مرداد ۳۲ و #سیاست_مردمی مصدق
۲۸ مرداد یادآور کودتا علیه دولت مصدق است. درست است که پیروزی این کودتا؛ شکستی تاریخی برای ملت ایران بود اما جنبش ملی شدن صنعت نفت دستاوردها و آموزهها مهمی برای آینده خود یعنی امروزِ ما به جای گذاشت.
مصدق و جنبش ملی ۲۸ ماه مقاومت کرد و در آخر به وسیله کودتایی با حمایت محمدرضا پهلوی و با سازماندهی دولتهای بریتانیا و ایالات متحده سرنگون شد. این ۲۸ ماه مقاومت فراز و فرودهای بسیاری دارد. آنچه که هر نیروی تحولخواه تاریخ ما را ملزم میکند نسبت خود با جنبش ملی شدن صنعت نفت و وقایع این ۲۸ ماه را مشخص گرداند. امروز در متن بحرانهای جامعه ایران، در اوج ناامیدی و در انتظار روشنایی، باید پرسید جنبشها و فرازهای تاریخ ایران محصول چه بودهاند و چگونه مقاومت کردهاند؟
در خوانش جنبش ملی شدن صنعت نفت و ۲۸ ماه نخست وزیری محمد مصدق باید پرسید که چه عنصری او را در برابر ارتش بریتانیا، در برابر جامعه بین المللی، در برابر ارتجاعِ پهلوی، در برابرِ هجوم رسانههای جهانی به شخص وی و لجباز و دیوانه خواندن او، در مقابل مزدبگیران بریتانیا حفظ نمود؟
در ۲۵ تیرماه ۳۱ مصدق در اعتراض به دخالت شاه در انتخاب وزیر جنگ استعفا داد. شاه عادت داشت برخلاف قانون اساسی همیشه وزیر جنگ و فرماندهان ارتش را خود تعیین کند. استعفایی نه از روی استیصال بلکه کنشی تاریخی که منجر شد ۵ روز بعد، بعد از تظاهرات تاریخی ۳۰ تیر شاه عقب نشینی کرده و مصدق را دوباره نخست وزیر انتخاب نماید. مصدق نشان داد که اصلاحات و پیشروی در برابر نهادهای فراقانونی نه از طریق کسب سنگر به سنگر نهادهای انتخابی بلکه از طریق رجوع به پایگاه مردمی و کنشی در میان مردم است.
در مرداد ماه ۳۲ نیز مصدق دوباره به مردم رجوع کرد. او و جنبش ملی شدن صنعت نفت در برابر محمدرضا و رانتخواران دربار پهلوی که با لغو جلسات مجلس امکان به رای گذاشتن لایحههای اقتصادی دولت را ناممکن میکردند، و از سوی دیگر تحریمهای همه جانبهی بریتانیا بر صادرات نفت ایران که وضعیت اقتصادی را با مشکلاتی روبرو کرده بود، انحلال مجلس را به رفراندم گذاشت. این تصمیم او نیز کنشی تاریخی در تاریخ جنبشهای تحولخواه این کشور بوده است. با این کار هر نهاد و قانونِ زادهی رایِ پیشینی و مشروعیت قبلی میتواند از طریق رای مردم تغییر داده شود در #قانون برای #مردم است و نه مردم برای قانون. کاری که استعمار پوسیده بریتانیا و استعمار نو ایالات متحده را بر آن داشت تا دست به کودتا بزنند. کودتایی علیه مقاومت جنبش ملی شدن صنعت نفت که بر لزوم کنترل استخراج و فروش نفت توسط مردم و دولت ایران تاکید داشت؛ جنبشی که هرگز نگذاشت ملی شدن صنعت نفت به یک قانون تو خالی بدل گردد. کودتایی نه فقط علیه ایران بلکه علیه تمامی کشورهایی که امکان داشت از ایران الهام گرفته و صنایع خود را ملی کنند. نفت عراق، خلیج برمه و اندونزی، مس، سولفور و سنگ آهن اسپانیا، قلع و مس پرتغال، سرب و لاستیک برمه، چوب ساج و قلع و لاستیک سیام، لاستیک اندونزی، قلع بولیوی، مس و نیتراتهای شیلی و منیزیم و نیکل یونان و ...
امروز جریانات مترقی که استبداد و استعمار را هدف گرفته اند باید نسبت خود با مرداد ۳۲ و تیر ۳۱ مشخص کنند. این درسهای تاریخی نشان از آن دارد که رجوع هر جریان تحولخواهی نه به #چانهزنی در بالا بلکه در رجوع به مردم و به میان مردم آوردن سیاست است.
#اصلاحطلبان امروز باید به این پرسش جواب دهد که نسبتشان با مصدق چیست؟ آیا در تله قانونی و یا غیر قانونی بودن انحلال مجلس توسط مصدق میافتند و یا قانون را نتیجهی اراده آزاد مردم میدانند؟
@IUSTArman
۲۸ مرداد یادآور کودتا علیه دولت مصدق است. درست است که پیروزی این کودتا؛ شکستی تاریخی برای ملت ایران بود اما جنبش ملی شدن صنعت نفت دستاوردها و آموزهها مهمی برای آینده خود یعنی امروزِ ما به جای گذاشت.
مصدق و جنبش ملی ۲۸ ماه مقاومت کرد و در آخر به وسیله کودتایی با حمایت محمدرضا پهلوی و با سازماندهی دولتهای بریتانیا و ایالات متحده سرنگون شد. این ۲۸ ماه مقاومت فراز و فرودهای بسیاری دارد. آنچه که هر نیروی تحولخواه تاریخ ما را ملزم میکند نسبت خود با جنبش ملی شدن صنعت نفت و وقایع این ۲۸ ماه را مشخص گرداند. امروز در متن بحرانهای جامعه ایران، در اوج ناامیدی و در انتظار روشنایی، باید پرسید جنبشها و فرازهای تاریخ ایران محصول چه بودهاند و چگونه مقاومت کردهاند؟
در خوانش جنبش ملی شدن صنعت نفت و ۲۸ ماه نخست وزیری محمد مصدق باید پرسید که چه عنصری او را در برابر ارتش بریتانیا، در برابر جامعه بین المللی، در برابر ارتجاعِ پهلوی، در برابرِ هجوم رسانههای جهانی به شخص وی و لجباز و دیوانه خواندن او، در مقابل مزدبگیران بریتانیا حفظ نمود؟
در ۲۵ تیرماه ۳۱ مصدق در اعتراض به دخالت شاه در انتخاب وزیر جنگ استعفا داد. شاه عادت داشت برخلاف قانون اساسی همیشه وزیر جنگ و فرماندهان ارتش را خود تعیین کند. استعفایی نه از روی استیصال بلکه کنشی تاریخی که منجر شد ۵ روز بعد، بعد از تظاهرات تاریخی ۳۰ تیر شاه عقب نشینی کرده و مصدق را دوباره نخست وزیر انتخاب نماید. مصدق نشان داد که اصلاحات و پیشروی در برابر نهادهای فراقانونی نه از طریق کسب سنگر به سنگر نهادهای انتخابی بلکه از طریق رجوع به پایگاه مردمی و کنشی در میان مردم است.
