صادق زیباکلام:

به یک سال حبس و دو سال محرومیت اجتماعی به اتهام "نشر اکاذیب و مطالب خلاف واقع" محکوم شدم

دادگاه به واسطه ابتلا به سرطان،  حکم زندان را به مدت سه سال تعلیق نموده ولی دو سال محرومیت لازم الاجراست.

#فرهیختگان راهی به رهایی

‍ ضرورت واکنش سریع در جنگ ادراکی

افکار عمومی ایران در شرایط کنونی بیش از هر زمان دیگری نیازمند روشنگری، گفت‌وگوی جدی و هدایت مسئولانه است. شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه در وضعیت جنگی، صرفاً فضایی برای انتقال خبر و بیان نظر نیستند؛ بلکه به یکی از مهم‌ترین میدان‌های منازعه تبدیل شده‌اند. در این میدان، هدف فقط انتشار اطلاعات نادرست نیست، بلکه مدیریت برداشت مردم از واقعیت، تغییر معیارهای قضاوت آنان و عادی‌سازی روایت طرف مقابل است.

تصویر بالا نمونه‌ای تصادفی از صدها محتوایی است که روزانه در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود؛ استوری یک شهروند عادی که اتفاقاً خود را فردی ملی‌گرا می‌داند. شاید اگر ده سال پیش از همین فرد پرسیده می‌شد که در برابر تهاجم نظامی یک دشمن خارجی چه خواهد کرد، پاسخ می‌داد که برای دفاع از کشور اسلحه به دست خواهد گرفت. اما اکنون، در مواجهه با تخریب یک زیرساخت، به جای تمرکز بر مسئولیت مهاجم، اهمیت آن زیرساخت را انکار می‌کند و می‌کوشد خسارت واردشده را کم‌اهمیت جلوه دهد.

این تغییر واکنش را نمی‌توان صرفاً به اختلاف سیاسی، عصبانیت اجتماعی یا قضاوت فردی تقلیل داد. ما با پدیده‌ای مواجهیم که در ادبیات تخصصی از آن با عنوان مدیریت ادراک یاد می‌شود؛ فرایندی که طی آن، بدون اجبار مستقیم، چارچوب تفسیر حوادث تغییر می‌کند. در چنین وضعیتی، فرد ممکن است همچنان خود را وطن‌دوست بداند، اما واقعه را از زاویه‌ای ببیند که عملاً مسئولیت مهاجم را کاهش می‌دهد، خسارت ملی را کوچک می‌شمارد و جامعه را نسبت به تخریب تدریجی ظرفیت‌های کشور بی‌حس می‌کند.

خطر اصلی دقیقاً همین‌جاست. عملیات ادراکی الزاماً از مردم نمی‌خواهد که دشمن را دوست بدارند. کافی است آنان را متقاعد کند که خسارت مهم نیست، زیرساخت از قبل فرسوده بوده، حمله اجتناب‌ناپذیر بوده، دفاع بی‌فایده است و اعتراض به مهاجم نشانه حمایت از حکومت محسوب می‌شود. در این چارچوب، مرز میان نقد حکومت و بی‌اعتنایی به منافع ملی به‌تدریج از بین می‌رود.

همان‌گونه که در جنگ نظامی، تأخیر در واکنش می‌تواند به از دست رفتن موقعیت، زیرساخت و جان انسان‌ها منجر شود، در جنگ رسانه‌ای و ادراکی نیز واکنش دیرهنگام عملاً به تثبیت روایت طرف مقابل کمک می‌کند. روایت‌ها در ساعات نخست شکل می‌گیرند، تکثیر می‌شوند و به حافظه جمعی راه پیدا می‌کنند. پاسخی که چند روز بعد، با زبان رسمی و قالب‌های کلیشه‌ای ارائه شود، اغلب دیگر توان اصلاح ادراک شکل‌گرفته را ندارد.

با روش‌های قدیمی و فرسوده رسانه‌ای نمی‌توان با این وضعیت مقابله کرد. استفاده مکرر از چهره‌های تکراری، ادبیات خطابی، لحن دستوری، مردانی با یک تیپ ظاهری مشخص یا زنانی که تنها نماینده یک الگوی خاص معرفی می‌شوند، نه‌تنها اقناع‌آفرین نیست، بلکه فاصله روانی بخش بزرگی از جامعه با پیام رسمی را افزایش می‌دهد. مسئله فقط تغییر مجری، دکور یا شکل برنامه نیست؛ ما نیازمند یک گذار واقعی در منطق ارتباط با جامعه هستیم.

رسانه مؤثر باید تنوع واقعی جامعه ایران را بازتاب دهد، زبان نسل‌های مختلف را بشناسد، با خشم و بی‌اعتمادی موجود برخورد تحقیرآمیز نکند و میان دفاع از کشور و دفاع از عملکرد حکومت تمایز روشنی برقرار سازد. نقد روایت‌های مخرب نیز باید دوستانه، مستدل و بدون برچسب‌زنی انجام شود. باید نشان داد که چرا کوچک شمردن تخریب یک پل، بندر، نیروگاه، پالایشگاه، جاده یا شبکه ارتباطی، صرفاً یک موضع سیاسی نیست و چگونه می‌تواند در بلندمدت حساسیت جامعه نسبت به امنیت، حاکمیت و بقای زیرساخت‌های ملی را کاهش دهد.

می‌توان برای آسودگی خود پاسخ نداد، با موج غالب همراه شد و از هزینه ایستادن در برابر فضای مسلط پرهیز کرد. حتی برخی سازوکارهای روان‌شناسی رسانه‌ای نیز انسان را به همرنگی با جمع، تکرار روایت پرطرفدار و اجتناب از موضع دشوار سوق می‌دهند. اما دفاع از آینده یک کشور همیشه از مسیر آسان عبور نمی‌کند. مسیر مسئولانه، ورود دقیق و مستمر به همین گفت‌وگوها، تفکیک نقد مشروع از روایت مخرب، و بازسازی توان جامعه برای دیدن واقعیت خارج از چارچوبی است که دیگران برای آن طراحی کرده‌اند.

جنگ ادراکی با سکوت متوقف نمی‌شود. خلأ روایت، خالی باقی نمی‌ماند؛ طرف مقابل آن را پر خواهد کرد. مسئله امروز ایران فقط دفاع از خاک و زیرساخت نیست. دفاع از توان جامعه برای فهمیدن، داوری کردن و تشخیص منافع ملی نیز بخشی از همان نبرد است.
حسین قتیب

#فرهیختگان راهی به رهایی

‍ ‍ نشست تخصصی «مروری بر کتاب "اول، اصلاحِ اقتصادی" و آرای علی‌اکبر داور» در بنیاد ایران‌شناسی برگزار شد؛

محور اصلی این نشست، بررسی اندیشه‌های اقتصادی دوره پهلوی اول و نقش علی‌اکبر داور به‌عنوان یکی از مهم‌ترین کارگزاران اصلاحات اقتصادی و نهادی آن دوره بود.

