Forwarded from M_ Lashkarbolouki
فرمول موفقیت: اشتیاق به پیروزی > ترس ازشکست
مرجع مدیریت پروژه آریانا،کانال دریافت جدیدترین مطالب وکتابهادرحوزه مدیریت پروژه
@AryanapmLink
مرجع مدیریت پروژه آریانا،کانال دریافت جدیدترین مطالب وکتابهادرحوزه مدیریت پروژه
@AryanapmLink
⭕️پدیده اعتیاد به اطلاعات⭕️
یکی از پدیده هایی که این روزها با آن روبرو هستیم، مساله تلنبار شدن (انباشت اطلاعات) است. مطالعه کتاب جدید، یک CD جدید یا رفتن به یک سمینار جدید، آسان است. اطلاعات آسان به دست می آیند، اما تغییر در رفتار و عملکرد، خیر. به عبارت دیگر، خیلی لذت بخش تر است که مطلب جدیدی بیاموزیم تا اینکه بکوشیم آنچه را می دانیم به کار بندیم. به همین خاطر است که ما امروزه معتاد اطلاعات شده ایم. کسب اطلاعات، مفرّح تر از به کار بستن آن است.
مشکل وقتی ایجاد می شود که خود را یکسره در معرض اطلاعات قرار می دهیم بدون اینکه کوچکترین درنگی برای تلفیق دانش و مهارت های خود و به مرحله عمل رساندنشان بکنیم.
بسیاری از مردم به همین شکل در دریای اطلاعات غرق می شوند. پس راه حل چیست؟ آیا تابه حال به یک ماهی درون آکواریوم نگاه کرده اید؟ چرا یک ماهی که دائماً در محیط غرق کننده ای شنا می کند هیچگاه غرق نمی شود؟! ماهی یک سیستم هشداردهنده درونی دارد که به او حکم می کند از داخل آب، تنها چیزهایی را بردارد که به آن نیاز دارد و نه بیشتر. ما انسانها نیز با هجوم دنیای اطلاعاتی امروز می توانیم از این روش استفاده کنیم.
این پدیده را زمانی بیشتر دریافتم که وقتی مشاوران و یا سخنرانان خارجی به ایران می آیند از حجم دانسته های ایرانیان تعجب می کنند ما هم کارت امتیازی متوازن را بلدیم هم مدل تعالی را هم اقیانوس آبی را. تمام ابزارهای مدیریت کیفیت را بلدیم: از استخوان ماهی گرفته تا روش های تحلیل خطا! ولی آن ها را به کار نمی گیریم.
📌نکته راهبردی:
ارایه اطلاعات به سازمان ممکن است اثر تخدیری داشته باشد. یعنی لذت ورود اطلاعات آموزشی به سازمان ممکن است مانند تزریق مرفین، آرامش بخش و تخدیر کننده باشد. افراد اطلاعات را دریافت می کنند، لذت می برند و آرامش می یابند و آنچه هدف نهایی است یعنی عمل کردن فراموش می شود. راهکار آنست که:
🔘 با وسواس زیاد محتوای آموزش و اطلاعات انتخاب شود.
🔘 حجم اطلاعات کم شود. در عوض به طرق مختلف تکرار شود. تا این آموزه تعمیق شود.
🔘 از هر فرصتی استفاده شود که آموزه های قبلی در عرصه عمل به کار گرفته شوند و اصلا شرط ارایه آموزش و اطلاعات جدید، به کار بستن دانش و اطلاعات قبلی باشد.
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
یکی از پدیده هایی که این روزها با آن روبرو هستیم، مساله تلنبار شدن (انباشت اطلاعات) است. مطالعه کتاب جدید، یک CD جدید یا رفتن به یک سمینار جدید، آسان است. اطلاعات آسان به دست می آیند، اما تغییر در رفتار و عملکرد، خیر. به عبارت دیگر، خیلی لذت بخش تر است که مطلب جدیدی بیاموزیم تا اینکه بکوشیم آنچه را می دانیم به کار بندیم. به همین خاطر است که ما امروزه معتاد اطلاعات شده ایم. کسب اطلاعات، مفرّح تر از به کار بستن آن است.
مشکل وقتی ایجاد می شود که خود را یکسره در معرض اطلاعات قرار می دهیم بدون اینکه کوچکترین درنگی برای تلفیق دانش و مهارت های خود و به مرحله عمل رساندنشان بکنیم.
بسیاری از مردم به همین شکل در دریای اطلاعات غرق می شوند. پس راه حل چیست؟ آیا تابه حال به یک ماهی درون آکواریوم نگاه کرده اید؟ چرا یک ماهی که دائماً در محیط غرق کننده ای شنا می کند هیچگاه غرق نمی شود؟! ماهی یک سیستم هشداردهنده درونی دارد که به او حکم می کند از داخل آب، تنها چیزهایی را بردارد که به آن نیاز دارد و نه بیشتر. ما انسانها نیز با هجوم دنیای اطلاعاتی امروز می توانیم از این روش استفاده کنیم.
