Forwarded from امتداد
#اختصاصی
☑️امامی، استاد دانشگاه علم و صنعت در گفتگو با امتداد:
اعتراضات دانشجویان با حضور لباس شخصیها به خشونت کشیده شد/ امضاکنندگان نامه اعتراضی اساتید به رئیس دانشگاه حتی به بازداشت تهدید شدند!/ دو نفر از اساتید درباره این نامه به نهاد امنیتی احضار شدند/ مشاور فرهنگی دانشگاه به اساتید گفت که در امتحان الهی مردود شدید و شایستگیتان از دست رفته!
✍امتداد-محمد جعفری: سید جواد امامی، استاد برجسته دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت در گفتگویی با امتداد، ضمن تشریح اعتراضات اخیر در این دانشگاه و فشار نهادهای امنیتی بر اساتید آن، اظهار داشت: وقایع پیش آمده در دانشگاه علم و صنعت به مانند دیگر دانشگاهها، حاکی از سختگیری بر دانشجویان بود. متاسفانه ما اقداماتی نظیر تعلیق دانشجویان، اخراج از خوابگاههای دانشجویی، ممنوعالورودی دانشجویان و دیگر برخوردها را شاهد بودیم.
🔘اعتراضات دانشجویان با حضور لباس شخصیها به خشونت کشیده شد
✔️اعتراضات دانشجویان با حضور لباس شخصیها به خشونت کشیده شد و ما اصلا نمیدانستیم که این نیروهای لباس شخصی از کدام نهاد هستند. نیروهایی در دانشگاه دیده شدند که اساسا از پرسنل دانشگاه نبودند و این مسئله، فضایی را ایجاد کرد که همه از ابعاد آن با خبر هستیم.
✔️در این فضا، تنها راه باقی مانده برای دانشجویان، پرهیز از حضور در کلاس بود که در این فقره هم متاسفانه مورد سختگیری و فشار واقع شدند. تعدادی از اساتید دانشگاه که عمدتا از اساتید پیشکسوت بودند به دلیل اختیاراتی که به روئسای دانشگاهها در این موارد داده بودند، نامهای را خطاب به این مسئولین تنظیم کردند که در ۹ بند خواستار این شده بودند که به شرایط پیش آمده در دانشگاه مهر خاتمه زده شود.
✔️در این نامه، خواسته شده بود که به برخوردهای صورت گرفته در کمیتههای انضباطی و حراست با دانشجویان، برخوردها با اساتید(احضار و تذکر به آنها) و بحث حضور نیروهای امنیتی و لباس شخصی در دانشگاهها رسیدگی شده و کنترل لازم صورت بگیرد.
🔘امضاکنندگان نامه اساتید به رئیس دانشگاه حتی به بازداشت تهدید شدند!
✔️این نامه به رغم تماسهای امنیتی(مدعی بودند از اطلاعات تماس میگیرند) که با اساتید گرفته شده و حتی پیش از تدوین آنها را با ترس از نگارش نامه بر حذر میداشت، نوشته و به رئیس دانشگاه ارسال شد. در این تماسها، حتی اساتید را به بازداشت هم تهدید میکردند و سوال ما این بود که یک استاد دانشگاه آیا نمیتواند به رئیس دانشگاه نامه بنویسد؟
✔️دانشجویان قبول شده در دانشگاه ما از میان رتبههای زیر هزار کشور بوده و از نخبگان مملکت به شمار میروند. بالاخره باید موضع پدری و مادری از سوی اساتید نسبت به دانشجویان وجود داشته باشد. به هر حال، این نامه با ۶۲ امضا نوشته شده که بعد از آن تماسها از حراست دانشگاه با طرح ادعاهای نادرست و کذب با اساتید آغاز شد و آقایان شروع به تهدید کردن امضاکنندگان نامه کردند.
✔️البته، یکی از مواردی که آقایان را در قبال این نامه برآشفته کرده، این است که شاهد بازتاب گسترده آن در داخل و خارج بودیم. این نامه، بعد از نامه سربستهای بود که اساتید درباره وضعیت دانشگاه به ریاست نوشتند و متاسفانه، ایشان صلاح ندید که جلسهای با اساتید برگزار کند.
🔘دو نفر از اساتید درباره این نامه به نهاد امنیتی احضار شدند
✔️در برخی از دانشکدهها، اساتید جوان به این موارد تهدید میشوند که آینده حرفهای شما به خطر افتاده و تبدیل وضعیت و ارتقا نخواهید داشت. این روند حتی به این منجر شد که دو نفر از اساتید را به یکی از نهادهای امنیتی احضار کرده و در خصوص این نامه مورد سوال و جواب قرار دادند.
🔘مشاور فرهنگی دانشگاه به اساتید گفت که در امتحان الهی مردود شدید و شایستگیتان از دست رفته!
✔️نمیدانم که چرا آقایان به خاطر یک نامه ساده تا این حد برآشفتهاند. متاسفانه مشاور فرهنگی دانشگاه با ادبیات بسیار زشت و ناپسندی، هجمه شدیدی علیه اساتید-به ویژه اساتید جوان- وارد کرده و مدعی شد که شما در امتحان الهی مردود شدید و شایستگیتان از دست رفته است!
#امتداد
@emtedadnet
☑️امامی، استاد دانشگاه علم و صنعت در گفتگو با امتداد:
اعتراضات دانشجویان با حضور لباس شخصیها به خشونت کشیده شد/ امضاکنندگان نامه اعتراضی اساتید به رئیس دانشگاه حتی به بازداشت تهدید شدند!/ دو نفر از اساتید درباره این نامه به نهاد امنیتی احضار شدند/ مشاور فرهنگی دانشگاه به اساتید گفت که در امتحان الهی مردود شدید و شایستگیتان از دست رفته!
✍امتداد-محمد جعفری: سید جواد امامی، استاد برجسته دانشکده معماری دانشگاه علم و صنعت در گفتگویی با امتداد، ضمن تشریح اعتراضات اخیر در این دانشگاه و فشار نهادهای امنیتی بر اساتید آن، اظهار داشت: وقایع پیش آمده در دانشگاه علم و صنعت به مانند دیگر دانشگاهها، حاکی از سختگیری بر دانشجویان بود. متاسفانه ما اقداماتی نظیر تعلیق دانشجویان، اخراج از خوابگاههای دانشجویی، ممنوعالورودی دانشجویان و دیگر برخوردها را شاهد بودیم.
🔘اعتراضات دانشجویان با حضور لباس شخصیها به خشونت کشیده شد
✔️اعتراضات دانشجویان با حضور لباس شخصیها به خشونت کشیده شد و ما اصلا نمیدانستیم که این نیروهای لباس شخصی از کدام نهاد هستند. نیروهایی در دانشگاه دیده شدند که اساسا از پرسنل دانشگاه نبودند و این مسئله، فضایی را ایجاد کرد که همه از ابعاد آن با خبر هستیم.
✔️در این فضا، تنها راه باقی مانده برای دانشجویان، پرهیز از حضور در کلاس بود که در این فقره هم متاسفانه مورد سختگیری و فشار واقع شدند. تعدادی از اساتید دانشگاه که عمدتا از اساتید پیشکسوت بودند به دلیل اختیاراتی که به روئسای دانشگاهها در این موارد داده بودند، نامهای را خطاب به این مسئولین تنظیم کردند که در ۹ بند خواستار این شده بودند که به شرایط پیش آمده در دانشگاه مهر خاتمه زده شود.
✔️در این نامه، خواسته شده بود که به برخوردهای صورت گرفته در کمیتههای انضباطی و حراست با دانشجویان، برخوردها با اساتید(احضار و تذکر به آنها) و بحث حضور نیروهای امنیتی و لباس شخصی در دانشگاهها رسیدگی شده و کنترل لازم صورت بگیرد.
🔘امضاکنندگان نامه اساتید به رئیس دانشگاه حتی به بازداشت تهدید شدند!
✔️این نامه به رغم تماسهای امنیتی(مدعی بودند از اطلاعات تماس میگیرند) که با اساتید گرفته شده و حتی پیش از تدوین آنها را با ترس از نگارش نامه بر حذر میداشت، نوشته و به رئیس دانشگاه ارسال شد. در این تماسها، حتی اساتید را به بازداشت هم تهدید میکردند و سوال ما این بود که یک استاد دانشگاه آیا نمیتواند به رئیس دانشگاه نامه بنویسد؟
✔️دانشجویان قبول شده در دانشگاه ما از میان رتبههای زیر هزار کشور بوده و از نخبگان مملکت به شمار میروند. بالاخره باید موضع پدری و مادری از سوی اساتید نسبت به دانشجویان وجود داشته باشد. به هر حال، این نامه با ۶۲ امضا نوشته شده که بعد از آن تماسها از حراست دانشگاه با طرح ادعاهای نادرست و کذب با اساتید آغاز شد و آقایان شروع به تهدید کردن امضاکنندگان نامه کردند.
