابند. از اینرو زبان ادبی پارسیپور همواره از قطعیت میگریزد. هیچ نمادی تنها یک معنا ندارد و هیچ روایتی به تفسیری نهایی تن نمیدهد. این گشودگی یکی از بنیادیترین ویژگیهای زیباییشناسی اوست. اهمیت جامعهشناختی آثار پارسیپور نیز کمتر از نوآوریهای ادبی او نیست. او زنان را صرفاً قربانیان قدرت مردانه تصویر نمیکند بلکه نشان میدهد چگونه قدرت در زندگی روزمره، در خانواده، دین، زبان، بدن، میل و حتی تخیل انسانها نفوذ میکند. رمانهای او آشکار میسازند که سلطه تنها از راه خشونت اعمال نمیشود. هنجارهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی، ساختارهای خانوادگی و ارزشهای دینی نیز به سازوکارهایی تبدیل میشوند که افراد از طریق آنها سلطه را درونی میکنند.
👇👇👇
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🕊1
شهرنوش پارسیپور و تخیل آزادی
(بخش دوم)
دستاورد بزرگ پارسیپور دقیقاً در همین بازتوزیع امر محسوس نهفته است. او به زنانی که نهتنها از سوی قدرت سیاسی بلکه از دل سنت ادبی نیز خاموش شده بودند صدا میبخشد. آثار او آنچه را که میتوان دید، شنید و تصور کرد دگرگون میکنند. از این منظر ادبیات به کنشی سیاسی بدل میشود بیآنکه به تبلیغات سیاسی فروکاسته شود. برخلاف بسیاری از نویسندگان ادبیات مقاومت پارسیپور هرگز داستان را به ابزاری برای انتقال ایدئولوژی تبدیل نکرد. او به استقلال حقیقت ادبی باور داشت حقیقتی که نه در برنامههای سیاسی میگنجد و نه در موعظههای اخلاقی. رمانهای او پاسخ قطعی ارائه نمیکنند بلکه ابهام، چندصدایی و امکان تفسیرهای گوناگون را حفظ میکنند. در جهان پارسیپور آزادی صرفاً رهایی از سانسور یا استبداد نیست. آزادی توانایی تصور شیوههای دیگر زیستن است. شخصیتهای او نهتنها از حکومتهای سرکوبگر بلکه از هویتهای تحمیلشده، نقشهای تثبیتشده جنسیتی، جبر تاریخ و حتی از ساختارهای متعارف زمان و مکان نیز در پی رهاییاند. شاید به همین دلیل است که آثار او تنها برای خواننده ایرانی معنا ندارند بلکه برای هر انسانی که با محدودیتهای اجتماعی و فرهنگی روبهروست قابل فهم و الهامبخشاند. میراث ادبی پارسیپور از مرزهای ایران فراتر میرود. او در کنار نویسندگانی چون ویرجینیا وولف، کلاریس لیسپکتور، تونی موریسون و گابریل گارسیا مارکز قرار میگیرد. نویسندگانی که با دگرگون کردن فرم روایت تجربه انسانی را نیز گسترش دادند. همانند آنان پارسیپور نیز دریافته بود که نوآوری ادبی از تخیل اخلاقی جداشدنی نیست. امروز در سوگ شهرنوش پارسیپور تنها نباید رنجهایی را که بر او رفت به یاد آورد بلکه باید جهانهایی را نیز به خاطر سپرد که او آفرید. حکومتها میآیند و میروند، سانسور سرانجام به بخشی از تاریخ بدل میشود اما ادبیاتی که افق تخیل انسان را گسترش میدهد همچنان زنده میماند و نسلهای آینده را مخاطب قرار میدهد. پارسیپور تنها چند رمان از خود بهجا نگذاشت او شیوهای تازه برای دیدن جهان به ما بخشید. او به ما آموخت که تخیل گریز از واقعیت نیست بلکه عمیقترین دگرگونی آن است. در آثار او ادبیات به مکانی بدل میشود که در آن ناممکن امکان تصور مییابد و همین تصور ناممکن نخستین گام آزادی است. از همین رو شهرنوش پارسیپور را باید نه فقط نویسندهای شجاع از ایران بلکه یکی از معماران بزرگ ادبیات مدرن جهان دانست. نویسندهای که آثارش همچنان روشناییبخش آن نقطه تلاقی تاریخ، حافظه، اسطوره و امید خواهند بود و به ما یادآوری خواهند کرد که بزرگترین انقلابها پیش از هر چیز در قلمرو تخیل آغاز میشوند.
