🔳⭕️حاصل ضرب توان و دانش در ادعا مقدارثابتی است
هرچه توان ودانش انسان کمترباشد،ادعای او بیشتر است
و هرچه توان ودانش بیشتر باشد، ادعایش کمتر است
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
هرچه توان ودانش انسان کمترباشد،ادعای او بیشتر است
و هرچه توان ودانش بیشتر باشد، ادعایش کمتر است
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️پدیده داروینیسم معکوس
پروژه ای تعریف کرده اید و دو نفر پیمانکار را دعوت کرده اید که آن کار را انجام بدهند. اولی با اطمینان می گوید که حتما آن را انجام می دهد و دومی از شما وقت می خواهد فردا به شما زنگ می زند و می گوید که این کار شدنی است البته چالش هایی دارد که باید حتما آن را با شما در میان بگذارد.
دو نفر کاندیدای مدیر عاملی شده اند. شما آن ها را به هیات مدیره دعوت می کنید و بر اساس اطلاعاتی که هفته پیش به آنان داده اید از انان می خواهید که برنامه و پیش بینی خود را از آینده شرکت مطرح کنند. اولی برنامه خود را با اطمینان کامل ارایه می کند و موفقیت شرکت از پیش تضمین شده می داند و دومی برنامه کامل خود را مطرح می کند و البته موفقیت را مشروط به وجود پیش نیازهایی می کند که برخی محیطی هستند و برخی نیز در اختیار هیات مدیره.
شما کدام یک از پیمانکاران و کدام از یک کاندیداها را انتخاب می کنید. بدیهی است ما چون از بی اطمینانی خوشمان نمی آید. اولین گزینه که به ما اطمینان می دهد را انتخاب می کنیم و این جاست که در دام پدیده داروینیسم معکوس می افتیم.
پروفسوری در آکسفورد این پدیده را داروینیسم معکوس نامگذاری کرده. چرا؟ چون در داروینیسیم معمولی قوی تر ها می مانند و ضعیف ترها حذف می شوند ولی در داروینیسم معکوس هرکس که بیشتر حرف مفت بزند پروژه به او داده می شود! در این پدیده کسانی که اطمینان کاذب بیشتری تولید می کنند و ادعاهای گزاف تری مطرح می کنند پیروزترند و آن ها که صادقانه بی اطمینانی ها، چالش ها و مشکلات را می گویند حذف می شوند.
🖋⭕️تجویز راهبردی:
چه می توان کرد؟ آیا این خطای ذهنی راه درمانی هم دارد؟ بله!
الف) هر آنکس که به شما اطمینان صد درصد می دهد مشکوک باشید. چرا که آنان که در یک رشته خبره هستند زوایا، موانع، عدم قطعیت ها و پیش نیازهایی را می بینند که یک تازه کار خوش خیال نمی بیند.
ب) به جای اعتماد به سخنان افراد به عملکرد گذشته آنان نگاه کنید. صدای اعمال بسیار رساتر از صدای گفتار است.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
پروژه ای تعریف کرده اید و دو نفر پیمانکار را دعوت کرده اید که آن کار را انجام بدهند. اولی با اطمینان می گوید که حتما آن را انجام می دهد و دومی از شما وقت می خواهد فردا به شما زنگ می زند و می گوید که این کار شدنی است البته چالش هایی دارد که باید حتما آن را با شما در میان بگذارد.
دو نفر کاندیدای مدیر عاملی شده اند. شما آن ها را به هیات مدیره دعوت می کنید و بر اساس اطلاعاتی که هفته پیش به آنان داده اید از انان می خواهید که برنامه و پیش بینی خود را از آینده شرکت مطرح کنند. اولی برنامه خود را با اطمینان کامل ارایه می کند و موفقیت شرکت از پیش تضمین شده می داند و دومی برنامه کامل خود را مطرح می کند و البته موفقیت را مشروط به وجود پیش نیازهایی می کند که برخی محیطی هستند و برخی نیز در اختیار هیات مدیره.
شما کدام یک از پیمانکاران و کدام از یک کاندیداها را انتخاب می کنید. بدیهی است ما چون از بی اطمینانی خوشمان نمی آید. اولین گزینه که به ما اطمینان می دهد را انتخاب می کنیم و این جاست که در دام پدیده داروینیسم معکوس می افتیم.
پروفسوری در آکسفورد این پدیده را داروینیسم معکوس نامگذاری کرده. چرا؟ چون در داروینیسیم معمولی قوی تر ها می مانند و ضعیف ترها حذف می شوند ولی در داروینیسم معکوس هرکس که بیشتر حرف مفت بزند پروژه به او داده می شود! در این پدیده کسانی که اطمینان کاذب بیشتری تولید می کنند و ادعاهای گزاف تری مطرح می کنند پیروزترند و آن ها که صادقانه بی اطمینانی ها، چالش ها و مشکلات را می گویند حذف می شوند.
🖋⭕️تجویز راهبردی:
چه می توان کرد؟ آیا این خطای ذهنی راه درمانی هم دارد؟ بله!
الف) هر آنکس که به شما اطمینان صد درصد می دهد مشکوک باشید. چرا که آنان که در یک رشته خبره هستند زوایا، موانع، عدم قطعیت ها و پیش نیازهایی را می بینند که یک تازه کار خوش خیال نمی بیند.
ب) به جای اعتماد به سخنان افراد به عملکرد گذشته آنان نگاه کنید. صدای اعمال بسیار رساتر از صدای گفتار است.
مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️یک بار برای همیشه ازاین زندان بیاییدبیرون: «زندان اینکه دیگران چه می گویند!»
آنگاه خواهید دید گزینه هایتان چقدرگسترده تر می شوندو افق پروازتان چقدر وسیع تر.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
آنگاه خواهید دید گزینه هایتان چقدرگسترده تر می شوندو افق پروازتان چقدر وسیع تر.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️تراژدی «کوچه خلوت خوشبختی» و دیدگاه فروغ فرخزاد
چرا ما گاهی اوقات احساس شکست، احساس نارضایتی و ناخرسندی می کنیم؟ چرا با اینکه نسبت به گذشته تحصیلات بالاتر، لباس های بهتر و بهداشت وسیع تر داریم باز هم انگار در جستجوی خوشبختی گمشده هستیم.
این پدیده ریشه های مختلفی دارد اما من می خواهم امروز راجع به یکی از آن ریشه ها صحبت کنم. یکی از مهم ترین ریشه ها آن است که ما به ارزشگذاری دیگران و هنجارهای عوامانه توجه می کنیم. بگذارید مثال بزنم!
یکی از دوستان رفته است و یک ماشین گران قیمت خریده است. ولی هم اکنون در آسایش نیست چرا که هم در هنگام رانندگی همیشه نگران تصادف است. در زمان کار روزی چند مرتبه از بالای دفترش ماشین اش را چک می کند که ندزدند و شب هنگام نیز نگران ماشین اش است که جلوی در خانه پارک کرده است. در ضمن این خرید باعث شده است که بدهکار شود و هر ماه با هزار گرفتاری قسطش را جور کند. چرا این کار را می کند؟ چون همه هم قطاران وی چنین ماشینی دارند. او خود را زندگی نمی کند بلکه او هنجارهای عوامانه را زندگی می کند. زندگی او اصیل نیست. بلکه او آنچه دیگران می خواهد را زندگی می کند.