✔️البته، یکی از مواردی که آقایان را در قبال این نامه برآشفته کرده، این است که شاهد بازتاب گسترده آن در داخل و خارج بودیم. این نامه، بعد از نامه سربستهای بود که اساتید درباره وضعیت دانشگاه به ریاست نوشتند و متاسفانه، ایشان صلاح ندید که جلسهای با اساتید برگزار کند.
🔘دو نفر از اساتید درباره این نامه به نهاد امنیتی احضار شدند
✔️در برخی از دانشکدهها، اساتید جوان به این موارد تهدید میشوند که آینده حرفهای شما به خطر افتاده و تبدیل وضعیت و ارتقا نخواهید داشت. این روند حتی به این منجر شد که دو نفر از اساتید را به یکی از نهادهای امنیتی احضار کرده و در خصوص این نامه مورد سوال و جواب قرار دادند.
🔘مشاور فرهنگی دانشگاه به اساتید گفت که در امتحان الهی مردود شدید و شایستگیتان از دست رفته!
✔️نمیدانم که چرا آقایان به خاطر یک نامه ساده تا این حد برآشفتهاند. متاسفانه مشاور فرهنگی دانشگاه با ادبیات بسیار زشت و ناپسندی، هجمه شدیدی علیه اساتید-به ویژه اساتید جوان- وارد کرده و مدعی شد که شما در امتحان الهی مردود شدید و شایستگیتان از دست رفته است!
#امتداد
@emtedadnet
Forwarded from دانشجویان متحد
«مجمع دانشجویان دانشگاه الزهرا مطابق حکم هیئت نظارت بر تشکلهای اسلامی به توقف ششماهه فعالیت محکوم شد.»
تشکلی که جمعی از دانشجویان دانشگاه الزهرا در سال ۹۶ برای انعکاس صداهای متفاوتشان در اوج تکقطبی بودن فضای دانشگاه تاسیس کردند و همواره تحت فشار ریاست و حراست دانشگاه بوده اند اما در طی بیش از یکسال اخیر، چنان در تنگنای سیاستی سرکوبگرایانه قرار گرفته است که از فعالیتهای معمول خود بازمانده است. تماسها و احضارهای چندباره دبیر و دیگر اعضای مجمع به دفتر حراست دانشگاه الزهرا، حضور بازجوی وزارت اطلاعات در دفتر سرپرست حراست دانشگاه، سرباز زدن دانشگاه (ریاست، معاون فرهنگی و سرپرست حراست) از هرگونه پاسخ و مسئولیتپذیری در قبال دانشجو، تنها بخشی از برخوردهایی است که مسئولان جدید پس از قرارگیری در جایگاههایشان از سر گرفتهاند.
در پی تجمعات اعتراضی دانشجویان الزهرا، طبق گزارش روزنامه هممیهن بیش از ۱۵۰ نفر از هم دانشگاهیهایمان، پشت دربهای دانشگاه و خوابگاه مجبور به دادن تعهداتی برای «اقرار تحمیلی به جرم» شدند و عدهای از همکلاسیهایمان نیز، در پی همکاری بیشرمانه مسئولان حراست با نیروهای امنیتی، در صحن دانشگاه یا منازلشان بازداشت شدند.
«نیلوفر میرزایی» آخرین قربانی منطق پادگانی مقامات بالادستی در امتداد سرکوب حداکثری دانشگاه است که قریب به پنجاه روز است که از دستگیریاش در داخل محوطه دانشگاه میگذرد.
دیگر دانشجویان و اعضای شورای مرکزی و عمومی مجمع دانشجویان نیز از بازداشت، تماسهای تهدیدآمیز مکرر، احضار و ممنوعالورودی با ادعای «حضور در تجمعات» در امان نبودند؛ تا حدی که فعالان سابق و دانشآموختگان نیز طی گزارشهای واهی مسئولان دانشگاه به دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی تحویل داده شدند.
سوال تکراری است؛ کدام حراست و امنیت؟
همکاری نیروهای لباس شخصی و حراست با گشتن کیف دانشجویان، برخورد کلامی و فیزیکی با دانشجویان معترض و تلاش برای دستگیری دانشجو سر کلاس درس رسیده است.
وزارتهای علوم و بهداشت نیز در آخرین گام خود در راستای به انقیاد دراوردن بیشتر دانشگاه و ارعاب و سرکوب دانشجویان، شیوه نامه جدید انضباطی را به سرعت تصویب و به دانشگاهها ابلاغ کردند. آییننامهای کاملا ضد دانشجویی که حقوق اساسی و بدیهی دانشجو مانند اصل برائت، اصل عدم تجسس و... را به راحتی نادیده میانگارد. مشخص نیست امنیت در نسبت با شهروندان معنی پیدا میکند یا این ما هستیم که باید خودمان را در محضر این مفهوم دفرمه شده اثبات کنیم؟
اکنون در روزهایی که داغدار فرزندان این خاک هستیم و در حالی که هنوز از فشارهای دستگیری و پرونده سازی رهایی نیافتهایم، مسئولان دانشگاه که اساسا رسمیتی برای آزادی تجمعات و حق تشکلیابی قائل نیستند، برای ایجاد فضای خفقان بیشتر و به زعم خودشان برای پیشگیری از ادامه تجمعات اعتراضی در دانشگاه طی نامهای اعلام کردهاند مجمع دانشجویان الزهرا به دلیل «فعالیت مغایر قانون اساسی» به مدت شش ماه به توقف فعالیت محکوم شده است.
این درحالی که برخلاف آییننامه اجرایی تشکلهای اسلامی دانشگاهیان، نه هیأت منصفهای برای بررسی این اتهام تشکیل شده و نه نمایندهی تشکل فرصت دفاع از تشکل را یافته است.
قوانین موجود با همه ضعفهایش، الزاماتی دارد که مسئولان دانشگاه الزهرا حتی نیازی به تظاهر به رعایت آن نمیبینند و همزمان، ما را براساس همان قانون از فعالیت در قالب تشکل محروم میکنند.
هرچند به این حکم معترض و از مواجه با آن خشمگینیم اما در زمانهای زیست میکنیم که اعدام دگراندیشان و معترضان برای ایجاد ارعاب و وحشت مردم از اعتراض، این حق طبیعی و قانونی مردم، انجام میگیرد.
بنابراین درحالی که حق حیات انسان به رسمیت شناخته نمیشود، بریدن گلوی حق تشکلیابی با تیغ سرکوب، به هیچ عنوان برایمان دور از ذهن نیست.
خواست ظهور و بروز تفکرات متفاوت، چنان درمیان مردم ریشه دوانده است که نمیتوان با ایجاد ترس از طریق پروندهسازیهای بیاساس آن را متوقف کرد.
ما اعضای مجمع الزهرا تمامقد کنار مردم خواهیم ایستاد و همراه با همدانشگاهیهایمان، نگاه پلیسی مسئولین دانشگاه، بازداشت و پروندهسازی برای دانشجویان و فعالان دانشجویی، رویههای غیرقانونی کمیته انضباطی و احکام انضباطی دانشجویان و البته محکومیت غیرقانونی تشکل به ۶ ماه توقیف فعالیت را شدیدا محکوم میکنیم.
همچنین با صدایی رسا اعلام میکنیم که این برخوردها در راستای سرکوب حداکثری، کوچکترین خللی در راستای بیان مطالبات به حقمان در ما ایجاد نخواهد کرد و با قامتی افراشته در کنار هممیهنان و همدانشگاهیهایمان خواهیم ایستاد.
🆔 @anjmotahed | دانشجویان متحد
تشکلی که جمعی از دانشجویان دانشگاه الزهرا در سال ۹۶ برای انعکاس صداهای متفاوتشان در اوج تکقطبی بودن فضای دانشگاه تاسیس کردند و همواره تحت فشار ریاست و حراست دانشگاه بوده اند اما در طی بیش از یکسال اخیر، چنان در تنگنای سیاستی سرکوبگرایانه قرار گرفته است که از فعالیتهای معمول خود بازمانده است. تماسها و احضارهای چندباره دبیر و دیگر اعضای مجمع به دفتر حراست دانشگاه الزهرا، حضور بازجوی وزارت اطلاعات در دفتر سرپرست حراست دانشگاه، سرباز زدن دانشگاه (ریاست، معاون فرهنگی و سرپرست حراست) از هرگونه پاسخ و مسئولیتپذیری در قبال دانشجو، تنها بخشی از برخوردهایی است که مسئولان جدید پس از قرارگیری در جایگاههایشان از سر گرفتهاند.