مهرداد خامنهای
#فرهیختگان راهی به رهایی
(بخش دوم)
دستاورد بزرگ پارسیپور دقیقاً در همین بازتوزیع امر محسوس نهفته است. او به زنانی که نهتنها از سوی قدرت سیاسی بلکه از دل سنت ادبی نیز خاموش شده بودند صدا میبخشد. آثار او آنچه را که میتوان دید، شنید و تصور کرد دگرگون میکنند. از این منظر ادبیات به کنشی سیاسی بدل میشود بیآنکه به تبلیغات سیاسی فروکاسته شود. برخلاف بسیاری از نویسندگان ادبیات مقاومت پارسیپور هرگز داستان را به ابزاری برای انتقال ایدئولوژی تبدیل نکرد. او به استقلال حقیقت ادبی باور داشت حقیقتی که نه در برنامههای سیاسی میگنجد و نه در موعظههای اخلاقی. رمانهای او پاسخ قطعی ارائه نمیکنند بلکه ابهام، چندصدایی و امکان تفسیرهای گوناگون را حفظ میکنند. در جهان پارسیپور آزادی صرفاً رهایی از سانسور یا استبداد نیست. آزادی توانایی تصور شیوههای دیگر زیستن است. شخصیتهای او نهتنها از حکومتهای سرکوبگر بلکه از هویتهای تحمیلشده، نقشهای تثبیتشده جنسیتی، جبر تاریخ و حتی از ساختارهای متعارف زمان و مکان نیز در پی رهاییاند. شاید به همین دلیل است که آثار او تنها برای خواننده ایرانی معنا ندارند بلکه برای هر انسانی که با محدودیتهای اجتماعی و فرهنگی روبهروست قابل فهم و الهامبخشاند. میراث ادبی پارسیپور از مرزهای ایران فراتر میرود. او در کنار نویسندگانی چون ویرجینیا وولف، کلاریس لیسپکتور، تونی موریسون و گابریل گارسیا مارکز قرار میگیرد. نویسندگانی که با دگرگون کردن فرم روایت تجربه انسانی را نیز گسترش دادند. همانند آنان پارسیپور نیز دریافته بود که نوآوری ادبی از تخیل اخلاقی جداشدنی نیست. امروز در سوگ شهرنوش پارسیپور تنها نباید رنجهایی را که بر او رفت به یاد آورد بلکه باید جهانهایی را نیز به خاطر سپرد که او آفرید. حکومتها میآیند و میروند، سانسور سرانجام به بخشی از تاریخ بدل میشود اما ادبیاتی که افق تخیل انسان را گسترش میدهد همچنان زنده میماند و نسلهای آینده را مخاطب قرار میدهد. پارسیپور تنها چند رمان از خود بهجا نگذاشت او شیوهای تازه برای دیدن جهان به ما بخشید. او به ما آموخت که تخیل گریز از واقعیت نیست بلکه عمیقترین دگرگونی آن است. در آثار او ادبیات به مکانی بدل میشود که در آن ناممکن امکان تصور مییابد و همین تصور ناممکن نخستین گام آزادی است. از همین رو شهرنوش پارسیپور را باید نه فقط نویسندهای شجاع از ایران بلکه یکی از معماران بزرگ ادبیات مدرن جهان دانست. نویسندهای که آثارش همچنان روشناییبخش آن نقطه تلاقی تاریخ، حافظه، اسطوره و امید خواهند بود و به ما یادآوری خواهند کرد که بزرگترین انقلابها پیش از هر چیز در قلمرو تخیل آغاز میشوند.
مهرداد خامنهای
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍1🕊1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تهران در جمع ۱۰ شهر انتهایی جهان؛ شاخص قابلیت زندگی چه میگوید؟
تهران در تازهترین شاخص «قابلیت زندگی» (Liveability) که از سوی واحد اطلاعات اکونومیست (Economist Intelligence Unit) منتشر شده، با دو پله سقوط به جمع ۱۰ شهر انتهایی این رتبهبندی راه یافته است.
بر اساس این گزارش، پیامدهای جنگ و تشدید ناامنی، مهمترین عامل کاهش امتیاز شهرهای منطقه بوده است. تهران در کنار دمشق، پایتخت جنگزده سوریه، در میان شهرهایی قرار گرفته که بیشترین آسیب را از منظر شاخص قابلیت زندگی تجربه کردهاند. همچنین مسقط، دوحه، دبی و ابوظبی نیز به دلیل افزایش تنشهای منطقهای و کاهش شاخص ثبات، با افت رتبه مواجه شدهاند.
در مقابل، شهرهای چین با سرمایهگذاری گسترده در نظام سلامت، بیشترین بهبود را در این رتبهبندی ثبت کردهاند، هرچند اکونومیست تأکید میکند که عواملی مانند نظارت گسترده حکومتی، مسائل زیستمحیطی و ضعف شاخصهای دموکراتیک همچنان مانع از ارتقای بیشتر جایگاه این کشور شده است.
لینک این برنامه در آپارات
#فرهیختگان راهی به رهایی
تهران در تازهترین شاخص «قابلیت زندگی» (Liveability) که از سوی واحد اطلاعات اکونومیست (Economist Intelligence Unit) منتشر شده، با دو پله سقوط به جمع ۱۰ شهر انتهایی این رتبهبندی راه یافته است.
بر اساس این گزارش، پیامدهای جنگ و تشدید ناامنی، مهمترین عامل کاهش امتیاز شهرهای منطقه بوده است. تهران در کنار دمشق، پایتخت جنگزده سوریه، در میان شهرهایی قرار گرفته که بیشترین آسیب را از منظر شاخص قابلیت زندگی تجربه کردهاند. همچنین مسقط، دوحه، دبی و ابوظبی نیز به دلیل افزایش تنشهای منطقهای و کاهش شاخص ثبات، با افت رتبه مواجه شدهاند.
در مقابل، شهرهای چین با سرمایهگذاری گسترده در نظام سلامت، بیشترین بهبود را در این رتبهبندی ثبت کردهاند، هرچند اکونومیست تأکید میکند که عواملی مانند نظارت گسترده حکومتی، مسائل زیستمحیطی و ضعف شاخصهای دموکراتیک همچنان مانع از ارتقای بیشتر جایگاه این کشور شده است.
