فرهیختگان

🔴 کشوری که به قلم نیاز دارد، نه به خاموشی قلم
✍🏻 علیرضا معینی

اگر یک روزنامه‌نگار در تحلیل یک تجمع عمومی بنویسد حضور گروهی در خیابان الزاماً به معنای نمایندگی اکثریت جامعه نیست، پاسخ مناسب به این سخن چیست؟
نقد و استدلال، یا پرونده قضایی؟
علیرضا معینی با اشاره به پرونده عباس عبدی می‌نویسد اگر تعبیر «اقلیت رانتی» نادرست یا غیرمنصفانه است، می‌توان آن را با آمار، سند و استدلال نقد کرد؛ اما پرسش اصلی او این است که آیا مواجهه کیفری با یک تحلیل سیاسی، کمکی به حل مسائل واقعی کشور می‌کند؟
او یادآوری می‌کند ایران امروز با مجموعه‌ای از مسائل جدی روبه‌روست: آموزش، آب و انرژی، تورم، مسکن، مهاجرت نخبگان، فساد، آسیب‌های اجتماعی و فرسایش اعتماد عمومی؛ مسائلی که برای حل‌شدن، بیش از سکوت، به فکر، نقد و گفت‌وگوی کارشناسی نیاز دارند.
معینی در ادامه به یک تناقض اشاره می‌کند: از یک سو، دولت از تلاش برای بازگشت شماری از ایرانیان خارج از کشور ــ از جمله چهره‌هایی چون سروش و کدیور ــ سخن می‌گوید؛ از سوی دیگر، نویسنده‌ای که در داخل کشور مانده و نقد می‌کند، با پرونده قضایی روبه‌رو می‌شود.
از نگاه او، این بحث به معنای مصونیت روزنامه‌نگار نیست. افترا، تهدید یا نشر عمدی دروغ می‌تواند موضوع قانون باشد؛ اما مرز میان جرم، نقد، تحلیل و خطای فکری باید روشن باشد.
معینی روزنامه‌نگار و پژوهشگر منتقد را نوعی «سامانه هشدار زودهنگام» برای جامعه و حکومت می‌داند؛ صدایی که ممکن است خطا کند، اما می‌تواند مسئله‌ای را پیش از آنکه بزرگ‌تر شود به بحث عمومی بیاورد.
«کشور قدرتمند کشوری نیست که در آن همه یک حرف می‌زنند؛ کشوری است که می‌تواند از میان حرف‌های متفاوت، سخن درست‌تر را پیدا کند.»
و جمع‌بندی او:
ایرانِ قوی، با منتقدانِ خیرخواه؛ نه ایرانِ خاموش، با مشکلاتِ حل‌نشده.

متن کامل یادداشت #علیرضا_معینی در مشاهده فوری

#صدای_فرهیختگان
#عباس_عبدی
#آزادی_بیان
#روزنامه_نگاری
#گفتگو
#مطبوعات
#فرهیختگان روزن آگاهی

Telegraph

کشوری که به قلم نیاز دارد، نه به خاموشی قلم

🟢 یک پرسش ساده علی رضا معینی اگر عباس عبدی، روزنامه‌نگار و تحلیلگری که سال‌هاست درباره مسائل ایران می‌نویسد، در تحلیل یک تجمع عمومی بگوید حضور عده‌ای در خیابان الزاماً به معنای نمایندگی اکثریت جامعه نیست، آیا این سخن، به خودی خود، باید مسئله‌ای قضایی تلقی…

👍11

1.6K views06:03