در پی تجمعات اعتراضی دانشجویان الزهرا، طبق گزارش روزنامه هممیهن بیش از ۱۵۰ نفر از هم دانشگاهیهایمان، پشت دربهای دانشگاه و خوابگاه مجبور به دادن تعهداتی برای «اقرار تحمیلی به جرم» شدند و عدهای از همکلاسیهایمان نیز، در پی همکاری بیشرمانه مسئولان حراست با نیروهای امنیتی، در صحن دانشگاه یا منازلشان بازداشت شدند.
«نیلوفر میرزایی» آخرین قربانی منطق پادگانی مقامات بالادستی در امتداد سرکوب حداکثری دانشگاه است که قریب به پنجاه روز است که از دستگیریاش در داخل محوطه دانشگاه میگذرد.
دیگر دانشجویان و اعضای شورای مرکزی و عمومی مجمع دانشجویان نیز از بازداشت، تماسهای تهدیدآمیز مکرر، احضار و ممنوعالورودی با ادعای «حضور در تجمعات» در امان نبودند؛ تا حدی که فعالان سابق و دانشآموختگان نیز طی گزارشهای واهی مسئولان دانشگاه به دستگاههای امنیتی و اطلاعاتی تحویل داده شدند.
سوال تکراری است؛ کدام حراست و امنیت؟
همکاری نیروهای لباس شخصی و حراست با گشتن کیف دانشجویان، برخورد کلامی و فیزیکی با دانشجویان معترض و تلاش برای دستگیری دانشجو سر کلاس درس رسیده است.
وزارتهای علوم و بهداشت نیز در آخرین گام خود در راستای به انقیاد دراوردن بیشتر دانشگاه و ارعاب و سرکوب دانشجویان، شیوه نامه جدید انضباطی را به سرعت تصویب و به دانشگاهها ابلاغ کردند. آییننامهای کاملا ضد دانشجویی که حقوق اساسی و بدیهی دانشجو مانند اصل برائت، اصل عدم تجسس و... را به راحتی نادیده میانگارد. مشخص نیست امنیت در نسبت با شهروندان معنی پیدا میکند یا این ما هستیم که باید خودمان را در محضر این مفهوم دفرمه شده اثبات کنیم؟
اکنون در روزهایی که داغدار فرزندان این خاک هستیم و در حالی که هنوز از فشارهای دستگیری و پرونده سازی رهایی نیافتهایم، مسئولان دانشگاه که اساسا رسمیتی برای آزادی تجمعات و حق تشکلیابی قائل نیستند، برای ایجاد فضای خفقان بیشتر و به زعم خودشان برای پیشگیری از ادامه تجمعات اعتراضی در دانشگاه طی نامهای اعلام کردهاند مجمع دانشجویان الزهرا به دلیل «فعالیت مغایر قانون اساسی» به مدت شش ماه به توقف فعالیت محکوم شده است.
این درحالی که برخلاف آییننامه اجرایی تشکلهای اسلامی دانشگاهیان، نه هیأت منصفهای برای بررسی این اتهام تشکیل شده و نه نمایندهی تشکل فرصت دفاع از تشکل را یافته است.
قوانین موجود با همه ضعفهایش، الزاماتی دارد که مسئولان دانشگاه الزهرا حتی نیازی به تظاهر به رعایت آن نمیبینند و همزمان، ما را براساس همان قانون از فعالیت در قالب تشکل محروم میکنند.
هرچند به این حکم معترض و از مواجه با آن خشمگینیم اما در زمانهای زیست میکنیم که اعدام دگراندیشان و معترضان برای ایجاد ارعاب و وحشت مردم از اعتراض، این حق طبیعی و قانونی مردم، انجام میگیرد.
بنابراین درحالی که حق حیات انسان به رسمیت شناخته نمیشود، بریدن گلوی حق تشکلیابی با تیغ سرکوب، به هیچ عنوان برایمان دور از ذهن نیست.
خواست ظهور و بروز تفکرات متفاوت، چنان درمیان مردم ریشه دوانده است که نمیتوان با ایجاد ترس از طریق پروندهسازیهای بیاساس آن را متوقف کرد.
ما اعضای مجمع الزهرا تمامقد کنار مردم خواهیم ایستاد و همراه با همدانشگاهیهایمان، نگاه پلیسی مسئولین دانشگاه، بازداشت و پروندهسازی برای دانشجویان و فعالان دانشجویی، رویههای غیرقانونی کمیته انضباطی و احکام انضباطی دانشجویان و البته محکومیت غیرقانونی تشکل به ۶ ماه توقیف فعالیت را شدیدا محکوم میکنیم.
همچنین با صدایی رسا اعلام میکنیم که این برخوردها در راستای سرکوب حداکثری، کوچکترین خللی در راستای بیان مطالبات به حقمان در ما ایجاد نخواهد کرد و با قامتی افراشته در کنار هممیهنان و همدانشگاهیهایمان خواهیم ایستاد.
🆔 @anjmotahed | دانشجویان متحد
Forwarded from دانشجویان متحد
🔰یادداشت هستی امیری از زندان اوین در رابطه با احکام اعدام صادره برای معترضانِ خیزشِ زن، زندگی، آزادی
هر روز یک نفر، هر روز طنابی
روزی محسن شکاری
روزی ریحانه جباری
روزی دیگر آن بلوچی که حتی نامش را نمیدانیم...
برای مخالفت با اعدام، این آشکارترین خشونت قانونی، دلایل زیادی اقامه شده است:
«حق حیات، حقی بنیادیست و وابسته به ارادهی دولت حاکم نیست»؛ «اعدام، کشتن را عادیسازی میکند»؛ «آمارها نشان میدهند که اعدام بههیچعنوان بازدارنده نیست»؛ «در روند دادرسی همواره امکان اشتباه وجود دارد، و باید احتمال بهدارآویختهشدن حتی یک بیگناه را به اعدام گناهکاری رجحان داد و مقابل آن ایستاد»؛ و نهایتا اینکه «اعدام شکلی از سرکوب سیاسی، و شکلی از سرکوب اقتصادیست که فرد را از جامعه حذف میکند تا هزینهی بازگشت او به جامعه را نپردازد، تا مسکن و اشتغال او را تامین نکند.»
میتوان با طول و تفصیل و در صفحات زیاد دلایل مخالفت با اعدام را از منظرهای مختلف
نوشت، ولی شاید نکتهی مهمتر نحوهی مواجههی ما با اعدام است. در مخالفت با اعدام نباید وارد مصداق، اقرار، نوع جرم، نحوهی ارتکاب جرم یا هر جزئیات دیگر شد، چراکه اساسا هیچ تفاوتی ایجاد نمیکند. منطقا و مفهوما حتی یک فرد را، یک جرم را و یک صحنهی جرم را هم نباید استثناء کرد.
زنان کرد، مردان عرب، فرزندان بلوچستان، جوانان تهران، معترضان دیروز و امروز و فردا، هرکدام با هر جرمی، هیچ فرقی نمیکند؛ چراکه اعدام چرخهی خشونت را تداوم میدهد؛ چراکه بهانهای برای حذف افراد است؛ چراکه جان آدمی در قانون یا هر قرارداد اجتماعی نمیتواند سلب شود، و حیات، این حداقلیترین شکل زندگی حق سلبنشدنی هر فردیست.
جزییات هر پرونده نباید ما را از این اصل بنیادی غافل کند که مخالفت با اعدام امری مطلق است و باید با تمام اشکال آن مخالفت کرد. قتل حکومتی برای محکومین جرائم مرتبط با قتل، قاچاق، تجاوز، فساد اقتصادی یا هر جرم دیگری باید متوقف شود تا حتی لحظهای امکان اعدام در دوران خیزشهای مردمی نباشد؛ تا هر جرمی که روی دهد، دولت موظف به ریشهیابی و حل مسائل باشد و نه طرد و حذف سوژهها.
🆔 @anjmotahed | دانشجویان متحد
هر روز یک نفر، هر روز طنابی
روزی محسن شکاری
روزی ریحانه جباری
روزی دیگر آن بلوچی که حتی نامش را نمیدانیم...