لینک این برنامه در آپارات
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢6❤1
تنافض یا تاکتیک؟
اظهارات اخیر دونالد ترامپ مبنی بر اینکه «آتشبس با ایران پایان یافته است»، در حالی که همزمان با ادامه مذاکرات موافقت میکند، در نگاه نخست ناسازگار و حتی گیجکننده به نظر میرسد. این پرسش مطرح میشود که آیا این دوگانگی نشانهی بیثباتی در تصمیمگیری کاخ سفید است، یا بخشی از یک راهبرد حسابشده در چارچوب آنچه در ادبیات روابط بینالملل «دیپلماسی قدرت» خوانده میشود.
دو ابزار مکمل، نه دو سیاست متضاد
بررسی دقیقتر نشان میدهد این دو موضع الزاماً یکدیگر را نقض نمیکنند. ترامپ با اعلام پایان آتشبس این پیام را به تهران منتقل میکند که اگر ایران امتیازهای مورد نظر آمریکا را نپذیرد، گزینه نظامی همچنان روی میز است و واشنگتن خود را مقید به حفظ وضعیت پیشین نمیداند. این نوع بیان، در ادبیات مذاکره، نوعی «تهدید معتبر» تلقی میشود؛ یعنی تلاش برای اینکه طرف مقابل هزینهی امتناع از توافق را واقعی و نزدیک احساس کند.
همزمان، پذیرش ادامه مذاکرات نشان میدهد که دولت آمریکا همچنان راهحل سیاسی را کمهزینهتر و مطلوبتر از ورود به یک درگیری گسترده میداند. به بیان دیگر، تهدید نظامی بهتنهایی برای واشنگتن هدف نیست، بلکه ابزاری است برای رسیدن به توافقی که بدون تشدید تنش، منافع آمریکا را تأمین کند.
از منظر راهبردی، این رویکرد را میتوان نوعی «فشار همراه با دیپلماسی» دانست؛ یعنی افزایش هزینههای عدم توافق برای ایران، در کنار باز نگهداشتن کانال مذاکره. در چنین الگویی، تهدید نظامی و مذاکره نه دو سیاست متضاد، بلکه دو اهرم برای رسیدن به یک هدف مشترک هستند: کسب امتیاز بیشتر در مذاکرات. این الگو در تاریخ دیپلماسی آمریکا بیسابقه نیست؛ از مذاکرات هستهای با کره شمالی گرفته تا رویکرد واشنگتن در برجام، ترکیب فشار و گفتوگو همواره یکی از ابزارهای اصلی سیاست خارجی آمریکا بوده است.
واکنش محتمل ایران
در مقابل، ایران نیز معمولاً تلاش میکند ضمن حفظ مواضع خود، از بسته شدن کامل مسیر دیپلماسی جلوگیری کند؛ زیرا ادامه گفتوگو میتواند از تشدید بحران و گسترش درگیری جلوگیری کرده و فرصت چانهزنی سیاسی را حفظ کند. برای تهران نیز، مانند واشنگتن، حفظ همزمان گزینهی مقاومت و گزینهی مذاکره یک انتخاب راهبردی است، نه تناقض. بستن کامل درِ دیپلماسی میتواند ایران را در موقعیتی قرار دهد که گزینههای محدودتری پیش رو داشته باشد و فشار بینالمللی علیه آن افزایش یابد؛ در حالی که ادامه مذاکرات، حتی اگر بدون نتیجه فوری باشد، به ایران زمان و فضای مانور میدهد.
این پویایی، وضعیتی را ایجاد میکند که هر دو طرف—هرچند با انگیزهها، ابزارها و محدودیتهای متفاوت—تمایل به حفظ همزمان فشار و گفتوگو دارند. چنین وضعیتی میتواند برای مدتی پایدار بماند، چرا که به هیچکدام از طرفین اجازه نمیدهد یکجانبه از میدان خارج شود.
شکنندگی این راهبرد
با این حال، باید توجه داشت که سیاست «فشار همراه با دیپلماسی» ماهیتاً شکننده است. این الگو بر یک محاسبهی دقیق و متوازن استوار است: میزان فشار باید به اندازهای باشد که طرف مقابل را به میز مذاکره بکشاند، اما نه آنقدر زیاد که او را به این نتیجه برساند که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. اگر این توازن به هم بخورد—چه بر اثر یک اقدام نظامی محاسبهنشده، چه فشار سیاسی داخلی بر تصمیمگیرندگان در واشنگتن یا تهران—احتمال دارد این راهبرد بهجای توافق، به تشدید بحران و حتی رویارویی مستقیم بینجامد.
عامل دیگری که باید مد نظر قرار گیرد، مخاطبان داخلی هر دو طرف است. اظهارات تندی مانند «پایان آتشبس» اغلب همزمان دو مخاطب دارند: طرف مقابل در میز مذاکره، و افکار عمومی و رقبای سیاسی داخلی. ممکن است بخشی از لحن تهاجمی ترامپ بیشتر برای مصرف داخلی آمریکا طراحی شده باشد تا نمایش قدرت در برابر منتقدانی که خواهان رویکردی سختگیرانهتر نسبت به ایران هستند، در حالی که مسیر اصلی سیاست همچنان دیپلماتیک باقی میماند.
