فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
نتانیاهو عزادار شد!
صابر گل‌عنبری

لیندسی گراهام، سناتور معروف و پرنفوذ آمریکایی، به طور ناگهانی درگذشت.
گراهام را می‌توان سرسخت‌ترین مخالف جمهوری اسلامی ایران و در عین حال، متنفذترین و بزرگ‌ترین حامی اسرائیل و جناح راست آن در ساختار قدرت در آمریکا دانست.

همین جایگاه ویژه باعث شده است مرگ او برای رهبران اسرائیلی، به ویژه بنیامین نتانیاهو، بن‌گویر و اسموتریچ ضایعه‌ای عمیق و اندوهبار باشد و همین امر از واکنش‌های سریع و غمبار این مقامات به درگذشت گراهام به وضوح مشهود است.

گراهام مهره‌ای کلیدی در پیشبرد سیاست‌های افراطی اسرائیل در ایالات متحده بود. وی از معماران پروژه عادی‌سازی روابط اسرائیل و کشورهای عربی منطقه نیز بود که وقتی در سه سال اخیر در نتیجه جنگ غزه دچار وقفه و نوعی عقب‌گرد شد، به عربستان هشدار داد که اگر به این پیمان نپیوندد با «عواقب سختی» مواجه خواهد شد.

وی همچنین در می 2024 در جریان جنگ غزه پیشنهاد کرده بود که اسرائیل برای اتمام جنگ، این باریکه را با بمب اتم نابود کند.

‌با این حال، گراهام در موضوع الحاق کرانه باختری با جریان تندروی حاکم بر اسرائیل اختلاف‌نظر داشت؛ به‌ طوری که تبعات این اقدام را برای آینده اسرائیل با قدرت تخریب یک بمب اتمی ایرانی بر سر اسرائیل مقایسه می‌کرد.

این سناتور آمریکایی در چند سال اخیر همواره تلاش داشت که ایران و برنامه هسته‌ای آن را خطرناک‌تر از پرونده جنگ اکراین و روسیه و منازعه با چین برای کاخ سفید به تصویر بکشد. در این راستا هم از رابطه نزدیک خود با دونالد ترامپ برای پیشبرد اهداف اسرائیل به ویژه در یک سال اخیر نهایت بهره را برد؛ تا جایی که از عاملان اصلی جنگ اخیر علیه ایران به شمار می‌رفت.
اظهارات او در اسرائیل چند روز قبل از جنگ نشان می‌دهد که ترامپ را متقاعد کرده بود که در صورت وقوع این جنگ نظام جمهوری اسلامی سقوط خواهد کرد.

اکنون با مرگ گراهام، اگر چه اسرائیل به قول نتانیاهو بهترین دوست خود را از دست داده است، اما با توجه به شرایط و روندی که به ویژه با جنگ اخیر در خاورمیانه شکل گرفته است، آمریکا و ایران عملا در «مسیری حیثیتی» قرار گرفته‌اند که بعید است مرگ گراهام تغییری در روند جاری ایجاد کند یا مانع از تداوم آن شود.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤6😢2
به آنها که به سران سه قوه، اعضای شورای عالی امنیت ملی، وزیر خارجه، و....؛ فحش های رکیک می دهند و سنگ به طرف آنها پرتاب می کنند، تندرو و افراطی نگویید. آنها مردم هستند که ناموس شما را حفظ کردند. اکبر گنجی

‏
علی خمینی: نمی‌شود که در بزنگاه‌ها و زمانی که مشت‌های کثیف دشمنان به دنبال از بین بردن جمهوری اسلامی است به مردم تکیه کنیم و آنها در خیابان بیایند و تمام طرح‌های دشمنان را از بین ببرند و وقتی آب‌ها از آسیاب افتاد بگوییم اینها تندرو هستند اینها افراطی هستند!!!
‏نخیر اینها همان‌هایی بودند که کشور شما را حفظ کردند همانهایی بودند که ناموس شما را حفظ کردند.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👎9👍5😱3🔥2❤1🤔1
آنچه به سود ایران است!
 
اشاره: خواستم در ارتباط با پیام امروز سید مجتبی خامنه ای و سخنان ناسنجیده و متوهمانه سید علی خمینی چیزکی بنویسم ولی به نظر رسید پیش از این در این باب یادداشتی منتشر کرده ام؛ از این و مناسب دیده شد که همان نوشته بازنشر شود. زیرا، دعوی ما همان است که در این یادداشت آمده است. امیدوارم مسئولانی که، به هر دلیل، گفتگو را به قصد مصالحه ولو با دشمن غدار ترجیح داده اند، آزرده نشوند؛ تردید ندارم آنان، ولو این که کامیاب نشوند، در نهایت در پیشگاه  عموم مردم ایران روسفید و محترم خواهند بود.
 شنبه 20 تیر 1405
 