برای مخالفت با اعدام، این آشکارترین خشونت قانونی، دلایل زیادی اقامه شده است:
«حق حیات، حقی بنیادیست و وابسته به ارادهی دولت حاکم نیست»؛ «اعدام، کشتن را عادیسازی میکند»؛ «آمارها نشان میدهند که اعدام بههیچعنوان بازدارنده نیست»؛ «در روند دادرسی همواره امکان اشتباه وجود دارد، و باید احتمال بهدارآویختهشدن حتی یک بیگناه را به اعدام گناهکاری رجحان داد و مقابل آن ایستاد»؛ و نهایتا اینکه «اعدام شکلی از سرکوب سیاسی، و شکلی از سرکوب اقتصادیست که فرد را از جامعه حذف میکند تا هزینهی بازگشت او به جامعه را نپردازد، تا مسکن و اشتغال او را تامین نکند.»
میتوان با طول و تفصیل و در صفحات زیاد دلایل مخالفت با اعدام را از منظرهای مختلف
نوشت، ولی شاید نکتهی مهمتر نحوهی مواجههی ما با اعدام است. در مخالفت با اعدام نباید وارد مصداق، اقرار، نوع جرم، نحوهی ارتکاب جرم یا هر جزئیات دیگر شد، چراکه اساسا هیچ تفاوتی ایجاد نمیکند. منطقا و مفهوما حتی یک فرد را، یک جرم را و یک صحنهی جرم را هم نباید استثناء کرد.
زنان کرد، مردان عرب، فرزندان بلوچستان، جوانان تهران، معترضان دیروز و امروز و فردا، هرکدام با هر جرمی، هیچ فرقی نمیکند؛ چراکه اعدام چرخهی خشونت را تداوم میدهد؛ چراکه بهانهای برای حذف افراد است؛ چراکه جان آدمی در قانون یا هر قرارداد اجتماعی نمیتواند سلب شود، و حیات، این حداقلیترین شکل زندگی حق سلبنشدنی هر فردیست.
جزییات هر پرونده نباید ما را از این اصل بنیادی غافل کند که مخالفت با اعدام امری مطلق است و باید با تمام اشکال آن مخالفت کرد. قتل حکومتی برای محکومین جرائم مرتبط با قتل، قاچاق، تجاوز، فساد اقتصادی یا هر جرم دیگری باید متوقف شود تا حتی لحظهای امکان اعدام در دوران خیزشهای مردمی نباشد؛ تا هر جرمی که روی دهد، دولت موظف به ریشهیابی و حل مسائل باشد و نه طرد و حذف سوژهها.
🆔 @anjmotahed | دانشجویان متحد
🟥ضحاک، داستان برافتادن پادشاهی خون
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹پادشاهان ظالم در طول تاریخ با ستم و ناعدالتی در حق مردمشان هر روز انسانهایی میسازند که چیزی برای از دست دادن ندارند. هر فردی که در برابر ظلم نمینشیند، میایستد و فریاد میزند یک کاوه است و روزی که مردم دادخواه به خروشیدن بیافتند روز سقوط امپراطوریهای ترس و ظلم است.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/eQ6xW در دسترس می باشد.
@IUSTArman
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹پادشاهان ظالم در طول تاریخ با ستم و ناعدالتی در حق مردمشان هر روز انسانهایی میسازند که چیزی برای از دست دادن ندارند. هر فردی که در برابر ظلم نمینشیند، میایستد و فریاد میزند یک کاوه است و روزی که مردم دادخواه به خروشیدن بیافتند روز سقوط امپراطوریهای ترس و ظلم است.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/eQ6xW در دسترس می باشد.
@IUSTArman
ویرگول
ضحّاک، داستان برافتادن پادشاهی خون
شماره 36 نشریه دانشجویی آرمانشهر
Forwarded from کارگروه دفاع از حقوق دانشجویان علم و صنعت
🟢🟢 راضیه رحیمی، دانشجوی کارشناسی فیزیک ورودی ۹۸ دانشگاه علم و صنعت، دوشنبه مورخ ۵ دی، بعد از ۲۵ روز بازداشت، به قید وثیقه آزاد شد.
@iust_students_rights
@iust_students_rights
🟥چرایی انجام فعالیت دانشجویی
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹حضور شما درون دانشگاه بدون فعالیت بی معنی ترین شکل حضور است. البته فعالیت تعریف جامعی ندارد که حرکات شما را به وسیله آن به فعالیت و غیر فعالیت غربال کنیم، اما در یک جمله می توانم بگویم که نسبت به وقایع اطراف خود بیتفاوت نباشید. سعی کنید هر آنچه که اطرافتان رخ میدهد را تحلیل کنید و به دنبال ربط آن به دنیای آنسوی دیوار های دانشگاه باشید تا بتوانید ارتباطی بین سیاست های حاکم بر جامعه و دانشگاه پیدا کنید. مثلا چرا دانشگاه سعی در کاهش سنوات رایگان دارد؟ علت رشد قارچ گونه مراکز شتاب دهنده و تبلیغ بیش از پیش ایده های استارتاپی چیست؟ چرا امکانات دانشگاه به اجاره شرکت ها و افراد خارج از دانشگاه در میآید.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/xBMr8 در دسترس می باشد.
@IUSTArman
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹حضور شما درون دانشگاه بدون فعالیت بی معنی ترین شکل حضور است. البته فعالیت تعریف جامعی ندارد که حرکات شما را به وسیله آن به فعالیت و غیر فعالیت غربال کنیم، اما در یک جمله می توانم بگویم که نسبت به وقایع اطراف خود بیتفاوت نباشید. سعی کنید هر آنچه که اطرافتان رخ میدهد را تحلیل کنید و به دنبال ربط آن به دنیای آنسوی دیوار های دانشگاه باشید تا بتوانید ارتباطی بین سیاست های حاکم بر جامعه و دانشگاه پیدا کنید. مثلا چرا دانشگاه سعی در کاهش سنوات رایگان دارد؟ علت رشد قارچ گونه مراکز شتاب دهنده و تبلیغ بیش از پیش ایده های استارتاپی چیست؟ چرا امکانات دانشگاه به اجاره شرکت ها و افراد خارج از دانشگاه در میآید.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/xBMr8 در دسترس می باشد.
@IUSTArman
ویرگول
چرایی انجام فعالیت دانشجویی
از شماره 36 نشریه دانشجویی آرمانشهر
🟥زنان، قدرت و مقاومت
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹از نمونههای سیاست حضور، ظاهر شدن با پوششی غیر از پوشش ایدهآل اسلامگرایان در عرصهی عمومی و زیر سوال بردن قواعد تحمیلی برای کنترل بر بدن زنان است. این کنش که از سوی گفتار رسمی «بدحجابی» خوانده میشود در گذر زمان و استمرار روزمرهی زنان با پیشروی تدریجی، گفتار رسمی را وادار به عقب نشینی کرده است.
اما شاید مهمترین مصداق سیاست حضور را بتوان ورود گستردهی زنان به دانشگاهها دانست. به تدریج اسلامگرایان به این تحلیل رسیدند که با حضور زن در دانشگاه، او به تبعیض آگاه شده و در نتیجه به ساز و کار سنتی و هنجارهای فقه پشت میکند. در مقابل طغیان زنان، اسلامگرایان دست به اجرای طرحهایی از قبیل سهمیهبندیهای جنسیتی و گزینشهای عقیدتی برای دشوارتر کردن ورود آنان به محیطهای آموزشی زدند.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/j7SK1 در دسترس می باشد.
📌برگرفته از کتاب «زنان، قدرت و مقاومت» اثر فاطمه صادقی
@IUSTArman
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹از نمونههای سیاست حضور، ظاهر شدن با پوششی غیر از پوشش ایدهآل اسلامگرایان در عرصهی عمومی و زیر سوال بردن قواعد تحمیلی برای کنترل بر بدن زنان است. این کنش که از سوی گفتار رسمی «بدحجابی» خوانده میشود در گذر زمان و استمرار روزمرهی زنان با پیشروی تدریجی، گفتار رسمی را وادار به عقب نشینی کرده است.
اما شاید مهمترین مصداق سیاست حضور را بتوان ورود گستردهی زنان به دانشگاهها دانست. به تدریج اسلامگرایان به این تحلیل رسیدند که با حضور زن در دانشگاه، او به تبعیض آگاه شده و در نتیجه به ساز و کار سنتی و هنجارهای فقه پشت میکند. در مقابل طغیان زنان، اسلامگرایان دست به اجرای طرحهایی از قبیل سهمیهبندیهای جنسیتی و گزینشهای عقیدتی برای دشوارتر کردن ورود آنان به محیطهای آموزشی زدند.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/j7SK1 در دسترس می باشد.