این پدیده را زمانی بیشتر دریافتم که وقتی مشاوران و یا سخنرانان خارجی به ایران می آیند از حجم دانسته های ایرانیان تعجب می کنند ما هم کارت امتیازی متوازن را بلدیم هم مدل تعالی را هم اقیانوس آبی را. تمام ابزارهای مدیریت کیفیت را بلدیم: از استخوان ماهی گرفته تا روش های تحلیل خطا! ولی آن ها را به کار نمی گیریم.
📌نکته راهبردی:
ارایه اطلاعات به سازمان ممکن است اثر تخدیری داشته باشد. یعنی لذت ورود اطلاعات آموزشی به سازمان ممکن است مانند تزریق مرفین، آرامش بخش و تخدیر کننده باشد. افراد اطلاعات را دریافت می کنند، لذت می برند و آرامش می یابند و آنچه هدف نهایی است یعنی عمل کردن فراموش می شود. راهکار آنست که:
🔘 با وسواس زیاد محتوای آموزش و اطلاعات انتخاب شود.
🔘 حجم اطلاعات کم شود. در عوض به طرق مختلف تکرار شود. تا این آموزه تعمیق شود.
🔘 از هر فرصتی استفاده شود که آموزه های قبلی در عرصه عمل به کار گرفته شوند و اصلا شرط ارایه آموزش و اطلاعات جدید، به کار بستن دانش و اطلاعات قبلی باشد.
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
⭕️“خواب حرفه ای” چیست؟⭕️
■ عقیده بر این است که انسان درحال غرق شدن بخواب می رود ، یعنی حس می کند که در حال شناست ، اما خواب است و دارد غرق می شود!
همین مورد را در هنگام رانندگی هم می گویند، آنهایی که در حال رانندگی خواب هستند فکر می کنند بیدارند و دارند با دقت رانندگی می کنند ، اما خواب هستند و “خواب بیداری” می بینند! از وقتی این مطالب را شنیده ام در رانندگی ام بیشتر دقت می کنم و به محض اینکه کمی خواب به سراغم می آید ماشین را پارک می کنم و اصلا ریسک نمی کنم. الآن که دقت می کنم می بینم این حس در برخی موارد دیگر هم صادق است که موضوع این یادداشت است:
■ یکی از آفت هایی که هر حرفه را تهدید می کند “خواب حرفه ای” است ، خواب حرفه ای عبارت است از حسی که به هر یک از ما دست می دهد و فکر می کنیم که کارمان را “به بهترین نحو” انجام می دهیم در حالیکه بر اثر روزمره گی به خواب فرو رفته ایم و روز به روز احتمال غرق شدن یا واژگون شدن را بالا می بریم.
■ راننده سرویس بچه های دبستان که روز های اول با وسواس کودکان را سوار می کرد و با دقت رانندگی می کرد ، کم کم بچه ها را به عنوان کالا های روزمره می بیند و بی توجه به اینکه اینها هنوز هم چشم و چراغ والدینشان هستند در هیاهوی شهر می راند.
■ معلمی که در ایام نخست خود را در جایگاه تعلیم و تعلم می دید و شغل خود را با “شغل انبیاء “ مقایسه می کرد ، اندک اندک دانش آموزان را نمی بیند و فقط به حقوق و اقساطش می اندیشد و گذران روزهای عمر
■ پزشک سوگند خورده و پر انرژی سالهای اولین به تدریج با بیماری و درد بیماران خو می گیرد و یادش می رود که گر چه او همان “پزشک دیروزی” است اما این بیمار “بیمار امروزی” است و این بیمار نمی داند که تو برای بیماران قبل چقدر جانفشانی کردی ، او فقط از تو التیام می خواهد برای خودش ، بدون توجه به دیروز و فردا
■ هنرمند طراحی که اولین سفارشاتش را با خلاقیت و هنرآفرینی زیاد انجام می داد ، آرام آرام همه مراجعین را به یک چشم می بیند و کارهایش بدون نو آوری ارائه می گردد
■مدیر لایق کارخانه ای که تمامی همت خود را برای ایجاد کار بکار بسته است ، کم کم می اندیشد که رسالت خود را به پایان رسانده ، دیگر کارگران خود را نمی بیند ، گویی فراموش کرده که حیات کارخانه اش به تلاش این کارگران وابسته است
■ گویی “لالایی حرفه ای” در حال خوانده شدن است و ما را کم کم به خواب حرفه ای فرو می برد ، ای کاش قطعه اول اصول حرفه ای را توی جیبمان نگه می داشتیم تا به “خواب حرفه ای” نرویم! آیا ما دچار یک “خواب حرفه ای” نشده ایم؟ و آيا “دغدغه های زيست محیطی” برايمان معمولی نشده اند؟
کانال کاریزما
_______________________
📍 @Charisma8
■ عقیده بر این است که انسان درحال غرق شدن بخواب می رود ، یعنی حس می کند که در حال شناست ، اما خواب است و دارد غرق می شود!