اصولا حرف کسانی چون من نه برای مسئولان جمهوری اسلامی اعتباری دارد و نه قاعدتا از آن با خبر می شوند. با این حال احساس تعهد به مردم و به آن آب و خاک وادارمان می کند که گاه از باب ثبت در تاریخ هم شده (هرچند در تاریخ هم ثبت نخواهد شد) چیزکی بگوییم. ولو بلغ ما بلغ!
بارها پیش از این گفته ام که مسئولان نظام جمهوری اسلامی در این چهل و هفت سال نشان داده اند که اولا تابع احساسات گروهی اندک اما با نفوذ در حاکمیت و دارای منافع باندی و مافیایی و در عین حال پرصدو صدا هستند و ثانیا، کمتر در میانه تعادل می ایستند و یا از این طرف بام سقوط می کنند و یا از آن سوی بام می افتند و ثالثا، وقتی احساس قدرت و پیروزی می کنند (ولو به غلط و از سر توهم) به اصطلاح خدا را بنده نیستند و مشکلات خود را با مخالفان و به ویژه دشمنان خارجی حل نمی کنند؛ از این رو وقتی اقدام می کنند که دیر شده و ناگزیر می شوند در موضع ناتوانی امتیازات زیادی هم بدهند. می توان به ده ها نمونه در این کمتر از نیم قرن حکمرانی حضرات استناد کرد. ولی می توان به ماجرای گروگان های آمریکایی در اوایل دهه شصت و نیز به داستان اندوهناک جنگ هشت ساله و آغاز و پایان تراژیک آن اشاره کرد.
حال در سر فصل مهم دیگری قرار گرفته ایم. بار دیگر ماجرای هسته ای و اختلاف بین ایران و آمریکا البته به عنوان حافظ تمام عیار منافع اسرائیل در جهان و در منطقه در میان است. این داستان تلخ می توانست اساسا رخ ندهد و به هر حال می توانست در موقعیت مناسبی و در شرایط مساعدتری حل و فصل شود؛ موقعیتی که بیشترین سود را برای مردم ایران داشته باشد و این همه ضایعات برای کشور و مردمش نداشته باشد. اما نشد که نشد و این همه زیان به بار آورد.
به هرحال گذشته ها گذشته (هرچند روزی باید مسئولان زنده یا مرده در پیشگاه مردم و حداقل تاریخ ایران) پاسخگو باشند اما اکنون که در پیچ تندی ایستاده ایم و خواه ناخواه منافع ملی ایجاب می کند که سکوت نکنیم و از مسئولان کنونی انتظار داشته باشیم از گذشته های دور و نزدیک درس بگیرند و تا دیر نشده و کشور به کلی ویران و نابود نشده، تصمیم های مهم بگیرند. گزیده سخن آن است که:
آقایان مدیران جمهوری اسلامی! به عنوان یک ایرانی از شما می خواهم عاقلانه تصمیم بگیرید و عمل کنید. این که آمریکا و اسرائیل متجاوز است و چنین و چنان، که بی تردید چنین هستند، چیزی از بار مسئولیت شما در قبال مردم و کشور کم نمی کند. استدعا می کنم اکنون که به هر دلیل مدیریت کشور در دستان شما افتاده است، گرفتار شماری اندک و پرسرو صدا و کج اندیش و احیانا افراطی نشوید، قاعدتا باید تحقق منافع ملی برتر راهنمای شما باشد. این روزها می گذرد ولی کارنامه شما خوب یا بد در آینده بازخواهد شد. حتی از ملامت ملامتگران کنونی بیم نداشته باشید. خدا را و وجدان را و مصالح عالی تر مردم و کشور را در نظر بگیرید.
من مطلقا هیچ توصیه ای خاص ندارم و در مقامی نیستم که بگویم چه بدهید و چه بگیرید اما منطق امور ایجاب می کنید که راه مذاکره را در پیش بگیرید. هر مذاکره برای مصالحه است و هر مصالحه ای نیز متضمن بده - بستانی است. در چنین روندی، چیزهایی می دهید و چیزهایی می گیرید. این قاعده عقلایی و طبیعی است. گریزی از آن نیست.
دیگر خود دانید. شرط بلاغ را با شما در میان گذاشتم. همان گونه که در طول این جنگ ویرانگر و در برابر تجاوز متجاوزان در مجموع در حد قابل قبولی موفق بوده اید، امیدوارم که در گفتگوها نیز اولا استقبال کنید و ثانیا با دستانی پر برگردید. حق یارتان

حسن یوسفی اشکوری
دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۵


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8👍6👎1
۵ نکته درباره امیر سابق قطر
رضا غبیشاوی

شیخ حمد امیر سابق قطر معروف به امیر پدر (امیر الوالد) در سن ۷۴ سالگی درگذشت.

1- او را باید معمار و بنیانگذار قطر جدید دانست. وی در مدت نزدیک به دو دهه حکمرانی، قطر را از کشوری ورشکسته که در پرداخت حقوق کارکنانش، مشکل داشت به یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان تبدیل کرد؛ قطر را از کشور منزوی و خنثی به بازیگر فعال در روابط بین الملل با ابزارهای متعدد قدرت نرم تغییر داد.

2-  شیخ حمد در تیر ماه 74 / ژوئن ۱۹۹۵ در کودتای سفید، در حالی که پدرش در سفر خارجی بود قدرت را به دست گرفت. بعدها مشاورش دلیل این اقدام را نجات قطر از ورشکستگی اقتصادی و ناتونی امیر وقت در حل مشکلات اساسی دانسته بود.
این رویه ایی بود که در 3 حاکم قبلی قطر نیز رخ داده بود اما شیخ حمد تصمیم گرفت بعد از 18 سال، خود به صورت داوطلبانه از قدرت کنار رود و حکمرانی را به پسر 33 ساله اش تمیم بسپارد. این اتفاق بی سابقه ای در حکومت های پادشاهی خلیج فارس است و زنجیره کودتاهای سفید را قطع کرد.
 
3- امیر پدر را باید بنیانگذار قدرت نرم قطر دانست. برگزاری مسابقات بین المللی و در راس آنها جام جهانی 2022 فوتبال، میانجیگری در بحران های منطقه ای، تاسیس شبکه الجزیره، راه اندازی هواپیمایی قطر و فرودگاه جدید دوحه، میزبانی از برنامه ها و چهره های سیاسی و فرهنگی و رسانه ای در راستای این هدف بودند.
 
 4- وی راهبر انقلاب اقتصادی و گازی قطر است. برداشت از بزرگترین میدان گازی جهان و مشترک با ایران ( شمال یا پارس جنوبی)، این کشور را به یکی از بزرگترین تولیدکنندگان و صادرکنندگان گاز طبیعی مایع شده (ال ان جی) جهان تبدیل و درآمد سرشارش مردم قطر را در ردیف ثروتمندترین ملل جهان قرار داد. صندوق سرمایه گذاری قطر با دارایی 450 میلیارد دلاری یکی از بزرگترین هاست. جمعیت قطر، 3 میلیون نفر است که یک دهم آنها (300 هزارنفر) شهروندان قطر و بقیه (2 میلیون و 700 هزار نفر) شهروندان خارجی مقیم هستند.
 