جمعبندی
در مجموع، میتوان گفت که سخنان ترامپ بیش از آنکه نشانهی پایان کامل مسیر دیپلماسی باشد، تلاشی برای تقویت موقعیت آمریکا در مذاکرات از طریق نمایش آمادگی برای تشدید فشار است. بنابراین، پایان آتشبس از نگاه او به معنای پایان گفتوگو نیست، بلکه به معنای ورود مذاکرات به مرحلهای است که با فشار و تهدید بیشتری همراه خواهد بود.
با این حال، این مسیر تضمینشده نیست. جهتگیری نهایی—توافق یا تشدید تنش—را باید در رفتار و تصمیمات عملی هر دو طرف در روزها و هفتههای آینده جستوجو کرد، نه صرفاً در لحن اظهارات علنی آنها.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان روزن آگاهی
اظهارات اخیر دونالد ترامپ مبنی بر اینکه «آتشبس با ایران پایان یافته است»، در حالی که همزمان با ادامه مذاکرات موافقت میکند، در نگاه نخست ناسازگار و حتی گیجکننده به نظر میرسد. این پرسش مطرح میشود که آیا این دوگانگی نشانهی بیثباتی در تصمیمگیری کاخ سفید است، یا بخشی از یک راهبرد حسابشده در چارچوب آنچه در ادبیات روابط بینالملل «دیپلماسی قدرت» خوانده میشود.
دو ابزار مکمل، نه دو سیاست متضاد
بررسی دقیقتر نشان میدهد این دو موضع الزاماً یکدیگر را نقض نمیکنند. ترامپ با اعلام پایان آتشبس این پیام را به تهران منتقل میکند که اگر ایران امتیازهای مورد نظر آمریکا را نپذیرد، گزینه نظامی همچنان روی میز است و واشنگتن خود را مقید به حفظ وضعیت پیشین نمیداند. این نوع بیان، در ادبیات مذاکره، نوعی «تهدید معتبر» تلقی میشود؛ یعنی تلاش برای اینکه طرف مقابل هزینهی امتناع از توافق را واقعی و نزدیک احساس کند.
همزمان، پذیرش ادامه مذاکرات نشان میدهد که دولت آمریکا همچنان راهحل سیاسی را کمهزینهتر و مطلوبتر از ورود به یک درگیری گسترده میداند. به بیان دیگر، تهدید نظامی بهتنهایی برای واشنگتن هدف نیست، بلکه ابزاری است برای رسیدن به توافقی که بدون تشدید تنش، منافع آمریکا را تأمین کند.
از منظر راهبردی، این رویکرد را میتوان نوعی «فشار همراه با دیپلماسی» دانست؛ یعنی افزایش هزینههای عدم توافق برای ایران، در کنار باز نگهداشتن کانال مذاکره. در چنین الگویی، تهدید نظامی و مذاکره نه دو سیاست متضاد، بلکه دو اهرم برای رسیدن به یک هدف مشترک هستند: کسب امتیاز بیشتر در مذاکرات. این الگو در تاریخ دیپلماسی آمریکا بیسابقه نیست؛ از مذاکرات هستهای با کره شمالی گرفته تا رویکرد واشنگتن در برجام، ترکیب فشار و گفتوگو همواره یکی از ابزارهای اصلی سیاست خارجی آمریکا بوده است.
واکنش محتمل ایران
در مقابل، ایران نیز معمولاً تلاش میکند ضمن حفظ مواضع خود، از بسته شدن کامل مسیر دیپلماسی جلوگیری کند؛ زیرا ادامه گفتوگو میتواند از تشدید بحران و گسترش درگیری جلوگیری کرده و فرصت چانهزنی سیاسی را حفظ کند. برای تهران نیز، مانند واشنگتن، حفظ همزمان گزینهی مقاومت و گزینهی مذاکره یک انتخاب راهبردی است، نه تناقض. بستن کامل درِ دیپلماسی میتواند ایران را در موقعیتی قرار دهد که گزینههای محدودتری پیش رو داشته باشد و فشار بینالمللی علیه آن افزایش یابد؛ در حالی که ادامه مذاکرات، حتی اگر بدون نتیجه فوری باشد، به ایران زمان و فضای مانور میدهد.
این پویایی، وضعیتی را ایجاد میکند که هر دو طرف—هرچند با انگیزهها، ابزارها و محدودیتهای متفاوت—تمایل به حفظ همزمان فشار و گفتوگو دارند. چنین وضعیتی میتواند برای مدتی پایدار بماند، چرا که به هیچکدام از طرفین اجازه نمیدهد یکجانبه از میدان خارج شود.
شکنندگی این راهبرد
با این حال، باید توجه داشت که سیاست «فشار همراه با دیپلماسی» ماهیتاً شکننده است. این الگو بر یک محاسبهی دقیق و متوازن استوار است: میزان فشار باید به اندازهای باشد که طرف مقابل را به میز مذاکره بکشاند، اما نه آنقدر زیاد که او را به این نتیجه برساند که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. اگر این توازن به هم بخورد—چه بر اثر یک اقدام نظامی محاسبهنشده، چه فشار سیاسی داخلی بر تصمیمگیرندگان در واشنگتن یا تهران—احتمال دارد این راهبرد بهجای توافق، به تشدید بحران و حتی رویارویی مستقیم بینجامد.
