واژهزدگی یا عملگرایی؟
بعضیها فکر میکنند اگر اسم جدید یا قلمبه-سلمبه استفاده کنند کار هم تغییر میکند. چند سالی است تب «اقتصاد خلاق و صنایع فرهنگی» به جان مدیران نوگرای فرهنگی افتاده و اصرار به استفاده از این عبارت دارند (مدیران سنتی که البته راحتتر از این حرفها هستند!)
مشکل از کجا به وجود میآید؟ یک نفر در یک مقاله انگلیسی، واژه یا عبارتی جدید میبیند. سپس بر اساس «فیلشناسی در تاریکی» همان را رواج میدهد. با پاورپوینت به سراغ مدیران کمعمق که دوست دارند نوگرا و باسواد جلوه کنند میرود و آن عبارت، شوخی شوخی به سکه غالب تبدیل میشود؛ چیزی که بیشتر از یک زر ورق نبوده است.
صنایع خلاق چیزی در عرض محصولات فرهنگی و یک مفهوم نوبنیاد نیست. مگر یک نقاش که اثر خود را میفروخته، یک هنرمند صنایع دستی که محصول خود را میفروخته، یک انیمیشن که اکران در خارج از کشور یا فروش به وی-اُ-دیها را دنبال میکرده صنایع خلاق نبودهاند؟
این مفهوم به دنبال بازارسازی است تا کیک اقتصاد فرهنگ و هنر را بزرگتر کند و سبب رونق بیشتر شود. بازارسازی در ۵۰ سال پیش، یک چیز بوده و حالا چیزی دیگر. بله، دیگر روشهای کهنه در عرضه-تقاضا جواب نمیدهد. طبیعی است با توجه به روند جهانی و سبک زندگی ناشی از آن، اوقات فراغت بیشتر میشود و سفر و مصرف فیلم و بازی و ادبیات و هنر، افزایش مییابد. و باز هم طبیعی است همه صنایعی که به این موضوعات مرتبطاند در این چرخهی همافزا قرار بگیرند مثل تبلیغات؛ و باز هم بدیهی است که در عصری که فناوری اطلاعات، همه چیز را متحول کرده، روشهای انقلابآفرین ظهور کنند. جمعسپاری، توکنایز، nfd و ... بر محصول، سوار میشوند؛ چه محصول فرهنگی، چه کارخانه صنعتی، چه پروژه عمرانی. پس اگر در یک محصول فرهنگی (یا صنعت) از این تکنیکها استفاده شد اسمش عوض نمیشود و چیز دیگری نمیشود! نقاشی، نقاشی است. نمیدانم چرا عدهای میخواهند با عوض کردن اسامی وانمود کنند که کشف تازهای کردهاند.
در دولت آقای احمدی نژاد معاونت اداری- مالی به عنوان پرطمطراق «توسعه مدیریت و منابع» تغییر کرد. آیا واقعاً مفهوم و رویکرد هم تغییر کرد؟ آن هم از انبان یک ترجمه درآمده بود؛ ترجمهای از موج دو سه دهه پیشتر که طبق معمول با تاخیر به مدیران غربزده و مرعوب ما رسیده بود .
اخیراً دیدم در جایی میخواهند عنوان معاونت رسانه را تبدیل به «معاونت رسانه و نبرد شناختی» بکنند. آیا میخواهیم مخاطب را مرعوب کنیم؟ آیا میخواهیم سواد خود را به رخ بکشیم؟ سواد که چه عرض کنم، همان فیلشناسی در تاریکی و اطلاع با واسطه از مقالات ترجمهای!
حسین انتظامی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
بعضیها فکر میکنند اگر اسم جدید یا قلمبه-سلمبه استفاده کنند کار هم تغییر میکند. چند سالی است تب «اقتصاد خلاق و صنایع فرهنگی» به جان مدیران نوگرای فرهنگی افتاده و اصرار به استفاده از این عبارت دارند (مدیران سنتی که البته راحتتر از این حرفها هستند!)
مشکل از کجا به وجود میآید؟ یک نفر در یک مقاله انگلیسی، واژه یا عبارتی جدید میبیند. سپس بر اساس «فیلشناسی در تاریکی» همان را رواج میدهد. با پاورپوینت به سراغ مدیران کمعمق که دوست دارند نوگرا و باسواد جلوه کنند میرود و آن عبارت، شوخی شوخی به سکه غالب تبدیل میشود؛ چیزی که بیشتر از یک زر ورق نبوده است.
صنایع خلاق چیزی در عرض محصولات فرهنگی و یک مفهوم نوبنیاد نیست. مگر یک نقاش که اثر خود را میفروخته، یک هنرمند صنایع دستی که محصول خود را میفروخته، یک انیمیشن که اکران در خارج از کشور یا فروش به وی-اُ-دیها را دنبال میکرده صنایع خلاق نبودهاند؟
این مفهوم به دنبال بازارسازی است تا کیک اقتصاد فرهنگ و هنر را بزرگتر کند و سبب رونق بیشتر شود. بازارسازی در ۵۰ سال پیش، یک چیز بوده و حالا چیزی دیگر. بله، دیگر روشهای کهنه در عرضه-تقاضا جواب نمیدهد. طبیعی است با توجه به روند جهانی و سبک زندگی ناشی از آن، اوقات فراغت بیشتر میشود و سفر و مصرف فیلم و بازی و ادبیات و هنر، افزایش مییابد. و باز هم طبیعی است همه صنایعی که به این موضوعات مرتبطاند در این چرخهی همافزا قرار بگیرند مثل تبلیغات؛ و باز هم بدیهی است که در عصری که فناوری اطلاعات، همه چیز را متحول کرده، روشهای انقلابآفرین ظهور کنند. جمعسپاری، توکنایز، nfd و ... بر محصول، سوار میشوند؛ چه محصول فرهنگی، چه کارخانه صنعتی، چه پروژه عمرانی. پس اگر در یک محصول فرهنگی (یا صنعت) از این تکنیکها استفاده شد اسمش عوض نمیشود و چیز دیگری نمیشود! نقاشی، نقاشی است. نمیدانم چرا عدهای میخواهند با عوض کردن اسامی وانمود کنند که کشف تازهای کردهاند.
در دولت آقای احمدی نژاد معاونت اداری- مالی به عنوان پرطمطراق «توسعه مدیریت و منابع» تغییر کرد. آیا واقعاً مفهوم و رویکرد هم تغییر کرد؟ آن هم از انبان یک ترجمه درآمده بود؛ ترجمهای از موج دو سه دهه پیشتر که طبق معمول با تاخیر به مدیران غربزده و مرعوب ما رسیده بود .
اخیراً دیدم در جایی میخواهند عنوان معاونت رسانه را تبدیل به «معاونت رسانه و نبرد شناختی» بکنند. آیا میخواهیم مخاطب را مرعوب کنیم؟ آیا میخواهیم سواد خود را به رخ بکشیم؟ سواد که چه عرض کنم، همان فیلشناسی در تاریکی و اطلاع با واسطه از مقالات ترجمهای!
حسین انتظامی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
🔥4❤1
رویای رهایی با حمله خارجی و ریشههای روانی و اجتماعی آن
عزیز قاسمزاده
چرا بخشی از مردم در شرایط استبداد، حمله خارجی را روزنهای برای رهایی میبینند؟ این نگاه بیش از آنکه ناشی از ناآگاهی باشد، ریشه در تجربه طولانی سرکوب، احساس بیقدرتی و بسته بودن راههای تغییر دارد.
وقتی جامعه بارها برای اصلاح و آزادی تلاش کرده اما با شکست و سرکوب روبهرو شده است، بخشی از مردم به این باور میرسند که تغییر از درون ممکن نیست. در چنین وضعی، نیروی خارجی در ذهن برخی به «ناجی» تبدیل میشود؛ زیرا دیگر لازم نیست خود هزینه مبارزه، سازماندهی و صبوری را بپردازند.
از همین جا تصور «دشمنِ دشمن ما، دوست ماست» شکل میگیرد؛ در حالی که قدرتهای خارجی بر اساس منافع خود عمل میکنند، نه لزوماً برای آزادی و دموکراسی ملتها.
بیاعتمادی عمیق به ساختار قدرت و تجربههای تلخ بیعدالتی، این گرایش را تقویت میکند، اما این واقعیت، مداخله خارجی را به راهحل مشروع یا پایدار تبدیل نمیکند. تجربههای تاریخی نشان دادهاند که تغییر بدون حضور فعال جامعه و نهادهای مدنی، میتواند به بیثباتی یا شکلهای تازهای از اقتدارگرایی بینجامد.
راه دشوار اما ماندگار، تقویت جامعه مدنی، سازمانیابی، همبستگی و مقاومت مدنی است. آزادی هدیه هیچ قدرت خارجی نیست؛ حاصل آگاهی، مشارکت و قدرت اجتماعی شهروندان است. جامعهای که خود را بازیگر تاریخ بداند، کمتر چشمانتظار ناجی بیرونی خواهد ماند.
متن کامل
#فرهیختگان، راهی به رهایی
عزیز قاسمزاده
چرا بخشی از مردم در شرایط استبداد، حمله خارجی را روزنهای برای رهایی میبینند؟ این نگاه بیش از آنکه ناشی از ناآگاهی باشد، ریشه در تجربه طولانی سرکوب، احساس بیقدرتی و بسته بودن راههای تغییر دارد.
وقتی جامعه بارها برای اصلاح و آزادی تلاش کرده اما با شکست و سرکوب روبهرو شده است، بخشی از مردم به این باور میرسند که تغییر از درون ممکن نیست. در چنین وضعی، نیروی خارجی در ذهن برخی به «ناجی» تبدیل میشود؛ زیرا دیگر لازم نیست خود هزینه مبارزه، سازماندهی و صبوری را بپردازند.
از همین جا تصور «دشمنِ دشمن ما، دوست ماست» شکل میگیرد؛ در حالی که قدرتهای خارجی بر اساس منافع خود عمل میکنند، نه لزوماً برای آزادی و دموکراسی ملتها.
بیاعتمادی عمیق به ساختار قدرت و تجربههای تلخ بیعدالتی، این گرایش را تقویت میکند، اما این واقعیت، مداخله خارجی را به راهحل مشروع یا پایدار تبدیل نمیکند. تجربههای تاریخی نشان دادهاند که تغییر بدون حضور فعال جامعه و نهادهای مدنی، میتواند به بیثباتی یا شکلهای تازهای از اقتدارگرایی بینجامد.
راه دشوار اما ماندگار، تقویت جامعه مدنی، سازمانیابی، همبستگی و مقاومت مدنی است. آزادی هدیه هیچ قدرت خارجی نیست؛ حاصل آگاهی، مشارکت و قدرت اجتماعی شهروندان است. جامعهای که خود را بازیگر تاریخ بداند، کمتر چشمانتظار ناجی بیرونی خواهد ماند.
متن کامل
#فرهیختگان، راهی به رهایی
Telegraph
رویای رهایی با حمله خارجی و ریشههای روانی و اجتماعی آن
چرا بخشی از مردم در شرایط استبدادی و انسداد سیاسی، حمله خارجی را نه تهدیدی برای زندگی و استقلال خود، بلکه روزنهای برای رهایی میبینند؟ چرا در چنین شرایطی این تصور شکل میگیرد که «دشمنِ دشمن ما، دوست ماست»؟ آیا این نگاه صرفاً محصول ناآگاهی سیاسی است یا ریشههایی…
👍4❤3👎2
چرا امام سجاد و هفت امام معصوم دیگر دنبال انتقام خون امام حسین نرفتند؟
علی نظری
این روزها عوامل مشکوک حبهه پایداری بر طبل خونخواهی رهبر شهید می کوبند.انتقام از آمریکا شعار اصلی آنان شده است.روز ۵شنبه هنگام خاکسپاری آیت الله خامنه ای در حرم امام هشتم، تابلوهای متعددی را با شعار«یا لثارات خامنه ای» در حرم امام رضا می چرخاندند.