مثال های بعدی را خیلی کوتاه می زنم:
»»» بچه باهوشی که رشته مهندسی برق الکترونیک را انتخاب می کند. چرا؟ چون همه باهوش ها چنین می کنند.
»»» دختر من باید تا فوق لیسانس درس بخوانند. چرا نمی گذاری به نقاشی که خودش در آن استعداد دارد بپردازد؟ چون ....
می بینید مشکل ما این است که ارزش گذاری های دیگران برای ما شده است مانع رفتن به مسیر ويژه ای که کاملا متناسب با ماست.
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
به تعبیر فیلسوفی، هر کدام از ما در جهان یک کوچه داریم که مختص ماست اما کوچه های ما خالی مانده و همه‌مان هجوم آورده ایم در خیابان و شما پای من را لگد می‌کنید و من جای شما را تنگ. چرا به خیابان هجوم آورده ایم؟ چون همه می خواهیم شبیه به هم باشیم. چرا؟ چون به هنجارهای عمومی تن در داده ایم و خود را در برابر استعدادهای ويژه و علایق عمیق خود کور کرده ایم.
چه خوب می شد اگر همه ما جسارت و جرات پیدا می کرديم به مسیری می رفتيم که یکتا و یگانه است و برای تک تکِ ما ساخته شده است. تا زمانی که بخواهیم بر اساس ارزشگذاری دیگران زندگی کنیم روی آسایش نخواهیم دید. برای خوشبختی باید جسور بود. فراموش نکنیم خداوند همه ما را ويژه، تکرارنشدنی و یکتا آفریده است. زندگی را در تکرار و تقلید هدر ندهیم.
با این احتساب من اگر جای فروغ بودم به جای آنکه بگویم: اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم”
می سرودم:
اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور و
و یک دریچه که از آن به زیبایی کوچه خویشتن بنگرم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
چرا ما گاهی اوقات احساس شکست، احساس نارضایتی و ناخرسندی می کنیم؟ چرا با اینکه نسبت به گذشته تحصیلات بالاتر، لباس های بهتر و بهداشت وسیع تر داریم باز هم انگار در جستجوی خوشبختی گمشده هستیم.
این پدیده ریشه های مختلفی دارد اما من می خواهم امروز راجع به یکی از آن ریشه ها صحبت کنم. یکی از مهم ترین ریشه ها آن است که ما به ارزشگذاری دیگران و هنجارهای عوامانه توجه می کنیم. بگذارید مثال بزنم!
یکی از دوستان رفته است و یک ماشین گران قیمت خریده است. ولی هم اکنون در آسایش نیست چرا که هم در هنگام رانندگی همیشه نگران تصادف است. در زمان کار روزی چند مرتبه از بالای دفترش ماشین اش را چک می کند که ندزدند و شب هنگام نیز نگران ماشین اش است که جلوی در خانه پارک کرده است. در ضمن این خرید باعث شده است که بدهکار شود و هر ماه با هزار گرفتاری قسطش را جور کند. چرا این کار را می کند؟ چون همه هم قطاران وی چنین ماشینی دارند. او خود را زندگی نمی کند بلکه او هنجارهای عوامانه را زندگی می کند. زندگی او اصیل نیست. بلکه او آنچه دیگران می خواهد را زندگی می کند.
مثال های بعدی را خیلی کوتاه می زنم:
»»» بچه باهوشی که رشته مهندسی برق الکترونیک را انتخاب می کند. چرا؟ چون همه باهوش ها چنین می کنند.
»»» دختر من باید تا فوق لیسانس درس بخوانند. چرا نمی گذاری به نقاشی که خودش در آن استعداد دارد بپردازد؟ چون ....
می بینید مشکل ما این است که ارزش گذاری های دیگران برای ما شده است مانع رفتن به مسیر ويژه ای که کاملا متناسب با ماست.
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
به تعبیر فیلسوفی، هر کدام از ما در جهان یک کوچه داریم که مختص ماست اما کوچه های ما خالی مانده و همه‌مان هجوم آورده ایم در خیابان و شما پای من را لگد می‌کنید و من جای شما را تنگ. چرا به خیابان هجوم آورده ایم؟ چون همه می خواهیم شبیه به هم باشیم. چرا؟ چون به هنجارهای عمومی تن در داده ایم و خود را در برابر استعدادهای ويژه و علایق عمیق خود کور کرده ایم.
چه خوب می شد اگر همه ما جسارت و جرات پیدا می کرديم به مسیری می رفتيم که یکتا و یگانه است و برای تک تکِ ما ساخته شده است. تا زمانی که بخواهیم بر اساس ارزشگذاری دیگران زندگی کنیم روی آسایش نخواهیم دید. برای خوشبختی باید جسور بود. فراموش نکنیم خداوند همه ما را ويژه، تکرارنشدنی و یکتا آفریده است. زندگی را در تکرار و تقلید هدر ندهیم.
با این احتساب من اگر جای فروغ بودم به جای آنکه بگویم: اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم”
می سرودم:
اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور و
و یک دریچه که از آن به زیبایی کوچه خویشتن بنگرم.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️بجای اینکه به فکر شکست رقیب یا تحقیر دشمنت باشی،به رشد خودت فکرکن
چراکه ریشه اولی نفرت است ونتیجه دومی شادمانی.دنیا کوتاهتر ازآنست که به نفرت بگذرد.شاد باش!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
چراکه ریشه اولی نفرت است ونتیجه دومی شادمانی.دنیا کوتاهتر ازآنست که به نفرت بگذرد.شاد باش!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️اثر پروانه ای در زنجیره ای از موفقیت ها
داستانی کوتاه و جذاب خواندم بنام «مردی در قطار» از نویسنده ای سیاه پوست. او و برادرانش شادکامی خود را مدیون مردی گمنام در قطار هستند که سالها پیش با لطفی که در حق پدر آنها کرده و چه بسا خود از تاثیرات آن بی خبرست سرنوشت کل یک خانواده و احتمالا چندین نسل بعدی را تغییر داد.
خلاصه داستان را با هم بخوانیم:
او [پدر نویسنده] فرزند هشتم خانواده فقیری بوده که به خاطر استعدادش او را برای تحصیل به شهر میفرستند، ولی پول تامین شهریه و هزینه های زندگیش را ندارند. کودک مجبور است هر روز از صبح زود تا شب در کنار تحصیل برای تامین هزینه ها مشاغل سختی را تجربه کند. این امر و خستگی های زیاد باعث افت تحصیلی وی می شود. در آستانه اخراج از کالج و ناامیدی، شغل موقت مهمانداری در قطار می یابد. شبی یکی از مسافرین از او برای همسر بیمارش شیر گرم طلب می کند و با مشاهده ادب و مهربانی اش ،کنجکاو شده و سوالاتی از او در زمینه محل تحصیل و زندگی اش می پرسد. مدتی بعد رییس کالج به او که در آستانه ترک تحصیل قرار دارد خبر میدهد که مردی در قطار که برای همسرش شیر گرم داده ای و از قضا مدیر موفق یک روزنامه است پانصد دلار شهریه تحصیل، پانسیون و کتابهایت را اهدا کرده است.