عامل دیگری که باید مد نظر قرار گیرد، مخاطبان داخلی هر دو طرف است. اظهارات تندی مانند «پایان آتشبس» اغلب همزمان دو مخاطب دارند: طرف مقابل در میز مذاکره، و افکار عمومی و رقبای سیاسی داخلی. ممکن است بخشی از لحن تهاجمی ترامپ بیشتر برای مصرف داخلی آمریکا طراحی شده باشد تا نمایش قدرت در برابر منتقدانی که خواهان رویکردی سختگیرانهتر نسبت به ایران هستند، در حالی که مسیر اصلی سیاست همچنان دیپلماتیک باقی میماند.
جمعبندی
در مجموع، میتوان گفت که سخنان ترامپ بیش از آنکه نشانهی پایان کامل مسیر دیپلماسی باشد، تلاشی برای تقویت موقعیت آمریکا در مذاکرات از طریق نمایش آمادگی برای تشدید فشار است. بنابراین، پایان آتشبس از نگاه او به معنای پایان گفتوگو نیست، بلکه به معنای ورود مذاکرات به مرحلهای است که با فشار و تهدید بیشتری همراه خواهد بود.
با این حال، این مسیر تضمینشده نیست. جهتگیری نهایی—توافق یا تشدید تنش—را باید در رفتار و تصمیمات عملی هر دو طرف در روزها و هفتههای آینده جستوجو کرد، نه صرفاً در لحن اظهارات علنی آنها.
محمدعلی سوره
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤1🔥1
امروز نوزدهم تیرماه، روزنامه اطلاعات، صدساله شد.
روزنامه اطلاعات قدیمیترین روزنامه در حال انتشار ایران است. این روزنامه در ابتدا هنگام ظهر منتشر میشد
اولین شماره روزنامه اطلاعات شامگاه یکشنبه ۱۹ تیر ۱۳۰۵ بهچاپ رسید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
روزنامه اطلاعات قدیمیترین روزنامه در حال انتشار ایران است. این روزنامه در ابتدا هنگام ظهر منتشر میشد
اولین شماره روزنامه اطلاعات شامگاه یکشنبه ۱۹ تیر ۱۳۰۵ بهچاپ رسید.
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👍2
مصطفی تاجزاده، چمچاره غیرقابل حذف نظام!
گروه سیاسی سایت هموطن
یازده سال از آن روز سیاه که به گفته فخرالسادات محتشمیپور، یک دو جین مامور در مقابل خانهاش در یاس ریسه شده و چنان که گویی بخواهند؛ مثلا پابلو اسکوبار را در مخفیگاه تابستانیاتش دستگیر کنند، میگذرد. نمایشی سخیف، مبتذل و پر از ایجاد ترحم در ذهن هر بینندهای! نمایشی زرد به مانند هزاران نمایش سخیف از سوی عملگان ظلم که به جای ایجاد حس اقتدار در حتی میان حامیان خود، حس استیصال و زبونی را در میان افکار عمومی ایجاد کرد و اکنون، خروجیاش هم پیش روی هر بیننده و شهروند نظارهگری به چشم میخورد.
حالا اما سید مصطفی تاجزاده، بیش از یک دهه است که در زندان روزگار گذرانده و در راه آنچه به آن باور داشته، آزادمردانه مو سفید کرده است. بی آنکه بخواهد، آخی بگوید و آهی بکشد و دست آخر، این مرد گفتوگوی حال حاضر وطن است که داغ هر توبه و عجز و لابهای را به دل دیکتاتور و سایر عمله و قبیلهایهایش گذاشته است.
همو که اخیرا و در پی صدور حکم جدید پنج ساله در میانه سیرک مبتذل ای ایران بخوان و رونمایی بدلی و ماکیاولیستی از تندیس داریوش و کوروش و شاپور ساسانی از سوی حکومت در میادین شهرهای جنگ زده این مملکت، بازجوها به خانوادهاش گفتند که نخواهند گذاشت تا او «آزاد» شود. آنقدر حکم میدهند و زندانش را تمدید میکنند که رنگ بیرون رو به چشم نبیند!
متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
گروه سیاسی سایت هموطن
یازده سال از آن روز سیاه که به گفته فخرالسادات محتشمیپور، یک دو جین مامور در مقابل خانهاش در یاس ریسه شده و چنان که گویی بخواهند؛ مثلا پابلو اسکوبار را در مخفیگاه تابستانیاتش دستگیر کنند، میگذرد. نمایشی سخیف، مبتذل و پر از ایجاد ترحم در ذهن هر بینندهای! نمایشی زرد به مانند هزاران نمایش سخیف از سوی عملگان ظلم که به جای ایجاد حس اقتدار در حتی میان حامیان خود، حس استیصال و زبونی را در میان افکار عمومی ایجاد کرد و اکنون، خروجیاش هم پیش روی هر بیننده و شهروند نظارهگری به چشم میخورد.
حالا اما سید مصطفی تاجزاده، بیش از یک دهه است که در زندان روزگار گذرانده و در راه آنچه به آن باور داشته، آزادمردانه مو سفید کرده است. بی آنکه بخواهد، آخی بگوید و آهی بکشد و دست آخر، این مرد گفتوگوی حال حاضر وطن است که داغ هر توبه و عجز و لابهای را به دل دیکتاتور و سایر عمله و قبیلهایهایش گذاشته است.