📌برگرفته از کتاب «زنان، قدرت و مقاومت» اثر فاطمه صادقی
@IUSTArman
ویرگول
زنان، قدرت و مقاومت
از شماره 36 نشریه دانشجویی آرمانشهر
📌انجمن آرمان دانشجویان قصد دارد به صورت هفتگی به بررسی روزنامه های چاپشدهی ایرانی، از زمان انتشار اولین روزنامهی چاپی به زبان فارسی، روزنامهی "کاغذ اخبار"، تاکنون بپردازد؛ برای اولین سری از این برنامهی هفتگی به سراغ روزنامهی قانون میرویم. روزنامهای که پیش از مشروطه چاپ میشد و نقش بیبدیلی در بیداری افکار مردم و اهل قلم و سیاست در جنبش مشروطه داشت.
میرزا ملکم خان، پس از عزل از ۱۶ سال سفارت ایران در لندن در ۱۳۰۶ قمری، به نشر روزنامهی قانون پرداخت و به گفتهی خودش بهترین وسیله خدمت او همین دوران برکناری و بیکاریاش بود.
لزوم حکومت قانون سالها قبل از انتشار روزنامهی قانون بر سر زبانها بود. اقدامات میرزا حسینخان سپهسالار، ایجاد مصلحتخانه و تألیف رسالات گوناگون دربارهی قانون خود مؤید این معنی است. قانون عثمانی نیز که توسط "مدحت پاشا" نهاده شد در ایران بیتاثیر نبود. قانونِ مدحت از همان آغاز توسط مترجم وزارت امور خارجه به فارسی ترجمه شد و ترجمه دیگری از آن در روزنامهی اختر چاپ عثمانی منتشر گشت و در شهر های ایران پخش گردید، روزنامهی اختر همچنین برای اولین بار مقالاتی دربارهی فواید قانون انتشار داد، قانونِ عثمانی را وسیلهی نیک بختی "ملل شرقیه" و یا وسیلهی امنیت هر مملکت خواند و در مورد بسیاری از مسائل ایران از جمله امتیازات گوناگونی که به اروپاییان داده شد به مخالفت برخاست، همکاران روزنامه "اختر" همان کسانی بودند که بعدها با روزنامه "قانون" همکاری میکردند.
هر چند جامعیت مقالات روزنامهی اختر بیشتر از روزنامه قانون است و انتقادات اختر بیشتر معطوف به نظام سیاسی ایران بوده و نه به افراد، ولیکن روزنامهی قانون به جهت سبک ساده و تکراری کلمات و جملات شعارگونه، تاثیر و نفوذ بیشتری به نسبت روزنامهی اختر در میان مردم داشته است.
میرزا ملکم خان، خود قصد و هدف خویش را از انتشار روزنامه قانون در نامه ای به سفیر عثمانی در ایران بیان می کند :« زبدهی اصول فکری که من میخواهم به تدریج به وسیله یک روزنامهی مردمی که در تمام ایران پخش میشود بیان کنم، اصولی است بر پایهی اسلام و مغایرتی با علم و اخلاق ندارد و همچنین ادعای برابری با عقاید لیبرالیسم غربی نیز نمیکند بلکه فقط طالب حق است. به عنوان هدف فوری، خواست من بیشازاین نیست که دولت به ما قانون بدهد. کدام قانون؟ همان قانونی که خود شاه خواهان آن است. قانونی که حداقل تامین جانی و مالی ما را تضمین نماید. قانونی که شاید بتواند ما را از هرجومرج وحشتناک و دزدی های سازمان یافته در امان دارد... به ضرورت بگویم که وقتی من از فساد حکومت گفتوگو میکنم، قصد انتقاد از هیچ شخص بهخصوصی را ندارم. این فساد زاییده نظام است و نه فرد.»
شمارهی اول روزنامهی قانون ۲۰ فوریه ۱۸۹۰ در لندن انتشار یافت و تنها شمارهایست که ۸ صفحه دارد و باقی همه ۴ صفحهای بودهاند. دربارهی بها و تعداد نمرات چاپ شدهی روزنامه، خود ملکم مینویسد :«از نگارشات سابق آنچه معلوم و ثابت است چهل-پنجاه نمره جریده قانون است و البته در نظر است که قیمت هر نمره در اول یک لیره بود بعد خیلی گران تر شد و رسید به یک ذره شعور.» هرچند روزنامهی قانون به صورت رسمی در لندن چاپ میشد اما در همان سالها به صورت مخفی در تهران و به صورت آزاد در چاپخانهی "تربیت" در تبریز تجدید چاپ میشد.
آنچه در ادامه منتشر میشود، خلاصهایست از سری دوم روزنامهی قانون.
چاپ لندن، ۲۲ مارس ۱۸۹۰.
@IUSTArman
میرزا ملکم خان، پس از عزل از ۱۶ سال سفارت ایران در لندن در ۱۳۰۶ قمری، به نشر روزنامهی قانون پرداخت و به گفتهی خودش بهترین وسیله خدمت او همین دوران برکناری و بیکاریاش بود.
لزوم حکومت قانون سالها قبل از انتشار روزنامهی قانون بر سر زبانها بود. اقدامات میرزا حسینخان سپهسالار، ایجاد مصلحتخانه و تألیف رسالات گوناگون دربارهی قانون خود مؤید این معنی است. قانون عثمانی نیز که توسط "مدحت پاشا" نهاده شد در ایران بیتاثیر نبود. قانونِ مدحت از همان آغاز توسط مترجم وزارت امور خارجه به فارسی ترجمه شد و ترجمه دیگری از آن در روزنامهی اختر چاپ عثمانی منتشر گشت و در شهر های ایران پخش گردید، روزنامهی اختر همچنین برای اولین بار مقالاتی دربارهی فواید قانون انتشار داد، قانونِ عثمانی را وسیلهی نیک بختی "ملل شرقیه" و یا وسیلهی امنیت هر مملکت خواند و در مورد بسیاری از مسائل ایران از جمله امتیازات گوناگونی که به اروپاییان داده شد به مخالفت برخاست، همکاران روزنامه "اختر" همان کسانی بودند که بعدها با روزنامه "قانون" همکاری میکردند.
هر چند جامعیت مقالات روزنامهی اختر بیشتر از روزنامه قانون است و انتقادات اختر بیشتر معطوف به نظام سیاسی ایران بوده و نه به افراد، ولیکن روزنامهی قانون به جهت سبک ساده و تکراری کلمات و جملات شعارگونه، تاثیر و نفوذ بیشتری به نسبت روزنامهی اختر در میان مردم داشته است.
میرزا ملکم خان، خود قصد و هدف خویش را از انتشار روزنامه قانون در نامه ای به سفیر عثمانی در ایران بیان می کند :« زبدهی اصول فکری که من میخواهم به تدریج به وسیله یک روزنامهی مردمی که در تمام ایران پخش میشود بیان کنم، اصولی است بر پایهی اسلام و مغایرتی با علم و اخلاق ندارد و همچنین ادعای برابری با عقاید لیبرالیسم غربی نیز نمیکند بلکه فقط طالب حق است. به عنوان هدف فوری، خواست من بیشازاین نیست که دولت به ما قانون بدهد. کدام قانون؟ همان قانونی که خود شاه خواهان آن است. قانونی که حداقل تامین جانی و مالی ما را تضمین نماید. قانونی که شاید بتواند ما را از هرجومرج وحشتناک و دزدی های سازمان یافته در امان دارد... به ضرورت بگویم که وقتی من از فساد حکومت گفتوگو میکنم، قصد انتقاد از هیچ شخص بهخصوصی را ندارم. این فساد زاییده نظام است و نه فرد.»
شمارهی اول روزنامهی قانون ۲۰ فوریه ۱۸۹۰ در لندن انتشار یافت و تنها شمارهایست که ۸ صفحه دارد و باقی همه ۴ صفحهای بودهاند. دربارهی بها و تعداد نمرات چاپ شدهی روزنامه، خود ملکم مینویسد :«از نگارشات سابق آنچه معلوم و ثابت است چهل-پنجاه نمره جریده قانون است و البته در نظر است که قیمت هر نمره در اول یک لیره بود بعد خیلی گران تر شد و رسید به یک ذره شعور.» هرچند روزنامهی قانون به صورت رسمی در لندن چاپ میشد اما در همان سالها به صورت مخفی در تهران و به صورت آزاد در چاپخانهی "تربیت" در تبریز تجدید چاپ میشد.
آنچه در ادامه منتشر میشود، خلاصهایست از سری دوم روزنامهی قانون.
چاپ لندن، ۲۲ مارس ۱۸۹۰.
@IUSTArman
از فریاد و اخطارات مردم ایندفعه فقط یک کلمه به خاک پای همایون عرض میکنیم.
یک شخص فاضل که بیش از هرکس واقف بطون اوضاع ماست مینویسد.