5- در دوره حکمرانی او، فضای سیاسی، ابراز نظر سیاسی و انتقاد سیاسی داخلی، همچنان بسته ماند و حکمرانی مطلقه ادامه یافت. رسانه های قطری همچنان درباره فضای داخلی حق انتقاد ندارند.


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤4👍4🕊3👎1
دریغا ایران بدست چنین موجود ابلهی بیافتد که برای کشتن سربازان متجاوز به ایران و مرگ سناتور جنگ‌طلب آلوده به خون ایرانیان سوگواری میکند اما غم کشته‌های میهن را ندارد و نمی‌تواند دوخط برای کودکان مظلوم میناب پیام بدهد. ای اف بر این بلاهت و سنگدلی

آذربد فرزانه


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍42👎7❤3
ایران میان جنگ، ابهام در رأس قدرت و تشدید سرکوب

گروه سیاسی مرور روزانه:

ایران این روزها بیش از آنکه با یک بحران مشخص روبه‌رو باشد، در میانه چند بحران هم‌زمان ایستاده است؛ از بازگشت حملات نظامی و تحریم‌های تازه گرفته تا ابهام در مرکز قدرت و افزایش اعدام‌ها و بازداشت‌های امنیتی. در چنین وضعیتی، حکومت یک‌بار دیگر می‌کوشد همه‌چیز را ذیل «شرایط حساس کشور» تعریف کند؛ عبارتی که در چهار دهه گذشته معمولاً معنایش برای مردم روشن بوده است: آزادی کمتر، امنیتی‌شدن بیشتر و پاسخ‌گویی تقریباً هیچ.

در روزهای ۷ تا ۱۰ ژوئیه گزارش‌هایی از موج تازه حملات آمریکا به اهداف نظامی و زیرساختی ایران و پاسخ موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی منتشر شد...
ادامه

#فرهیختگان راهی به رهایی
❤2🔥2
صادقانه و بی‌رودربایستی با سید علی خمینی

چرا تقاص خون ۲۲۰ هزار ایرانی از صدام گرفته نشد و  از آنها خونخواهی نشد؟


حسین وفاپور

به نام خدا
خدمت جناب حجت‌الاسلام سید علی آقای خمینی

با سلام و احترام، سخنان جنابعالی در نکوهش صلح با آمریکا و خائن دانستن حامیان صلح با آمریکا، بنده را بر آن داشت که درد و دلی برادرانه با جنابعالی داشته باشم.
سید عزیز؛ همان سالی که جنابعالی به دنیا آمدید برادر من در خاک تفتیده شلمچه به شهادت رسید.

جنابعالی ۲ ساله بودید که بنده به همراه پدرم و دیگر برادرجانبازم در جبهه جنگ علیه صدام بودیم. همان سالی که خمینی کبیر شجاعانه با پذیرش مسئولیت پایان جنگ، بدان نبرد خانمان‌سوز خاتمه داد، شجاعتی که در دیگر مدیران آن زمان و بعد نظام یافت نشد. چراکه شجاعت اقدام به صلح و پذیرش مسئولیت آن از شجاعت برافرختن جنگ و دمیدن در آتش آن، بسیار سخت‌تر و پرهزینه‌تر است.

در آن زمان هیچ کس نگفت چرا تقاص خون بیش از ۲۲۰ هزار شهید از صدام گرفته نشد و صدام بابت بیش از ۵۵۰ هزار جانباز، مجازات نشد، چراکه همه به عینه صدمات جنگ را بر کشور و مردم درک کردند و نبودند عده‌ای که شرایط سخت مردم را نبینند و با رجزخوانی و گزاف‌گویی به دنبال کسب وجهه برای خود باشند.

صدماتی که مردم شریف اصفهان سهمی عمده در آن داشتند و هر خانواده آن، غمی از جنگ را در خود داشت و در هر خانه را که میزدی نام شهیدی یا جانبازی در آن می‌یافتی. در جای جای گلستان شهدای اصفهان پیکری از بستگان و دوستانم خفته است؛ اگر روزی گذرتان به اصفهان افتاد بفرمایید تا خدمت شما نشان دهم هر تکه از قلبم در کجای زمین گلستان شهدای اصفهان زیر خاک است و هنوز نیز پس از گذشت ۴۰ سال هرگاه به اصفهان می‌روم پیش از رفتن به خانه پدری به گلستان شهدا میروم تا با برادر و دوستانم درد و دل کنم که هرچه بیشتر می‌گذرد داغشان تازه‌تر می‌شود و خیانت به خونشان بیشتر.

ولی با آن همه داغ، ما در آن زمان با صدام نه تنها مذاکره که صلح کردیم؛ بله قربان با صدام جنایتکار صلح کردیم، صدامی که پدران و برادران و دوستانمان را کشته و سرزمینمان را ویران کرده بود و هرکجای این سرزمین زخمی از جنایت آن جنایتکار را به یادگار داشت؛ صلح کردیم چراکه سرنوشت کشور و سلامت و ایمنی مردم برایمان از گرفتن انتقام خون پدران و برادران و دوستانمان مهم‌تر بود.

خمینی بزرگ هم آبروی خود را در طبق اخلاص گذاشت تا با صدام جنایتکار صلح کند و مانع آسیب بیشتر به کشور و مردم شود و تمام مسئولیت آن را خود پذیرفت. ولی افسوس که امروز نوه همان بزرگ مرد به همراه جمعی دیگر، رجز می‌خوانند و بر طبل جنگ و خونخواهی می‌کوبند تا برای خود کسب آبرو کنند و کشور را به جنگی دیگر بکشانند و مردم را بیش از پیش گرفتار سازند.