این بخشش غیرمنتظره، نه تنها باعث شد وی بتواند کالج را به پایان برساند، بلکه در کلاس خود شاگرد اول باشد و همچنین تحصیل در دانشگاه نیویورک، ازدواج خوب، کار مناسب و زنجیره ای از موفقیت ها و شادکامی ها را برایش به ارمغان آورد. حتی فرزندان او نیز بجای زندگی برده وار، در خانه ای با والدینی تحصیل کرده، قفسه هایی پر از کتاب و افتخار به خود رشد یافتند و توانستند موفق باشند.
در بسکتبال، پرش با توپ و برگشت به زمین و یا نگه داری و حمل توپ بدون رها کردن آن خطای رانینیگ است. یعنی در بازی خوب باید توپ رو پاس بدی و زیاد دست خودت نگه نداری. به نظر من این قانون در زمینه موفقیت در زندگی مصداق دارد. چنانچه در زندگی از موهبت موفقیت برخوردار شدید باید آن را با دیگران تقسیم کنید و بخشی از آن را به دیگران ببخشید. اگه موزیسین موفقی هستید باید شاگردان خوب پرورش دهید، اگر کارخانه دار موفقی هستید باید درب کارخانه اتان برای بازدیدکنندگان و بهینه کاوان باز باشد و ...
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
اثر پروانه‌ای به این اشاره میکند که تغییری کوچک در یک سیستم میتواند باعث تغییرات شدید در آینده شود. اثر پروانه‌ای به این معناست که تغییر جزیی در شرایط اولیه میتواند به نتایج وسیع و پیش‌بینی نشده در خروجی های یک سیستم منجر شود و این سنگ بنای تئوری آشوب است.
یکی از مهم ترین و معروف مثال ها این است که می گویند مثلاً بال‌زدن پروانه در چین (اینسوی عالم) می تواند باعث وقوع توفان در آمریکا (آنسوی عالم) شود.
نکته اینجاست که این تغییرات کوچک و آن تاثیرات بزرگ لزوما همیشه جنبه آشوبناکانه ندارند بلکه می تواند به منجر به یک موفقیت و تغییر مثبت بزرگ شود. شبیه به کاری که مردی در قطار انجام داد.
سخن پایانی: وقتی خداوند به بال های یک پروانه چنین قدرتی بخشیده است. چرا به اندیشه، دست و زبان ما چنین قدرتی نداده باشد. هر جا هستیم بال های پروانه ای خود را باز کنیم و یک تغییر مثبت کوچک ایجاد کنیم.
نوشته مشترک سعید فتح الهی راد و مجتبی لشکربلوکی (شبکه استراتژیست)
@Dr_Lashkarbolouki
داستانی کوتاه و جذاب خواندم بنام «مردی در قطار» از نویسنده ای سیاه پوست. او و برادرانش شادکامی خود را مدیون مردی گمنام در قطار هستند که سالها پیش با لطفی که در حق پدر آنها کرده و چه بسا خود از تاثیرات آن بی خبرست سرنوشت کل یک خانواده و احتمالا چندین نسل بعدی را تغییر داد.
خلاصه داستان را با هم بخوانیم:
او [پدر نویسنده] فرزند هشتم خانواده فقیری بوده که به خاطر استعدادش او را برای تحصیل به شهر میفرستند، ولی پول تامین شهریه و هزینه های زندگیش را ندارند. کودک مجبور است هر روز از صبح زود تا شب در کنار تحصیل برای تامین هزینه ها مشاغل سختی را تجربه کند. این امر و خستگی های زیاد باعث افت تحصیلی وی می شود. در آستانه اخراج از کالج و ناامیدی، شغل موقت مهمانداری در قطار می یابد. شبی یکی از مسافرین از او برای همسر بیمارش شیر گرم طلب می کند و با مشاهده ادب و مهربانی اش ،کنجکاو شده و سوالاتی از او در زمینه محل تحصیل و زندگی اش می پرسد. مدتی بعد رییس کالج به او که در آستانه ترک تحصیل قرار دارد خبر میدهد که مردی در قطار که برای همسرش شیر گرم داده ای و از قضا مدیر موفق یک روزنامه است پانصد دلار شهریه تحصیل، پانسیون و کتابهایت را اهدا کرده است.
این بخشش غیرمنتظره، نه تنها باعث شد وی بتواند کالج را به پایان برساند، بلکه در کلاس خود شاگرد اول باشد و همچنین تحصیل در دانشگاه نیویورک، ازدواج خوب، کار مناسب و زنجیره ای از موفقیت ها و شادکامی ها را برایش به ارمغان آورد. حتی فرزندان او نیز بجای زندگی برده وار، در خانه ای با والدینی تحصیل کرده، قفسه هایی پر از کتاب و افتخار به خود رشد یافتند و توانستند موفق باشند.
در بسکتبال، پرش با توپ و برگشت به زمین و یا نگه داری و حمل توپ بدون رها کردن آن خطای رانینیگ است. یعنی در بازی خوب باید توپ رو پاس بدی و زیاد دست خودت نگه نداری. به نظر من این قانون در زمینه موفقیت در زندگی مصداق دارد. چنانچه در زندگی از موهبت موفقیت برخوردار شدید باید آن را با دیگران تقسیم کنید و بخشی از آن را به دیگران ببخشید. اگه موزیسین موفقی هستید باید شاگردان خوب پرورش دهید، اگر کارخانه دار موفقی هستید باید درب کارخانه اتان برای بازدیدکنندگان و بهینه کاوان باز باشد و ...
🔎⭕️تحلیل راهبردی:
اثر پروانه‌ای به این اشاره میکند که تغییری کوچک در یک سیستم میتواند باعث تغییرات شدید در آینده شود. اثر پروانه‌ای به این معناست که تغییر جزیی در شرایط اولیه میتواند به نتایج وسیع و پیش‌بینی نشده در خروجی های یک سیستم منجر شود و این سنگ بنای تئوری آشوب است.
یکی از مهم ترین و معروف مثال ها این است که می گویند مثلاً بال‌زدن پروانه در چین (اینسوی عالم) می تواند باعث وقوع توفان در آمریکا (آنسوی عالم) شود.
نکته اینجاست که این تغییرات کوچک و آن تاثیرات بزرگ لزوما همیشه جنبه آشوبناکانه ندارند بلکه می تواند به منجر به یک موفقیت و تغییر مثبت بزرگ شود. شبیه به کاری که مردی در قطار انجام داد.
