حضور خانم دکتر «ایوان فائق جابرو»، وزیر مهاجرت عراق، به همراه مسیحیان کلدانی در کربلا.
دکتر ایوان فائق جابرو نیز یک مسیحی کلدانی است. کلدانی‌ها به عنوان بابلی‌های باستان شناخته می‌شوند.

۴ پست در ادامه در توضیح این پدیده:

از قرآن‌پژوهی

👇👇👇
#فرهیختگان روزن آگاهی

بررسی حضور غیرمسلمانان در پیاده‌روی اربعین و زیارت امام حسین(ع) ۱/۴

🔹کربلا و نجف، که به‌طور سنتی از قطب‌های جهان تشیع شناخته می‌شوند در حال تبدیل شدن به فضایی فراتر از مرزهای مذهبی هستند. در سال‌های اخیر، حضور، ارادت و مشارکت پیروان سایر ادیان، به‌ویژه مسیحیان، در مراسم مذهبی و زیارت حرم‌های مطهر در عراق (کربلا و نجف) مورد توجه قرار گرفته است و ویدیوهای بسیاری از کشیشان با رداهای بلند یا زائرانی با صلیب‌های بزرگ چوبی در میان جمعیت میلیونی اربعین منتشر شده است.

🔹با این وجود، گابریل سعید رینولدز، محقق برجستهٔ مطالعات اسلامی، با نگاهی تردیدآمیز به این پدیده نگریسته. او اخیراً در توئیتی بیان کرده است که آنچه در این تصاویر می‌بینیم، لزوماً حضور واقعی پیروان مسیحیت نیست. رینولدز، با تکیه بر مبانی «مکتب تجدیدنظرطلب»، معتقد است که بسیاری از این صحنه‌ها ممکن است نه یک واقعهٔ جامعه‌شناختی عینی، بلکه بخشی از یک «درام مذهبی» یا بازسازی وقایع تاریخی در قالب یک نمایش آیینی (Performance) باشد. او تأکید می‌کند که تا زمان انجام تحقیقات میدانی و سندی دقیق، نباید این گزارش‌های تصویری را به عنوان سندی قطعی بر زیارت غیرمسلمانان پذیرفت.

🔹اما با عبور از این لایه‌ی تردید، به شواهد عینی و مستندی می‌رسیم که نفی مطلق این حضور را دشوار می‌کند.
🔺برای نمونه، اسقف مالخاز سونگولاشویلی (Malkhaz Songulashvili)، اسقف اعظم کلیسای باپتیست گرجستان، که در سال ۲۰۱۸ در مراسم راهپیمایی اربعین شرکت کرده تجربه‌ای فراتر از یک بازدید ساده را روایت می‌کند. اسقف مالخاز تأکید می‌کند که اگرچه در این مراسم برای مرگ امام حسین (ع) سوگواری می‌شود، اما واقعیت فراتر از این مرگ، یک پیروزی است. او بیان می‌دارد که حضور میلیونی انسان‌ها از نقاط مختلف جهان نشانهٔ آن است که حسین (ع) حتی پس از مرگ نیز موفق شده مأموریت خود را به انجام برساند و یک پیروز واقعی باشد. از نظر او، امام حسین (ع) تنها متعلق به شیعیان نیست، بلکه سمبل جهانیِ عدالت، انصاف و عشق برای تمامی بشریت است. وی معتقد است در دنیایی که با ترس و نفرت تقسیم شده، شخصیت حسین (ع) می‌تواند همه را گرد هم آورده تا «تمامی زخم‌ها و دردهایی را که به یکدیگر روا داشته‌ایم، التیام بخشد». او فرهنگ میزبانی شیعیان در این مسیر را «خیره‌کننده، تأثیرگذار و شگفت‌آور» توصیف می‌کند.
🔺فراتر از حضورهای فردی، ما با سطوح دیپلماتیک و رسمی نیز روبرو هستیم؛ چنان‌که دکتر ایوان فائق جابرو، وزیر مهاجرت عراق که خود از مسیحیان کلدانی است، در سال ۲۰۲۴ به همراه جمعی از مسیحیان در حرم‌های مطهر کربلا حضور یافت. حضور شخصیت‌هایی چون دکتر «ایوان فائق جابرو» نشان‌دهندهٔ ابعاد ملی و هویتی این زیارت‌هاست. برای کلدانیان که خود را وارثان بابل باستان می‌دانند، حضور در کربلا تنها یک کنش مذهبی نیست؛ بلکه نوعی بازگشت به ریشه‌های تمدنی و احترام به نماد عدالت‌خواهی در جغرافیای مادری‌شان است. اینجا جغرافیای باستانی بابل و الهیات مسیحی در نقطه کربلا به هم گره می‌خورند.
🔺همچنین در مه ۲۰۱۷، هیئتی رسمی از کلیسای مریم عذرای بغداد به ریاست کشیش مارتین بنی، در پاسخی مهرآمیز به تبریک عید پاک توسط جوانان شیعه، راهی کربلا شدند تا پیام صلح و همزیستی را به کل جامعه عراق مخابره کنند.
🔺در عرصه هنر نیز، کلودیا بورجیا، عکاس مسیحی ایتالیایی ساکن رُم، پس از آنکه در سال ۲۰۱۲ موفق به سفر نشد، معتقد بود که در سال بعد توسط خودِ امام «طلبیده» شده است. او با ثبت ۶ هزار عکس از این مسیر و برپایی نمایشگاهی در انجمن عکاسان رُم، خود را «سفیر اربعین» نامید و هدفش را روایت استقامت زنانی چون حضرت زینب (س) بدون هیچ پیش‌داوری عنوان کرد.
🔺حتی در سطوح شخصی‌تر، زائرانی چون تارا اوگریدی (Tara O'Grady)، بانوی ایرلندی با انگیزه عمیق قلبی، در این مسیر قدم گذاشتند. او دربارهٔ دلیل حضورش در حرم مطهر امام حسین(ع) (در سال ۲۰۱۸) می‌گوید به کربلا آمدم تا آبی را که امام حسین علیه السلام از آن ننوشید، ببینم.