در تاریخ شیعه بویژه بعدازعاشورای سال۶۱ هجری تا سال۲۶۰ هجری (پایان امامت امام حسن عسگری(ع) ) چرا هیچ امام معصومی دنبال خونخواهی و انتقام از خون شهید کربلا نرفت؟
طی۱۹۹ سال «از قیام عاشورای حسینی(کربلا) تا آغاز امامت حضرت مهدی سال۲۶۰هجری»۸ امام معصوم که از فرزندان و تبار سید الشهدا(ع) بودند.بعلت شرایط نا مناسب جامعه و وضعیت ضعیف شیعیان،شعارانتقام از شهادت امام حسین را سرندادند!
امام سجاد فرزند حسین ابن علی(ع) چهارمین امام شیعیان که از اسرای کربلا بوده و شاهد بریده شدن «سر پدرش به همراه اصحاب شهیدش»بود.هرگز حاضر نشد شیعیان را به جنگ و انتقام از قاتلان پدرش بکشاند!
امام جهارم بیش از۳۴ سال امامت نمود. بعد از حادثه کربلا ۳درگیری مهم،قیام حره سال۶۳ هجری،قیام توابین سال۶۵ هجری،قیام مختار سال۶۶ در دوران امامت ایشان رخ داد،اما چون شیعیان در وضعیت ضعیفی قرار داشتند،نمی توانستند به جنگ امویان بروند،امام سجاد شعار معروف خونخواهی پدر بزرگوارش(یا لثارات الحسین) را محقق کند.
تدابیر ستودنی امام سجاد و۷ فرزندش که امامان معصوم ما بوده اند، باعث شد، انتقام یا خونخواهی از شهدای کربلا، بعلت فقدان امکانات و ضعف قدرت نظامی شیعیان در آن دوقرن به خونخواهی امام شهید تبدیل نشود!!
به تند روهای جبهه پایداری توصیه میکنم به جای عربده کشی ،حمله به رییس جمهور و وزیر خارجه «آنهم در روز تشییع رهبر شهید در تهران»به مطالعه تاریخ شیعه بعد از واقعه کربلا بپردازند!
آیا فرومایگانی چون سعید جلیلی،رسایی،نبویان و.... خودشان را داناتر و فراتر از امامان معصوم هستند؟
آیا امروز کسی می تواند منکر عشق و ارادت امام سجاد(ع) به ابوی بزرگوارش حسین ابن علی(ع) باشد؟
قطعا در۱۹۹سال امامت ۸ امام معصوم ما، اگر شیعیان امکانات نظامی در خور توجه ای داشتند حتما به خونخواهی از شهدای مظلوم کربلا می پرداختند!
افراطیون جنگ طلب که امروز مذاکره با آمریکا را «ذنب لایغفر»می دانند حتما به تاریخ اسلام مراجعه کنند تا ببینند ائمه بزرگوار شبعه برای حفظ عزت و سربلندی شیعه حتی با سلاطین بنی امیه و بنی عباس بارها به مذاکره نشستند و به توافقات مهمی با آنها دست یافتند!آیا این اقدام ۸ امام شیعه قابل انکار است؟
سعید جلیلی در آخرین اظهار نظر اعلام کرده است که باید انتقام رهبر شهید را از آمریکا بگیریم!
انتقام از جانیان و جنایتکاران در صورتی جایز است که تحقق آن برای وفاداران به رهبر شهید مقدور و میسور باشد.
در جریان شهادت سردار سلیمانی بوضوح دیدیم که رهبرشهیدمان بعلت مهیانبودن شرایط و موقعیت لازم, موضوع انتقام را به فرصت دیگری موکول کردند!
از بهار۱۴۰۴ با موافقت رهبری شهید،مذاکرات غیر مستقیم ایران و آمریکا بین عراقچی-ویتکاف تا۲۳ خرداد۱۴۰۴که جنگ ۱۲روزه شروع شد،ادامه یافت.
در بهمن ۱۴۰۴ قبل از شروع جنگ ۴۰روزه بازهم با مجوز رهبرشهید مذاکرات با آمریکا بین عراقچی و ویتکاف و گوشنر تداوم یافت!
جبهه پایداری( نماد خوارج زمان) با نادیده گرفتن منافع ملی،جلوتر از رهبری حرکت میکنند!
سئوال اصلی ما از افراطیون ضد توافق این است!
چرا رهبر شهید؛بعنوان عالیترین مقام جمهوری اسلامی ایران، بعدازجنگ۱۲ روزه به رویکرد انتقامجویی و جنگ لا ترامپ نپرداخت؟ و مسیر مذاکره با أمریکا را بلامانع دانست؟
شعله ور کردن یک جنگ خانمانسوز دیگربا أمریکا به منزله نابودی امکانات و زیر ساخت های کشور است.عقل و تدبیر حکم می کند با مذاکره و استفاده از ظرفیت ها و فرصت های دیپلماتیک بسوی توافقی جامع گام لرداریم، نه اینکه بر شروع جنگی دیگر اصرار بورزیم!
باید به پایداری چی ها؛خاطر نشان کرد، مردم ایران در ۲جنگ اخیر قدرت خویش را به ترامپ و نتانیاهو اثبات کردند.آنها که با هدف براندازی جمهوری اسلامی دوجنگ را در سال۱۴۰۴ به ایران تحمیل کردند تا نظام را وادار به تسلیم کنند،بخوبی متوجه شدند ایرانی تسلیم اجانب نمیشود!ایرانبچی هابزرگترین شکست راهبردی آمریکا و اسراییل را در ۲جنگ اخیر رقم زدند!
این پیروزی برای ملت ما افتخاری بزرگ است.اما کشاندن کشور به جنگی دیگر،خیانتی بزرگ از سوی افراطیون ضد مذاکره،به مردم ما است!
در خاتمه به جبهه پایداری جنگ طلب،می گویم. سر دادن شعارهای جنگ طلبانه با رویکرد انتقامجویانه قطعا کشور را در جنگی خانمانسوز درگیر می کند.ورود مجدد ما به جنگ به نابودی زیر ساخت ها و امکانات کشور می انجامد.
رفتارهای این روزهای افراطیون با رویکرد انتقام خون رهبری یک عملیات فریب است!
#فرهیختگان، راهی به رهایی
علی نظری
این روزها عوامل مشکوک حبهه پایداری بر طبل خونخواهی رهبر شهید می کوبند.انتقام از آمریکا شعار اصلی آنان شده است.روز ۵شنبه هنگام خاکسپاری آیت الله خامنه ای در حرم امام هشتم، تابلوهای متعددی را با شعار«یا لثارات خامنه ای» در حرم امام رضا می چرخاندند.
در تاریخ شیعه بویژه بعدازعاشورای سال۶۱ هجری تا سال۲۶۰ هجری (پایان امامت امام حسن عسگری(ع) ) چرا هیچ امام معصومی دنبال خونخواهی و انتقام از خون شهید کربلا نرفت؟
طی۱۹۹ سال «از قیام عاشورای حسینی(کربلا) تا آغاز امامت حضرت مهدی سال۲۶۰هجری»۸ امام معصوم که از فرزندان و تبار سید الشهدا(ع) بودند.بعلت شرایط نا مناسب جامعه و وضعیت ضعیف شیعیان،شعارانتقام از شهادت امام حسین را سرندادند!
امام سجاد فرزند حسین ابن علی(ع) چهارمین امام شیعیان که از اسرای کربلا بوده و شاهد بریده شدن «سر پدرش به همراه اصحاب شهیدش»بود.هرگز حاضر نشد شیعیان را به جنگ و انتقام از قاتلان پدرش بکشاند!
امام جهارم بیش از۳۴ سال امامت نمود. بعد از حادثه کربلا ۳درگیری مهم،قیام حره سال۶۳ هجری،قیام توابین سال۶۵ هجری،قیام مختار سال۶۶ در دوران امامت ایشان رخ داد،اما چون شیعیان در وضعیت ضعیفی قرار داشتند،نمی توانستند به جنگ امویان بروند،امام سجاد شعار معروف خونخواهی پدر بزرگوارش(یا لثارات الحسین) را محقق کند.
تدابیر ستودنی امام سجاد و۷ فرزندش که امامان معصوم ما بوده اند، باعث شد، انتقام یا خونخواهی از شهدای کربلا، بعلت فقدان امکانات و ضعف قدرت نظامی شیعیان در آن دوقرن به خونخواهی امام شهید تبدیل نشود!!
به تند روهای جبهه پایداری توصیه میکنم به جای عربده کشی ،حمله به رییس جمهور و وزیر خارجه «آنهم در روز تشییع رهبر شهید در تهران»به مطالعه تاریخ شیعه بعد از واقعه کربلا بپردازند!
آیا فرومایگانی چون سعید جلیلی،رسایی،نبویان و.... خودشان را داناتر و فراتر از امامان معصوم هستند؟
آیا امروز کسی می تواند منکر عشق و ارادت امام سجاد(ع) به ابوی بزرگوارش حسین ابن علی(ع) باشد؟
قطعا در۱۹۹سال امامت ۸ امام معصوم ما، اگر شیعیان امکانات نظامی در خور توجه ای داشتند حتما به خونخواهی از شهدای مظلوم کربلا می پرداختند!
افراطیون جنگ طلب که امروز مذاکره با آمریکا را «ذنب لایغفر»می دانند حتما به تاریخ اسلام مراجعه کنند تا ببینند ائمه بزرگوار شبعه برای حفظ عزت و سربلندی شیعه حتی با سلاطین بنی امیه و بنی عباس بارها به مذاکره نشستند و به توافقات مهمی با آنها دست یافتند!آیا این اقدام ۸ امام شیعه قابل انکار است؟
سعید جلیلی در آخرین اظهار نظر اعلام کرده است که باید انتقام رهبر شهید را از آمریکا بگیریم!
انتقام از جانیان و جنایتکاران در صورتی جایز است که تحقق آن برای وفاداران به رهبر شهید مقدور و میسور باشد.
در جریان شهادت سردار سلیمانی بوضوح دیدیم که رهبرشهیدمان بعلت مهیانبودن شرایط و موقعیت لازم, موضوع انتقام را به فرصت دیگری موکول کردند!
از بهار۱۴۰۴ با موافقت رهبری شهید،مذاکرات غیر مستقیم ایران و آمریکا بین عراقچی-ویتکاف تا۲۳ خرداد۱۴۰۴که جنگ ۱۲روزه شروع شد،ادامه یافت.
در بهمن ۱۴۰۴ قبل از شروع جنگ ۴۰روزه بازهم با مجوز رهبرشهید مذاکرات با آمریکا بین عراقچی و ویتکاف و گوشنر تداوم یافت!
جبهه پایداری( نماد خوارج زمان) با نادیده گرفتن منافع ملی،جلوتر از رهبری حرکت میکنند!
سئوال اصلی ما از افراطیون ضد توافق این است!
چرا رهبر شهید؛بعنوان عالیترین مقام جمهوری اسلامی ایران، بعدازجنگ۱۲ روزه به رویکرد انتقامجویی و جنگ لا ترامپ نپرداخت؟ و مسیر مذاکره با أمریکا را بلامانع دانست؟
شعله ور کردن یک جنگ خانمانسوز دیگربا أمریکا به منزله نابودی امکانات و زیر ساخت های کشور است.عقل و تدبیر حکم می کند با مذاکره و استفاده از ظرفیت ها و فرصت های دیپلماتیک بسوی توافقی جامع گام لرداریم، نه اینکه بر شروع جنگی دیگر اصرار بورزیم!