در مرداد ماه ۳۲ نیز مصدق دوباره به مردم رجوع کرد. او و جنبش ملی شدن صنعت نفت در برابر محمدرضا و رانتخواران دربار پهلوی که با لغو جلسات مجلس امکان به رای گذاشتن لایحههای اقتصادی دولت را ناممکن میکردند، و از سوی دیگر تحریمهای همه جانبهی بریتانیا بر صادرات نفت ایران که وضعیت اقتصادی را با مشکلاتی روبرو کرده بود، انحلال مجلس را به رفراندم گذاشت. این تصمیم او نیز کنشی تاریخی در تاریخ جنبشهای تحولخواه این کشور بوده است. با این کار هر نهاد و قانونِ زادهی رایِ پیشینی و مشروعیت قبلی میتواند از طریق رای مردم تغییر داده شود در #قانون برای #مردم است و نه مردم برای قانون. کاری که استعمار پوسیده بریتانیا و استعمار نو ایالات متحده را بر آن داشت تا دست به کودتا بزنند. کودتایی علیه مقاومت جنبش ملی شدن صنعت نفت که بر لزوم کنترل استخراج و فروش نفت توسط مردم و دولت ایران تاکید داشت؛ جنبشی که هرگز نگذاشت ملی شدن صنعت نفت به یک قانون تو خالی بدل گردد. کودتایی نه فقط علیه ایران بلکه علیه تمامی کشورهایی که امکان داشت از ایران الهام گرفته و صنایع خود را ملی کنند. نفت عراق، خلیج برمه و اندونزی، مس، سولفور و سنگ آهن اسپانیا، قلع و مس پرتغال، سرب و لاستیک برمه، چوب ساج و قلع و لاستیک سیام، لاستیک اندونزی، قلع بولیوی، مس و نیتراتهای شیلی و منیزیم و نیکل یونان و ...
امروز جریانات مترقی که استبداد و استعمار را هدف گرفته اند باید نسبت خود با مرداد ۳۲ و تیر ۳۱ مشخص کنند. این درسهای تاریخی نشان از آن دارد که رجوع هر جریان تحولخواهی نه به #چانهزنی در بالا بلکه در رجوع به مردم و به میان مردم آوردن سیاست است.
#اصلاحطلبان امروز باید به این پرسش جواب دهد که نسبتشان با مصدق چیست؟ آیا در تله قانونی و یا غیر قانونی بودن انحلال مجلس توسط مصدق میافتند و یا قانون را نتیجهی اراده آزاد مردم میدانند؟
@IUSTArman
#رویا_صغیری دانشجوی دانشگاه شهید مدنی تبریز که به 23 ماه حبس تعزیری محکوم شده بود، در صفحهی اینستاگرام خود از احضار برای آغاز حبس خبر داد. رویا صغیری از سوم شهریور زندانی است.
@IUSTArman
@IUSTArman
#پریسا_رفیعی دانشجوی ۲۱ ساله و #فعال_صنفی دانشگاه تهران به مجموعا ۷سال زندان تعزیری محکوم شد.
@IUSTArman
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#پریسا_رفیعی دانشجوی ۲۱ ساله و #فعال_صنفی دانشگاه تهران به مجموعا ۷سال زندان تعزیری محکوم شد. @IUSTArman
چه فرق می کرد #زندانی در چشم انداز باشد
یا دانشگاهی؟
اگر که #رویا تنها احتلامی بود بازیگوشانه
تشنج پوستم را که میشنوم سوزن سوزن که میشود کف پا
علامتِ این است که چیزی خراب میشود
دمی که یک کلمه هم زیادی ست
درخت و سنگ و سار و سنگسار و دار
سایه دستی ست که می پندارد
دنیا را باید از چیزهایی پاک کرد
چقدر باید در این دو متر جا ماند تا تحلیل جسم حد زبان را رعایت کند؟
چه تازیانه کف پا خورده باشد
چه از فشار خونی موروث در رنج بوده باشی
قرار جایش را می سپارد به بی قراری
گه وقت و بیوقت
سایه به سایه
رگ به رگ
دنبالت کرده است تا این خواب
تظاهرات تورم را طی می کنم در گذر دلالان
سر چهار راه صدای درشت میپرسد
ویدئو مخربتر است یا بمب اتم؟؟؟
مسیح هم که بیاید انگار صلیبش را باید حراج کند
صدای زنگ فلز در دندانهای طلا
و خارش کپک در لالههای گوش
نصیب نسلی که خیلی دیر رسیده است
نه سینما و نه مهمانی در تاریخ
هجوم کاشفانی با تاخیر حضور
هزار کس می آیند و هزار کس میروند
و هیچ کس هیچ کس را به خاطر نمی آورد
صدا همان که میشنوی نیست
سگ از سکوت به وجد می آید و دزد بر سر بام بلند سماع میکند با ماه
زبان عزیزتر است اکنون یا دهان؟
که سنگ راه دهان را هزار بار تمرین کرده است
صدا که میشکند
حرف که چرک میکند
جملهها که نقطه چین میشوند
پیری یا بچهای که خود را میکشد
تازه معنا روشن میشود
سگی که میافتاد در نمکزار و این نمک که خود افتاده است
خلاف رای اوللالباب نیست
که ماه رنگ عوض کرده باشد
یا شب مثل آزادی زنگ زند
گچ سفید جای سرت را نشان میدهد
که چند سالی انگار در اینجا می نشستهای
و رد انکارت افتاده است بر دیوار
یا شاید نقشی مانده است از تسلیمت
گذاری اصلا ناتمام
و تازه این بیتابی که هیچ چیز آرامش نمی کند
در التهاب درهایی که باز میشوند و درهایی که بسته میشوند
کتابهایی که باز میشوند و دستهایی که بسته میشوند
دستهایی که سنگها را میپرانندو سارهایی که از درختها میپرند
درختهایی که دار میشوند
دهان هایی که کج میشوند
زبانهایی که لالمانی میگیرند
صدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ
و همهمه
که می انبوهد
می ترکد
رویا که تکه تکه میپراکند
دانشگاهی که حل میشود در زندانی و چشم اندازی که از هم میپاشد
خوابی که میشکند در چشم و چشم که میخ میشود در نقطهای
ونقطهای
که می ماند منگ در گوشه ای از کاسه سرکه همچنان غلت میخورد
غلت میخورد
غلت میخورد
محمد مختاری٬ مرداد ۷۴
#همراه_با_دانشجو
#احکام_دانشجویان_لغو_باید_گردد
#دانشجوی_زندانی_آزاد_باید_گردد
@IUSTArman
یا دانشگاهی؟
اگر که #رویا تنها احتلامی بود بازیگوشانه
تشنج پوستم را که میشنوم سوزن سوزن که میشود کف پا
علامتِ این است که چیزی خراب میشود
دمی که یک کلمه هم زیادی ست
درخت و سنگ و سار و سنگسار و دار
سایه دستی ست که می پندارد
دنیا را باید از چیزهایی پاک کرد
چقدر باید در این دو متر جا ماند تا تحلیل جسم حد زبان را رعایت کند؟
چه تازیانه کف پا خورده باشد
چه از فشار خونی موروث در رنج بوده باشی
قرار جایش را می سپارد به بی قراری
گه وقت و بیوقت
سایه به سایه
رگ به رگ
دنبالت کرده است تا این خواب
تظاهرات تورم را طی می کنم در گذر دلالان
سر چهار راه صدای درشت میپرسد
ویدئو مخربتر است یا بمب اتم؟؟؟
مسیح هم که بیاید انگار صلیبش را باید حراج کند
صدای زنگ فلز در دندانهای طلا
و خارش کپک در لالههای گوش
نصیب نسلی که خیلی دیر رسیده است
نه سینما و نه مهمانی در تاریخ
هجوم کاشفانی با تاخیر حضور
هزار کس می آیند و هزار کس میروند
و هیچ کس هیچ کس را به خاطر نمی آورد
صدا همان که میشنوی نیست
سگ از سکوت به وجد می آید و دزد بر سر بام بلند سماع میکند با ماه
زبان عزیزتر است اکنون یا دهان؟
که سنگ راه دهان را هزار بار تمرین کرده است
صدا که میشکند
حرف که چرک میکند
جملهها که نقطه چین میشوند
پیری یا بچهای که خود را میکشد
تازه معنا روشن میشود
سگی که میافتاد در نمکزار و این نمک که خود افتاده است
خلاف رای اوللالباب نیست
که ماه رنگ عوض کرده باشد
یا شب مثل آزادی زنگ زند
گچ سفید جای سرت را نشان میدهد
که چند سالی انگار در اینجا می نشستهای
و رد انکارت افتاده است بر دیوار
یا شاید نقشی مانده است از تسلیمت
گذاری اصلا ناتمام
و تازه این بیتابی که هیچ چیز آرامش نمی کند
در التهاب درهایی که باز میشوند و درهایی که بسته میشوند
کتابهایی که باز میشوند و دستهایی که بسته میشوند
دستهایی که سنگها را میپرانندو سارهایی که از درختها میپرند
درختهایی که دار میشوند
دهان هایی که کج میشوند
زبانهایی که لالمانی میگیرند
صدای گنگ و چشم انداز گنگ و خواب گنگ
و همهمه
که می انبوهد
می ترکد
رویا که تکه تکه میپراکند
دانشگاهی که حل میشود در زندانی و چشم اندازی که از هم میپاشد
خوابی که میشکند در چشم و چشم که میخ میشود در نقطهای
ونقطهای
که می ماند منگ در گوشه ای از کاسه سرکه همچنان غلت میخورد
غلت میخورد
غلت میخورد
محمد مختاری٬ مرداد ۷۴
#همراه_با_دانشجو
#احکام_دانشجویان_لغو_باید_گردد
#دانشجوی_زندانی_آزاد_باید_گردد
@IUSTArman
جلسه نقد کتاب طریق بسمل شدن اثر محمود دولت آبادی با حضور ساسان فقیه
زمان : دوشنبه ۱۲ شهریور ساعت ١۵
مکان : دفتر انجمن اسلامی آرمان
@IUSTArman
زمان : دوشنبه ۱۲ شهریور ساعت ١۵
مکان : دفتر انجمن اسلامی آرمان
@IUSTArman
تاریخ عکس: زمستان ۹۶
@IUSTArman
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
تاریخ عکس: زمستان ۹۶ @IUSTArman
بال فرشتگان سحر را شکستهاند
خورشید را گرفته به زنجیر بستهاند
اما تو هیچگاه نپرسیدهای که:
-مرد!
خورشید را چگونه به زنجیر میکشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده عبوس
پای زمان به قیر فرو میرود که مرد
اندیشه میکند:
- شب را گذار نیست!
اما به چشمهای تو ای چشمهی امید
شب پایدار نیست!
-هوشنگ ابتهاج-
#میرحسین_موسوی
@IUSTArman
خورشید را گرفته به زنجیر بستهاند
اما تو هیچگاه نپرسیدهای که:
-مرد!
خورشید را چگونه به زنجیر میکشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده عبوس
پای زمان به قیر فرو میرود که مرد
اندیشه میکند:
- شب را گذار نیست!
اما به چشمهای تو ای چشمهی امید
شب پایدار نیست!
-هوشنگ ابتهاج-
#میرحسین_موسوی
@IUSTArman
حصارهای دانشگاه بلندتر و بلندتر میشوند. معلوم نیست میخواهند از چه چیزی محافظت کنند؟ دانشجویان را که، یا زندانی کرده است و یا بدهکار و بیکار رهایشان میکند. تازه هر روز نگهبان بداخلاق دانشگاه آجر بر روی دیوار میگذارد و دیوار دانشگاه را بلندتر و بلندتر میکند. کسانی هم که به فکر پریدن از این دیوارهای سد مانند افتاده اند یا به جرم فقر یا به جرم افغان بودن طرد و تحقیر میشوند یا به جرم دینشان و یا به جرم مقاومت، بر دوششان چون زندنیان یهودی ستاره میچسبانند. آجرهای کنکور کم بود آجرهای تفتیش عقاید هم بر آن گذاشتند. به راستی این دیوارها از چه چیز محافظت میکنند؟
به ما میگویند شما دانشجویید. دانشجویانی که جدا از مردم نگهداری میشوید. دانشجویانی که قرار است در آزمایشگاه ها یا اسلحه بسازید و یا مقاله ISI برای صنایع بقیه دنیا تولید کنید. بروید در آرامش گورستانی همین کارها را انجام دهید بعد هم میتوانید به رویای پر زرق و برقتان یعنی مهاجرت بپردازید. چه کار به کار مردم دارید؟ چه کار به کار دیگری دارید؟ شما را چه به تغییر؟!