@QuranPazhoohi

بررسی حضور غیرمسلمانان در پیاده‌روی اربعین و زیارت امام حسین(ع) ۲/۴

🔹این حضورهای فیزیکی، تکیه‌گاهی مستحکم در اندیشه‌های ژرف متفکرانی دارد که کربلا را نقطه تلاقی الهیات ابراهیمی می‌بینند.
🔺آنتوان بارا، نویسنده و پژوهشگر مسیحی، در در کتاب «الحسین در اندیشه مسیحیت» ( تاریخ نگارش ۱۹۷۸) با نگاهی تطبیقی به واکاوی پیوندهای عمیق میان رسالت حضرت عیسی (ع) و قیام امام حسین (ع) پرداخته است. بارا معتقد است میان زندگی حضرت عیسی (ع) و امام حسین (ع) شباهت‌های ساختاری عمیقی وجود دارد. او تبیین می‌کند که هر دو شخصیت برای حفظ حقیقت و مقابله با انحراف، آگاهانه رنج و شهادت را پذیرفتند و حاضر نشدند رسالت الهی خود را فدای منافع دنیوی یا حفظ جان کنند. از نظر نویسنده، نهضت حسینی جدا از مسیر پیامبران پیشین نیست، بلکه ادامهٔ همان سنت الهی است که حضرت عیسی (ع) و سایر پیامبران برای پاسداری از حق بنیان نهاده بودند. ویژگی خاصی که بارا در امام حسین (ع) می‌بیند و آن را با شخصیت حضرت عیسی (ع) هم‌تراز می‌داند، جمع میان «روح انقلابی در برابر ظلم» با «تواضع، معنویت و فروتنی در رفتار» است. او این ترکیبِ عزت و معنویت را صفتی کم‌نظیر توصیف می‌کند که یادآور سیرهٔ مسیح (ع) است. بارا معتقد است که پیام عاشورا با ارزش‌های جهانی که مسیحیت نیز بر آن‌ها تأکید دارد — مانند آزادی، عدالت و کرامت انسان — کاملاً هماهنگ است. او باور دارد اگر مردم غرب با حقیقت این قیام آشنا شوند، همان‌گونه که به حضرت عیسی (ع) احترام می‌گذارند، به امام حسین (ع) نیز ارج خواهند نهاد و با بیانی عاطفی می‌گوید: «اگر حسین از ما مسیحیان بود، در هر نقطه جهان پرچمی به نام او برمی‌افراشتیم»
🔺در همین راستا، امام موسی صدر در کتاب «سفر شهادت»، در سخنرانی خود در سال۱۹۷۷ به مناسبت تقارن میلاد مسیح و عاشورا، پیوند دین اسلام و مسیحیت را نه بر یکسانی عقاید، بلکه بر اشتراک در ارزش‌های انسانی و «اتحاد تاریخی» در دفاع از کرامت انسان بنا می‌کند. از نظر او، هر دو سنت دینی در دفاع از ارزش‌هایی چون عدالت، آزادی، کرامت انسان، مسئولیت‌پذیری و ایثار با یکدیگر هم‌سو هستند. صدر معتقد است هدف، احیای مشترک میراث اخلاقی و تمدنی دو دین است و بزرگداشت مناسبت‌ها تنها زمانی اصالت می‌یابد که این ارزش‌ها در زندگی اجتماعی جاری شوند.
از نگاه او، حسین (ع) و مسیح (ع) هر دو منبعی برای بیداری اخلاقی بشریت هستند. او تبیین می‌کند که قیام امام حسین (ع) در زمانی رخ داد که جامعه دچار انحرافات عمیق سیاسی و اخلاقی شده بود؛ دورانی که خلافت به سلطنت موروثی تبدیل شده، بیت‌المال مورد سوءاستفاده قرار گرفته و کرامت انسانی بی‌ارزش شده بود. در چنین بستری، شهادت امام حسین (ع) به مثابه احیای ارزش‌های اصیل معرفی می‌شود؛ همان ارزش‌هایی که در رسالت مسیحایی نیز برای مبارزه با ظلم و بیداری وجدان‌های خفته بر آن‌ها تأکید شده است. غایت اندیشه‌ی او این است که ارزش‌های برخاسته از عاشورا و تعالیم مسیح (ع) باید به همبستگی ملی، اصلاح جامعه و مسئولیت مشترک میان شهروندان بینجامد. او تأکید می‌کند که صلح، پیوند پاینده‌ی این دو دین است.

@QuranPazhoohi

بررسی حضور غیرمسلمانان در پیاده‌روی اربعین و زیارت امام حسین(ع) ۳/۴

🔺از منظر علمی و آکادمیک، پروفسور محمود مصطفی ایوب، (متوفی ۲۰۲۱) استاد مطالعات اسلامی و روابط اسلام-مسیحیت در دانشگاه تمپل آمریکا و حوزهٔ علمیه هارتفورد، در رسالهٔ دکتری خود، در دانشگاه هاروارد (۱۹۷۸) با عنوان «رنج رهایی‌بخش در اسلام»، مطالعه‌ای تطبیقی میان شهادت امام حسین (ع) و مصائب عیسی مسیح (ع) انجام داده است. نظریهٔ این اسلام شناس، قرآن پژوه، مسیحیت‌شناس، شیعه پژوه و نویسندهٔ نابینای لبنانی آمریکایی، یکی از عمیق‌ترین تبیین‌های الهیاتی برای درک جایگاه شهادت امام حسین (ع) در تشیع با نگاهی به مفاهیم مسیحی است. این نظریه بر این پایه استوار است که «رنج» تنها یک درد فیزیکی نیست، بلکه ابزاری برای کمال و رستگاری بشر است. نظریهٔ ایوب مستقیماً از آموزهٔ مسیحیِ «رنج رهایی‌بخش» الهام گرفته است. در الهیات کاتولیک، رنج و مصلوب شدن عیسی مسیح (ع) به عنوان یک «فدیه» برای نجات بشریت از بردگیِ گناهِ نخستین تلقی می‌شود. ایوب با مطالعهٔ تطبیقی، نشان می‌دهد که شهادت امام حسین (ع) در کلام شیعه، کارکردی مشابه پیدا کرده است؛ به این معنا که ایشان با تحمل مصائب عظیم، بهایی را برای رستگاری امت پرداخته است. هسته‌ٔ مرکزی نظریهٔ ایوب در تشیع، پیوند میان «رنج» و «شفاعت» است. او تبیین می‌کند که بر اساس طرح الهی، مصائب و محرومیت‌های اهل‌بیت (ع) و به‌ویژه شهادت امام حسین (ع)، بی‌پاسخ نمانده است. خداوند در پاداش این رنج بی‌مانند، «حق شفاعت» وسیعی به امام حسین (ع) عطا کرده است. از طریق این امتیاز، امام می‌تواند پیروان و گناهکاران را از آتش دوزخ رهایی بخشد. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که «رنج» به «رهایی» منجر می‌شود.
🔺برخی از اندیشمندان و کشیشان مسیحی که به زیارت حرم امام حسین (ع) آمده‌اند، واقعهٔ کربلا را تحقق عینیِ پیش‌گویی‌های کتاب ارمیا نبی در عهد عتیق (کتاب مقدس) می‌دانند. اسقف مالخاز سونگولاشویلی در کنفرانس بین‌المللی کربلا، روایت خود را از «جستجوی حقیقت» در خاک کربلا بیان می‌کند. اسقف مالخاز (که در سال ۲۰۱۴ به همراه اسقف الیاس برای اولین بار در مراسم عاشورا شرکت کرده بود)، بیان می‌کند که انگیزه اصلی او از سفر به کربلا، یک جستجوی الهیاتی برای یافتن هویت شخصیتی است که در متون کهن مسیحی پیش‌گویی شده است. او تصریح می‌کند که طبق «کتاب ارمیا نبی» در کتاب مقدس، از شهیدی سخن به میان آمده که به شکلی وحشیانه در «سرزمین شمالی در کنار رود فرات» ذبح می‌شود. او با حضور در حرم امام حسین (ع)، اعلام کرد که اکنون در پیشگاه همان شهید و یارانی ایستاده است که در کنار فرات جان باخته‌اند. از نظر این متفکران، انطباق دقیق این کدهای جغرافیایی و تاریخی با واقعه سال ۶۱ هجری، کربلا را به قطعه‌ای از پازل الهیات ابراهیمی و تاریخ رستگاری برای مسیحیان تبدیل کرده است.
🔺بخش عمدهٔ سخنان اسقف مالخاز به تمجید از «رساله حقوق» اختصاص دارد که آن را یکی از «گران‌بهاترین مرواریدهای تولید شده توسط اعضای خانواده‌های ابراهیمی» می‌نامد. او معتقد است این رساله منشوری برای استقرار عدالت اجتماعی، انصاف و عشق است و هدف آن ایجاد هارمونی (هماهنگی) میان انسان و خدا، انسان با خود و انسان با جامعه است. وی به دقت اشاره می‌کند که امام سجاد (ع) ۵۱ حق الهی را در ۷ دسته کلی (شامل حقوق خدا، نفس، بدن، افعال عبادی، حاکم، خانواده و گروه‌های اجتماعی) تبیین کرده است. او اهمیت این متن را در این می‌داند که توسط شخصی نوشته شده که خود شاهد عینی و بازمانده واقعه کربلا بوده است. او تأکید می‌کند که به محض قدم گذاشتن در این مکان مقدس، متوجه شده است که مسیحیان، مسلمانان و پیروان سایر ادیان تا چه حد به یکدیگر نزدیک هستند. از نظر او، میراث امام حسین (ع) و فرزندش امام سجاد (ع) متعلق به تمام بشریت است و می‌تواند مبنایی برای ساختن جامعه‌ای بر پایه عدالت و صلح قرار گیرد. حضور اسقف مالخاز نشان می‌دهد که کربلا برای رهبران فکری مسیحیت، فراتر از یک سایت مذهبی، یک «مرجع اخلاقی و الهیاتی» است که با متون مقدس آن‌ها و پرسش‌های فلسفی مشترک بشری پیوندی ناگسستنی دارد.