همین مورد را در هنگام رانندگی هم می گویند، آنهایی که در حال رانندگی خواب هستند فکر می کنند بیدارند و دارند با دقت رانندگی می کنند ، اما خواب هستند و “خواب بیداری” می بینند! از وقتی این مطالب را شنیده ام در رانندگی ام بیشتر دقت می کنم و به محض اینکه کمی خواب به سراغم می آید ماشین را پارک می کنم و اصلا ریسک نمی کنم. الآن که دقت می کنم می بینم این حس در برخی موارد دیگر هم صادق است که موضوع این یادداشت است:
■ یکی از آفت هایی که هر حرفه را تهدید می کند “خواب حرفه ای” است ، خواب حرفه ای عبارت است از حسی که به هر یک از ما دست می دهد و فکر می کنیم که کارمان را “به بهترین نحو” انجام می دهیم در حالیکه بر اثر روزمره گی به خواب فرو رفته ایم و روز به روز احتمال غرق شدن یا واژگون شدن را بالا می بریم.
■ راننده سرویس بچه های دبستان که روز های اول با وسواس کودکان را سوار می کرد و با دقت رانندگی می کرد ، کم کم بچه ها را به عنوان کالا های روزمره می بیند و بی توجه به اینکه اینها هنوز هم چشم و چراغ والدینشان هستند در هیاهوی شهر می راند.
■ معلمی که در ایام نخست خود را در جایگاه تعلیم و تعلم می دید و شغل خود را با “شغل انبیاء “ مقایسه می کرد ، اندک اندک دانش آموزان را نمی بیند و فقط به حقوق و اقساطش می اندیشد و گذران روزهای عمر
■ پزشک سوگند خورده و پر انرژی سالهای اولین به تدریج با بیماری و درد بیماران خو می گیرد و یادش می رود که گر چه او همان “پزشک دیروزی” است اما این بیمار “بیمار امروزی” است و این بیمار نمی داند که تو برای بیماران قبل چقدر جانفشانی کردی ، او فقط از تو التیام می خواهد برای خودش ، بدون توجه به دیروز و فردا
■ هنرمند طراحی که اولین سفارشاتش را با خلاقیت و هنرآفرینی زیاد انجام می داد ، آرام آرام همه مراجعین را به یک چشم می بیند و کارهایش بدون نو آوری ارائه می گردد
■مدیر لایق کارخانه ای که تمامی همت خود را برای ایجاد کار بکار بسته است ، کم کم می اندیشد که رسالت خود را به پایان رسانده ، دیگر کارگران خود را نمی بیند ، گویی فراموش کرده که حیات کارخانه اش به تلاش این کارگران وابسته است
■ گویی “لالایی حرفه ای” در حال خوانده شدن است و ما را کم کم به خواب حرفه ای فرو می برد ، ای کاش قطعه اول اصول حرفه ای را توی جیبمان نگه می داشتیم تا به “خواب حرفه ای” نرویم! آیا ما دچار یک “خواب حرفه ای” نشده ایم؟ و آيا “دغدغه های زيست محیطی” برايمان معمولی نشده اند؟
کانال کاریزما
_______________________
📍 @Charisma8
Forwarded from Dr.Lashkarbolouki
عادت شناسی ثروتمندان: خست یا حساسیت به هزینه؟
کانال سرمایه گذاری هوشمندانه @ahmadinvest
کانال سرمایه گذاری هوشمندانه @ahmadinvest
⭕️ما نیازمند برتام هستیم ⭕️
برجام به فرجام رسید، اما اگر می خواهیم زندگی مان تغییر کند و کشورمان پیشرفت، نیازمند
"برنامه توسعه آینده مشترک ما" هستیم. این برنامه 12 بند دارد
1_ ما متعهد می شویم نیم ساعت کمتر پای تلویزیون بنشینیم و هر روز 30 دقیقه مطالعه عمیق کنیم
2_ ما متعهد می شویم روزانه ده دقیقه خلوت و سکوت کنیم و به آینده فکر کنیم
3_ ما وظیفه داریم هر هفته یک اقدام انجام دهیم که از آن منفعت شخصی نمی بریم و صرفا فایده عمومی دارد (مانند دیوار مهربانی)
4_ ما خود را موظف می دانیم با دیگران به گونه ای رفتار کنیم که می پسندیم با ما رفتار شود
5_ ما خود را موظف می دانیم راجع به اموری که نمی دانیم اظهار نظر نکنیم و «نمی دانم» و «اشتباه کردن» را راحت به کار ببریم
6_ ما تمرین می کنیم که تصمیمم های مهم مان بر اساس تحلیل جامع منفعت و هزینه باشد و به صورت مکتوب فکر کنیم نه ذهنی و روی هوا
7_ ما قول می دهیم خیابان را خانه خود بدانیم و دریا را حوض خانه مان و جنگل را باغچه. آشغال را در سطل آشغال قرار دهیم و نه در کف خیابان و دریا و جنگل
8_ ما موظفیم ترک کنیم پارتی بازی، زرنگ بازی (عدم رعایت صف) و تقلب کردن را
9_ ما مکلفیم «راست» بگوییم حتی اگر به ضرر ما تمام شود و به قول مان عمل کنیم حتی اگر سرمان برود
10_ما تلاش می کنیم افق فکری مان را از «سه ماه» به «ده سال» گسترش دهیم
11_ ما متعهد می شویم خدا را آزاد کنیم! ما قول می دهیم زین پس خدا را در عزا، مساجد و بیماری ها محدود و قاب نکنیم. از این پس خدا را همراه خود می دانیم؛ در همه شرایط؛ صف اتوبوس، ترافیک همت، دیدن تصاویر زندگی خصوصی افراد، قضاوت در مورد دیگران، سر چهار راه و...
