جناب آقای دکتر ذاکری
ریاستمحترم دانشگاه علم و صنعت
هفتهی گذشته در فضای مجازی٬ رزومهی یکی از اساتید دانشگاه علموصنعت دست به دست میشد. آنچه که سبب تعجب و واکنش بسیاری از افراد گشت. در رزومهی مذکور٬ مواردی همچون ایدهپردازی تکه تکه کردن کرهی زمین و یا ایدهپردازی امکان انتقال کوهها به عنوان نوآوریهای این استاد دانشگاه ذکر شده است. حال پرسشهایی به بوجود میآید :
۱- چه ارتباطی بین این رزومه و #دانشکدهی_پیشرفت وجود دارد؟
۲-اگر این رزومه فاقد مشکلی است به چه علت به محض بوجود آمدن واکنشهایی در فضای مجازی از سایت دانشگاه حذف شد و سپس تغییر کرد؟ آیا این رفتار نشانی از #عدم_شفافیت و عدم صداقت با دانشجویان نیست؟
۳- بسیاری از مقالاتی که به نام ایشان ثبت شدهاست در اولین کنفرانس ملی مدیریت و مهندسی پیشرفت ارائه شدهاست. کنفرانسی که شخص مذکور دبیر آن بوده است و در همین چند روز گذشته که اسم ایشان در فضای مجازی مطرح شده است، اسامی و مشخصات این مقالات از سایت حذف شده است. همه این اتفاقها سبب میشود که شائبهی #رزومهسازی بوجود بیاید. خواهشمندیم در این باره توضیحات لازم داده شود و اگر تخلفی صورت گرفته مطابق قانون برخورد شود.
جناب آقای دکتر بدون شک #شفافسازی نهتنها به ضرر دانشگاه نیست بلکه به سود فضای علمی و آکادمیک خواهد بود. بنابراین از شما درخواست داریم که به طور کاملا شفاف، چگونگی جذب و ارتقا هیئت علمیهای دانشگاه را به اطلاع دانشجویان برسانید. بدون شک این عمل شما میراثی بزرگ و ارزشمند برای آینده دانشگاه بهجا خواهد گذاشت.
انجمن اسلامی آرمان متعهد میشود که هر گونه پاسخ ریاست محترم دانشگاه را در همین کانال منتشر کند.
@IUSTArman
ریاستمحترم دانشگاه علم و صنعت
هفتهی گذشته در فضای مجازی٬ رزومهی یکی از اساتید دانشگاه علموصنعت دست به دست میشد. آنچه که سبب تعجب و واکنش بسیاری از افراد گشت. در رزومهی مذکور٬ مواردی همچون ایدهپردازی تکه تکه کردن کرهی زمین و یا ایدهپردازی امکان انتقال کوهها به عنوان نوآوریهای این استاد دانشگاه ذکر شده است. حال پرسشهایی به بوجود میآید :
۱- چه ارتباطی بین این رزومه و #دانشکدهی_پیشرفت وجود دارد؟
۲-اگر این رزومه فاقد مشکلی است به چه علت به محض بوجود آمدن واکنشهایی در فضای مجازی از سایت دانشگاه حذف شد و سپس تغییر کرد؟ آیا این رفتار نشانی از #عدم_شفافیت و عدم صداقت با دانشجویان نیست؟
۳- بسیاری از مقالاتی که به نام ایشان ثبت شدهاست در اولین کنفرانس ملی مدیریت و مهندسی پیشرفت ارائه شدهاست. کنفرانسی که شخص مذکور دبیر آن بوده است و در همین چند روز گذشته که اسم ایشان در فضای مجازی مطرح شده است، اسامی و مشخصات این مقالات از سایت حذف شده است. همه این اتفاقها سبب میشود که شائبهی #رزومهسازی بوجود بیاید. خواهشمندیم در این باره توضیحات لازم داده شود و اگر تخلفی صورت گرفته مطابق قانون برخورد شود.
جناب آقای دکتر بدون شک #شفافسازی نهتنها به ضرر دانشگاه نیست بلکه به سود فضای علمی و آکادمیک خواهد بود. بنابراین از شما درخواست داریم که به طور کاملا شفاف، چگونگی جذب و ارتقا هیئت علمیهای دانشگاه را به اطلاع دانشجویان برسانید. بدون شک این عمل شما میراثی بزرگ و ارزشمند برای آینده دانشگاه بهجا خواهد گذاشت.
انجمن اسلامی آرمان متعهد میشود که هر گونه پاسخ ریاست محترم دانشگاه را در همین کانال منتشر کند.
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#دهم_مرداد #زادروز_محمود_دولت_آبادی @IUSTArman
دهم مرداد ماه سال ۱۳۱۹ در دولت آباد سبزوار چشم به جهان گشود.نویسنده رمان مشهور کلیدر در دوران نوجوانی به دلیل فقر خانواده به سراغ مشاغل مختلفی رفت از چوپانی و کار کشاورزی گرفته تا سلمانی و کار در کارخانه پنبه پاک کنی که بعدها تجربه همین مشاغل به او در خلق شخصیت ها و توصیفات تاثیرگذار و قدرتمند از ظاهر و باطن آنها کمک کرد. در دهه چهل دولت آبادی فعالیت هایش را در عرصه هنر در زمینه تئاتر آغاز کرد و به مدت یک سال به صورت تئوری و عملی تئاتر را آموخت. از بازی های معروف او می توان به نمایش «قصه طلسم و حریر و ماهیگیر » نوشته علی حاتمی ، «ضیافت و عروسک ها » نوشته بهرام بیضایی اشاره کرد.
در سال ۱۳۵۳ دولت آبادی آخرین بازی اش را برای نمایش «در اعماق» نوشته ماکسیم گورکی انجام داد و پس از آن که دستگیر و زندانی شد صحنه تئاتر را برای همیشه بدرود گفت وبه شکل جدی تری به داستان نویسی پرداخت. وی در سالهای ابتدایی انقلاب اسلامی به عنوان دبیر سندیکای تئاتر به این حوزه خدمت کرد و پس از پایان این کار خود را تمام و کمال وقف ادبیات کرد.
او کارش را در سال ۱۳۴۱ با داستان « ته شب » شروع کرده بود .
آثار محمود دولتآبادی نمونههای بارزی از گرایش ادبیات متعهد به کمکردن شکاف موجود بین ادراکهای گوناگون از مفهوم انقلاب است. داستانهای کوتاه و رمانهای او اوضاع و احوال طبقات ستمدیده، بهویژه دهقانان و کارگران روستایی را به تصویر میکشد. شخصیتهایی که او میآفریند، فارغ از گرایشهای مذهبیشان، قربانی شرایط اجتماعی جامعه هستند. ویژگیهای طبقاتی تمامی شخصیتهای او مطابق با مدلهای مارکسیستی از جامعه طبقاتی و ماتریالیسم تاریخی میباشند.