@QuranPazhoohi

بررسی حضور غیرمسلمانان در پیاده‌روی اربعین و زیارت امام حسین(ع) ۴/۴

🔹پیوند معنوی و فکری اسلام و مسیحیت، ریشه‌هایی کهن، به وسعت خود واقعهٔ عاشورا دارد.
🔺تاریخ‌نگاران از «وهب بن عبدالله کلبی» یاد می‌کنند. داستان وهب فراتر از یک روایت حماسی، سندی بر جاذبهٔ فراگیر نهضت حسینی است. وهب، جوانی مسیحی‌تبار و اهل کوفه بود که به همراه مادر و همسرش در مسیر کربلا و در منطقه «ثعلبیه» با کاروان امام دیدار کرد. منابع تاریخی تصریح می‌کنند که او در همین منزلگاه و تحت تأثیر کلام امام، آگاهانه به آیین اسلام درآمد. قدرت دراماتیک این روایت زمانی به اوج می‌رسد که مادر وهب او را به میدان گسیل می‌دارد و می‌گوید: «تنها زمانی از تو راضی خواهم شد که در رکاب حسین (ع) به شهادت برسی.» پس از شهادت وهب، همسر او به بالینش شتافت تا خون از چهره‌اش پاک کند و در همان‌جا به دستور شمر به شهادت رسید. او بنا بر مستندات تاریخی، اولین زن شهید در سپاه امام حسین (ع) بود. فداکاری این خانواده، کلیشه‌های مذهبی را در هم می‌شکند و عطش مشترک برای عدالت را جایگزین مرزهای عقیدتی می‌کند. همچنین از «جَون بن حُوَی» یاد می‌شود؛ غلامی سیاهپوست و مسیحی‌زاده که وفاداری‌اش او را به یکی از شهدای شاخص کربلا تبدیل کرد. «جَون بن حُوَی»، اهل سرزمین «نوبه» (در آفریقا) بود. او تاریخی پرفراز و نشیب را پشت سر گذاشته بود؛ امام علی (ع) او را به مبلغ ۱۵۰ دینار از فضل بن عباس خریداری کرد و به ابوذر غفاری هدیه داد. جون تا لحظه تبعید و وفات ابوذر، وفادارانه در کنار او ماند و سپس به مدینه بازگشت تا در خدمت خاندان وحی باشد. حضور او در کربلا، نمادی از شمول‌گرایی مأموریت امام است؛ جایی که نژاد و طبقه اجتماعی در برابر حقیقت رنگ می‌بازند. امام در شب عاشورا او را آزاد کرد تا جانش را نجات دهد، اما او با گریه ماندن را برگزید. اشعار رجزگونه او در میدان نبرد، پیوندی میان شمشیر و زبان برای دفاع از نوه پیامبر بود که نشان داد «معرفت»، جغرافیا و نژاد نمی‌شناسد.
🔺 همچنین روایت مشهور «دیر راهب» در منطقه قنسرین (مسیر شام به لبنان) که در آن راهبی مسیحی با مشاهده نور ساطع شده از سر مطهر امام، تمام دارایی خود را داد تا یک شب میزبان سر مقدس باشد و در نهایت ایمان آورد، نشان می‌دهد که نخستین واکنش‌های قدسی به این رنج، از سوی جامعه مسیحی شکل گرفته است.
🔺جغرافیا نیز شاهد این همزیستی دیرینه است؛ در ۷۰ کیلومتری جنوب غربی کربلا و در منطقه «عین‌التمر»، بقایای کلیسای «عقیصر» قرار دارد. این بنا که قدمت آن به اواسط دهه ۴۶۰ میلادی و تقریباً صد و بیست سال قبل از ظهور اسلام بازمی‌گردد، یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای خاورمیانه است که هنوز آثار کتیبه‌های آرامی بر دیوارهایش و محرابی رو به اورشلیم دارد. این مکان هنوز هم برای پیروان مسیحیت اهمیت دارد؛ به طوری که هیئت‌های مسیحی (مانند هیئت کلیسای مریم عذرا بغداد) در سفرهای خود به کربلا، به این کلیسا رفته و از آنجا بازدید کردند. این کلیسا در کنار سایت‌های مذهبی اسلامی، بخشی از هویت تاریخی و مذهبی غنی کشور عراق را تشکیل می‌دهد که پیام‌آور صلح و دوستی است.

📌فرجام سخن:آنچه از شواهد برمی‌آید، فراتر از یک گزارش ساده است؛ ما با پدیده‌ای مواجهیم که در آن «حسین» به نمادی برای عدالت‌خواهی جهانی تبدیل شده است. چه این بازدیدها به قصد حاجت‌طلبی باشد و چه صرفاً ادای احترام به یک قهرمان تاریخی، یک حقیقت غیرقابل انکار است: کربلا در حال تبدیل شدن به زبانی مشترک برای گفتگوی ادیان است. واقعه‌ی اربعین و زیارت کربلا، امروز به نقطه‌ی ملاقاتی برای یک «گفتگوی غیررسمی اما عمیق» میان ادیان تبدیل شده است. در این ساحت، زبانِ گفتگو دیگر اصطلاحات پیچیده‌ی کلامی نیست، بلکه مفاهیم انسانی چون رنج، فداکاری و عطشِ عدالت است؛ مفاهیمی که ترجمانِ مشترک قلب‌های ماست. کربلا ثابت کرده است که رنج قدسی، مرز نمی‌شناسد و عدالت، زبانی جهانی دارد.
اگر ایستادگی در برابر ظلم و جان‌فشانی برای حقیقت، زبان مشترک بشریت است، آیا امام حسین (ع) نمی‌تواند نقطه‌ای برای اتحاد تمام انسان‌های آزاده، فارغ از برچسب‌های مذهبی باشد؟ شاید حضور صلیب در میان صفوف زائران، روشن‌ترین پاسخ به این پرسش باشد که حسین (ع) حقیقتی است که از حصار مذاهب عبور کرده و به وسعت قلب بشریت گسترش یافته است.