سخن پایانی: وقتی خداوند به بال های یک پروانه چنین قدرتی بخشیده است. چرا به اندیشه، دست و زبان ما چنین قدرتی نداده باشد. هر جا هستیم بال های پروانه ای خود را باز کنیم و یک تغییر مثبت کوچک ایجاد کنیم.
نوشته مشترک سعید فتح الهی راد و مجتبی لشکربلوکی (شبکه استراتژیست)
@Dr_Lashkarbolouki
❤️دیوار مهربانی در یک فلافلی؛ یک ایده خوشمزه و در عین حال خلاقانه
برای دیدن سایر ایده های ساده و خلاقانه مهربانی، کانال «شهر مهربان» را تجربه کنید!
https://telegram.me/joinchat/BXIWaDunrZMacc1P3f6VIg
برای دیدن سایر ایده های ساده و خلاقانه مهربانی، کانال «شهر مهربان» را تجربه کنید!
https://telegram.me/joinchat/BXIWaDunrZMacc1P3f6VIg
🔳⭕️از این تصویر آموختم: گاهی اوقات به جای واکنش هیجانی به دیگران به بازخوردهایشان منطقی بیندیشم. شاید آنها تهدیدی را می بینند که من نمی بینم
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️رقص مهناز افشار و عطاران باآهنگ اندی+تحلیل استراتژیک
این روزها تلگرام پر شده است از این عناوین:
رقص رضا عطاران و مهناز افشار باآهنگ اندی
پارتی مختلط هالوین در تهران
دستگیری ۱۷ دختر و پسر نیمه عریان
اضافه وزن بازیگر زن ایرانی به خاطر بارداری
رابطه پنهانی فلان بازیگر با ...
در هر صورت ما انسانیم و کنجکاو و احتمالا بخشی از ما این لینک ها را دنبال خواهیم کرد تا بدانیم که اصل ماجرا چه بوده است و احتمالا 15 دقیقه از وقت مان را صرف این خواهیم کرد. حالا اگر این موارد استثنا باشد دردش خوردنی است. مساله آنجاست که ما عادت کنیم و اگر هر روز چند مطلب اینگونه نخوانیم صبح مان شب نمی شود. این عادت اجتماعی و اینگونه مطالب دو اثر مخرب بر ما و جامعه ما دارد:
الف) بسیاری از مطالب ورود به حریم خصوصی زندگی افراد است. تجاوز، تجاوز است چه به حریم بدن یک فرد باشد چه تجاوز به محدوده فیزیکی خانه یک خانواده و چه به حریم شخصی یک انسان. تداوم این رفتار منجر به این خواهد شد که بی اخلاقی در جامعه ما هنجار شود.
ب) وقت مفیدمان را صرف امور بی بازده می کنیم. فرض کنیم که اگر ما هر روز 15 دقیقه از وقتی که صرف این امور می کنیم را صرف خواندن مهارت های زندگی از جمله ارتباطات موثر و تصمیم گیری هوشمندانه کنیم. آنگاه ما بعد از یک سال انسان هایی خواهیم داشت که تمام مهارت های لازم در مورد ارتباط موثر با خدا، خانواده و خویشتن و جامعه را حداقل یک بار مرور کرده است و دست کم می داند که برای یک تصمیم گیری درست چه نکاتی را باید رعایت کند.
🔎⭕️تحلیل استراتژیک
برخی آمارها بیانگر آن است که در تهران نزدیک به 34 درصد تهرانی‌ها دارای اختلالات روانی هستند و آمار مربوط به بیماریهای روانی و افسردگی در سطح جامعه ایران، حدود 25 درصد است. یعنی در تهران از هر سه نفر و در ایران از هر چهار نفر یک نفر مشکلات درونی دارد. بنابراین از دو حالت خارج نیست یا ما خود دچار اختلال هستیم یا اطرافیان ما. در هر دو صورت ما برای مبارزه با این اختلال ها نیازمند آگاهی، خلوت، تفکر و دانش هستیم. دست کم بسیاری از این اختلال ها ناشی از رفتار تعاملات نادرست ما با دیگران است. آنگاه در چنین جامعه ای که ما سخت نیازمند آگاهی و یادگیری در مورد مهارت های زندگی هستیم آنگاه وقت خود را پای اضافه وزن آن بازیگر و رقص این بازیگر تلف می کنیم.
به جای آن که این وقت محدود را بگذاریم برای کسب مهارهای کلیدی و تفکر در مورد آینده کاری و تحصیلی خودمان، اعتیاد و تنبلی فکری را برگزیده ایم. ساعت ها وقت خود را برای خواندن مطالب بی ارزش تلف می کنیم اما سال می آید و می رود و به عمق نگاه ما و گستره آگاهی های راهبردی ما چیزی افزوده نمی شود.
🛠⭕️یک پیشنهاد عملی: همین امروز از دو کانالی که شما را به تنبلی فکری (خواندن مطالب فکاهی بی خاصیت و تجسس در زندگی دیگران) دعوت می کند خارج شوید و در دو کانالی که فکر می کنید عمق نگاه شما و یا گستره آگاهی های راهبردی شما را می افزاید عضو شوید. یک سال بعد، نه! خیلی زودتر! سه ماه بعد نتیجه این انتخاب را درخواهید یافت.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
این روزها تلگرام پر شده است از این عناوین:
رقص رضا عطاران و مهناز افشار باآهنگ اندی
پارتی مختلط هالوین در تهران
دستگیری ۱۷ دختر و پسر نیمه عریان
اضافه وزن بازیگر زن ایرانی به خاطر بارداری
رابطه پنهانی فلان بازیگر با ...
در هر صورت ما انسانیم و کنجکاو و احتمالا بخشی از ما این لینک ها را دنبال خواهیم کرد تا بدانیم که اصل ماجرا چه بوده است و احتمالا 15 دقیقه از وقت مان را صرف این خواهیم کرد. حالا اگر این موارد استثنا باشد دردش خوردنی است. مساله آنجاست که ما عادت کنیم و اگر هر روز چند مطلب اینگونه نخوانیم صبح مان شب نمی شود. این عادت اجتماعی و اینگونه مطالب دو اثر مخرب بر ما و جامعه ما دارد:
الف) بسیاری از مطالب ورود به حریم خصوصی زندگی افراد است. تجاوز، تجاوز است چه به حریم بدن یک فرد باشد چه تجاوز به محدوده فیزیکی خانه یک خانواده و چه به حریم شخصی یک انسان. تداوم این رفتار منجر به این خواهد شد که بی اخلاقی در جامعه ما هنجار شود.
ب) وقت مفیدمان را صرف امور بی بازده می کنیم. فرض کنیم که اگر ما هر روز 15 دقیقه از وقتی که صرف این امور می کنیم را صرف خواندن مهارت های زندگی از جمله ارتباطات موثر و تصمیم گیری هوشمندانه کنیم. آنگاه ما بعد از یک سال انسان هایی خواهیم داشت که تمام مهارت های لازم در مورد ارتباط موثر با خدا، خانواده و خویشتن و جامعه را حداقل یک بار مرور کرده است و دست کم می داند که برای یک تصمیم گیری درست چه نکاتی را باید رعایت کند.
🔎⭕️تحلیل استراتژیک
برخی آمارها بیانگر آن است که در تهران نزدیک به 34 درصد تهرانی‌ها دارای اختلالات روانی هستند و آمار مربوط به بیماریهای روانی و افسردگی در سطح جامعه ایران، حدود 25 درصد است. یعنی در تهران از هر سه نفر و در ایران از هر چهار نفر یک نفر مشکلات درونی دارد. بنابراین از دو حالت خارج نیست یا ما خود دچار اختلال هستیم یا اطرافیان ما. در هر دو صورت ما برای مبارزه با این اختلال ها نیازمند آگاهی، خلوت، تفکر و دانش هستیم. دست کم بسیاری از این اختلال ها ناشی از رفتار تعاملات نادرست ما با دیگران است. آنگاه در چنین جامعه ای که ما سخت نیازمند آگاهی و یادگیری در مورد مهارت های زندگی هستیم آنگاه وقت خود را پای اضافه وزن آن بازیگر و رقص این بازیگر تلف می کنیم.
به جای آن که این وقت محدود را بگذاریم برای کسب مهارهای کلیدی و تفکر در مورد آینده کاری و تحصیلی خودمان، اعتیاد و تنبلی فکری را برگزیده ایم. ساعت ها وقت خود را برای خواندن مطالب بی ارزش تلف می کنیم اما سال می آید و می رود و به عمق نگاه ما و گستره آگاهی های راهبردی ما چیزی افزوده نمی شود.
🛠⭕️یک پیشنهاد عملی: همین امروز از دو کانالی که شما را به تنبلی فکری (خواندن مطالب فکاهی بی خاصیت و تجسس در زندگی دیگران) دعوت می کند خارج شوید و در دو کانالی که فکر می کنید عمق نگاه شما و یا گستره آگاهی های راهبردی شما را می افزاید عضو شوید. یک سال بعد، نه! خیلی زودتر! سه ماه بعد نتیجه این انتخاب را درخواهید یافت.
دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki
👍1
🔲⭕️به جای آنکه به فکر آرام کردن طوفان باشید.
یاد بگیرید خانه تان را محکم و خودتان را آرام کنید.
درگیر شدن با متغیرهای غیرقابل کنترل شجاعت نیست.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
یاد بگیرید خانه تان را محکم و خودتان را آرام کنید.
درگیر شدن با متغیرهای غیرقابل کنترل شجاعت نیست.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️ایده ها را نکشید، آن ها را به بازار ببرید.
چرا شرکت معروف کداک انقدر دیر به بازار دوربین های دیجیتال وارد شد؟ در حالیکه خود اولین سازنده دوربین دیجیتال در یکی از مراکز تحقیقاتیش بود. اولین کامپیوتر شخصی با فضای گرافیکی توسط شرکت زیراکس در سال 1973 توسعه داده شد اما چرا شرکت اپل در سال 1976 گوی سبقت را ربود؟
حتما این جمله را زیاد شنیده ایم که ما نیاز به ایده های بیشتر و جدیدتر داریم اما شاید جالب باشد که بیشتر اوقات کمبود ایده جدید وجود ندارد بلکه کمبود توجه و جدی گرفتن ایده های خوب موجود، وجود دارد. سختی نوآوری در خلق ایده جدید نیست، بلکه در شناسایی ایده های موجود است. باید فکری برای فرهنگ کشتن زودهنگام ایده های جدید کرد!
یک شرکت نرافزاری بیش از 10 سال است که راهکاری برای حل این مشکل یافته است. سازوکاری درست کرده است به نام «ایده بازار» (Idea Market). این بازار چگونه کار می کند؟ هریک از کارکنان می توانند ایده های خود را آزادانه در آنجا در قالب یک سهام ثبت کنند و تعبیری بعنوان صندوق سرمایه گذاری مشترک دارند. هر یک از پرسنل 10000 دلار اعتبار مجازی دارند که می توانند آزادانه روی هر ایده ای که به نظرشان مناسب است سرمایه گذاری کنند. علاوه بر سرمایه گذاری هر یک از پرسنل می توانند درخواست همکاری در توسعه یک ایده بدهند و بخشی از زمان کاری خود را در آن پروژه (ایده) کار کنند. اگر رشد یک ایده از حد مشخصی بیشتر باشد همه افرادی که از آن حمایت کرده اند سهمی از سود آن خواهند داشت. در طول چند سال این برنامه منجر به تحصولات کوچک و بزرگ مانند ارائه محصولات جدید در صنایع جدید این شرکت شده است. تنها در سال اول، این برنامه نقش 50 درصدی در رشد این شرکت داشته است. شاید یکی از مهمترین کارکردهای این برنامه ایجاد فرهنگ شناسایی دموکراتیک ایده ها در مقابل شناسایی سلسله مراتبی ایده ها بوده است.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
حال من و شما چه می توانیم با این راه حل کنیم؟ دقت کنیم که همواره ایده ها در مورد ایجاد یک محصول جدید یا یک سازمان جدید نیست. بلکه در مورد امور اجتماعی و سیاسی نیز می تواند باشد مثلا راه اندازی بانک فقرا یا دیوار مهربانی یا کنسرت های مذهبی یا تورهای ارزان قیمت یا تغییر نحوه تدریس به کودکان. هر تغییری از یک ایده شروع می شود و ما اگر می خواهیم انسان های تحول آفرین و اثرگذاری باشیم باید بلد باشیم که با ایده هایمان چه کنیم؟
»» درس اول: اگر مسخره شدیم نترسیم. ایده های بسیاری از کارآفرینان موفق در ابتدا با ناباوری و تمسخر روبرو بوده است. کافیست زندگی بیل گیتس، استیو جابز و ... را بخوانید. یادمان باشد ایده یعنی یک چیز جدید آزمایش نشده و عموم انسان ها در برابر چنین پدیده ای راحت ترین کار را انتخاب می کنند: ناباوری (نادیده گرفتن و انکار).
»» درس دوم: ایده ها را به بازار ببریم. ایده ها مانند لبنیات هستند باید عرضه شوند. با آدم های مختلف مطرح کنیم. در جمع های مختلف به اشتراک بگذاریم و همچنین با نهادهای سرمایه گذاری مختلف مطرح کنیم.
»» درس سوم: اگر در بازار اول خریداری برای ایده خود پیدا نکردیم هم باید کمی به نحوه بسته بندی و محتوای ایده خود نگاه کنیم و هم باید به این فکر کنیم که شاید خریداران ما در بازاری دیگر منتظر ما هستند. ایده ای که از نظر یک سرمایه گذار موفق و باهوش خیلی مسخره و غیراقتصادی است از نظر سرمایه گذار دیگری که وی نیز باهوش و موفق است، جذاب و قابل سرمایه گذاری است. پس اگر در بازاری شکست خوردید یا بازارتان را عوض کنید یا دستی مجدد به سر و گوش ایده تان بکشید یا بسته بندی تان (نحوه ارایه محصول) را عوض کنید.
برای کشتن یک ایده همیشه فرصت هست. پیش از آن به عنوان تفریح هم که شده با هم به بازار بروید.
نوشته مشترک مجتبی لشکربلوکی (شبکه استراتژیست) و وحید شامخی–مشاورمدیریت استراتژیک تکنولوژی
@Dr_Lashkarbolouki
چرا شرکت معروف کداک انقدر دیر به بازار دوربین های دیجیتال وارد شد؟ در حالیکه خود اولین سازنده دوربین دیجیتال در یکی از مراکز تحقیقاتیش بود. اولین کامپیوتر شخصی با فضای گرافیکی توسط شرکت زیراکس در سال 1973 توسعه داده شد اما چرا شرکت اپل در سال 1976 گوی سبقت را ربود؟
حتما این جمله را زیاد شنیده ایم که ما نیاز به ایده های بیشتر و جدیدتر داریم اما شاید جالب باشد که بیشتر اوقات کمبود ایده جدید وجود ندارد بلکه کمبود توجه و جدی گرفتن ایده های خوب موجود، وجود دارد. سختی نوآوری در خلق ایده جدید نیست، بلکه در شناسایی ایده های موجود است. باید فکری برای فرهنگ کشتن زودهنگام ایده های جدید کرد!
یک شرکت نرافزاری بیش از 10 سال است که راهکاری برای حل این مشکل یافته است. سازوکاری درست کرده است به نام «ایده بازار» (Idea Market). این بازار چگونه کار می کند؟ هریک از کارکنان می توانند ایده های خود را آزادانه در آنجا در قالب یک سهام ثبت کنند و تعبیری بعنوان صندوق سرمایه گذاری مشترک دارند. هر یک از پرسنل 10000 دلار اعتبار مجازی دارند که می توانند آزادانه روی هر ایده ای که به نظرشان مناسب است سرمایه گذاری کنند. علاوه بر سرمایه گذاری هر یک از پرسنل می توانند درخواست همکاری در توسعه یک ایده بدهند و بخشی از زمان کاری خود را در آن پروژه (ایده) کار کنند. اگر رشد یک ایده از حد مشخصی بیشتر باشد همه افرادی که از آن حمایت کرده اند سهمی از سود آن خواهند داشت. در طول چند سال این برنامه منجر به تحصولات کوچک و بزرگ مانند ارائه محصولات جدید در صنایع جدید این شرکت شده است. تنها در سال اول، این برنامه نقش 50 درصدی در رشد این شرکت داشته است. شاید یکی از مهمترین کارکردهای این برنامه ایجاد فرهنگ شناسایی دموکراتیک ایده ها در مقابل شناسایی سلسله مراتبی ایده ها بوده است.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
حال من و شما چه می توانیم با این راه حل کنیم؟ دقت کنیم که همواره ایده ها در مورد ایجاد یک محصول جدید یا یک سازمان جدید نیست. بلکه در مورد امور اجتماعی و سیاسی نیز می تواند باشد مثلا راه اندازی بانک فقرا یا دیوار مهربانی یا کنسرت های مذهبی یا تورهای ارزان قیمت یا تغییر نحوه تدریس به کودکان. هر تغییری از یک ایده شروع می شود و ما اگر می خواهیم انسان های تحول آفرین و اثرگذاری باشیم باید بلد باشیم که با ایده هایمان چه کنیم؟
»» درس اول: اگر مسخره شدیم نترسیم. ایده های بسیاری از کارآفرینان موفق در ابتدا با ناباوری و تمسخر روبرو بوده است. کافیست زندگی بیل گیتس، استیو جابز و ... را بخوانید. یادمان باشد ایده یعنی یک چیز جدید آزمایش نشده و عموم انسان ها در برابر چنین پدیده ای راحت ترین کار را انتخاب می کنند: ناباوری (نادیده گرفتن و انکار).
»» درس دوم: ایده ها را به بازار ببریم. ایده ها مانند لبنیات هستند باید عرضه شوند. با آدم های مختلف مطرح کنیم. در جمع های مختلف به اشتراک بگذاریم و همچنین با نهادهای سرمایه گذاری مختلف مطرح کنیم.
»» درس سوم: اگر در بازار اول خریداری برای ایده خود پیدا نکردیم هم باید کمی به نحوه بسته بندی و محتوای ایده خود نگاه کنیم و هم باید به این فکر کنیم که شاید خریداران ما در بازاری دیگر منتظر ما هستند. ایده ای که از نظر یک سرمایه گذار موفق و باهوش خیلی مسخره و غیراقتصادی است از نظر سرمایه گذار دیگری که وی نیز باهوش و موفق است، جذاب و قابل سرمایه گذاری است. پس اگر در بازاری شکست خوردید یا بازارتان را عوض کنید یا دستی مجدد به سر و گوش ایده تان بکشید یا بسته بندی تان (نحوه ارایه محصول) را عوض کنید.
برای کشتن یک ایده همیشه فرصت هست. پیش از آن به عنوان تفریح هم که شده با هم به بازار بروید.
نوشته مشترک مجتبی لشکربلوکی (شبکه استراتژیست) و وحید شامخی–مشاورمدیریت استراتژیک تکنولوژی
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️از این تصویر آموختم باید خط زد و خط زد و خط زد تا اینکه هیچ بهانه ای برای حرکت و رفتن باقی نماند.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️روانشناسی حماقت: تحمل زیان واقعی برای اجتناب از زیان روانی.
روی یک کاتالوگ تبلیغاتی می نویسند: با مصرف این خمیر دندان، دندان های مستحکم تری و سفیدتری خواهید داشت.
روی کاتالوگ دوم نوشته اند: این خمیر دندان باعث می شود از پوسیدگی و زردی دندان خلاص شوید.
کدام یک باعث فروش بیشتر می شود؟ دومی! چرا؟ چون ما انسان ها بیشتر از آن که منفعت طلب باشیم، ریسک گریز هستیم. بر اساس یافته های علمی اگر ما صد هزار تومان از دست بدهیم دو برابر حالتی که صد هزار تومان بدست بیاوریم تحت تاثیر قرار می گیریم.
به این پدیده می گویند: زیان گریزی. یعنی به عبارتی به هر قیمتی شده قصد داریم زیان شناسایی نکنیم
همین پدیده باعث می شود که اگر در یک سرمایه گذاری اشتباه کردیم و ضرر کردیم به جای آن که از شر آن سرمایه گذاری خلاص شویم به خاطر زیا گریزی رفتار دیگری می کنیم: چون برای ما سخت است که بپذیریم ضرر کرده ایم (زیان گریزی) از لحاظ ذهنی احساس ناخرسندی ناشی از شناسایی زیان را به تعویق می اندازیم و به امید آینده نامعلوم (بهبود بازدهی سرمایه گذاری) باقی می‌مانیم و حاضریم سهام را نگهداری کنیم تا دوباره به قیمت خرید و یا بالاتر بازگردد در حالیکه گاهی اوقات بازگشتی در چند سال بعد در کار نیست.
حالا فرض کنید که در بازار بورس سرمایه گذاری کرده اید و یک سهام خریده اید که بعد از خرید شما قیمتش رفته بالاتر! چه خوب! اما در این حالت هم شما ممکن است دچار زیان گریزی شوید! چرا؟ به خاطر ترس از کاهش ناگهانی قیمت و تبدیل سود به زیان، شما ممکن است تصمیم بگیرید که تا سهام در اوج است و شما در منطقه سود، آن را بفروشید و از ریسک تبدیل شدن آن به یک سهم ضررده اجتناب کنيد.
مطالعه‌ای با بررسی تصمیمات 163 هزار سرمایه گذار حقیقی نشان میدهد که سرمایه‌گذاران سهامی را که قیمت بالاتر نسبت به قیمت خرید داشته اند تقریبا 2 برابر زودتر از سهام زیان ده به فروش می‌رسانند. مطالعه دیگری نشان داد که سرمایه‌گذاران، سهامی که قیمت آنها از زمان خرید بیش از 30 درصد افت کرده است را به طور میانگین تقریبا یک سوم کمتر از سهام سودده سبد خود به فروش می‌رسانند.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
برای مقابله با پدیده زیان گریزی چه باید کرد؟
الف) آگاهی نسبت به این پدیده و زیرنظر گرفتن تصمیمات یکی از بهترین راه ها برای اصلاح این کژاندیشی و کژرفتاری است. وقتی می خواهید یک تصمیم بزرگ بگیرید از خودتان بپرسید ریشه های آن چیست؟ ترس یا منفعت و اگر ترس است آن این ترس منطقی است؟
ب) صورت بندی مجدد، وقتی کسی می خواهد شما را دعوت به کاری کند و از شیوه "ترس از دست دادن" استفاده می کند (مثلا اگر این پیراهن را نخرید ممکن است تمام شود). صورت مساله را برعکس برای خود تعریف کنید و از خودتان بپرسید اگر این پیراهن را بخرم چه چیزی به دست می آورم.
ج) به تحلیل منفعت منهای هزینه عادت کنید. شخص ثروتمندی 200 هزار تومان گم کرده بود. حدود نیم ساعت وقت گذاشت تا آن را پیدا کند و نیم ساعت هم ناراحت و عصبانی بود که چرا آن را پیدا نکرده است. در حالی که ارزش هر دقیقه از وقت وی حدود 100 هزار تومان تخمین زده می شد. بنابراین زمانی که می خواهید به خاطر ترس و وحشت ناشی از زیان، زمان و انرژی و سرمایه برای امری تخصیص دهید ساده از خودتان بپرسید به ازای هر واحد زمان، انرژی و سرمایه جدید چند واحد گیرم می آید؟
دکتر مجتبی لشکربلوکی- شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
روی یک کاتالوگ تبلیغاتی می نویسند: با مصرف این خمیر دندان، دندان های مستحکم تری و سفیدتری خواهید داشت.
روی کاتالوگ دوم نوشته اند: این خمیر دندان باعث می شود از پوسیدگی و زردی دندان خلاص شوید.
کدام یک باعث فروش بیشتر می شود؟ دومی! چرا؟ چون ما انسان ها بیشتر از آن که منفعت طلب باشیم، ریسک گریز هستیم. بر اساس یافته های علمی اگر ما صد هزار تومان از دست بدهیم دو برابر حالتی که صد هزار تومان بدست بیاوریم تحت تاثیر قرار می گیریم.
به این پدیده می گویند: زیان گریزی. یعنی به عبارتی به هر قیمتی شده قصد داریم زیان شناسایی نکنیم
همین پدیده باعث می شود که اگر در یک سرمایه گذاری اشتباه کردیم و ضرر کردیم به جای آن که از شر آن سرمایه گذاری خلاص شویم به خاطر زیا گریزی رفتار دیگری می کنیم: چون برای ما سخت است که بپذیریم ضرر کرده ایم (زیان گریزی) از لحاظ ذهنی احساس ناخرسندی ناشی از شناسایی زیان را به تعویق می اندازیم و به امید آینده نامعلوم (بهبود بازدهی سرمایه گذاری) باقی می‌مانیم و حاضریم سهام را نگهداری کنیم تا دوباره به قیمت خرید و یا بالاتر بازگردد در حالیکه گاهی اوقات بازگشتی در چند سال بعد در کار نیست.
حالا فرض کنید که در بازار بورس سرمایه گذاری کرده اید و یک سهام خریده اید که بعد از خرید شما قیمتش رفته بالاتر! چه خوب! اما در این حالت هم شما ممکن است دچار زیان گریزی شوید! چرا؟ به خاطر ترس از کاهش ناگهانی قیمت و تبدیل سود به زیان، شما ممکن است تصمیم بگیرید که تا سهام در اوج است و شما در منطقه سود، آن را بفروشید و از ریسک تبدیل شدن آن به یک سهم ضررده اجتناب کنيد.
مطالعه‌ای با بررسی تصمیمات 163 هزار سرمایه گذار حقیقی نشان میدهد که سرمایه‌گذاران سهامی را که قیمت بالاتر نسبت به قیمت خرید داشته اند تقریبا 2 برابر زودتر از سهام زیان ده به فروش می‌رسانند. مطالعه دیگری نشان داد که سرمایه‌گذاران، سهامی که قیمت آنها از زمان خرید بیش از 30 درصد افت کرده است را به طور میانگین تقریبا یک سوم کمتر از سهام سودده سبد خود به فروش می‌رسانند.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
برای مقابله با پدیده زیان گریزی چه باید کرد؟
الف) آگاهی نسبت به این پدیده و زیرنظر گرفتن تصمیمات یکی از بهترین راه ها برای اصلاح این کژاندیشی و کژرفتاری است. وقتی می خواهید یک تصمیم بزرگ بگیرید از خودتان بپرسید ریشه های آن چیست؟ ترس یا منفعت و اگر ترس است آن این ترس منطقی است؟
ب) صورت بندی مجدد، وقتی کسی می خواهد شما را دعوت به کاری کند و از شیوه "ترس از دست دادن" استفاده می کند (مثلا اگر این پیراهن را نخرید ممکن است تمام شود). صورت مساله را برعکس برای خود تعریف کنید و از خودتان بپرسید اگر این پیراهن را بخرم چه چیزی به دست می آورم.
ج) به تحلیل منفعت منهای هزینه عادت کنید. شخص ثروتمندی 200 هزار تومان گم کرده بود. حدود نیم ساعت وقت گذاشت تا آن را پیدا کند و نیم ساعت هم ناراحت و عصبانی بود که چرا آن را پیدا نکرده است. در حالی که ارزش هر دقیقه از وقت وی حدود 100 هزار تومان تخمین زده می شد. بنابراین زمانی که می خواهید به خاطر ترس و وحشت ناشی از زیان، زمان و انرژی و سرمایه برای امری تخصیص دهید ساده از خودتان بپرسید به ازای هر واحد زمان، انرژی و سرمایه جدید چند واحد گیرم می آید؟
دکتر مجتبی لشکربلوکی- شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️ پرندگانی که در قفس به دنیا می آیند،
تصور میکنند که پرواز یک بیماری است!