🔹 دکتر حسن رجبی فرد (مولف کتاب): « داور از مهمترین چهره‌هایی است که به‌طور جدی در پی پاسخ به مسئلهٔ تجدد و مواجهه با غرب برآمد. از نظر او، اساس تمدن جدید بر قدرت اقتصادی استوار بود، نه بر مبانی فرهنگی یا اخلاقی و معتقد بود ناله و شکایت از استعمار بی‌فایده است. به باور داور، قدرت‌های جدید جهان به سخنان ملت‌های ضعیف گوش نمی‌دهند و تنها راه مقابله، تقویت بنیان‌های اقتصادی کشور است.»
وی با اشاره به دیدگاه انتقادی داور نسبت به انقلاب مشروطه افزود: «داور انقلاب مشروطه را حرکتی نابالغ می‌دانست، زیرا اصلاحات سیاسی را مقدم بر اصلاحات اقتصادی قرار داده بود. او می‌گفت ایران به جای پرداختن به مجلس و آزادی، باید اقتصاد و مالیهٔ خود را اصلاح می‌کرد. در اندیشهٔ داور، دولت محور اصلی اصلاحات است. او به توانمندی توده های مردم اعتمادی نداشت و معتقد بود ایرانیان ملتی نجیب اما ناتوان از خودانگیختگی است. بنابراین تنها در سایهٔ اقتدار دولتی تجددگرا و با تحمیل نظم و انضباط اقتصادی، فرصت و امکان توسعه را پیدا خواهد کرد.»
رجبی فرد به نقش محوری داور در بنیان‌گذاری نظام اقتصادی جدید ایران اشاره کرد و با اشاره به نظرات منتشر شده از او در روزنامه مرد آزاد گفت: «بسیاری از اندیشه‌های اقتصادی و سیاسی داور در سراسر دورهٔ رضاشاه بازتاب یافته است. داور در نوشته‌هایش بارها تأکید کرده که اقتصاد آزاد برای ایران مناسب نیست و دولت باید در همهٔ شئون اقتصادی حضور مستقیم داشته باشد. او بر انحصار دولتی منابع و برقراری شرکت‌های ملی و دولتی برای کنترل تولید و تجارت تأکید می‌کرد.»

دکتر رجبی‌فرد در تحلیل این رویکرد گفت: «ایدهٔ دخالت دولت در اقتصاد، در آن دوران تنها مختص داور نبود. در سراسر جهان، اندیشهٔ اقتصاد آزاد به معنای امروز چندان مطرح نبود و غالب روشنفکران به ضرورت نقش‌آفرینی دولت در توسعه باور داشتند. با این حال، آنچه داور را متمایز می‌کند، شدت و صراحت او در دفاع از اقتصاد دولتی است.»

🔹 دکتر حسن شجاعی: «در نظام فکری داور، دولت جایگاهی محوری دارد. او باور داشت که تمام منابع ثروت باید در اختیار دولت باشد و بدون مداخلهٔ دولت، اصلاحات اقتصادی ممکن نیست. در مقالهٔ معروف خود با عنوان بحران نیز تصریح کرده که رفع بحران اقتصادی از عهدهٔ هیچ نیرویی جز دولت برنمی‌آید.»

وی تأکید کرد: «از نگاه داور، تمدن غرب چیزی جدای از نهادهای مادی و اقتصادی نیست. او بر این باور بود که ایران برای نجات از عقب‌ماندگی باید تمدن غرب را بدون کم‌وکاست بپذیرد، زیرا اساس پیشرفت غرب در قدرت اقتصادی و صنعتی آن است. بنابراین، به باور داور، نجات ایران نه از راه مطبوعات و مدارس، بلکه از راه چرخ کارخانه‌ها و ایجاد زیرساخت‌های اقتصادی ممکن است.»

🔹دکتر سعید لیلاز دیگر سخنران این نشست با اشاره به اهمیت پژوهش دکتر حسن رجبی‌فرد گفت: «کتاب اول اصلاح اقتصادی یکی از جدی‌ترین تلاش‌ها برای بازخوانی تاریخی و علمی اندیشهٔ علی‌اکبر داور است. داور نه‌فقط یک سیاستمدار یا وزیر عدلیه، بلکه معمار نوعی از عقلانیت دولت در ایران مدرن بود. او در میانهٔ گذار از جامعهٔ سنتی به جامعهٔ جدید، بر آن بود که با اتکا به اصلاحات اقتصادی، بنیان دولت مدرن را سامان دهد.»

دکتر لیلاز در تحلیل موقعیت تاریخی داور گفت: «داور در دوره‌ای می‌زیست که ایران در یکی از عمیق‌ترین بحران‌های تاریخی خود بود؛ کشوری با ساختار سیاسی فروپاشیده، نظام مالی ناکارآمد و اقتصادی وابسته و ویران از جنگ و بی‌ثباتی. در چنین فضایی، داور اندیشهٔ دولت را به مثابهٔ عقلانیت مطرح کرد. از نظر او، دولت باید سامان‌دهندهٔ اقتصاد، نظم‌بخش جامعه و ضامن بقای ملی باشد.»

وی افزود: «در نگاه داور، دولت تنها یک نهاد سیاسی نبود، بلکه موتور توسعهٔ اقتصادی بود. او بر این باور بود که اقتصاد بدون اقتدار سیاسی، همچون کشتی بی‌سکان است. از این رو، مفهوم دولت در اندیشهٔ داور، معادل همان عقلانیتی است که می‌خواهد کشور را از وضعیت طبیعی به وضعیت قانونی و مدرن انتقال دهد.»


#فرهیختگان راهی به رهایی

شما تجسم شر مطلق در نگاه مردم جهانید

راجر واترز، با حضور در برنامه «تاکر کارلسون» و در واکنش به تجاوز نظامی آمریکا به ایران، با تأکید بر اینکه «ایران هیچ تهدیدی نبود و فهرست جنگ‌های آمریکا از پیش نوشته شده بود و ایران آخرین هدف آن به شمار می‌رفت»، سیاست‌های واشنگتن را به‌شدت مورد انتقاد قرار داد و با تمسخر افکار عمومی آمریکا گفت:

«آن‌قدر فریب خورده‌اید که امروز از نگاه بسیاری از مردم جهان، آمریکا به تجسم شر مطلق تبدیل شده است؛ کشوری که برای پر کردن جیب‌های خود بی‌رحمانه جنگ به راه می‌اندازد و رفتارهایش برای جهان نفرت‌انگیز است.»

#فرهیختگان روزن آگاهی

خطر «ابرتورم» بسیار جدی است؛
تورم تهران و البرز، از دیگر استان‌ها پایین‌تر نگه داشته شده

مسعود نیلی٭

تورم ۸۹ درصدی خرداد امسال، بالاترین تورمی است که تا حالا داشته‌ایم

۲۳ ماه طول کشید تا تورم از ۳۰ به ۴۰ درصد برسد اما از ۵۰ تا ۶۰ درصد ۲ ماه طول کشید و حالا ۳۵ روزه به بالای ۸۰ درصد رسیده!