@QuranPazhoohi

به اعدام جوانان فورا پایان دهید
سید مصطفی تاجزاده

ملت ما در یکی از سرنوشت‌سازترین لحظات تاریخی خود قرار گرفته است. این حقیقت دارد که ایران در مصاف با قدرت‌مندترین دولت دنیا، به‌رغم ضربات سهمگین و صدمات کمرشکن وارده، تاب‌آوری ستایش‌انگیزی از خود نشان داده و آمریکا و اسرائیل را در تحقق اهداف اصلی خود ناکام گذاشته است، اما این‌هم حقیقت دارد که ایرانیان افزون بر مصائب بی‌شمار جنگ، از شدیدترین تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی رنج می‌برند؛ گرانی، بیکاری، رکود و تورم طاقت‌فرسا ازیک‌سو و فساد، شکاف طبقاتی و سیاسی، تبعیض و بی‌عدالتی ازسوی‌دیگر بیداد می‌کند‌. با کمال تاسف اوضاع اقتصادی میهن و معیشت مردم روز‌به‌روز بدتر و نفس‌گیرتر می‌شود.

در چنین شرایطی که ایران و ایرانی بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت، آرامش، همدلی، همبستگی، گفت‌وگو، صلح و آشتی ملی نیاز دارد، هر اقدامی که بر شدت خشم و استیصال شهروندان بیفزاید، ناامیدی را گسترش دهد و جامعه را دوقطبی‌تر کند، عملی به‌غایت نابخردانه محسوب می‌شود که راه بر ظهور تضادهایی آشتی‌ناپذیر می‌گشاید و زمینه را برای وقوع نزاع‌های خونین داخلی و لیبی‌کردن ایران مساعد می‌کند.

فاصله کوتاه شش ماهه جنگ ۱۲ روزه با اعتراضات سراسری در دی‌ماه ۱۴۰۴ به حاکمیت زنهار می‌دهد که از آن تجربه تلخ و اسف‌بار درس بگیرد؛ با اصلاحات اساسی و فوری به جلب اعتماد، رضایت و مشارکت آحاد شهروندان همت گمارد؛ و فکر اداره کشور با راهبرد «النصر بالرعب» یا «سیاست مشت آهنین» را از سر به‌در کند؛ به وادی لجاجت و انتقام‌جویی نیفتد و به اعدام جوانان معترض پایان دهد.

فرستادن شتاب‌زده و سریع‌تر از روال معمول جوانان عمدتا کم‌سن‌وسال به پای چوبه‌های دار، آن‌هم به حکم دادگاه‌هایی که روند رسیدگی حقوقی و قضایی در آنها با ایرادها و ابهام‌های جدی مواجه است و از شفافیت بی‌بهره‌اند، نسبتی با رحمت محمدی و عدالت علوی ندارد، شرط عقل و اخلاق نیز نیست؛ بازی با آتشی است که می‌تواند بار دیگر میهن را گرفتار شعله‌های خانمان‌سوز کند.

حاکمیت نباید از یاد ببرد که مردم همچنان داغدار خون‌های به‌ناحق‌ریخته‌شده در دی‌ماه گذشته‌اند. پس باید التیام‌بخشیدن به زخم‌ها را سرلوحه سیاست داخلی خود قرار دهد، نه اینکه با اعدام‌ها به زخم ملی نمک بپاشد و اشتباهات پیشین را در این شرایط واقعاً حساس تکرار کند و ناآگاهانه بذر فتنه و فاجعه بعدی را بکارد.

پیش از این گفته‌ام که چندوچون آنچه در ۱۸ و ۱۹ دی سال پیش گذشت، باید با تحقیقات همه‌جانبه یک کمیته مستقل و ملی حقیقت‌یاب روشن شود‌. تا آن زمان لازم است تک‌تک متهمان به وکیل مستقل، دادگاه علنی و حق دفاع واقعی دسترسی داشته باشند. صد البته خانواده‌های همه‌ی قربانیان، نه فقط وابستگان به حکومت و یا حامیان آن نیز از حق دادخواهی برخوردار گردند.

روشن است که مخالفت من با اعدام به‌معنای انکار جرم یا نادیده‌گرفتن رنج قربانیان نیست. اما معتقدم عدالت ترمیمی باید هم از حقوق متهمان دفاع کند، هم حقوق تمام قربانیان و خانواده‌های آنها را به‌رسمیت بشناسد و هم در صدور حکم و یا اجرای آن مصالح ملی را در نظر بگیرد.

اکنون می‌گویم که اعدام‌ها، صرف‌نظر از مغایرتشان با موازین حقوق بشر، دردی از ایران را دوا نمی‌کند و ترسی هم در دل‌ها نمی‌اندازد. حتی اگر بپذیریم که ممکن است هراس موقت ایجاد کند، اما تردید نیست که مشروعیت، رضایت و ثبات پایدار نمی‌سازد و چرخه تخاصم و انتقام را سرعت می‌بخشد و عمیق‌تر می‌کند.

به باور من اعدام‌ها شکاف حکومت و ملت را عمیق‌تر می‌کند، امکان گفت‌وگو و تغییرات مسالمت‌آمیز را کاهش می‌دهد و خطر ورود مجدد جامعه به چرخه خشونت متقابل را جدا افزایش می‌دهد. به همین دلیل و به حکم وظیفه انسانی و ملی با دادن هشدار در مورد ادامه این روند فاجعه‌بار، که حاصلی جز تزاید خشم و خشونت در جامعه نخواهد داشت، از تمام دلسوزان این سرزمین اهورایی، با هر گرایش سیاسی و اعتقادی، می‌خواهم به هر نحو قانونی و مدنی که صلاح و موثر می‌بینند، مخالفت خود را با این مجازات بی‌بازگشت صریحا اعلام کنند و برای توقف اعدام‌ها چاره‌ای بیندیشند.

سیدمصطفی تاجزاده
۱۲ مرداد ۱۴۰۵
 زندان اوین

#فرهیختگان روزن آگاهی

‏امشب که شب ⁧ #اربعین⁩ هم هست، یک چالش ⁧ #کارخیر⁩ ۴۰ هزارتومانی برگزار می‌شود که درآمد آن به تأمین نوشت‌افزار برای ۳۰۰۰ دانش‌آموز اختصاص خواهد یافت.
‏شما می‌توانید این عدد -بیشتر یا کمتر -را واریز کرده و از دوستان‌تان هم به این چالش دعوت کنید.
‏جا نمانید؛ می‌توان حتی به اندازه‌ی خرید یک مداد سهیم شد….

‏6393461025410958

‏6037697633640724

‏⁦ پرداخت مستقیم⁩

‏📚پرداخت‌ها برای نوشت‌افزار به ۷۰۰ میلیون‌تومان رسیده تا این⁧ #کارخیر⁩ با هدف تامین مایحتاج تحصیلی ۳۰۰۰ دانش‌آموز تا امروز چنین شرایطی را پشت سر بگذارد.
‏این قصه تا شهریورماه ادامه دارد…
‏جا نمانید…

‏6393461025410958

‏6037697633640724

‏⁦ پرداخت مستقیم⁩

جنگ؛ امر ملی یا حاکمیتی؟
مناظره علیرضا رجایی و حسین قاضیان

طرح دو نگاه متفاوت به جنگ، مسئولیت حکومت، تاثیر جنگ بر جامعه مدنی و تفکیک امر ملی و امر حاکمیتی.

علیرضا رجایی حمله آمریکا و اسرائیل را تجاوزی آشکار به خاک ایران و بزرگ‌ترین تهدید علیه تمامیت ارضی کشور توصیف کرد. او تأکید داشت که حتی اگر ابزار دفاعی در اختیار حکومت باشد، این موضوع اصل دفاع از کشور را بی‌اعتبار نمی‌کند و مخالفت با جنگ به معنای حمایت از حکومت نیست.