12- ما متعهد می شویم که عمل کنیم! می کوشیم کمی از جوک گفتن، انتقاد، تحلیل های انتزاعی کردن، فلسفه بافی کردن، مقدمه چینی کردن، حسرت خوردن وضعیت کشورهای توسعه یافته، تفریح و مخالفت کردن بکاهیم و به جای آن کمی عمل کنیم. ما می کوشیم، بر این ويژگی منفی فائق آییم: جایگزین کردن هر چیزی به جای عمل.
ما می کوشیم برنامه ریزی مان معطوف به عمل باشد (و نه جایگزین عمل) و عمل مان مبتنی بر برنامه باشد. برنامه معطوف به عمل و عمل مبتنی بر برنامه باعث "توسعه آینده مشترک ما" خواهد بود.
با احترام، مجتبی لشکربلوکی
کانال استراتژیست @Lashkarbolouki
برجام به فرجام رسید، اما اگر می خواهیم زندگی مان تغییر کند و کشورمان پیشرفت، نیازمند
"برنامه توسعه آینده مشترک ما" هستیم. این برنامه 12 بند دارد
1_ ما متعهد می شویم نیم ساعت کمتر پای تلویزیون بنشینیم و هر روز 30 دقیقه مطالعه عمیق کنیم
2_ ما متعهد می شویم روزانه ده دقیقه خلوت و سکوت کنیم و به آینده فکر کنیم
3_ ما وظیفه داریم هر هفته یک اقدام انجام دهیم که از آن منفعت شخصی نمی بریم و صرفا فایده عمومی دارد (مانند دیوار مهربانی)
4_ ما خود را موظف می دانیم با دیگران به گونه ای رفتار کنیم که می پسندیم با ما رفتار شود
5_ ما خود را موظف می دانیم راجع به اموری که نمی دانیم اظهار نظر نکنیم و «نمی دانم» و «اشتباه کردن» را راحت به کار ببریم
6_ ما تمرین می کنیم که تصمیمم های مهم مان بر اساس تحلیل جامع منفعت و هزینه باشد و به صورت مکتوب فکر کنیم نه ذهنی و روی هوا
7_ ما قول می دهیم خیابان را خانه خود بدانیم و دریا را حوض خانه مان و جنگل را باغچه. آشغال را در سطل آشغال قرار دهیم و نه در کف خیابان و دریا و جنگل
8_ ما موظفیم ترک کنیم پارتی بازی، زرنگ بازی (عدم رعایت صف) و تقلب کردن را
9_ ما مکلفیم «راست» بگوییم حتی اگر به ضرر ما تمام شود و به قول مان عمل کنیم حتی اگر سرمان برود
10_ما تلاش می کنیم افق فکری مان را از «سه ماه» به «ده سال» گسترش دهیم
11_ ما متعهد می شویم خدا را آزاد کنیم! ما قول می دهیم زین پس خدا را در عزا، مساجد و بیماری ها محدود و قاب نکنیم. از این پس خدا را همراه خود می دانیم؛ در همه شرایط؛ صف اتوبوس، ترافیک همت، دیدن تصاویر زندگی خصوصی افراد، قضاوت در مورد دیگران، سر چهار راه و...
12- ما متعهد می شویم که عمل کنیم! می کوشیم کمی از جوک گفتن، انتقاد، تحلیل های انتزاعی کردن، فلسفه بافی کردن، مقدمه چینی کردن، حسرت خوردن وضعیت کشورهای توسعه یافته، تفریح و مخالفت کردن بکاهیم و به جای آن کمی عمل کنیم. ما می کوشیم، بر این ويژگی منفی فائق آییم: جایگزین کردن هر چیزی به جای عمل.
ما می کوشیم برنامه ریزی مان معطوف به عمل باشد (و نه جایگزین عمل) و عمل مان مبتنی بر برنامه باشد. برنامه معطوف به عمل و عمل مبتنی بر برنامه باعث "توسعه آینده مشترک ما" خواهد بود.
با احترام، مجتبی لشکربلوکی
کانال استراتژیست @Lashkarbolouki
Forwarded from به سیل افتاده
⭕️گرگ خودساخته⭕️
هر بشری در دوره زندگی خود، خطرات زیادی را تجربه می کند؛ از بسیاری از آن خطرات درس می گیرد؛ و برای مقابله با خطرات بزرگتر آبدیده می شود. اما برخی خطرات، گرگ های در لباس میش هستند! آهسته می‌آیند، بی هیاهو حرکت می‌کنند و ناگهان حمله ور می‌شوند. آنهایی که آمدن و حرکت گرگ ها را نمی بینند، طمعه ی گرگ ها می‌شوند.
قرن بیست و یکم جولانگاه گرگی است تقریباً ناشناخته، سریع الحرکت، ویرانگر و سیری ناپذیر که هر روز بزرگ تر و بزرگ تر می شود: "تغییرات اقلیمی" (climate change)، گرگ خودساخته ای که آمدنش را ندیدیم، زندگی تمام انسان ها و موجودات روی کره زمین را تهدید می کند. بیایید طعمه این گرگ نباشیم!