همو که اخیرا و در پی صدور حکم جدید پنج ساله در میانه سیرک مبتذل ای ایران بخوان و رونمایی بدلی و ماکیاولیستی از تندیس داریوش و کوروش و شاپور ساسانی از سوی حکومت در میادین شهرهای جنگ زده این مملکت، بازجوها به خانوادهاش گفتند که نخواهند گذاشت تا او «آزاد» شود. آنقدر حکم میدهند و زندانش را تمدید میکنند که رنگ بیرون رو به چشم نبیند!
متن کامل
#فرهیختگان راهی به رهایی
هموطن
مصطفی تاجزاده، چمچاره غیرقابل حذف نظام!
یازده سال از آن روز سیاه که به گفته فخرالسادات محتشمیپور، یک دو جین مامور در مقابل خانهاش در یاس ریسه شده و چنان که گویی بخواهند؛ مثلا پابلو اسکوبار را در مخفیگاه تابستانیاتش دستگیر کنند، میگذرد.
❤9
۱۸ تیر روز دانشجو
یکی از علل عقبماندگی جامعه ایران از نظر من ناتوانی در «ماندن در گذشته» و «سرگرم شدن به حال» و «بیاعتنایی به آینده» و ناتوانی از آفریدن گفتارهای نو، روزهای نو، داستانهای نو، و قهرمانان نو است. یکی از شاهدهای آن همین ماندن ما در «زمان شاه» است. ما هنوز در «زمان شاه» ماندهایم و همه چیز را با آن مقایسه و توجیه میکنیم.
ما هنوز «۱۶ آذر» را روز دانشجو میشماریم و حال آنکه آنچه «پس از انقلاب» بر دانشگاه رفته است در تمام تاریخ تقریبا یک صد ساله آن بیهمتا بوده است. «دانشگاه» از هنگام تأسیس خود تا انقلاب هرگز «دشمن» نبود. اما با انقلابی که «دانشگاه» آغاز کرد و «اخوندها» غاصب آن شدند دانشگاه در مفهوم خود تبدیل به «دشمن» شد و «علم عقلی» در برابر «علم نقلی» قرار گرفت و آنچه بر مجموعه دانشگاه در کلیت آن از دانشجو تا استاد و خود علم و پژوهش و تحقیق رفت داستانی است که هنوز تاریخ آن نوشته نشده است. ۱۸ تیر نخستین روز خونین دانشگاه در دوره زمامداری «ولی فقیه» نبود، اما یکی از خونینترین روزهای آن بود که هرگز نباید بر آن خاکستر فراموشی پاشید. یاد تمامی شهیدان و ناپدیدشدگان این روز خونین ماندگار باد. «۱۶ آذر را فراموش کن، ۱۸ تیر را به خاطر بسپار».
محمدسعید حنایی کاشانی
پنجشنبه، ۱۹ تیر، ۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
یکی از علل عقبماندگی جامعه ایران از نظر من ناتوانی در «ماندن در گذشته» و «سرگرم شدن به حال» و «بیاعتنایی به آینده» و ناتوانی از آفریدن گفتارهای نو، روزهای نو، داستانهای نو، و قهرمانان نو است. یکی از شاهدهای آن همین ماندن ما در «زمان شاه» است. ما هنوز در «زمان شاه» ماندهایم و همه چیز را با آن مقایسه و توجیه میکنیم.
ما هنوز «۱۶ آذر» را روز دانشجو میشماریم و حال آنکه آنچه «پس از انقلاب» بر دانشگاه رفته است در تمام تاریخ تقریبا یک صد ساله آن بیهمتا بوده است. «دانشگاه» از هنگام تأسیس خود تا انقلاب هرگز «دشمن» نبود. اما با انقلابی که «دانشگاه» آغاز کرد و «اخوندها» غاصب آن شدند دانشگاه در مفهوم خود تبدیل به «دشمن» شد و «علم عقلی» در برابر «علم نقلی» قرار گرفت و آنچه بر مجموعه دانشگاه در کلیت آن از دانشجو تا استاد و خود علم و پژوهش و تحقیق رفت داستانی است که هنوز تاریخ آن نوشته نشده است. ۱۸ تیر نخستین روز خونین دانشگاه در دوره زمامداری «ولی فقیه» نبود، اما یکی از خونینترین روزهای آن بود که هرگز نباید بر آن خاکستر فراموشی پاشید. یاد تمامی شهیدان و ناپدیدشدگان این روز خونین ماندگار باد. «۱۶ آذر را فراموش کن، ۱۸ تیر را به خاطر بسپار».