حسین قاضیان نیز با متجاوز دانستن آمریکا و اسرائیل، پرسش اصلی را چگونگی رسیدن ایران به وضعیت جنگی دانست.

او شعار «نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی» را بیشتر اعلام موضعی اخلاقی توصیف کرد که به‌تنهایی تغییری در واقعیت زندگی مردم ایجاد نمی‌کند.

در مقابل، رجایی تأکید کرد که حفظ موضع اخلاقی در جامعه‌ای استبدادی خود کنشی سیاسی است؛ به‌ویژه زمانی که فعالان مدنی برای امضای بیانیه یا اعتراض مسالمت‌آمیز زندانی می‌شوند. از نگاه او، همین صداها رشته اخلاقی و سیاسی جامعه را زنده نگه می‌دارند، حتی اگر اثر فوری و تعیین‌کننده‌ای نداشته باشند.


فیلم کامل را اینجا ببینید

منبع: استودیو پات


#فرهیختگان روزن آگاهی

بخشهایی از مصاحبه مجتبی نجفی با دویچه وله درباره گزارش رویترز در مورد رضا پهلوی، گزارش از "الینا فرهادی":

غرب یک واحد یکدست نیست و برداشت‌های موجود در آن نسبت به مساله ایران ناهمگون و متکثر است.
غرب هیچگاه رضا پهلوی و جریان سلطنت‌طلب را به عنوان "یک گزینه جدی" تلقی نکرده.

هنگامی که در ادبیات سیاسی از گزینه جدی سخن گفته می‌شود، منظور آلترناتیوی است که توانایی واقعی برای "کسب و مدیریت قدرت" را داشته باشد، "درون خود ساختار قدرت حاکم نفوذ داشته باشد" و به عنوان یک وزن سیاسی، امیدی به آن وجود داشته باشد که بتواند رویکردهای هموارسازی را برای "ایجاد تغییرات ساختاری در قدرت نظام سیاسی حاکم" ایجاد کند. غرب هیچگاه به رضا پهلوی چنین نگاهی نداشته.

کشورهای اروپایی  به مسئله جمهوری اسلامی ایران از منظر "ثبات" نگاه می‌کنند. مسائلی که برای اروپایی‌ها اهمیت درجه اول دارد، بحث "مدیریت موج‌های مهاجرت"، مباحث ژئوپلیتیک و امنیتی و همچنین "کنترل رادیکالیسم و جریان‌های تروریستی در خاورمیانه" است. تمامی این دغدغه‌ها باعث می‌شود که کشورهای اروپایی نسبت به مسئله تغییر ساختار در قدرت سیاسی ایران محافظه‌کاری داشته باشند و تمایل داشته باشند که هرگونه تغییری، "مبتنی بر یک نظام ثبات" صورت گیرد تا ایران به مرحله فروپاشی نرسد.

گرایش‌های پرگماتیست درون ساختار قدرت آمریکا وجود دارند که "معتقد به مصالحه با جمهوری اسلامی"اند. دغدغه اصلی آنان این است که رویکرد آمریکاستیزی جمهوری اسلامی کنار گذاشته شود و کسانی در هیئت حاکمه قرار گیرند که بتوانند منافع آمریکا را تأمین کنند. بنابراین، آمریکایی‌ها نیز دنبال تغییرات ساختاری از جنس روی کار آمدن افرادی از "تیپ رضا پهلوی نبوده".

اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران در یک کانتکست "دشمنی" قرار دارند.  سیاست‌ها و شعارهای هوایی فضایی درباره نابودی اسراییل  عملا به تقویت نیروهای راست افراطی در اسرائیل کمک کرد و نیروهای چپ و میانه را که رویکردهای ملایم‌تری داشتند منزوی ساخت. اگرچه عوامل متفاوت دیگری نیز در این زمینه نقش داشتند، اما این نوع سیاست خارجی ضد منافع ملی ایران بود.

وجود اپوزیسیونی مانند جریان پهلوی که بتواند بخشی از افکار عمومی مخالف را نمایندگی بکند و به عنوان یک اهرم فشار بر جمهوری اسلامی عمل نماید، برای اسرائیل"برگ برنده" است، به همین دلیل است که اسرائیلی‌ها نگاه مثبتی به آقای پهلوی دارند و استفاده خود را از این جریان می‌برند.

هم در زمینه نفوذ در ساختار قدرت، هم در مورد نفوذ در نیروهای نظامی، انتظامی و امنیتی، و هم درباره نفوذ در نیروهای مدنی برای کمک به مردم تحت ستم، حرف‌های رضا پهلوی و تیم او با آنچه در زمین واقعیت رخ می‌دهد مطابق نیست. به همین دلیل، کشورهای غربی بر روی این ادعاها سرمایه‌گذاری نمی‌کنند.

بسیاری از مردم تحت فشار استبداد بی‌رحم داخلی، بحران‌های معیشتی و تورم قرار دارند. از سوی دیگر، طی حدود ۱۴ ماه گذشته (از نخستین جنگ ۱۲ روزه تا جنگ ۴۰ روزه و درگیری‌های مستمر)، جنگ هیچ نتیجه‌ای جز اضافه شدن چندین میلیون فقیر و بیکار، تخریب زیرساخت‌ها و قوی‌تر شدن استبداد نداشته است. شرایط جنگی باعث شد حکومت جامعه را تحت فشار قرار دهد و جنبش‌های اصیل اجتماعی و مدنی به حاشیه رانده شوند.

اگر توافقی صورت گیرد و وضعیت اقتصادی و معیشتی تا حدی کنترل شود، جریان‌های خواهان جنگ و سرنگونی نظامی در منگنه قرار خواهند گرفت. پیامدهای جنگ نشان داد که "ساده‌انگاری‌های اپوزیسیون تنها به مصیبت برای مردم ایران انجامیده است "و این جنگ هر نتیجه‌ای جز تغییر نظام داشته باشد، بر محبوبیت پهلوی تاثیر منفی جدی خواهد گذاشت.» پیشرو را بزنند.

متاسفانه بخش قابل‌توجهی از طرفداران شاهزاده رضا پهلوی مجهز به ادبیات ضد تکثر، روشنفکرستیز، استدلال‌ستیز و منطق‌ستیزند و تلاش می‌کنند نگاه خود را با خشونت کلامی تحمیل کنند. اگر این خشونت کلامی روزی در ساختار قدرت قرار گیرد، به خشونت ساختاری و سیستم‌های سرکوب و زندان‌های بزرگ تبدیل خواهد شد، همان‌گونه که در جمهوری اسلامی نیز همین نگاه‌ها منجر به ساخت سیستم اختناق شد.

رضا پهلوی برای حفظ پرستیژ خود کلیاتی در محکومیت خشونت می‌گوید، اما بنیان حمایت عمومی او بر دوش کسانی است که خشونت کلامی دارند. رضا پهلوی حاضر نیست صریحا با چهره‌ها و سلبریتی‌های حامی خود در عرصه هنری یا ورزشی که ادبیات جنسیت‌زده و فحاشی به کار می‌برند مرزبندی کرده و از آن‌ها اعلام برائت کند؛ زیرا در صورت مرزبندی صریح، گروه‌های حامی خود را از دست خواهد داد. حرف‌های او در حد اعلام مواضع کلی باقی می‌ماند، درست همان‌گونه که مقام‌های جمهوری اسلامی نیز ادعای مخالفت با خشونت لباس‌شخصی‌ها را مطرح می‌کردند، اما در عمل دست آن‌ها برای آزار دموکراسی‌خواهان باز بود.