📍استراتژی های دیروز ما گرگی را پدید آورده است که می رود ما را بدرد. مواظب باشیم استراتژی های امروز ما این گرگ را فربه تر نکند.
کانال تغییرات اقلیمی
@climatechangeinfo
هر بشری در دوره زندگی خود، خطرات زیادی را تجربه می کند؛ از بسیاری از آن خطرات درس می گیرد؛ و برای مقابله با خطرات بزرگتر آبدیده می شود. اما برخی خطرات، گرگ های در لباس میش هستند! آهسته می‌آیند، بی هیاهو حرکت می‌کنند و ناگهان حمله ور می‌شوند. آنهایی که آمدن و حرکت گرگ ها را نمی بینند، طمعه ی گرگ ها می‌شوند.
قرن بیست و یکم جولانگاه گرگی است تقریباً ناشناخته، سریع الحرکت، ویرانگر و سیری ناپذیر که هر روز بزرگ تر و بزرگ تر می شود: "تغییرات اقلیمی" (climate change)، گرگ خودساخته ای که آمدنش را ندیدیم، زندگی تمام انسان ها و موجودات روی کره زمین را تهدید می کند. بیایید طعمه این گرگ نباشیم!
📍استراتژی های دیروز ما گرگی را پدید آورده است که می رود ما را بدرد. مواظب باشیم استراتژی های امروز ما این گرگ را فربه تر نکند.
کانال تغییرات اقلیمی
@climatechangeinfo
⭕️گلدان های خالی و استراتژی های آینده⭕️
چند روزیست که مادرم دو گلدان را همراه نور آفتابی که در خانه حرکت می کند، جابجا میکند. علاقه او به گلدان های خالی اش برایم جذاب بود. از او پرسیدم چرا این گلدان های خالی را اینقدر جابجا می کنی؟ گفتند خالی نیستند در میان هرکدام دانه ای کاشته ام. اما مطمئن نیستم که رشد کنند و جوانه بزنند چون دست من دیگر قدرت رویش ندارد.
🔘نکته راهبردی:
وقتی در یک حوزه سرمایه گذاری می کنیم. تا زمانی که این سرمایه گذاری به ثمر بنشیند به دو چیز نیازمندیم: صبوری و مراقبت. یکی از بزرگ ترین اشتباهات راهبردی این است که از سرمایه گذاری های جدید انتظار عملکردی مشابه سرمایه گذاری های جاافتاده داشته باشیم. فراموش نکنیم که دستان ما توان کاشتن دارند اما توان رویش نه! دانه های درست را در زمان درست در زمینی مناسب بکاریم، صبور باشیم و بدانیم که دستان ما توان رویش ندارند اما توان حفاظت از دانه ها در برابر گزندها کار ماست به ويژه گزند عجله!
گلدان هایتان پر برکت!
منبع: با استفاده از نوشته ای از خانم سیما مهذب (گروه اینترنتی مدیران ایران)
کانال استراتژيست
@Lashkarbolouki
چند روزیست که مادرم دو گلدان را همراه نور آفتابی که در خانه حرکت می کند، جابجا میکند. علاقه او به گلدان های خالی اش برایم جذاب بود. از او پرسیدم چرا این گلدان های خالی را اینقدر جابجا می کنی؟ گفتند خالی نیستند در میان هرکدام دانه ای کاشته ام. اما مطمئن نیستم که رشد کنند و جوانه بزنند چون دست من دیگر قدرت رویش ندارد.
🔘نکته راهبردی:
وقتی در یک حوزه سرمایه گذاری می کنیم. تا زمانی که این سرمایه گذاری به ثمر بنشیند به دو چیز نیازمندیم: صبوری و مراقبت. یکی از بزرگ ترین اشتباهات راهبردی این است که از سرمایه گذاری های جدید انتظار عملکردی مشابه سرمایه گذاری های جاافتاده داشته باشیم. فراموش نکنیم که دستان ما توان کاشتن دارند اما توان رویش نه! دانه های درست را در زمان درست در زمینی مناسب بکاریم، صبور باشیم و بدانیم که دستان ما توان رویش ندارند اما توان حفاظت از دانه ها در برابر گزندها کار ماست به ويژه گزند عجله!
گلدان هایتان پر برکت!
منبع: با استفاده از نوشته ای از خانم سیما مهذب (گروه اینترنتی مدیران ایران)
کانال استراتژيست
@Lashkarbolouki
⭕️مدیریت_استراتژیک پروژه⭕️
مدیریت استراتژیک پروژه یکی از مباحث نو و جدید در حوزه مدیریت پروژه و همچنین در حوزه مدیریت استراتژیک است که تا کنون کمتر در خصوص آن صحبت شده است. چند روز پیش حین خواندن یک کتاب در این خصوص، به مثالی برخورد کردم که به خوبی مفهوم مدیریت استراتژیک پروژه و ضرورت وجود آن را در سازمان تشریح می کرد:
اولین نسل خودروی فورد تاروس (Ford Taurus) پر فروشترین خودروی آمریکا در اواخر دهه 1980 بود. طرح این خودرو در اوایل دهه 1980 آغاز و در نهایت در سال 1985 به بازار آمد. در پروژه تولید این خودرو استانداردهای منحصر به فردی برای مدیریت پروژه و توسعه محصول به کار گرفته شد. در این پروژه از تمام مزایای تیم‌های چند عملکردی و مهندسی همزمان بهره گرفته شد و ارتباطات نزدیکی با تامین کنندگان و پیمانکاران برقرار شد و روحیه تمرکز بر نیازهای مشتری و ارتباط بسیار زیاد با اهداف کسب و کار سازمان در این پروژه بسیار قوی بود. نتیجه این کار یک موفقیت بسیار چشم گیر در کسب و کار فورد بود و مشتریان به خودروی تولید شده عشق می ورزیدند. با این حال وقتی پروژه به اتمام رسید، مدیر پروژه اخراج شد! دلیل اخراج وی تاخیر سه ماهه در تکمیل پروژه بود!!
در مقابل نسل دوم خودروی فورد تاروس در اوایل دهه 1990 توسعه یافت و در سال 1996 به اتمام رسید. با توجه به موفقیت ژاپنی‌ها در صادرات خودروها و رقابت نفس گیر موجود، شرکت فورد امیدوار بود تا بتواند تاروس را دوباره به عنوان پرفروش ترین خودروی آمریکا زنده کند. ولی مدیر پروژه جدید، درسی از گذشتگان خود آموخته بود: وی زمانبندی پروژه را به عنوان مهمترین معیار پروژه در نظر گرفت و بر زمانبندی به عنوان هدف نهایی متمرکز شد در حالیکه سایر مسائل را قربانی آن کرد. ارتباط با پیمانکاران، روحیه تیمی و یکپارچگی محصول تنها بخشی از آن چیزی بودند که قربانی شدند. دومین نسل تاروس به یک تجربه کاری ناموفق تبدیل شد. این خودرو نتوانست موقعیت پرفروش‌ترین خودروی آمریکا را از آن خود کند و فورد هم نتوانست موفقیت کسب شده در اولین نسل تاروس را مجددا تکرار کند.
کانال مدیریت پروژه آریانا
@aryanapmLINK
مدیریت استراتژیک پروژه یکی از مباحث نو و جدید در حوزه مدیریت پروژه و همچنین در حوزه مدیریت استراتژیک است که تا کنون کمتر در خصوص آن صحبت شده است. چند روز پیش حین خواندن یک کتاب در این خصوص، به مثالی برخورد کردم که به خوبی مفهوم مدیریت استراتژیک پروژه و ضرورت وجود آن را در سازمان تشریح می کرد:
اولین نسل خودروی فورد تاروس (Ford Taurus) پر فروشترین خودروی آمریکا در اواخر دهه 1980 بود. طرح این خودرو در اوایل دهه 1980 آغاز و در نهایت در سال 1985 به بازار آمد. در پروژه تولید این خودرو استانداردهای منحصر به فردی برای مدیریت پروژه و توسعه محصول به کار گرفته شد. در این پروژه از تمام مزایای تیم‌های چند عملکردی و مهندسی همزمان بهره گرفته شد و ارتباطات نزدیکی با تامین کنندگان و پیمانکاران برقرار شد و روحیه تمرکز بر نیازهای مشتری و ارتباط بسیار زیاد با اهداف کسب و کار سازمان در این پروژه بسیار قوی بود. نتیجه این کار یک موفقیت بسیار چشم گیر در کسب و کار فورد بود و مشتریان به خودروی تولید شده عشق می ورزیدند. با این حال وقتی پروژه به اتمام رسید، مدیر پروژه اخراج شد! دلیل اخراج وی تاخیر سه ماهه در تکمیل پروژه بود!!
در مقابل نسل دوم خودروی فورد تاروس در اوایل دهه 1990 توسعه یافت و در سال 1996 به اتمام رسید. با توجه به موفقیت ژاپنی‌ها در صادرات خودروها و رقابت نفس گیر موجود، شرکت فورد امیدوار بود تا بتواند تاروس را دوباره به عنوان پرفروش ترین خودروی آمریکا زنده کند. ولی مدیر پروژه جدید، درسی از گذشتگان خود آموخته بود: وی زمانبندی پروژه را به عنوان مهمترین معیار پروژه در نظر گرفت و بر زمانبندی به عنوان هدف نهایی متمرکز شد در حالیکه سایر مسائل را قربانی آن کرد. ارتباط با پیمانکاران، روحیه تیمی و یکپارچگی محصول تنها بخشی از آن چیزی بودند که قربانی شدند. دومین نسل تاروس به یک تجربه کاری ناموفق تبدیل شد. این خودرو نتوانست موقعیت پرفروش‌ترین خودروی آمریکا را از آن خود کند و فورد هم نتوانست موفقیت کسب شده در اولین نسل تاروس را مجددا تکرار کند.
کانال مدیریت پروژه آریانا
@aryanapmLINK
⭕️فکر کنم کمی متولد شده ام⭕️
شما را به خواندن این نوشته زیبا دعوت می کنم، نکات ظریفی دارد که شایسته تامل است.
فکر کنم
کمی متولد شدم!
بند ناف هايم به گذشته،
کمی بريده شدند ...
به خاطرش،
کمی در درون،
فرياد کشيدم و،
گريه کردم ...
بعد از تولد،
منتظران خوش اخلاق دانايي،
کمی از آثار زندگی گذشته ام را،
از وجودم پاک کردند ...
...
مرا پيچيدند و بعد،
کمی به دنيای جديد خنديدم ...
شگفت اينکه در اين دنيای جديد،
کمی بيشتر،
هر کاری دلم بخواهد ميکنم!
که رؤياها و فکرهای بزرگ،
با حوصله ای که برای نوزادی به خرج ميدهند،
کمی بيشتر تحملم ميکنند ...
...
بعد از اين تولد نه چندان زياد،
از همه چيز،
از همه کس،
کمی بيشتر،
شگفت زده ميشوم ...
به همه چيز قديمی،
کمی زياد،
نگاه جديد ميکنم ...
به همه چيز زياد فکر ميکنم ...
زياد ياد ميگيرم ...
و خيلی زيادتر،
از خوشحالی يافته های جديدم،
خوب ميخندم ...
‼️جالب اين که از نگاه جاماندگان در زهدان گذشته،
من در حد زيادی مرده ام‼️
آنچه در من ميديدند را،
ديگر نميبيند ...
از نگاه خودم اما،
من فقط کمی متولد شده ام ...
خلاصه شده ای از نوشته دوست عزیزم کاميار گلستانيان
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
شما را به خواندن این نوشته زیبا دعوت می کنم، نکات ظریفی دارد که شایسته تامل است.
فکر کنم
کمی متولد شدم!
بند ناف هايم به گذشته،
کمی بريده شدند ...
به خاطرش،
کمی در درون،
فرياد کشيدم و،
گريه کردم ...
بعد از تولد،
منتظران خوش اخلاق دانايي،
کمی از آثار زندگی گذشته ام را،
از وجودم پاک کردند ...
...
مرا پيچيدند و بعد،
کمی به دنيای جديد خنديدم ...
شگفت اينکه در اين دنيای جديد،
کمی بيشتر،
هر کاری دلم بخواهد ميکنم!
که رؤياها و فکرهای بزرگ،
با حوصله ای که برای نوزادی به خرج ميدهند،
کمی بيشتر تحملم ميکنند ...
...
بعد از اين تولد نه چندان زياد،
از همه چيز،
از همه کس،
کمی بيشتر،
شگفت زده ميشوم ...
به همه چيز قديمی،
کمی زياد،
نگاه جديد ميکنم ...
به همه چيز زياد فکر ميکنم ...
زياد ياد ميگيرم ...
و خيلی زيادتر،
از خوشحالی يافته های جديدم،
خوب ميخندم ...
‼️جالب اين که از نگاه جاماندگان در زهدان گذشته،
من در حد زيادی مرده ام‼️
آنچه در من ميديدند را،
ديگر نميبيند ...
از نگاه خودم اما،
من فقط کمی متولد شده ام ...
خلاصه شده ای از نوشته دوست عزیزم کاميار گلستانيان
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
⭕️سندروم همزمانی بی برنامگی و برنامه زدگی⭕️
بی برنامگی حالتی است که شخص/سازمان/کشور، برنامه مشخصی برای آینده خود ندارد و نمی داند که گام های اساسی برای تحقق آینده چیست؟
برنامه زدگی به حالتی می گویند که ذهن شخص/سازمان/کشور مملو است از برنامه، استراتژی، سیاست، اهداف و سند.
جالب این جاست که قاعدتا این دو پدیده مخالف هم هستند اما واقعیت آن است که برنامه زدگی منجر به بی برنامگی خواهد شد. بگذارید مثالی را در سطح ملی بزنم، شما خودتان می توانید تجارب مربوط به سطح سازمانی و شخصی را خودتان تطبیق دهید.
هم اکنون ما در کشور
سند چشم انداز داریم
بیش از 30 سند سیاست های کلان داریم
صدها سند توسعه بخشی، استانی، فرابخشی داریم.
برنامه ششم توسعه تا کنون به چیزی حدود 500 صفحه رسیده است.
به جرات می توانم بگویم که بیش از صد هزار صفحه برنامه داریم.
به تعبیری ما هم اکنون با تورم اسناد بالادستی روبرو هستیم.
اما کشور بر اساس برنامه اداره نمی شود. چرا؟
به این سه دلیل:
1- وقتی تعداد برنامه ها از منابع متعدد افزوده شد، مجریان دچار آشفتگی می شوند که بالاخره چه باید کرد؟ بسته خروج از رکود را اجرا کنند یا اقتصاد مقاومتی را؟ نقشه جامع علمی کشور را اجرا کنند یا برنامه توسعه را؟
2- وقتی تعداد و تنوع برنامه ها زیاد شد، و این برنامه ها تبدیل به یک سند واحد نشده باشد، آنگاه این برنامه ها تبدیل به معیارهای عملکرد نمی شود. بنابراین پاسخگویی و پاسخ خواهی به درستی انجام نمی شود. من به عنوان یک وزارت خانه یاد می گیرم که هر وقت از من گزارش خواستند، یک گزارشی سر هم کنم و بدهم.
3- فرهنگ LIFO رواج پیدا می کند. حسابداران و انبارداران یک روشی دارند که به آن می گویند لایفو (Last in First Out) یعنی آخرین قطعه ای که وارد انبار شد، همان اولین قطعه ای خواهد بود که خارج خواهد شد. تعدد برنامه ها، در ذهن شخص/سازمان/کشور نیز منجر به فرهنگ LIFO می شود. یعنی آخرین کاری که تعریف شده، مبنای عمل من خواهد بود مثلا الان خروج از رکود مطرح است سه ماه دیگر اقتصاد مقاومتی برجسته می شود و شش ماه بعد اجرای برنامه ششم. مهم این است که آخرین چیزی که مطرح می شود چیست.
🔘نکته راهبردی پایانی:
بر اساس مدل موعود (مدیریت استراتژيک منعطف، واکنش سریع، عمل گرا و دورنگر) استراتژی ها از منابع متفاوت و در زمان های مختلف می جوشند، بنابراین هیچ ایرادی ندارد که به صورت داینامیک و پویا استراتژی ها و برنامه های ما تغییر کند ولی در نهایت ما باید یک سند راهبردی معطوف به عمل داشته باشیم که بیانگر اولویت های اصلی و روشن و شفاف همراه با اهداف کمی قابل اندازه گیری و اقدامات عملیاتی قابل پیگیری است. وگرنه دچار سندروم بی برنامگی در عین داشتن برنامه خواهیم شد.
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
بی برنامگی حالتی است که شخص/سازمان/کشور، برنامه مشخصی برای آینده خود ندارد و نمی داند که گام های اساسی برای تحقق آینده چیست؟
برنامه زدگی به حالتی می گویند که ذهن شخص/سازمان/کشور مملو است از برنامه، استراتژی، سیاست، اهداف و سند.
جالب این جاست که قاعدتا این دو پدیده مخالف هم هستند اما واقعیت آن است که برنامه زدگی منجر به بی برنامگی خواهد شد. بگذارید مثالی را در سطح ملی بزنم، شما خودتان می توانید تجارب مربوط به سطح سازمانی و شخصی را خودتان تطبیق دهید.
هم اکنون ما در کشور
سند چشم انداز داریم
بیش از 30 سند سیاست های کلان داریم
صدها سند توسعه بخشی، استانی، فرابخشی داریم.
برنامه ششم توسعه تا کنون به چیزی حدود 500 صفحه رسیده است.
به جرات می توانم بگویم که بیش از صد هزار صفحه برنامه داریم.
به تعبیری ما هم اکنون با تورم اسناد بالادستی روبرو هستیم.
اما کشور بر اساس برنامه اداره نمی شود. چرا؟
به این سه دلیل:
1- وقتی تعداد برنامه ها از منابع متعدد افزوده شد، مجریان دچار آشفتگی می شوند که بالاخره چه باید کرد؟ بسته خروج از رکود را اجرا کنند یا اقتصاد مقاومتی را؟ نقشه جامع علمی کشور را اجرا کنند یا برنامه توسعه را؟
2- وقتی تعداد و تنوع برنامه ها زیاد شد، و این برنامه ها تبدیل به یک سند واحد نشده باشد، آنگاه این برنامه ها تبدیل به معیارهای عملکرد نمی شود. بنابراین پاسخگویی و پاسخ خواهی به درستی انجام نمی شود. من به عنوان یک وزارت خانه یاد می گیرم که هر وقت از من گزارش خواستند، یک گزارشی سر هم کنم و بدهم.
3- فرهنگ LIFO رواج پیدا می کند. حسابداران و انبارداران یک روشی دارند که به آن می گویند لایفو (Last in First Out) یعنی آخرین قطعه ای که وارد انبار شد، همان اولین قطعه ای خواهد بود که خارج خواهد شد. تعدد برنامه ها، در ذهن شخص/سازمان/کشور نیز منجر به فرهنگ LIFO می شود. یعنی آخرین کاری که تعریف شده، مبنای عمل من خواهد بود مثلا الان خروج از رکود مطرح است سه ماه دیگر اقتصاد مقاومتی برجسته می شود و شش ماه بعد اجرای برنامه ششم. مهم این است که آخرین چیزی که مطرح می شود چیست.
🔘نکته راهبردی پایانی:
بر اساس مدل موعود (مدیریت استراتژيک منعطف، واکنش سریع، عمل گرا و دورنگر) استراتژی ها از منابع متفاوت و در زمان های مختلف می جوشند، بنابراین هیچ ایرادی ندارد که به صورت داینامیک و پویا استراتژی ها و برنامه های ما تغییر کند ولی در نهایت ما باید یک سند راهبردی معطوف به عمل داشته باشیم که بیانگر اولویت های اصلی و روشن و شفاف همراه با اهداف کمی قابل اندازه گیری و اقدامات عملیاتی قابل پیگیری است. وگرنه دچار سندروم بی برنامگی در عین داشتن برنامه خواهیم شد.
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
یده های جدید و نوآورانه همیشه با استقبال گرم مواجه نمی شوند، خود را آماده کنید!
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki
کانال استراتژیست
@Lashkarbolouki