محمدسعید حنایی کاشانی
پنجشنبه، ۱۹ تیر، ۱۴۰۴
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤17
خامنهای؛ پایان و تداوم
این نوشته پیجوی شرطهای امکان خامنهای و خامنهایمآبی است. شرطهای امکان که دگرگون نشوند، پدیدهی دیروز به صورتی امروزین درمیآید و فردا زیر عنوانی دیگر ظاهر میشود.
https://www.radiozamaneh.com/894312
محمدرضا نیکفر
#فرهیختگان راهی به رهایی
این نوشته پیجوی شرطهای امکان خامنهای و خامنهایمآبی است. شرطهای امکان که دگرگون نشوند، پدیدهی دیروز به صورتی امروزین درمیآید و فردا زیر عنوانی دیگر ظاهر میشود.
https://www.radiozamaneh.com/894312
محمدرضا نیکفر
#فرهیختگان راهی به رهایی
Radiozamaneh
خامنهای؛ پایان و تداوم
محمدرضا نیکفر ـ از خامنهای چه به جا مانده است؟ آیا منش او در فرمانروایی، با مرگ او به پایان رسیده است؟ این منش چیست؟ شرطهای امکان آن، فراتر از ویژگیهای فردی، چه بودهاند؟
❤4
در دفاع از علم
هر کسی میخواهد در علوم اجتماعی در ایران کار کند، باید در کنار کار علمی مبارزهای بیوقفه علیه ایدئولوژی و ایدئولوژیسازی از علم انجام دهد. در کشورهای مرجع علوم انسانی، آلمان، فرانسه، انگلستان و آمریکا نیز فضای ایدئولوژی وجود دارد اما در مقابلش نهاد علم بسیار قدرتمند است. در فرانسه که بیشتر آن را میشناسم معمولاً دو فضای نسبتاً متمایز را میتوان از هم تفکیک کرد: فضای نهادهای دانشگاهی و فضای رسانهای و روشنفکری. این دو فضا از یکدیگر متمایزند. شما شاید به راحتی بتوانید در فضای روشنفکری با دو سه تا کتاب مشهور شوید ولی نهادهای اصلی دانشگاهی به روی ایدئولوژی و سروصدای سیاسی نسبتاً بسته هستند. دانشگاه نهاد علم است و در نهاد علم ارزش نهایی «عینیت» است نه غلبه سیاسی. تمایز اصلی علم و ایدئولوژی هم همین است: در علم هدف غایی «عنیت» است، در ایدئولوژی «غلبه سیاسی». نهادهای استخواندار دانشگاهی در فرانسه میتوان گفت کم وبیش از ایدئولوژی رها است. کار علمی بر مبنای روش علمی انجام میگیرد و در نهایت این «جامعه علمی» است که تصمیمهای نهایی را درباره هنجارهای علوم اجتماعی میگیرد، نه احزاب و گروههای سیاسی یا بدتر از همه دولت. البته روشن است که جریانهای سیاسی سعی میکنند فشار بیاورند و منطق خود را تحمیل کنند ولی در نهایت دانشگاه به طور نسبی منطق مستقل خود را حفظ کرده است، دستکم دانشگاههای مهم و اصلی.
در ایران متأسفانه فضای ایدئولوژیک بسیار فربه است و دانشگاه بسیار ضعیف و مقهور فضای ایدئولوژی. «میدان علوم اجتماعی» در معنایی که پییر بوردیو به کلمه میدان میداد هنوز خودبنیاد نشده است. نتیجه این است که بحثهای بزرگ در میان اهالی علوم اجتماعی در نهایت بحثهایی سیاسی است و هدف غلبه سیاسی است. آن چه مهم نیست «عینیت» است. حرفهایی از قبیل «الان خوبه اینجوری فکر کنیم»، «برای دموکراسی مفیده»، «اینجوری نگو به نفع این یا اون میشه» دقیقاً بحثهایی ایدئولوژیک است و کشنده علم و بیطرفی ارزشی.
بنابراین اهالی علوم اجتماعی باید در برابر این سیاسیسازی از علوم اجتماعی مقاومت کنند. باید بیرحمانه از علم در برابر ایدئولوژی دفاع کرد. «سیاسیترین» نبرد دانشمندان علوم اجتماعی در ایران نبردی برای ارزش غایی علم است.
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
هر کسی میخواهد در علوم اجتماعی در ایران کار کند، باید در کنار کار علمی مبارزهای بیوقفه علیه ایدئولوژی و ایدئولوژیسازی از علم انجام دهد. در کشورهای مرجع علوم انسانی، آلمان، فرانسه، انگلستان و آمریکا نیز فضای ایدئولوژی وجود دارد اما در مقابلش نهاد علم بسیار قدرتمند است. در فرانسه که بیشتر آن را میشناسم معمولاً دو فضای نسبتاً متمایز را میتوان از هم تفکیک کرد: فضای نهادهای دانشگاهی و فضای رسانهای و روشنفکری. این دو فضا از یکدیگر متمایزند. شما شاید به راحتی بتوانید در فضای روشنفکری با دو سه تا کتاب مشهور شوید ولی نهادهای اصلی دانشگاهی به روی ایدئولوژی و سروصدای سیاسی نسبتاً بسته هستند. دانشگاه نهاد علم است و در نهاد علم ارزش نهایی «عینیت» است نه غلبه سیاسی. تمایز اصلی علم و ایدئولوژی هم همین است: در علم هدف غایی «عنیت» است، در ایدئولوژی «غلبه سیاسی». نهادهای استخواندار دانشگاهی در فرانسه میتوان گفت کم وبیش از ایدئولوژی رها است. کار علمی بر مبنای روش علمی انجام میگیرد و در نهایت این «جامعه علمی» است که تصمیمهای نهایی را درباره هنجارهای علوم اجتماعی میگیرد، نه احزاب و گروههای سیاسی یا بدتر از همه دولت. البته روشن است که جریانهای سیاسی سعی میکنند فشار بیاورند و منطق خود را تحمیل کنند ولی در نهایت دانشگاه به طور نسبی منطق مستقل خود را حفظ کرده است، دستکم دانشگاههای مهم و اصلی.