"یقین بدانید که حوصلهی ایران به سر رسیده. جوش این بغض که این اوقات در میان اهلِ نظام و در قلب مردم افتاده محال است که ننگ این اوضاع را بیش از اینها باقی بگذارد.
روح غیرت ایران هر قدر هم لگدکوب شده باشد ممکن نیست بیش از اینها متحمل بشود که یک غلام زادهی بیتربیت از قاطرخانه بیرون بیاید و به دستیاری دو-سه نفر زن و بچه، عقل و نیکنفسی پادشاه را بدزدد و بر سینهی سلطنت ایران بنشیند و در تهور سفاهت خود کل خلق این ملک را گوسفند قربانی خود تصور نماید."
اعضای مجلس نه اختیار حرف دارند و نه قدرت عمل. گاهی مطلب بسیار جزئی را محض اینکه برحسبِ ظاهر، یعنی اشخاص را مشغول کرده باشند میفرستند به مجلس که بر سر آن مطلب حرف بزنند. بعضی از اجزا به رسم اطاعت چند کلمه حرف بی ربط میزنند. بعضی دیگر ساکت و متحیر به روی هم نگاه میکنند و بعد از صرف ناهار و قلیان میروند به خانه که به اتفاق کل خلق ایران مشغول دعای این اولیای دولت بشوند.
ادامه مطلب:
https://telegra.ph/قانون-شماره-دوم-12-29
@IUSTArman
یک شخص فاضل که بیش از هرکس واقف بطون اوضاع ماست مینویسد.
"یقین بدانید که حوصلهی ایران به سر رسیده. جوش این بغض که این اوقات در میان اهلِ نظام و در قلب مردم افتاده محال است که ننگ این اوضاع را بیش از اینها باقی بگذارد.
روح غیرت ایران هر قدر هم لگدکوب شده باشد ممکن نیست بیش از اینها متحمل بشود که یک غلام زادهی بیتربیت از قاطرخانه بیرون بیاید و به دستیاری دو-سه نفر زن و بچه، عقل و نیکنفسی پادشاه را بدزدد و بر سینهی سلطنت ایران بنشیند و در تهور سفاهت خود کل خلق این ملک را گوسفند قربانی خود تصور نماید."
اعضای مجلس نه اختیار حرف دارند و نه قدرت عمل. گاهی مطلب بسیار جزئی را محض اینکه برحسبِ ظاهر، یعنی اشخاص را مشغول کرده باشند میفرستند به مجلس که بر سر آن مطلب حرف بزنند. بعضی از اجزا به رسم اطاعت چند کلمه حرف بی ربط میزنند. بعضی دیگر ساکت و متحیر به روی هم نگاه میکنند و بعد از صرف ناهار و قلیان میروند به خانه که به اتفاق کل خلق ایران مشغول دعای این اولیای دولت بشوند.
ادامه مطلب:
https://telegra.ph/قانون-شماره-دوم-12-29
@IUSTArman
Telegraph
قانون، شماره دوم
خدا خلق ایران را از برای زندگی آفریده است و از برای اینکه یک طایفه بتواند به آسودگی زندگی بکند باید لامحاله صاحب یک خانه باشد. ایران خانهی ماست و تا این خانه نظم نداشته باشد، بدیهی است که آسایش اهل خانه، خیال محال محال خواهد بود. بدون هیچ دلیل تازه ما همه…
🟥روایت خروش خوابگاه دخترانه
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹مجاورت اتاقهای متراکم خوابگاه، واژگان مستعمل سیاسی را در ظرف خبرهای روز اتاق به اتاق میگرداند. در نهایت آنچه از این ارتباطات یک به یک در عرصهی اجتماعی خوابگاهها برمیآید، پویشی بهظاهر خاموش اما پرتوان و همبسته، به پشتیبانی یا در رویارویی با رخدادهای بیرون و درون دانشگاه است. روایتهای پیش رو، توصیفات دانشجویان خوابگاهی از وقایع اخیر خوابگاه با موضوعات اعتراضات، شعارهای دیوارنویس در تاریخ ۲۵مهر تا ۲آبان و سه شب پیاپی شعاردهی درمحوطههای ۵بلوک خوابگاه داخل دختران درتاریخ ۳۱مهر تا ۲آبان میباشد.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/qCsYr در دسترس می باشد.
@IUSTArman
📌از شماره ۳۶ نشریه #آرمانشهر
🔹مجاورت اتاقهای متراکم خوابگاه، واژگان مستعمل سیاسی را در ظرف خبرهای روز اتاق به اتاق میگرداند. در نهایت آنچه از این ارتباطات یک به یک در عرصهی اجتماعی خوابگاهها برمیآید، پویشی بهظاهر خاموش اما پرتوان و همبسته، به پشتیبانی یا در رویارویی با رخدادهای بیرون و درون دانشگاه است. روایتهای پیش رو، توصیفات دانشجویان خوابگاهی از وقایع اخیر خوابگاه با موضوعات اعتراضات، شعارهای دیوارنویس در تاریخ ۲۵مهر تا ۲آبان و سه شب پیاپی شعاردهی درمحوطههای ۵بلوک خوابگاه داخل دختران درتاریخ ۳۱مهر تا ۲آبان میباشد.
✅ متن کامل این مطلب در ویرگول آرمانشهر به آدرس https://vrgl.ir/qCsYr در دسترس می باشد.
@IUSTArman
ویرگول
روایت خروش خوابگاه دخترانه
از شماره 36 نشریه دانشجویی آرمانشهر
انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران
از فریاد و اخطارات مردم ایندفعه فقط یک کلمه به خاک پای همایون عرض میکنیم. یک شخص فاضل که بیش از هرکس واقف بطون اوضاع ماست مینویسد. "یقین بدانید که حوصلهی ایران به سر رسیده. جوش این بغض که این اوقات در میان اهلِ نظام و در قلب مردم افتاده محال است که ننگ…
🔹یکی از جوانان ما که در دارالفنون طهران تربیت یافته خواهش میکند که این سوال و جواب را در اینجا چاپ نماییم.
-امتیازات این ملک را چرا به رعایای این ملک ندادند؟
به علت اینکه بنای ما این است که رعیت ما به قدر امکان فقیر بماند.
- چرا نمیگذارند مردم اولاد خود را در خارج تربیت بکنند؟
به علت اینکه میخواهیم رعیت ما به قدر امکان نادان و چشم بسته بماند.
- چرا به امضای سایر دول کرورها پول میدهند و به امضای دولت ما یک غاز نمیدهند؟
به علت اینکه خود دولت ما هر روز بر امضا و قرارهای خود هزار تف میکند.
- چرا پادشاه خود سه دفعه رفت به فرنگستان و در این چهل سال نگذاشت پسرهایش از جای خود حرکت بکنند؟
زیرا که مصلحت این شده است که شاهزادگان ما به قدر امکان جاهل و کم نام و بیمصرف باشند.
- چرا اشخاص بیعلم و هنر را بر سایرین ترجیح میدهند؟
زیرا که میخواهیم اسم و رسمِ علم و هنر در ایران به کلی منسوخ بشود.
- چرا به این شدت منکر علم و دشمن فضل شدهایم؟
زیرا که علم چشم و گوش مردم را باز میکند و آن وقت مردم زبان و جرئت پیدا میکنند و میآیند میگویند ما حیوان نیستیم و میخواهیم مثل دیگران آدم باشیم و حقوق خود را مثل آدم حفظ بکنیم، و این البته خلاف قاعده است.
ادامه مطلب :
https://telegra.ph/قانون-شماره-دهم-01-05
@IUSTArman
-امتیازات این ملک را چرا به رعایای این ملک ندادند؟
به علت اینکه بنای ما این است که رعیت ما به قدر امکان فقیر بماند.
- چرا نمیگذارند مردم اولاد خود را در خارج تربیت بکنند؟
به علت اینکه میخواهیم رعیت ما به قدر امکان نادان و چشم بسته بماند.
- چرا به امضای سایر دول کرورها پول میدهند و به امضای دولت ما یک غاز نمیدهند؟
به علت اینکه خود دولت ما هر روز بر امضا و قرارهای خود هزار تف میکند.
- چرا پادشاه خود سه دفعه رفت به فرنگستان و در این چهل سال نگذاشت پسرهایش از جای خود حرکت بکنند؟
زیرا که مصلحت این شده است که شاهزادگان ما به قدر امکان جاهل و کم نام و بیمصرف باشند.
- چرا اشخاص بیعلم و هنر را بر سایرین ترجیح میدهند؟
زیرا که میخواهیم اسم و رسمِ علم و هنر در ایران به کلی منسوخ بشود.