#فرهیختگان روزن آگاهی

بخش فارسی «صدای آمریکا» تابع سیاست‌های ایالات متحده است

پرویز جاهد، منتقد سینما در واکنش به اظهارات فهیمه خضرحیدری، مجری بخش فارسی صدای آمریکا که در گفت‌وگو با «داریوش آَشوری» تحولات جامعه ایران را امری طبیعی و بدون دخالت جمهوری اسلامی دانسته بود نوشت:

تفکر این خانم مجری صدای آمریکا مثل همه ایرانی‌های مخالف انقلاب پنجاه‌وهفت و جمهوری اسلامی این است که همه این تحولاتی که بعد از انقلاب از نظر فرهنگی و آکادمیک در ایران اتفاق افتاد از جمله میزان بالای مشارکت زنان در این امر خودبه‌خودی بود و حکومت برآمده از انقلاب هیچ نقشی در آن نداشته است.

چنین تفكری در نهایت به اینجا می رسد که ایران ربطی به جمهوری اسلامی ندارد و اینگونه بمباران ایران و نابودی زیرساخت‌های آن توجیه می‌شود. صدای آمریکا تابع و دنباله‌روی سیاست‌های دولت آمریکاست و مجری آن نمی‌تواند جزیی از این سیاست ویرانگری نباشد.


#فرهیختگان روزن آگاهی

نیویورک پست: تداوم اعدام ها و خشم عمومی، ایران را در آستانه دور جدید خیرش سراسری قرار داده است

روزنامه نیویورک‌پست در گزارشی با بررسی شرایط سیاسی و اجتماعی ایران نوشت که به گفته فعالان و چهره‌های مخالف جمهوری اسلامی، تداوم اعدام‌ها، فروپاشی اقتصادی و خشم و ناامیدی جامعه، کشور را در آستانه نقطه عطف و دور جدیدی از اعتراضات قرار داده است.

براساس این گزارش، فعالان معترض با اشاره به درگیری‌ها و سرکوب شدید و خونین اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ تاکید کرده‌اند که در حال مطالعه و آسیب‌شناسی دقیق و بررسی نقشه‌های شهری برای برنامه‌ریزی خیزش بعدی هستند. در این گزارش همچنین آمده است که سپاه پاسداران برای تقویت فضای سرکوب و کنترل خیابان‌ها، نیروهای شبه‌نظامی غیرایرانی و نیروهای کم‌سن‌وسال را به خدمت گرفته است. با این حال، معترضان بر این باورند که با تداوم فشار معیشتی و سرکوب شدید، هر حادثه‌ای می‌تواند جرقه‌ای برای شکل‌گیری یک خیزش سراسری تازه باشد.

#فرهیختگان روزن آگاهی

سعید مدنی: روشنفکران بدون شناخت جامعه، کج‌فهم‌ترین افراد نسبت به زمانه خود خواهند بود

نشست «آسیب‌شناسی فضای روشنفکری» با سخنرانی سعید مدنی (پژوهشگر مسائل اجتماعی و فعال ملی-مذهبی) در مؤسسه «رحمان» برگزار شد. گزیده‌ای از مهم‌ترین محورهای مطرح‌شده در این نشست به شرح زیر است:

اولویت امروز جامعه روشنفکری نیست
سعید مدنی با اشاره به گسترش فقر، نابرابری و بحران‌های اجتماعی تأکید کرد که در شرایط کنونی، پرداختن به آسیب‌شناسی روشنفکری اولویت نخست جامعه ایران نیست. به باور او، پرداختن به پیامدهای فقر، بحران‌ها و مسائلی نظیر اعدام و پیامدهای جنگ ضرورت بسیار بیشتری دارد.

کج‌فهمی ناشی از عدم شناخت جامعه
متفکران و مدعیان تفکر و فلسفه اگر شناخت دقیقی از جامعه خود نداشته باشند، دچار کج‌فهمی نسبت به مسائل روزگارشان می‌شوند؛ امری که شاید دلیل افول برخی فلاسفه پس از ورود به قدرت نیز باشد.

روشنفکر واقعی کیست؟
روشنفکر کسی است که زندگی خود را وقف اندیشیدن و تولید فکر می‌کند و لزوماً یک کنشگر سیاسی و اجتماعی نیست. همچنین کسانی که در ازای قدرت ثروت یا موقعیت برای صاحبان قدرت اندیشه تولید می‌کنند، از دایره روشنفکری خارج هستند.

بزرگ‌ترین آسیب؛ آفت «حسِ نخبه بودن» (الیت‌گرایی)
بزرگ‌ترین آسیب روشنفکری در ایران، احساس «الیت» بودن است که منجر به رفتار متکبرانه، تحقیر جامعه، برتری‌جویی و قیم‌مآبی نسبت به توده‌های مردم می‌شود. از دیگر آسیب‌ها می‌توان به مطلق‌انگاری، آوانگاردزدگی، سلبریتی‌زدگی، امتناع از گفت‌وگو و سیاست‌زدایی اشاره کرد.

جامعه امروز به چه کسانی نیاز دارد؟
ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به کنشگرانی خردمند، مستقل و آشنا با واقعیت‌های اجتماعی نیاز دارد که بتوانند میان اندیشه و عمل پیوندی مؤثر برقرار کنند.

متن کامل و منبع



#فرهیختگان راهی به رهایی

مانی پیامبر در تنها نوشته‌ای که از او به‌جامانده است دو دلیل اصلی برای انحطاط، زوال و فساد ادیان پیش از خود نام می‌برد. دلیل نخست اینکه پیامبران تنها در سرزمین خود و به زبان مردم خود سخن گفته‌اند. دلیل دیگر اینکه این رسولان آموزش و پیام خود را در شکل نوشته تغییرناپذیر ارائه ندادند و فقدان متن باعث شکاف در امّت‌های ایشان و فرقه فرقه شدن ادیان شده است
مسعود طاهری

#فرهیختگان روزن آگاهی

دیکتاتورهای مقدس
مصطفی داننده

دیکتاتوری از روز اول با زندان و سانسور آغاز نمی‌شود بلکه زمانی کلید می‌خورد که مردمان تصمیم می‌گیرند کسی را آن‌قدر بزرگ کنند که دیگر نتوانند از او بپرسند: «اگر اشتباه کردی، چه؟» از همان لحظه، شکست آزادی شروع می‌شود.

جامعه‌ای که انسان می‌سازد، زنده است. اما جامعه‌ای که بت می‌سازد، آرام‌آرام می‌میرد. زیرا بت‌ها نه پاسخ می‌دهند، نه عذرخواهی می‌کنند و نه اجازه می‌دهند کسی درباره‌شان سؤال بپرسد.

مقدس کردن انسان‌ها در کنار دروغ، بزرگ‌ترین خیانت به حقیقت است. وقتی کسی را مقدس می‌کنیم، در واقع حق نقد او را از خودمان می‌گیریم. انگار دهان خود را با نخ و سوزن دوخته‌ایم و کلید آن را هم به دست همان کسی داده‌ایم که نباید درباره‌اش سؤال کنیم. از آن پس، هر انتقاد، بی‌احترامی است، هر پرسش، خیانت و هر مخالف، دشمن.

هیچ انسانی معصوم نیست. نه سیاستمدار، نه روشنفکر، نه استاد دانشگاه، نه فعال مدنی، نه رهبر،نه شاه، نه نویسنده و نه محبوب‌ترین چهره جامعه. انسان بودن، یعنی امکان خطا داشتن. اگر کسی را از این قاعده مستثنا کنیم، در حقیقت او را از پاسخ‌گویی نیز معاف کرده‌ایم.
قدرت، حتی پاک‌ترین انسان‌ها را هم وسوسه می‌کند و تحسین بی‌قیدوشرط، خطرناک‌ترین غذای قدرت است. کسی که هر روز فقط تشویق بشنود و هیچ نقدی نشنود، آرام‌آرام باور می‌کند که اشتباه نمی‌کند.