در ایران متأسفانه فضای ایدئولوژیک بسیار فربه است و دانشگاه بسیار ضعیف و مقهور فضای ایدئولوژی. «میدان علوم اجتماعی» در معنایی که پییر بوردیو به کلمه میدان میداد هنوز خودبنیاد نشده است. نتیجه این است که بحثهای بزرگ در میان اهالی علوم اجتماعی در نهایت بحثهایی سیاسی است و هدف غلبه سیاسی است. آن چه مهم نیست «عینیت» است. حرفهایی از قبیل «الان خوبه اینجوری فکر کنیم»، «برای دموکراسی مفیده»، «اینجوری نگو به نفع این یا اون میشه» دقیقاً بحثهایی ایدئولوژیک است و کشنده علم و بیطرفی ارزشی.
بنابراین اهالی علوم اجتماعی باید در برابر این سیاسیسازی از علوم اجتماعی مقاومت کنند. باید بیرحمانه از علم در برابر ایدئولوژی دفاع کرد. «سیاسیترین» نبرد دانشمندان علوم اجتماعی در ایران نبردی برای ارزش غایی علم است.
بابک مینا
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍3❤1
اعتراف به ناهماهنگی و خطا، خطا نیست
مجید مرادی
بند ۵ تفاهمنامه اسلام آباد که ایران را موظف به تسهیل تردد در تنگه هرمز میکند قطعا افاده حصر نمیکند و از این گذشته، حق حاکمیت سلطنت عمان بر آبهای سرزمینی و سواحل خود را از بین نمیبرد و اساسا توافق و تفاهم دو طرف بر سلب حق طرف ثالث، هیچ اعتباری ندارد.
آتشبازی هفته گذشته و زدن سه نفتکش قطری و سعودی و عمانی، گذشته از زیان و عدمالنفع مادی چند میلیارد دلاری به شهادت شماری از نیروهای ارتش و سپاه منجر شده است.
اگر نیروهای خودسر پشت این هجوم بودهاند هم اعتراف شفاف به ناهماهنگی و هم تعهد به عدم تکرار آن و هم تنبیه سخت نیروهای خودسر ضروری ست. ایران باید پای کلام خود بایستد. تفاهمنامه اسلامآباد هرچند در حد توافق نهایی نیست اما قرارداد است و به قرارداد باید پای بند بود و از تفسیرهای غلط متون حقوقی پرهیز کرد. عرصه بینالملل دست شورای نگهبان نیست که با برداشتها و تفسیرهای دلبخواهی و سلیقهای خود از قانون امثال علی لاریجانی را هم رد صلاحیت میکند و کسی بازخواستش نمیکند. تفسیرهای پادگانی از بند ۵ تفاهمنامه اسلامآباد ممنوع!
ببینید در همین سه چهار روزه با شلیک به چند نفتکش چه بلایی بر سر اقتصاد ایران آوردهاید؟! جواب این همه آشوب و هراس و تاوان خون نظامیان شهید را که در جریان پاسخ ارتش آمریکا کشته شدهاند چه کسی خواهد داد؟!
#فرهیختگان روزن آگاهی
مجید مرادی
بند ۵ تفاهمنامه اسلام آباد که ایران را موظف به تسهیل تردد در تنگه هرمز میکند قطعا افاده حصر نمیکند و از این گذشته، حق حاکمیت سلطنت عمان بر آبهای سرزمینی و سواحل خود را از بین نمیبرد و اساسا توافق و تفاهم دو طرف بر سلب حق طرف ثالث، هیچ اعتباری ندارد.
آتشبازی هفته گذشته و زدن سه نفتکش قطری و سعودی و عمانی، گذشته از زیان و عدمالنفع مادی چند میلیارد دلاری به شهادت شماری از نیروهای ارتش و سپاه منجر شده است.
اگر نیروهای خودسر پشت این هجوم بودهاند هم اعتراف شفاف به ناهماهنگی و هم تعهد به عدم تکرار آن و هم تنبیه سخت نیروهای خودسر ضروری ست. ایران باید پای کلام خود بایستد. تفاهمنامه اسلامآباد هرچند در حد توافق نهایی نیست اما قرارداد است و به قرارداد باید پای بند بود و از تفسیرهای غلط متون حقوقی پرهیز کرد. عرصه بینالملل دست شورای نگهبان نیست که با برداشتها و تفسیرهای دلبخواهی و سلیقهای خود از قانون امثال علی لاریجانی را هم رد صلاحیت میکند و کسی بازخواستش نمیکند. تفسیرهای پادگانی از بند ۵ تفاهمنامه اسلامآباد ممنوع!
ببینید در همین سه چهار روزه با شلیک به چند نفتکش چه بلایی بر سر اقتصاد ایران آوردهاید؟! جواب این همه آشوب و هراس و تاوان خون نظامیان شهید را که در جریان پاسخ ارتش آمریکا کشته شدهاند چه کسی خواهد داد؟!
#فرهیختگان روزن آگاهی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍8❤1