اکنون از جنابعالی نیز انتظار میرود به تأسی از جدتان به هرشکل که می‌توانید جلوی تجاوز مجدد بیگانه به کشور را بگیرید و اجازه بدهید مردم شریف ایران زندگی کنند.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍26👎1
ناصر هادیان استاد روابط بین‌الملل:

آقا ول کنید ماجرای مدیریت تنگه را؛ ما آنجا حاکمیت داریم


ما هیچ کاری نباید بکنیم؛ ما فقط باید بگوییم آقا تنگه، مثل قبل

در ۴۰۰ سال اخیر، شاید ما در همچین موقعیت ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیکی نبودیم و این تنگه بسیار عامل مهمی است

ما این را به دست آوردیم اما نگرانی من این است که با رویکرد جدیدمان، این را از دست بدهیم

بحث مدیریت و درآمدزایی تنگه بیراهه است؛ مدیریت کنیم که چه بشود؟ چه منفعتی دارد؟ فقط دردسر است

مدیریت فقط موجب می‌شود خیلی ها را علیه خودمان بکنیم، از جمله کشورهای منطقه و خیلی‌ها در دنیا و حتی دوستان‌مان

ویدیوی کامل مصاحبه در لینک زیر
https://youtu.be/1XEhlT5WDXQ?is=n7EvoIDcf2lcQUiX



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍8❤2👎1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اصلاح‌طلبی، نسل زد و جمهوری اسلامی سوم

جامعه ایران نزدیک به یک دهه قبل شعار «اصلاح‌طلب، اصولگرا، دیگه تموم ماجرا» را ساخت. برخی گفته‌اند اصلاح‌طلبی پایان یافته است. سعید شریعنی که به مدت سه دهه در قالب جریان اصلاح‌طلبی برای اصلاحات فعالیت و مبارزه کرده است، در این گفت‌وگو به این سؤال پاسخ می‌دهد که اصلاح‌طلبی به چه معنا پایان یافته و به چه معنایی هنوز زنده است.

دیدن گفت‌وگو
https://youtu.be/VmpaBePpEc0

بخش مهمی از این گفت‌وگو درباره نسبت نسل جدید یا نسل زد است با حکومت جمهوری اسلامی؛ نسلی که خاطره‌ای از انقلاب سال ۱۳۵۷ ندارد و حتی با ارزش‌های آن بیگانه شده است. سعید شریعتی به این می‌پردازد که رهبر سوم جمهوری اسلامی با چه دنیایی، چه نسلی، چه مطالباتی و چه ضرورت‌های مواجه است و اصلاح‌طلبان در زمانه رهبر سوم چه کاری باید انجام دهند.


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🔥1
‏- علت مخالفت تندروها با توافق ایران-آمریکا؟
‏+ تلاش برای حمله‌ی مجدد نظامی ترامپ به ایران

‏- هدف اولیه؟
‏+ حذف لایه‌ای دیگر از سران

‏- تا کِی ادامه می‌دهند؟
‏تا رسیدن به هدف نهایی

‏- هدف نهایی؟

‏+اگر ده لایه از سران هم ترور شوند
‏و گزینه‌ی مطلوب‌شان بر صدر ننشیند
‏این بحران‌افکنی‌های ایران‌ستیزانه و قدرت‌طلبانه ادامه خواهد داشت!

▪️مصطفی فقیهی



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍7😱5🤬4👎1😢1
هوش مصنوعی به سلاح جدید گروه‌های تروریستی تبدیل شده است

نتایج یک پژوهش جدید نشان می‌دهد گروه‌های تروریستی دیگر تنها از هوش مصنوعی برای تولید محتوا و تبلیغات استفاده نمی‌کنند، بلکه از چت‌بات‌های هوش مصنوعی برای برنامه‌ریزی حملات، ساخت مواد منفجره، ارتقای تسلیحات، جمع‌آوری اطلاعات و حتی تحلیل عملیات نظامی بهره می‌برند؛ موضوعی که به گفته پژوهشگران، تهدیدهای امنیتی ناشی از هوش مصنوعی را وارد مرحله‌ای تازه کرده است.

این پژوهش که توسط آنتونیا یولیش، پژوهشگر حوزه تروریسم و فناوری در دانشگاه کمبریج انجام شده و گزارشی از آن در نیویورک‌تایمز منتشر شده است، قرار است به‌زودی به‌طور کامل منتشر شود. پژوهش انجام شده بر پایه نزدیک به ۶۰ مصاحبه با ۲۷ عضو سابق گروه تروریستی بوکوحرام در نیجریه است. یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد اعضای این گروه از مدل‌های هوش مصنوعی در تمامی مراحل عملیات نظامی، از آماده‌سازی مأموریت و اجرای حمله تا ارزیابی نتایج، استفاده کرده‌اند.
شفقنا


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤3🤬2
حبس و حصر؛ تا کی و به چه بهایی؟
بدرالسادات مفیدی

چندی پیش که خبر بستری شدن مهندس میرحسین موسوی و خانم زهرا رهنورد در بیمارستان منتشر شد، بار دیگر این پرسش را پیش روی افکار عمومی قرار داد که حصر آنان تا کی قرار است ادامه یابد؟ آیا شانزده سال محرومیت از آزادی کافی نیست؟ این چه کینه و یا منطقی است که همچنان بر تداوم این وضعیت اصرار می‌ورزد؟

همزمان، با فرارسیدن یازدهمین سال حبس مصطفی تاج‌زاده، همان پرسش بار دیگر تکرار می‌شود: چرا؟ مگر او چه کرده است، جز آنکه با صراحت از آزادی، جمهوریت، حاکمیت قانون و حقوق ملت دفاع کرده و ساختار قدرت را در چارچوب اصلاحات مسالمت‌آمیز نقد کرده است؟ آیا پاسخ چنین نقدی باید سال‌های طولانی زندان باشد؟

بی‌تردید، کسانی که درباره ادامه حصر و زندان این چهره‌ها تصمیم می‌گیرند، محاسبات خاص خود را دارند. احتمالاً از نگاه آنان، آزادی این افراد بیش از ادامه زندانی بودنشان هزینه دارد. شاید تصور می‌کنند حضور آزادانه آنان، امکان ارتباط مستمر با مردم، رسانه‌ها و نیروهای سیاسی را فراهم می‌کند و می‌تواند به همگرایی منتقدان یا افزایش مطالبه‌گری در جامعه بینجامد.