مشکل از علاقه داشتن به افراد آغاز نمی‌شود، مشکل از جایی آغاز می‌شود که علاقه، جای عقل را می‌گیرد. آن روز دیگر رفتار افراد را نمی‌سنجیم، فقط از آن‌ها دفاع می‌کنیم. اگر موفق شوند، آن را نشانه نبوغ می‌دانیم و اگر شکست بخورند، برایشان هزار توجیه می‌تراشیم. در چنین فضایی، حقیقت دیگر معیار نیست و وفاداری معیار می‌شود.

تاریخ نیز بارها همین هشدار را داده است. بسیاری از فجایع، محصول نبوغ سیاه یک مستبد نبودند، محصول سکوت مردمی بودند که جرئت نکردند به او بگویند: «اشتباه می‌کنی.» سکوت، همیشه از ترس زاده نمی‌شود، گاهی از تقدس زاده می‌شود. وقتی کسی را فراتر از نقد قرار می‌دهیم، در واقع او را فراتر از پاسخ‌گویی قرار داده‌ایم.

احترام با تقدس تفاوتی عمیق دارد. احترام یعنی خوبی‌های یک انسان را ببینی و در عین حال، اگر خطا کرد، شجاعت داشته باشی آن را به زبان بیاوری. اما تقدس، چشم را بر خطا می‌بندد. احترام، شخصیت را حفظ می‌کند. تقدس، حقیقت را قربانی شخصیت می‌کند.

تقدس، دشمن آزادی اندیشه است. جامعه‌ای که عادت کند برای برخی افراد حریم ممنوعه بسازد، کم‌کم یاد می‌گیرد که سؤال نپرسد. نسلی تربیت می‌شود که به جای استدلال، به شخصیت‌ها استناد می‌کند، به جای بررسی شواهد، نام‌ها را تکرار می‌کند؛ و به جای اندیشیدن، تقلید را انتخاب می‌کند.

جامعه‌ای بالغ، جامعه‌ای نیست که قهرمان نداشته باشد، جامعه‌ای است که هیچ قهرمانی را بالاتر از حقیقت نداند. انسان‌ها باید با استدلال سنجیده شوند، نه با احساسات، با عملکردشان، نه با شهرتشان، با پاسخ‌هایشان، نه با هاله‌ای از تقدس که اطرافشان ساخته شده است.
اگر روزی احساس کردی دیگر نمی‌توانی از کسی انتقاد کنی، همان لحظه از خودت بپرس: آیا دیگری دهان مرا بسته است، یا خودم آن را دوخته‌ام؟
زیرا آزادی اندیشه از یک جمله آغاز می‌شود؛ جمله‌ای ساده اما نجات‌بخش: هیچ انسانی مقدس نیست و هیچ انسانی نباید از نقد مصون باشد.


#فرهیختگان روزن آگاهی

رنجِ زیستن در کنار انسان های احمق!

محمدباقر تاج الدین

به راستی که زیستن با انسان های احمق یکی از دردناک ترین و رنج آورترین زیستن ها در این جهان است. از آن رو که این افراد چونان سوهان روان آدمی عمل می کنند و تمام نظم فکری و عملی را بر هم می زنند و آتشی سوزان بر خرمن هستی انسان های خردمند می افکنند! انسان های احمق نه تنها از هیچ گونه خرد و دانش و آگاهی ای برخوردار نیستند بلکه بر هر آن چه که دفتر دانش و خرد و آگاهی است رقم مغلطه می کشند و به آزار و اذیت انسان های خردورز و دانا می پردزاند! شوربختانه این که این جماعت به طور مستمر در پیِ آزار دیگران بر می آیند و از این کار زشت و ضد انسانی و ضد اخلاقی خود هیچ ابایی هم ندارند. اگر این جماعت و در واقع باید گفت فرقۀ احمق در گوشه ای دور و پرت می زیستند و با دیگر انسان های خردمند کاری نداشتند باز جای تحمل و رواداری داشت اما هزاران دریغ و درد که در متن و بطن جامعه زیست می کنند و تو گویی که خود را موظف به آتش زدن خرمن دانش و خرد و آگاهی می دانند و این بسی جای دردمندی و تأسف دارد!

این فرقۀ تبهکار با نادانی و حماقت خود تمامی ابعاد یک زیست عقلانی و اخلاقی را بر باد می دهند و نه تنها خود بهره ای از چنین زندگی ای ندارند بلکه زندگی عقلانی و اخلاقی دیگران را نیز در معرض نابودی قرار می دهند! در این جا دو مشکل اساسی خودنمایی می کند:

1.این جماعت با حماقت و نادانی شان زندگی و زیستن خود را به باد فنا می دهند و شوربختانه این که هیچ درکی و فهمی از چنین وضع اسف باری که برای شان پیش آمده است هم ندارند و بدتر این که گمان می کنند در مسیر درستی گام بر می دارند و اقدامات خوبی انجام می دهند. آنان در تار و پودی از انبوه نادانی های خود دست و پا می زنند و صد البته گمان باطل می برند که راه درست همین است که می روند! دردناک تر این که خو.د را مرجع دیگران قرار می دهند و از همگان می خواهند که به راه و روش و منش آنان بپیوندند تا رستگار شوند! زهی خیال باطل!

2.افکار و کردار این جماعت به زیان دیگران و جامعه ای است که در آن زیست می کنند و در نتیجه چونان ویروسی خطرناک کل جامعه را دچار آفت های جدی می کنند! این فرقه دست از سر دیگران و جامعه بر نمی دارند و تو گویی که شبانه روز در پی آزار و اذیت مردمان بر می آیند و این عمل ضد انسانی و ضد اخلاقی خود را عملی درست می انگارند!

اگر نیک بنگریم به خوبی در می یابیم که این دو مشکل اساسی تا کجا و چگونه هستی و زیست بسیاری از انسان های دیگر را در معرض خطرات جدی قرار می دهد و تمام اقدامات انسان های خردمند را دچار اختلال می کند. به زبان ساده هر آن چه انسان های دانا و خردمند کوشش به خرج می دهند تا امور را به سامان کنند و مشکلات را کاهش دهند با وجود این جماعت احمق دوباره امور نابسامان می شوند و مشکلات افزون تر! تو گویی که چرخه ای معیوب و باطل شکل می گیرد که خروج از آن کاری بس دشوار می شود! همان که آلبرکامو در افسانۀ سیزیف گفته بود راه رهایی فقط و فقط "آگاهی" است و بس آن هم " آگاهی بنیادین"!


#فرهیختگان روزن آگاهی

زنان امروز چگونه آینده را تغییر می‌دهند؟

انتشارات دنیای اقتصاد سه اثر ارزشمند درباره مسائل زنان منتشر کرده است که هر یک از زاویه‌ای متفاوت به چالش‌ها، فرصت‌ها و نقش زنان در جامعه امروز می‌پردازند.
«زنان دیگر چه می‌خواهند؟» نوشته الیزابت دیبولد با ترجمه فریبا فقیهی، از خواسته‌های زنان فراتر از برابری‌های اولیه سخن می‌گوید و به موضوعاتی مانند هویت، خانواده، فرهنگ، آزادی انتخاب و شکل‌گیری روابط انسانی در جامعه امروز می‌پردازد.