پایان اسفند ۱۴۰۴، هیچ استانی تورم سه رقمی نداشت؛ در اردیبهشت، ۴ استان تورم ۳ رقمی داشتند و خرداد، استان‌های با تورم ۳ رقمی به ۱۱ استان افزایش یافت

تورم تهران و البرز با فاصله نسبت به سایر استان‌ها پایین‌تر است که نشان می‌دهد برای جلوگیری از توزیع تورم به استان تهران توجه بیشتری می‌شود

... ابرتورم عملا به معنای فروپاشی اقتصادی است. ما هنوز وارد این روند نشده‌ایم ولی اگر ۳ سال تورم‌های بالای ۵۰ درصد داشته باشیم وارد ابرتورم می‌شویم البته این شاخص برای ۷ دهه قبل است که به بعد از جنگ جهانی برمی‌گردد ولی معیار داخلی این است که اگر پول ملی فاقد ارزش برای پس‌انداز شد، وارد ابرتورم می‌شویم که به آن اقتصاد دلاریزه می‌گویند.

مرحله قبل از دلاریزه شدن اقتصاد، تورم سرطانی است. تورم ما از سال ۱۳۵۲ دو رقمی شد و تا ۱۳۹۶ به مدت ۴۴ سال تورم مزمن را داریم که طولانی‌ترین تورم مزمن در دنیاست و متوسط آن ۱۸.۳ درصد است.
از سال ۱۳۹۷ به بعد دیگر نام تورم ما مزمن نیست. تا پایان دی ۱۴۰۳ گذار تورمی به تورم خیلی بالا را شاهد بودیم؛ البته نرخ تورم فعلی هم عملا ۳ رقمی است اما چون قیمت‌گذاری خدمات در اختیار دولت است، در عمل از سه رقمی شدن تورم عمومی که شامل کالا و خدمات است جلوگیری می‌کند؛ وگرنه تورم اصلی به کالا برمی‌گردد.

در سال ۱۳۸۱ به صورت شوک‌درمانی نرخ ارز یکسان شد ولی تورم ایجاد نکرد چون در نظم ملی اقتصاد کلان دیده شده بود. از ۱۳۸۴ بازی اقتصاد کلان و سیاست‌گذاری اقتصادی در اقتصاد ما تغییر کرد، در دوره نوسان در فاصله ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۹ به تورم ۴۰ درصد رسیدیم که ۳ خیز تورمی داشتیم.

بعد از آن تورم روی ریل کاهش به سمت تک‌رقمی رفت و کنترل رشد نقدینگی انجام شد و تورم به ۷ درصد رسید اما دوباره بازی تغییر کرد و مجددا به دامنه تورم بالای ۳۰ درصد رسیدیم. بنابراین به سمت یک گذار تورمی آمدیم.

این که آینده تورم در ایران چه می شود، کسی نمی‌داند. با این حال برای قرار گرفتن در تورم خیلی بالا چند شرط لازم است؛ شرط نخست اینکه کمبود کامل در کشور پیش بیاید که شبیه همین محاصره دریایی است؛
شرط دوم دسترسی پایین به ارز و شرط سوم رشد بالای نرخ ارز است که برای ما در حال حاضر همه این موارد محقق شده است.

اَبَرتورم اقتصاد را از بین می برد و باعث بی اعتمادی عمومی می شود.
باید پرسید چرا در شرایط نامساعد دی‌ماه دولت تصمیم به حذف ارز ترجیحی گرفت؟ پاسخ این بود که اصلا ارزی وجود نداشت که بخواهیم ارز ۲۸۵۰۰ تومان را تغییر بدهیم یا خیر؛ اگر در شرایط عادی بودیم، نرخ ارز به شدت به مراتب پایین‌تر از نرخ‌های فعلی بود لذا شرایط اقتصاد کلان است که سبب وقوع این وضعیت می‌شود.

در سال ۹۳ که نرخ ارز افزایش یافته بود، دولت ۵۳ درصد نرخ حامل‌های انرژی را افزایش داد اما تورم در همان سال زیر ۲۰ درصد بود. بنابراین وقتی امکان صادرات نفت نیست، درآمد ارزی کاهش می‌یابد که درنتیجه تقاضای خرید ارز از سوی مردم افزایش می‌یابد و همین موضوع به تورم دامن می‌زند.

٭ گزیده سخنان در نشست «اقتصاد و حکمرانی پس از توافق»
متن کامل
https://irna.ir/xjXPpS

#فرهیختگان روزن آگاهی

فروپاشی قدرت آمریکا از طریق جنگ، رویاپردازی محض است

با موشک های قاره پیما امریکا چه خواهید کرد؟

کورش احمدی، دیپلمات پیشین: یکی از ویژگی ها کارکردی جمهوری اسلامی طی نزدیک به ۵۰ سال گذشته پافشاری و ماندن بیش از حد روی یک موضوع و استفاده بیش از حد از یک حربه یا اهرم بوده است.

نمونه سفارت آمریکا را به یاد داریم، صرف نظر درستی یا نادرستی اقدام به اشغال سفارت، اینکه ۴۴۴ روز گروگان ها را نگه داشتیم یک نمونه بود. جنگ را ۶ سال بعد از آزادی خرمشهر ادامه دادیم. ماجرای غنی سازی ۲۳ سال است که در جریان است و روح و روان ما را نیز گرفتار خود کرده است.

اکنون خطر بزرگ این است که تنگه هرمز نیز به مشکل ماندگار دیگری تبدیل شود. این در حالی است که سیاست، بخصوص سیاست خارجی، حوزه تامین منافع است و نیز حوزه امکانات و ممکنات.

فروپاشی قدرت آمریکا از طریق جنگ رویاپردازی محض است. به فرض ما بتوانیم تمام امکانات نظامی آمریکا در منطقه را نابود کنیم و تمام کشتی های جنگی آمریکا در منطقه را غرق کنیم، با موشک های قاره پیمای آمریکا که از خاک آمریکا به سمت ما قابل پرتاب هستند، چه خواهیم کرد؟خبرآنلاین


#فرهیختگان روزن آگاهی

عطریانفر:

ممکن است برخی از اقدامات هاشمی و قالیباف  در بحث ایجاد صلح به یکدیگر شباهت داشته باشد

قالیباف یک امتیازی دارد که آقای هاشمی نداشت؛ او یک شخصیت نظامی بوده

اکنون هم در یک مقطعی تاریخی قرار داریم که نقش نظامیان در عبور از بحران فعلی بسیار مهم است

بنابراین کسوت لباس سربازی بر قامت قالیباف در این فرایند، نزد نیروهای نظامی، امنیت بخش و اعتمادآفرین است

ویدیوی کامل گفتگو را در لینک زیر ببینید

https://youtu.be/NK63r-ueKQE?si=6-RaKT5N98u599h3



#فرهیختگان راهی به رهایی

تفحص ۶۲ قطعه از پیکر شهدای مدرسهٔ میناب؛ ماکان هنوز مفقودالاثر است

فرماندار میناب اعلام کرد که در پی عملیات تفحص در مدرسهٔ میناب در چند هفتهٔ گذشته، ۶۲ قطعه از پیکر شهدای دانش‌آموز کشف شده است. پس از انجام آزمایش‌های ژنتیکی، مشخص شد که این قطعات متعلق به ۳۲ دانش‌آموز است.

رئیس دادگستری هرمزگان نیز اظهار داشت که با وجود انجام عملیات متعدد تفحص در این مدرسه، تاکنون هیچ بخشی از پیکر شهید ماکان نصیری پیدا نشده است.