اما تجربه نشان داده است که حبس‌های طولانی، همیشه نتیجه مورد انتظار صاحبان قدرت را به همراه ندارد. زندان، اگرچه آزادی انسان را محدود می‌کند، اما گاه به همان اندازه، سرمایه اخلاقی و نمادین او را افزایش می‌دهد. بسیاری از شخصیت‌های سیاسی، بیش از آنکه به واسطه قدرت یا مسئولیت‌هایشان در حافظه جامعه ماندگار شوند، به دلیل هزینه‌ای که برای باورهای خود پرداخته‌اند، در یادها باقی مانده‌اند.

از همین منظر است که امروز، حتی اگر بخشی از جامعه دیگر خود را اصلاح‌طلب نداند، شخصیت‌هایی چون موسوی، رهنورد، کروبی و تاج‌زاده، بیش از آنکه رهبران یک جریان سیاسی باشند، برای بسیاری نماد ایستادگی بر سر عقیده، وفاداری به اصول و پرداخت هزینه برای دفاع از حقوق مردم به شمار می‌آیند.

مصطفی تاج‌زاده یازده سال است که در زندان بسر می برد؛ اما زندان نتوانسته است او را به سکوت وادارد. او در تمام این سال‌ها از مسئولیت اجتماعی خود دست نکشیده و همچنان با صراحت از آزادی، عدالت، جمهوریت، حاکمیت قانون و حق مردم برای تعیین سرنوشت خویش سخن گفته است.

آنچه تاج‌زاده را ماندگار می‌کند، بیش از هر چیز، آزادگی، صبوری، پرهیز از کینه و امیدی است که در سخت‌ترین سال‌های زندان نیز از دست نداد. او نشان داد که زندان می‌تواند آزادی انسان را سلب کند، اما نمی‌تواند اندیشه، وجدان و ایمان او به آنچه حق می‌داند را در بند کشد.

تاج‌زاده از نسل اصلاح‌طلبانی است که اصلاح‌طلبی را نه به معنای سازگاری با وضع موجود، بلکه تلاشی مستمر برای اصلاح ساختارها، دفاع از جمهوریت، حقوق ملت و حق نقد قدرت می‌دانند. از همین رو، گفتمان او نیز برای بسیاری از منتقدان و معترضانی که اگرچه خود را اصلاح‌طلب نمی‌نامند، اما همچنان به تغییرات تدریجی، گفت‌وگو، حاکمیت قانون و پرهیز از خشونت باور دارند، قابل فهم و همدلانه است.

بی‌تردید، حکومتی که به جای شنیدن سخن منتقدان دلسوز خود، آنان را به زندان می‌سپارد، در حقیقت بخشی از سرمایه انسانی و اخلاقی خویش را از دست می‌دهد. نقد، تهدید حکومت‌ها نیست؛ یکی از مهم‌ترین فرصت‌های اصلاح آنهاست. جامعه‌ای که صدای منتقدانش خاموش شود، از امکان اصلاح محروم می‌شود و حکومتی که نقد را برنتابد، دیر یا زود هزینه بی‌اعتنایی به آن را خواهد پرداخت.

امروز، ایران بیش از گذشته به گفت‌وگو، مدارا، آشتی ملی و مشارکت همه نیروهای دلسوز و وفادار به این سرزمین نیاز دارد. آزادی زندانیان و رفع حصر، پیش از آنکه صرفاً برآورده کردن یک مطالبه سیاسی باشد، می‌تواند نشانه‌ای از اعتماد به جامعه، گامی در مسیر ترمیم شکاف میان حاکمیت و مردم و اقدامی مؤثر برای تقویت همبستگی ملی باشد.

امید آنکه در آینده‌ای نزدیک، مصطفی تاج‌زاده، میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و همه زندانیان و محصوران سیاسی، طعم آزادی را دوباره بچشند؛ زیرا جای آنان نه پشت دیوارهای زندان و حصر، بلکه در عرصه گفت‌وگوی ملی و مشارکت در ساختن آینده‌ای بهتر برای ایران است.


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤9👍1🤔1
پایداری یا پروپاگاندا در زمین دشمن؟

اگر تصاویر منتشرشده صحت داشته باشند، ماجرا صرفاً یک تبلیغ سیاسی نیست؛ یک تناقض بزرگ است.
چگونه جریانی که سال‌ها خود را پرچمدار مبارزه با آمریکا، اسرائیل و «جنگ نرم دشمن» معرفی کرده، امروز تبلیغاتش در بستر همان VPNهایی دیده می‌شود که همواره درباره مخاطرات امنیتی و وابستگی آنها هشدار داده است؟
تناقض، تنها به محل انتشار ختم نمی‌شود. محتوای این تبلیغات نیز محل تأمل است؛ حمله به تیم مذاکره‌کننده ایران با ادبیاتی که بیش از آنکه در خدمت منافع ملی باشد، خوراک رسانه‌هایی است که این روزها از هر شکاف داخلی برای فشار بیشتر بر ایران استفاده می‌کنند.
افکار عمومی حق دارد بداند هزینه این تبلیغات از کجا تأمین شده، سفارش‌دهنده آن چه نهادی بوده و چرا برای انتشار آن، بستری انتخاب شده که سال‌ها از سوی همین جریان نماد نفوذ و تهدید معرفی می‌شد.
اگر این تبلیغات واقعی است، باید درباره این دوگانگی پاسخ داده شود. و اگر جعلی است، چرا تاکنون تکذیب شفاف و رسمی منتشر نشده است؟
کسی که دیگران را به سازش متهم می‌کند، پیش از هر چیز باید درباره رفتار و عملکرد خود پاسخگو باشد. نمی‌توان از یک سو شعار مبارزه با دشمن داد و از سوی دیگر، برای رساندن پیام سیاسی خود، از همان بسترهایی استفاده کرد که سال‌ها مردم را از آنها برحذر می‌داشت.


