فرهیختگان
12.8K subscribers
18.3K photos
9.74K videos
1.55K files
48.3K links
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..

۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»


ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin


گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Download Telegram
👆👆👆
مأموریت مفیدتر برای یک ائتلاف خارجی می‌تواند قطع یا ناامن‌کردن محور چابهار ـ ایرانشهر ـ کرمان، حمله به دکل‌های مخابراتی، تأسیسات انتقال برق، پاسگاه‌های مرزی، کاروان‌های نظامی و مراکز پشتیبانی باشد. چنین حملاتی نیروهای ایران را وادار می‌کند که بخشی از یگان‌های نظامی و اطلاعاتی خود را از هرمزگان، خوزستان یا جبهه‌های ساحلی به شرق منتقل کند. در نتیجه، یک گروه کوچک شورشی می‌تواند تأثیری بیشتر از وزن واقعی خود بر توزیع قوای ایران بگذارد.

‏سابقه تاریخی این روش به جنگ افغانستان علیه شوروی بازمی‌گردد. پس از ورود ارتش شوروی به افغانستان در دسامبر ۱۹۷۹، ایالات متحده با همکاری پاکستان و عربستان از مجاهدین افغان حمایت کرد. بخش مهمی از پول، تسلیحات و آموزش از طریق سازمان اطلاعات پاکستان توزیع می‌شد و آمریکا بدون ورود مستقیم به جنگ زمینی، هزینه اشغال افغانستان را برای شوروی افزایش داد. این سیاست نشان داد که گروه‌های محلی، حتی با سازمان‌دهی پراکنده و ایدئولوژی اسلامی، می‌توانند در صورت برخورداری از پناهگاه مرزی، تسلیحات، اطلاعات و پشتیبانی خارجی، یک ارتش بزرگ را وارد جنگ فرسایشی کنند.

‏مدل نزدیک‌تر به سوریه، استفاده از یک طیف خاکستری از بازیگران محلی است: جدایی‌طلبان بلوچ، شبکه‌های قبیله‌ای، قاچاقچیان مسلح، مخالفان سیاسی، گروه‌های اسلام‌گرای محلی و واحدهای کوچکی که می‌توان آنها را تحت عنوان نیروهای بومی، دفاع محلی یا مقاومت منطقه‌ای سازمان داد. قدرت خارجی می‌تواند میان گروه‌های قابل‌قبول‌تر و سازمان‌های جهادی فراملی فاصله رسمی حفظ کند، اما در میدان، مرز میان این شبکه‌ها ممکن است مبهم باشد؛ سلاح، اطلاعات، افراد و مسیرهای قاچاق می‌توانند میان آنها جابه‌جا شوند.

‏در این سناریو، نیروهای ویژه خارجی می‌توانند نقش اتصال‌دهنده داشته باشند، نه الزاماً به‌عنوان فرمانده مستقیم گروه‌های شورشی، بلکه برای شناسایی اهداف، ایجاد ارتباط، ارزیابی نیروهای محلی، هدایت آتش هوایی و هماهنگ‌کردن عملیات در نقاط مشخص. نیروهای بلوچ می‌توانند فشار را از خشکی وارد کنند، حملات هوایی و پهپادی زیرساخت‌ها را تخریب کنند و نیروهای دریایی مسیر چابهار و دریای عمان را محدود سازند. نتیجه، ایجاد یک جبهه مرکب است که در آن حمله خارجی و شورش داخلی یکدیگر را تقویت می‌کنند.

‏لذا خطر اصلی نه ظهور ناگهانی یک ارتش بزرگ تجزیه طلب، بلکه شکل‌گیری تدریجی یک اکوسیستم شورش نیابتی است: گروه‌های محلی زمین و مسیر را می‌شناسند، اسلام‌گرایان نیروی ایدئولوژیک و انتحاری فراهم می‌کنند، شبکه‌های قاچاق جابه‌جایی سلاح و نیرو را ممکن می‌سازند و قدرت‌های خارجی اطلاعات، پول، ارتباطات و برتری هوایی را تأمین می‌کنند. این همان الگویی است که می‌تواند بدون لشکرکشی گسترده، شرق ایران را به جبهه مکمل نبرد بر سر جنوب، چابهار و تنگه هرمز تبدیل کند.

‏نکته پایانی

‏آنچه در این نوشتار آمد، یک سناریوی آینده‌پژوهانه و بدبینانه بر پایه برخی الگوهای تاریخی، ملاحظات راهبردی و روندهای قابل مشاهده است؛ نه یک گزارش اطلاعاتی، نه پیش‌بینی قطعی آینده و نه ادعای اطلاع از تصمیمات محرمانه دولت‌ها.

‏هدف از سناریوسازی، آماده‌کردن ذهن برای بررسی بدترین احتمالات است، نه اثبات اینکه چنین رخدادهایی حتماً اتفاق خواهند افتاد. در مطالعات راهبردی، گاهی ارزش یک سناریو دقیقاً در این است که با نگاهی بدبینانه، آسیب‌پذیری‌ها و مخاطرات احتمالی را آشکار کند تا درباره آنها اندیشیده شود.

‏امید و آرزوی ما این است که هیچ‌یک از این سناریوهای تلخ هرگز تحقق نیابد. ان‌شاءالله به لطف خداوند، هوشیاری ملت ایران، تدبیر مسئولان و تلاش فرزندان این سرزمین، چنین خواب شومی هرگز تعبیر نخواهد شد و امنیت، آرامش و تمامیت ارضی ایران حفظ خواهد ماند.


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
روایت جالب خوشوقت از واکنش آیت‌الله خامنه‌ای به مباحث دکتر سروش

محمدحسین خوشوقت، فعال رسانه‌ای در ویژه برنامه آقای شهید ایران در ایرنا:

سال ۷۵ که دکتر سروش در جلسات منظمی در مسجد امام صادق(ع) اقدسیه داشت و مباحث بحث برانگیز «قبض و بسط تئوریک شریعت» را مطرح کرد که حساسیت های شدیدی را در جامعه و به خصوص حوزه علمیه قم برانگیخت.

در آن زمان یک بار از رهبر شهید انقلاب در این باره پرسیدم؛ ایشان گفتند، بیش از آن که نگران مباحث آقای سروش باشم، نگران سکوت و بی عملی حوزه علمیه هستم.

ایشان معتقد بودند حوزه باید وارد میدان شود و شروع کند به تعاطی افکار، بحث را اول فهم کنند و بعد جدی بگیرند و تبادل افکار صورت گیرد تا مباحث پخته و روشن شود.


پ‌ن ادمین:
این یکی از هزاران برخورد دوگانه او با آدمها و مسائل جلمعه است.




#فرهیختگان روزن آگاهی
❤7👎6🤔1😢1
در مرحله‌ی اخیر و جاری جنگ تحمیلی سوم، فارغ از این که جزئیات آغاز آن چه بوده است، و فارغ از نیات و مقاصدی که دو طرف داشته‌اند، ناخواسته یا خواسته، ایران اکنون بر سر این دوراهی قرار گرفته است:

▫️حفظ زیرساخت‌های حیاتی ایران و نیز فروش نفت ایران از طریق تنگه
یا
▫️بسته نگاه داشتن تنگه‌ی هرمز و حفظ تسلط بر تردد و تجارت از این آب‌راه.

ظاهرا ایران، در مقابل، دارد سعی می‌کند دوراهی دیگری را بر آمریکا تحمیل کند:

▫️حفظ امنیت پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه
یا
▫️حفظ محاصره‌ی دریایی ایران در دریای عمان و فراسوی آن.

◾️اگر ایران نخواهد یا نتواند شق ثالثی برای دوراهی تحمیلی آمریکا بیابد و آن را بر معادله بیفزاید (این نقش دیپلماسی فعال و خلاق است)
یا
◾️اگر ایران نتوانسته باشد دوراهی مورد نظر خود را در عمل بر آمریکا تحمیل کند
یا
◾️اگر دوراهی مورد نظر ایران نتواند آمریکا را به‌درجه‌ای از استیصال برساند،

آن‌گاه:

🔲 بسیار محتمل است آمریکا بخواهد و بتواند با افزودن فشار بر دوراهی اول و تشدید آن، ایران را با تحمیل خسارت‌های بعضا جبران‌ناپذیر و تحمل‌ناپذیر، به نقطه‌ی تصمیم‌گیری بسیار سخت عقب براند.

محمدمهدی مجاهدی
۲۶ تیرماه ۱۴۰۵


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3🤬1
فرهیختگان
شق ثالث
شرطِ امکانِ یافتن یا ساختنِ «شق ثالث»

اگر این صورت‌بندی از این معضل مرکب نسبت به صورت‌بندی‌های رقیب و بدیل معتبرتر باشد، آن‌چه خیلی واضح می‌شود این است که شرطِ امکانِ یافتن شق ثالث یا ساختن آن این است که دست و ذهن و روان دیپلمات‌های ارشد و فعال و خلاق برای یافتن شق ثالث یا ساختن آن بسته نباشد.
یافتن یا ساختن شق ثالث ازجمله مستلزم اطلاع دقیق و برداشت واقع‌بینانه از امکانات مذاکراتی ما و آمریکا و دیگر طرف‌های ذینفع و ذیدخل و ذینفوذ (به‌ویژه روسیه) است. بنده و امثال بنده هرچند پیشنهادهایی داریم، ولی اغلب از این امکانات مذاکراتی اطلاع دقیق و واقع‌بینانه‌ای نداریم و از‌ین‌رو، هر پیشنهاد محتوایی ما صرفا ظنی و تخمینی و تقریبی خواهد بود.
ولی یک مطلب را با درجه‌ی بالایی از اطمینان می‌شود گفت و آن موانعی است که امکانات سیاست‌گذار را برای یافتن یا ساختن شق ثالث به‌شدت محدود و حتی منتفی می‌کند. این‌ها برخی از آن موانع اند:
- رواج دادن و بلکه حاکم کردن ادبیات انتقام و ذهنیت رجزخوانی در حلقه‌های کارشناسی و در چرخه‌ی تصمیم‌گیری
- تاکید تبلیغاتی صرف بر دستاوردها و غفلت از موازنه و سنجیدن آن‌ها با بهایی که برای آن دستاوردها پرداخت می‌شود
- فروکاستن سیاست‌گذاری و محاسبات سنجیده و پیچیده‌ی آن به کمپین‌های القایی و اقناعی و تبلیغی برای راه انداختن و جاانداختن یک ایده (هرچه باشد)
- ایجاد فشار اجتماعی و وجدانیِ انگ و ننگ علیه تصمیم‌گیران و تصمیم‌سازانی که در پی یافتن یا ساختن شق ثالث اند.

محمدمهدی مجاهدی
۲۶ تیرماه ۱۴۰۵



#فرهیختگان راهی به رهایی
👍2
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
میسازمت وطن

خواننده و آهنگساز : وحید تاج
گروه : هم آوایان تاج
شاعر : سیمین بهبهانی


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤14🕊1
فرهیختگان
میسازمت وطن خواننده و آهنگساز : وحید تاج گروه : هم آوایان تاج شاعر : سیمین بهبهانی #فرهیختگان راهی به رهایی
این اجرا را در حالی منتشر می‌کنم که هفته‌ی گذشته، پس از پایان تور دوماهه‌ی کنسرت‌های «هزاردستان» برای بزرگداشت سعدی در اروپا، در بدو ورودم به ایران، گذرنامه‌ی من توقیف شد.

اما من ایرانی ام و هیچ توقیفی نمی‌تواند از عشق من به ایران کم کند؛
هیچ مُهری ، نمی تواند مِهرِ وطن را از دلم بیرون کند.

ایرانِ عزیزم... دوباره می‌سازمت؛ اگرچه با خشتِ جان خویش .

این اجرا، حاصلِ حسی شخصی و دلبستگیِ عمیق به موسیقی و سرزمینم است؛ اثری که بدون هیچ حمایت یا سفارش ِ بیرونی و کاملاً با هزینه‌ی شخصی‌ام شکل گرفت. سال‌هاست که در نزدیکی پل B1 زندگی می‌کنم و همت و دانشِ مهندسان ایرانی را در ساخت این پل ِ عظیم ، از نزدیک دیده و تحسین کرده‌ام. این پل برای من تنها یک سازه نیست؛ بخشی از خاطرات روزمره‌ی من و نمادی از تلاش و توانِ فرزندان و جوانان این سرزمین برای آسایش و رفاه ِ مردم است. برای ثبت این لحظه، با چند تن از مهندسان پل، که از دوستان من هستند ، گفت‌وگو کردم و با لطف و همراهی آنان، این امکان فراهم شد تا این اجرا را در دل این سازه‌ی عظیم به تصویر بکشم.


این پل، تنها نمادی از زخم‌ها و ویرانی‌هایی است که در طی سالها بر پیکرِ ایران و جانِ ما نشسته است.


اما ایرانِ عزیزم...
ای زیباترین مادر...
با اندوهِ فرزندانت چه کنم؟؟؟
اندوهی که سال‌هاست در گوشه‌ و کنار این سرزمین ریشه دوانده و از یاد و خاطره هیچ میهن پرستی ، نمی‌رود.

این اجرا را با تمام عشق، به مردم ایران تقدیم می‌کنم؛ به امید روزی که سهمِ این سرزمین، آرامش باشد و سهمِ مردمانش لبخند.

و نام ایران، همواره با عشق، فرهنگ و مهربانی در سراسر جهان طنین‌انداز بماند.

با مهر
وحید تاج


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤19😢7
زنده باد مخالف من
جواد امام
سخنگوي جبهه  اصلاحات ايران و دبيركل حزب مجمع ايثارگران

‍ «با من چنانکه با جباران سخن می‌گویید، سخن نگویید»

این هشدار منسوب به امام علی(ع)، اگر از سطح توصیه اخلاقی فراتر برده شود، یکی از دقیق‌ترین صورت‌بندی‌های نظریه حکمرانی در سنت اسلامی است: قدرت، بدون نقد، به‌تدریج از واقعیت جدا می‌شود و در نهایت، درون تصویر خودساخته‌اش زندگی می‌کند.

در سیاست، مسئله اصلی نه وجود اختلاف، بلکه کیفیت مواجهه با اختلاف است. هیچ نظام سیاسی‌ای بدون تعارض پیش نمی‌رود؛ اما تفاوت اساسی میان نظام‌های پایدار و ناپایدار در این است که در دسته اول، تعارض به رسمیت شناخته و نهادینه می‌شود، و در دسته دوم، به حاشیه رانده یا محدود می‌شود. 

نتیجه روشن است: در غیاب نهادهای نقد، تعارض از سطح سیاست به سطح بحران منتقل می‌شود.

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، در خوانش دقیق خود، بر همین مبنا استوار است. آزادی بیان، آزادی مطبوعات، حق نظارت عمومی و اصل مشارکت مردم در تعیین سرنوشت، صرفا مواد پراکنده حقوقی نیستند، بلکه یک منطق واحد را دنبال می‌کنند؛ هیچ قدرتی بدون نقد، قابل اصلاح نیست. مسئله اصلی اما نه در متن قانون، بلکه در نسبت میان قانون و سازوکارهای اجرائی آن است.

تجربه سیاسی ایران پس از انقلاب نشان داده است هر زمان امکان رقابت سیاسی، گفت‌وگوی عمومی و گردش آزاد اطلاعات تقویت‌ شده، کیفیت تصمیم‌سازی نیز ارتقا یافته است. در مقابل، هر زمان دایره نقد محدودتر شده، نظام تصمیم‌گیری به‌تدریج با نوعی «درون‌گفتی» مواجه شده است؛ وضعیتی که در آن، سیاست‌گذار بیش از آنکه با جامعه سخن بگوید، با حلقه نزدیکان خود گفت‌وگو می‌کند. در چنین شرایطی، چاپلوسی یک انحراف اخلاقی ساده نیست؛ یک سازوکار کارکردی است.

در ساختارهای بسته به نقد، پاداش اصلی نه با بیان حقیقت، بلکه با تأیید قدرت توزیع می‌شود. در نتیجه، اطلاعاتی که به مرکز تصمیم‌گیری می‌رسد، به طور سیستماتیک دچار اعوجاج می‌شود. این همان نقطه‌ای است که خطای سیاست از «استثنا» به «قاعده» تبدیل می‌شود.

از همین منظر است که استمرار وضعیت حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد و نیز محدودیت‌ها و برخوردهای قضائی با چهره‌هایی مانند مصطفی تاج‌زاده، صرف‌نظر از ارزیابی‌های سیاسی درباره مواضع آنان، یک مسئله واحد را برجسته می‌کند: جایگاه «مخالفت سیاسی» در نظم حکمرانی. اگر مخالفت سیاسی به عنوان بخشی از سازوکار رسمی سیاست به رسمیت شناخته نشود، ناگزیر به شکل‌های غیررسمی، بازتولید خواهد شد.

در این میان، اصلاح‌طلبی در ایران، به‌ویژه در قرائت اولیه آن در دهه ۷۰ بیش از آنکه یک پروژه جابه‌جایی دولت باشد، تلاشی برای بازتعریف نسبت قدرت و نقد بود. ایده «جامعه مدنی»، «حاکمیت قانون» و «توسعه سیاسی» دقیقا بر این فرض استوار بود که پایداری سیاسی نه از مسیر یکدستی، بلکه از مسیر تنوع کنترل‌شده و نهادینه می‌گذرد. در همین چارچوب است که جمله سیدمحمد خاتمی -«زنده‌باد مخالف من»- معنایی فراتر از یک شعار پیدا می‌کند.

این جمله، در سطح نظری، پذیرش این اصل است که مخالف نه تهدید نظم، بلکه شرط امکان اصلاح نظم است. در واقع، حذف مخالف به معنای حذف یکی از ابزارهای شناخت خطاست.
از این منظر، مسئله اصلی امروز ایران نه صرفا اختلافات جناحی، بلکه نسبت میان قدرت و واقعیت است. هر نظام سیاسی که در آن فاصله میان این دو افزایش یابد، دیر یا زود با بحران کارآمدی مواجه می‌شود؛ زیرا قدرتی که نقد را محدود می‌کند، به‌تدریج دسترسی خود به اطلاعات معتبر را نیز محدود می‌کند.

جمع‌بندی این تجربه روشن است: مسئله ایران نه فقدان قانون، بلکه تضعیف کارکرد نقد در کنار قانون است. قانون‌ بدون امکان نقد، به متن ثابت تبدیل می‌شود‌ و سیاست، بدون نقد، به تکرار تصمیم‌های پرهزینه. اگر سیاست را بتوان به یک اصل فروکاست، شاید این باشد: هیچ قدرتی از شنیدن حقایق آسیب نمی‌بیند، اما از محروم‌شدن از آن آسیب‌پذیر می‌شود. و شاید به همین دلیل است که سیاست، در نهایت با یک جمله ساده دوباره تعریف می‌شود:
زنده‌باد مخالف من.

صبح ما


#فرهیختگان روزن آگاهی
🔥4👍2🤬1
نامه جمعی از زندانیان سیاسی قبل از انقلاب به رییس جمهور جهت رفع حصر میرحسین موسوی و زهرا رهنورد

به نام خدا
رییس محترم جمهوري اسلامي ايران
جناب آقای دکتر مسعود پزشکیان
سلام

ما جمعي از زندانيان سياسي قبل از انقلاب كه سالهایی از عمر خود را براي برپايي انقلاب و تشکیل حکومتی مبتنی بر عدالت در زندان هاي طاغوت سپري كرده ايم، از آغاز رياست جمهوري شما اميد اقدام عاجل جهت خاتمه حصر و آزادي آقای مهندس موسوي و خانم رهنورد را داشتیم اما شاهد  تحقق این امر نبوده ایم. اکنون با توجه به گذشت  سال‌های طولانی از شروع حصر درخواست اقدام عاجل رفع حصر و بازگشت ایشان به شرایط عادی را داریم.

در شرایطی که نیاز روز افزونی به تقویت وحدت ملی در برابر حملات نظامی آمریکا و اسرائیل و متحدان آنها و محاصره اقتصادی کشور از سوی دشمنان داریم این اقدام را در این راستا و گام مفیدی در جهت تقویت انگیزه‌ها و اتحاد ملی و کاهش تنش‌ها در جامعه می بینیم.

جمعی از زندانیان سیاسی مسلمان قبل از انقلاب:

محمود اخوت، سیدکاظم اکرمی، ارسلان امتعلی، نعمت الله ایزدی، مرتضی الویری، مهرداد بهزادی، ناصر پویا، نصرت الله تاجیک، علی تمسکی، محمود توحیدی امین، زهرا جزایری، احمدرضاچگینی، احمد حاتمی، حسین حاجی پور، حسین حاجی سعیدی صادق، عبدالعلی حسینیون، حمید  خزائی، سید محمد رضوی یزدی، رضا رضوی، علی سرداد، رضا سیدزاده، اکبر شاه زمانی، علی شکوهی، محمد شیخی، محمد علی شیخی، سیاوش صادقی تبار، علیرضا صدیقیان، محمود صلواتی، سید محمد طباطبایی، حسین طوسی، فیروز طاهر زاده، عبدالحسین طوطیایی، رحیم عابدان زاده، احمد عظيمی، محمدرضا علی‌حسینی، شاهپور عمیدی، رضا غنیمی، حسین فاتحی قهفرخی، علیرضا قمی، عبدالله محمودی، سیدجواد موسوی، سیدحسن موسوی تبريزی، بهزاد نبوی، انوشیروان نصیری خلیلی، صادق نوروزی، رقیه واثقی، محمد حسین هادیزاده


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤18🕊2👍1🔥1🤬1
بخشنامه‌ای که بدون حکم دادگاه مجرم سازی می کند فاقد اعتبار است

صدیقه وسمقی در واکنش به بخشنامه وزارت اطلاعات در خصوص قانون تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی بیانیه‌ای صادر کرد

وزارت اطلاعات اخیرا در بخشنامه‌ای که در تاریخ ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵ در روزنامه رسمی انتشار یافته، به معرفی مصادیق رسانه‌های معاند پرداخته است. این بخشنامه در واقع به تبصره ی ماده ۴ قانون «تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با رژیم صهیونیستی و کشورهای متخاصم علیه امنیت و منافع ملی» ملحق شده، زین پس دستورالعمل دستگاه قضایی برای برخورد با رسانه ها و بیش از آن تعیین رابطه شهروندان با رسانه‌ها خواهد بود.

پر واضح است که چنین بخشنامه‌ای در جمهوری اسلامی که آزادی در آن، امری امنیتی است می تواند آزادی بیان، آزادی رسانه و اطلاعات و حقوق مدنی شهروندان را بیش از پیش مورد تهدید قرار دهد، لذا نقد و بررسی دقیق آن توسط حقوق دانان وکارشناسانی که دلباخته عدالت و آزادی‌اند ضروری است.

در بیان معیار تعیین مصادیق رسانه های معاند در این بخشنامه چنین آمده است: « در تعیین مصادیق اعلمی، وابستگی و ارتباط مصادیق با رژیم کودک کش صهیونی، گروههای تروریستی و نیز اتخاذ رویکردهایی همچون تبلیغ و آموزش اقدامات تروریستی، ترویج خشونت، کشتار و جنگ، ایجاد ناامنی و سلب آسایش عمومی در کشور و بطور کلی رویکرد معاندانه با نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران، مد نظر قرار گرفته است.»

هنگامی که در ردیف سی و نهم از مصادیق انسان رسانه های معاند نام خود را دیدم، شگفت زده شدم.
نخستین نکته ی قابل توجه آن بود که رسانه‌ی معاند وابسته به مرا X:@SedighehVasmaghi معرفی نموده است. این در حالیست که من هیچگاه در رسانه X و توییتر قبلی، حساب فعالی نداشته‌ام. این غلط آشکار هر چند در بخشنامه وزارت اطلاعات که در روزنامه رسمی نیز انتشار یافته، غلط فاحشی است، اما فاحش تر و شگفت تر آن که در بخشنامه‌ صادر شده توسط مهمترین دستگاه امنیتی کشور اتهامات ناروا و حتی فراتر از آن ارتکاب جرایمی به من نسبت داده شده که در هیچ دادگاهی به اثبات نرسیده است.

آیا اداره حقوقی وزارت اطلاعات و کارشناسان آن نهاد، صلاحیت آنرا دارند که یکجانبه و خودسرانه به من به عنوان یک شهروند ایرانی برخوردار از حقوق و آزادی های انسانی، هر اتهام ناروایی را نسبت دهند و چنان آن را مسلم و قطعی پندارند که در بخشنامه قانونی، آن را مذکور داشته و در روزنامه رسمی نیز منتشر سازند؟

نگارنده به عنوان شاعر، نویسنده، دین پژوه و عضو هیات علمی بازنشسته دانشگاه تهران همواره در موضوعات مهم میهنی مواضع خود را بطور شفاف بیان نموده ام و به دلیل مخالفت با سرکوب و نقض حقوق و کرامت شهروندان، بارها محاکمه، محکوم و حتی زندانی شده ام و این همه را در راه مبارزه برای آزادی و سربلندی ایران عزیز وظیفه خود و موجب افتخار دانسته ام.

باید تاکید کنم که در هیچ یک از پرونده هایی که حتی به طرفیت دستگاه های امنیتی علیه اینجانب تشکیل شده، هرگز ازین دست اتهامات به من نسبت داده نشده است.

وزارت اطلاعات به استناد کدام رای قضایی مرا محکوم دانسته است؟

شاید تدوین کنندگان این بخشنامه گمان کرده‌اند که من نیز همچون همه ی انسان رسانه‌های نامبرده شده، مقیم خارج کشورم.
چرا که به نظر می رسد تنها نامی که از داخل کشور درین فهرست آمده، نام من است. شاید بر این اساس پنداشته‌اند که چون دستگاه قضایی نمی تواند مرا محاکمه کند و من نیز نمی توانم از خود دفاع کنم، پس وزارت اطلاعات حق دارد بطور بکجانبه به داوری و اتخاذ تصمیم بپردازد.

حتی این فرض نیز نمی تواند انتساب چنین جرائم و اتهاماتی را توجیه نماید چرا که هیچکس را نمی توان مجرم دانست مگر آنکه جرم او در یک دادگاه صالح به اثبات رسیده باشد. قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز دراصل سی و هفتم بر این مهم تاکید نموده است. بی گمان وزارت اطلاعات دادگاه صالح محسوب نمی شود.

نادیده گرفتن اصل مهم و بدیهی یاد شده در تعیین مصادیق رسانه ها و بویژه انسان رسانه های معاند، بخشنامه وزارت اطلاعات را بی اعتبار می‌سازد. علاوه بر آنچه گفته شد، بخشنامه مذکور با برخی دیگر از اصول قانون اساسی نیز در تعارض است که در این نوشتار جای پرداخت به آن نیست.

در پایان ضمن تاکید بر اینکه حق شکایت از وزارت اطلاعات را برای خود محفوظ می دانم، خواهان پاسخگویی آن نهاد و نیز نهاد ریاست جمهوری به عنوان نهاد بالا دست وزارت اطلاعات و اقدام لازم برای حذف نامم از این بخشنامه می باشم.


#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥7👍5❤1👎1
پل کَسره

محمد فاضلی

به جنوب حمله شده و زیر بمباران است؛ اما این جنوب با یک «کسره» به ایران وصل است، یعنی «جنوبِ ایران» است.
شرق، غرب و شمال هم با همان کسره به ایران وصل هستند و می‌شوند «شرقِ ایران»، «غربِ ایران» و «شمالِ ایران».

این کسره، اصلاً یک علامت نیست، یک صدا نیست؛ این کسره صدایی به بلندا و عظمت تاریخ، و پر فراز و فرود به بزرگی و پیچیدگی جغرافیای ایران است.

وقتی تاریخ طولانی و جغرافیای خاص و مهمی داری، به جنوب‌ات حمله می‌شود، پرتغالی و انگلیسی و آمریکایی به جنوب‌ات حمله می‌کنند؛ ولی مگر به شمال، غرب و شرق‌ات حمله نشده است؟ روس‌ها دهه‌ها شمالِ ایران را جولانگاه نکردند؟ اعراب و عثمانی قرن‌ها غربِ ایران را میدان نبرد نکردند؟ مغول‌ها و انگلیسی‌ها شرق ایران را عرصه تاخت و تاز نکردند؟

آن کسره‌ی «جنوبِ ایران» که بزرگ‌ترین و نمادین‌ترین پلی است که جنوبِ نشسته بر قلب‌های ایرانیان را به جغرافیا و تاریخِ ایران وصل می‌کند؛ نمادین‌ترین نماد الفبای ما هم هست. همه شرق و غرب و شمال و جنوب با آن کسره‌ی جادویی و پرعظمت، به ایران تاریخی و جغرافیای بزرگش می‌چسبد، معنا می‌گیرد و در حافظه تاریخ می‌ماند.

پل‌ها سرمایه‌های عظیم این ملتند که با خون دل و رنج میلیون‌ها ایرانی ساخته شده‌اند، اما هر پلی هم که فروبریزد، آن پل عظیم، پلِ کسره، که جنوب را به ایران وصل می‌کند فرونخواهد ریخت. ساختن پل کسره، کسره‌ای که ایران را به جنوب و جنوب را به ایران وصل می‌کند، قرن‌ها طول کشیده است؛ پلی بر فراز دره‌ها نیست، پلی بر فراز تاریخ است. پلی که میلیون‌ها ایرانی نسل‌های گذشته و امروز و آینده را به به جنوب وصل می‌کند و ایران را می‌سازد.

پل کسره، عظیم‌ترین پلی است که همه ما را به هم وصل می‌کند و با هیچ بمبارانی تخریب نمی‌شود؛ پلی است که ورای زمان و مکان و تاریخ و جغرافیا، ایرانیان را به هم وصل می‌کند. جان‌ها را دلسوز هم می‌سازد؛ و دردها و رنج‌های مشترک ایرانیان را با هم به اشتراک می‌گذارد.

«جنوبِ ایران»، دردت به جانمان؛ همه در رنجیم و تو در خاک و خون؛ آرزومند روزی که در صلحی پایدار، صدای خوش موسیقی بندری‌ات را بشنویم و شادمانه، توسعه و شکوفایی، و زندگی بهتر مردمانت را جشن بگیریم. خدا حافظت باشد ای «جنوبِ ایران»؛ و خدا نگهدارت باشد ای «پل کسره».


#فرهیختگان راهی به رهایی
❤33
عمان و هرمز؛
آغاز یک بازی جدید در خلیج فارس

عبداله باباخانی

عمان در سازمان IMO اعلام کرده است که عوارض ترانزیت در تنگه هرمز پذیرفته نیست و این امر نشان‌دهنده رویکرد مستقل مسقط نسبت به آینده هرمز است.
همچنین، ایجاد مسیرهای جدید ترانزیتی در آب‌های عمان به عنوان گزینه‌ای برای کاهش ریسک و هزینه تجارت با استقبال بازیگران بین‌المللی مواجه شده است.

رقابت در منطقه تنگه هرمز شروع شده و کشوری برنده خواهد بود که بتواند امنیت و همکاری منطقه‌ای مناسبی فراهم کند.

موضع اخیر عمان در سازمان بین‌المللی دریانوردی را نمی‌توان صرفاً یک اظهار نظر حقوقی دانست؛ این دومین پیام مهم مسقط در مدت کوتاهی است که نشان می‌دهد عمان مسیر مستقلی را در قبال آینده تنگه هرمز دنبال می‌کند.
عمان به صراحت اعلام کرده است که از دریافت هرگونه عوارض یا حق ترانزیت از کشتی‌های عبوری حمایت نمی‌کند و حق عبور ترانزیتی در تنگه‌های بین‌المللی را بخشی از حقوق تثبیت‌شده بین‌المللی می‌داند.
این موضع دقیقاً در زمانی مطرح می‌شود که بحث‌های مختلفی درباره نحوه مدیریت تردد و کریدورهای عبوری در هرمز شکل گرفته است.

در کنار ایجاد و ثبت مسیرهای جدید عبوری در آب‌های عمان، اکنون می‌توان نشانه‌های روشنی از شکل‌گیری یک رویکرد متفاوت در جنوب تنگه هرمز مشاهده کرد؛ رویکردی که با استقبال صنعت کشتیرانی، شرکت‌های بزرگ انرژی و بسیاری از مصرف‌کنندگان نفت و گاز روبه‌رو خواهد شد، زیرا هدف اصلی آن کاهش ریسک و هزینه تجارت است.

درس مهم این تحولات آن است که در اقتصاد و ژئوپلیتیک، هیچ مزیتی دائمی نیست. هرگاه یک مزیت راهبردی بیش از اندازه سیاسی یا امنیتی شود، سایر بازیگران به دنبال ایجاد مسیرهای جایگزین، قواعد جدید و ائتلاف‌های تازه خواهند رفت.

امروز عمان در هرمز در حال افزایش نقش خود است؛ فردا نیز ممکن است در شرق کشور، پروژه‌هایی مانند گوادر و سایر کریدورهای منطقه‌ای بخشی از مزیت‌های ترانزیتی ایران را به چالش بکشند.

رقابت کریدورها در منطقه تازه آغاز شده است و برنده نهایی کشوری خواهد بود که بتواند امنیت، ثبات، همکاری منطقه‌ای و جذابیت اقتصادی بیشتری برای تجارت جهانی فراهم کند.

هرمز همچنان یک دارایی بزرگ برای ایران است، اما ارزش این دارایی زمانی حفظ می‌شود که به جای کاهش گزینه‌های عبور، به افزایش همکاری و اعتماد منطقه‌ای منجر شود.


#فرهیختگان راهی به رهایی
👍5❤2
‏دشمن، در همان زمانی که بنادر و جزایر کشور را می‌کوبد و خود را برای اشغال برخی از آن‌ها آماده می‌کند، به جنگ داخلی و رویارویی نیروهای سیاسی در ایران چشم دوخته و دل بسته است.

‏آن‌که می‌گوید «امت مبعوث شده، بعثی است»، در خط دشمن است.
‏آن‌که می‌گوید اسلحه بردارید و مخالفان خود را درو کنید، در خط دشمن است.
‏آن‌که می‌گوید مسئولان کشور کودتاچی‌اند، در خط دشمن است.
‏آن‌که می‌گوید ایران توافق را نقض کرده و مسئول آغاز جنگ است، در خط دشمن است.
‏و آن‌که می‌گوید بروید در جنوب بجنگید و چنین فضایی را می‌سازد، در خط دشمن است.

‏امروز، هر سخنی که شکاف داخلی را عمیق‌تر کند، ایرانی را در برابر ایرانی قرار دهد و کشور را از درون فرسوده سازد، خواسته یا ناخواسته، به همان هدفی خدمت می‌کند که دشمن برای تحقق آن به جنگ آمده است.

حسین قتیب


#فرهیختگان روزن آگاهی
❤8👎4👍3
حال و روز مردم ایران در 4 قاب (1)
سعید پیوندی

"ایران‌وایر" به‌تازگی گزارش داخلی "علی ربیعی" دستیار اجتماعی آقای پزشکیان را منتشر کرده که در آن تا حدودی تصویری از شرایط زندگی گروه‌های مختلف اجتماعی و نوع نگرش آن‌ها به نظام حکمرانی و آینده کشور را ارائه می‌دهد.
گزارش آقای ربیعی بر داده‌های آماری یک نظرخواهی تکیه می‌کند که در اردیبهشت 1405 انجام شده است. با این‌که در گزارش به سویه روش‌شناسانه (نمونه آماری، ترکیب جنسی، شغلی، نسلی، اتنیکی و ...) و یا چگونگی انجام این نظرخواهی در گزارش اشاره نمی‌شود اما همسانی‌ها با دیگر پیمایش‌ها نشان از اعتبار نسبی آن در شرایط جامعه‌ای مانند ایران دارد.
اصلی‌ترین داده‌های خام گزارش آقای ربیعی را می‌توان در چهار قاب جداگانه که در رابطه تنگاتنگ با یکدیگر هستند مورد بررسی قرار دارد:
قاب اول : وضعیت روحی و روانشناسی جمعی امروزی ایران پس از حوادث دی ماه 1404 و نیز حمله امریکا و اسرائیل در اسفند 1404؛
قاب دوم : وضعیت معیشت و گذران زندگی در دوران سقوط قدرت خرید؛
قاب سوم : رابطه با نظام سیاسی، باور به کارآیی حکومت، هویت جمعی، میزان اعتماد جمعی و چند و چون نگاه به آینده؛
قاب چهارم : جنگ، تنش با امریکا و نگاه به پرونده‌های اصلی مطرح در بحران ژئوپولتیکی کنونی.
از قاب اول شروع کنیم و حال و روز روانی مردم در شرایط بحران اقتصادی، تنش‌های ژئوپولیتیکی و نیز بن‌بست سیاسی داخلی.
وضعیت روانی مردم را با 6 داده می‌توان توصیف کرد.
احساس خشم و عصبانیت: 64 درصد جامعه آماری
احساس ناامیدی: 50 درصد
افسردگی: 48 درصد
احساس ترس و اضطراب: 45 درصد
احساس غمگینی: 48 درصد
میزان رضایت از زندگی: نمره 5.5 از ده
اگر امکان دسترسی به داده‌های خام فراهم بود می‌شد با بررسی آماری تقاطعی نشان داد چه میزان از جامعه همزمان با یک و یا چند احساس منفی زندگی می‌کنند.
بر اساس گزارش این میانگین ملی بازتاب همه ابعاد وضعیت کنونی نیست. سه متغییر اصلی سبب نوسانات مهمی در نتایج می‌شوند: تعلق نسلی (سن افراد)، سطح تحصیلات و محل سکونت. به‌طور خلاصه نسل جوان، کسانی که دارای تحصیلات دانشگاهی هستند و یا ساکنان شهرهای بزرگ از جمله تهران بیشتر در معرض این آسیب‌ها و مشکلات هستند.
نکته مهم دیگر در گزارش مقایسه نتایج این نظرخواهی با آمار آذرماه 1404، یعنی دوران پیش از جنبش بزرگ اعتراضی دی‌ماه و سرکوب شدید آن توسط حکومت است. پنج شاخص‌ اول در این فاصله شش ماهه جهشی جشمگیر داشتند. برای مثال حدود 12 درصد بر میزان خشم مردم افزوده شده است. این افزایش برای ناامیدی 8 درصد و برای افسردگی 11 درصد است.
خشم، عصبانیت، افسردگی و یا ناامیدی جمعی را در پیمایش‌های دیگر و یا کارهای میدانی علوم انسانی هم می‌توان مشاهده کرد. برای مثال محسن گودرزی پیشتر از مفهوم شهروند عاصی برای توصیف سطح نارضایتی عمومی در ایران استفاده کرده بود.
در مورد رضایت از زندگی هم جزئیات بیشتر آماری می‌توان روشنگر باشد. برای مثال با وجود نمره 5.5 از 10 در میانگین نظرخواهی، حدود 9 درصد افراد نمره صفر را به رضایت از زندگی داده‌اند و یک سوم هم نمره‌ای کمتر از 5.
این داده‌ها هم‌زمان درک یکی دیگر از نتایج مهم نظرخواهی را آسان‌تر می‌کنند: 33 درصد افراد می‌گویند میل به مهاجرت دارند. این شاخص برای افراد کمتر از 29 سال به 45 درصد و کسانی که تحصیلات دانشگاهی دارند به 50 درصد میرسد.
قاب اول جامعه‌ای که در آن خشم، اضطراب، ترس، افسردگی و یا ناامیدی گروه‌های بزرگی را در بر می‌گیرد تصویری عبوس و بسیار پرسش‌برانگیز از روانشناسی جمعی را به نمایش می‌گذارد. با آن‌که با نگاهی آکادمیک می‌توان این نقد را مطرح کرد که تعاریف برای هر یک مفاهیم مانند خشم، افسردگی ... می‌توانند برای همه افراد یکسان نباشند و هر کسی با درک خود به این گونه پرسش‌ها پاسخ دهد، اما به نظر می‌رسد این تصویر کلی با توجه به درصد بالای پاسخ‌ها به اندازه کافی از درون جامعه و نوع رابطه آسیب‌شناسانه با تجربه زیسته و روزمره‌گی جامعه در بحران خبر دهد.
پرسش‌های اساسی پرشماری را می‌توان در رابطه با نتایج این نظرخواهی به میان کشید. آیا این داده‌ها تصویر یک جامعه در بحران روحی جمعی و یا به قول هگل با وجدان شوربخت را ترسیم می‌کنند؟ کسانی که از تآب‌آوری جامعه و بسیج مردم در دوران جنگ و دگرگون شدن روحیه آن‌ها سخن به میان می‌آوردند اکنون در برابر این تصویر عبوس و نگران‌کننده چه می‌توانند بگویند؟ داده‌های قاب‌های بعدی سویه‌های دیگر وضعیت و حال و روز جامعه را نشان می‌دهند...
👇👇👇


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3❤1
👆👆👆
حال و روز مردم ایران : معیشت در قاب دوم (2)
سعید پیوندی

"ایران‌وایر" به‌تازگی گزارش داخلی "علی ربیعی" مشاور اجتماعی آقای پزشکیان را منتشر کرده که در آن تا حدودی تصویری از وضعیت روحی و شرایط زندگی گروه‌های مختلف اجتماعی و نوع نگرش آن‌ها به نظام حکمرانی و آینده کشور را ارائه می‌دهد.
قاب دوم در نتایج نظرخواهی که آقای ربیعی به آن اشاره می‌کند به وضعیت معیشت و گذران زندگی مردم برمی‌گردد. رسانه‌ها سال‌هاست کم و بیش به آمار تورم، کاهش قدرت خرید و فقیرشدن مردم اشاره می‌کنند، اما این گونه نظرخواهی‌ها در کنار کارهای میدانی آکادمیک تصویری روشن‌تر از یک واقعیت آسیب‌شناسانه بزرگ اجتماعی ترسیم می‌کند.
چند داده اصلی نتایج نظرخواهی وضعیت جامعه آماری در اردیبهشت ماه 1405 را به خوبی توضیح می‌دهند :
81 درصد مردم برای تامین مواد غذایی تا حدودی (43 درصد) و یا زیاد (38 درصد) مشکل دارند؛
همین پاسخ‌ها برای تامین هزینه‌های دسترسی به درمان به ترتیب 31.5 و 43.5 هستند (75 درصد افراد دارای مشکل)؛
ناترازی میان درآمد و هزینه‌ها هم شاخص مهم دیگر سنجش وضعیت زندگی است: برای 54 درصد درآمد کفاف هزینه را نمی‌دهد، برای 37.5 درصد، درآمد هزینه را می‌پوشاند بدون امکان پس انداز و فقط حدود 8 درصد موفق به پس‌انداز می‌شوند.
57.5 درصد افراد فکر می‌کنند که در آینده وضعیت اقتصادی بدتر خواهد شد و فقط 20 درصد امید بهبودی دارند.
47 درصد ناکارایی مسئولین را عامل مشکلات اقتصادی می‌دانند. فساد (26 درصد) و تحریم‌ها (21 درصد) دو عامل اصلی دیگر مشکلات اقتصادی از نظر جامعه آماری هستند.
62 درصد جامعه آماری معتقدند ادامه محاصره اقتصادی و فشارهای آمریکا موجب اختلال در تأمین کالاها و ثبات قیمت‌ها خواهد شد.
به نظر می‌رسد بخش‌هایی از نتایج درباره زندگی مصرفی با هم در تناقض باشند. در حالیکه 57 درصد از قیمت نان (به طور نسبی ارزن‌ترین ماده غذایی در دسترس) ناراضی هستند و 72 درصد مخالف آزاد شدن قیمت و پرداخت یارانه یا کالابرگ. در برابر میزان مصرف گوشت و یا برنج کمی افزایش یافته است در حالیکه تورم این سه کالا قابل مقایسه با رقم مشابه برای نان نیست.
داده‌های میانگین بر حسب گروه سنی، محل اقامت یا دیگر عوامل می‌تواند بسیار تغییر کند. گروه‌های آسیب‌پذیرتر در مقایسه با دیگران، با مشکلات بیشتری دست و پنجه نرم می‌کنند.
نتایج بخش معیشتی نظرخواهی تصویری کلی از پیشروی فقر در جامعه را نشان می‌دهد. تحلیل‌هایی که سال‌هاست درباره کارگران، طبقات تهیدست و متوسط و فقیرتر شدن تدریجی آن‌ها وجود دارد را تا حدودی در قالب ارقام و گرایش‌های کلان هم می‌توان مشاهده کرد.
یکی از بحث‌های جامعه شناختی در دو دهه گذشته پدیده آب‌رفتن یا فروپاشی طبقه متوسط مدرن ایران است. در پژوهش‌های آکادمیک به چهار عامل تحصیلات، حقوق و درآمد متوسط (بالاتر از هزینه خانوار)، اشتغال در مشاغل جدید که ناشی از تحولات اقتصادی و اجتماعی جامعه ایران است و سبک زندگی مبتنی بر مصرف‌گرایی و شهرنشینی به عنوان شاخص‌های عمده طبقه متوسط جدید اشاره می‌شود. وقتی گروه‌های بزرگی قادر به پس انداز نیستند و یا در تامین مواد غذایی و یا هزینه‌های درمانی مشکل دارند، می‌توان پرسید که از طبقه متوسط و سبک مصرفی آن (دسترسی به مسکن مناسب، فرهنگ، تفریحات...) چه چیزی باقی مانده است؟ مفهوم طبقه متوسط "منزلتی" (هزارجریبی، صفری، 1389) یا "ذهنیتی" در رابطه با سقوط قدرت خرید و فقر معنا پیدا می‌کند. کسانی از نظر فرهنگی، ذهنیتی، توقع و یا تحصیلات و نوع شغل بخشی از طبقه متوسط‌ هستند بدون آن‌که از نظر درآمد و سبد مصرفی به آن تعلق داشته باشند.
پرسش دیگر درباره کارگران و دیگر گروه‌های تهیدست مطرح است که با چالش ناترازی دایمی میان درآمد و هزینه‌های برای زیستن "بخور و نمیری" دست و پنجه نرم می‌کنند. بحران اقصادی سبب گسترش محلات فقرو حاشیه‌نشینی آشکار و پنهان در ایران شده و سفره گروه‌های وسیعی هر روز کوچکتر می‌شود. فراتحلیل بهمنی و همکاران (1397) پیرامون پژوهش‌های بر روی فقر و حاشیه‌نشینی از 1375 تا 1396 نشان از گسترش این پدیده و رابطه آسیب‌شناسانه حاشیه‌نشینان و فقرای شهری با اقتصاد و جامعه دارد.
به نظر می‌رسد پدیده "میل زیستن به گونه طبقه متوسط" که فرهاد خسروخاور (2012) درباره گروه‌های تهیدست به آن اشاره می‌کند در شرایط ایران و به ویژه در مورد جوانان محلات فقر به عامل مضاعف سرخوردگی و خشم در جامعه‌ای تبدیل شود که در آن بحران اقتصادی و سقوط قدرت خرید تحرک طبقاتی را بسیار دشوار می‌کند. فقر شبه کاست‌های اجتماعی به وجود می‌آورد که در آن‌ها زندگی متعارف و امید جایش را به روزمره‌گی بقا می‌دهد.

لینک مصاحبه با آیدا قجر از ایران‌وایر
https://www.youtube.com/watch?v=dLWyb4_gEuc




#فرهیختگان روزن آگاهی
👍2
خطاب به ترامپ؛
تاریخ را بخوان و از تجاوزِ شکست خورده صدام به جنوبِ دلاور ما درس بگیر


جواد ظریف٭

تجاوزها و بمباران‌های جنایتکارانه اخیر که خوابگاه سربازان سربلند میهمن‌مان، بیمارستان کودکان‌مان و زیرساخت‌های حیاتی کشورمان را هدف قرار داد، پیش از آنکه نشانه قدرت باشد، گواهِ روشنی بر استیصال و بن‌بست راهبردیِ متجاوزان در برابر اراده ملت دلاور ایران و هم میهنان نستوه ما در سواحل نیلگون خلیج فارس و دریای عمان است.

این ویرانگری‌ها، زیرپا نهادن آشکار اصول ابتدایی انسانیت از سوی کسانی است که هنوز درنیافته‌اند فشار ددمنشانه‌شان هرگز نمی‌تواند این مرزوبوم اهورایی و شیرزنان و دلاورمردانش را به تسلیم وادارد.

جنوب در جغرافیای جانِ ما، همواره نماد درخشانِ تاب‌آوریِ ملت سربلند ایران و ظرفیتِ بی‌بدیلِ میهنی برای دفاع از سرزمینمان در دشوارترین روزهای این کشور بوده است.
مردم بزرگوار جنوب و غرب ایران به همه ما آموخته‌اند که چگونه می‌توان در زیر آوارِ جنگ‌هایی که همواره بر ما تحمیل شده‌اند، استوار ماند و از میان خاکسترها، زندگی و امید را دوباره پر و بال بخشید.

ما هرگز مشتاقِ جنگ نبوده و نیستیم؛ اما در پاسداری از یک‌پارچگی سرزمینی، مانایی ملی و زیست سرافرازانه خویش به زورگویان نشان داده‌ایم که «دوران بزن در رو» به سر آمده است.
به وعده خداوند باور داریم که در برابر نیرنگ‌های پلید ستمکاران پیمان شکن «بی‌گمان خداوند ما را بس است؛ هم اوست که ما را با یاریِ خویش و با قدرت باورمندان توان بخشیده است.»

در این روزهای تلخ و غم‌بار از دست دادن شهیدان سالخورده و خردسالمان، با اعتماد به نفسی که پس از دو قرن باز یافته‌ایم، نگاهِ ما از میانِ دود و آتش، به سوی افق‌های روشنِ سازندگی و دستیابی به فرصت‌های بی‌مانند، ثبات ماندگار و امنیت درون‌زا دوخته شده است؛ امنیتی که با اراده‌ خودمان شکل گیرد تا هیچ قدرت بیگانه‌ای نتواند آرامشِ منطقه و آینده‌ فرزندانمان را برباید.

با تکیه بر انسجامِ ملی، ویرانه‌ها را دوباره و استوارتر خواهیم ساخت و رفاه و صلح را به سرزمین و منطقه‌مان بازخواهیم گرداند. تا تحقق این آرمان و آن روزِ روشن، به وعده‌ی تخلف‌ناپذیر الهی دل‌گرمیم که «بی‌ترید در کنار دشواری، آسانی است.»


این هم پیام توئیتری خطاب به ترامپ:
تاریخ را بخوان و از تجاوزِ شکست خورده صدام به جنوبِ دلاور ما درس بگیر.
هیچ میزانی از جنایات جنگی، از باتلاقی که نتانیاهو در آن گرفتارت کرده نجاتت نخواهد داد.
فشارِ هرگز ایران را به تسلیم وادار نخواهد کرد؛ بلکه تنها بر تاب‌آوری ما می‌افزاید.
مشاورانِ بی‌مقدارت را برکنار کن.


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍11👎9❤2🔥1🤬1
در حمایت از دیپلماسی و برقراری صلح؛
مردم حق دارند بدانند چرا مسیر دیپلماسی، ناگهان به جنگ کشیده شد

مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم

بسم الله الرحمن الرحیم

تحولات اخیر و تلاش‌های دیپلماتیک دولت برای کاهش تنش و توقف درگیری‌ها، بار دیگر ثابت کرد که گفت‌وگو و نه جنگ، تنها راه تأمین امنیت پایدار و منافع ملی است.

مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم، ضمن استقبال از هر اقدامی که به جلوگیری از گسترش جنگ و بازگشت آرامش به کشور و منطقه بینجامد، بر این باور است که تجربه هشتاد ساله جنگ‌های منطقه‌ای و هشت سال دفاع مقدس در ایران، نشان داده است که هزینه‌های جنگ – اعم از خسارت‌های جانی، تخریب زیرساخت‌ها، تضعیف اقتصاد، و زوال سرمایه‌ی اجتماعی – هرگز با دستاوردهای احتمالی آن قابل قیاس نیست.

دولت رویکردی مبتنی بر عقلانیت و کاهش تنش در پیش گرفته که تا حدودی امید را در جامعه زنده کرده است. با این حال، این رویکرد زمانی به ثمر می‌نشیند که همه نهادهای مؤثر در سیاست خارجی هماهنگ و هم‌سو با آن حرکت کنند.

متأسفانه، شواهد نشان می‌دهد که برخی از نهادها یا موازی‌کاری می‌کنند یا با اقدامات میدانی، مسیر مذاکرات را پیچیده‌تر می‌سازند.
از دولت می‌خواهیم با قاطعیت، هماهنگی درون‌حاکمیتی را برای اجرای یک سیاست خارجی واحد و منسجم، به‌عنوان اولویت نخست خود دنبال کند.

رسانه ملی – که بودجه آن از جیب مردم تأمین می‌شود – متأسفانه، به‌جای تقویت امید و انسجام، به دامن‌زدن به ادبیات تقابل، انتقام، و تحقیر طرف‌های مذاکره‌کننده روی آورده است. برخی برنامه‌ها و برخی از گفت‌وگوهای زنده که میزبان چهره‌های تندرو هستند، نه‌تنها کمکی به آرامش روانی جامعه نمی‌کنند، بلکه زمینه‌ساز افزایش فشارهای بین‌المللی و کاهش اعتماد عمومی به نظام می‌شوند.
انتظار داریم  سازمان صداوسیما، با بازنگری در رویه‌های تحریک‌آمیز، رسانه را به جایگاه قانونی خود – که حمایت از سیاست‌های مصوب کشور است – بازگرداند.

رخدادهای منتهی به تشدید اخیر درگیری‌ها، نیازمند بررسی شفاف و مسئولانه است.
پیشنهاد می‌دهیم که مسئولان امنیت ملی کشور با حضور کارشناسان مستقل و نمایندگان نهادهای نظامی و امنیتی، گزارشی دقیق از عوامل، زمان‌بندی، و پیامدهای این تصمیمات مخرب به افکار عمومی ارائه دهد.

مردم حق دارند بدانند چرا مسیر دیپلماسی، ناگهان به جنگ کشیده شد و چه کسانی با چه استدلالی، این تغییر مسیر را رقم زدند.

جنگ، فقط تخریب‌کننده ساختمان‌ها نیست؛ جنگ، سفره مردم را کوچک‌تر، روان جامعه را بیمارتر، و آینده کودکان را تاریک‌تر می‌کند. امروز که تورم افسارگسیخته و بیکاری گسترده، زندگی میلیون‌ها ایرانی را به مخاطره انداخته است، هر روزِ جنگ، یعنی افزایش جمعیت زیر خط فقر.

مجمع مدرسین، از همه مسئولان می‌خواهد که پیش از هر تصمیم نظامی، تصویر یک مادر گرسنه، یک کارگر بیکار، و یک دانش‌آموزِ بی‌کتاب را پیشِ چشم داشته باشند. حفظ جان و معیشت مردم، نه یک شعار، که از بارزترین مصادیق پیروی از آموزه‌های اهل‌بیت(ع) است.

در این میان، موضع اخیر جناب آقای سید محمد خاتمی – که ضمن تقدیر از رویکرد دیپلماتیک دولت، نسبت به تداوم این مسیر و پرهیز از خشونت تأکید فرمودند – را پشتوانه‌ای ارزشمند برای عقلانیت سیاسی می‌دانیم.
البته یادآور می‌شویم که حمایت از سخن ایشان در باب دیپلماسی، به معنای تأیید مطلق تمام عملکردهای دولت در حوزه‌های دیگر (اقتصاد، فرهنگ، آزادی‌های مدنی) نیست؛  مجمع مدرسین، از خاتمی و دیگر شخصیت‌های ملی می‌خواهد که همچنان با نگاه‌های روشنگرانه خود، جامعه را به سمت گفت‌وگو و مدارا سوق دهند.

ما معتقدیم برای برون‌رفت از بحران کنونی باید:
۱. کارگروه مشورتی متشکل از دیپلمات‌های باتجربه، اقتصاددانان، و دیگر خبرگان حوزوی و دانشگاهی برای ارائه بسته‌ای از پیشنهادهای عملی به شورای عالی امنیت ملی در خصوص مذاکرات آینده تشکیل شود.

۲. دولت درباره روند مذاکرات و موانع پیش‌رو، به‌طور منظم شفاف‌سازی کند تا افکار عمومی در جریان دقیق تحولات قرار گیرد و از شایعه‌پراکنی‌های رسانه‌های معاند جلوگیری شود.

۳. همه نهادهای کشور به تبعیت از مصوبات شورای عالی امنیت ملی و خودداری از هرگونه اقدام خودسرانه‌ای که مسیر دیپلماسی را مختل کند، ملزم شوند. این الزام، باید با ضمانت‌های اجرایی روشن همراه باشد.

در پایان، مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم، بار دیگر تأکید می‌کند که عزت، استقلال و منافع ملی، تنها در سایه وحدت داخلی، احترام به قانون، و دیپلماسیِ هوشمندانه تأمین می‌شود. از همه جریان‌های سیاسی، احزاب، اصحاب رسانه، و نخبگان دانشگاهی می‌خواهیم که با پرهیز از دوقطبی‌سازی، و با پذیرش نقدهای سازنده، زمینه‌ساز تحقق آرامش و آبادانی کشور شوند. به امید روزی که آتشِ جنگ، جای خود را به روشناییِ گفت‌وگوی صادقانه بدهد.


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍13❤2
گفت‌وگوی رضا علیجانی با رادیو فردا

تندروها «بخش لازم اما گاه مزاحم نظام» هستند. هر گاه آنها مزاحم باشند صدای‌شان را کنترل و در صورت نیاز خودشان را هم جمع می‌کنند.

هم‌چون گذشته (مانند پرونده غنی‌سازی اورانیوم)؛ اینک هم سرنوشت ملت ایران و زیرساخت‌های کشور را گروگانِ تنگه هرمز کرده‌اند.

در شرایط کنونی نقش مجتبی خامنه‌ای خیلی تعیین کننده است. او در یک بیانیه هم به «علی الاصول» اشاره می‌کند و هم دو سطر بعد اجازه مذاکره‌ی حضوریِ مستقیم را می‌دهد!

سرجمع فکر می‌کنم چون هر دو طرف می‌دانند که راه‌حل نظامی پاسخی فیصله‌بخش نیست، به احتمال زیاد طرفین منازعه‌ی اخیر نیز بعد از چند ضربه متقابل، دوباره به مذاکرات و تفاهم‌نامه برمی‌گردند.

بلندتر شدن صدای تندروها یکی از پس لرزه‌های تشییع جنازه خامنه‌ای است که داغ آنها را دوباره تازه کرد...

تندروها یک‌دست نیستند بلکه شامل طیفی هستند از رقبای سیاسی، طرفداران نگاه آخرالزمانی، افرادی که جوّگیر شده‌اند، به علاوه نفوذی‌های اسرائیل و خط القای روس‌ها...

تندروهای موشک‌پرانِ دوران برجام حالا خودشان توافقنامه‌نویس شده‌اند...

تندروهای کنونی حضوری در رآس هرم قدرت ندارند. همه‌ی فرماندهان نظامی در شورای‌عالی امنیت ملی به تفاهمنامه رأی مثبت داده‌اند.

اگر دکان دو نبش مجتبی خامنه‌ای هم‌چنان باقی بماند، از یک طرف مذاکرات پیش خواهد رفت و از طرف دیگر هم همین نوع شعارهای پوپولیستی داده خواهد شد.

هم پشت جبهه‌ی ترامپ لرزان است و جنگ مخالفان زیادی دارد و هم وضعیت اقتصادی ج.ا بسیار خراب است.

چون نهایتا هیچ راه‌حلی به جز مذاکره و تفاهم وجود ندارد، صدای تندروها هم مهار خواهد شد.

وقتی رسایی به مقامات اطلاعاتی و شورای‌عالی امنیت ملی اعتراض می‌کند که نباید به افراد اخطار داده شود که نباید علیه تیم مذاکره‌کننده حرف بزنند، خود نشانگر این است که از بالا، نهادهای امنیتی و شورای‌عالی امنیت ملی، تندروها را نهایتاً کنترل خواهند کرد.

نکات کامل‌تر در فایل صوتی:
https://t.me/RezaAlijaniarchive/878



#فرهیختگان روزن آگاهی
❤5👍4
آمریکا را رسما یک امپراتوری در حال افول بدانید

حمله آمریکا به ایران فقط اشتباه نبود؛ این حمله به نقطه عطفی در افول امپراتوری آمریکا تبدیل شده است. شاید بعضی‌ها ترجیح بدهند به جای «امپراتوری» از واژۀ «هژمونی» برای توصیف نظمی که ایالات متحده رهبری می‌کند استفاده کنند، زیرا پرچم آمریکا در سرزمین‌هایی که از آن‌ها حفاظت یا بهره‌کشی می‌کند به اهتزاز درنمی‌آید. اما قاعده یکی است: امپراتوری‌ها وقتی بیش‌ازحد گسترش پیدا کنند، به نقطۀ پایان خودشان می‌رسند. کریستوفر کالدول، ستون‌نویس نیویورک‌تایمز، معتقد است: آمریکا با آغاز جنگ علیه ایران به چنین نقطه‌ای نزدیک شده است.

جو بایدن، خطرِ گسترشِ بیش‌ازحد را با لحنی تحقیرآمیز نادیده می‌گرفت. بایدن عادت داشت بگوید: «ما آمریکا هستیم، و هیچ کاری نیست که از عهده‌اش برنیاییم». در مقابل، ترامپ در تمام مدت حضورش در سیاست، رهبران آمریکا را نکوهش کرده است که فراتر از توان و امکانات خود عمل کرده‌اند. به‌همین دلیل، خیلی از کسانی که به او رأی داده بودند، تصورش را هم نمی‌کردند که درگیر جنگی جدید در خاورمیانه شود. آن‌ها حرف‌های ترامپ دربارۀ «عظمت آمریکا» را بیشتر لاف‌زنی می‌پنداشتند، نه میل به ماجراجویی.

هنگامی که ترامپ اعلام کرد تمرکز سیاست خارجی آمریکا را دوباره متوجه نیمکره غربی خواهد ساخت، بیشتر مردم تصور کردند آنچه در پیش است، نوعی عقب‌نشینی راهبردی در جهت کاهشِ تعهدات آمریکاست. او در «راهبرد امنیت ملی» خود نیز نوشت: «خوشبختانه، دوران سلطه خاورمیانه بر سیاست خارجی آمریکا ... به پایان رسیده است». این برنامه سیاست خارجی، منطقی به نظر می‌آمد و از نظر تاریخی، شبیه کاری بود که بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم کرد. رهاکردنِ امپراتوری برای حفظ حداقلی از بقا.
 
فرض غالب در واشنگتن طی دهه گذشته این بوده است که چین به‌زودی ممکن است نه‌فقط از نظر ظرفیت نظامی و صنعتی، بلکه در حوزۀ فناوری اطلاعات نیز از آمریکا پیشی بگیرد. به‌همین دلیل، ترامپ کوشید چین را از پایگاه‌های نفوذش در نیمکره غربی بیرون براند. مداخله در ونزوئلا که ۸۰ درصد نفت خود را به چین صادر می‌کرد و تهدید کوبا و حتی نقشه‌کشیدن برای تصاحب گرینلند و دسترسی به منابع انرژی قطب شمال، در همین راستا قابل فهم است. آمریکا باید خودش را آمادۀ نبردی تمدنی با چین می‌کرد.

اما حمله به ایران را نمی‌توان در چارچوب آن راهبرد کلان فهمید. این اقدام نه نوعی تحکیم دفاعی، بلکه ماجراجویی‌ای خطرناک بود. ایالات متحده از توان نظامی لازم برای تحمیل ارادۀ خود به ایران در یک جنگ طولانی برخوردار نیست. اگر آمریکا بخواهد حتی شانس معقولی برای وادار کردن ایران به تسلیم داشته باشد، باید بخش قابل توجهی از نیروهای مسلح خود را به این جنگ اعزام کند یا انبارهای ذخیرۀ سلاح‌های دورایستای خود را تمام کند. هر دوی آن‌ها در وضعیت کنونی ایالات متحده بسیار خطرناک و تقریباً ناممکن است.

البته آمریکا هنوز گزینه‌هایی در اختیار دارد. اما هر گزینه‌ای را که انتخاب کند، ناچار خواهد بود تا بهایی بسیار سنگین بپردازد. می‌تواند از ادامه جنگ در ایران دست بکشد؛ اما در این صورت، بی‌هیچ دلیل موجهی به جهانیان نشان داده است که ارتشش بسیار ضعیف‌تر از چیزی است که ادعا می‌کند. یا می‌تواند منابع و امکانات را از جبهه‌هایی که برای منافع حیاتی ملی آمریکا اهمیت دارند ــ مانند اروپا و شرق آسیا ــ به ایران ببرد تا هزینۀ آنچه رئیس‌جمهور از آن با عنوان «سفر تفریحی» خود به ایران یاد می‌کند، تأمین شود.

در نهایت، ممکن است آمریکا به گزینه‌های نظامی افراطی متوسل شود؛ همان گزینه‌هایی که ترامپ ماه‌هاست با لحنی تهدیدآمیز در شبکه‌های اجتماعی به آن‌ها اشاره کرده. چنین تصمیمی نیز ننگی ابدی برای حیثیت آمریکا خواهد بود. بنابراین ایالات متحده یا باید اعتبارش را به باد بدهد، یا دوستانش را یا حیثیت و هویت اخلاقی‌اش را. بنیامین نتانیاهو که ترامپ را به این جنگ ترغیب کرد، شاید پس از این جنگ، با آمریکایی روبه‌رو شود که دیگر نه می‌تواند از اسرائیل حمایت کند، نه تمایلی به چنین کاری دارد.

آنچه خواندید برگرفته از مطلب «آمریکا رسما یک امپراتوری در حال افول است» (America Is Officially an Empire in Decline) نوشتۀ کریستوفر کالدول در نیویورک‌تایمز است.
ترجمان علوم انسانی



#فرهیختگان راهی به رهایی
👎13👍8❤3
«علیرغم همهٔ این‌ها»: همچنان باید به توافق اندیشید

عباس موسایی، عضو دفتر سیاسی حزب توسعه ملی، در یادداشتی برای انصاف نیوز نوشت تفاهم‌نامه ایران و آمریکا از همان ابتدا با مخالفت جریان‌های قدرتمند در دو کشور روبه‌رو بوده و همین مسئله، مسیر تبدیل آن به توافقی پایدار را دشوار کرده است. او با اشاره به تجربه‌های تاریخی، دیپلماسی را مؤثرترین ابزار برای حفظ منافع ملی دانست.

موسایی تأکید کرد با وجود همه موانع و کارشکنی‌های داخلی و خارجی، راه مذاکره همچنان باید دنبال شود و سیاستی مبتنی بر عقلانیت، منافع ملی و پرهیز از جنگ، بهترین مسیر برای دفاع از ایران است.

لینک متن کامل در سایت انصاف نیوز:
https://ensafnews.com/654062/


#فرهیختگان روزن آگاهی
👍3🔥3