«زنان و رشد اقتصادی» نوشته سپیده کاوه، با تکیه بر پژوهش‌های اقتصادی نشان می‌دهد که کاهش تبعیض جنسیتی، افزایش فرصت‌های آموزشی و حضور مؤثر زنان در بازار کار، به رشد اقتصاد و افزایش رفاه عمومی کمک می‌کند.

«زنان به پیش» اثر پرفروش شریل سندبرگ با ترجمه حمیدرضا آریان‌پور، موانع پیش روی زنان در محیط‌های حرفه‌ای را بررسی می‌کند و راهکارهایی برای افزایش اعتمادبه‌نفس، حضور مؤثر در مدیریت و ایجاد تعادل میان زندگی شخصی و شغلی ارائه می‌دهد.


#فرهیختگان روزن آگاهی

اسلام، مسلمان و لیبرالیسم؛ رفع یک حجاب از برابر فهم

پاسخی به دغدغه‌های محمد عثمانی درباره «اسلام لیبرال»
علی‌رضا معینی

گاه در گفت‌وگوهای فکری، اختلاف نه از آنجا پدید می‌آید که یکی حق می‌گوید و دیگری باطل؛ بلکه از آنجا آغاز می‌شود که دو اندیشمند، یک واژه را به کار می‌برند، اما دو معنای متفاوت از آن اراده می‌کنند. در این هنگام، ممکن است هر دو طرف سخنی درست بگویند و در عین حال، سخن یکدیگر را به درستی درنیابند.
یادداشت ارجمند جناب محمد عثمانی درباره «اسلام لیبرال» را باید از همین منظر خواند. دغدغه اصلی ایشان، دغدغه‌ای قابل احترام است: حفظ استقلال و حرمت دین و جلوگیری از آنکه حقیقتی الهی، تابع مکاتب تاریخی و بشری شود.
به تعبیر دیگر، نگرانی ایشان این است که مبادا با افزودن صفتی چون «لیبرال» به نام اسلام، به جای فهم دین، معیارهای بیرونی بر آن تحمیل شود و یک مکتب مدرن، در جایگاه داور نهایی دین بنشیند.
این نگرانی، اگر سخن درباره وحی و ذات دین باشد، نگرانی درستی است.
هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید قرآن یا حقیقت الهی، لیبرال، سوسیالیست یا محافظه‌کار است. حقیقت، فرزند هیچ ایدئولوژی تاریخی نیست.
اما پرسش اصلی اینجاست: آیا هر کس از «اسلام لیبرال» سخن می‌گوید، مرادش این است که اسلام را به لیبرالیسم تبدیل کند؟
به گمان من، پاسخ منفی است.
◼️ حجاب نخست؛ یکی گرفتن دین با تاریخ دین
مشکل اصلی از آنجا آغاز می‌شود که واژه «اسلام» را همیشه به یک معنا به کار می‌بریم؛ حال آنکه این واژه در گفت‌وگوی انسانی، دست‌کم سه قلمرو متفاوت دارد.
نخست، اسلام به معنای وحی و پیام الهی است؛ یعنی حقیقتی که مؤمنان سرچشمه نهایی ایمان خود می‌دانند. در این معنا، اسلام نه لیبرال است و نه هیچ «ایسم» دیگری.
دوم، اسلام به معنای فهم انسان از وحی است. انسان، بیرون از زبان، تاریخ و فرهنگ نمی‌اندیشد. هیچ فهمی از دین، جدا از شرایط انسانی صاحب آن فهم شکل نمی‌گیرد.
سوم، اسلام به معنای فرهنگ و تمدن مسلمانان است؛ یعنی هنر، اخلاق، حقوق، سیاست، معماری، نهادها و شیوه‌های زندگی که مسلمانان در طول تاریخ پدید آورده‌اند.
اگر این سه معنا از یکدیگر جدا نشوند، بسیاری از نزاع‌ها پیش از آغاز، گرفتار ابهام خواهند بود.
◼️ اسلام در آینه تاریخ؛ یک حقیقت و چند صورت
اسلام ایرانی، اسلام اندلسی، اسلام عثمانی و اسلام مالایی، چهار دین جداگانه نیستند؛ بلکه چهار صورت تاریخی از حضور یک حقیقت دینی در جهان‌های فرهنگی متفاوت‌اند.
همان‌گونه که نور خورشید، هنگامی که از شیشه‌های گوناگون عبور می‌کند، رنگ‌های متفاوت می‌آفریند، حقیقت دینی نیز هنگامی که وارد زندگی انسان‌های تاریخی می‌شود، صورت‌های متنوع پیدا می‌کند.
اما همان‌گونه که رنگ شیشه را نباید با حقیقت نور یکی گرفت، فرهنگ را نیز نباید با ذات دین یکی دانست.
دین، چشمه است؛ فرهنگ، رودخانه‌ای است که در سرزمین‌های مختلف جاری می‌شود.
◼️ چرا «مسلمان لیبرال» دقیق‌تر از «اسلام لیبرال» است؟
اینجا باید یک تمایز مهم را روشن کرد.
لیبرالیسم، در بنیادی‌ترین معنای خود، بر یک تصویر خاص از انسان استوار است: انسان موجودی خطاپذیر است و هیچ فرد، حکومت، سنت یا نهاد انسانی نباید خود را مصون از نقد بداند.
لیبرالیسم تاریخی، در برابر مقدس کردن قدرت‌های انسانی ایستاد؛ در برابر این تصور که شاه، کلیسا، حکومت یا متفکر، صاحب حقیقت نهایی است.
البته اگر لیبرالیسم به معنای انکار هر امر قدسی و نفی هر حقیقت فراتر از انسان فهم شود، با روح دین فاصله می‌گیرد.
اما اگر معنای آن، نفی تقدس‌بخشی به انسان‌ها و محدود کردن ادعاهای خطاناپذیر بشری باشد، مسئله صورت دیگری پیدا می‌کند.
از همین رو، باید میان «اسلام لیبرال» و «مسلمان لیبرال» تفاوت گذاشت.
اسلام، در مقام وحی، لیبرال نیست؛ زیرا وحی در چارچوب مکاتب بشری نمی‌گنجد.
اما مسلمان می‌تواند لیبرال باشد؛ یعنی انسانی مؤمن که در عرصه اجتماعی بر آزادی، مدارا، کرامت انسان و خطاپذیری بشر تأکید می‌کند.
همچنین می‌توان از «قرائت لیبرال از اسلام» سخن گفت؛ یعنی فهمی از آموزه‌های اسلامی که در آن، آزادی و مسئولیت انسان جایگاهی برجسته دارد.
در اینجا، صفت «لیبرال» به وحی تعلق نمی‌گیرد؛ به شیوه فهم و زیست انسان مؤمن تعلق می‌گیرد.
◼️ اسلام غیرلیبرال نیز یک تفسیر تاریخی است، نه ذات دین
همان‌گونه که «اسلام لیبرال» نباید به معنای لیبرال کردن وحی فهمیده شود، «اسلام غیرلیبرال» نیز نباید به این معنا باشد که گوهر دین، ذاتاً با نفی آزادی و کرامت انسان تعریف می‌شود.
هر دو تعبیر، بیش از آنکه درباره ذات دین سخن بگویند، درباره صورت‌های تاریخی فهم دین و نسبت مسلمانان با جهان پیرامون خود سخن می‌گویند.

متن کامل در مشاهده فوری


#فرهیختگان روزن آگاهی