باید به پایداری چی ها؛خاطر نشان کرد، مردم ایران در ۲جنگ اخیر قدرت خویش را به ترامپ و نتانیاهو اثبات کردند.آنها که با هدف براندازی جمهوری اسلامی دوجنگ را در سال۱۴۰۴ به ایران تحمیل کردند تا نظام را وادار به تسلیم کنند،بخوبی متوجه شدند ایرانی تسلیم اجانب نمیشود!ایرانبچی هابزرگترین شکست راهبردی آمریکا و اسراییل را در ۲جنگ اخیر رقم زدند!
این پیروزی برای ملت ما افتخاری بزرگ است.اما کشاندن کشور به جنگی دیگر،خیانتی بزرگ از سوی افراطیون ضد مذاکره،به مردم ما است!
در خاتمه به جبهه پایداری جنگ طلب،می گویم. سر دادن شعارهای جنگ طلبانه با رویکرد انتقامجویانه قطعا کشور را در جنگی خانمانسوز درگیر می کند.ورود مجدد ما به جنگ به نابودی زیر ساخت ها و امکانات کشور می انجامد.
رفتارهای این روزهای افراطیون با رویکرد انتقام خون رهبری یک عملیات فریب است!
#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍14🔥3❤1
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گراهام از سفر برگشته بود... از سفر به کجا؟ سفر اوکراین! کدام اوکراین؟
همان اوکراینی که مأمور امنیتیاش ثروتمند مخالف را در موناکو همراه با خانواده ترور کرد که به شدت زخمی شدند و بعد این مأمور را مخأموران دیگر ترور کردند و بعد این مأموران را یکیشان را دستگیر و محاکمه کردند و این مأمور هم گفته در دادگاه که ... بیخیال! تنها نبودم که! یک مأمور دیگر هم بود!
اینکه این مأموران که آن مأمور را که آن اوکراینی را... چرا هنوز ترور نکردهاند... خودش یک معما است!
کازموایران
#فرهیختگان، راهی به رهایی
همان اوکراینی که مأمور امنیتیاش ثروتمند مخالف را در موناکو همراه با خانواده ترور کرد که به شدت زخمی شدند و بعد این مأمور را مخأموران دیگر ترور کردند و بعد این مأموران را یکیشان را دستگیر و محاکمه کردند و این مأمور هم گفته در دادگاه که ... بیخیال! تنها نبودم که! یک مأمور دیگر هم بود!
اینکه این مأموران که آن مأمور را که آن اوکراینی را... چرا هنوز ترور نکردهاند... خودش یک معما است!
کازموایران
#فرهیختگان، راهی به رهایی
🔥2❤1👍1👎1
گفتوگوی رضا علیجانی با بیبیسی
از یک «موضع ملی» مسئله تنگه هرمز نگران کننده است؛ نکند این هم به یک شر جدید، یک بختک و دردسر تازه برای ملت و یک سرگرمی و دلمشغولی جدید برای حاکمانِ شکمسیر تبدیل شود. همانطور که مسئله هستهای چنین شد.
ج.ا به داشتن دکانهای دونبش عادت دارد؛ اینک هم دارند روی تنگه رجز میخوانند و هم با عمانیها و قطریها در حال چانهزنیاند.
هر یک از طرفین از بند مربوط به تنگه روایت خاصی دارند. طبق بخش صریح متن ج.ا باید...
ج.ا با زدن چند کشتی روند تخلف از تفاهمنامه را آغاز کرد، آمریکا هم با حمله نظامی مجدد دست به تخلف بزرگتری زد و در ادامه هم باز برخلاف مفاد تفاهمنامه تحریمهای جدیدی را اعلام کرد.
احتمال اینکه روند جاری به جنگی فراگیر تبدیل شود بعید است چون...
از یک طرف پیام انتقام مجتبی منتشر شده و از طرفی پیام ده مادهای نماینده ولی فقیه در سپاه در حمایت اکید از مذاکرات...
پیام اخیر او در رابطه با انتقام از قاتلان پدرش بیشتر یک تیراندازی هوایی است!
هم اکنون ائتلاف مدیران نظامی علیرغم برخی اختلافات بین خودشان، دست بالاتر را دارد.
از ج.ا دو صدا به گوش میرسد؛ این دو صدا حتی میتواند تولیدی یک ذهن هم باشد. هم در دوره خمینی و هم در دوره خامنهای بارها شاهد این دکانهای دونبش بودهایم.
نکند تنگه هرمز نیز به هستهای جدیدی تبدیل شود که در نهایت جز انبوهی تحریم برای مردم ایران ثمری نداشت و به جای بازدارندگی نهایتا، برعکس، کار به جنگ کشیده شد.
ترامپ نسبت به رجزخوانیها و تهدیدات شخصی علیه خودش برافروخته شده است. البته به گمان من حاکمان ایران با در دست گرفتن سررشته شعارهای انتقامخواهی، هیجانات را مدیریت کردند تا به یک جوسازی شدید علیه مذاکرات تبدیل نشود.
چالشهای ادواری بین ج.ا و آمریکا هم میتواند به صورتی پینگ پینگی شکلی فزاینده پیدا کند و به جنگی فراگیر تبدیل شود و هم ممکن است ترموستات طرفین کار بیفتد و ترمز دستیها را بکشند و دوباره میانجیها فعال بشوند.
طبق بخش صریح تفاهنامه ج.ا باید با عمان مشترکا در باره مدیریت تنگه هرمز تصمیم بگیرند. عمان هم در مذاکرات بین دو طرف روی قوانین بینالمللی تاکید دارد(که طرفین نمیتوانند عوارض بگیرند).
به صورت جغرافیایی بخش عمیقتر آب طرف ایران است و کشتیهای سنگینتر بیشتر باید از این سمت عبور بکنند.
از یک طرف مجتبی خامنهای پیامی داده و به طور کلی و مبهم اعلام کرده که بالاخره انتقام از قاتلین پدرش محقق خواهد شد و از طرف دیگر حاجی صادقی نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران بیانیهای ده مادهای داده و از فرماندهان و سپاهیان و بسیجیان خواسته که پیرو ولی فقیه باشند که پشت مذاکرات قرار دارد!
مجتبی خامنهای دکان دونبشی دارد که باید به تدریج دید آیا یک نبشش را به نفع نبش دیگر تعطیل میکند و یا تا آخر همین دونبش را حفظ خواهد کرد! مصلحت نظام اقتضاء میکند که نبش مذاکراتی حداقل در شرایط کنونی فعالتر باشد.
جریان تندرو دست پرورده آموزشهای علی خامنهای هستند. آنها الآن سر و صدای زیادی دارند ولی در مقامات بالا حضوری ندارند. مگر مجتبی خامنهای هم پشت آنها قرار بگیرد.
هم اکنون ائتلاف مدیران نظامی علیرغم برخی اختلافات بین خودشان، با همراهی تکنوکراتهای دولت پزشکیان، دست بالاتر را دارند. همه اعضای شورای عالی امنیت ملی به جز یک نفر با تفاهنامه موافق بودهاند.
افرادی مثل علی خمینی کارهای نیستند. حال ممکن است تریبونی نصیبشان بشود و شعاری بدهند. این رفتارها هر چند مقداری کار تیم مذاکره را سخت میکند ولی آنها در سطح تصمیمگیری کنونی وزنی ندارند.
تنها فردی در رده بالای نظام که میتواند باعث تقویت تندروها شود خود مجتبی خامنهای است. اما اگر به پیام اخیر او توجه کنیم میبینیم تهدیدات او کلیاتی با فعلهای مجهول در باره انتقام از قاتلان پدرش است که معلوم نیست بالاخره چه کسی یا کسانی باید آن را عملی کنند(او در پیامش گفته «به زودی آحادی از آزادگان در سراسر دنیا هر یک بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد»).
این ادبیات ظاهری تند دارد اما در باطن دارد مسئله را منحرف میکند و میپیچاند. خامنهای در رابطه با قاتلان قاسم سلیمانی گفت انتقام او اخراج آمریکا از منطقه است. حالا هم قالیباف دارد در باره قاتلین خودش همین کار را میکند و میگوید انتقامش آزادی قدس است!
نکات کاملتر در فایل صوتی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
از یک «موضع ملی» مسئله تنگه هرمز نگران کننده است؛ نکند این هم به یک شر جدید، یک بختک و دردسر تازه برای ملت و یک سرگرمی و دلمشغولی جدید برای حاکمانِ شکمسیر تبدیل شود. همانطور که مسئله هستهای چنین شد.
ج.ا به داشتن دکانهای دونبش عادت دارد؛ اینک هم دارند روی تنگه رجز میخوانند و هم با عمانیها و قطریها در حال چانهزنیاند.
هر یک از طرفین از بند مربوط به تنگه روایت خاصی دارند. طبق بخش صریح متن ج.ا باید...
ج.ا با زدن چند کشتی روند تخلف از تفاهمنامه را آغاز کرد، آمریکا هم با حمله نظامی مجدد دست به تخلف بزرگتری زد و در ادامه هم باز برخلاف مفاد تفاهمنامه تحریمهای جدیدی را اعلام کرد.
احتمال اینکه روند جاری به جنگی فراگیر تبدیل شود بعید است چون...
از یک طرف پیام انتقام مجتبی منتشر شده و از طرفی پیام ده مادهای نماینده ولی فقیه در سپاه در حمایت اکید از مذاکرات...
پیام اخیر او در رابطه با انتقام از قاتلان پدرش بیشتر یک تیراندازی هوایی است!
هم اکنون ائتلاف مدیران نظامی علیرغم برخی اختلافات بین خودشان، دست بالاتر را دارد.
از ج.ا دو صدا به گوش میرسد؛ این دو صدا حتی میتواند تولیدی یک ذهن هم باشد. هم در دوره خمینی و هم در دوره خامنهای بارها شاهد این دکانهای دونبش بودهایم.
نکند تنگه هرمز نیز به هستهای جدیدی تبدیل شود که در نهایت جز انبوهی تحریم برای مردم ایران ثمری نداشت و به جای بازدارندگی نهایتا، برعکس، کار به جنگ کشیده شد.
ترامپ نسبت به رجزخوانیها و تهدیدات شخصی علیه خودش برافروخته شده است. البته به گمان من حاکمان ایران با در دست گرفتن سررشته شعارهای انتقامخواهی، هیجانات را مدیریت کردند تا به یک جوسازی شدید علیه مذاکرات تبدیل نشود.
چالشهای ادواری بین ج.ا و آمریکا هم میتواند به صورتی پینگ پینگی شکلی فزاینده پیدا کند و به جنگی فراگیر تبدیل شود و هم ممکن است ترموستات طرفین کار بیفتد و ترمز دستیها را بکشند و دوباره میانجیها فعال بشوند.
طبق بخش صریح تفاهنامه ج.ا باید با عمان مشترکا در باره مدیریت تنگه هرمز تصمیم بگیرند. عمان هم در مذاکرات بین دو طرف روی قوانین بینالمللی تاکید دارد(که طرفین نمیتوانند عوارض بگیرند).
به صورت جغرافیایی بخش عمیقتر آب طرف ایران است و کشتیهای سنگینتر بیشتر باید از این سمت عبور بکنند.
از یک طرف مجتبی خامنهای پیامی داده و به طور کلی و مبهم اعلام کرده که بالاخره انتقام از قاتلین پدرش محقق خواهد شد و از طرف دیگر حاجی صادقی نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران بیانیهای ده مادهای داده و از فرماندهان و سپاهیان و بسیجیان خواسته که پیرو ولی فقیه باشند که پشت مذاکرات قرار دارد!
مجتبی خامنهای دکان دونبشی دارد که باید به تدریج دید آیا یک نبشش را به نفع نبش دیگر تعطیل میکند و یا تا آخر همین دونبش را حفظ خواهد کرد! مصلحت نظام اقتضاء میکند که نبش مذاکراتی حداقل در شرایط کنونی فعالتر باشد.
