هوشی مین با نام اصلی نگوین سین کونگ در ١٩ مه ١٨٩٠ در روستای هوانک ترو متولد شد. پدر او معلم روستا و مادرش مسئول تولید محصول برنج بود. هوشی مین در ١٩ سالگی به فرانسه رفت و پس از انجام تحصيلات دانشكاهى، در ٣٠ سالگی کمونیست شد و یکی از اعضاي موسس حزب كمونيست فرانسه شد. هوشى مين پس از آشنايى با كمونيسم در پاریس، در سال ١٩٢٣ به مسکو رفت و شروع به کار در کمینترن (سومین بین‌الملل کمونیست) کرد و در نوامبر ١٩٢۴، از جانب کمینترن راهی گوانگژوی چین شد تا به انقلاب چین یاری برساند. او در سال ١٩٢۶ در زمانی که در چین به سازماندهی كمونیست‌های اين كشور كمک می‌کرد همزمان حزب كمونيست ویتنام را تاسیس کرد. او تقریباً دو سال و نیم در چین زندگی کرد و حدود ١٠٠ نفر از فعالان ویتنامی را آموزش داد. با این حال، در آوریل ١٩٢٧ تحت تعقیب حزب کومینتانگ، چیانگ کای شک قرار گرفت و مجبور شد با دیگر ماموران کمینترن به طور کامل چین را ترک کند، آنگاه به فکر پایان دادن به استعمار فرانسه بر ويتنام افتاد. ويتنام مستعمره فرانسه بود و فرانسوی‌ها از فعالیت‌های او به خوبی آگاه بودند، به این ترتیب مانع ورود او به ويتنام می‌شدند، پس او به مسکو رفت و در آنجا
از كمینترن درخواست بودجه برای راه‌اندازی جنبشی در ویتنام کرد که با آن موافقت شد. با وقوع جنگ جهانی دوم و حمله نازی‌ها به فرانسه، هوشی مین توانست از فرصت به دست آمده استفاده كند و با عبور از حلقه‌ى امنيتى فرانسه وارد ویتنام شود و با استفاده از بودجه‌ی دریافتی از مسکو، سازمان «ويت مين» مركب از كمونيست‌ها و ناسيوناليست‌هاى ویتنامی را تشکیل دهد.
در جریان جنگ جهانی دوم، ویتنام به تصرف ژاپن درآمده بود و "ویت مین"ها به رهبری هوشی مین با امپراتوری ژاپن می‌جنگیدند. پس از تسلیم شدن ژاین در سال ١٩۴۵ آن‌ها کنترل کشور را نه به فرانسه که میخواست حق خود را بر مستعمرات جنوب شرقی آسیا احیا کند، بلكه به ويت مين هوشی مين و حزب كمونيست ويتنام سيردند.
سازمان ویت مین به سلاح‌های نیروهای ژاپنی دست یافت و هوشی مين با استفاده از اين سلاح‌ها و نيروى خلق اعلام استقلال كرد و كوشيد که فرانسه نتواند بار دیگر بر ویتنام مسلط شود. با اینحال در بھار ١٩٣۶، فرانسوی‌ها به ويتنام بازگشتند. در نوامبر ١٩٣۶، ناوگان فرانسه، شهر بندری هایفونگ را به آتش کشید و بیش از ۶۰۰۰ غيرنظامی ويتنامی را كشت. در ١٩ دسامبر، هوشی مین به فرانسه اعلام جنگ کرد.
جنگ "ویت مین" با فرانسه ٩ سال طول کشید و فرانسه پس از شكست نيروهايش در «دين بين فو» حاضر به مذاكره شد و طبق قرارداد ژنو سال ١٩۵۴ ويتنام موقتا به دو بخش شمالی و جنوبی تقسيم شد و قرار شد كه از طريق رفراندوم، وحدت ويتنام تامين شود. در این زمان، ایالات متحده با اتکا به «نظریه دومینو» که طبق آن، گرایش یک كشور در یک منطقه به سوی كمونیسم باعث می‌شود كشورهای همسایه نیز مانند دومینو سرنگون شوند برای جلوگیری از دنباله‌روى ویتنام از چین، تصمیم گرفت از لغو انتخابات سراسری سال ۱۹۵۶ توسط نگو دین دیم حمایت کند، انتخاباتی که ویتنام را تحت حكومت هوشى مين متحد مي‌كرد. هوشی مین که پی به سوء نیت غرب در این زمینه برده بود، نبرد را از سر گرفت و ایالات متحده اقدام به
مداخله در ويتنام كرد. هو شى مين كه رهبری مبارزه را بر عهده داشت، سوم سپتامبر ١٩۶٩ درگذشت، ولی آرزوی او در سال ۱۹۷۵ به تحقق پیوست و نيروهاى كمونیست ويتنام با شكست ايالات متحده و نیروهای تحت حمایتش در ویتنام جنوبی، شهر سایگون را تصرف و آن را به «هوشی مین سیتی» تغییر نام دادند و وحدت ویتنام تامین شد.