در آثار او از همان نخستین اثر تا آخرین آنها خطوط تفکری کلی نگر و نشانههایی مشخص وجود دارد، همچنین تسلطهای رشک آمیز او در فضاسازی و دیالوگ نویسی از همان آغاز کار پیداست.
مشخصه دیگر آثار او، ندای امیدواری در عین کلافگی است و نگاه تلخ او به زندگی که این امیدواری از تربیت و آموزش روستایی او ناشی میشود که قناعت و صبوری ویژگی آن است و کاملاً با نگاه شهری صادق هدایت متفاوت است. مشخصه دیگری که در کارهای دولتآبادی بارز بود، این است که او به شرح بیرونی آدمها بیشتر رغبت نشان میدهد تا شرح درونی آنها، گاه به نظر میرسد که این آدمها درون ندارند، از بس که نویسنده به شرح بیرونی آنها پرداخته است، به قد و قامتشان به شکل و شمایلشان و خلق و خوی آنها بیش از آنکه نشان داده شود، به وصف در می آیند و از صافی ذهن و زبان راوی نویسنده عبور میکنند تا ماجرا سرانجام پس از آن آغاز شود. تم اصلی داستانهای او بر دو مدار در حرکت است: روستا و شهر.
پس از «تهشب»، دولتآبادی «ادبار» را به همراه داستانهای «بند»، «پای گلدسته امامزاده»، «هجرت سلیمان» و «سایههای خسته»، در مجموعه «لایههای بیابانی» در سال ۱۳۴۷ منتشر کرد.
دولتآبادی داستانهایی دارد که پرده داستان به روی یک زن باز میشود. «جای خالی سلوچ» و «کلیدر» و نیز «باشبیرو» از آن جملهاست.
اثر بی نظیر دولتآبادی «کلیدر» است، رمانی در ستایش کار و زندگی و طبیعت، که خود دولتآبادی بارها گفتهاست «دیگر گمان نکنم که نیرو و قدرت و دل و دماغم اجازه بدهد که کاری کاملتر از کلیدر بکنم. کلیدر از جهت کمی و کیفی، کاملترین کاری است که من تصور میکرده ام که بتوانم و شاید بشود، گفت در برخی جهات از تصور خودم هم زیادتر است» .
کلیدر، یک رمان عظیم روستایی است در ۱۰ جلد و بالغ بر سه هزار صفحه که او بیش از ۱۵ سال عمرش را صرف نگارش آن کردهاست و حجیم ترین رمان فارسی به شمار میرود ؛ البته گمان نمیرود که دوباره چنین حادثه ایی تکرار شود، با زبانی فخیم و حماسی و بیش از شصت شخصیت که جملگی تمام و کمال پرداخته شدهاند.
از جوایز و افتخارات محمود دولت آبادی می توان به «نشان شوالیه هنر و ادب فرانسه» ،«جایزه ادبی یان میخالسکی سوییس» ، «جایزه ادبی هوشنگ گلشیری برای یک عمر فعالیت» اشاره کرد.
#دهم_مرداد
#زادروز_محمود_دولت_آبادی
@IUSTArman
در سال ۱۳۵۳ دولت آبادی آخرین بازی اش را برای نمایش «در اعماق» نوشته ماکسیم گورکی انجام داد و پس از آن که دستگیر و زندانی شد صحنه تئاتر را برای همیشه بدرود گفت وبه شکل جدی تری به داستان نویسی پرداخت. وی در سالهای ابتدایی انقلاب اسلامی به عنوان دبیر سندیکای تئاتر به این حوزه خدمت کرد و پس از پایان این کار خود را تمام و کمال وقف ادبیات کرد.
او کارش را در سال ۱۳۴۱ با داستان « ته شب » شروع کرده بود .
آثار محمود دولتآبادی نمونههای بارزی از گرایش ادبیات متعهد به کمکردن شکاف موجود بین ادراکهای گوناگون از مفهوم انقلاب است. داستانهای کوتاه و رمانهای او اوضاع و احوال طبقات ستمدیده، بهویژه دهقانان و کارگران روستایی را به تصویر میکشد. شخصیتهایی که او میآفریند، فارغ از گرایشهای مذهبیشان، قربانی شرایط اجتماعی جامعه هستند. ویژگیهای طبقاتی تمامی شخصیتهای او مطابق با مدلهای مارکسیستی از جامعه طبقاتی و ماتریالیسم تاریخی میباشند.
در آثار او از همان نخستین اثر تا آخرین آنها خطوط تفکری کلی نگر و نشانههایی مشخص وجود دارد، همچنین تسلطهای رشک آمیز او در فضاسازی و دیالوگ نویسی از همان آغاز کار پیداست.
مشخصه دیگر آثار او، ندای امیدواری در عین کلافگی است و نگاه تلخ او به زندگی که این امیدواری از تربیت و آموزش روستایی او ناشی میشود که قناعت و صبوری ویژگی آن است و کاملاً با نگاه شهری صادق هدایت متفاوت است. مشخصه دیگری که در کارهای دولتآبادی بارز بود، این است که او به شرح بیرونی آدمها بیشتر رغبت نشان میدهد تا شرح درونی آنها، گاه به نظر میرسد که این آدمها درون ندارند، از بس که نویسنده به شرح بیرونی آنها پرداخته است، به قد و قامتشان به شکل و شمایلشان و خلق و خوی آنها بیش از آنکه نشان داده شود، به وصف در می آیند و از صافی ذهن و زبان راوی نویسنده عبور میکنند تا ماجرا سرانجام پس از آن آغاز شود. تم اصلی داستانهای او بر دو مدار در حرکت است: روستا و شهر.
پس از «تهشب»، دولتآبادی «ادبار» را به همراه داستانهای «بند»، «پای گلدسته امامزاده»، «هجرت سلیمان» و «سایههای خسته»، در مجموعه «لایههای بیابانی» در سال ۱۳۴۷ منتشر کرد.
دولتآبادی داستانهایی دارد که پرده داستان به روی یک زن باز میشود. «جای خالی سلوچ» و «کلیدر» و نیز «باشبیرو» از آن جملهاست.
اثر بی نظیر دولتآبادی «کلیدر» است، رمانی در ستایش کار و زندگی و طبیعت، که خود دولتآبادی بارها گفتهاست «دیگر گمان نکنم که نیرو و قدرت و دل و دماغم اجازه بدهد که کاری کاملتر از کلیدر بکنم. کلیدر از جهت کمی و کیفی، کاملترین کاری است که من تصور میکرده ام که بتوانم و شاید بشود، گفت در برخی جهات از تصور خودم هم زیادتر است» .