#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍15👎1
فرهیختگان
آیدا حیدری تهران. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ ۴۷ #فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
علی مهری
زرین‌شهراصفهان. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴
۴۸
#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران
😢29❤6🔥2🕊1
اندوه فقدان «یک کلمه» ــ قانون ــ کشت ما را
(در نکوهش اهانت به خادمان و مذاکره گران)

علیرضا معینی


جنگ، حتی وقتی با دلیریِ بی‌نظیرِ فرزندانِ این آب و خاک همراه باشد و حتی وقتی در برابر ارتشی ایستاده‌اند که به پیشرفته‌ترین تجهیزات نظامی جهان مسلح است، زخم‌های خود را بر پیکرِ ملت می‌گذارد. رشادتِ نیروهای مسلحِ ما در دفاع از وطن، برگِ زرّینی در تاریخِ این سرزمین است؛ اما نمی‌توان از واقعیتِ تلخِ پس از جنگ چشم پوشید: فولادِ مبارکه، آن شاهرگِ اقتصاد، یا خاموش است یا با ظرفیتی اندک نفس می‌کشد. پتروشیمی‌ها، سرمایه‌های ملی، دود از دودکش‌هایشان برنمی‌خیزد. کارخانه‌هایی چون صاایران در غبار فراموشی فرو رفته‌اند. مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل یا نیمه‌تعطیل‌اند و فرزندانِ ما فرصت‌های آموزشی‌ای را از دست داده‌اند که هرگز جبران نخواهد شد.

این تصویرِ ویران، گواهی می‌دهد که تداومِ نزاع راه به جایی نمی‌بَرد. عقل حکم می‌کند که به دیپلماسی روی آوریم؛ همان راهی که مردانِ غیور و وطن‌دوستِ ما با شجاعت در پیش گرفته‌اند. در چنین شرایطی، اهانت به رئیس‌جمهور، دکتر پزشکیان، و وزیر خارجه، آقای عراقچی، که بارِ دفاع از منافعِ ملی را بر دوش می‌کشند، نه تنها خلافِ اخلاق، که خلافِ عقل و مصلحتِ ملی است. آنان که تیغِ تهمت بر حلقومِ این خادمان می‌کشند، آیا از عمقِ فاجعه‌ای که در صنعت و آموزش رخ داده آگاهند؟

این قلم، از سرِ درد، به شرحِ این بی‌اخلاقی می‌نشیند. دریغا و هزار بار دریغا که چنین سخنانی، با آن درشتی و ناروایی، در حقِ منتخبانِ ملت و معمارانِ دیپلماسیِ این مرز و بوم به گوش رسید. چه آسان، بی‌ادبانه و بی‌واهمه تیغِ کلام بر حلقومِ آبرویِ مردانِ سیاست نهادند و شرف را، که مایه‌ی حیاتِ اجتماعی است، آماجِ تیرِ تهمت ساختند. این فاجعه، نه یک لغزش، که نمودِ بی‌نظمی‌ای مهلک و زخمی چرکین بر پیکرِ فهم و مداراست. این تندبادِ نابخردی، نشانِ قدرناشناسیِ بیمارگونه‌ای است که فرق نمی‌نهد میان دوست و دشمن، میان خادم و خائن.

اینک از سرِ حیرت باید پرسید: پس کجایند مدعیانِ انضباط و حافظانِ هیبتِ قانون که پرده‌دری را در اوج می‌بینند و دمی درنگ نمی‌کنند؟ اگر تازیانه‌ی توهین، روزی بر پیکرِ آنانی که لباسِ قضا بر تن دارند نیز فرود آید، آن‌گاه چه حسی خواهند داشت؟ آیا تابِ این بی‌مهری را دارند؟ زنجیرِ قانون را باید به حرکت درآورد؛ فتنه‌جویان و شورمندانِ شورش‌پیشه را به سختی تنبیه کرد، مبادا که تخمِ هرج‌ومرج در مزرعه‌ی ایرانِ عزیز به خوشه بنشیند. آنان که با زبان، شمشیر بر اعتبارِ ملت می‌کشند، باید طعمِ هولناکِ عذابِ وجدان و عقوبتِ اخروی را پیش از مرگ بچشند. از خدای که فروگذارنده نیست، هرگز نباید غافل شد.

اما این تنها رویه‌ی فاجعه نیست؛ نگاه کنید به آن سوی دیگر، به بی‌برنامگی‌ها و تأخیر در بازسازیِ آنچه باید باشد. کجایند آن بناهای استوار، کارخانجاتِ فولاد که همچون شریان‌های فولادین، خون در کالبدِ اقتصاد می‌دوانند؟ کجاست آن درآمدِ گزافِ نفت و گاز و محصولات پتروشیمی و الکترونیک که صرفِ ترمیمِ ساختارها و انضباطِ سراسر عقلانیِ نیروهای مسلح شود؟ تعجب از آن است که چرا عاطفه، این اسبِ سرکش، در میدانِ سیاست و تدبیر، بر عقلِ آگاه و قوه‌ی عاقله لگام می‌زند. یک هفته در سوگِ شهادت رهبری و خانواده‌اش، آن عاطفه را چه باشکوه بروز دادیم؛ همان روح را در خدمتِ عقل آوریم. مگر رئیس مجلس، قالیباف، و دیگر مقاماتِ خدوم، از این چشمه‌ی عاطفه و ادب سیراب نیستند؟ پس چرا باید حریمِ مقامِ آنان شکسته شود و وقارِ سیاست به تاراج رود؟