- چرا به این شدت منکر علم و دشمن فضل شدهایم؟
زیرا که علم چشم و گوش مردم را باز میکند و آن وقت مردم زبان و جرئت پیدا میکنند و میآیند میگویند ما حیوان نیستیم و میخواهیم مثل دیگران آدم باشیم و حقوق خود را مثل آدم حفظ بکنیم، و این البته خلاف قاعده است.
ادامه مطلب :
https://telegra.ph/قانون-شماره-دهم-01-05
@IUSTArman
Telegraph
قانون، شماره دهم
ای محارم، ای مقربین شاه، ای وزرا، ای رجال دولت، چرا حقیقت اوضاع را صاف و صریح به شاه عرض نمیکنید؟ شما که میدانید چه بغضها در قلب مردم جمع شده است، میدانید نوکر و رعیت چه قدر به ستوه آمدهاند، میدانید ولایات به چه درجه خراب است، میبینید حقوقِ دولت و…
گر چه سخت است، گر چه جانفرساست،
ما همه داغدار و همدردیم؛
خسته از جور این زمانه شدیم،
ولی از راه بر نمیگردیم.
🕯 به مناسبت سومین سالگرد ساقط گشتن هواپیمای اوکراینی و گرامیداشت یاد ۱۷۶ سرنشین آن.
#PS752
@IUSTArman
ما همه داغدار و همدردیم؛
خسته از جور این زمانه شدیم،
ولی از راه بر نمیگردیم.
🕯 به مناسبت سومین سالگرد ساقط گشتن هواپیمای اوکراینی و گرامیداشت یاد ۱۷۶ سرنشین آن.
#PS752
@IUSTArman
بازخوانی روزنامه قانون قسمت سوم
صاحبکمال: آبادی مملکت بسته به امنیت است و مسلما ایران در هیچ عهد مثل این اوقات امن نبوده.
آقای موستوفی: عجب فرمایشی میفرمایید! ناامنی بزرگ ایران امروز از خود دولت است. دولت میگوید هیچ حرف نزنید هیچ حق نخواهید. هیچ حرکت نکنید تا من هرطور که میخواهم مال و عیال و حقوق شما را بچاپم. آن امنیتی که از برای رؤسای غارت لازم است بلی آن امنیت را مسلما بهتر از هر عهد فراهم آوردهاند.
ادامه مطلب :
https://telegra.ph/قانون-شماره-بیست-و-نهم-01-12
#آرمان_هفتگی
#قانون
@IUSTArman
صاحبکمال: آبادی مملکت بسته به امنیت است و مسلما ایران در هیچ عهد مثل این اوقات امن نبوده.
آقای موستوفی: عجب فرمایشی میفرمایید! ناامنی بزرگ ایران امروز از خود دولت است. دولت میگوید هیچ حرف نزنید هیچ حق نخواهید. هیچ حرکت نکنید تا من هرطور که میخواهم مال و عیال و حقوق شما را بچاپم. آن امنیتی که از برای رؤسای غارت لازم است بلی آن امنیت را مسلما بهتر از هر عهد فراهم آوردهاند.
ادامه مطلب :
https://telegra.ph/قانون-شماره-بیست-و-نهم-01-12
#آرمان_هفتگی
#قانون
@IUSTArman
Telegraph
قانون، شماره بیست و نهم
نوزده نفر بودیم. مجلس طول کشید. حضرات حرفهای بیپرده زیاد زدند. صورت مجلس این است که به طریق سوال و جواب مختصرا عرض میشود. آقای صاحب کمال: آخر این دولتِ بدبخت چه کرده است که شما اینقدر شکایت میکنید؟ ملکالتجار: دیگر چه بکند؟! چه خرابی چه بلا چه رسوایی…
بازخوانی روزنامه قانون، قسمت چهارم.
مشیرالدوله: حالا که حکم همایون بر بیان حقیقت است، عرض میکنم که در این عهد از عدالت زیاد میشنویم. ذات اقدس هم از روز اول بهقدری که ممکن بود در این باب تاکید فرمودند. ولیکن ما باز بهسبک سابق بیآنکه به اوامر همایون و به هیچیک از قوانینِ دنیا اعتنایی نماییم مال و ملک و همه چیز رعیت را به میل خود ضبط میکنیم، مناصب و القاب و حکومتها و سفارتها به دلخواه خود میفروشیم. شاهزادگان و مجتهدین و اعیان ملت را هر دقیقه که میخواهیم بدون سوال و جواب اخراج بلد میکنیم. گوش و دماغ و دست و سرِ مردم را بهیک اشاره میبریم و بازهم میپرسیم وضع ما چه عیب دارد.
ادامه مطلب:
https://telegra.ph/قانون-شماره-چهل-و-یکم-01-20
#آرمان_هفتگی
#قانون
@IUSTArman
مشیرالدوله: حالا که حکم همایون بر بیان حقیقت است، عرض میکنم که در این عهد از عدالت زیاد میشنویم. ذات اقدس هم از روز اول بهقدری که ممکن بود در این باب تاکید فرمودند. ولیکن ما باز بهسبک سابق بیآنکه به اوامر همایون و به هیچیک از قوانینِ دنیا اعتنایی نماییم مال و ملک و همه چیز رعیت را به میل خود ضبط میکنیم، مناصب و القاب و حکومتها و سفارتها به دلخواه خود میفروشیم. شاهزادگان و مجتهدین و اعیان ملت را هر دقیقه که میخواهیم بدون سوال و جواب اخراج بلد میکنیم. گوش و دماغ و دست و سرِ مردم را بهیک اشاره میبریم و بازهم میپرسیم وضع ما چه عیب دارد.
ادامه مطلب:
https://telegra.ph/قانون-شماره-چهل-و-یکم-01-20
#آرمان_هفتگی
#قانون
@IUSTArman
Telegraph
قانون، شماره چهل و یکم
حضور همایون. روز شنبهی گذشته ما را باز علیالغفله احضار فرمودند. این دفعه بیش از شصت نفر بودیم. مجلس رنگ دیگر پیدا کرد. همین که نشستیم اعلیحضرت اقدس همایون بدون هیچ مقدمه فرمود: حضرات، امینالدوله استعفا کرد. تدبیرِ دیگر لازم شده است. بگویید چه باید کرد.…
🟥 بیانیه ۱۳۹ تن از دانش آموختگان دانشگاه علم و صنعت در اعتراض به بازداشت علی اسداللهی
ملت شریف ایران،
بیش از شصت روز از دستگیری دوست و همکلاسی قدیمی مان علی اسداللهی میگذرد. علی اسداللهی همکلاسی ما در دانشگاه علم و صنعت ایران بود که پس از وقایع هشتاد و هشت از تحصیل محروم شد و اکنون دانشجوی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران است. علی شاعر، منتقد ادبی و منشی کانون نویسندگان ایران است و همچون بسیاری دیگر دغدغه مردم و شرایط کشور را دارد. برای ما علی دوستی خونگرم، شوخ طبع، نیکوکار و شجاع است.
علی اسداللهی از تاریخ ۳۰ آبان توسط سازمان اطلاعات سپاه بازداشت شده است. بر اساس اخبار رسیده به خانواده اش، بیش از ۳۰ روز در سلول انفرادی تحت ضرب و شتم و استنطاق برای پذیرش اتهام "اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام" بوده و سپس به زندان فشافویه منتقل شده است.
این حجم از شلختگی دستگاه قضایی و بی مسئولیتی و بی قانونی نیروهای امنیتی نسبت به حفظ سلامت و جان و کرامت انسان های دربند و خانواده های آن ها غیرقابل قبول و ناموجه است. ما نیز به مانند خانواده علی نگران سلامت و امنیت او هستیم. علی بی ایهام و تلمیح منتقد وضعیت کنونی کشور و شهروندان بوده و به حق به بیان این انتقادات پرداخته است. او نیز همچون بسیاری دیگر از محبوسان کنونی جرمی مرتکب نشده که مستحق زندان و ضرب و شتم باشد. ما دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاه علم و صنعت، ضمن محکومیت این بازداشت، خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط علی اسداللهی هستیم.
اسامی امضا کنندگان به ترتیب حروف الفبا به شرح زیر میباشد:
ابوالفضل طاهرپور، اتابک ماهرکیا، احسان ابوطالبی، احمد افشار، ارسلان موسویان، البرز میرزابیگی، الناز مختاری، الهام شفيعي، الهام شهسوارزاده، الهام موسوی، الهه باوی، امين عسگريان، امید میرزایی، امیرسهیل میرزائی، امین ابریشمی، امین قره سوفلو، امین نادی، امین نیکوکاران، آرمان قاسمی، آزاده کاشفی، آکو بهاری، آوا هدایتی، پوربهزاد زرهداران، بهمرد سبزیپور، بهمن خبیری، پدرام معتمدی، پرنیان مداحی، پگاه کیانپور، سعادت کیان، پوریا قلیزاده، پویا نجف، پیام مهاجری، جمال وردان، جواد شرافت پور، حسین نعمتی، حمید بیدار، حمید عموزاد خلیلی، حمیدرضا ابتهاج، حمیدرضا شادکام، حمیدرضا صحرایی، خورشید مرادیدنیا، بازیار رامین، علی کیارضا خدارحمی، رضا شاطری، رضا طاهري، رضا کاکاوند، رضا مازیار، روزبه افشار، زهرا خدادادی، زهرا صفارزاده کرمانی، زهرا قاسمی، زهرا يارمحمدى، سپهر موقتی، سجاد حسینیفخر، سعید ایپچی لر، سعید سلیمانی،سمیه شهباز، سهیل ضیایی، سهیل مظهری، سودابه کریمی، سید رضا رفیعی، سیده میترا هاشمی، سینا ایرانی، سینا دادستان، شادی خوش آمدی، شبنم امینی، شبنم یثربی، شیوا محمد، صبا کاظم پور، صبا نائلی، طاها میرحسینی، طنین عصفوری، طهمورث امیران، عباس یدالهینیا، علی بناگذار، علی بهنود،علی پازکی، علی حسینی، علیرضا ابوفاضلی، علیرضا سوادکوهی، غزاله اخوان، فرزام امیدی معاف، فرزانه بیاتی، فرهاد افشا، رفرید کردنژاد، فرید مسجدی، فوآد رضوی، کارو صدیقیانی، کاوه مهرزاد، ماجده اسمیزاده، مجتبی ملکی، مجید سقایتی، محسن امرایی، محسن شهبازنژاد، محمد امین نیا، محمد حسین منصوری، محمد خلیلی، محمد سجادیان، محمد عواطف رستمی، محمد مهدی کاظمی مجدابادی،محمدتقی امین، محمدجواد صالحی، محمدحسن احمدی، محمدحسین ممویی، محمدعلی مرکباتی، محمودرضا هاشمی، مرتضی باقری، مرتضی محمودی مریم بهشتی، مریم توتونچی تبریزی، مریم سلیمی فر، مژگان هاشمیان، مصطفی احمدی ازغندی، مليحه وصفي نژادمهدي، رشيد مهدی پور، رحیم نجف آبادی، مهدی ممقانیزاده، مهدیس امیری، مهرداد کلانتر، مهری دهشیر، بمهیار حسین زاده، میرمحمدرضا صاحبی، ندا خانیپویانی، نسیم نویدمقدم، نگار پناهی، نواب رحیمی پور، نوید صحرائی، نوید عطایی،نيكناز ميرقلمي، نیلوفر داودیانفر،نیما حسینزاده، نیما محسنی، هادی جهانشاهی،هانیه عزیزپور، هدی انصاری، همایون تاشک، حجت جلالی، وحید بصائری، وحید مقصودی، یاسر خسروی زاده
@IUSTArman
ملت شریف ایران،
بیش از شصت روز از دستگیری دوست و همکلاسی قدیمی مان علی اسداللهی میگذرد. علی اسداللهی همکلاسی ما در دانشگاه علم و صنعت ایران بود که پس از وقایع هشتاد و هشت از تحصیل محروم شد و اکنون دانشجوی زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران است. علی شاعر، منتقد ادبی و منشی کانون نویسندگان ایران است و همچون بسیاری دیگر دغدغه مردم و شرایط کشور را دارد. برای ما علی دوستی خونگرم، شوخ طبع، نیکوکار و شجاع است.
علی اسداللهی از تاریخ ۳۰ آبان توسط سازمان اطلاعات سپاه بازداشت شده است. بر اساس اخبار رسیده به خانواده اش، بیش از ۳۰ روز در سلول انفرادی تحت ضرب و شتم و استنطاق برای پذیرش اتهام "اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام" بوده و سپس به زندان فشافویه منتقل شده است.
این حجم از شلختگی دستگاه قضایی و بی مسئولیتی و بی قانونی نیروهای امنیتی نسبت به حفظ سلامت و جان و کرامت انسان های دربند و خانواده های آن ها غیرقابل قبول و ناموجه است. ما نیز به مانند خانواده علی نگران سلامت و امنیت او هستیم. علی بی ایهام و تلمیح منتقد وضعیت کنونی کشور و شهروندان بوده و به حق به بیان این انتقادات پرداخته است. او نیز همچون بسیاری دیگر از محبوسان کنونی جرمی مرتکب نشده که مستحق زندان و ضرب و شتم باشد. ما دانشجویان و دانش آموختگان دانشگاه علم و صنعت، ضمن محکومیت این بازداشت، خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط علی اسداللهی هستیم.
اسامی امضا کنندگان به ترتیب حروف الفبا به شرح زیر میباشد:
ابوالفضل طاهرپور، اتابک ماهرکیا، احسان ابوطالبی، احمد افشار، ارسلان موسویان، البرز میرزابیگی، الناز مختاری، الهام شفيعي، الهام شهسوارزاده، الهام موسوی، الهه باوی، امين عسگريان، امید میرزایی، امیرسهیل میرزائی، امین ابریشمی، امین قره سوفلو، امین نادی، امین نیکوکاران، آرمان قاسمی، آزاده کاشفی، آکو بهاری، آوا هدایتی، پوربهزاد زرهداران، بهمرد سبزیپور، بهمن خبیری، پدرام معتمدی، پرنیان مداحی، پگاه کیانپور، سعادت کیان، پوریا قلیزاده، پویا نجف، پیام مهاجری، جمال وردان، جواد شرافت پور، حسین نعمتی، حمید بیدار، حمید عموزاد خلیلی، حمیدرضا ابتهاج، حمیدرضا شادکام، حمیدرضا صحرایی، خورشید مرادیدنیا، بازیار رامین، علی کیارضا خدارحمی، رضا شاطری، رضا طاهري، رضا کاکاوند، رضا مازیار، روزبه افشار، زهرا خدادادی، زهرا صفارزاده کرمانی، زهرا قاسمی، زهرا يارمحمدى، سپهر موقتی، سجاد حسینیفخر، سعید ایپچی لر، سعید سلیمانی،سمیه شهباز، سهیل ضیایی، سهیل مظهری، سودابه کریمی، سید رضا رفیعی، سیده میترا هاشمی، سینا ایرانی، سینا دادستان، شادی خوش آمدی، شبنم امینی، شبنم یثربی، شیوا محمد، صبا کاظم پور، صبا نائلی، طاها میرحسینی، طنین عصفوری، طهمورث امیران، عباس یدالهینیا، علی بناگذار، علی بهنود،علی پازکی، علی حسینی، علیرضا ابوفاضلی، علیرضا سوادکوهی، غزاله اخوان، فرزام امیدی معاف، فرزانه بیاتی، فرهاد افشا، رفرید کردنژاد، فرید مسجدی، فوآد رضوی، کارو صدیقیانی، کاوه مهرزاد، ماجده اسمیزاده، مجتبی ملکی، مجید سقایتی، محسن امرایی، محسن شهبازنژاد، محمد امین نیا، محمد حسین منصوری، محمد خلیلی، محمد سجادیان، محمد عواطف رستمی، محمد مهدی کاظمی مجدابادی،محمدتقی امین، محمدجواد صالحی، محمدحسن احمدی، محمدحسین ممویی، محمدعلی مرکباتی، محمودرضا هاشمی، مرتضی باقری، مرتضی محمودی مریم بهشتی، مریم توتونچی تبریزی، مریم سلیمی فر، مژگان هاشمیان، مصطفی احمدی ازغندی، مليحه وصفي نژادمهدي، رشيد مهدی پور، رحیم نجف آبادی، مهدی ممقانیزاده، مهدیس امیری، مهرداد کلانتر، مهری دهشیر، بمهیار حسین زاده، میرمحمدرضا صاحبی، ندا خانیپویانی، نسیم نویدمقدم، نگار پناهی، نواب رحیمی پور، نوید صحرائی، نوید عطایی،نيكناز ميرقلمي، نیلوفر داودیانفر،نیما حسینزاده، نیما محسنی، هادی جهانشاهی،هانیه عزیزپور، هدی انصاری، همایون تاشک، حجت جلالی، وحید بصائری، وحید مقصودی، یاسر خسروی زاده
@IUSTArman