کلیدر، یک رمان عظیم روستایی است در ۱۰ جلد و بالغ بر سه هزار صفحه که او بیش از ۱۵ سال عمرش را صرف نگارش آن کردهاست و حجیم ترین رمان فارسی به شمار میرود ؛ البته گمان نمیرود که دوباره چنین حادثه ایی تکرار شود، با زبانی فخیم و حماسی و بیش از شصت شخصیت که جملگی تمام و کمال پرداخته شدهاند.
از جوایز و افتخارات محمود دولت آبادی می توان به «نشان شوالیه هنر و ادب فرانسه» ،«جایزه ادبی یان میخالسکی سوییس» ، «جایزه ادبی هوشنگ گلشیری برای یک عمر فعالیت» اشاره کرد.
#دهم_مرداد
#زادروز_محمود_دولت_آبادی
@IUSTArman
◽️ به آنان كه با قلم
تباهيِ دهر را
به چشم جهانيان پديدار ميكنند
بهاران خجسته باد؟!
قرار اين بود پس از واژگون شدن رژيم پهلوي شاهد بهارانِ خبرنگار و روزنامه نگاران باشيم،اما چه شد؟
سركوب و سانسور روزنامه نگاران پس از پيروزي انقلاب هم ادامه يافت.آنها كه در نظام پيشين مجبور بودند مطابق ذايقه دربار مطلب بنويسند تا با توقيف مواجه نشوند بعد از انقلاب نیز با محدوديت هاي فراواني در فرم و محتوا مواجه شدند كه اوج اين مسئله را ميتوان در توقيف فله ای مطبوعات در سال 79 و حکم زندان برای خبرنگاران دید.پس از آن در پي اعتراضات به نتايج انتخابات رياست جمهوري سال ٨٨ خبرنگاران و روزنامه نگاران با برخورد قهرآميز مواجه شدند كه منجر به توقيف و تعطيلي بسياري از نشريات و خبرگزاري ها شد. امروز نیز خبرنگاران و روزنامه نگاران با موانع بسیاری روبرو هستند، از خط قرمزهای نامشخص و فراقانونی گرفته تا برخوردهای قهرآمیز، از معضلات صنفی گرفته تا افزایش قیمت کاغذ و ...
با همه این موانع اما خبرنگاری همچنان زنده است، خبرنگاران مینویسند، مصاحبه میکنند، گزارش تهیه میکنند، عکس میگیرند و راه خود یعنی تاکید بر شفافیت و روایت صادقانه واقعیتها را ادامه میدهند.
🗓روز #خبرنگار گرامی باد.
@IUSTArman
تباهيِ دهر را
به چشم جهانيان پديدار ميكنند
بهاران خجسته باد؟!
قرار اين بود پس از واژگون شدن رژيم پهلوي شاهد بهارانِ خبرنگار و روزنامه نگاران باشيم،اما چه شد؟
سركوب و سانسور روزنامه نگاران پس از پيروزي انقلاب هم ادامه يافت.آنها كه در نظام پيشين مجبور بودند مطابق ذايقه دربار مطلب بنويسند تا با توقيف مواجه نشوند بعد از انقلاب نیز با محدوديت هاي فراواني در فرم و محتوا مواجه شدند كه اوج اين مسئله را ميتوان در توقيف فله ای مطبوعات در سال 79 و حکم زندان برای خبرنگاران دید.پس از آن در پي اعتراضات به نتايج انتخابات رياست جمهوري سال ٨٨ خبرنگاران و روزنامه نگاران با برخورد قهرآميز مواجه شدند كه منجر به توقيف و تعطيلي بسياري از نشريات و خبرگزاري ها شد. امروز نیز خبرنگاران و روزنامه نگاران با موانع بسیاری روبرو هستند، از خط قرمزهای نامشخص و فراقانونی گرفته تا برخوردهای قهرآمیز، از معضلات صنفی گرفته تا افزایش قیمت کاغذ و ...
با همه این موانع اما خبرنگاری همچنان زنده است، خبرنگاران مینویسند، مصاحبه میکنند، گزارش تهیه میکنند، عکس میگیرند و راه خود یعنی تاکید بر شفافیت و روایت صادقانه واقعیتها را ادامه میدهند.
🗓روز #خبرنگار گرامی باد.
@IUSTArman
به مناسبت روز خبرنگار تصمیم گرفتیم که با مازیار خسروی دبیر روزنامه شرق گفتوگویی انجام دهیم و از وضعیت اقتصادی، انجمن صنفی، وضعیت فروش، استقبال از روزنامهها و نوع ومیزان برخورد با روزنامهنگاران و خبرنگاران پرسیدیم.
✅بخشهایی از مصاحبه :
📌شما خیلی مواجه میشوید با خبرنگاری که ۱۰ الی ۱۵ سال کار کرده است ولی مجموع حق بیمهاش ۳ الی ۵ سال هم نمیشود.
📌بعد از سال ۹۲ تلاش های بسیار زیادی از طرف هیئت مدیره سابق انجمن صنفی روزنامهنگاران، آقای شمسالواعظین و دیگر دوستان، برای بازگشایی انجمن صنفی انجام شد. قوه قضاییه و شخض آقای اژهای روی این قضیه مقاومت کردند و آقای ربیعی هم با آقای اژهای در این مسیر همراه شدند و اجازه بازگشایی به انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران را ندادند.
📌من فکر میکنم با ادامه این روند تا سال آینده ما به جز چند روزنامهی دولتی(که ساز و کار خودشان را دارند) چیزی به اسم روزنامه مستقل بخش خصوصی نداشته باشیم. متاسفانه میتوانم بگویم که روزنامه نگاری کاغذی در ایران دارد نفس های آخرش را می کشد.
📌الان شرایط به گونهای است که با فشارهای پنهان و پیدا عملا خودسانسوری را به بچهها تحمیل میکنند. برخورد هم بیشتر به سمت خود روزنامهنگاران رفته است تا رسانهها در حالی که از نظر قانونی این مدیرمسئول است که باید پاسخگو مطالب روزنامه باشد ولی به هرحال برخورد با خبرنگاران روزنامهها میشود.
📌انقطاع نسلی که هرچند سال یک بار اتفاق میافتد به این صورت که یک نسلی از روزنامهنگاران ایرانی که حامل تجربه هستند با فشار سنگینی که از طرفهای مختلف میآید ناگزیر میشوند که یا کشور را ترک کنند یا خانهنشین شوند باعث میشود هر نسلی که میآید فکر کند که خودش آغازگر این مسیر بوده و ارتباط نسلی بین روزنامهنگاران نباشد.
✅برای خواندن کامل مصاحبه روی "instant view" بزنید
https://bit.ly/2B7IbuJ
✅بخشهایی از مصاحبه :
📌شما خیلی مواجه میشوید با خبرنگاری که ۱۰ الی ۱۵ سال کار کرده است ولی مجموع حق بیمهاش ۳ الی ۵ سال هم نمیشود.
📌بعد از سال ۹۲ تلاش های بسیار زیادی از طرف هیئت مدیره سابق انجمن صنفی روزنامهنگاران، آقای شمسالواعظین و دیگر دوستان، برای بازگشایی انجمن صنفی انجام شد. قوه قضاییه و شخض آقای اژهای روی این قضیه مقاومت کردند و آقای ربیعی هم با آقای اژهای در این مسیر همراه شدند و اجازه بازگشایی به انجمن صنفی روزنامهنگاران ایران را ندادند.
📌من فکر میکنم با ادامه این روند تا سال آینده ما به جز چند روزنامهی دولتی(که ساز و کار خودشان را دارند) چیزی به اسم روزنامه مستقل بخش خصوصی نداشته باشیم. متاسفانه میتوانم بگویم که روزنامه نگاری کاغذی در ایران دارد نفس های آخرش را می کشد.
📌الان شرایط به گونهای است که با فشارهای پنهان و پیدا عملا خودسانسوری را به بچهها تحمیل میکنند. برخورد هم بیشتر به سمت خود روزنامهنگاران رفته است تا رسانهها در حالی که از نظر قانونی این مدیرمسئول است که باید پاسخگو مطالب روزنامه باشد ولی به هرحال برخورد با خبرنگاران روزنامهها میشود.
📌انقطاع نسلی که هرچند سال یک بار اتفاق میافتد به این صورت که یک نسلی از روزنامهنگاران ایرانی که حامل تجربه هستند با فشار سنگینی که از طرفهای مختلف میآید ناگزیر میشوند که یا کشور را ترک کنند یا خانهنشین شوند باعث میشود هر نسلی که میآید فکر کند که خودش آغازگر این مسیر بوده و ارتباط نسلی بین روزنامهنگاران نباشد.
✅برای خواندن کامل مصاحبه روی "instant view" بزنید
https://bit.ly/2B7IbuJ
Telegraph
مصاحبه انجمن اسلامی آرمان دانشگاه علم و صنعت با مازیار خسروی دبیر روزنامه شرق به مناسبت روز خبرنگار
خبرنگاران و روزنامهنگاران پرسشگران هستند و در مورد موانع و مشکلات بقیه اقشار جامعه مینویسند، اما امروز به بهانه روز خبرنگار موقعیتی پیش آمدهاست تا از معضلات و موانع این شغل پشت دوربین سوال پرسیده شود. اولین سوال را از وضعیت معیشتی خبرنگاران و روزنامه نگاران…
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#درگذشت_عزت_الله_انتظامی @IUSTArman
استاد عزتالله انتظامی کسی که شهره به لقب "آقای بازیگر" است در ۳۱ خرداد سال ۱۳۰۳ در تهران متولد شد، در خانهای که حالا جزئی از پارک شهر شده است.
ایشان از همان اواخر دوره ابتدایی به تئاتر علاقهمند شدند اما پدر و مادرش همچون اغلب خانوادههای متوسط رو به پایین و مذهبی مایل نبودند که فرزندشان به دنبال کار هنری و به تعبیر خودشان مطربی برود.
اما با این وجود انتظامی از حدود ۱۴ سالگی تئاتر را با پیش پرده خوانی در تماشاخانههای لالهزار آغاز میکند و در سال ۱۳۲۰ نخستین نمایش حرفهای خود با عنوان "التیماتوم" نوشته پرویز خطیبی و به کارگردانی اصغر تفکری را در تئاتر پارس لالهزار اجرا میکند و تا سال ۱۳۲۶ در بیش از ۱۰ نمایش نقشپردازی میکند.
در جریان کودتای ۲۸ مرداد و به آتش کشیدن تئاتر و دستگیری فعالان این حوزه حدود سه چهار ماه همراه با احمد شاملو و محمدعلی جعفری در زندان قصر زندانی میشود. و پس از آزادی از زندان همسر و پسر تازه متولد شدهاش مجید را به خانه پدری میسپارد و چمدانش را بسته و راهی آلمان میشود تا به آرزوی بازیگری خود برسد.
انتظامی در مورد زندگی سخت آن روزهای خود میگوید: "تنها دو تا قالیچه داشتم که آنها را فروختم و از طریق اتوبوس و قطار خودم را به شهر هانوفر آلمان رساندم. برای گذراندن زندگی روزمره خود مجبور بودم در کارخانه ریخته گری کار کنم و همه این سختیها را به عشق هنر و بازیگری تحمل میکردم" پس از گذراندن دوره ۴ ساله و تحصیل در مدرسه "فولکس هوخ شوله" آلمان در سال ۱۳۲۷ به ایران بازمی گردد.
و در سال ۱۳۴۷ با بازی در فیلم "گاو" به کارگردانی داریوش مهرجویی وارد عرصه سینما میشود و یکی از بهترین نقش آفرینیهای تاریخ سینمای ایران را رقم میزند.
انتظامی در نقش "مش حسن" نقطه عطف و تحولی شگرف در تاریخ بازیگری سینمای ایران ایجاد می کند و بهترین بازیگر نقش اول مردجشنواره بینالمللی فیلم شیکاگو سال ۱۹۷۱ می شود.
انتظامی درباره برخورد خانوادهاش با این فیلم میگوید: "پدرم که عکسم را روی سر در سینماها دیده بود، گفت پسر جان این چیه بازی کردی تو؟ گاو؟! بعدها که این فیلم را به سینمای شهر فرنگ آوردند برای پدر و مادرم وقت گرفتم که بیایند تماشا کنند. آمدم به پدرم و مادر گفتم بریم تماشا کنیم ببینید چیه؟ مادرم گفت: همین یک کارم مانده است هر چه گفتم فایده نکرد»
عزت سنگلج در سال ۴۷ تصمیم میگیرد بازیگری را به طور آکادمیک و جدی دنبال کند. با اصرار و پافشاری که برای کمال بخشیدن به دانش دارد، هیأت امنای دانشگاه تسلیم خواسته او میشوند و موافقت خود را با ورود بدون کنکور او به دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران اعلام میکنند و عزت انتظامی در سن ۴۴ سالگی در کلاس درس استادانی چون حمید سمندریان و شنگله مینشیند.
این تعهد به کار و اشتیاق به یادگیری همان چیزی است که انتظامی را به "آقای بازیگر" تاریخ سینما و تئاتر ایران تبدیل کرد. در حالی که همگان بر آقایی او در اخلاق و بازیگری ایمان دارند اما خودش میگوید که نامگذاریهای اینچنینی خیلی با روحیه او سازگار نیست: "من برای شما همیشه همان عزتم، همانی که از سیزده سالگی در تماشاخانههای لاله زار با تشویقهای شما بزرگ شدهام... برای شما من همیشه همان عزتم... بچهای از سنگلج..."
نشر سخن به همت غزاله سلطانی در سال ۹۲ شناخت نامه ای از عزت الله انتظامی تحت عنوان "من عزتم بچه ی سنگلج" را منتشر کرد.
کتابی که آقای بازیگر چند جلدی از آنرا به فرزندان محصورین تقدیم کرد
ایشان همچنین در تاریخ یک اسفند ۱۳۹۴ در نامه ای خطاب به حسن روحانی اینگونه نوشتند: "چگونه میتوان دل در گرو سربلندی میهن داشت و از لاینحل ماندن پارهای مشکلات بیمناک نبود؟ و آنچه این نگرانی را افزون میکند، تداوم آنها و بیتفاوتی در قبال آنها است. از همین رو برآن شدم تا دست به قلم برم و دغدغه این روزهایم را بیان کنم. چون همواره بیم آن داشتهام که سر بر زمین بگذارم و چشم از جهان ببندم و این مشکل لاینحل باقی مانده باشد.... آیا وقت آن نرسیده است تا به دیگر وعده انتخاباتیتان، یعنی برداشته شدن حصر از سه بزرگوار – سرکار خانم زهرا رهنورد و آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی – عمل کنید؟ بزرگترین دستآورد این عمل، یقینا بیشتر شدن اعتماد و اتحاد ملی است. که قطعا شما بیش از هر شهروند دیگری از این دستآورد خرسند خواهید شد. پس چرا در انجام این وعده تعلل میکنید؟ مگر میشود مسئلهای با این اهمیت همچنان لاینحل باقی بماند؟"
استاد انتظامی سرانجام پس از تحمل انواع بیماری کلیوی، کبدی و مغزی، روز جمعه ۲۶ مرداد ۹۷ ساعت ۴ صبح دار فانی را وداع گفت ...
روحش شاد و قرین رحمت الهی 🙏
#درگذشت_عزت_الله_انتظامی
@IUSTArman
ایشان از همان اواخر دوره ابتدایی به تئاتر علاقهمند شدند اما پدر و مادرش همچون اغلب خانوادههای متوسط رو به پایین و مذهبی مایل نبودند که فرزندشان به دنبال کار هنری و به تعبیر خودشان مطربی برود.
اما با این وجود انتظامی از حدود ۱۴ سالگی تئاتر را با پیش پرده خوانی در تماشاخانههای لالهزار آغاز میکند و در سال ۱۳۲۰ نخستین نمایش حرفهای خود با عنوان "التیماتوم" نوشته پرویز خطیبی و به کارگردانی اصغر تفکری را در تئاتر پارس لالهزار اجرا میکند و تا سال ۱۳۲۶ در بیش از ۱۰ نمایش نقشپردازی میکند.
در جریان کودتای ۲۸ مرداد و به آتش کشیدن تئاتر و دستگیری فعالان این حوزه حدود سه چهار ماه همراه با احمد شاملو و محمدعلی جعفری در زندان قصر زندانی میشود. و پس از آزادی از زندان همسر و پسر تازه متولد شدهاش مجید را به خانه پدری میسپارد و چمدانش را بسته و راهی آلمان میشود تا به آرزوی بازیگری خود برسد.
انتظامی در مورد زندگی سخت آن روزهای خود میگوید: "تنها دو تا قالیچه داشتم که آنها را فروختم و از طریق اتوبوس و قطار خودم را به شهر هانوفر آلمان رساندم. برای گذراندن زندگی روزمره خود مجبور بودم در کارخانه ریخته گری کار کنم و همه این سختیها را به عشق هنر و بازیگری تحمل میکردم" پس از گذراندن دوره ۴ ساله و تحصیل در مدرسه "فولکس هوخ شوله" آلمان در سال ۱۳۲۷ به ایران بازمی گردد.
و در سال ۱۳۴۷ با بازی در فیلم "گاو" به کارگردانی داریوش مهرجویی وارد عرصه سینما میشود و یکی از بهترین نقش آفرینیهای تاریخ سینمای ایران را رقم میزند.
انتظامی در نقش "مش حسن" نقطه عطف و تحولی شگرف در تاریخ بازیگری سینمای ایران ایجاد می کند و بهترین بازیگر نقش اول مردجشنواره بینالمللی فیلم شیکاگو سال ۱۹۷۱ می شود.
انتظامی درباره برخورد خانوادهاش با این فیلم میگوید: "پدرم که عکسم را روی سر در سینماها دیده بود، گفت پسر جان این چیه بازی کردی تو؟ گاو؟! بعدها که این فیلم را به سینمای شهر فرنگ آوردند برای پدر و مادرم وقت گرفتم که بیایند تماشا کنند. آمدم به پدرم و مادر گفتم بریم تماشا کنیم ببینید چیه؟ مادرم گفت: همین یک کارم مانده است هر چه گفتم فایده نکرد»
عزت سنگلج در سال ۴۷ تصمیم میگیرد بازیگری را به طور آکادمیک و جدی دنبال کند. با اصرار و پافشاری که برای کمال بخشیدن به دانش دارد، هیأت امنای دانشگاه تسلیم خواسته او میشوند و موافقت خود را با ورود بدون کنکور او به دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران اعلام میکنند و عزت انتظامی در سن ۴۴ سالگی در کلاس درس استادانی چون حمید سمندریان و شنگله مینشیند.
این تعهد به کار و اشتیاق به یادگیری همان چیزی است که انتظامی را به "آقای بازیگر" تاریخ سینما و تئاتر ایران تبدیل کرد. در حالی که همگان بر آقایی او در اخلاق و بازیگری ایمان دارند اما خودش میگوید که نامگذاریهای اینچنینی خیلی با روحیه او سازگار نیست: "من برای شما همیشه همان عزتم، همانی که از سیزده سالگی در تماشاخانههای لاله زار با تشویقهای شما بزرگ شدهام... برای شما من همیشه همان عزتم... بچهای از سنگلج..."
نشر سخن به همت غزاله سلطانی در سال ۹۲ شناخت نامه ای از عزت الله انتظامی تحت عنوان "من عزتم بچه ی سنگلج" را منتشر کرد.
کتابی که آقای بازیگر چند جلدی از آنرا به فرزندان محصورین تقدیم کرد
ایشان همچنین در تاریخ یک اسفند ۱۳۹۴ در نامه ای خطاب به حسن روحانی اینگونه نوشتند: "چگونه میتوان دل در گرو سربلندی میهن داشت و از لاینحل ماندن پارهای مشکلات بیمناک نبود؟ و آنچه این نگرانی را افزون میکند، تداوم آنها و بیتفاوتی در قبال آنها است. از همین رو برآن شدم تا دست به قلم برم و دغدغه این روزهایم را بیان کنم. چون همواره بیم آن داشتهام که سر بر زمین بگذارم و چشم از جهان ببندم و این مشکل لاینحل باقی مانده باشد.... آیا وقت آن نرسیده است تا به دیگر وعده انتخاباتیتان، یعنی برداشته شدن حصر از سه بزرگوار – سرکار خانم زهرا رهنورد و آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی – عمل کنید؟ بزرگترین دستآورد این عمل، یقینا بیشتر شدن اعتماد و اتحاد ملی است. که قطعا شما بیش از هر شهروند دیگری از این دستآورد خرسند خواهید شد. پس چرا در انجام این وعده تعلل میکنید؟ مگر میشود مسئلهای با این اهمیت همچنان لاینحل باقی بماند؟"
استاد انتظامی سرانجام پس از تحمل انواع بیماری کلیوی، کبدی و مغزی، روز جمعه ۲۶ مرداد ۹۷ ساعت ۴ صبح دار فانی را وداع گفت ...
روحش شاد و قرین رحمت الهی 🙏
#درگذشت_عزت_الله_انتظامی
@IUSTArman
مرداد ۳۲ و #سیاست_مردمی مصدق
۲۸ مرداد یادآور کودتا علیه دولت مصدق است. درست است که پیروزی این کودتا؛ شکستی تاریخی برای ملت ایران بود اما جنبش ملی شدن صنعت نفت دستاوردها و آموزهها مهمی برای آینده خود یعنی امروزِ ما به جای گذاشت.
مصدق و جنبش ملی ۲۸ ماه مقاومت کرد و در آخر به وسیله کودتایی با حمایت محمدرضا پهلوی و با سازماندهی دولتهای بریتانیا و ایالات متحده سرنگون شد. این ۲۸ ماه مقاومت فراز و فرودهای بسیاری دارد. آنچه که هر نیروی تحولخواه تاریخ ما را ملزم میکند نسبت خود با جنبش ملی شدن صنعت نفت و وقایع این ۲۸ ماه را مشخص گرداند. امروز در متن بحرانهای جامعه ایران، در اوج ناامیدی و در انتظار روشنایی، باید پرسید جنبشها و فرازهای تاریخ ایران محصول چه بودهاند و چگونه مقاومت کردهاند؟
در خوانش جنبش ملی شدن صنعت نفت و ۲۸ ماه نخست وزیری محمد مصدق باید پرسید که چه عنصری او را در برابر ارتش بریتانیا، در برابر جامعه بین المللی، در برابر ارتجاعِ پهلوی، در برابرِ هجوم رسانههای جهانی به شخص وی و لجباز و دیوانه خواندن او، در مقابل مزدبگیران بریتانیا حفظ نمود؟
در ۲۵ تیرماه ۳۱ مصدق در اعتراض به دخالت شاه در انتخاب وزیر جنگ استعفا داد. شاه عادت داشت برخلاف قانون اساسی همیشه وزیر جنگ و فرماندهان ارتش را خود تعیین کند. استعفایی نه از روی استیصال بلکه کنشی تاریخی که منجر شد ۵ روز بعد، بعد از تظاهرات تاریخی ۳۰ تیر شاه عقب نشینی کرده و مصدق را دوباره نخست وزیر انتخاب نماید. مصدق نشان داد که اصلاحات و پیشروی در برابر نهادهای فراقانونی نه از طریق کسب سنگر به سنگر نهادهای انتخابی بلکه از طریق رجوع به پایگاه مردمی و کنشی در میان مردم است.
در مرداد ماه ۳۲ نیز مصدق دوباره به مردم رجوع کرد. او و جنبش ملی شدن صنعت نفت در برابر محمدرضا و رانتخواران دربار پهلوی که با لغو جلسات مجلس امکان به رای گذاشتن لایحههای اقتصادی دولت را ناممکن میکردند، و از سوی دیگر تحریمهای همه جانبهی بریتانیا بر صادرات نفت ایران که وضعیت اقتصادی را با مشکلاتی روبرو کرده بود، انحلال مجلس را به رفراندم گذاشت. این تصمیم او نیز کنشی تاریخی در تاریخ جنبشهای تحولخواه این کشور بوده است. با این کار هر نهاد و قانونِ زادهی رایِ پیشینی و مشروعیت قبلی میتواند از طریق رای مردم تغییر داده شود در #قانون برای #مردم است و نه مردم برای قانون. کاری که استعمار پوسیده بریتانیا و استعمار نو ایالات متحده را بر آن داشت تا دست به کودتا بزنند. کودتایی علیه مقاومت جنبش ملی شدن صنعت نفت که بر لزوم کنترل استخراج و فروش نفت توسط مردم و دولت ایران تاکید داشت؛ جنبشی که هرگز نگذاشت ملی شدن صنعت نفت به یک قانون تو خالی بدل گردد. کودتایی نه فقط علیه ایران بلکه علیه تمامی کشورهایی که امکان داشت از ایران الهام گرفته و صنایع خود را ملی کنند. نفت عراق، خلیج برمه و اندونزی، مس، سولفور و سنگ آهن اسپانیا، قلع و مس پرتغال، سرب و لاستیک برمه، چوب ساج و قلع و لاستیک سیام، لاستیک اندونزی، قلع بولیوی، مس و نیتراتهای شیلی و منیزیم و نیکل یونان و ...
امروز جریانات مترقی که استبداد و استعمار را هدف گرفته اند باید نسبت خود با مرداد ۳۲ و تیر ۳۱ مشخص کنند. این درسهای تاریخی نشان از آن دارد که رجوع هر جریان تحولخواهی نه به #چانهزنی در بالا بلکه در رجوع به مردم و به میان مردم آوردن سیاست است.
#اصلاحطلبان امروز باید به این پرسش جواب دهد که نسبتشان با مصدق چیست؟ آیا در تله قانونی و یا غیر قانونی بودن انحلال مجلس توسط مصدق میافتند و یا قانون را نتیجهی اراده آزاد مردم میدانند؟
@IUSTArman
۲۸ مرداد یادآور کودتا علیه دولت مصدق است. درست است که پیروزی این کودتا؛ شکستی تاریخی برای ملت ایران بود اما جنبش ملی شدن صنعت نفت دستاوردها و آموزهها مهمی برای آینده خود یعنی امروزِ ما به جای گذاشت.
مصدق و جنبش ملی ۲۸ ماه مقاومت کرد و در آخر به وسیله کودتایی با حمایت محمدرضا پهلوی و با سازماندهی دولتهای بریتانیا و ایالات متحده سرنگون شد. این ۲۸ ماه مقاومت فراز و فرودهای بسیاری دارد. آنچه که هر نیروی تحولخواه تاریخ ما را ملزم میکند نسبت خود با جنبش ملی شدن صنعت نفت و وقایع این ۲۸ ماه را مشخص گرداند. امروز در متن بحرانهای جامعه ایران، در اوج ناامیدی و در انتظار روشنایی، باید پرسید جنبشها و فرازهای تاریخ ایران محصول چه بودهاند و چگونه مقاومت کردهاند؟
در خوانش جنبش ملی شدن صنعت نفت و ۲۸ ماه نخست وزیری محمد مصدق باید پرسید که چه عنصری او را در برابر ارتش بریتانیا، در برابر جامعه بین المللی، در برابر ارتجاعِ پهلوی، در برابرِ هجوم رسانههای جهانی به شخص وی و لجباز و دیوانه خواندن او، در مقابل مزدبگیران بریتانیا حفظ نمود؟
در ۲۵ تیرماه ۳۱ مصدق در اعتراض به دخالت شاه در انتخاب وزیر جنگ استعفا داد. شاه عادت داشت برخلاف قانون اساسی همیشه وزیر جنگ و فرماندهان ارتش را خود تعیین کند. استعفایی نه از روی استیصال بلکه کنشی تاریخی که منجر شد ۵ روز بعد، بعد از تظاهرات تاریخی ۳۰ تیر شاه عقب نشینی کرده و مصدق را دوباره نخست وزیر انتخاب نماید. مصدق نشان داد که اصلاحات و پیشروی در برابر نهادهای فراقانونی نه از طریق کسب سنگر به سنگر نهادهای انتخابی بلکه از طریق رجوع به پایگاه مردمی و کنشی در میان مردم است.
در مرداد ماه ۳۲ نیز مصدق دوباره به مردم رجوع کرد. او و جنبش ملی شدن صنعت نفت در برابر محمدرضا و رانتخواران دربار پهلوی که با لغو جلسات مجلس امکان به رای گذاشتن لایحههای اقتصادی دولت را ناممکن میکردند، و از سوی دیگر تحریمهای همه جانبهی بریتانیا بر صادرات نفت ایران که وضعیت اقتصادی را با مشکلاتی روبرو کرده بود، انحلال مجلس را به رفراندم گذاشت. این تصمیم او نیز کنشی تاریخی در تاریخ جنبشهای تحولخواه این کشور بوده است. با این کار هر نهاد و قانونِ زادهی رایِ پیشینی و مشروعیت قبلی میتواند از طریق رای مردم تغییر داده شود در #قانون برای #مردم است و نه مردم برای قانون. کاری که استعمار پوسیده بریتانیا و استعمار نو ایالات متحده را بر آن داشت تا دست به کودتا بزنند. کودتایی علیه مقاومت جنبش ملی شدن صنعت نفت که بر لزوم کنترل استخراج و فروش نفت توسط مردم و دولت ایران تاکید داشت؛ جنبشی که هرگز نگذاشت ملی شدن صنعت نفت به یک قانون تو خالی بدل گردد. کودتایی نه فقط علیه ایران بلکه علیه تمامی کشورهایی که امکان داشت از ایران الهام گرفته و صنایع خود را ملی کنند. نفت عراق، خلیج برمه و اندونزی، مس، سولفور و سنگ آهن اسپانیا، قلع و مس پرتغال، سرب و لاستیک برمه، چوب ساج و قلع و لاستیک سیام، لاستیک اندونزی، قلع بولیوی، مس و نیتراتهای شیلی و منیزیم و نیکل یونان و ...
امروز جریانات مترقی که استبداد و استعمار را هدف گرفته اند باید نسبت خود با مرداد ۳۲ و تیر ۳۱ مشخص کنند. این درسهای تاریخی نشان از آن دارد که رجوع هر جریان تحولخواهی نه به #چانهزنی در بالا بلکه در رجوع به مردم و به میان مردم آوردن سیاست است.
#اصلاحطلبان امروز باید به این پرسش جواب دهد که نسبتشان با مصدق چیست؟ آیا در تله قانونی و یا غیر قانونی بودن انحلال مجلس توسط مصدق میافتند و یا قانون را نتیجهی اراده آزاد مردم میدانند؟
@IUSTArman
#رویا_صغیری دانشجوی دانشگاه شهید مدنی تبریز که به 23 ماه حبس تعزیری محکوم شده بود، در صفحهی اینستاگرام خود از احضار برای آغاز حبس خبر داد. رویا صغیری از سوم شهریور زندانی است.
@IUSTArman
@IUSTArman
#پریسا_رفیعی دانشجوی ۲۱ ساله و #فعال_صنفی دانشگاه تهران به مجموعا ۷سال زندان تعزیری محکوم شد.
@IUSTArman
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#پریسا_رفیعی دانشجوی ۲۱ ساله و #فعال_صنفی دانشگاه تهران به مجموعا ۷سال زندان تعزیری محکوم شد. @IUSTArman
چه فرق می کرد #زندانی در چشم انداز باشد
یا دانشگاهی؟
اگر که #رویا تنها احتلامی بود بازیگوشانه
تشنج پوستم را که میشنوم سوزن سوزن که میشود کف پا
علامتِ این است که چیزی خراب میشود
دمی که یک کلمه هم زیادی ست
درخت و سنگ و سار و سنگسار و دار
سایه دستی ست که می پندارد
دنیا را باید از چیزهایی پاک کرد
چقدر باید در این دو متر جا ماند تا تحلیل جسم حد زبان را رعایت کند؟
چه تازیانه کف پا خورده باشد
چه از فشار خونی موروث در رنج بوده باشی
قرار جایش را می سپارد به بی قراری
گه وقت و بیوقت
سایه به سایه
رگ به رگ
دنبالت کرده است تا این خواب
تظاهرات تورم را طی می کنم در گذر دلالان
سر چهار راه صدای درشت میپرسد
ویدئو مخربتر است یا بمب اتم؟؟؟
مسیح هم که بیاید انگار صلیبش را باید حراج کند
صدای زنگ فلز در دندانهای طلا
و خارش کپک در لالههای گوش
نصیب نسلی که خیلی دیر رسیده است
نه سینما و نه مهمانی در تاریخ
هجوم کاشفانی با تاخیر حضور
هزار کس می آیند و هزار کس میروند
و هیچ کس هیچ کس را به خاطر نمی آورد
صدا همان که میشنوی نیست
سگ از سکوت به وجد می آید و دزد بر سر بام بلند سماع میکند با ماه
زبان عزیزتر است اکنون یا دهان؟
که سنگ راه دهان را هزار بار تمرین کرده است
صدا که میشکند
حرف که چرک میکند
جملهها که نقطه چین میشوند
پیری یا بچهای که خود را میکشد
تازه معنا روشن میشود
سگی که میافتاد در نمکزار و این نمک که خود افتاده است
خلاف رای اوللالباب نیست
که ماه رنگ عوض کرده باشد
یا شب مثل آزادی زنگ زند
گچ سفید جای سرت را نشان میدهد
که چند سالی انگار در اینجا می نشستهای
و رد انکارت افتاده است بر دیوار
یا شاید نقشی مانده است از تسلیمت
گذاری اصلا ناتمام
و تازه این بیتابی که هیچ چیز آرامش نمی کند
در التهاب درهایی که باز میشوند و درهایی که بسته میشوند
کتابهایی که باز میشوند و دستهایی که بسته میشوند
دستهایی که سنگها را میپرانندو سارهایی که از درختها میپرند
درختهایی که دار میشوند
دهان هایی که کج میشوند
زبانهایی که لالمانی میگیرند
صدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ
و همهمه
که می انبوهد
می ترکد
رویا که تکه تکه میپراکند
دانشگاهی که حل میشود در زندانی و چشم اندازی که از هم میپاشد
خوابی که میشکند در چشم و چشم که میخ میشود در نقطهای
ونقطهای
که می ماند منگ در گوشه ای از کاسه سرکه همچنان غلت میخورد
غلت میخورد
غلت میخورد
محمد مختاری٬ مرداد ۷۴
#همراه_با_دانشجو
#احکام_دانشجویان_لغو_باید_گردد
#دانشجوی_زندانی_آزاد_باید_گردد
@IUSTArman
یا دانشگاهی؟
اگر که #رویا تنها احتلامی بود بازیگوشانه
تشنج پوستم را که میشنوم سوزن سوزن که میشود کف پا
علامتِ این است که چیزی خراب میشود
دمی که یک کلمه هم زیادی ست
درخت و سنگ و سار و سنگسار و دار
سایه دستی ست که می پندارد
دنیا را باید از چیزهایی پاک کرد
چقدر باید در این دو متر جا ماند تا تحلیل جسم حد زبان را رعایت کند؟
چه تازیانه کف پا خورده باشد
چه از فشار خونی موروث در رنج بوده باشی
قرار جایش را می سپارد به بی قراری
گه وقت و بیوقت
سایه به سایه
رگ به رگ
دنبالت کرده است تا این خواب
تظاهرات تورم را طی می کنم در گذر دلالان
سر چهار راه صدای درشت میپرسد
ویدئو مخربتر است یا بمب اتم؟؟؟
مسیح هم که بیاید انگار صلیبش را باید حراج کند
صدای زنگ فلز در دندانهای طلا
و خارش کپک در لالههای گوش
نصیب نسلی که خیلی دیر رسیده است
نه سینما و نه مهمانی در تاریخ
هجوم کاشفانی با تاخیر حضور
هزار کس می آیند و هزار کس میروند
و هیچ کس هیچ کس را به خاطر نمی آورد
صدا همان که میشنوی نیست
سگ از سکوت به وجد می آید و دزد بر سر بام بلند سماع میکند با ماه
زبان عزیزتر است اکنون یا دهان؟
که سنگ راه دهان را هزار بار تمرین کرده است
صدا که میشکند
حرف که چرک میکند
جملهها که نقطه چین میشوند
پیری یا بچهای که خود را میکشد
تازه معنا روشن میشود
سگی که میافتاد در نمکزار و این نمک که خود افتاده است
خلاف رای اوللالباب نیست
که ماه رنگ عوض کرده باشد
یا شب مثل آزادی زنگ زند
گچ سفید جای سرت را نشان میدهد
که چند سالی انگار در اینجا می نشستهای
و رد انکارت افتاده است بر دیوار
یا شاید نقشی مانده است از تسلیمت
گذاری اصلا ناتمام
و تازه این بیتابی که هیچ چیز آرامش نمی کند
در التهاب درهایی که باز میشوند و درهایی که بسته میشوند
کتابهایی که باز میشوند و دستهایی که بسته میشوند
دستهایی که سنگها را میپرانندو سارهایی که از درختها میپرند
درختهایی که دار میشوند
دهان هایی که کج میشوند
زبانهایی که لالمانی میگیرند
صدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ
و همهمه
که می انبوهد
می ترکد
رویا که تکه تکه میپراکند
دانشگاهی که حل میشود در زندانی و چشم اندازی که از هم میپاشد
خوابی که میشکند در چشم و چشم که میخ میشود در نقطهای
ونقطهای
که می ماند منگ در گوشه ای از کاسه سرکه همچنان غلت میخورد
غلت میخورد
غلت میخورد
محمد مختاری٬ مرداد ۷۴
#همراه_با_دانشجو
#احکام_دانشجویان_لغو_باید_گردد
#دانشجوی_زندانی_آزاد_باید_گردد
@IUSTArman
جلسه نقد کتاب طریق بسمل شدن اثر محمود دولت آبادی با حضور ساسان فقیه
زمان : دوشنبه ۱۲ شهریور ساعت ١۵
مکان : دفتر انجمن اسلامی آرمان
@IUSTArman
زمان : دوشنبه ۱۲ شهریور ساعت ١۵
مکان : دفتر انجمن اسلامی آرمان
@IUSTArman
تاریخ عکس: زمستان ۹۶
@IUSTArman
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
تاریخ عکس: زمستان ۹۶ @IUSTArman
بال فرشتگان سحر را شکستهاند
خورشید را گرفته به زنجیر بستهاند
اما تو هیچگاه نپرسیدهای که:
-مرد!
خورشید را چگونه به زنجیر میکشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده عبوس
پای زمان به قیر فرو میرود که مرد
اندیشه میکند:
- شب را گذار نیست!
اما به چشمهای تو ای چشمهی امید
شب پایدار نیست!
-هوشنگ ابتهاج-
#میرحسین_موسوی
@IUSTArman
خورشید را گرفته به زنجیر بستهاند
اما تو هیچگاه نپرسیدهای که:
-مرد!
خورشید را چگونه به زنجیر میکشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده عبوس
پای زمان به قیر فرو میرود که مرد
اندیشه میکند:
- شب را گذار نیست!
اما به چشمهای تو ای چشمهی امید
شب پایدار نیست!
-هوشنگ ابتهاج-
#میرحسین_موسوی
@IUSTArman