باید درسِ اخلاق و دین و وجدان را از نو آموخت. سیاست، فضیلت است و معرفت، نه میدانِ یاوه‌گویی. تدبیرِ مُلک، هنرِ به کار بستن عقل است، نه جولانگاهِ جهل. چه زشت است نداشتن برنامه در میانه‌ی میدانِ مذاکره و چانه‌زنی با جهانیان. نمی‌توان با فریبکاران جهانی معامله کرد، اما می‌توان با برنامه‌ای متین، حق ستاند و باج نداد. هنرِ سیاستمدارِ خردمند، گزینشِ راهی میان صلابت و مداراست.

و اما شروطِ سعادت دنیا و آخرت: الفت با خرد، عدالت‌ورزی، و رابطه‌ی حسنه با سایر ملل، نه از سرِ ذلت که بر پایه‌ی عزتِ تمدنِ ایران اسلامی. این تمدنِ دیرینه، با عقلانیت زنده مانده است، نه با شمشیرِ زبان. برخیزیم و خرابه‌های اخلاق را از نو بسازیم؛ که فردای ما در گروِ امروزِ ماست.


#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍15❤3
فاصله‌ی «علی» با «علیرضا»
عبدالله ناصری

«فلتقع بالحب مع شخصٍ
یرى أن حزنك
هو أكبر مصائبه»

دلبسته‌ی کسی باش که غم تو، بزرگ‌ترین نگرانی‌اش باشد.

شعر «پرپیام» بالا دقیقاً یادم نیست سروده‌ی کیست؟ ولی احتمالاً از «محمود درویش» فلسطینی باشد. از قضا امروز با یک سخنِ شعارزده‌ی احساسی از «علی خمینی» و نیز نوشته‌ی عقلانیِ دردمندانه‌ای از «علیرضا بهشتی شیرازی» روبه‌رو شدم؛ اولی راز عواطف حداقلی از ایرانیان غیرخردورز، و دومی باور بیشتر مردم ایران را بازتاب می‌داد.

نوه‌ی بنیان‌گذار فقید جمهوری اسلامی، از همان نوجوانی‌اش سخنِ مطلوب علی خامنه‌ای زیاد می‌راند؛ سخنانی که برادر بزرگ‌ترش «یاسر» قبول نمی‌کرد و «حسن خمینی» که تولیتِ بیت را می‌داشت و با رژیم علی خامنه‌ای مجبور به همگامی بود، هرگز بر زبان نیاورده است. ظاهراً کوچک‌ترین نواده‌ی روح‌الله خمینی به مرامِ پدربزرگ همسرش، که نماز بر جنازه‌ی رهبر مقتول جمهوری اسلامی نخواند، اعتقادی ندارد.

و اما نوشته‌ی پردردِ بهشتی شیرازی؛ او در مورد تشییع پرخرجِ رهبر، به کنایه و دلسوزانه، خرج بالای حمل و دفن جنازه را برای نمایش قدرت نظام مباح می‌کند و سؤال می‌کند: «چرا آمریکا در میانه‌ی این مراسم، موج گسترده‌ی حملاتش را از سر گرفت؟»

حاکمان به این نکته‌ی مهم توجه ندارند. به مسیری که طی دو ماه گذشته دنبال شد توجه کنید. هر شب عده‌ای به بهانه‌ی قدرت‌نمایی در برابر بیگانه، جوری پرچم‌کشان کاروان‌های موتوری‌شان را به حرکت درمی‌آوردند که انگاری شهر را فتح کرده‌اند.

بهشتی ادامه داده است: «حدود دو ماه پیش یا بیشتر، دیگر مخاطب آن خانم یا آقایی که کنار خیابان پرچم تکان می‌داد، نه استکبار جهانی، بلکه اعضای خانواده و نزدیکان خودش بود تا بگوید خارج از جمع شما، من در اقلیت نیستم. در آغاز، پیام این بود که “ما نیز هستیم”، تا این‌که کم‌کم، خصوصاً در هفته‌ی اخیر، ادعا می‌شود “فقط ماییم که هستیم”.»

استناد به قلم نگارنده:

«صحنه‌ای که حاکمیت آراست، ظاهراً توجه جهان را جلب کرد، اما به جای آن‌که بیگانگان را سر جایشان بنشاند، پایه‌های امنیت کشور متزلزل شد؛ به صورتی که حالا از جانب کویت هم خیال‌مان آسوده نیست. چرا؟ چون به نام خداوند رنگین‌کمان است که کشور امنیت پیدا می‌کند.»

#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍12❤4
جنگ می‌تواند خیلی زود پایان یابد، اگر دولت‌های عربی شجاعت سیاسی لازم را برای اخراج نیروهای ایالات متحده از سرزمین خود پیدا کنند.

هیچ کشوری نمی‌تواند هم اتاقی مذاکره باشد و هم سکویی که از آن یک طرف علیه طرف دیگر یک جنگ تجاوزکارانه را پیش می‌برد. با این حال، این دقیقاً همان وضعیتی است که امروز برخی دولت‌های عربی حاشیه خلیج فارس خود را در آن قرار داده‌اند. برخی از این کشورها تقریباً میزبان همه کانال‌های جدی ارتباطی میان واشنگتن و تهران بوده‌اند. اما هم‌زمان، سرزمین آن‌ها باندهای پرواز، هواپیماهای سوخت‌رسان، تجهیزات و ادوات از پیش استقرار یافته، مراکز فرماندهی و اسکله‌های آب‌عمیقی را در اختیار نیروهای آمریکایی قرار می‌دهد که بدون آن‌ها ادامه کارزار تجاوزکارانه نظامی علیه ایران ممکن نیست. میز میانجی‌گری و سکوی پرتاب جنگ همزمان در یک کشور قرار گرفته‌اند.