#فرهیختگان روزن آگاهی

عبده‌تبریزی: توسعه اقتصادی بدون اصلاح زیرساخت‌های مالی امکان‌پذیر نیست

▫️حسین عبده‌تبریزی، اقتصاددان، در همایش «چشم‌انداز اقتصاد ایران ۱۴۰۵» با تاکید بر نقش نظام مالی در خروج اقتصاد از رکود، گفت افزایش حجم اعتبارات به‌تنهایی به معنای تقویت توان اقتصاد نیست و آنچه اهمیت دارد، افزایش «ظرفیت اعتبار» در اقتصاد است.

▫️او با اشاره به شرایط کنونی کشور و تصمیم‌های پیش‌روی سیاست‌گذاران اظهار کرد: اقتصاد ایران در مقطع حساسی قرار دارد و نحوه مدیریت شرایط ماه‌های آینده، بر مسیر رشد اقتصادی اثر تعیین‌کننده خواهد داشت.

▫️عبده‌تبریزی با تفکیک دو مفهوم «رشد اعتبار» و «ظرفیت اعتبار» توضیح داد که رشد اعتبار صرفاً به افزایش حجم تسهیلات و منابع مالی اشاره دارد، در حالی که ظرفیت اعتبار، توان واقعی نظام مالی برای تأمین مالی پایدار تولید و سرمایه‌گذاری است.

▫️به گفته این اقتصاددان، افزایش اعتبارات بدون اصلاح ساختار نظام مالی، الزاماً به رشد تولید و سرمایه‌گذاری منجر نمی‌شود.


#فرهیختگان راهی به رهایی

سخنی مشفقانه و از سر درد
سهند ایرانمهر

فضه‌ننه، مادربزرگ مادرم، عاشق امام حسین و حضرت زینب بود. محرم هر سال تعزیه‌ای در دهات همسایه برگزار می‌شد که او هم مقید بود شرکت کند. این داستان را در رمانم گزارش آخرین تابستان هم آورده‌ام. یک‌بار حین تعزیه دیده بود که شمر لعین دارد حضرت زینب را با شلاق می‌زند. فضه‌ننه از سر همین عشق، پریده بود وسط تعزیه که جلوی آن ملعون را بگیرد. بازیگر مردِ حضرت زینب که دیده بود پیرزن حایل شده، از فرصت استفاده کرده بود به شمر دوتا فحش ناجور داده بود. نتیجه اینکه شمر عصبانی‌تر شده بود و فشارها به مادربزرگ بیشتر، و دست آخر هم فضه‌ننه که دیده بود نمی‌شود هم غصه‌خور ماجرا باشد و هم شلاق‌خور شمر، در حالتی که انگار نه انگار دارد به بازیگر سبیل‌کلفت حرف می‌زند، به بازیگر حضرت زینب گفته بود: «قربون جدت، می‌بینی طرف سر غضبه و منم یه پیرزن لاجون، تو هم ملاحظه کن؛ ملاحظه منو نمی‌کنی، ملاحظه خودت رو بکن وسط این دشت برهوت!»

در مثال البته که مناقشه نیست اما این خاطره را برای فهم بهتر مرادم آوردم که بگویم  بسا ایرانی که چون من، وسط واقعه‌ای که ملک و مملکت و ایران و مردمانش را لبه تیغ قرار داده است، یک عمر جور و جفا بر خودمان و زندگی‌مان را کنار گذاشته‌ایم و به جای لالایی خواندن  با الگوی جذب بیشتر مخاطب در الگوریتم توهم ساز مجازی برای مخاطبی که حق دارد خشمگین و ناراضی باشد، با دهان کف‌کرده می‌نویسیم :

« والله تالله! موضوع، ایران است و اگر ملک و مملکت برود، چیزی نمی‌ماند. حکومت را می‌توان نقد کرد، از آن خشمگین شد، خواست که اصلاح شود یا حتی جای خود را به نظمی دیگر بدهد؛ اما مفهوم کشور، چیزی بیش از این است. کشور فقط خطوطی بر نقشه نیست؛ رسوب قرن‌ها خاطره، زبان، نیاکان، آداب و عادات مردم و میراث تاریخی است. دفاع از این میراث، هرگز به معنای دفاع از همه تصمیم‌های یک دولت یا حکومت نیست؛ و از یک طرف باید توضیح واضحات بدهیم که آتش که درگرفت و دشمن با تیغ آخته که تاخت و جنگ که چنگ بر قلب ایران زد، تر و خشک نمی‌شناسد.»

 در عوض این دو هم از دو طرف فحش بخوریم؛ یکی رگ گردن کلفت کند که منظورت از تندرو چه بود و یکی دشنام دهد که چشم بر جفا و جور بسته‌ای. آری، امثال من هم می‌توانستند نشان «بصیرت» از قدرت و «درود به شرفت» از شارع عام بگیرند همانند آنانی که با قلم مخنث به جای تحلیلگر، آرزو فروش خلق و ندیم شبانه آنان شده‌اند به ساده‌سازی و تملق کور تا در این بازار مکاره محبوبیت در دنیای مجاز، توجهی بگیرند یا یکسره نرد عشق با قدرت ببازند و با سرقفلی برنامه‌های سیما اتیکت خودی و انقلابی بگیرند، اما هر دوی اینها را به انذار تلخ و لعن و شتم به خود خریده‌ایم و سوز وطن و دود و درد مملکت بر سینه روا داشته‌ایم.

 اکنون نیز خطابم به دستگاه حکمرانی است که حقیقتا دیگر نمی‌دانم حدود و ثغور و عامل و مباشر و کاره و هیچ‌کاره‌اش کیست اما به قول اخوان اگر «کسی اینجاست؟» سخنم از سر شفقت همان سخن حکیمانه فضه ننه است:

 این وسط اگر ملاحظه کسی را نمی‌کنی، ملاحظه خود کن؛ حرص درنیاور، کافه نبند، اشک فلان مجری ورزشی را درنیاورو برنامه‌اش را فیلتر نکن، به هر کس که نقدی دارد برچسب نزن، ببین! دست که را می‌بندی و زبان که را باز می‌کنی؟ اگر کسی از شفقت راه و چاره‌ای نشان می‌دهد، بر او نتاز و با همه خلق و نه تنها آنها که تکبیر می‌گویند، سر ارادت بباز. اگر کسی از حقی سخن می‌گوید، ولو در این هنگامه که باید نگاه‌ها متوجه دشمن باشد، بر او صبوری کن و آسان گیر که آسانت گیرند نه برای امروز که برای همیشه.

خلاصه اینکه سینه‌سوختگان لاجون این مملکت را توانی بیش از این نیست که در چند جبهه این‌طور زخم بخورند و بر ایران خائف باشند تنها به این گناه که پای آن ایستاده‌اند «چه به نام و چه به ننگـ،». پس هرکس در هرکجا که هست از حاکمیت تا مردم و از میدان تا خیابان و خانه، بر ایران و بر خود رحم آورد که این روزها بر جریده روزگار ثبت است و چشم داوری آیندگان را دیده به خبط و خطای  همه اهل این زمانه، بسی باز.



#فرهیختگان راهی به رهایی

گفت‌وگوی رضا علیجانی با رادیو فردا

عراقچی در مصاحبه با موگویی به شکل شگفت‌انگیزی می‌گوید اگر ما تعلیق غنی‌سازی را بپذیریم جنگ نمی‌شود ولی خسارت بزرگتر از جنگ به وجود می‌آید چون ما «عزت»مان را از دست می‌دهیم. فقر و فلاکت مردم و از بین رفتن کرامت انسانی آنها و ویرانی مملکت مهم نیست اما ایستادن لجبازانه روی توهمات شخصی علی خامنه‌ای دفاع از «عزت»‌ است!

موگویی با تعجب می‌گوید آیا تعلیق موقت غنی‌سازی هم خط قرمز نظام است در حالی که ما بعد از بمباران‌ها پنج سال فقط باید کلانتری بسازیم!

در این قسمت حرکت بدن موگویی جالب است. او دست در بغل به عراقچی خیره می‌ماند!

عراقچی در برابر پرسش از تشکیل هم‌زمان سه جلسه مهم از مسئولان نظامی و اطلاعاتی و سیاسی که منجر به بمباران هر سه شد، می‌گوید مسئله نفوذ هم اکنون هم هست و می‌افزاید نفوذ فقط در حد شناسایی قرارها نیست بلکه در جهت‌دهی به تصمیم‌گیری‌ها و نیز جهت‌دهی به فضای سیاسی کشور هم هست.

او به شکل حیرت‌انگیز و نفرت‌آوری کشتار هزاران هزار جوان ایرانی در اعتراضات دی ماه را «به فرموده» علی خامنه‌ای، به گردن خارجی‌ها و تروریست‌ها می‌اندازد.

مصاحبه موگویی با عراقچی بسیار کنترل شده است و مثلا روی مسئله تنگه هرمز، خسارات انسانی جنگ و خرابی زیرساختها تمرکزی نمی‌کند و تنها به فراخور بحث و لابلای گفتگو مطالبی در این باره مطرح می‌شود.

عراقچی در شرایطی که تندروها مذاکرات را زیر فشار قرار داده‌اند از منطق مذاکره و آتش‌بس دفاع می‌کند و پای مجتبی خامنه‌ای را هم وسط می‌کشد.

او در کل مصاحبه زیر سقف سیاست خارجی نظام حرکت می‌کند. هر چند در مواردی نیز نارضایتی‌اش را به نحوی بروز می‌دهد.

وی تلویحا تندروها را متهم می‌کند که اسرائیل در میان‌شان نفوذ کرده است.

با توجه به پیامی که مجتبی خامنه‌ای داد و در امتداد دکان دو نبش‌اش، بخشی از تندروها را «پیشگامان بصیرت» خواند و نقدهای‌شان را «ارزشمند» دانست، بعید است اکنون قصد برخورد با آنها وجود داشته باشد. هر چند در ادامه هم دو قید مهم برای آنها مطرح کرد: تخریب نکنند و تهمت نزنند و نیز وحدت و انسجام را از بین نبرند.

هر چند افرادی مثل عطریانفر گفته‌اند بزودی تندروها (و مشخصا جلیلی) کنار زده خواهند شد. قبلا هم برخی دیگر گفته بودند که تندروها در اطلاعات و سپاه شبکه‌سازی کرده‌اند و با این مسئله برخورد خواهد شد.

ج.ا در این جنگ شکست نخورد و عراقچی هم هر چند با مقداری اغراق مطرح می‌کند که ج.ا اینک تبدیل به یک قدرت منطقه‌ای شده که گاه در مواردی همچون بستن تنگه هرمز تبدیل به بازیگر جهانی هم می‌شود.

ج.ا در منطقه قدرت‌نمایی کرد اما این امر با نوعی نفرت پنهان از سوی همسایگان نیز همراه شده است.

تجمعات شبانه شامل اقلیت طرفدار نظام است که ممکن است بخش کوچکی از قشر خاکستری را نیز موقتا جذب کرده باشند؛ اما عراقچی می‌گوید ما بعد از جنگ دوازده روزه قدر سرمایه اجتماعی‌مان را ندانستیم. این خود نوعی اذعان به برخورد ابزاری با همان جمعیت خیابانی است.

گزارش اخیر علی ربیعی هم نشان داد که چقدر میزان نارضایتی بالاست. اصلا چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است!

جای جای این مصاحبه نشان می‌دهد که گره اصلی مذاکرات که مرتب به جنگ منجر می‌شود اصرار لجبازانه روی غنی‌سازی اورانیوم (در داخل کشور)، است.

عراقچی در جایی میگوید ما نباید با جان مردم و امکانات کشور بازی کنیم، آتش‌بس برای همین است. او این امر مهم را فقط در حد تاکتیک می‌پذیرد ولی اصلا به روی مبارک نمی‌آورد که چرا در سطح بالاتر و راهبردی‌تر که کل بدبختی و فلاکت کنونی که دست به گریبان نسل بعدی هم خواهد شد ناشی از آن است، همین اصل را نمی‌پذیرند و با اصرار روی غنی‌سازی با جان مردم و امکانات کشور بازی می‌کنند.

بیانیه ۲۶۸ امضایی نمایندگان سابق و دیگر فعالان سیاسی و مدنی و آکادمیک مبنی بر «ما جنگ نمی‌خواهیم»، صدای اکثریت مردم است.

عراقچی می‌گوید در جلسه‌ای که از نه شب تا سه صبح برگزار شد و مسئولان رده بالای نظامی، اجرایی و اقتصادی، امنیتی و دیپلماتیک حضور داشتند و هر یک در باره حوزه کاری خودش توضیح داد، با امضای جمعی(به جز یک نفر) تصمیم به امضای تفاهمنامه گرفتیم.

او در مصاحبه قبلی‌اش با موگویی هم گفته بود که باقری گفته ما زمانی وارد اجرای وعده صادق دو می‌شویم که مطمئن باشیم در برابر عکس‌العمل بعدی دشمن بتوانیم از کشور دفاع کنیم. تازه بعد از کسب این آمادگی با بخش اجرایی و اقتصادی هماهنگ می‌کنیم.

بخشهای اطلاعاتی و امنیتی همیشه در بولتنهای محرمانه‌شان به وضعیت اقتصادی کشور و مردم و میزان احتمال اعتراضات و شورش‌های مردمی می‌پردازند. یکی از مهمترین دلایل امضای جمعی تفاهمنامه همین هراس و نگرانی بوده است.

نکات کامل‌تر در فایل صوتی



#فرهیختگان راهی به رهایی

درباره‌ی پرفسور شاندلِ شریعتی
و فقر تخیلِ مفهومی دکتر غنی‌نژاد

سینا جهاندیده

[یک بحث نظری بنیادین]

دکتر موسی غنی‌نژاد، اقتصاددان و یکی از شناخته‌شده‌ترین منتقدان سنت چپ و روشنفکری دینی در ایران معاصر است. بخش مهمی از فعالیت فکری او در سال‌های گذشته معطوف به نقد مارکسیسم، اندیشه‌های جمع‌گرایانه و شخصیت‌هایی چون علی شریعتی بوده است. او در برخی گفت‌وگوها و نوشته‌های خود تلاش کرده است نشان دهد که بسیاری از مفاهیم رایج در روشنفکری ایرانی، به‌ویژه در دهه‌های چهل و پنجاه، متأثر از ایدئولوژی‌هایی بوده‌اند که به باور او با آزادی فردی و عقلانیت اقتصادی ناسازگارند.
اما در نقد اخیر خود بر علی شریعتی، غنی‌نژاد از سطح نقد یک اندیشه فراتر رفته و شریعتی را «شیاد» دانسته است. یکی از دلایلی که برای این داوری مطرح کرده، ارجاع شریعتی به شخصیتی به نام «پروفسور شاندل» در آثارش است. استدلال این است که چون چنین شخصیتی در جهان بیرونی وجود نداشته، پس شریعتی با ساختن یک شخصیت موهوم دست به فریب زده است. اما این استدلال، پیش از آنکه مسئله‌ای درباره‌ی شریعتی باشد، مسئله‌ای درباره‌ی فهم ما از فلسفه، ادبیات و تاریخ اندیشه است. پرسش اساسی این است: آیا هر شخصیتی که در یک متن فکری ظاهر می‌شود، باید دارای وجود تاریخی و شناسنامه بیرونی باشد تا معتبر تلقی شود؟ اگر چنین معیاری را بپذیریم، باید بخش بزرگی از میراث فلسفی بشر را کنار بگذاریم. آیا سقراطی که در آثار افلاطون سخن می‌گوید، دقیقا همان سقراط تاریخی است؟ یا شخصیتی است که افلاطون برای بیان پرسش‌ها و اندیشه‌های فلسفی خود ساخته و پرداخته است؟ ما امروز می‌دانیم که میان «سقراط تاریخی» و «سقراط افلاطونی» فاصله وجود دارد. اما هیچ فیلسوف جدی‌ای به این دلیل افلاطون را متهم به جعل و فریب نمی‌کند.
آیا زرتشت نیچه همان زرتشت تاریخی است؟ آیا نیچه قصد داشت یک زندگی‌نامه تاریخی از پیامبر ایرانی بنویسد؟ روشن است که چنین نبود. زرتشت در کتاب چنین گفت زرتشت یک شخصیت مفهومی است؛ صدایی فلسفی که نیچه از طریق آن درباره مرگ خدا، انسان برتر و دگرگونی ارزش‌ها سخن می‌گوید.
فلسفه و ادبیات همواره از چنین شخصیت‌هایی ساخته شده‌اند. شخصیت مفهومی، نه یک دروغ تاریخی، بلکه ابزاری برای اندیشیدن است. انسان متفکر گاهی برای آنکه بتواند با خویشتن گفت‌وگو کند، دیگری‌ای می‌آفریند؛ صدایی که از او جداست و در عین حال بخشی از وجود فکری او را نمایندگی می‌کند. از همین منظر باید به شاندل نگاه کرد. شاندل را نمی‌توان صرفاً با این پرسش سنجید که «آیا چنین استادی در دانشگاهی در فرانسه وجود داشته است؟» پرسش درست‌تر این است که: «شاندل در نظام فکری شریعتی چه نقشی ایفا می‌کند؟» شاندل در واقع همان «دیگری» شریعتی است؛ یک شخصیت واسطه که شریعتی از طریق او با خود، تاریخ، دین و جهان مدرن وارد گفت‌وگو می‌شود. شریعتی با خلق این شخصیت میان خود نویسنده و خود متفکر فاصله ایجاد می‌کند؛ فاصله‌ای که امکان اندیشیدن و خودنقدی را فراهم می‌آورد.
حتی خود نام «شاندل» نشان‌دهنده همین بازی نمادین است. واژه فرانسوی Chandelle به معنای «شمع» است و شریعتی با این نام‌گذاری، به نوعی رمزگذاری شخصی نیز دست زده است؛ زیرا «ش» و «م» و «ع» به عنوان حروفی از نام «شریعتی، علی، مزینانی» خوانده شده‌اند. بنابراین شاندل نه یک شخصیت جعلی برای فریب مخاطب، بلکه یک تمهید ادبی و فکری است؛ همان‌گونه که زرتشت نیچه یا سقراط افلاطون نیز شخصیت‌هایی فراتر از وجود تاریخی صرف هستند
.
نکته مهم اینجاست که در سنت فلسفی، حقیقت همیشه از مسیر گزارش واقعیت بیرونی به دست نمی‌آید. گاهی حقیقت در اسطوره، استعاره، گفت‌وگوی خیالی و شخصیت مفهومی آشکار می‌شود. اگر معیار داوری درباره فلسفه و ادبیات، فقط وجود خارجی شخصیت‌ها باشد، باید بسیاری از بزرگ‌ترین آثار تمدن بشری را فاقد اعتبار بدانیم. این نوع نگاه، ناشی از نوعی تقلیل‌گرایی است؛ یعنی فروکاستن جهان پیچیده اندیشه به معیارهای اثبات‌پذیری علوم تجربی یا اسناد تاریخی. اما فلسفه، ادبیات و علوم انسانی با «امکان‌های معنا» سروکار دارند، نه فقط با اشیای قابل اندازه‌گیری.
نقد شریعتی می‌تواند و باید صورت بگیرد؛ می‌توان درباره‌ی نسبت او با مارکسیسم، اسلام سیاسی، ایدئولوژی، روشنفکری و مدرنیته بحث کرد. اما نقد جدی باید با اندیشه او درگیر شود، نه اینکه یک شخصیت مفهومی را با معیار اداره ثبت احوال داوری کند. مسئله شاندل در نهایت مسئله شریعتی نیست؛ مسئله‌ای درباره فهم ما از اندیشه است. جامعه‌ای که میان «وجود تاریخی» و «حقیقت مفهومی» تفاوت نگذارد، نه تنها شریعتی را بد می‌فهمد، بلکه افلاطون، نیچه، کی‌یرکگور و بخش بزرگی از تاریخ فلسفه را نیز نخواهد فهمید.


#فرهیختگان راهی به رهایی

‍‍ مذاکرات روشمند و عقلانی، تنها گذرگاه رسیده به صلح است
سیدعلی محمودی

هدف غایی سیاست رسیدن به صلح و زیست صلح آمیز است. اگر مردمی در صلح و آرامش در کنار یکدیگر زندگی نکنند، چگونه می‌توانند به‌هدف‌های فردی و اجتماعی دست‌یابند؟ گیریم که کسانی در سرزمینی به قدرت برسند، در حفظ قدرت و افزایش آن، چه راهی جز سیاست صلح آمیز را می توانند در پیش بگیرند؟ تأمین توسعۀ اقتصادی و رفاه مادی نیز در گرو برخورداری از زندگی صلح آمیز در سطوح ملی، منطقه ای و جهانی است. اخلاق و معنویت نیز در وضعیت جنگ و ناامنی به دست نمی آید و تحصیل آن به صلح نیاز دارد.

اگر جامعه‌ای از نعمت صلح بی‌نصیب باشد، نه بهره ای از حق بنیادین آزادی می‌برد، نه دستاوردهای آن عاید جامعه‌های بشری می‌شود. به‌دست آوردن امنیت و آرامش نیز از رهگذر صلح به‌کف می‌آید. چه‌بسا جامعه‌هایی که از امنیت برخوردار اند، اما امنیت و آرامش آنان در استبداد، خفقان، و نظم و آرامش گورستانی بنا شده است. پس امنیت نیز هدف سیاست است، اما هدف غایی آن نیست. اگر جامعه ای، کشوری و منطقه ای در صلح زندگی کند، همۀ امکانات، استعدادها و خوبی‌ها می‌تواند زیر چتر فراگیر صلح فراهم آید. در برابر، جنگ و ستیز، همه‌چیز را در لهیب ‌آتش خود می‌سوزاند و به خاکستر تبدیل می‌کند.
 
اکنون کشور ما ایران در جنگ به‌سر می‌برد. شعله‌های جنگ از هر سو زبانه می‌کشد. مردم با مشکلات معیشتی روبه‌رو هستند. زیرساخت‌های کشور هدف آمریکا قرارگرفته و خسارت‌های سهمگین به بار آورده است. جنوب ایران در آتش جنگ، ویرانی، ناامنی و گرمای طاقت‌سوز دست‌وپا می‌زند. در میدان جنگ، مسابقۀ قدرت پیامدی جز کشتارهای فزون‌تر ویرانی‌های بیشتر ندارد. در مسابقه جنگ، دو طرف آسیب‌های جدی می‌بینند و در نهایتْ راهی جز آتش‌بس و صلح برای این‌دو باقی نمی‌ماند.
 
 در مذاکرات بین طرفین درگیری، بهترین راه رسیدن به توافق است. اگر توافق میسر نشد، مصالحه گزینۀ عقلانی است و در این صورت، میانجی‌گیری در حل‌وفصل اختلافات کارساز و راهگشا است. البته مذاکره کاری به‌غایت پیچیده و دشوار است. بر مبنای علم سیاست و تجربه‌های گرانسنگ سیاسی، تصمیم‌گیری دربارۀ جنگ و صلح با سیاستمداران دانش‌آموخته، خردمند و با تجربه است. نقش قوای مسلح در دفاع ملی بسیار مهم و بنیادین است. ارتش در جنگ دفاعی بر اساس موازین علمی و فنی و رعایت اصول اخلاق جنگ انجام وظیفه می‌کند و باید به قوانین داخلی و الزامات پذیرفته‌شدۀ بین‌المللی توسط دولت، در نظر و عمل پایبند باشد.


#فرهیختگان راهی به رهایی

برچسبی به نام بی‌وطنی
✍️مصطفی داننده

امیر قلعه‌نویی مخالفان تیم ملی از جمله عادل فردوسی‌پور را «وطن‌فروش‌های بی‌وطن» خطاب کرد. سال‌هاست در این سرزمین، هر کس انتقاد کند، یک برچسب آماده در انتظارش است، «بی‌وطن»، «وطن‌فروش»، «خائن». انگار وطن، ملک شخصی عده‌ای است و کلید ورود به آن را هم فقط خودشان در جیب دارند.

اما واقعاً معیار وطن‌پرستی چیست؟

آیا وطن‌پرست کسی است که هرچه دید، سکوت کند؟ کسی که چشم بر ضعف‌ها ببندد تا مبادا آرامش صاحبان قدرت به هم بخورد؟ آیا وطن‌پرستی یعنی تشویق کردن، حتی وقتی می‌دانی راه را اشتباه می‌روند؟ آیا دوست داشتن ایران یعنی دوست داشتن همه تصمیم‌هایی که به نام ایران گرفته می‌شود؟

برای من، وطن‌پرست کسی است که وقتی می‌بیند خانه‌اش آتش گرفته، فریاد می‌زند. نه کسی که از ترس متهم شدن به بی‌وطنی، کنار دیوار می‌ایستد و کف می‌زند.

وطن‌پرست کسی است که حقیقت را، حتی وقتی تلخ است، پنهان نمی‌کند. کسی که نگران آینده این خاک است، نه نگران جایگاه خودش.
کسی که اگر لازم باشد، محبوبیتش را خرج حقیقت می‌کند. کسی که از دیدن مهاجرت جوانانش، خالی شدن روستاهایش، فرونشستن زمینش، خشک شدن رودهایش و کوچک شدن رؤیاهای مردمش شب‌ها خوابش نمی‌برد.

وطن‌پرست کسی است که ایران را فقط هنگام پخش سرود ملی دوست ندارد، ایران را در صف نان، در بیمارستان‌های شلوغ، در کلاس‌های درس فرسوده، در کارگر خسته، در معلم ناامید و در چشم‌های مادری که فرزندش را بدرقه مهاجرت می‌کند، هم می‌بیند.

عجیب است؛ در این سال‌ها بسیاری از کسانی که دیگران را «بی‌وطن» خوانده‌اند، هرگز حاضر نبوده‌اند کوچک‌ترین انتقادی را تحمل کنند. گویی وطن، آن‌ها هستند و هرکس با آن‌ها مخالف باشد، با ایران مخالف است.
اما ایران از همه ما بزرگ‌تر است. ایران نه یک تیم فوتبال است، نه یک دولت، نه یک جناح، نه یک رسانه و نه یک چهره مشهور. ایران، مجموعه خاطرات و رنج‌ها و امیدهای میلیون‌ها انسانی است که زیر این آسمان زندگی کرده‌اند و خواهند کرد.

هیچ‌کس حق انحصاری بر وطن ندارد.هیچ‌کس نمی‌تواند برای عشق مردم به سرزمینشان، متر و ترازو دست بگیرد.

وطن‌پرستی، مسابقه بلندتر فریاد زدن نیست. وطن‌پرستی یعنی وقتی همه تشویق می‌کنند، اگر لازم بود بگویی: «این راه، به مقصد نمی‌رسد»
وطن‌پرستی یعنی حقیقت را قربانی مصلحت نکنی. وطن‌پرستی یعنی بدانی که گاهی بزرگ‌ترین خدمت به وطن، نه کف زدن برای آن، که نقد کردن آن است.

و شاید در نهایت، وطن‌پرست‌ترین آدم‌ها همان‌هایی باشند که بیش از همه برای ایران غصه می‌خورند، همان‌هایی که هنوز بعد از همه این سال‌ها، با وجود تمام زخم‌ها، باز هم آرزو می‌کنند روزی این سرزمین، جایی بهتر برای زندگی فرزندانش شود.

وطن را از روی تعداد پرچم‌هایی که در دست می‌گیری نمی‌سنجند، از روی تعداد شب‌هایی می‌سنجند که به خاطرش بی‌خواب مانده‌ای.

#فرهیختگان راهی به رهایی

مریم سعادت
تهران. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴

#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران

یا رب تو نگهبانِ دلِ اهلِ وطن باش

#فرهیختگان درکنار مدافعان وطن

حزب توسعه ملی ایران اسلامی در بیانیه ای تأکید کرد
تفاهم میان ایران و آمریکا فرصتی گرانبها برای کاستن از تهدیدها، حفظ منافع ملی و گشودن مسیری تازه در برابر کشور بود.

متن کامل بیانیه

به نام خدا
مردم شریف ایران
ایران عزیز این روزها یکی از حساس‌ترین و کم‌سابقه‌ترین مقاطع تاریخ پس از انقلاب را پشت سر می‌گذارد؛ مقطعی که هر تصمیم شتاب‌زده، هر شعار نسنجیده و هر تعلل در به‌کارگیری عقلانیت سیاسی می‌تواند سرنوشت امروز و فردای کشور را تحت تأثیر قرار دهد.