جریان تندرو دست پرورده آموزشهای علی خامنهای هستند. آنها الآن سر و صدای زیادی دارند ولی در مقامات بالا حضوری ندارند. مگر مجتبی خامنهای هم پشت آنها قرار بگیرد.
هم اکنون ائتلاف مدیران نظامی علیرغم برخی اختلافات بین خودشان، با همراهی تکنوکراتهای دولت پزشکیان، دست بالاتر را دارند. همه اعضای شورای عالی امنیت ملی به جز یک نفر با تفاهنامه موافق بودهاند.
افرادی مثل علی خمینی کارهای نیستند. حال ممکن است تریبونی نصیبشان بشود و شعاری بدهند. این رفتارها هر چند مقداری کار تیم مذاکره را سخت میکند ولی آنها در سطح تصمیمگیری کنونی وزنی ندارند.
تنها فردی در رده بالای نظام که میتواند باعث تقویت تندروها شود خود مجتبی خامنهای است. اما اگر به پیام اخیر او توجه کنیم میبینیم تهدیدات او کلیاتی با فعلهای مجهول در باره انتقام از قاتلان پدرش است که معلوم نیست بالاخره چه کسی یا کسانی باید آن را عملی کنند(او در پیامش گفته «به زودی آحادی از آزادگان در سراسر دنیا هر یک بخشی از این مأموریت الهی را انجام خواهند داد»).
این ادبیات ظاهری تند دارد اما در باطن دارد مسئله را منحرف میکند و میپیچاند. خامنهای در رابطه با قاتلان قاسم سلیمانی گفت انتقام او اخراج آمریکا از منطقه است. حالا هم قالیباف دارد در باره قاتلین خودش همین کار را میکند و میگوید انتقامش آزادی قدس است!
نکات کاملتر در فایل صوتی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
❤7👍4🔥1🤔1
داشتم با خودم فکر میکردم و «در سفری خیالی» تصور میکردم که ایران به دو بخش تقسیم شده، همچون آلمان شرقی (جمهوری دموکراتیک آلمان) و آلمان غربی (جمهوری فدرال آلمان)، یا مانند کرهٔ شمالی و کرهٔ جنوبی، یا مثل کشورهای سودان و سودان جنوبی، سومالی و سومالیلند، جمهوری کنگو و جمهوری دموکراتیک کنگو.
ایران را در خیالم به دو بخش تقسیم کردم: یک بخش ایران را اختصاص دادم به حامیان جمهوری اسلامی با همهٔ تفاوتهایشان. بروند بمب اتم بسازند، با امپریالیسم جهانی مبارزه کنند، رئیسجمهور آمریکا را ترور کنند، اسرائیل را از صحنهٔ روزگار محو کنند، انتقام بگیرند، بودجهها را صرف امنیت و نظامیگری کنند و هزار و یک کار دیگر که در همهٔ این سالها کردهاند یا دوست داشتهاند که انجام دهند.
بخش دوم ایران مردمانی دارد که بهسمت توسعه حرکت میکنند. تلاش میکنند برای آزادی سیاسی، دموکراسی، انتخابات آزاد، مطبوعات و رسانهٔ آزاد، تقویت گردشگری، همکاری سازنده با همهٔ دنیا، تمرکز روی آموزش، فناوری، صنعت. هنر و ادبیات را آزاد میگذارند تا راه خود را پیدا کند. به دنبال زندگی آرمانی نیستند، بلکه زندگیهایشان معمولی است.
چند دهه میگذرد و سپس نگاه کنیم به اینکه وضعیت این دو ایران چگونه است، همچنانکه وضعیت بعضی از دولتهای نامبرده مشخص شد، مثلاً وضعیت آلمان شرقی را مقایسه کنید با آلمان غربی، یا کرهٔ شمالی را با کرهٔ جنوبی. میتوان حدس زد که ایرانِ بخش اول در فقر و فلاکت و تورم و حقارت و انزوای بیشتر زندگی خواهد کرد (بهمانند کوبا یا بدتر) و ایران بخش دوم نه اینکه آرمانشهر باشد، بلکه بهسمت بهروزی میل میکند (بهمانند کرهٔ جنوبی یا بهتر).
نکتهٔ تلخ اینجاست که بعید میدانم باز هم ایرانِ بخش اول بپذیرد که مسیرش احیاناً اشکالاتی داشته و دارد. چرا؟ چون همین امروز دارد وضعیت فلسطین و غزه را پس از ۸۰ سال مبارزه با اسرائیل میبیند و عبرت نمیگیرد. چون دارد وضعیت ایران را در نیم قرن گذشته، با هزار و یک نشانه، میبیند و باز هم متوجه نمیشود یک جای کار میلنگد. چون فرجام تمام کشورهایی را که با آمریکا جنگیدهاند دیده، اما تصور میکند تافتهٔ جدابافته است و قواعد قدرت روی او به گونهای دیگر عمل میکند. پس در آن روز هم بعید میدانم دریابد که به خطا رفته و شکست خورده است.
از سفر خیالیام بیرون میآیم و به این فکر میکنم که بعضی کشورها روزی هزینهٔ اشباهاتشان را دادند و مسیرشان را تغییر دادند، ولی ما در ایران فقط هزینه میدهیم و باز هم هزینه میدهیم ولی نشانههای تغییرات باطنی در فکر و روح ایرانی همچنان، با همهٔ پیشرفتهایی که داشته، کمتر به چشم میآید. در پایان افکارم، با این باور قلبی که «تغییرات درونی هر چه کندتر، عمیقتر و پایدارتر و هر چه سریعتر، سطحیتر و ناپایدارتر» امیدم را از دست نمیدهم.
سجاد سرگلی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
ایران را در خیالم به دو بخش تقسیم کردم: یک بخش ایران را اختصاص دادم به حامیان جمهوری اسلامی با همهٔ تفاوتهایشان. بروند بمب اتم بسازند، با امپریالیسم جهانی مبارزه کنند، رئیسجمهور آمریکا را ترور کنند، اسرائیل را از صحنهٔ روزگار محو کنند، انتقام بگیرند، بودجهها را صرف امنیت و نظامیگری کنند و هزار و یک کار دیگر که در همهٔ این سالها کردهاند یا دوست داشتهاند که انجام دهند.
بخش دوم ایران مردمانی دارد که بهسمت توسعه حرکت میکنند. تلاش میکنند برای آزادی سیاسی، دموکراسی، انتخابات آزاد، مطبوعات و رسانهٔ آزاد، تقویت گردشگری، همکاری سازنده با همهٔ دنیا، تمرکز روی آموزش، فناوری، صنعت. هنر و ادبیات را آزاد میگذارند تا راه خود را پیدا کند. به دنبال زندگی آرمانی نیستند، بلکه زندگیهایشان معمولی است.
چند دهه میگذرد و سپس نگاه کنیم به اینکه وضعیت این دو ایران چگونه است، همچنانکه وضعیت بعضی از دولتهای نامبرده مشخص شد، مثلاً وضعیت آلمان شرقی را مقایسه کنید با آلمان غربی، یا کرهٔ شمالی را با کرهٔ جنوبی. میتوان حدس زد که ایرانِ بخش اول در فقر و فلاکت و تورم و حقارت و انزوای بیشتر زندگی خواهد کرد (بهمانند کوبا یا بدتر) و ایران بخش دوم نه اینکه آرمانشهر باشد، بلکه بهسمت بهروزی میل میکند (بهمانند کرهٔ جنوبی یا بهتر).
نکتهٔ تلخ اینجاست که بعید میدانم باز هم ایرانِ بخش اول بپذیرد که مسیرش احیاناً اشکالاتی داشته و دارد. چرا؟ چون همین امروز دارد وضعیت فلسطین و غزه را پس از ۸۰ سال مبارزه با اسرائیل میبیند و عبرت نمیگیرد. چون دارد وضعیت ایران را در نیم قرن گذشته، با هزار و یک نشانه، میبیند و باز هم متوجه نمیشود یک جای کار میلنگد. چون فرجام تمام کشورهایی را که با آمریکا جنگیدهاند دیده، اما تصور میکند تافتهٔ جدابافته است و قواعد قدرت روی او به گونهای دیگر عمل میکند. پس در آن روز هم بعید میدانم دریابد که به خطا رفته و شکست خورده است.
از سفر خیالیام بیرون میآیم و به این فکر میکنم که بعضی کشورها روزی هزینهٔ اشباهاتشان را دادند و مسیرشان را تغییر دادند، ولی ما در ایران فقط هزینه میدهیم و باز هم هزینه میدهیم ولی نشانههای تغییرات باطنی در فکر و روح ایرانی همچنان، با همهٔ پیشرفتهایی که داشته، کمتر به چشم میآید. در پایان افکارم، با این باور قلبی که «تغییرات درونی هر چه کندتر، عمیقتر و پایدارتر و هر چه سریعتر، سطحیتر و ناپایدارتر» امیدم را از دست نمیدهم.
سجاد سرگلی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
🕊7❤4👍2😢2
حماسه صبر؛ مادر سعید مدنی در آیینه قرآن و مقاومت
گزارش ویژه از مراسم یادبود بانو اشرف برادران در اصفهان
اصفهان، خبرنگار آزاد: شنبه ۲۰ تیرماه، در فضای معنوی امامزاده محمد (سهراه نظر، خیابان وحید) جمعی از دوستداران و ارادتمندان، گرد هم آمدند تا در مراسم یادبود بانوی صبور و اسطورهای، اشرف برادران – همسر زندهیاد اسدالله مدنی قهفرخی و مادر گرانقدر سعید مدنی، دانشمند جامعهشناس و پژوهشگر سرشناس – به سوگ بنشینند و از حماسهی زیستن او سخن گویند.
در ابتدای این مراسم، دکتر فضلالله صلواتی، از پیشکسوتان انقلاب و مبارزین اصیل اصفهانی، به ایراد سخن پرداخت و با تجلیل از مقام والای بانو اشرف برادران، و تسلیت به آقای سعیدمدنی و بقیه بستگان، آرزوی سلامتی برای ایشان و آرزوی بهره مندی جامعه ایران از ذخیره دانایی و علم ایشان جهت توسعه و آگاهی مردم کرد.
سخنران دیگر این مراسم، استاد محمود دردکشان، با تلاوتی از آیات قرآن، سخن خود را با محوریت «فلسفه ابتلا در زندگی انسان» آغاز کرد و از آیه ۱۵۵ سوره بقره (لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ...) به عنوان چارچوبی قرآنی برای درک رنجها و امتحانات الهی بهره برد. او تأکید کرد که خداوند ابتلا را نه به عنوان مجازات، بلکه به مثابه ضرورتی برای رشد و تعالی انسان قرار داده و دستاورد آن را «بشارت به صابرین» معرفی کرده است.
مبارزه با ترس، نخستین گام رشد
دردکشان با اشاره به اینکه اولین مؤلفه ابتلا، «ترس» است، گفت: «قرآن ما را به مصاف خوف و وحشت میفرستد؛ چون ترس، انسان را از کنشگری میاندازد و ابزار سلطه مستبدان بر جامعه است. بالاترین گناه از منظر امیرالمؤمنین علی(ع) این است که انسان بترسد؛ چراکه خودکامگان با نهادینه کردن ترس، بر جان و مال مردم مسلط میشوند.» وی افزود که صبر در آموزههای قرآنی نه به معنای انفعال، بلکه «ابتکار عمل» در بحرانهاست که رمز موفقیت در امتحانات الهی به شمار میرود.
ستایش مادری که حماسهآفرید
استاد دردکشان در بخش دیگری از سخنان خود، با تجلیل از شخصیت بانو اشرف برادران، او را نماد «صبر فعال» خواند و گفت: «این زن در ۳۲ سالگی همسر خود را از دست داد، بار پنج فرزند را به دوش کشید و با تمام سختیها، فرزندی چون سعید مدنی را پرورش داد. او میتوانست راههای دیگری برگزیند، اما با مقاومت، سرمایهای ملی برای ایران زمین ساخت.» سخنران با تأکید بر اینکه «هر زندان و تنگنایی، شخصیتهای ریشهدار را بالندهتر میکند»، از حاکمیت انتقاد کرد که «سرمایههای ملی را به حاشیه و زندان میکشاند و غافل از رشد و بالندگی این چهرههاست».
روایت لبخند در سختترین روزها
دردکشان با نقل خاطرهای از دیدارهای خود با این مادر بزرگوار، گفت: «در آخرین ملاقات، وقتی از آزادی سعید سخن به میان آمد، ایشان با خونسردی فرمودند: "سعید را آزاد نمیکنند." اما جزع و فزع نداشتند؛ لبخند ملیحشان، تداعیگر روحیه مولای متقیان در مصائب بود. پس از آزادی آقای مدنی نیز، همان لبخند بر لبانشان نقش بست که نشان از عزمی راسخ در مسیر صبر داشت.»
ضرورت قدردانی از مفاخر
سخنران در پایان با استناد به حدیث «مَن لَم یَشکُرِ المَخلوقَ لَم یَشکُرِ الخالِقَ»، بیاعتنایی به فرهیختگان و خانوادههای آنان را خدا فراموشی دانست و هشدار داد که چنین غفلتی، جامعه را به انفعال و گرفتاری در فساد و ناکارآمدی دچار میسازد. او تجربه زیسته بانوی برادران را «راهنمای عملی برای عبور از بحرانهای داخلی و توطئههای خارجی» توصیف کرد و بر لزوم حفظ کرامت انسانی و پاسداشت مقام مادران و همسران ایثارگر تأکید نمود.
مراسم با دعای خیر برای روح بلند این مادر فقید و آرزوی توفیق برای بازماندگان، به پایان رسید.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
گزارش ویژه از مراسم یادبود بانو اشرف برادران در اصفهان
اصفهان، خبرنگار آزاد: شنبه ۲۰ تیرماه، در فضای معنوی امامزاده محمد (سهراه نظر، خیابان وحید) جمعی از دوستداران و ارادتمندان، گرد هم آمدند تا در مراسم یادبود بانوی صبور و اسطورهای، اشرف برادران – همسر زندهیاد اسدالله مدنی قهفرخی و مادر گرانقدر سعید مدنی، دانشمند جامعهشناس و پژوهشگر سرشناس – به سوگ بنشینند و از حماسهی زیستن او سخن گویند.
در ابتدای این مراسم، دکتر فضلالله صلواتی، از پیشکسوتان انقلاب و مبارزین اصیل اصفهانی، به ایراد سخن پرداخت و با تجلیل از مقام والای بانو اشرف برادران، و تسلیت به آقای سعیدمدنی و بقیه بستگان، آرزوی سلامتی برای ایشان و آرزوی بهره مندی جامعه ایران از ذخیره دانایی و علم ایشان جهت توسعه و آگاهی مردم کرد.
سخنران دیگر این مراسم، استاد محمود دردکشان، با تلاوتی از آیات قرآن، سخن خود را با محوریت «فلسفه ابتلا در زندگی انسان» آغاز کرد و از آیه ۱۵۵ سوره بقره (لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَالْجُوعِ...) به عنوان چارچوبی قرآنی برای درک رنجها و امتحانات الهی بهره برد. او تأکید کرد که خداوند ابتلا را نه به عنوان مجازات، بلکه به مثابه ضرورتی برای رشد و تعالی انسان قرار داده و دستاورد آن را «بشارت به صابرین» معرفی کرده است.
مبارزه با ترس، نخستین گام رشد
دردکشان با اشاره به اینکه اولین مؤلفه ابتلا، «ترس» است، گفت: «قرآن ما را به مصاف خوف و وحشت میفرستد؛ چون ترس، انسان را از کنشگری میاندازد و ابزار سلطه مستبدان بر جامعه است. بالاترین گناه از منظر امیرالمؤمنین علی(ع) این است که انسان بترسد؛ چراکه خودکامگان با نهادینه کردن ترس، بر جان و مال مردم مسلط میشوند.» وی افزود که صبر در آموزههای قرآنی نه به معنای انفعال، بلکه «ابتکار عمل» در بحرانهاست که رمز موفقیت در امتحانات الهی به شمار میرود.
ستایش مادری که حماسهآفرید
استاد دردکشان در بخش دیگری از سخنان خود، با تجلیل از شخصیت بانو اشرف برادران، او را نماد «صبر فعال» خواند و گفت: «این زن در ۳۲ سالگی همسر خود را از دست داد، بار پنج فرزند را به دوش کشید و با تمام سختیها، فرزندی چون سعید مدنی را پرورش داد. او میتوانست راههای دیگری برگزیند، اما با مقاومت، سرمایهای ملی برای ایران زمین ساخت.» سخنران با تأکید بر اینکه «هر زندان و تنگنایی، شخصیتهای ریشهدار را بالندهتر میکند»، از حاکمیت انتقاد کرد که «سرمایههای ملی را به حاشیه و زندان میکشاند و غافل از رشد و بالندگی این چهرههاست».
روایت لبخند در سختترین روزها
دردکشان با نقل خاطرهای از دیدارهای خود با این مادر بزرگوار، گفت: «در آخرین ملاقات، وقتی از آزادی سعید سخن به میان آمد، ایشان با خونسردی فرمودند: "سعید را آزاد نمیکنند." اما جزع و فزع نداشتند؛ لبخند ملیحشان، تداعیگر روحیه مولای متقیان در مصائب بود. پس از آزادی آقای مدنی نیز، همان لبخند بر لبانشان نقش بست که نشان از عزمی راسخ در مسیر صبر داشت.»
ضرورت قدردانی از مفاخر
سخنران در پایان با استناد به حدیث «مَن لَم یَشکُرِ المَخلوقَ لَم یَشکُرِ الخالِقَ»، بیاعتنایی به فرهیختگان و خانوادههای آنان را خدا فراموشی دانست و هشدار داد که چنین غفلتی، جامعه را به انفعال و گرفتاری در فساد و ناکارآمدی دچار میسازد. او تجربه زیسته بانوی برادران را «راهنمای عملی برای عبور از بحرانهای داخلی و توطئههای خارجی» توصیف کرد و بر لزوم حفظ کرامت انسانی و پاسداشت مقام مادران و همسران ایثارگر تأکید نمود.
مراسم با دعای خیر برای روح بلند این مادر فقید و آرزوی توفیق برای بازماندگان، به پایان رسید.
احیأگران پیام عاشورا
#فرهیختگان، راهی به رهایی
❤15
ترامپ و سودای کنترل تنگه هرمز توسط آمریکا
علی افشاری
ترامپ در مصاحبه جدید با «فاکس نیوز» طرح خود را علنی کرد: کنترل تنگه هرمز توسط آمریکا و دریافت احتمالی عوارض!
ترامپ چه از طریق جنگ و چه از طریق مذاکره دنبال تسلیم ایران و دستاندازی کامل بر منابع نفتی ایران و کل خاور میانه است.
امضای «تفاهمنامه» توسط او با اهداف فریبکارانه انجام شد. وی در پوشش آن و توافق تحمیلی مخفیانه قبلی با دولت عمان به دنبال دور زدن ایران در مدیریت تنگه هرمز و تثبیت مسیر جدید بود! بدینترتیب بعد از دستیابی به این هدف و تضعیف توان چانهزنی ایران در میز مذاکرات، دوباره خواستهای حداکثری را مطرح کند.
منتهی او روی هوش و توانایی خودش بیش از اندازه حساب کرده بود. او با زیادهخواهی و توهم قدرت بیحد و حصر باز در همان تنگنایی قرار گرفته که مجبور به عقبنشینی از «رژیمچنج»، نظامیگری مستقیم و امضای «تفاهمنامه» شد.
کلا هر وقت متنی بیشتر از آنی خوب به نظر برسد که واقعی باشد، (Too good to be true) باید تردید کرد. در مواجهه با ترامپ باید بدبینانهترین سناریوها را در نطر گرفت و با هوشیاری کامل تصمیم گرفت.
مذاکره لازم است اما موقعی به فرجام مطلوب میرسد که پشتوانه لازم از لحاظ اهرم فشار را داشته باشد.
فراموش نباید کرد که شکست راهبردی ترامپ در جنگ و بالارفتن ریسکها باعث شد تا آتشبس را اعمال کند.
کلید طلایی دستیابی به توافق متوازن برای ایران، حفظ مدیریت تنگه هرمز است. از «تفاهمنامه» نباید خارج شد، بلکه با مقاومت و ایستادگی بر حق حاکمیت ایران، دولت آمریکا را ترغیب به عقبنشینی و اجرای تعهداتش کرد.
متزلزل شدن «تفاهمنامه» و به شماره افتادن نفسهای آن با پیمانشکنی دولت ترامپ شروع شد. مشکل را آنها باید حل کنند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
علی افشاری
ترامپ در مصاحبه جدید با «فاکس نیوز» طرح خود را علنی کرد: کنترل تنگه هرمز توسط آمریکا و دریافت احتمالی عوارض!
ترامپ چه از طریق جنگ و چه از طریق مذاکره دنبال تسلیم ایران و دستاندازی کامل بر منابع نفتی ایران و کل خاور میانه است.
امضای «تفاهمنامه» توسط او با اهداف فریبکارانه انجام شد. وی در پوشش آن و توافق تحمیلی مخفیانه قبلی با دولت عمان به دنبال دور زدن ایران در مدیریت تنگه هرمز و تثبیت مسیر جدید بود! بدینترتیب بعد از دستیابی به این هدف و تضعیف توان چانهزنی ایران در میز مذاکرات، دوباره خواستهای حداکثری را مطرح کند.
منتهی او روی هوش و توانایی خودش بیش از اندازه حساب کرده بود. او با زیادهخواهی و توهم قدرت بیحد و حصر باز در همان تنگنایی قرار گرفته که مجبور به عقبنشینی از «رژیمچنج»، نظامیگری مستقیم و امضای «تفاهمنامه» شد.
کلا هر وقت متنی بیشتر از آنی خوب به نظر برسد که واقعی باشد، (Too good to be true) باید تردید کرد. در مواجهه با ترامپ باید بدبینانهترین سناریوها را در نطر گرفت و با هوشیاری کامل تصمیم گرفت.
مذاکره لازم است اما موقعی به فرجام مطلوب میرسد که پشتوانه لازم از لحاظ اهرم فشار را داشته باشد.
فراموش نباید کرد که شکست راهبردی ترامپ در جنگ و بالارفتن ریسکها باعث شد تا آتشبس را اعمال کند.
کلید طلایی دستیابی به توافق متوازن برای ایران، حفظ مدیریت تنگه هرمز است. از «تفاهمنامه» نباید خارج شد، بلکه با مقاومت و ایستادگی بر حق حاکمیت ایران، دولت آمریکا را ترغیب به عقبنشینی و اجرای تعهداتش کرد.
متزلزل شدن «تفاهمنامه» و به شماره افتادن نفسهای آن با پیمانشکنی دولت ترامپ شروع شد. مشکل را آنها باید حل کنند.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👎8👍6
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فرمانده پیشین سنتکام در گفتگوی دیروز CBS، درباره برنامه تصرف جزیره خارک گفت و آن را هدفی دانست که باید در برنامه ارتش آمریکا بررسی شود.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍3🤬2👎1
هشداری هشتادساله در باب تجزیهطلبی زیر لوای زبان در ایران:
امروز که در کتابخانهی مینوی مجلهی یادگار را به مناسبتی ورق میزدم رسیدم به سرمقالهای با عنوان "زبان ترکی در آذربایجان" که دانشمند زندهیاد، عباس اقبال، آن را در آبانماه ۱۳۲۴ ذیل "مسائل روز" نوشته است و در آن از "جنبش مصنوعی"ای یاد کرده "که سلسلهجنبانان آن خوشبختانه از چند تن مغرض تجاوز نمیکند و روح عامّهی مردم از ایشان و از نهضت دروغینشان بیزار است [و] مانند کلیهی جنبشهایی که برای خیانت به ایران یا تجزیه یا تضعیف مرکزیت آن تا کنون به ظهور رسیده ریشه و اساسش در خارج از کشور ماست".
کسانی که با تاریخ معاصر ایران آشنایند میدانند که در سال ۱۳۲۴ فرقهی دموکرات آذربایجان به رهبری سید جعفر پیشهوری به بهانهی پاسداری از زبان ترکی و به پشتیبانی حکومت شوروی در پی خودمختاری آذربایجان و بلکه جدایی آن از پیکر ایران بود.
اقبال اندکی بعدتر به سوابق این جداییطلبی هم اشاره میکند: "باری پیش ما و پیش هر کسی که ذهنش آلوده به اغراضی خاص نباشد بدیهی و مسلّم است که مایهی اصلی این نغمهی شوم همان خواب و خیالپردازیهای چهل سال پیش مبلغین اتحاد ترکی جوانان ترک عثمانی و گشادبازیهای سی سال قبل مساواتچیان[=سوسیالیستهای] باکو است که امروز به شکلی دیگر و به منظوری خطرناکتر ظاهر شده و شعبهی دیگری از آن به اسم استقلال کرد در یک گوشهی دیگر ایران سروصدایی به پا کرده است".
در ادامهی مقاله، اقبال اسناد و دلایل بسیاری میآورد حاکی از این که تا قرن دهم قمری هم اکثر مردم آذربایجان به زبان آذری (فارسی نزدیک به لهجهی گیلکی) حرف میزدهاند و شاه اسماعیل بوده است که با دعوت از "طوایف مختلف ترک و ترکمان" زبان آنها را برای پیشبرد کار خود ترویج و جایگزین فارسی کرد: "مؤسس دولت صفوی برای آن که بر مخالفین سنیمذهب خود غلبه کند جز این که بر اتباع شیعی و صوفی ترکمان یعنی مریدان پدر و اجداد خویش که بر اثر تبلیغات شدید و معارضهی دائمی با پیروان سلاطین عثمانی در تشیع سخت تعصب و تصلب پیدا کرده بودند تکیه کند چارهای نداشت. به همین جهت تمام اعتماد او به ایشان بود و پیوسته خود را محتاج میدید که آتش این نوگرویدگان متعصب را تیزتر نماید و به زبانی که ایشان همه بفهمند اصول و احکام آیینی را که تا حدّی تازگی و غرابت داشته، بلکه در حکم بدعتی جدید بوده، به وضعی مؤثر به سمع آنها برساند".
هشداری که اقبال بیش از هشتاد سال پیش داده است به نظرم امروز هم باید جدی گرفته شود، چون گویا باز در دارد بر همان پاشنه میچرخد!
محمد دهقانی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
امروز که در کتابخانهی مینوی مجلهی یادگار را به مناسبتی ورق میزدم رسیدم به سرمقالهای با عنوان "زبان ترکی در آذربایجان" که دانشمند زندهیاد، عباس اقبال، آن را در آبانماه ۱۳۲۴ ذیل "مسائل روز" نوشته است و در آن از "جنبش مصنوعی"ای یاد کرده "که سلسلهجنبانان آن خوشبختانه از چند تن مغرض تجاوز نمیکند و روح عامّهی مردم از ایشان و از نهضت دروغینشان بیزار است [و] مانند کلیهی جنبشهایی که برای خیانت به ایران یا تجزیه یا تضعیف مرکزیت آن تا کنون به ظهور رسیده ریشه و اساسش در خارج از کشور ماست".
کسانی که با تاریخ معاصر ایران آشنایند میدانند که در سال ۱۳۲۴ فرقهی دموکرات آذربایجان به رهبری سید جعفر پیشهوری به بهانهی پاسداری از زبان ترکی و به پشتیبانی حکومت شوروی در پی خودمختاری آذربایجان و بلکه جدایی آن از پیکر ایران بود.
اقبال اندکی بعدتر به سوابق این جداییطلبی هم اشاره میکند: "باری پیش ما و پیش هر کسی که ذهنش آلوده به اغراضی خاص نباشد بدیهی و مسلّم است که مایهی اصلی این نغمهی شوم همان خواب و خیالپردازیهای چهل سال پیش مبلغین اتحاد ترکی جوانان ترک عثمانی و گشادبازیهای سی سال قبل مساواتچیان[=سوسیالیستهای] باکو است که امروز به شکلی دیگر و به منظوری خطرناکتر ظاهر شده و شعبهی دیگری از آن به اسم استقلال کرد در یک گوشهی دیگر ایران سروصدایی به پا کرده است".
در ادامهی مقاله، اقبال اسناد و دلایل بسیاری میآورد حاکی از این که تا قرن دهم قمری هم اکثر مردم آذربایجان به زبان آذری (فارسی نزدیک به لهجهی گیلکی) حرف میزدهاند و شاه اسماعیل بوده است که با دعوت از "طوایف مختلف ترک و ترکمان" زبان آنها را برای پیشبرد کار خود ترویج و جایگزین فارسی کرد: "مؤسس دولت صفوی برای آن که بر مخالفین سنیمذهب خود غلبه کند جز این که بر اتباع شیعی و صوفی ترکمان یعنی مریدان پدر و اجداد خویش که بر اثر تبلیغات شدید و معارضهی دائمی با پیروان سلاطین عثمانی در تشیع سخت تعصب و تصلب پیدا کرده بودند تکیه کند چارهای نداشت. به همین جهت تمام اعتماد او به ایشان بود و پیوسته خود را محتاج میدید که آتش این نوگرویدگان متعصب را تیزتر نماید و به زبانی که ایشان همه بفهمند اصول و احکام آیینی را که تا حدّی تازگی و غرابت داشته، بلکه در حکم بدعتی جدید بوده، به وضعی مؤثر به سمع آنها برساند".
هشداری که اقبال بیش از هشتاد سال پیش داده است به نظرم امروز هم باید جدی گرفته شود، چون گویا باز در دارد بر همان پاشنه میچرخد!
محمد دهقانی
#فرهیختگان، راهی به رهایی
👍8❤3👎2🤔1
سفر به بلوچستان، تیر ماه ۱۴۰۵-۱
از تهران تا ایرانشهر
علیاصغر سیدآبادی
از تهران که بیرون زدیم، هوا پر از گرد و خاک بود. در میان گرد و خاک تا نزدیکی یزد راندیم. از یزد به بعد گرد و خاک غلیظتر شد و در خبرها آمده بود که مسیرهایی بسته و شهرهایی تعطیل شدهاند.
عصر قرار بود برای رونمایی کتاب «روبندهپوش مسندنشین؛ زندگی و زمانهی والیه» در کرمان باشم. در یزد خبر رسید که کرمان به خاطر آلودگی هوا تعطیل شده است. با این حال، قرار بود شب را در کرمان بمانیم. کرمان نسبت به مسیری که از یزد در آن بودیم، خنکتر بود و شب کاملاً خنک شد. با وجود گرد و خاک در هوا، مردم شبهنگام در خیابان بودند و شهر زنده بود.
صبح زود از کرمان راهی بم شدیم. از اینجا به بعد با مشکل بنزین روبهرو بودیم. در پمپ بنزین ارگ جدید بم، بیش از یک ساعت در صف شلوغ پمپ بنزین ایستادیم و تازه به ابتدای محوطهی پمپ بنزین رسیدیم. هوا داغ بود و کولر ماشین از کار افتاد. آنجا بود که کسی به دادمان رسید و ردیفی را برای مسافران خالی کردند. بدون معطلی، با کارت خودمان باک ماشین را پر کردیم. کارت بنزین در پمپبنزینهای بعد از کرمان عمل نمیکرد و ارگ جدید آخرین ایستگاهی بود که میشد از آن استفاده کرد.
سپس در جادهای خلوت و داغ به طرف ایرانشهر راندیم. نرسیده به ایرانشهر، در بزمان، پمپ بنزینی بود. میخواستم باک را پر کنم، اما نه بنزین آزاد داشت و نه کارت سوخت کار میکرد. کنار پمپ بنزین، زیر آفتاب، چند نفر بنزین گالنی میفروختند. از بقالی یک گالن بنزین ۲۰ لیتری خریدم و وقتی رفتم حساب کنم، دود از کلهام برخاست. فکر کرده بودم فوقش چهار، پنج برابر قیمت آزاد خواهد بود، اما با چانهزنی، یک گالن ۲۰ لیتری را یک میلیون و هشتصد هزار تومان حساب کرد.
به سمت ایرانشهر راندیم و از کمربندی ایرانشهر به سمت روستای ابتر پیچیدیم؛ روستایی که کتابخانهی «پلین بهار» به همت رحیمه پرویزپور، در خانهی زادگاهش و با حمایت انجمن حامی، در آن ساخته شده است.
روستای ابتر یک باغروستا است. از ورودی آن، نخلستانهای دیواردار با خانههایی که معلوم بود زمانی محل زندگی مردم بودهاند، پیدا بود. پرسانپرسان کتابخانه را پیدا کردیم. هوا داغ بود و بچهها در کتابخانهی کوچکشان منتظر بودند. تعداد زیادی، که بیشترشان دختران نوجوان بودند، در کتابخانه نشسته بودند. با هم دربارهی همه چیز صحبت کردیم. آنجا متوجه شدم که کتابخانه فقط کتابخانه نیست، بلکه یک مرکز فرهنگی و هنری است و بچههای ابتر در نمایشهای آیینی در سطح کشور شناخته شدهاند. آنها در همین کتابخانه تمرین کردهاند و میکنند و موضوع نمایشهایشان باورهای مردم همانجاست؛ دربارهی موجودات عجیبی که هنوز در روستا زندگی میکنند و بعضی آنها را میبینند. آنها همچنین از مار قنات میگفتند و معتقد بودند اگر کسی آن را بکشد، بلایی سرش میآید. پشت هر کدام از این باورها افسانهای بود که مدام نو میشد؛ شاید راهی بوده برای حفظ مار، با نقشی که در حفظ توازن محیطزیستی دارد و به نفع محصولات کشاورزی است.
بچهها برایمان شعرهای بلوچی خواندند و بعد رفتیم به دیدن موزه که اتاق بغلی کتابخانه بود. وسایل زندگی قدیمی روستا با دقت چیده شده بود. خانم پرویزپور یکییکی توضیح میداد. بعد با هم رفتیم سر قنات. در آن هوای داغ، تماشای آب زلال قنات حسرت و لذت را با هم داشت که ناگهان با صدای شلپ، بچهای را دیدیم که با لباس به داخل آب پرید و پشت سرش بچههای دیگر هم یکییکی خودشان را به آب زدند.
بعد، از جادهای فرعی اما زیبا، از میان کوهها و روی رودها، به اقامتگاهمان رفتیم که کنار جادهی ایرانشهر ـ خاش بود و اتاقهایش کپری بودند.
شب، با کیان اول به کوه روبهرو رفتیم. زمین داغ بود و بادی هم که میوزید، داغ بود. بعد رفتیم به نخلستانهایی که در چشمانداز اقامتگاه بودند و در پاییندست، چسبیده به آن قرار داشتند.
وقتی برگشتیم، تا سرم را روی بالش گذاشتم، از خستگی خوابم برد.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
از تهران تا ایرانشهر
علیاصغر سیدآبادی
از تهران که بیرون زدیم، هوا پر از گرد و خاک بود. در میان گرد و خاک تا نزدیکی یزد راندیم. از یزد به بعد گرد و خاک غلیظتر شد و در خبرها آمده بود که مسیرهایی بسته و شهرهایی تعطیل شدهاند.
عصر قرار بود برای رونمایی کتاب «روبندهپوش مسندنشین؛ زندگی و زمانهی والیه» در کرمان باشم. در یزد خبر رسید که کرمان به خاطر آلودگی هوا تعطیل شده است. با این حال، قرار بود شب را در کرمان بمانیم. کرمان نسبت به مسیری که از یزد در آن بودیم، خنکتر بود و شب کاملاً خنک شد. با وجود گرد و خاک در هوا، مردم شبهنگام در خیابان بودند و شهر زنده بود.
صبح زود از کرمان راهی بم شدیم. از اینجا به بعد با مشکل بنزین روبهرو بودیم. در پمپ بنزین ارگ جدید بم، بیش از یک ساعت در صف شلوغ پمپ بنزین ایستادیم و تازه به ابتدای محوطهی پمپ بنزین رسیدیم. هوا داغ بود و کولر ماشین از کار افتاد. آنجا بود که کسی به دادمان رسید و ردیفی را برای مسافران خالی کردند. بدون معطلی، با کارت خودمان باک ماشین را پر کردیم. کارت بنزین در پمپبنزینهای بعد از کرمان عمل نمیکرد و ارگ جدید آخرین ایستگاهی بود که میشد از آن استفاده کرد.
سپس در جادهای خلوت و داغ به طرف ایرانشهر راندیم. نرسیده به ایرانشهر، در بزمان، پمپ بنزینی بود. میخواستم باک را پر کنم، اما نه بنزین آزاد داشت و نه کارت سوخت کار میکرد. کنار پمپ بنزین، زیر آفتاب، چند نفر بنزین گالنی میفروختند. از بقالی یک گالن بنزین ۲۰ لیتری خریدم و وقتی رفتم حساب کنم، دود از کلهام برخاست. فکر کرده بودم فوقش چهار، پنج برابر قیمت آزاد خواهد بود، اما با چانهزنی، یک گالن ۲۰ لیتری را یک میلیون و هشتصد هزار تومان حساب کرد.
به سمت ایرانشهر راندیم و از کمربندی ایرانشهر به سمت روستای ابتر پیچیدیم؛ روستایی که کتابخانهی «پلین بهار» به همت رحیمه پرویزپور، در خانهی زادگاهش و با حمایت انجمن حامی، در آن ساخته شده است.
روستای ابتر یک باغروستا است. از ورودی آن، نخلستانهای دیواردار با خانههایی که معلوم بود زمانی محل زندگی مردم بودهاند، پیدا بود. پرسانپرسان کتابخانه را پیدا کردیم. هوا داغ بود و بچهها در کتابخانهی کوچکشان منتظر بودند. تعداد زیادی، که بیشترشان دختران نوجوان بودند، در کتابخانه نشسته بودند. با هم دربارهی همه چیز صحبت کردیم. آنجا متوجه شدم که کتابخانه فقط کتابخانه نیست، بلکه یک مرکز فرهنگی و هنری است و بچههای ابتر در نمایشهای آیینی در سطح کشور شناخته شدهاند. آنها در همین کتابخانه تمرین کردهاند و میکنند و موضوع نمایشهایشان باورهای مردم همانجاست؛ دربارهی موجودات عجیبی که هنوز در روستا زندگی میکنند و بعضی آنها را میبینند. آنها همچنین از مار قنات میگفتند و معتقد بودند اگر کسی آن را بکشد، بلایی سرش میآید. پشت هر کدام از این باورها افسانهای بود که مدام نو میشد؛ شاید راهی بوده برای حفظ مار، با نقشی که در حفظ توازن محیطزیستی دارد و به نفع محصولات کشاورزی است.
بچهها برایمان شعرهای بلوچی خواندند و بعد رفتیم به دیدن موزه که اتاق بغلی کتابخانه بود. وسایل زندگی قدیمی روستا با دقت چیده شده بود. خانم پرویزپور یکییکی توضیح میداد. بعد با هم رفتیم سر قنات. در آن هوای داغ، تماشای آب زلال قنات حسرت و لذت را با هم داشت که ناگهان با صدای شلپ، بچهای را دیدیم که با لباس به داخل آب پرید و پشت سرش بچههای دیگر هم یکییکی خودشان را به آب زدند.
بعد، از جادهای فرعی اما زیبا، از میان کوهها و روی رودها، به اقامتگاهمان رفتیم که کنار جادهی ایرانشهر ـ خاش بود و اتاقهایش کپری بودند.
شب، با کیان اول به کوه روبهرو رفتیم. زمین داغ بود و بادی هم که میوزید، داغ بود. بعد رفتیم به نخلستانهایی که در چشمانداز اقامتگاه بودند و در پاییندست، چسبیده به آن قرار داشتند.
وقتی برگشتیم، تا سرم را روی بالش گذاشتم، از خستگی خوابم برد.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
❤10
سفر به بلوچستان، تیرماه ۱۴۰۵-۲
از چای به قهوه
صبح زود از ایرانشهر بیرون زدیم که به خیال خودمان به گرما نخوریم، اما پا که بیرون از کپر گذاشتیم، هوا گرم بود و آفتاب از همان صبح زود در کار سوزاندن.
پمپ بنزین خلوتی سر راه بود و شانس خود را امتحان کردم. ۲۰ لیتر بنزین آزاد داد و شماره پلاک و مشخصاتم را ثبت کرد.
این مسیر را هفت، هشت سال پیش هم با ماشین رفته بودم و تفاوتهایش برایم چشمگیر بود. آن بار که آمده بودیم، تقریباً از شهر ریگان در کرمان فضا امنیتی بود و راه به راه، نیروهای نظامی سوار بر خودروهای مسلح به تیربار کنار جاده بودند، اما این بار، جز در ایستگاههای ایستوبازرسی و پایگاههای انتظامی، نیروی نظامی و انتظامی ندیدم.
آن بار یادم است که تا کیلومترها از آبادانی کنار جاده خبری نبود و این بار، در فاصلههایی نسبتاً نزدیک، فروشگاههایی کنار جاده دیده میشد. آن بار، با اینکه در فصلی مناسبتر، یعنی اواخر اسفند، به سفر میرفتیم، جاده خلوتتر بود و این بار شلوغتر؛ اما این شلوغی، شلوغیِ مسافران نبود. رستورانها و هتلهای خالی گواهی میدادند که فصل سفر نیست.
از ایرانشهر به بعد، وانتهای تویوتا و نیسان آبی که تا خرخره گالن بار زده بودند، زیاد بود و هرچه پیشتر میرفتیم، بیشتر هم میشد. در مسیر، فروش بنزین گالنی هم، به قیمت لیتری ۹۰ تا ۱۰۰ هزار تومان ـ البته به شرط خرید دستکم ۱۰ لیتر ـ رونق داشت. یعنی در آن سوی مرز، در پاکستان، بنزین لیتری چند تومان است؟
سوختبری یکی از کارهای پردرآمد و در عین حال پرخطر است که مردمی ناچار به آن روی آوردهاند.
نکته دیگری که توجهم را جلب کرد، قحطی چای در راه بود. یک دهه میشود که هر سال دستکم دو بار به بخشی از کشور سفر میکنم که رسیدن به آن دستکم ۱۰ تا ۱۲ ساعت رانندگی میخواهد. از رانندگی در جادهها و تماشای چشماندازها لذت میبرم و فکر میکنم به خستگی و پادردش میارزد. به گمانم هر کس چند بار به گوشهوکنار ایران سفر کند و با مردم همسخن شود، هم وسعت، شکوه و پیچیدگیهای جغرافیای ایران را بهتر میفهمد و هم از دایره تنگ محیط فکری و سیاسی خود بیرون میآید.
این را نوشتم تا بگویم در این ده سال متوجه تغییراتی شدهام، اما یکی از تغییراتی که به نظرم خودش نشانه بسیاری از تغییرات دیگر است، قحطی چای و فراوانی قهوه در راهها و جادههاست.
ده سال پیش که هنوز اهل چای بودم و نوشیدن چای دَمکرده در راهها، روستاها و شهرهای ایران از لذتهایم بود و اذیتم نمیکرد، هر جا اراده میکردی قهوهخانه، کافه، مغازه یا رستورانی برای نوشیدن چای پیدا میشد؛ اما حالا نه اینکه چای نباشد، اما پیدا کردن چای دَمکرده بسیار دشوار شده است. در عوض، هر جا اراده کنی، حتی در هر روستایی و در هر بقالی و سوپرمارکتی، میتوانی قهوه تهیه کنی و بنوشی.
برای اینکه این تغییر ذائقه را متوجه شوید، نیازی به پیاده شدن ندارید؛ کافی است تابلوها را بخوانید. تقریباً دیگر در تابلوها نشانی از چای نیست، اما در هر کوی و برزنی تابلوی قهوه خودنمایی میکند.
این البته تغییری در سبک زندگی است.
در راه چابهار، از ایرانشهر به بعد، حکایت همین بود؛ اما فقط همین نبود. مدیر اقامتگاهی که در آن ساکن بودیم، زنی بلوچ بود که دهیار روستا هم بود.
تغییر دیگری که در مسیر ایرانشهر تا چابهار به چشمم آمد، تغییر در پوشش بود. لباسهای رنگارنگ بلوچی بیش از گذشته به چشم میآمدند و چادرهای رنگی هم بیشتر دیده میشدند، اما مهمتر از همه، حضور پررنگتر زنان و بیشتر به چشم آمدنشان در راهها، روستاها و شهرها بود.
در راه، عبدالقادر و عبدالحکیم چند بار زنگ زدند و سراغمان را گرفتند. از ظهر گذشته بود که زیر تیغ آفتاب به ورودی منطقه آزاد چابهار رسیدیم، اما به توصیه عبدالقادر از آن گذشتیم، جلوتر او را سوار کردیم و رفتیم تا به تابلوی وشنامها رسیدیم. بعد پیچیدیم به سمت روستای وشنامدری و خانه عبدالقادر؛ خانهای خنک و باصفا.
با شربت و آب خنک از ما استقبال کردند. عبدالقادر توضیح داد که وقتی ما به سمت زاهدان میرویم، چون از گرما به جای خنکتر میرویم، اول برایمان چای میآورند؛ اما وقتی کسی مهمان ما میشود، با شربت و آب خنک از او پذیرایی میکنیم.
ناهار خوشمزهای پخته بودند. خوردیم و برگشتیم چابهار تا محل اقامتمان را تحویل بگیریم و غروب دوباره به وشنام برگردیم و راهی کتابخانه لیلامهر شویم.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
از چای به قهوه
صبح زود از ایرانشهر بیرون زدیم که به خیال خودمان به گرما نخوریم، اما پا که بیرون از کپر گذاشتیم، هوا گرم بود و آفتاب از همان صبح زود در کار سوزاندن.
پمپ بنزین خلوتی سر راه بود و شانس خود را امتحان کردم. ۲۰ لیتر بنزین آزاد داد و شماره پلاک و مشخصاتم را ثبت کرد.
این مسیر را هفت، هشت سال پیش هم با ماشین رفته بودم و تفاوتهایش برایم چشمگیر بود. آن بار که آمده بودیم، تقریباً از شهر ریگان در کرمان فضا امنیتی بود و راه به راه، نیروهای نظامی سوار بر خودروهای مسلح به تیربار کنار جاده بودند، اما این بار، جز در ایستگاههای ایستوبازرسی و پایگاههای انتظامی، نیروی نظامی و انتظامی ندیدم.
آن بار یادم است که تا کیلومترها از آبادانی کنار جاده خبری نبود و این بار، در فاصلههایی نسبتاً نزدیک، فروشگاههایی کنار جاده دیده میشد. آن بار، با اینکه در فصلی مناسبتر، یعنی اواخر اسفند، به سفر میرفتیم، جاده خلوتتر بود و این بار شلوغتر؛ اما این شلوغی، شلوغیِ مسافران نبود. رستورانها و هتلهای خالی گواهی میدادند که فصل سفر نیست.
از ایرانشهر به بعد، وانتهای تویوتا و نیسان آبی که تا خرخره گالن بار زده بودند، زیاد بود و هرچه پیشتر میرفتیم، بیشتر هم میشد. در مسیر، فروش بنزین گالنی هم، به قیمت لیتری ۹۰ تا ۱۰۰ هزار تومان ـ البته به شرط خرید دستکم ۱۰ لیتر ـ رونق داشت. یعنی در آن سوی مرز، در پاکستان، بنزین لیتری چند تومان است؟
سوختبری یکی از کارهای پردرآمد و در عین حال پرخطر است که مردمی ناچار به آن روی آوردهاند.
نکته دیگری که توجهم را جلب کرد، قحطی چای در راه بود. یک دهه میشود که هر سال دستکم دو بار به بخشی از کشور سفر میکنم که رسیدن به آن دستکم ۱۰ تا ۱۲ ساعت رانندگی میخواهد. از رانندگی در جادهها و تماشای چشماندازها لذت میبرم و فکر میکنم به خستگی و پادردش میارزد. به گمانم هر کس چند بار به گوشهوکنار ایران سفر کند و با مردم همسخن شود، هم وسعت، شکوه و پیچیدگیهای جغرافیای ایران را بهتر میفهمد و هم از دایره تنگ محیط فکری و سیاسی خود بیرون میآید.
این را نوشتم تا بگویم در این ده سال متوجه تغییراتی شدهام، اما یکی از تغییراتی که به نظرم خودش نشانه بسیاری از تغییرات دیگر است، قحطی چای و فراوانی قهوه در راهها و جادههاست.
ده سال پیش که هنوز اهل چای بودم و نوشیدن چای دَمکرده در راهها، روستاها و شهرهای ایران از لذتهایم بود و اذیتم نمیکرد، هر جا اراده میکردی قهوهخانه، کافه، مغازه یا رستورانی برای نوشیدن چای پیدا میشد؛ اما حالا نه اینکه چای نباشد، اما پیدا کردن چای دَمکرده بسیار دشوار شده است. در عوض، هر جا اراده کنی، حتی در هر روستایی و در هر بقالی و سوپرمارکتی، میتوانی قهوه تهیه کنی و بنوشی.
برای اینکه این تغییر ذائقه را متوجه شوید، نیازی به پیاده شدن ندارید؛ کافی است تابلوها را بخوانید. تقریباً دیگر در تابلوها نشانی از چای نیست، اما در هر کوی و برزنی تابلوی قهوه خودنمایی میکند.
این البته تغییری در سبک زندگی است.
در راه چابهار، از ایرانشهر به بعد، حکایت همین بود؛ اما فقط همین نبود. مدیر اقامتگاهی که در آن ساکن بودیم، زنی بلوچ بود که دهیار روستا هم بود.
تغییر دیگری که در مسیر ایرانشهر تا چابهار به چشمم آمد، تغییر در پوشش بود. لباسهای رنگارنگ بلوچی بیش از گذشته به چشم میآمدند و چادرهای رنگی هم بیشتر دیده میشدند، اما مهمتر از همه، حضور پررنگتر زنان و بیشتر به چشم آمدنشان در راهها، روستاها و شهرها بود.
در راه، عبدالقادر و عبدالحکیم چند بار زنگ زدند و سراغمان را گرفتند. از ظهر گذشته بود که زیر تیغ آفتاب به ورودی منطقه آزاد چابهار رسیدیم، اما به توصیه عبدالقادر از آن گذشتیم، جلوتر او را سوار کردیم و رفتیم تا به تابلوی وشنامها رسیدیم. بعد پیچیدیم به سمت روستای وشنامدری و خانه عبدالقادر؛ خانهای خنک و باصفا.
با شربت و آب خنک از ما استقبال کردند. عبدالقادر توضیح داد که وقتی ما به سمت زاهدان میرویم، چون از گرما به جای خنکتر میرویم، اول برایمان چای میآورند؛ اما وقتی کسی مهمان ما میشود، با شربت و آب خنک از او پذیرایی میکنیم.
ناهار خوشمزهای پخته بودند. خوردیم و برگشتیم چابهار تا محل اقامتمان را تحویل بگیریم و غروب دوباره به وشنام برگردیم و راهی کتابخانه لیلامهر شویم.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
❤11
سفر به بلوچستان، تیرماه ۱۴۰۵ ـ ۳
در کتابخانهی لیلا مهر
هوای چابهار از هوای مسیر خنکتر بود، اما شرجیتر بود. گرد و خاک را از تن تکاندیم و یکیدو ساعتِ باقیمانده را زیر کولر خوابیدم، اما از گرما بیدار شدم. برق رفته بود. خیلی طول نکشید که برق آمد، اما دیگر نتوانستم بخوابم. آماده شدیم و به سمت وشنام دری حرکت کردیم.
در حالی که راه را بلد بودم، با مسیریاب گوگل رفتیم و ما را اشتباهی به روستای دیگری برد. یکراست از حیاط خانهی بلوچ مهربانی سر درآوردیم. نیازی نبود او چیزی بگوید تا بدانیم اشتباهی آمدهایم. برگشتیم.
یادم رفته بود بگویم که تابلوی ورودی روستای وشنام دری این بود: «روستای دوستدار کتاب وشنام دری.»
در میانهی روستا تندیسِ نسبتاً بزرگی از «روستای دوستدار کتاب» نصب شده بود. بچهها در کتابخانه منتظر بودند. وقتی رسیدیم، انبوه کفشهای کنار هم چیدهشده جلوی کتابخانه، تعدادشان را نشان میداد. کتابخانه پر از کودکان و نوجوانان بود؛ از بچههای خیلی کوچکی که روی میز میدویدند و شیطنتِ مرده را در وجود ما بزرگسالان زنده میکردند تا بچههای دبستانی و دبیرستانی.
بچهها حرف زدند، کتاب معرفی کردند، از شاهنامهی فردوسی در ستایش ایران ازبر خواندند، پرسیدند، به پرسشها جواب دادند، سر و صدا کردند و همهچیز دست خودشان بود. مخزن کتابخانه پر از کتابهای باکیفیتی بود که با وسواس انتخاب شده بود.
این کتابخانه را با کمک خانوادهای ساختهاند از گوشهی دیگری از ایران بزرگ و عزیز به یاد مادرشان و به نام او: لیلا مهر.
البته سالها پیش از ساخته شدن این ساختمان کوچک و زیبا، فعالیتهای کتابخوانی در روستا آنان را سر زبانها انداخته بود و همین باعث همکاری در ساختن ساختمان کتابخانه شده است.
نمیدانم اینها را باید گفت یا نه، ولی همین کتابخانههای کوچک که به همت افراد داوطلب در روستاهای بلوچستان راه افتادهاند، راه را برای پیشرفت دختران بلوچ گشوده، به آنان اعتمادبهنفس داده و راه را برای بازگشت بسیاری از آنان به مدرسه باز کرده است. در همین روستای وشنام دری، نزدیک به ۲۰ دختر نوجوان را به مدرسه بازگردانده، به تأسیس دبیرستان کمک کرده، نام روستا را سر زبانها انداخته که پای دستاندرکاران ملی و استانی را به روستا باز کرده و مقدمهی آبادانیهای دیگر شده است.
هر روستایی به یک عبدالقادر نیازمند است؛ با این توضیح که این راه طلایهداری دارد که نامش عیدالحکیم است.
شب قرار گذاشته بودیم در بیابانهای اطراف بگردیم و چنین هم کردیم. هوا خنکتر بود و نسیم از دریا برایمان خنکی هدیه میآورد.
نیمههای شب به روستا برگشتیم. اصرارهای بسیار برای صرف شام را با شرمندگی رد کردیم و به چابهار برگشتیم.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
در کتابخانهی لیلا مهر
هوای چابهار از هوای مسیر خنکتر بود، اما شرجیتر بود. گرد و خاک را از تن تکاندیم و یکیدو ساعتِ باقیمانده را زیر کولر خوابیدم، اما از گرما بیدار شدم. برق رفته بود. خیلی طول نکشید که برق آمد، اما دیگر نتوانستم بخوابم. آماده شدیم و به سمت وشنام دری حرکت کردیم.
در حالی که راه را بلد بودم، با مسیریاب گوگل رفتیم و ما را اشتباهی به روستای دیگری برد. یکراست از حیاط خانهی بلوچ مهربانی سر درآوردیم. نیازی نبود او چیزی بگوید تا بدانیم اشتباهی آمدهایم. برگشتیم.
یادم رفته بود بگویم که تابلوی ورودی روستای وشنام دری این بود: «روستای دوستدار کتاب وشنام دری.»
در میانهی روستا تندیسِ نسبتاً بزرگی از «روستای دوستدار کتاب» نصب شده بود. بچهها در کتابخانه منتظر بودند. وقتی رسیدیم، انبوه کفشهای کنار هم چیدهشده جلوی کتابخانه، تعدادشان را نشان میداد. کتابخانه پر از کودکان و نوجوانان بود؛ از بچههای خیلی کوچکی که روی میز میدویدند و شیطنتِ مرده را در وجود ما بزرگسالان زنده میکردند تا بچههای دبستانی و دبیرستانی.
بچهها حرف زدند، کتاب معرفی کردند، از شاهنامهی فردوسی در ستایش ایران ازبر خواندند، پرسیدند، به پرسشها جواب دادند، سر و صدا کردند و همهچیز دست خودشان بود. مخزن کتابخانه پر از کتابهای باکیفیتی بود که با وسواس انتخاب شده بود.
این کتابخانه را با کمک خانوادهای ساختهاند از گوشهی دیگری از ایران بزرگ و عزیز به یاد مادرشان و به نام او: لیلا مهر.
البته سالها پیش از ساخته شدن این ساختمان کوچک و زیبا، فعالیتهای کتابخوانی در روستا آنان را سر زبانها انداخته بود و همین باعث همکاری در ساختن ساختمان کتابخانه شده است.
نمیدانم اینها را باید گفت یا نه، ولی همین کتابخانههای کوچک که به همت افراد داوطلب در روستاهای بلوچستان راه افتادهاند، راه را برای پیشرفت دختران بلوچ گشوده، به آنان اعتمادبهنفس داده و راه را برای بازگشت بسیاری از آنان به مدرسه باز کرده است. در همین روستای وشنام دری، نزدیک به ۲۰ دختر نوجوان را به مدرسه بازگردانده، به تأسیس دبیرستان کمک کرده، نام روستا را سر زبانها انداخته که پای دستاندرکاران ملی و استانی را به روستا باز کرده و مقدمهی آبادانیهای دیگر شده است.
هر روستایی به یک عبدالقادر نیازمند است؛ با این توضیح که این راه طلایهداری دارد که نامش عیدالحکیم است.
شب قرار گذاشته بودیم در بیابانهای اطراف بگردیم و چنین هم کردیم. هوا خنکتر بود و نسیم از دریا برایمان خنکی هدیه میآورد.
نیمههای شب به روستا برگشتیم. اصرارهای بسیار برای صرف شام را با شرمندگی رد کردیم و به چابهار برگشتیم.
#فرهیختگان، راهی به رهایی
❤4