بی‌طرفی یک بیانیه سیاسی نیست، بلکه یک وضعیت حقوقی است و با رفتار دولت‌ها سنجیده می‌شود. کنوانسیون پنجم لاهه مصوب ۱۹۰۷ به صراحت دولت بی‌طرف را از اجازه دادن به عبور نیروهای نظامی یا تجهیزات و ملزومات جنگی دولت‌های متخاصم از قلمرو خود منع می‌کند. دولت‌های عربی اصرار دارند هیچ نقشی در عملیات تهاجمی ندارند. ادعایی که نه در تهران باور می‌شود و نه در هیچ نقطه‌ای قابل راستی‌آزمایی است. سوخت‌رسانی هوایی، عملیات شناسایی و پشتیبانی لجستیکی صرفاً با ادعای یک وزارت امور خارجه مببنی بر اینکه ماهیت «دفاعی» دارند، ماهیت دفاعی پیدا نمی‌کند. موشک‌های ایران به واقعیت موجود در میدان پاسخ داده‌اند، نه به اسناد اداری و کاغذبازی‌های دیپلماتیک.

راه‌حل وجود دارد و کاملاً منطبق با حقوق بین‌الملل است.

هیچ نیروی خارجی نسبت به سرزمین یک کشور حق یا مالکیت حقوقی ندارد. حضور آن تنها بر پایه رضایت دولت میزبان است و این رضایت نیز هر زمان قابل پس گرفتن است. معنای حاکمیت دقیقاً همین است. بر اساس اطلاعات عمومی، موافقت‌نامه دفاعی کویت در سال ۱۹۹۱ تنها تا زمانی معتبر است که هیچ‌یک از طرفین با اعلام کتبی یک‌ساله آن را فسخ نکنند. عمان هرگز مجوز استقرار دائمی نیروهای خارجی را صادر نکرده است، بلکه دسترسی را به صورت موردی اعطا می‌کند و با خودداری از اعطای مجوز، آن را منتفی می‌سازد. ترتیبات عربستان سعودی نیز بر اسناد اجرایی استوار است که هیچ‌گاه به تصویب سنای ایالات متحده نرسیده‌اند. ریاض در سال ۲۰۰۳ صرفاً با درخواست خود، نیروهای آمریکایی را از پایگاه هوایی شاهزاده سلطان خارج کرد. هر جا متون توافق‌ها ساکت باشند، کنوانسیون وین درباره حقوق معاهدات قواعد تکمیلی را فراهم می‌کند: دولت‌ها می‌توانند در صورت نقض اساسی معاهده، هنگامی که تأسیسات فراتر از هدف مورد توافق مورد استفاده قرار گیرند، به استناد ماده ۶۰ آن را خاتمه دهند و همچنین در صورت وقوع تغییر بنیادین اوضاع و احوال، مطابق ماده ۶۲، به آن پایان دهند. هیچ تغییری بنیادین‌تر از فروپاشی الگوی امنیتی‌ای نیست که رضایت اولیه بر مبنای آن شکل گرفته بود.

موضوع از این هم فراتر می‌رود و مسئولیت حقوقی سنگین‌تری را در بر می‌گیرد. بر اساس رأی دیوان بین‌المللی دادگستری در قضیه «تنگه کورفو»، هیچ دولتی نمی‌تواند آگاهانه اجازه دهد از قلمرو آن برای ارتکاب اعمالی برخلاف حقوق سایر دولت‌ها استفاده شود. دولتی که برای استفاده غیرقانونی دولت دیگر از زور، سوخت، پایگاه نظامی و اطلاعات فراهم می‌کند، نسبت به کمکی که ارائه داده است مسئولیت بین‌المللی دارد. قانون اساسی کویت جنگ تهاجمی را به طور مطلق ممنوع می‌داند و مفاد محرمانه معاهدات را فاقد اعتبار می‌شمارد. قانون اساسی بحرین نیز مقرر می‌کند توافق‌هایی که بر حاکمیت کشور اثر می‌گذارند باید به موجب قانون تصویب شوند، حال آنکه موافقت‌نامه مربوط به استقرار نیروهای خارجی هرگز منتشر نشده است. بنابراین، اخراج نیروهای خارجی صرفاً حقی نیست که این دولت‌ها بتوانند از آن استفاده کنند، بلکه تعهدی است که در حال حاضر در نقض آن به سر می‌برند.

سوابق تاریخی نیز کاملاً روشن هستند: فیلیپین در سال ۱۹۹۱، خود عربستان سعودی در سال ۲۰۰۳، ازبکستان در سال ۲۰۰۵، و همچنین عراق، فرانسه و نیجر. دولت‌های دارای حاکمیت از ارتش‌های خارجی می‌خواهند خاک آن‌ها را ترک کنند و آن ارتش‌ها نیز کشور را ترک می‌کنند.

این ساده‌ترین راه برای پایان دادن به جنگ است. انتظار اینکه ایران از حق ذاتی خود برای دفاع مشروع صرف‌نظر کند، در حالی که دولت‌های عربی همچنان زیرساخت‌های نظامی ایالات متحده را که ادامه این کارزار علیه ایران را ممکن می‌سازند در اختیار آن قرار می‌دهند، اساساً قابل تصور نیست. چنین انتظاری از منظر حقوقی غیرقابل دفاع، از نظر سیاسی نامعقول، و از حیث اخلاقی و سیاسی عمیقاً ریاکارانه است.

رضا نصری

#فرهیختگان، راهی به رهایی
👎14❤4🤔3👍1
Audio
در نکوهش تُـنـــدرُوان
عبدالکریم سروش

#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍5