انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
تاریخ عکس: زمستان ۹۶ @IUSTArman
بال فرشتگان سحر را شکستهاند
خورشید را گرفته به زنجیر بستهاند
اما تو هیچگاه نپرسیدهای که:
-مرد!
خورشید را چگونه به زنجیر میکشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده عبوس
پای زمان به قیر فرو میرود که مرد
اندیشه میکند:
- شب را گذار نیست!
اما به چشمهای تو ای چشمهی امید
شب پایدار نیست!
-هوشنگ ابتهاج-
#میرحسین_موسوی
@IUSTArman
خورشید را گرفته به زنجیر بستهاند
اما تو هیچگاه نپرسیدهای که:
-مرد!
خورشید را چگونه به زنجیر میکشند؟
گاهی چنان درین شب تب کرده عبوس
پای زمان به قیر فرو میرود که مرد
اندیشه میکند:
- شب را گذار نیست!
اما به چشمهای تو ای چشمهی امید
شب پایدار نیست!
-هوشنگ ابتهاج-
#میرحسین_موسوی
@IUSTArman
حصارهای دانشگاه بلندتر و بلندتر میشوند. معلوم نیست میخواهند از چه چیزی محافظت کنند؟ دانشجویان را که، یا زندانی کرده است و یا بدهکار و بیکار رهایشان میکند. تازه هر روز نگهبان بداخلاق دانشگاه آجر بر روی دیوار میگذارد و دیوار دانشگاه را بلندتر و بلندتر میکند. کسانی هم که به فکر پریدن از این دیوارهای سد مانند افتاده اند یا به جرم فقر یا به جرم افغان بودن طرد و تحقیر میشوند یا به جرم دینشان و یا به جرم مقاومت، بر دوششان چون زندنیان یهودی ستاره میچسبانند. آجرهای کنکور کم بود آجرهای تفتیش عقاید هم بر آن گذاشتند. به راستی این دیوارها از چه چیز محافظت میکنند؟
به ما میگویند شما دانشجویید. دانشجویانی که جدا از مردم نگهداری میشوید. دانشجویانی که قرار است در آزمایشگاه ها یا اسلحه بسازید و یا مقاله ISI برای صنایع بقیه دنیا تولید کنید. بروید در آرامش گورستانی همین کارها را انجام دهید بعد هم میتوانید به رویای پر زرق و برقتان یعنی مهاجرت بپردازید. چه کار به کار مردم دارید؟ چه کار به کار دیگری دارید؟ شما را چه به تغییر؟!
تاریخ تکرار میشود و ستاره ها دوباره بر سینهها زده میشوند و در این تکرار اضطراب از درون ما را نظاره میکند، اما این تنها توهم صاحبان قدرت است که میپندارد آینده مانند تکرار گذشته خواهد بود و ما همان آدمهای گذشته خواهیم بود. ما تغییر خواهیم کرد و تغییرخواهیم داد، به امید روزی که حصارهای دانشگاه از جا در آمده باشد.
#ضیا_نبوی
#حق_تحصیل
#دانشجو_ستاره_دار
@IUSTArman
به ما میگویند شما دانشجویید. دانشجویانی که جدا از مردم نگهداری میشوید. دانشجویانی که قرار است در آزمایشگاه ها یا اسلحه بسازید و یا مقاله ISI برای صنایع بقیه دنیا تولید کنید. بروید در آرامش گورستانی همین کارها را انجام دهید بعد هم میتوانید به رویای پر زرق و برقتان یعنی مهاجرت بپردازید. چه کار به کار مردم دارید؟ چه کار به کار دیگری دارید؟ شما را چه به تغییر؟!
تاریخ تکرار میشود و ستاره ها دوباره بر سینهها زده میشوند و در این تکرار اضطراب از درون ما را نظاره میکند، اما این تنها توهم صاحبان قدرت است که میپندارد آینده مانند تکرار گذشته خواهد بود و ما همان آدمهای گذشته خواهیم بود. ما تغییر خواهیم کرد و تغییرخواهیم داد، به امید روزی که حصارهای دانشگاه از جا در آمده باشد.
#ضیا_نبوی
#حق_تحصیل
#دانشجو_ستاره_دار
@IUSTArman
🔸 در این هنگامهیِ آشوب های اقتصادی و سیاسی توأمان که یخ زده ایم و فکرمان به جایی قد نمیدهد، به فکر آن افتادیم که به سراغ اقتصاد سیاسی برویم و با انتشار عمومی متن سخنرانی استاد کمال اطهاری در مراسم " نقد اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی " انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ( مورخ ۱٧ اردیبهشت ماه ۱٣٩٧ و به مناسبت روز کارگر ) قدمی هر چند کوچک در جهت روشنتر کردن وضعیت برداریم.
🔅 آنچه که میتوانید در این فایل مطالعه کنید:
💬 کمال اطهاری
📌 زمانی که طبقات مدرن جامعه، صاحب هژمونی فکری در جامعه نباشند و در ارائه هژمونی فکری ای که بتواند اهداف انقلاب مشروطه را حداقل جلو ببرد شکست میخورند، جمهوری اسلامی ای زاده می شود که در آن سنت با برعهده گرفتن نقش مدرن سعی دارد که شعار استقلال و آزادی دوره مشروطه را پیش ببرد.
📌 آنها مخالف جامعه مدنی و صنعت بوده اند و به صراحت میگفتند که مزیت نسبی ایران تجارت است. الان که تجارت از بین رفته است می گویند که لوکوموتیو اقتصاد ایران ، مسکن است. از تجارت، مسکن شد که اساس هردو آن رانت جویی است. این سیستم که در ابتدا در اقتصاد ایران وجهی غالب نداشته است به کمک دولت طبقاتی که هم با بورژوازی هم با طبقه کارگر و هم با طبقه متوسط ضدیت عمومی دارد به وجه غالب تبدیل شده است.
📌 نمایندگانی در مجلس داریم که فکر می کنند که اگر یک کارخانه ذوب آهن آنجا بگذارند خیلی کار کرده اند در حالی که دیگر،ذوب آهن را همه جهان دارند و در نهایت این چنین توسعه ای به ارمغان می آید که حتی محیط زیست را هم از بین می برند تا که بخواهند محبوبیتی شخصی درست کنند.
📌 در این واکنش انفعالی امکان دفاع از طبقه ی کارگر وجود ندارد و اگر نتوانیم سبقت بگیریم، خب چگونه دانشگاه، اقتصاد دانش را به صنعت ببرد؟ تمام واکنش این گروه در این خلاصه می شود که این ها دارند دانشگاه را پولی می کنند پس این نئو لیبرال است. خیر این نئوفئودال است، چرا که اصلا دنبال ارزش افزوده نیست.
✅ در instant view بخوانید :
http://b2n.ir/95332
🔅 آنچه که میتوانید در این فایل مطالعه کنید:
💬 کمال اطهاری
📌 زمانی که طبقات مدرن جامعه، صاحب هژمونی فکری در جامعه نباشند و در ارائه هژمونی فکری ای که بتواند اهداف انقلاب مشروطه را حداقل جلو ببرد شکست میخورند، جمهوری اسلامی ای زاده می شود که در آن سنت با برعهده گرفتن نقش مدرن سعی دارد که شعار استقلال و آزادی دوره مشروطه را پیش ببرد.
📌 آنها مخالف جامعه مدنی و صنعت بوده اند و به صراحت میگفتند که مزیت نسبی ایران تجارت است. الان که تجارت از بین رفته است می گویند که لوکوموتیو اقتصاد ایران ، مسکن است. از تجارت، مسکن شد که اساس هردو آن رانت جویی است. این سیستم که در ابتدا در اقتصاد ایران وجهی غالب نداشته است به کمک دولت طبقاتی که هم با بورژوازی هم با طبقه کارگر و هم با طبقه متوسط ضدیت عمومی دارد به وجه غالب تبدیل شده است.
📌 نمایندگانی در مجلس داریم که فکر می کنند که اگر یک کارخانه ذوب آهن آنجا بگذارند خیلی کار کرده اند در حالی که دیگر،ذوب آهن را همه جهان دارند و در نهایت این چنین توسعه ای به ارمغان می آید که حتی محیط زیست را هم از بین می برند تا که بخواهند محبوبیتی شخصی درست کنند.
📌 در این واکنش انفعالی امکان دفاع از طبقه ی کارگر وجود ندارد و اگر نتوانیم سبقت بگیریم، خب چگونه دانشگاه، اقتصاد دانش را به صنعت ببرد؟ تمام واکنش این گروه در این خلاصه می شود که این ها دارند دانشگاه را پولی می کنند پس این نئو لیبرال است. خیر این نئوفئودال است، چرا که اصلا دنبال ارزش افزوده نیست.
✅ در instant view بخوانید :
http://b2n.ir/95332
Telegraph
"نقد اقتصاد سیاسی جمهوری اسلامی" در برنامه "روز کارگر" انجمن اسلامی آرمان دانشجویان
▪️به یاد کشته شدگان ۱۷ شهریور خونین ۵۷
ژاله بر سنگ افتاد چون شد
ژاله خون شد
خون چه شد؟خون چه شد؟
خون جنون شد
ژاله خون كُن
خون جنون كُن
سلطنت زين جنون واژگون كُن.
ژاله بر گل نشان،گل پران كُن
بر شهيدان زمين گلستان كُن
نام گمنام ها جاودان كُن
تا به صبح آيد اين شام تيره
در شب تيره آتشفشان كُن!
دست در كُن
شو خطر كنُ
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
جانِ خواهر
كارگر،روستايي،برادر
پيشه ور،اي جوان،اي دلاور
ما همه يك صف و در برابر
آن ستمكاره،آن تاج بر سر
دست در كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن
خواهر من،گرامي برادر
چون به هر حال تنهاست مادر
من به خاك اوفتادم تو بگذر
بهر ايجاد دنياي بهتر
دست دَر كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
اي شما اي صف بي شماران
اشك من در نثار شمايان
بر سر هر گذرگاه و ميدان
ژاله شد،ژاله شد
ژاله چون شد
ژاله خون،ژاله درياي خون شد
خون جنون
خون جنون
سلطنت واژگون
سلطنت واژگون.
-سیاوش کسرایی-
@IUSTArman
ژاله بر سنگ افتاد چون شد
ژاله خون شد
خون چه شد؟خون چه شد؟
خون جنون شد
ژاله خون كُن
خون جنون كُن
سلطنت زين جنون واژگون كُن.
ژاله بر گل نشان،گل پران كُن
بر شهيدان زمين گلستان كُن
نام گمنام ها جاودان كُن
تا به صبح آيد اين شام تيره
در شب تيره آتشفشان كُن!
دست در كُن
شو خطر كنُ
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
جانِ خواهر
كارگر،روستايي،برادر
پيشه ور،اي جوان،اي دلاور
ما همه يك صف و در برابر
آن ستمكاره،آن تاج بر سر
دست در كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن
خواهر من،گرامي برادر
چون به هر حال تنهاست مادر
من به خاك اوفتادم تو بگذر
بهر ايجاد دنياي بهتر
دست دَر كُن
شو خطر كُن
خانه ي ظلم زير و زبر كُن!
اي شما اي صف بي شماران
اشك من در نثار شمايان
بر سر هر گذرگاه و ميدان
ژاله شد،ژاله شد
ژاله چون شد
ژاله خون،ژاله درياي خون شد
خون جنون
خون جنون
سلطنت واژگون
سلطنت واژگون.
-سیاوش کسرایی-
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
Photo
سید محمود طالقانی از معدود مبارزان نهضت ملی نفت و سپس نهضت آزادی است که پس از آزادی از زندان به فعالیت سیاسی خود ادامه داد. از سال ۴۲ تا ۴۶ در زندان، ۵۰ تا ۵۲ در تبعید، ۵۲ تا ۵۴ ممنوعالمنبر بود و ۵۴ تا پیروزی انقلاب در زندان بود. شاخصترین ویژگی طالقانی نبود اختلاف بین خط فکری و عملش بود. اندیشهاش در خدمت عمل و عملش مطابق تئوریهایش بود.
اعمال و افکار طالقانی را میتوان در دو مسئلهی آزادی و شورا مطرح کرد. گویی #آزادی و #شورا دو بال تفکر متعالی طالقانی بودند.
آزادی در نگاه طالقانی را زمانی میتوان بررسی کرد که علت مخالفتش را بررسی کنیم. او فردی استبداد ستیز بود. از سال ۱۳۱۸ که در اعتراض به پاسبانی که به اجبار حجاب از سر زنی برمیداشت، بازداشت شد تا آخر عمرش با استبداد ضدیت داشت. ویژگیای که در راستای آزادیخواهی او بود. استبداد ستیزی مرحوم طالقانی ریشهی معرفتی داشت زیرا نخست استبداد را نابودکنندهی استعدادها میدانست و دوم آنکه انسان را موجودی صاحب اختیار در نظر داشت. به همین دلایل بود که با استبداد مبارزه کرد و برایش فرقی نداشت که این استبداد برای دوران #پهلوی باشد و یا #استبداد_دینی که در آخرین خطبه نماز جمعهاش بر سر پیکر شهدای ۱۷ شهریور میگوید: «خودخواهی و خودرایی را کنار بگذاریم، فرصت طلبی و تحمیل عقیده یا خدای ناخواسته استبداد زیر پرده دین را کنار بگذاریم و بیائیم با مردم، با دردمندها، رنجکشیدهها و با محرومها هم صدا شویم.»
رابطهی تفاهم و تفاوت با همگی هم ناشی از نگاه مرحوم طالقانی به مسئله آزادی است. او احترام و کرامت را برای همه انسانها میدانست و موجودیت همه را در عین تکثرشان میپذیرفت. بارها گفته بود که اگر مخالفین به مجلس نیامدند از آنها دعوت کنید تا یکطرفه نشود. چندین مرتبه عفو عمومی را مطرح کرد که متاسفانه اقبالی در وضعیت انقلابی آن دوره نیافت. یکی از بارزترین نمودهای این رفتار، در ارتباط افراد، گروهها به ویژه مارکسیستها بود. حق حیات را برای آنها میدانست و بر همین اساس گفتهبود: «حکومت اسلامی بر مبنای آزادی و دموکراسی است و کمونیستها هم در گفتن و تشکیل تشکیلاتشان آزادند.» در رابطه با اقلیتها هم رفتاری مشابه داشتند. برای مثال ضمن مرزبندی مشخص با بهاییان، از حقوق آنها دفاع میکرد.
دومین و البته مغفولترین محور افکار و اعمال مرحوم طالقانی مسئلهی شورا بود.
او آزادی نظام پارلمانی را شکل کامل آزادی نمیدانست و از آزادی پارلمانی به #آزادی_شورایی میرسد. درواقع به دلیل آنکه توزیع قدرت در کشور نهادینه نشدهاست و به سادگی استبداد به صورت دیگری امکان بروز دارد، مسئلهی شورا را بیان میکند. طالقانی ضمن اینکه پارلمان را قبول داشت معتقد بود که پارلمان بهگونهای سازمانبندی پیدا میکند که نیرومندها قدرت را در دست میگیرند. بنابراین ایدهی شورا (از روستا تا استان) را مطرح میکند. به این ترتیب اختیار به مردم داده میشود. شورایی که مد نظر طالقانی بود با شوراهای شهر فعلی چه در ساختار (طرحی که مرحوم طالقانی میدهد، تشکیل شورا از پایین به بالا و از سطح روستا تا استان بوده است) و چه در اختیار و استقلال تفاوت اساسی دارد. شورای مد نظر طالقانی با اینکه در سطح کلان پیرو پارلمان است اما در امور داخلی اختیارات فراوانی دارد.
او تنها راه مقابله با اقتدار اقتصادی و دینی را (حوزه و بازار)، سپردن کار به دست مردم میدانست. راهی که سبب توزیع قدرت در جامعه میان مردم به ویژه طبقات محروم و بدون سخنگو میشود.
او در واقع شورا را فقط برای روستا و شهر و ... مطرح نمیکند و به #شورای_کارخانهها هم اشاراتی میکند و اساسا شورا را به عنوان نهادی که یکی وظایفش کنترل نهاد قدرت است، میداند.
شورای سنندج به عنوان تنها شورای مد نظر آقای طالقانی توسط هیئت اجرایی به ریاست ایشان، برای رفع درگیریهای کردستان تشکیل شد که در آن ۳ نفر از اعضای آن که مارکسیست و عضو ائتلاف پیشرو بودند، برندهی انتخابات شدند. آقای طالقانی بدون هیچ درنگی بر صحت انتخابات صحه گذاشتند و اعلام کردند که این انتخابات نمونهی مناسبی برای شوراهای دیگر شهرهای ایران هستند. افسوس که بعد از سالها از این شورا، سپنتا نیکنام نماینده منتخب ماهها پشت در شورای شهر یزد میماند و این نشانی از دوری از آرمانهای متعالی انقلاب است.
حال در ۱۹ شهریور سالروز وفات او قرار داریم. طالقانی به سان پدری دلسوز بدون سهمخواهی از اتحاد، پذیرش موجودیت یکدیگر و سپردن کارها به دست مردم سخن میگفت و برای آنها هم پا به عمل میگذاشت. همواره بر مشارکت و توزیع قدرت و ثروت عادلانه حرف میزد و آزادی را همراه عدالت طلبی میخواست که نمودش در مسئلهی شورا به وضوح قابل مشاهده است.
به راستی او ایران را بدون توجه به مذهب، گرایش و تفکر برای تمام ایرانیان میخواست.
@IUSTArman
اعمال و افکار طالقانی را میتوان در دو مسئلهی آزادی و شورا مطرح کرد. گویی #آزادی و #شورا دو بال تفکر متعالی طالقانی بودند.
آزادی در نگاه طالقانی را زمانی میتوان بررسی کرد که علت مخالفتش را بررسی کنیم. او فردی استبداد ستیز بود. از سال ۱۳۱۸ که در اعتراض به پاسبانی که به اجبار حجاب از سر زنی برمیداشت، بازداشت شد تا آخر عمرش با استبداد ضدیت داشت. ویژگیای که در راستای آزادیخواهی او بود. استبداد ستیزی مرحوم طالقانی ریشهی معرفتی داشت زیرا نخست استبداد را نابودکنندهی استعدادها میدانست و دوم آنکه انسان را موجودی صاحب اختیار در نظر داشت. به همین دلایل بود که با استبداد مبارزه کرد و برایش فرقی نداشت که این استبداد برای دوران #پهلوی باشد و یا #استبداد_دینی که در آخرین خطبه نماز جمعهاش بر سر پیکر شهدای ۱۷ شهریور میگوید: «خودخواهی و خودرایی را کنار بگذاریم، فرصت طلبی و تحمیل عقیده یا خدای ناخواسته استبداد زیر پرده دین را کنار بگذاریم و بیائیم با مردم، با دردمندها، رنجکشیدهها و با محرومها هم صدا شویم.»
رابطهی تفاهم و تفاوت با همگی هم ناشی از نگاه مرحوم طالقانی به مسئله آزادی است. او احترام و کرامت را برای همه انسانها میدانست و موجودیت همه را در عین تکثرشان میپذیرفت. بارها گفته بود که اگر مخالفین به مجلس نیامدند از آنها دعوت کنید تا یکطرفه نشود. چندین مرتبه عفو عمومی را مطرح کرد که متاسفانه اقبالی در وضعیت انقلابی آن دوره نیافت. یکی از بارزترین نمودهای این رفتار، در ارتباط افراد، گروهها به ویژه مارکسیستها بود. حق حیات را برای آنها میدانست و بر همین اساس گفتهبود: «حکومت اسلامی بر مبنای آزادی و دموکراسی است و کمونیستها هم در گفتن و تشکیل تشکیلاتشان آزادند.» در رابطه با اقلیتها هم رفتاری مشابه داشتند. برای مثال ضمن مرزبندی مشخص با بهاییان، از حقوق آنها دفاع میکرد.
دومین و البته مغفولترین محور افکار و اعمال مرحوم طالقانی مسئلهی شورا بود.
او آزادی نظام پارلمانی را شکل کامل آزادی نمیدانست و از آزادی پارلمانی به #آزادی_شورایی میرسد. درواقع به دلیل آنکه توزیع قدرت در کشور نهادینه نشدهاست و به سادگی استبداد به صورت دیگری امکان بروز دارد، مسئلهی شورا را بیان میکند. طالقانی ضمن اینکه پارلمان را قبول داشت معتقد بود که پارلمان بهگونهای سازمانبندی پیدا میکند که نیرومندها قدرت را در دست میگیرند. بنابراین ایدهی شورا (از روستا تا استان) را مطرح میکند. به این ترتیب اختیار به مردم داده میشود. شورایی که مد نظر طالقانی بود با شوراهای شهر فعلی چه در ساختار (طرحی که مرحوم طالقانی میدهد، تشکیل شورا از پایین به بالا و از سطح روستا تا استان بوده است) و چه در اختیار و استقلال تفاوت اساسی دارد. شورای مد نظر طالقانی با اینکه در سطح کلان پیرو پارلمان است اما در امور داخلی اختیارات فراوانی دارد.
او تنها راه مقابله با اقتدار اقتصادی و دینی را (حوزه و بازار)، سپردن کار به دست مردم میدانست. راهی که سبب توزیع قدرت در جامعه میان مردم به ویژه طبقات محروم و بدون سخنگو میشود.
او در واقع شورا را فقط برای روستا و شهر و ... مطرح نمیکند و به #شورای_کارخانهها هم اشاراتی میکند و اساسا شورا را به عنوان نهادی که یکی وظایفش کنترل نهاد قدرت است، میداند.
شورای سنندج به عنوان تنها شورای مد نظر آقای طالقانی توسط هیئت اجرایی به ریاست ایشان، برای رفع درگیریهای کردستان تشکیل شد که در آن ۳ نفر از اعضای آن که مارکسیست و عضو ائتلاف پیشرو بودند، برندهی انتخابات شدند. آقای طالقانی بدون هیچ درنگی بر صحت انتخابات صحه گذاشتند و اعلام کردند که این انتخابات نمونهی مناسبی برای شوراهای دیگر شهرهای ایران هستند. افسوس که بعد از سالها از این شورا، سپنتا نیکنام نماینده منتخب ماهها پشت در شورای شهر یزد میماند و این نشانی از دوری از آرمانهای متعالی انقلاب است.
حال در ۱۹ شهریور سالروز وفات او قرار داریم. طالقانی به سان پدری دلسوز بدون سهمخواهی از اتحاد، پذیرش موجودیت یکدیگر و سپردن کارها به دست مردم سخن میگفت و برای آنها هم پا به عمل میگذاشت. همواره بر مشارکت و توزیع قدرت و ثروت عادلانه حرف میزد و آزادی را همراه عدالت طلبی میخواست که نمودش در مسئلهی شورا به وضوح قابل مشاهده است.
به راستی او ایران را بدون توجه به مذهب، گرایش و تفکر برای تمام ایرانیان میخواست.
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#عاشورای_حسینی @IUSTArman
شهيد قلب تاريخ است، همچنانكه قلب به رگهاي خشك اندام، خون، حيات و زندگي ميدهد. جامعهاي كه رو به مردن ميرود، جامعهای كه فرزندانش ايمان خويش را به خويش از دست دادهاند و جامعهای كه به مرگ تدريجی گرفتار است، جامعهای كه تسليم را تمكين كرده است، جامعهای كه احساس مسئوليت را از ياد برده است، و جامعهای كه اعتقاد به انسان بودن را در خود باخته است، و تاريخي كه از حيات و جنبش و حركت و زايش بازمانده است، شهيد همچون قلبی، به اندامهای خشك مرده بی رمق اين جامعه، خون خويش را می رساند و بزرگترين معجزه شهادتش اين است كه به يك نسل، ايمان جديد به خويشتن را می بخشد.شهيد حاضر است و هميشه جاويد. كی غايب است؟
علی شریعتی
#عاشورای_حسینی
@IUSTArman
علی شریعتی
#عاشورای_حسینی
@IUSTArman
اکران دو مستند «مُلفِ گَند» و « مدار صفر درجه»
دوشنبه دوم مهر
ساعت۱۳ الی ۱۵
دفتر انجمن اسلامی آرمان دانشجویان
@IUSTArman
دوشنبه دوم مهر
ساعت۱۳ الی ۱۵
دفتر انجمن اسلامی آرمان دانشجویان
@IUSTArman
Forwarded from دانشجویان متحد
📌 نامه ۳۵ تشکل دانشجویی
به «سید محمد خاتمی»
پیرامون «لزوم بازسازی بنیادین جریان اصلاحات»
جناب آقای سیدمحمد خاتمی!
با سلام؛
▪️امروز عملکرد اصلاحطلبان مورد پرسشهایی اساسی قرار گرفته و رسالت جنبش دانشجویی در جایگاه دیدبان جامعهی مدنی آن است که در این وضعیت بحرانی، جدی و بیپرده به نقد کنشهای اصلاحات تحت رهبری شما بپردازد تا افقهایی تازه در سیر تاریخِ ملت ایران بگشاید. به باور ما اصلاحات و انحصار درونگروهی و درونگفتمانی با یکدیگر در تضاد آشکارند؛ اما درک اصلاحات کنونی بهمثابه ساختاری گرفتار در انحصارِ فردی، ما را به آن واداشت که این نامه را به فردی که به زعم عموم مردم، «چهرهی اصلاحات» باشد، یعنی جنابتان بنگاریم.
▪️امروز در وضعیتی به سر میبریم که بحرانهای زیستمحیطی، فسادهای اقتصادی و اجتماعی، شکافهای قومیتی، ناکارآمدی نهادهای حافظ حقوق شهروندان و فاصلهی طبقاتی به اوج خود رسیده و ناکارآمدیهای حاکمیت، بیش از پیش خود را نمایان ساختهاند. بههمین سبب، نیاز به اصلاحات ساختاری بر همگان –جز آنان که از فساد و رانت و افزایش شکافهای طبقاتی و قومیتی سود میبرند– آشکار شده است.
حال که دولت اعتدالی و لیستهای اصلاحطلب، کنشهای مؤثری را بهمنظور ایجاد این تحولات ساختاری از خود نشان ندادهاند، سوال اساسی و تاریخی جامعه این است که چه نیروهای سیاسی میتوانند پیریزی این تحولات ساختاری را بر عهده بگیرند؛ به تعبیر دیگر، چه نیروی سیاسی حائز صلاحیت لازم برای ایفای نقش مصلح اجتماعی است؟ در زمانهای که برخی جریانهای سیاسی از بیم ترامپ و استیلای بیگانه، جانب سرکوب و خفقان داخلی را میگیرند؛ و برخی دیگر از شدت سرکوب و برای رهایی از خفقان داخلی، استیلا و دخالت خارجی را تجویز میکنند؛ کدام نیروی مترقی میتواند با مرزبندی علیه استعمار و خفقان، و همچنین بازگشت به عرصهی عمومی و قدرت مردمی، راه تحولات آتی را روشنتر بنماید؟
▪️نیروی سیاسیای که با رسواسازی فسادهای ساختاری و نه تقلیل آن به تخلفات جزئی و فردیِ عدهای محدود، به جای سیاست انتخاباتی برای جایگزینی افراد فاسد در پی ساماندهی نهادهای نظارتی مستحکم باشد. نیرویی که با مدنظر قراردادن جایگاه ایران در اقتصاد جهانی، آنهم در وضعیتی که تعدیلات اقتصادی کمر بخش تولید را شکسته است، نسبت به تبدیل ایران به بازار مصرف قدرتهای اقتصادی بدبین بوده و موضعی مشخص داشته باشد؛ همچنین با تمرکز بر الگوهای اقتصاد مولد و تأکید بر توسعهای پایدار و همهجانبه، هدررفت سرمایههای انسانی و سرمایههای ملی این کشور را هدف گرفته و در پی بهبود وضعیت معیشتی تمامی احاد جامعه باشد. نیرویی که با بازگشت به عدالت، جمعیت بزرگ مردم زیر خط فقر را ببیند و فریاد تظلمخواهی گرسنگان و مظلومین را بشنود.
▪️امروز باید به صراحت گفت که تنها معدودی از کنشگران با منظرگاهی استراتژیک برای ایجاد تغییرات ساختاری، آگاهانه پای در میدان گذاشتهاند. در این میان اصلاحطلبان نیز بهجای آنکه در راستای تحقق آرمان عدالت در انقلاب ۵۷ همت گمارند، از اقشار فرودست که پایههای اصلی انقلاب بودند، چشمپوشی کردهاند. از طرف دیگر نیروهایی که آگاهانه پای در میدان گذاردهاند نیز بهمرور توسط اصلاحطلبان "غیر خودی" قلمداد شده و گوشهگیر میگردند.
▪️به زعم ما جریان اصلاحات که خود با نقد به حاکمیت در سال ۷۶ متولد شد، اکنون نیاز به قبول نقدهای دلسوزانهی درونگفتمانی و ایجاد یک بازسازی اساسی دارد. گفتمانی که از ابتدا با تأکید بر «تقدم توسعهی سیاسی» صدای محرومان را فراموش کرده بود، امروز دیگر حتی قادر به عملی کردن شعار اولیهی خود یعنی "توسعهی سیاسی" هم نیست.
▪️از نگاه ما، در بازسازی مورد نظر، هیچیک از دو خواست "عدالت" و "آزادی" نباید فدای یکدیگر شوند. افزایش اختلاف طبقاتی و کاهش قدرت خرید مردم از یکسو و بیاعتبارتر شمردن حقوق اولیهی شهروندان از سوی دیگر، وجود ارتباط معنادار و پیوند ناگسستنی بین دو خواست "آزادی" و "عدالت" را بیش از پیش نمایان ساخت؛ امروز نمیتوان سخن از آزادی گفت و حق زبالهگردهای زیر برجهای شهر را برای تأمین حداقل مسکن، شغل و بهداشت نادیده انگاشت. از طرف دیگر نمیتوان با شعار عدالت، به حذف و خشونت علیه دیگری و زیر پا گذاشتن حقوق اولیهی افراد پرداخت.
به «سید محمد خاتمی»
پیرامون «لزوم بازسازی بنیادین جریان اصلاحات»
جناب آقای سیدمحمد خاتمی!
با سلام؛
▪️امروز عملکرد اصلاحطلبان مورد پرسشهایی اساسی قرار گرفته و رسالت جنبش دانشجویی در جایگاه دیدبان جامعهی مدنی آن است که در این وضعیت بحرانی، جدی و بیپرده به نقد کنشهای اصلاحات تحت رهبری شما بپردازد تا افقهایی تازه در سیر تاریخِ ملت ایران بگشاید. به باور ما اصلاحات و انحصار درونگروهی و درونگفتمانی با یکدیگر در تضاد آشکارند؛ اما درک اصلاحات کنونی بهمثابه ساختاری گرفتار در انحصارِ فردی، ما را به آن واداشت که این نامه را به فردی که به زعم عموم مردم، «چهرهی اصلاحات» باشد، یعنی جنابتان بنگاریم.
▪️امروز در وضعیتی به سر میبریم که بحرانهای زیستمحیطی، فسادهای اقتصادی و اجتماعی، شکافهای قومیتی، ناکارآمدی نهادهای حافظ حقوق شهروندان و فاصلهی طبقاتی به اوج خود رسیده و ناکارآمدیهای حاکمیت، بیش از پیش خود را نمایان ساختهاند. بههمین سبب، نیاز به اصلاحات ساختاری بر همگان –جز آنان که از فساد و رانت و افزایش شکافهای طبقاتی و قومیتی سود میبرند– آشکار شده است.
حال که دولت اعتدالی و لیستهای اصلاحطلب، کنشهای مؤثری را بهمنظور ایجاد این تحولات ساختاری از خود نشان ندادهاند، سوال اساسی و تاریخی جامعه این است که چه نیروهای سیاسی میتوانند پیریزی این تحولات ساختاری را بر عهده بگیرند؛ به تعبیر دیگر، چه نیروی سیاسی حائز صلاحیت لازم برای ایفای نقش مصلح اجتماعی است؟ در زمانهای که برخی جریانهای سیاسی از بیم ترامپ و استیلای بیگانه، جانب سرکوب و خفقان داخلی را میگیرند؛ و برخی دیگر از شدت سرکوب و برای رهایی از خفقان داخلی، استیلا و دخالت خارجی را تجویز میکنند؛ کدام نیروی مترقی میتواند با مرزبندی علیه استعمار و خفقان، و همچنین بازگشت به عرصهی عمومی و قدرت مردمی، راه تحولات آتی را روشنتر بنماید؟
▪️نیروی سیاسیای که با رسواسازی فسادهای ساختاری و نه تقلیل آن به تخلفات جزئی و فردیِ عدهای محدود، به جای سیاست انتخاباتی برای جایگزینی افراد فاسد در پی ساماندهی نهادهای نظارتی مستحکم باشد. نیرویی که با مدنظر قراردادن جایگاه ایران در اقتصاد جهانی، آنهم در وضعیتی که تعدیلات اقتصادی کمر بخش تولید را شکسته است، نسبت به تبدیل ایران به بازار مصرف قدرتهای اقتصادی بدبین بوده و موضعی مشخص داشته باشد؛ همچنین با تمرکز بر الگوهای اقتصاد مولد و تأکید بر توسعهای پایدار و همهجانبه، هدررفت سرمایههای انسانی و سرمایههای ملی این کشور را هدف گرفته و در پی بهبود وضعیت معیشتی تمامی احاد جامعه باشد. نیرویی که با بازگشت به عدالت، جمعیت بزرگ مردم زیر خط فقر را ببیند و فریاد تظلمخواهی گرسنگان و مظلومین را بشنود.
▪️امروز باید به صراحت گفت که تنها معدودی از کنشگران با منظرگاهی استراتژیک برای ایجاد تغییرات ساختاری، آگاهانه پای در میدان گذاشتهاند. در این میان اصلاحطلبان نیز بهجای آنکه در راستای تحقق آرمان عدالت در انقلاب ۵۷ همت گمارند، از اقشار فرودست که پایههای اصلی انقلاب بودند، چشمپوشی کردهاند. از طرف دیگر نیروهایی که آگاهانه پای در میدان گذاردهاند نیز بهمرور توسط اصلاحطلبان "غیر خودی" قلمداد شده و گوشهگیر میگردند.
▪️به زعم ما جریان اصلاحات که خود با نقد به حاکمیت در سال ۷۶ متولد شد، اکنون نیاز به قبول نقدهای دلسوزانهی درونگفتمانی و ایجاد یک بازسازی اساسی دارد. گفتمانی که از ابتدا با تأکید بر «تقدم توسعهی سیاسی» صدای محرومان را فراموش کرده بود، امروز دیگر حتی قادر به عملی کردن شعار اولیهی خود یعنی "توسعهی سیاسی" هم نیست.
▪️از نگاه ما، در بازسازی مورد نظر، هیچیک از دو خواست "عدالت" و "آزادی" نباید فدای یکدیگر شوند. افزایش اختلاف طبقاتی و کاهش قدرت خرید مردم از یکسو و بیاعتبارتر شمردن حقوق اولیهی شهروندان از سوی دیگر، وجود ارتباط معنادار و پیوند ناگسستنی بین دو خواست "آزادی" و "عدالت" را بیش از پیش نمایان ساخت؛ امروز نمیتوان سخن از آزادی گفت و حق زبالهگردهای زیر برجهای شهر را برای تأمین حداقل مسکن، شغل و بهداشت نادیده انگاشت. از طرف دیگر نمیتوان با شعار عدالت، به حذف و خشونت علیه دیگری و زیر پا گذاشتن حقوق اولیهی افراد پرداخت.
Forwarded from دانشجویان متحد
▪️جناب آقای خاتمی!
چندی پیش جنابعالی راهکارهای خود را برای برونرفت از وضعیت موجود در ۱۵ مورد بیان کردید؛ راهکارهایی که نهتنها ضمانت اجرایی و نحوهی نهادمندشدنِ آنها در هالهای از ابهام قرار دارد، بلکه وجود نیرویی سیاسی که ایفاگر این تغییرات باشد نیز با تردیدهای جدی روبرو است. آنچه به زعم ما در سخنان و راهکارهایتان مورد غفلت قرار گرفته، لزوم بازسازی ساختاریــروشی جریان اصلاحات است. اگر امروز زنگ خطر بحرانهای سیاسی و اجتماعی به صدا درآمده، مسئولیت اخلاقی این را ایجاب میکند که بگوییم اصلاحطلبان نقش پررنگی در ایجاد شرایط بحرانی فعلی داشتهاند و عملکرد آنها موجب ناامیدی مردم از اصلاحات در قالبهای فعلی شده است. عملکرد ضعیف و دور از انتظار لیست امید در مجلس شورای اسلامی و شورای شهر، در کنار عدم قبول مسئولیتِ «محافظهکاری و ناکارآمدی لیستها و گاهی فساد برخی نمایندگان» توسط اصلاحطلبان، خود به تقویت بیش از پیش این ناامیدی و عدم باور به کارآمدبودن شورای عالی اصلاحطلبان دامن زدهاست.
▪️در چهار سال گذشته، ما تشکلهای دانشجویی با زندهنگاهداشتن مسئلهی حصر، راهکار خود برای این بازسازی را نشان دادیم؛ آنچه که پیوند اکنون با سال ٨٨ را نمایان میساخت و خود یکی از دلایل پیروزیهای انتخاباتی برای اعتدالیون و لیستهای مختلف اصلاحطلبان بود. اما رویکردهای اقتصادی و منش سیاسی این نیروها، مطالبهی همگانی آزادی محصورین را تا سرحد یک شعار توخالی برای مناسبتهای انتخاباتی کشاند؛ تاجایی که تفاوت دیدگاههای طیف مردمی و عدالتخواه اصلاحطلب با سایر طیفها، در عرصهی عمومی محو و محوتر گشت. خواست رفع حصر برای ما به معنای ارجح دانستن آزادی محصورین از آزادی سایر زندانیان سیاسی نبود، بلکه پیوندی بود میان ما و هویت ناگسستنیمان. ما خواست رفع حصر را زنده نگاه داشتیم نه صرفاً برای آزادی سه زندانی سیاسی –که در جای خود بسیار مهم است– بلکه برای یادآوری لزوم بازگشت به گفتمان مردم محور سال ٨٨. جریانی که بزرگان آن هیچگاه ادعای رهبری نکرده و با گذار از اندکسالاری و سهمبندی، تمامی اعتبار و توان خود را در مسیر تحول تاریخی ملت ایران قرار دادند.
▪️اگر امروز بخشی از جریان اصلاحطلب با ادامهی «منطق خودی و غیرخودی» حاکمیت، نیروهای اصلاحطلبی که توسط سیاستهای پلیسی به حاشیه رانده شدهاند را نادیده انگارد، خود موجب بازتولید ساختارهای غیردموکراتیک خواهد بود. همانطور که مهدی کروبی در نامهی اخیر خود با برشمردن لزوم آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، این منطق خودی و غیرخودی را فروریخت و با کنشگری فعالانهی خود در حصر، انفعال اصلاحطلبان را غیرقابل توجیه ساخت.
به راستی زندانیان سیاسی اعتبار جریان تاریخی اصلاحطلبی بهمعنای عامِ کلمهاند. آنها یادآور این نکته هستند که در راه اصلاحات هزینههای بسیاری پرداخت شده و تداوم مسیر نیز نیازمند چنین نیروهایی است که آمادگی حضور آگاهانه و تحمل هزینهها را داشتهباشند.
▪️اگر امروز از میرحسین موسوی نام میبریم او را نمایندهی جریانی از اصلاحطلبی میدانیم که امروز گوشهگیرشان کردهاند. در وضعیتی که نیروهای اعتدالی کمر به سیاستزدایی از حصر و تقلیل مسئله به یک خواست حقوق بشری کردهاند، ما با تکیه بر بُعد سیاسی حصر، و به میانجی این مطالبه سعی در پیوند زدن اصلاحطلبان با سیاست مردمی و عدالتمحور داشتیم.
▪️اصلاحطلبان در انتخابات سالهای ٩٢، ٩۴ و ٩۶ تنها راه تغییرات را تسخیر نهادهای انتخابی و حضور در قدرت دانستند؛ غافل از اینکه با پُتکِ نظارت استصوابی، اکثر نیروهای کارآمد حذف شدند. در ادامه نیز بخش بزرگی از منتخبین دستهچندم انتخابات که با حمایت اصلاحطلبان روی کار آمده بودند، با ارجح قراردادن حفظ قدرت، پیگیری آرمانهای مردمی را به فراموشی سپردند.
▪️ما بر آنیم که تحقق اصلاحات بر پایهی حضور در نهادهای انتخابی برای ادامهی چانهزنیهای پشت پرده امکانپذیر نخواهدبود و این مسیر تنها صرف انرژی سیاسی مردم بر راهکارهای از پیش باخته خواهدبود. به زعم ما تحقق اصلاحات بر پایهی رجوع به پایگاه مردمی و احیای سیاست مردمی و عدالت محور امکانپذیر است.
▪️اگر امروز از آزادی و عدالت اجتماعی سخن میگوییم، مطالبهی ما بازگشت به آرمانهای انقلاب ۵۷ در بستر مدنی قوام یافتهی ۸۸ است. آرمانهایی که گویی همواره در سپیدهدم تحولات تاریخی و انقلابها، غروب کرده و متذکران آنها نیز به سایهها رانده شدهاند. عدالت فراگیر، جمهوریت و مدنیت تا امروز، یک به یک در خلال سهمبندیها و منفعتطلبیهای حزبی و فردی به خاک سپرده شدهاند؛ خاکسپاریای که اصلاحطلبان نیز سهم کمی از وقوع آن نداشتهاند. عاقبت اما از خواب غفلت خویش بیدار گشتهایم و هشیارانه عزم بازگشت به همان آرمانهای تاریخیمان را داریم.
چندی پیش جنابعالی راهکارهای خود را برای برونرفت از وضعیت موجود در ۱۵ مورد بیان کردید؛ راهکارهایی که نهتنها ضمانت اجرایی و نحوهی نهادمندشدنِ آنها در هالهای از ابهام قرار دارد، بلکه وجود نیرویی سیاسی که ایفاگر این تغییرات باشد نیز با تردیدهای جدی روبرو است. آنچه به زعم ما در سخنان و راهکارهایتان مورد غفلت قرار گرفته، لزوم بازسازی ساختاریــروشی جریان اصلاحات است. اگر امروز زنگ خطر بحرانهای سیاسی و اجتماعی به صدا درآمده، مسئولیت اخلاقی این را ایجاب میکند که بگوییم اصلاحطلبان نقش پررنگی در ایجاد شرایط بحرانی فعلی داشتهاند و عملکرد آنها موجب ناامیدی مردم از اصلاحات در قالبهای فعلی شده است. عملکرد ضعیف و دور از انتظار لیست امید در مجلس شورای اسلامی و شورای شهر، در کنار عدم قبول مسئولیتِ «محافظهکاری و ناکارآمدی لیستها و گاهی فساد برخی نمایندگان» توسط اصلاحطلبان، خود به تقویت بیش از پیش این ناامیدی و عدم باور به کارآمدبودن شورای عالی اصلاحطلبان دامن زدهاست.
▪️در چهار سال گذشته، ما تشکلهای دانشجویی با زندهنگاهداشتن مسئلهی حصر، راهکار خود برای این بازسازی را نشان دادیم؛ آنچه که پیوند اکنون با سال ٨٨ را نمایان میساخت و خود یکی از دلایل پیروزیهای انتخاباتی برای اعتدالیون و لیستهای مختلف اصلاحطلبان بود. اما رویکردهای اقتصادی و منش سیاسی این نیروها، مطالبهی همگانی آزادی محصورین را تا سرحد یک شعار توخالی برای مناسبتهای انتخاباتی کشاند؛ تاجایی که تفاوت دیدگاههای طیف مردمی و عدالتخواه اصلاحطلب با سایر طیفها، در عرصهی عمومی محو و محوتر گشت. خواست رفع حصر برای ما به معنای ارجح دانستن آزادی محصورین از آزادی سایر زندانیان سیاسی نبود، بلکه پیوندی بود میان ما و هویت ناگسستنیمان. ما خواست رفع حصر را زنده نگاه داشتیم نه صرفاً برای آزادی سه زندانی سیاسی –که در جای خود بسیار مهم است– بلکه برای یادآوری لزوم بازگشت به گفتمان مردم محور سال ٨٨. جریانی که بزرگان آن هیچگاه ادعای رهبری نکرده و با گذار از اندکسالاری و سهمبندی، تمامی اعتبار و توان خود را در مسیر تحول تاریخی ملت ایران قرار دادند.
▪️اگر امروز بخشی از جریان اصلاحطلب با ادامهی «منطق خودی و غیرخودی» حاکمیت، نیروهای اصلاحطلبی که توسط سیاستهای پلیسی به حاشیه رانده شدهاند را نادیده انگارد، خود موجب بازتولید ساختارهای غیردموکراتیک خواهد بود. همانطور که مهدی کروبی در نامهی اخیر خود با برشمردن لزوم آزادی تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی، این منطق خودی و غیرخودی را فروریخت و با کنشگری فعالانهی خود در حصر، انفعال اصلاحطلبان را غیرقابل توجیه ساخت.
به راستی زندانیان سیاسی اعتبار جریان تاریخی اصلاحطلبی بهمعنای عامِ کلمهاند. آنها یادآور این نکته هستند که در راه اصلاحات هزینههای بسیاری پرداخت شده و تداوم مسیر نیز نیازمند چنین نیروهایی است که آمادگی حضور آگاهانه و تحمل هزینهها را داشتهباشند.
▪️اگر امروز از میرحسین موسوی نام میبریم او را نمایندهی جریانی از اصلاحطلبی میدانیم که امروز گوشهگیرشان کردهاند. در وضعیتی که نیروهای اعتدالی کمر به سیاستزدایی از حصر و تقلیل مسئله به یک خواست حقوق بشری کردهاند، ما با تکیه بر بُعد سیاسی حصر، و به میانجی این مطالبه سعی در پیوند زدن اصلاحطلبان با سیاست مردمی و عدالتمحور داشتیم.
▪️اصلاحطلبان در انتخابات سالهای ٩٢، ٩۴ و ٩۶ تنها راه تغییرات را تسخیر نهادهای انتخابی و حضور در قدرت دانستند؛ غافل از اینکه با پُتکِ نظارت استصوابی، اکثر نیروهای کارآمد حذف شدند. در ادامه نیز بخش بزرگی از منتخبین دستهچندم انتخابات که با حمایت اصلاحطلبان روی کار آمده بودند، با ارجح قراردادن حفظ قدرت، پیگیری آرمانهای مردمی را به فراموشی سپردند.
▪️ما بر آنیم که تحقق اصلاحات بر پایهی حضور در نهادهای انتخابی برای ادامهی چانهزنیهای پشت پرده امکانپذیر نخواهدبود و این مسیر تنها صرف انرژی سیاسی مردم بر راهکارهای از پیش باخته خواهدبود. به زعم ما تحقق اصلاحات بر پایهی رجوع به پایگاه مردمی و احیای سیاست مردمی و عدالت محور امکانپذیر است.
▪️اگر امروز از آزادی و عدالت اجتماعی سخن میگوییم، مطالبهی ما بازگشت به آرمانهای انقلاب ۵۷ در بستر مدنی قوام یافتهی ۸۸ است. آرمانهایی که گویی همواره در سپیدهدم تحولات تاریخی و انقلابها، غروب کرده و متذکران آنها نیز به سایهها رانده شدهاند. عدالت فراگیر، جمهوریت و مدنیت تا امروز، یک به یک در خلال سهمبندیها و منفعتطلبیهای حزبی و فردی به خاک سپرده شدهاند؛ خاکسپاریای که اصلاحطلبان نیز سهم کمی از وقوع آن نداشتهاند. عاقبت اما از خواب غفلت خویش بیدار گشتهایم و هشیارانه عزم بازگشت به همان آرمانهای تاریخیمان را داریم.
Forwarded from دانشجویان متحد
▪️به زعم ما امروز وقت آن رسیده که نیروهای مختلفی که بر لزوم اصلاحات ساختاری و دموکراتیک باور دارند به بازسازی خود اقدام نمایند و همپیمان و مصرانه به عرصهی عمومی بازگردند. اصلاحاتی ساختاری با تکیه بر مردم و در جهت باز پسگیری حق تعیین سرنوشت و نفی تحمیل آن.
در انتها به جنابعالی عارض میشویم که تکرار و پافشاری بر روندهای گذشته و نادیده انگاشتن لزوم بازسازی جریان اصلاحات، پایگاه مردمی اصلاحطلبان را به خطر انداخته و امکان و توان جریان تاریخی اصلاحطلبی را برای تغییر و اصلاح با مخاطرهای جدی روبرو خواهدکرد.
🔻لیست تشکل های امضا کننده:
۱. انجمن دانشجویان ایران اسلامی دانشگاه ارومیه
۲.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز
۳.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهرکرد
۴. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز
۵.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بناب
۶. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی کرمانشاه
۷.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه لرستان
۸. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمان
۹.انجمناسلامی دانشجویان دانشگاه ولیعصر(عج) رفسنجان
۱۰.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر اصفهان
۱۱.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اراک
۱۲. انجمن فرهنگ و تمدن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
۱۳. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خلیج فارس (بوشهر)
۱۴.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران
۱۵. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کردستان
۱۶. انجمن ایران اسلامی دانشجویان دانشگاه مازندران
۱۷.انجمن اسلامی دانشجویان ترقی خواه پلی تکنیک
۱۸. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر تهران
١٩. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هرمزگان
۲۰.انجمن اسلامی آرمان دانشجویان علم و صنعت
۲۱.مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه الزهرا
۲۲.انجمن اسلامی دانشجویان پیرو خط امام دانشگاه سیستان و بلوچستان
۲۳.مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه شهید باهنر کرمان
۲۴. انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه زنجان
٢٥.انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی شیراز
٢٦. انجمن اسلامى دانشجويان دانشگاه صنعتى شاهرود
۲۷. تشکل اسلامی انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه بین المللی امام خمینی ره قزوین
۲۸.انجمن اسلامی دانشجویان پیرو خط امام ره دانشگاه یاسوج
۲۹.انجمن اسلامی دانشجویان ترقی خواه دانشگاه علوم پزشکی همدان
۳۰.انجمن فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه بیرجند
۳۱. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه گلستان
۳۲.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه
۳۳. انجمن اسلامی فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان
۳۴. انجمن اسلامی دانشجویان آزاداندیش دانشگاه علامه طباطبایی
۳۵. انجمن اسلامی دانشجویان نواندیش دانشگاه فردوسی مشهد
تشکل های اسلامی
#دانشجویان_متحد
متن نامه: yon.ir/SBIuB
🆔 @anjmotahed
در انتها به جنابعالی عارض میشویم که تکرار و پافشاری بر روندهای گذشته و نادیده انگاشتن لزوم بازسازی جریان اصلاحات، پایگاه مردمی اصلاحطلبان را به خطر انداخته و امکان و توان جریان تاریخی اصلاحطلبی را برای تغییر و اصلاح با مخاطرهای جدی روبرو خواهدکرد.
🔻لیست تشکل های امضا کننده:
۱. انجمن دانشجویان ایران اسلامی دانشگاه ارومیه
۲.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز
۳.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهرکرد
۴. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی سهند تبریز
۵.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه بناب
۶. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی کرمانشاه
۷.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه لرستان
۸. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمان
۹.انجمناسلامی دانشجویان دانشگاه ولیعصر(عج) رفسنجان
۱۰.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر اصفهان
۱۱.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اراک
۱۲. انجمن فرهنگ و تمدن اسلامی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
۱۳. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خلیج فارس (بوشهر)
۱۴.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مازندران
۱۵. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه کردستان
۱۶. انجمن ایران اسلامی دانشجویان دانشگاه مازندران
۱۷.انجمن اسلامی دانشجویان ترقی خواه پلی تکنیک
۱۸. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هنر تهران
١٩. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه هرمزگان
۲۰.انجمن اسلامی آرمان دانشجویان علم و صنعت
۲۱.مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه الزهرا
۲۲.انجمن اسلامی دانشجویان پیرو خط امام دانشگاه سیستان و بلوچستان
۲۳.مجمع اسلامی دانشجویان دانشگاه شهید باهنر کرمان
۲۴. انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه زنجان
٢٥.انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی شیراز
٢٦. انجمن اسلامى دانشجويان دانشگاه صنعتى شاهرود
۲۷. تشکل اسلامی انجمن فرهنگ و سیاست دانشگاه بین المللی امام خمینی ره قزوین
۲۸.انجمن اسلامی دانشجویان پیرو خط امام ره دانشگاه یاسوج
۲۹.انجمن اسلامی دانشجویان ترقی خواه دانشگاه علوم پزشکی همدان
۳۰.انجمن فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه بیرجند
۳۱. انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه گلستان
۳۲.انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه
۳۳. انجمن اسلامی فرهنگ و سیاست دانشجویان دانشگاه بوعلی سینا همدان
۳۴. انجمن اسلامی دانشجویان آزاداندیش دانشگاه علامه طباطبایی
۳۵. انجمن اسلامی دانشجویان نواندیش دانشگاه فردوسی مشهد
تشکل های اسلامی
#دانشجویان_متحد
متن نامه: yon.ir/SBIuB
🆔 @anjmotahed
Telegraph
نامه ۳۵ تشکل دانشجویی به سید محمد خاتمی
نامه ۳۵ تشکل دانشجویی به سید محمد خاتمی پیرامون «لزوم بازسازی بنیادین جریان اصلاحات» جناب آقای سیدمحمد خاتمی! با سلام؛ ▪️امروز عملکرد اصلاحطلبان مورد پرسشهایی اساسی قرار گرفته و رسالت جنبش دانشجویی در جایگاه دیدبان جامعهی مدنی آن است که در این وضعیت…
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#هشتم_مهر_ماه #سالروز_بزرگداشت_مولانا @IUSTArman
چنانچه مولانا می گوید:
هر کسی از ظن خود شد یارمن
از درون من نجست احوال من
مولوی خود معترف است که فهم ناشدنی است و همان طور که خود از همان ابتدا با خواننده اش در میان می نهد و پیشبینی می کند. محل تفسیر های متفاوت و بعضا متناقض است. متشرعین و فلاسفه و عرفا هر کدام به تعبیری از مولانا سخن می گویند و سروده هایش را حجتی برای عقایدشان می شمارند. گروهی او را جبری می گویند، گروهی اختیاری، برخی متشرع و برخی شریعت گریز و دریغ از "شمعی" که پرده از روی او بردارد.
اما بر مفسران او حرجی نیست، مولوی خود، متناقض سخن می گوید. در مثنوی خدای او گاه چون دایه ای مهربان است و گاه چون شیری خونخوار، لحظه ای "خراب شب گرد" و آنی دیگر "میان به عیش" بسته است، از این تناقض ها هم ابایی ندارد، زیرا این قابلیت تنها مفری است برای رهایی از تنگنای زبان و راهی برای تجلی درون "ساکن روانش" و فراسوی سو ها رفتن.
نور حق را نیست ضدی در وجود
تا به ضد او را توان پیدا نمود
(دفتر اول بیت ۱۱۳۹)
شناگری و ملاحی در بحر اندیشه های مولوی بی فایده است. مولوی مریدان و دوست دارانش را در دریای احوالات خویش مستغرق می سازد و این دیگر تو نیستی که ارادی بر جهان او پا می گذاری این اوست که تو را می کشد.
محو میباید نه نحو اینجا بدان
گر تو محوی بیخطر در آب ران
آب دریا مرده را بر سر نهد
ور بود زنده ز دریا کی رهد
چون بمردی تو ز اوصاف بشر
بحر اسرارت نهد بر فرق سر
مثنوی روایت احوالات فردی در "پنجه ی تقلیب رب" است، شخصی که بر این باور است احوال و افکار منشا ای راز الود داردو همین طور "نو به نو" شدن جهان نه امری طبیعی بلکه معجزه است.
چنین فردی دست "فقر" بر می اورد و گرد خویش می گردد زیرا فهمیده است که هیچ نمی داند.
مرا گویی کرایی من چه دانم
چنین مجنون چرایی من چه دانم
مرا گویی چه می جویی دگر تو
ورای روشنایی، من چه دانم
.
.
.
عقل بفروش و هنر حیرت بخر
رو به خواری نه بخارا ای پسر
#هشتم_مهر_ماه
#سالروز_بزرگداشت_مولانا
@IUSTArman
هر کسی از ظن خود شد یارمن
از درون من نجست احوال من
مولوی خود معترف است که فهم ناشدنی است و همان طور که خود از همان ابتدا با خواننده اش در میان می نهد و پیشبینی می کند. محل تفسیر های متفاوت و بعضا متناقض است. متشرعین و فلاسفه و عرفا هر کدام به تعبیری از مولانا سخن می گویند و سروده هایش را حجتی برای عقایدشان می شمارند. گروهی او را جبری می گویند، گروهی اختیاری، برخی متشرع و برخی شریعت گریز و دریغ از "شمعی" که پرده از روی او بردارد.
اما بر مفسران او حرجی نیست، مولوی خود، متناقض سخن می گوید. در مثنوی خدای او گاه چون دایه ای مهربان است و گاه چون شیری خونخوار، لحظه ای "خراب شب گرد" و آنی دیگر "میان به عیش" بسته است، از این تناقض ها هم ابایی ندارد، زیرا این قابلیت تنها مفری است برای رهایی از تنگنای زبان و راهی برای تجلی درون "ساکن روانش" و فراسوی سو ها رفتن.
نور حق را نیست ضدی در وجود
تا به ضد او را توان پیدا نمود
(دفتر اول بیت ۱۱۳۹)
شناگری و ملاحی در بحر اندیشه های مولوی بی فایده است. مولوی مریدان و دوست دارانش را در دریای احوالات خویش مستغرق می سازد و این دیگر تو نیستی که ارادی بر جهان او پا می گذاری این اوست که تو را می کشد.
محو میباید نه نحو اینجا بدان
گر تو محوی بیخطر در آب ران
آب دریا مرده را بر سر نهد
ور بود زنده ز دریا کی رهد
چون بمردی تو ز اوصاف بشر
بحر اسرارت نهد بر فرق سر
مثنوی روایت احوالات فردی در "پنجه ی تقلیب رب" است، شخصی که بر این باور است احوال و افکار منشا ای راز الود داردو همین طور "نو به نو" شدن جهان نه امری طبیعی بلکه معجزه است.
چنین فردی دست "فقر" بر می اورد و گرد خویش می گردد زیرا فهمیده است که هیچ نمی داند.
مرا گویی کرایی من چه دانم
چنین مجنون چرایی من چه دانم
مرا گویی چه می جویی دگر تو
ورای روشنایی، من چه دانم
.
.
.
عقل بفروش و هنر حیرت بخر
رو به خواری نه بخارا ای پسر
#هشتم_مهر_ماه
#سالروز_بزرگداشت_مولانا
@IUSTArman
✌️✌️منتظر حضور سبزتان هستیم.🍀🍀
@IUSTArman
@IUSTArman
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
#نرگس_محمدی را آزاد کنید. @IUSTArman
#نرگس_محمدي در خرداد ماه سال ٨٩ بازداشت شد و در مهرماه سال ٩٠ به يازده سال حبس محكوم شد كه اين حكم در دادگاه تجديدنظر به ٦ سال كاهش يافت.
او با تشخيص پزشكان و حكم عدم تحمل كيفر،مدتي آزاد شد اما دوباره در ارديبهشت ماه سال ٩٤ به زندان بازگرداندند. او كه حكمش در اسفند ماه سال ٩٥ به پايان ميرسيد، به جرم تأسيس كمپين "لگام"(لغو گام به گام اعدام) كه مصداق "اقدام عليه امنيت ملي" تلقي شد،مجموعا به ١٠ سال حبس تعزيري محكوم گشت.
او كه در تيرماه سال ٩٥ در اعتراض به منع صحبت با فرزندانش دست به اعتصاب غذا زده بود به علت وخامت شرايط جسماني به بيمارستان منتقل شد.شرايط جسمي او كه قبل از اعتصاب غذا هم وخيم بود در پي برآورده نشدن مطالبات حداقلي ش كه از حقوق بديهي هر زنداني است و طولاني شدن مدت زمان اين اعتصاب غذا،منجر به وخامت حال او گردید.
نرگس محمدي در حدود چند ماه پيش براي انجام عمل جراحي برداشتن كيسه صفرا به بيمارستان منتقل شد و بلافاصله پس از انجام عمل جراحي به زندان اوين بازگردانده شد.
وي چند هفته پيش به علت وخامت اوضاع جسمي و رواني اش كه منجر به تشنج وي شده بود دوباره به بيمارستان منتقل شد و پس از مدت كوتاهي به زندان بازگردانده شد.
بيم اين ميرود برخي اتفاقات گذشته مانند #عليرضا_رجايي تبديل به رويه اي معمول براي سيستم قضايي شود.اينكه يك زنداني سياسي پس از خروج از زندان و تحمل حكمش،معلول شود و نتواند فعاليت هاي مدني اش را پس از آزادي دنبال كند و هم چنين اين معلول سازي به عنوان درس عبرتي براي بقيه موجب ترس و ايجاد فضاي رعب آوري شود كه ديگران را از فعاليت مدني مسالمت آميز فراري دهد.
امروزه كه در برهه حساسي از حيات سياسي ايران زمين قرار داريم،روشنفكران جامعه مدني كه قرار بود واسطه اي ميان مردم و حاكميت باشند و با راهكارهاي مدبرانه شان راه نجات را نشانمان دهند،در بند و حصر هستند.
امروز ٦ سال و چند ماه از حكم نرگس محمدي اجرا شده است.اوبه علت وخامت وضعيت جسماني ش پس از بارها درخواست،به مرخصي ٣ روزه آمد.درخواست او براي تمديد مرخصي به منظور پيگيري درمانش رد شده است و نرگس محمدي بايد به زندان برگردد.مطالبه ما موافقت با آزادي مشروط او طبق ماده ٣٨٠ قانون مجازات اسلامي است.بديهي است كه مسئوليت سلامتي و جان يك زنداني برعهده ي سيستم قضائي كشور است.
"لا يحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظُلِمَ و كان الله سميعا عَليما"
خداوند دوست ندارد صداي بلندي كه به بدگويي بلند شود مگر از طرف كسي كه به او ظلم شده باشد و خداوند شنواي داناست.
@IUSTArman
او با تشخيص پزشكان و حكم عدم تحمل كيفر،مدتي آزاد شد اما دوباره در ارديبهشت ماه سال ٩٤ به زندان بازگرداندند. او كه حكمش در اسفند ماه سال ٩٥ به پايان ميرسيد، به جرم تأسيس كمپين "لگام"(لغو گام به گام اعدام) كه مصداق "اقدام عليه امنيت ملي" تلقي شد،مجموعا به ١٠ سال حبس تعزيري محكوم گشت.
او كه در تيرماه سال ٩٥ در اعتراض به منع صحبت با فرزندانش دست به اعتصاب غذا زده بود به علت وخامت شرايط جسماني به بيمارستان منتقل شد.شرايط جسمي او كه قبل از اعتصاب غذا هم وخيم بود در پي برآورده نشدن مطالبات حداقلي ش كه از حقوق بديهي هر زنداني است و طولاني شدن مدت زمان اين اعتصاب غذا،منجر به وخامت حال او گردید.
نرگس محمدي در حدود چند ماه پيش براي انجام عمل جراحي برداشتن كيسه صفرا به بيمارستان منتقل شد و بلافاصله پس از انجام عمل جراحي به زندان اوين بازگردانده شد.
وي چند هفته پيش به علت وخامت اوضاع جسمي و رواني اش كه منجر به تشنج وي شده بود دوباره به بيمارستان منتقل شد و پس از مدت كوتاهي به زندان بازگردانده شد.
بيم اين ميرود برخي اتفاقات گذشته مانند #عليرضا_رجايي تبديل به رويه اي معمول براي سيستم قضايي شود.اينكه يك زنداني سياسي پس از خروج از زندان و تحمل حكمش،معلول شود و نتواند فعاليت هاي مدني اش را پس از آزادي دنبال كند و هم چنين اين معلول سازي به عنوان درس عبرتي براي بقيه موجب ترس و ايجاد فضاي رعب آوري شود كه ديگران را از فعاليت مدني مسالمت آميز فراري دهد.
امروزه كه در برهه حساسي از حيات سياسي ايران زمين قرار داريم،روشنفكران جامعه مدني كه قرار بود واسطه اي ميان مردم و حاكميت باشند و با راهكارهاي مدبرانه شان راه نجات را نشانمان دهند،در بند و حصر هستند.
امروز ٦ سال و چند ماه از حكم نرگس محمدي اجرا شده است.اوبه علت وخامت وضعيت جسماني ش پس از بارها درخواست،به مرخصي ٣ روزه آمد.درخواست او براي تمديد مرخصي به منظور پيگيري درمانش رد شده است و نرگس محمدي بايد به زندان برگردد.مطالبه ما موافقت با آزادي مشروط او طبق ماده ٣٨٠ قانون مجازات اسلامي است.بديهي است كه مسئوليت سلامتي و جان يك زنداني برعهده ي سيستم قضائي كشور است.
"لا يحب الله الجهر بالسوء من القول الا من ظُلِمَ و كان الله سميعا عَليما"
خداوند دوست ندارد صداي بلندي كه به بدگويي بلند شود مگر از طرف كسي كه به او ظلم شده باشد و خداوند شنواي داناست.
@IUSTArman