تاریخ تکرار میشود و ستاره ها دوباره بر سینهها زده میشوند و در این تکرار اضطراب از درون ما را نظاره میکند، اما این تنها توهم صاحبان قدرت است که میپندارد آینده مانند تکرار گذشته خواهد بود و ما همان آدمهای گذشته خواهیم بود. ما تغییر خواهیم کرد و تغییرخواهیم داد، به امید روزی که حصارهای دانشگاه از جا در آمده باشد.
#ضیا_نبوی
#حق_تحصیل
#دانشجو_ستاره_دار
@IUSTArman
به ما میگویند شما دانشجویید. دانشجویانی که جدا از مردم نگهداری میشوید. دانشجویانی که قرار است در آزمایشگاه ها یا اسلحه بسازید و یا مقاله ISI برای صنایع بقیه دنیا تولید کنید. بروید در آرامش گورستانی همین کارها را انجام دهید بعد هم میتوانید به رویای پر زرق و برقتان یعنی مهاجرت بپردازید. چه کار به کار مردم دارید؟ چه کار به کار دیگری دارید؟ شما را چه به تغییر؟!
تاریخ تکرار میشود و ستاره ها دوباره بر سینهها زده میشوند و در این تکرار اضطراب از درون ما را نظاره میکند، اما این تنها توهم صاحبان قدرت است که میپندارد آینده مانند تکرار گذشته خواهد بود و ما همان آدمهای گذشته خواهیم بود. ما تغییر خواهیم کرد و تغییرخواهیم داد، به امید روزی که حصارهای دانشگاه از جا در آمده باشد.
#ضیا_نبوی
#حق_تحصیل
#دانشجو_ستاره_دار
@IUSTArman
🔸 در این هنگامهیِ آشوب های اقتصادی و سیاسی توأمان که یخ زده ایم و فکرمان به جایی قد نمیدهد، به فکر آن افتادیم که به سراغ اقتصاد سیاسی برویم و با انتشار عمومی متن سخنرانی استاد کمال اطهاری در مراسم " نقد اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی " انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ( مورخ ۱٧ اردیبهشت ماه ۱٣٩٧ و به مناسبت روز کارگر ) قدمی هر چند کوچک در جهت روشنتر کردن وضعیت برداریم.
🔅 آنچه که میتوانید در این فایل مطالعه کنید:
💬 کمال اطهاری
📌 زمانی که طبقات مدرن جامعه، صاحب هژمونی فکری در جامعه نباشند و در ارائه هژمونی فکری ای که بتواند اهداف انقلاب مشروطه را حداقل جلو ببرد شکست میخورند، جمهوری اسلامی ای زاده می شود که در آن سنت با برعهده گرفتن نقش مدرن سعی دارد که شعار استقلال و آزادی دوره مشروطه را پیش ببرد.
📌 آنها مخالف جامعه مدنی و صنعت بوده اند و به صراحت میگفتند که مزیت نسبی ایران تجارت است. الان که تجارت از بین رفته است می گویند که لوکوموتیو اقتصاد ایران ، مسکن است. از تجارت، مسکن شد که اساس هردو آن رانت جویی است. این سیستم که در ابتدا در اقتصاد ایران وجهی غالب نداشته است به کمک دولت طبقاتی که هم با بورژوازی هم با طبقه کارگر و هم با طبقه متوسط ضدیت عمومی دارد به وجه غالب تبدیل شده است.
📌 نمایندگانی در مجلس داریم که فکر می کنند که اگر یک کارخانه ذوب آهن آنجا بگذارند خیلی کار کرده اند در حالی که دیگر،ذوب آهن را همه جهان دارند و در نهایت این چنین توسعه ای به ارمغان می آید که حتی محیط زیست را هم از بین می برند تا که بخواهند محبوبیتی شخصی درست کنند.
📌 در این واکنش انفعالی امکان دفاع از طبقه ی کارگر وجود ندارد و اگر نتوانیم سبقت بگیریم، خب چگونه دانشگاه، اقتصاد دانش را به صنعت ببرد؟ تمام واکنش این گروه در این خلاصه می شود که این ها دارند دانشگاه را پولی می کنند پس این نئو لیبرال است. خیر این نئوفئودال است، چرا که اصلا دنبال ارزش افزوده نیست.
✅ در instant view بخوانید :
http://b2n.ir/95332
🔅 آنچه که میتوانید در این فایل مطالعه کنید:
💬 کمال اطهاری
📌 زمانی که طبقات مدرن جامعه، صاحب هژمونی فکری در جامعه نباشند و در ارائه هژمونی فکری ای که بتواند اهداف انقلاب مشروطه را حداقل جلو ببرد شکست میخورند، جمهوری اسلامی ای زاده می شود که در آن سنت با برعهده گرفتن نقش مدرن سعی دارد که شعار استقلال و آزادی دوره مشروطه را پیش ببرد.
📌 آنها مخالف جامعه مدنی و صنعت بوده اند و به صراحت میگفتند که مزیت نسبی ایران تجارت است. الان که تجارت از بین رفته است می گویند که لوکوموتیو اقتصاد ایران ، مسکن است. از تجارت، مسکن شد که اساس هردو آن رانت جویی است. این سیستم که در ابتدا در اقتصاد ایران وجهی غالب نداشته است به کمک دولت طبقاتی که هم با بورژوازی هم با طبقه کارگر و هم با طبقه متوسط ضدیت عمومی دارد به وجه غالب تبدیل شده است.
📌 نمایندگانی در مجلس داریم که فکر می کنند که اگر یک کارخانه ذوب آهن آنجا بگذارند خیلی کار کرده اند در حالی که دیگر،ذوب آهن را همه جهان دارند و در نهایت این چنین توسعه ای به ارمغان می آید که حتی محیط زیست را هم از بین می برند تا که بخواهند محبوبیتی شخصی درست کنند.
📌 در این واکنش انفعالی امکان دفاع از طبقه ی کارگر وجود ندارد و اگر نتوانیم سبقت بگیریم، خب چگونه دانشگاه، اقتصاد دانش را به صنعت ببرد؟ تمام واکنش این گروه در این خلاصه می شود که این ها دارند دانشگاه را پولی می کنند پس این نئو لیبرال است. خیر این نئوفئودال است، چرا که اصلا دنبال ارزش افزوده نیست.
✅ در instant view بخوانید :
http://b2n.ir/95332
Telegraph
"نقد اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی" در برنامه "روز کارگر" انجمن اسلامی آرمان دانشجویان
▪️به یاد کشته شدگان ۱۷ شهریور خونین ۵۷
ژاله بر سنگ افتاد چون شد
ژاله خون شد
خون چه شد؟خون چه شد؟
خون جنون شد
ژاله خون كُن
خون جنون كُن
سلطنت زين جنون واژگون كُن.
ژاله بر گل نشان،گل پران كُن
بر شهيدان زمين گلستان كُن
نام گمنام ها جاودان كُن
تا به صبح آيد اين شام تيره
در شب تيره آتشفشان كُن!
دست در كُن
شو خطر كنُ
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
جانِ خواهر
كارگر،روستايي،برادر
پيشه ور،اي جوان،اي دلاور
ما همه يك صف و در برابر
آن ستمكاره،آن تاج بر سر
دست در كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن
خواهر من،گرامي برادر
چون به هر حال تنهاست مادر
من به خاك اوفتادم تو بگذر
بهر ايجاد دنياي بهتر
دست دَر كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
اي شما اي صف بي شماران
اشك من در نثار شمايان
بر سر هر گذرگاه و ميدان
ژاله شد،ژاله شد
ژاله چون شد
ژاله خون،ژاله درياي خون شد
خون جنون
خون جنون
سلطنت واژگون
سلطنت واژگون.
-سیاوش کسرایی-
@IUSTArman
ژاله بر سنگ افتاد چون شد
ژاله خون شد
خون چه شد؟خون چه شد؟
خون جنون شد
ژاله خون كُن
خون جنون كُن
سلطنت زين جنون واژگون كُن.
ژاله بر گل نشان،گل پران كُن
بر شهيدان زمين گلستان كُن
نام گمنام ها جاودان كُن
تا به صبح آيد اين شام تيره
در شب تيره آتشفشان كُن!
دست در كُن
شو خطر كنُ
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
جانِ خواهر
كارگر،روستايي،برادر
پيشه ور،اي جوان،اي دلاور
ما همه يك صف و در برابر
آن ستمكاره،آن تاج بر سر
دست در كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن
خواهر من،گرامي برادر
چون به هر حال تنهاست مادر
من به خاك اوفتادم تو بگذر
بهر ايجاد دنياي بهتر
دست دَر كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
اي شما اي صف بي شماران
اشك من در نثار شمايان
بر سر هر گذرگاه و ميدان
ژاله شد،ژاله شد
ژاله چون شد
ژاله خون،ژاله درياي خون شد
خون جنون
خون جنون
سلطنت واژگون
سلطنت واژگون.
-سیاوش کسرایی-
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
Photo
سید محمود طالقانی از معدود مبارزان نهضت ملی نفت و سپس نهضت آزادی است که پس از آزادی از زندان به فعالیت سیاسی خود ادامه داد. از سال ۴۲ تا ۴۶ در زندان، ۵۰ تا ۵۲ در تبعید، ۵۲ تا ۵۴ ممنوعالمنبر بود و ۵۴ تا پیروزی انقلاب در زندان بود. شاخصترین ویژگی طالقانی نبود اختلاف بین خط فکری و عملش بود. اندیشهاش در خدمت عمل و عملش مطابق تئوریهایش بود.
اعمال و افکار طالقانی را میتوان در دو مسئلهی آزادی و شورا مطرح کرد. گویی #آزادی و #شورا دو بال تفکر متعالی طالقانی بودند.
آزادی در نگاه طالقانی را زمانی میتوان بررسی کرد که علت مخالفتش را بررسی کنیم. او فردی استبداد ستیز بود. از سال ۱۳۱۸ که در اعتراض به پاسبانی که به اجبار حجاب از سر زنی برمیداشت، بازداشت شد تا آخر عمرش با استبداد ضدیت داشت. ویژگیای که در راستای آزادیخواهی او بود. استبداد ستیزی مرحوم طالقانی ریشهی معرفتی داشت زیرا نخست استبداد را نابودکنندهی استعدادها میدانست و دوم آنکه انسان را موجودی صاحب اختیار در نظر داشت. به همین دلایل بود که با استبداد مبارزه کرد و برایش فرقی نداشت که این استبداد برای دوران #پهلوی باشد و یا #استبداد_دینی که در آخرین خطبه نماز جمعهاش بر سر پیکر شهدای ۱۷ شهریور میگوید: «خودخواهی و خودرایی را کنار بگذاریم، فرصت طلبی و تحمیل عقیده یا خدای ناخواسته استبداد زیر پرده دین را کنار بگذاریم و بیائیم با مردم، با دردمندها، رنجکشیدهها و با محرومها هم صدا شویم.»
رابطهی تفاهم و تفاوت با همگی هم ناشی از نگاه مرحوم طالقانی به مسئله آزادی است. او احترام و کرامت را برای همه انسانها میدانست و موجودیت همه را در عین تکثرشان میپذیرفت. بارها گفته بود که اگر مخالفین به مجلس نیامدند از آنها دعوت کنید تا یکطرفه نشود. چندین مرتبه عفو عمومی را مطرح کرد که متاسفانه اقبالی در وضعیت انقلابی آن دوره نیافت. یکی از بارزترین نمودهای این رفتار، در ارتباط افراد، گروهها به ویژه مارکسیستها بود. حق حیات را برای آنها میدانست و بر همین اساس گفتهبود: «حکومت اسلامی بر مبنای آزادی و دموکراسی است و کمونیستها هم در گفتن و تشکیل تشکیلاتشان آزادند.» در رابطه با اقلیتها هم رفتاری مشابه داشتند. برای مثال ضمن مرزبندی مشخص با بهاییان، از حقوق آنها دفاع میکرد.
دومین و البته مغفولترین محور افکار و اعمال مرحوم طالقانی مسئلهی شورا بود.
او آزادی نظام پارلمانی را شکل کامل آزادی نمیدانست و از آزادی پارلمانی به #آزادی_شورایی میرسد. درواقع به دلیل آنکه توزیع قدرت در کشور نهادینه نشدهاست و به سادگی استبداد به صورت دیگری امکان بروز دارد، مسئلهی شورا را بیان میکند. طالقانی ضمن اینکه پارلمان را قبول داشت معتقد بود که پارلمان بهگونهای سازمانبندی پیدا میکند که نیرومندها قدرت را در دست میگیرند. بنابراین ایدهی شورا (از روستا تا استان) را مطرح میکند. به این ترتیب اختیار به مردم داده میشود. شورایی که مد نظر طالقانی بود با شوراهای شهر فعلی چه در ساختار (طرحی که مرحوم طالقانی میدهد، تشکیل شورا از پایین به بالا و از سطح روستا تا استان بوده است) و چه در اختیار و استقلال تفاوت اساسی دارد. شورای مد نظر طالقانی با اینکه در سطح کلان پیرو پارلمان است اما در امور داخلی اختیارات فراوانی دارد.
او تنها راه مقابله با اقتدار اقتصادی و دینی را (حوزه و بازار)، سپردن کار به دست مردم میدانست. راهی که سبب توزیع قدرت در جامعه میان مردم به ویژه طبقات محروم و بدون سخنگو میشود.
او در واقع شورا را فقط برای روستا و شهر و ... مطرح نمیکند و به #شورای_کارخانهها هم اشاراتی میکند و اساسا شورا را به عنوان نهادی که یکی وظایفش کنترل نهاد قدرت است، میداند.
شورای سنندج به عنوان تنها شورای مد نظر آقای طالقانی توسط هیئت اجرایی به ریاست ایشان، برای رفع درگیریهای کردستان تشکیل شد که در آن ۳ نفر از اعضای آن که مارکسیست و عضو ائتلاف پیشرو بودند، برندهی انتخابات شدند. آقای طالقانی بدون هیچ درنگی بر صحت انتخابات صحه گذاشتند و اعلام کردند که این انتخابات نمونهی مناسبی برای شوراهای دیگر شهرهای ایران هستند. افسوس که بعد از سالها از این شورا، سپنتا نیکنام نماینده منتخب ماهها پشت در شورای شهر یزد میماند و این نشانی از دوری از آرمانهای متعالی انقلاب است.
حال در ۱۹ شهریور سالروز وفات او قرار داریم. طالقانی به سان پدری دلسوز بدون سهمخواهی از اتحاد، پذیرش موجودیت یکدیگر و سپردن کارها به دست مردم سخن میگفت و برای آنها هم پا به عمل میگذاشت. همواره بر مشارکت و توزیع قدرت و ثروت عادلانه حرف میزد و آزادی را همراه عدالت طلبی میخواست که نمودش در مسئلهی شورا به وضوح قابل مشاهده است.
به راستی او ایران را بدون توجه به مذهب، گرایش و تفکر برای تمام ایرانیان میخواست.
@IUSTArman
اعمال و افکار طالقانی را میتوان در دو مسئلهی آزادی و شورا مطرح کرد. گویی #آزادی و #شورا دو بال تفکر متعالی طالقانی بودند.
آزادی در نگاه طالقانی را زمانی میتوان بررسی کرد که علت مخالفتش را بررسی کنیم. او فردی استبداد ستیز بود. از سال ۱۳۱۸ که در اعتراض به پاسبانی که به اجبار حجاب از سر زنی برمیداشت، بازداشت شد تا آخر عمرش با استبداد ضدیت داشت. ویژگیای که در راستای آزادیخواهی او بود. استبداد ستیزی مرحوم طالقانی ریشهی معرفتی داشت زیرا نخست استبداد را نابودکنندهی استعدادها میدانست و دوم آنکه انسان را موجودی صاحب اختیار در نظر داشت. به همین دلایل بود که با استبداد مبارزه کرد و برایش فرقی نداشت که این استبداد برای دوران #پهلوی باشد و یا #استبداد_دینی که در آخرین خطبه نماز جمعهاش بر سر پیکر شهدای ۱۷ شهریور میگوید: «خودخواهی و خودرایی را کنار بگذاریم، فرصت طلبی و تحمیل عقیده یا خدای ناخواسته استبداد زیر پرده دین را کنار بگذاریم و بیائیم با مردم، با دردمندها، رنجکشیدهها و با محرومها هم صدا شویم.»
رابطهی تفاهم و تفاوت با همگی هم ناشی از نگاه مرحوم طالقانی به مسئله آزادی است. او احترام و کرامت را برای همه انسانها میدانست و موجودیت همه را در عین تکثرشان میپذیرفت. بارها گفته بود که اگر مخالفین به مجلس نیامدند از آنها دعوت کنید تا یکطرفه نشود. چندین مرتبه عفو عمومی را مطرح کرد که متاسفانه اقبالی در وضعیت انقلابی آن دوره نیافت. یکی از بارزترین نمودهای این رفتار، در ارتباط افراد، گروهها به ویژه مارکسیستها بود. حق حیات را برای آنها میدانست و بر همین اساس گفتهبود: «حکومت اسلامی بر مبنای آزادی و دموکراسی است و کمونیستها هم در گفتن و تشکیل تشکیلاتشان آزادند.» در رابطه با اقلیتها هم رفتاری مشابه داشتند. برای مثال ضمن مرزبندی مشخص با بهاییان، از حقوق آنها دفاع میکرد.
دومین و البته مغفولترین محور افکار و اعمال مرحوم طالقانی مسئلهی شورا بود.
او آزادی نظام پارلمانی را شکل کامل آزادی نمیدانست و از آزادی پارلمانی به #آزادی_شورایی میرسد. درواقع به دلیل آنکه توزیع قدرت در کشور نهادینه نشدهاست و به سادگی استبداد به صورت دیگری امکان بروز دارد، مسئلهی شورا را بیان میکند. طالقانی ضمن اینکه پارلمان را قبول داشت معتقد بود که پارلمان بهگونهای سازمانبندی پیدا میکند که نیرومندها قدرت را در دست میگیرند. بنابراین ایدهی شورا (از روستا تا استان) را مطرح میکند. به این ترتیب اختیار به مردم داده میشود. شورایی که مد نظر طالقانی بود با شوراهای شهر فعلی چه در ساختار (طرحی که مرحوم طالقانی میدهد، تشکیل شورا از پایین به بالا و از سطح روستا تا استان بوده است) و چه در اختیار و استقلال تفاوت اساسی دارد. شورای مد نظر طالقانی با اینکه در سطح کلان پیرو پارلمان است اما در امور داخلی اختیارات فراوانی دارد.
او تنها راه مقابله با اقتدار اقتصادی و دینی را (حوزه و بازار)، سپردن کار به دست مردم میدانست. راهی که سبب توزیع قدرت در جامعه میان مردم به ویژه طبقات محروم و بدون سخنگو میشود.
او در واقع شورا را فقط برای روستا و شهر و ... مطرح نمیکند و به #شورای_کارخانهها هم اشاراتی میکند و اساسا شورا را به عنوان نهادی که یکی وظایفش کنترل نهاد قدرت است، میداند.
شورای سنندج به عنوان تنها شورای مد نظر آقای طالقانی توسط هیئت اجرایی به ریاست ایشان، برای رفع درگیریهای کردستان تشکیل شد که در آن ۳ نفر از اعضای آن که مارکسیست و عضو ائتلاف پیشرو بودند، برندهی انتخابات شدند. آقای طالقانی بدون هیچ درنگی بر صحت انتخابات صحه گذاشتند و اعلام کردند که این انتخابات نمونهی مناسبی برای شوراهای دیگر شهرهای ایران هستند. افسوس که بعد از سالها از این شورا، سپنتا نیکنام نماینده منتخب ماهها پشت در شورای شهر یزد میماند و این نشانی از دوری از آرمانهای متعالی انقلاب است.
حال در ۱۹ شهریور سالروز وفات او قرار داریم. طالقانی به سان پدری دلسوز بدون سهمخواهی از اتحاد، پذیرش موجودیت یکدیگر و سپردن کارها به دست مردم سخن میگفت و برای آنها هم پا به عمل میگذاشت. همواره بر مشارکت و توزیع قدرت و ثروت عادلانه حرف میزد و آزادی را همراه عدالت طلبی میخواست که نمودش در مسئلهی شورا به وضوح قابل مشاهده است.
به راستی او ایران را بدون توجه به مذهب، گرایش و تفکر برای تمام ایرانیان میخواست.
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#عاشورای_حسینی @IUSTArman
شهيد قلب تاريخ است، همچنانكه قلب به رگهاي خشك اندام، خون، حيات و زندگي ميدهد. جامعهاي كه رو به مردن ميرود، جامعهای كه فرزندانش ايمان خويش را به خويش از دست دادهاند و جامعهای كه به مرگ تدريجی گرفتار است، جامعهای كه تسليم را تمكين كرده است، جامعهای كه احساس مسئوليت را از ياد برده است، و جامعهای كه اعتقاد به انسان بودن را در خود باخته است، و تاريخي كه از حيات و جنبش و حركت و زايش بازمانده است، شهيد همچون قلبی، به اندامهای خشك مرده بی رمق اين جامعه، خون خويش را می رساند و بزرگترين معجزه شهادتش اين است كه به يك نسل، ايمان جديد به خويشتن را می بخشد.شهيد حاضر است و هميشه جاويد. كی غايب است؟
علی شریعتی
#عاشورای_حسینی
@IUSTArman
علی شریعتی
#عاشورای_حسینی
@IUSTArman
اکران دو مستند «مُلفِ گَند» و « مدار صفر درجه»
دوشنبه دوم مهر
ساعت۱۳ الی ۱۵
دفتر انجمن اسلامی آرمان دانشجویان
@IUSTArman
دوشنبه دوم مهر
ساعت۱۳ الی ۱۵
دفتر انجمن اسلامی آرمان دانشجویان
@IUSTArman
Forwarded from دانشجویان متحد
📌 نامه ۳۵ تشکل دانشجویی
به «سید محمد خاتمی»
پیرامون «لزوم بازسازی بنیادین جریان اصلاحات»
جناب آقای سیدمحمد خاتمی!
با سلام؛
▪️امروز عملکرد اصلاحطلبان مورد پرسشهایی اساسی قرار گرفته و رسالت جنبش دانشجویی در جایگاه دیدبان جامعهی مدنی آن است که در این وضعیت بحرانی، جدی و بیپرده به نقد کنشهای اصلاحات تحت رهبری شما بپردازد تا افقهایی تازه در سیر تاریخِ ملت ایران بگشاید. به باور ما اصلاحات و انحصار درونگروهی و درونگفتمانی با یکدیگر در تضاد آشکارند؛ اما درک اصلاحات کنونی بهمثابه ساختاری گرفتار در انحصارِ فردی، ما را به آن واداشت که این نامه را به فردی که به زعم عموم مردم، «چهرهی اصلاحات» باشد، یعنی جنابتان بنگاریم.
▪️امروز در وضعیتی به سر میبریم که بحرانهای زیستمحیطی، فسادهای اقتصادی و اجتماعی، شکافهای قومیتی، ناکارآمدی نهادهای حافظ حقوق شهروندان و فاصلهی طبقاتی به اوج خود رسیده و ناکارآمدیهای حاکمیت، بیش از پیش خود را نمایان ساختهاند. بههمین سبب، نیاز به اصلاحات ساختاری بر همگان –جز آنان که از فساد و رانت و افزایش شکافهای طبقاتی و قومیتی سود میبرند– آشکار شده است.
حال که دولت اعتدالی و لیستهای اصلاحطلب، کنشهای مؤثری را بهمنظور ایجاد این تحولات ساختاری از خود نشان ندادهاند، سوال اساسی و تاریخی جامعه این است که چه نیروهای سیاسی میتوانند پیریزی این تحولات ساختاری را بر عهده بگیرند؛ به تعبیر دیگر، چه نیروی سیاسی حائز صلاحیت لازم برای ایفای نقش مصلح اجتماعی است؟ در زمانهای که برخی جریانهای سیاسی از بیم ترامپ و استیلای بیگانه، جانب سرکوب و خفقان داخلی را میگیرند؛ و برخی دیگر از شدت سرکوب و برای رهایی از خفقان داخلی، استیلا و دخالت خارجی را تجویز میکنند؛ کدام نیروی مترقی میتواند با مرزبندی علیه استعمار و خفقان، و همچنین بازگشت به عرصهی عمومی و قدرت مردمی، راه تحولات آتی را روشنتر بنماید؟
▪️نیروی سیاسیای که با رسواسازی فسادهای ساختاری و نه تقلیل آن به تخلفات جزئی و فردیِ عدهای محدود، به جای سیاست انتخاباتی برای جایگزینی افراد فاسد در پی ساماندهی نهادهای نظارتی مستحکم باشد. نیرویی که با مدنظر قراردادن جایگاه ایران در اقتصاد جهانی، آنهم در وضعیتی که تعدیلات اقتصادی کمر بخش تولید را شکسته است، نسبت به تبدیل ایران به بازار مصرف قدرتهای اقتصادی بدبین بوده و موضعی مشخص داشته باشد؛ همچنین با تمرکز بر الگوهای اقتصاد مولد و تأکید بر توسعهای پایدار و همهجانبه، هدررفت سرمایههای انسانی و سرمایههای ملی این کشور را هدف گرفته و در پی بهبود وضعیت معیشتی تمامی احاد جامعه باشد. نیرویی که با بازگشت به عدالت، جمعیت بزرگ مردم زیر خط فقر را ببیند و فریاد تظلمخواهی گرسنگان و مظلومین را بشنود.
▪️امروز باید به صراحت گفت که تنها معدودی از کنشگران با منظرگاهی استراتژیک برای ایجاد تغییرات ساختاری، آگاهانه پای در میدان گذاشتهاند. در این میان اصلاحطلبان نیز بهجای آنکه در راستای تحقق آرمان عدالت در انقلاب ۵۷ همت گمارند، از اقشار فرودست که پایههای اصلی انقلاب بودند، چشمپوشی کردهاند. از طرف دیگر نیروهایی که آگاهانه پای در میدان گذاردهاند نیز بهمرور توسط اصلاحطلبان "غیر خودی" قلمداد شده و گوشهگیر میگردند.
▪️به زعم ما جریان اصلاحات که خود با نقد به حاکمیت در سال ۷۶ متولد شد، اکنون نیاز به قبول نقدهای دلسوزانهی درونگفتمانی و ایجاد یک بازسازی اساسی دارد. گفتمانی که از ابتدا با تأکید بر «تقدم توسعهی سیاسی» صدای محرومان را فراموش کرده بود، امروز دیگر حتی قادر به عملی کردن شعار اولیهی خود یعنی "توسعهی سیاسی" هم نیست.
▪️از نگاه ما، در بازسازی مورد نظر، هیچیک از دو خواست "عدالت" و "آزادی" نباید فدای یکدیگر شوند. افزایش اختلاف طبقاتی و کاهش قدرت خرید مردم از یکسو و بیاعتبارتر شمردن حقوق اولیهی شهروندان از سوی دیگر، وجود ارتباط معنادار و پیوند ناگسستنی بین دو خواست "آزادی" و "عدالت" را بیش از پیش نمایان ساخت؛ امروز نمیتوان سخن از آزادی گفت و حق زبالهگردهای زیر برجهای شهر را برای تأمین حداقل مسکن، شغل و بهداشت نادیده انگاشت. از طرف دیگر نمیتوان با شعار عدالت، به حذف و خشونت علیه دیگری و زیر پا گذاشتن حقوق اولیهی افراد پرداخت.
به «سید محمد خاتمی»
پیرامون «لزوم بازسازی بنیادین جریان اصلاحات»
جناب آقای سیدمحمد خاتمی!
با سلام؛
▪️امروز عملکرد اصلاحطلبان مورد پرسشهایی اساسی قرار گرفته و رسالت جنبش دانشجویی در جایگاه دیدبان جامعهی مدنی آن است که در این وضعیت بحرانی، جدی و بیپرده به نقد کنشهای اصلاحات تحت رهبری شما بپردازد تا افقهایی تازه در سیر تاریخِ ملت ایران بگشاید. به باور ما اصلاحات و انحصار درونگروهی و درونگفتمانی با یکدیگر در تضاد آشکارند؛ اما درک اصلاحات کنونی بهمثابه ساختاری گرفتار در انحصارِ فردی، ما را به آن واداشت که این نامه را به فردی که به زعم عموم مردم، «چهرهی اصلاحات» باشد، یعنی جنابتان بنگاریم.
▪️امروز در وضعیتی به سر میبریم که بحرانهای زیستمحیطی، فسادهای اقتصادی و اجتماعی، شکافهای قومیتی، ناکارآمدی نهادهای حافظ حقوق شهروندان و فاصلهی طبقاتی به اوج خود رسیده و ناکارآمدیهای حاکمیت، بیش از پیش خود را نمایان ساختهاند. بههمین سبب، نیاز به اصلاحات ساختاری بر همگان –جز آنان که از فساد و رانت و افزایش شکافهای طبقاتی و قومیتی سود میبرند– آشکار شده است.
حال که دولت اعتدالی و لیستهای اصلاحطلب، کنشهای مؤثری را بهمنظور ایجاد این تحولات ساختاری از خود نشان ندادهاند، سوال اساسی و تاریخی جامعه این است که چه نیروهای سیاسی میتوانند پیریزی این تحولات ساختاری را بر عهده بگیرند؛ به تعبیر دیگر، چه نیروی سیاسی حائز صلاحیت لازم برای ایفای نقش مصلح اجتماعی است؟ در زمانهای که برخی جریانهای سیاسی از بیم ترامپ و استیلای بیگانه، جانب سرکوب و خفقان داخلی را میگیرند؛ و برخی دیگر از شدت سرکوب و برای رهایی از خفقان داخلی، استیلا و دخالت خارجی را تجویز میکنند؛ کدام نیروی مترقی میتواند با مرزبندی علیه استعمار و خفقان، و همچنین بازگشت به عرصهی عمومی و قدرت مردمی، راه تحولات آتی را روشنتر بنماید؟
▪️نیروی سیاسیای که با رسواسازی فسادهای ساختاری و نه تقلیل آن به تخلفات جزئی و فردیِ عدهای محدود، به جای سیاست انتخاباتی برای جایگزینی افراد فاسد در پی ساماندهی نهادهای نظارتی مستحکم باشد. نیرویی که با مدنظر قراردادن جایگاه ایران در اقتصاد جهانی، آنهم در وضعیتی که تعدیلات اقتصادی کمر بخش تولید را شکسته است، نسبت به تبدیل ایران به بازار مصرف قدرتهای اقتصادی بدبین بوده و موضعی مشخص داشته باشد؛ همچنین با تمرکز بر الگوهای اقتصاد مولد و تأکید بر توسعهای پایدار و همهجانبه، هدررفت سرمایههای انسانی و سرمایههای ملی این کشور را هدف گرفته و در پی بهبود وضعیت معیشتی تمامی احاد جامعه باشد. نیرویی که با بازگشت به عدالت، جمعیت بزرگ مردم زیر خط فقر را ببیند و فریاد تظلمخواهی گرسنگان و مظلومین را بشنود.
▪️امروز باید به صراحت گفت که تنها معدودی از کنشگران با منظرگاهی استراتژیک برای ایجاد تغییرات ساختاری، آگاهانه پای در میدان گذاشتهاند. در این میان اصلاحطلبان نیز بهجای آنکه در راستای تحقق آرمان عدالت در انقلاب ۵۷ همت گمارند، از اقشار فرودست که پایههای اصلی انقلاب بودند، چشمپوشی کردهاند. از طرف دیگر نیروهایی که آگاهانه پای در میدان گذاردهاند نیز بهمرور توسط اصلاحطلبان "غیر خودی" قلمداد شده و گوشهگیر میگردند.
▪️به زعم ما جریان اصلاحات که خود با نقد به حاکمیت در سال ۷۶ متولد شد، اکنون نیاز به قبول نقدهای دلسوزانهی درونگفتمانی و ایجاد یک بازسازی اساسی دارد. گفتمانی که از ابتدا با تأکید بر «تقدم توسعهی سیاسی» صدای محرومان را فراموش کرده بود، امروز دیگر حتی قادر به عملی کردن شعار اولیهی خود یعنی "توسعهی سیاسی" هم نیست.
▪️از نگاه ما، در بازسازی مورد نظر، هیچیک از دو خواست "عدالت" و "آزادی" نباید فدای یکدیگر شوند. افزایش اختلاف طبقاتی و کاهش قدرت خرید مردم از یکسو و بیاعتبارتر شمردن حقوق اولیهی شهروندان از سوی دیگر، وجود ارتباط معنادار و پیوند ناگسستنی بین دو خواست "آزادی" و "عدالت" را بیش از پیش نمایان ساخت؛ امروز نمیتوان سخن از آزادی گفت و حق زبالهگردهای زیر برجهای شهر را برای تأمین حداقل مسکن، شغل و بهداشت نادیده انگاشت. از طرف دیگر نمیتوان با شعار عدالت، به حذف و خشونت علیه دیگری و زیر پا گذاشتن حقوق اولیهی افراد پرداخت.