تفاهم میان ایران و آمریکا فرصتی گرانبها برای کاستن از تهدیدها، حفظ منافع ملی و گشودن مسیری تازه در برابر کشور بود؛ فرصتی که می‌بایست با هوشمندی، تدبیر و مسئولیت‌پذیری از آن حراست می‌شد. کارشکنی رژیم صهیونیستی به عنوان بزرگترین متضرر این تفاهم و بهانه جویی آمریکا برای بر هم زدن این تفاهمنامه که به اعتراف محافل سیاسی جهان به سود ایران بود دور از انتظار نیست، آن چه غیر قابل درک است استقبال برخی جریان‌های داخلی با شعار انتقام از قطع مذاکرات و شروع مجدد جنگ با تبلیغات سازمانیافته و شعارهای احساسی به جای تلاش برای حفظ و حراست از مسیر دیپلماسی و مذاکره است.

تجاوز شرارت بار دشمن با رشادت و جانفشانی نیروهای مسلح و حمایت، همبستگی و صبوری تحسین برانگیز شما مردم، به سود ایران عزیز به پایان رسید. ایران در طول تجاوز دشمن به خوبی توانست از مزیت‌های ژئو استراتژیک خود به ویژه تنگه هرمز برای درگیر کردن همه کشورهای جهان با پیامدهای این تجاوز و در نتیجه فشار جامعه بین الملل به آمریکا برای پایان دادن به جنگ استفاده کند. مهم این بود که ایران به جهانیان ثابت کند امنیت این تنگه با امنیت ایران گره خورده است که ثابت کرد.  تقلیل این مزیت راهبردی به کسب درآمد از عبور کشتی‌ها از تنگه هرمزافزون بر آن که برخلاف ادعاهای بی اساس منافع مادی قابل توجهی برای کشور ندارد،‌ خطایی بزرگ در فهم این مزیت ژئو پلیتیکی  است.با این حال  هنوز  برای اصلاح این خطا و بازگشت به یک سیاست سنجیده و مبتنی بر منافع ملی فرصت باقی است.

ما جنگ را بردیم اما اکنون در حال باختن صلح هستیم. آن چه این روند نامبارک را شتاب می‌بخشد،‌ فقدان مدیریت واحد و باورمند به دیپلماسی و نیز وجود اختلاف در سطح حاکمیت در باره ادامه مذاکرات است. از یک سو دولت، سران قوا و بخشی از نیروهای نظامی با درکی واقعبینانه از منافع و مصالح کشور،‌ خواهان مذاکره و صلحی شرافتمندانه‌اند؛ و از سوی دیگر بخش‌های قدرتمند و غیر پاسخگو با حمایت کاسبان جنگ و تحریم و برخوردار از امکانات گسترده مالی، تبلیغاتی و رسانه‌ای‌ بر طبل جنگ می‌کوبند.

این اختلاف امکان یک دیپلماسی برنامه ریزی شده و همدفمند  و تصمیم‌گیری عقلانی و به هنگام به سود منافع ملی را از حاکمیت سلب کرده و می‌رود کشور را به وضعیت بی دولتی دچار کند. غیبت رهبری جدید از صحنه و در نتیجه عدم رایزنی و ارتباط  مستمر با مسؤلان این وضعیت را تشدید کرده است.

سکوت و بی تفاوتی در برابر این اختلاف، در شرایطی که دامنه جنگ هر روز گسترده تر می‌شود و مناطق حساس نظامی و اقتصادی و زیر ساخت‌های حیاتی کشورآماج شدیدترین حملات قرار دارد،‌ عملاً به سود جنگ طلبان و منادیان تباهی و ویرانی ایران است.  امروز همگی ما در برابر خدا،‌ تاریخ فردا و نسل آینده مسؤلیم. نباید اجازه داد،‌اقلیتی محض، سکوت اکثریت جامعه را به نفع توهمات ویرانگر خود مصادره کند و آینده یک ملت را به بازی بگیرد. سابقه عملکرد بد حاکمیت و خشم از اتفاقات ناگوار گذشته نباید موجب انفعال و بی تفاوتی نسبت به روندی شود که آثار ویرانگر آن بر ایران عزیز و نسل فردا و آینده فرزندانمان از همین امروز به روشنی قابل مشاهده است. وظیفه ملی ما امروز تقویت هرچه بیشتر عقلانیت، ‌آگاهی بخشی، بلند کردن صدای حمایت از مذاکره و صلح شرافتمندانه و مخالفت صریح با جنگ و ویرانی است.

حزب توسعه ملی ایران اسلامی ضمن حمایت قاطع از بیانات اخیر آقای سید محمد خاتمی در دفاع از دیپلماسی و صلح، از همه مردم آگاه و میهن‌دوست ایران می‌خواهد با صراحت و صدای بلند، از جریان‌ طرفدار مذاکره، دیپلماسی در حاکمیت حمایت کنند و اجازه ندهند صدای جنگ‌طلبان، به عنوان صدای ملت ایران معرفی شود.
خارج شدن صدا و سیما از تیول فرقه آخرالزمانی، تبدیل آن به رسانه‌ای که صدای همه ملت باشد و نه یک اقلیت، ذیل شعار «ملی شدن صدا و سیما» مسیر اتخاذ تصمیمات عقلانی و به هنگام مسؤلان در شرایط حساس کنونی را هموارترمی‌کند .
اصلاح‌طلبان، نیروهای ملی، منتقدان دلسوز، نخبگان، دانشگاهیان، فعالان مدنی و شخصیت‌های مسئولیت‌شناس باید در این تلاش ملی، صدای اکثریت خاموش جامعه باشند؛ اکثریتی که ایران را آباد، مستقل، امن و برخوردار از صلحی پایدار و شرافتمندانه می‌خواهد.

حزب توسعه ملی ایران اسلامی
۱۴۰۵/۴/۳۰

#فرهیختگان راهی به رهایی

خانواده سپیده ابطحی، فیلم‌ساز و فعال ضدجنگ که در بازداشت نیروهای امنیتی ایران به‌سرمی‌برد، از انتقال او به زندان قرچک ورامین خبر دادند، و همزمان نهاد «ائتلاف بین‌المللی برای فیلمسازان در معرض خطر» (ای‌سی‌اف‌آر) نیز خواستار آزادی فوری او شد.

سعیده ابطحی، خواهر سپیده ابطحی،روز سه‌شنبه ۳۰ تیر ماه اعلام کرد که این سینماگر در تماس با خانواده، با ابراز نگرانی از انتقالش به زندان قرچک، خواستار پیگیری وضعیت خود شده است.

سخنان خانواده خانم ابطحی همچنین حاکی از آن است که نهاد بازداشت‌کننده او، سازمان اطلاعات سپاه است، اما با وجود گذشت چند روز از بازداشت، هنوز هیچ اتهامی به وکیل و یا خانواده‌اش اعلام نشده است.

خواهر سپیده ابطحی با اشاره به ادامه پیگیری‌ها گفت: «خانواده، دوستان، همکاران و چند نفر از اعضای خانه سینما همچنان با جدیت پیگیر وضعیت سپیده هستند و امیدواریم هرچه زودتر اتهام او به طور رسمی اعلام و زمینه آزادی‌اش فراهم شود.»

ادامه این گزارش را در وبسایت نیماد بخوانید:
https://neemaad.com/nmd10033542.htm

#فرهیختگان راهی به رهایی

از حسام‌الدین آشنا
khabaronline.ir/xq7RX

#فرهیختگان راهی به رهایی