فراموش نکنیم زندان همیشه میله های آهنی نیست گاهی فکرهای ندیدنی است.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
تصور میکنند که پرواز یک بیماری است!
فراموش نکنیم زندان همیشه میله های آهنی نیست گاهی فکرهای ندیدنی است.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️چهار درس استراتژیک ایتالیا برای توسعه ایران
سوال خیلی هاست که ایتالیایی ها با فرهنگی مشابه ما چگونه توانستند توسعه پیدا کنند؟ پاسخ من معمولاً این است که خودم هم دقیقاً نمی دانم ولی چهار نکته را می توانم بیان کنم:
1- اثر همسایگی: وقتی شما ببینید که کشورهای همسایه شما دارند پیشرفت می کنند انگیزه می یابید که شما هم تغییر کنید و به سمت پیشرفت حرکت کنید. کما اینکه رشد آسیای جنوب شرقی محرک اصلاحات در چین شد. ایتالیایی ها هم که شاهد رشد و بازسازی کشورهای همسایه خصوصاً فرانسه- که خود را دائماً با آنها مقایسه می کنند- بودند انگیزه اصلاح یافتند.
2- اثر مهاجرت: اقتصاد ایتالیا در سالهای جنگ جهانی وضع ناگواری داشت و به همین دلیل مهاجران زیادی را به کشورهای دیگر فرستاد. وقتی از بلژیک قرار شده بود ذغال سنگ وارد کنند، شرط کرده بودند که کارگران آن از ایتالیا بروند تا فشار بیکاری کم شود. اصولا این کشور در سالهای بعد از جنگ جهانی یک کشور مهاجرفرست بود.
3- وجود اقلیت کارآفرین و پرتلاش: در همه کشورها هستند کسانی که راضی به وضع موجود باشند و نسبت به پیشرفت کشور بدبین و همواره بر نقاط ضعف تمرکز کنند و یاس را تئوریزه. اما می شود اقلیتی پیدا شوند که بر این روحیه ناامیدی غلبه کنند و با تلاش مضاعف نشان دهند که در همین شرایط غیرایده آل نیز می توان کار جدی کرد. در ایتالیای بعد از جنگ کسانی ظاهر شدند که قابلیت کارآفرینی زیادی داشتند و با تلاش خیره کننده ای به بقیه ثابت کردند که می شود پیشرفت کرد. یکی از آنها کسی است که شرکت معروف اِنی یکی از دستاوردهایش است. امثال او و دستاوردهایش اعتماد به نفس را در جامعه ایتالیا تزریق کرد و به جامعه کمک کرد که بر یاس و ناامیدی غلبه کنند.
4- پیوستن و حضور در اتحادیه اروپا به ایتالیا کمک کرد تا راحت تر مسائل داخلی خود را حل کند. شما اگر در جمع افراد معنویت گرا قرار بگیرید ناخودآگاه به معنویت بیشتر گرایش می یابید. اگر در جمع بچه درسخوان ها باشید پیشرفت تحصیلی را جدی تر خواهید گرفت. همین قیاس در مورد کشورها نیز مطرح است. اصولا در توسعه و ادبیات گذار اقتصادی شاخصی به نام نزدیکی به بروکسل مطرح است یعنی هر چه کشورهای شرق اروپا به بروکسل نزدیک تر بودند و احتمال پیوستن خود را به این اتحادیه بیشتر می دیدند بهتر و سریعتر می توانستند مسائل و موانع داخلی توسعه خود را حل کنند.
🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
پیشرفت ایتالیا برای ما چهار درس استراتژیک دارد:
1- یکی از سازوکارهای ما برای تحریک انگیزه پیشرفت، دیدن پیشرفت های اطرافیان و همسایگان است. بنابراین بازدید و موشکافی پیشرفت آنان یک سازوکار پیشرفت است. وظیفه هرکدام از ماست که یک تجربه موفق را از همسایگان بیابیم و با دیگران به اشتراک بگذاریم. وجود نشانه های پیشرفت در کشورهای همسایه اصلا نباید مایه حسرت ما باشد بلکه باید این اثرهمسایگی را اهرم کنیم.
2- یکی از آموزه های کلیدی تفکر استراتژیک جستجوی فرصت ها، حتی در نقاط تاریک، منفی و چالش هاست. از یک منظر مهاجرت نخبگان یک تهدید ملی است اما از دیگر سو درون همین تهدید بسیار بزرگ، فرصتی بی نظیر نهفته است. اگر از این زاویه به این مساله نگاه کنیم ایران یکی از گسترده ترین شبکه های خارج از کشور را دارد که می تواند از آن استفاده کند.
3- جزو اقلیت غيرمنطقی باشیم و نه اکثریت منطقی. آدم های بامنطق وضعیت موجود را می پذیرند اما این آدم های غیرمنطقی هستند که دنیا را تغییر می دهند. اگر جزو معدود آدم هایی هستید که فکر می کنید در اقلیت هستید و برای کشور تلاش می کنید بدانید که رسالت بزرگی بر دوش شماست.
4- در تفکر استراتژیک ما مفهومی داریم به نام چرخه های رشد. مهم آنست که نقاط اهرمی پیدا کنیم تا آن چرخه های رشد فعال شود. گسترش روابط بین المللی یکی از آن اهرم هاست. تنها با یک قید آن هم «تامین منافع ملی» هر چقدر در روابط بین المللی، پیمان های دو و چندجانبه، سازمان ها و سازوکارهای بین المللی حضور بیابیم، برای ایران مفید است. تعامل با فضای بین الملل، به ما اندیشه عمیق تر و انگیزه بیشتری را برای بهبود می دهد. از امروز کافیست جهانی تر زندگی کنیم. چه یک خانه دار باشیم چه یک استاندار. خانه دار می تواند توریست های خارجی را به خانه خود دعوت کند و استاندار می تواند پتانسیل های خود را به سرمایه گذاران خارجی نمایش دهد.
تحلیل و تجویز راهبردی از دکتر مجتبی لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته ای از دکتر علی سرزعیم-اقتصاد برای همه (@ali_sarzaeem)
سوال خیلی هاست که ایتالیایی ها با فرهنگی مشابه ما چگونه توانستند توسعه پیدا کنند؟ پاسخ من معمولاً این است که خودم هم دقیقاً نمی دانم ولی چهار نکته را می توانم بیان کنم:
1- اثر همسایگی: وقتی شما ببینید که کشورهای همسایه شما دارند پیشرفت می کنند انگیزه می یابید که شما هم تغییر کنید و به سمت پیشرفت حرکت کنید. کما اینکه رشد آسیای جنوب شرقی محرک اصلاحات در چین شد. ایتالیایی ها هم که شاهد رشد و بازسازی کشورهای همسایه خصوصاً فرانسه- که خود را دائماً با آنها مقایسه می کنند- بودند انگیزه اصلاح یافتند.
2- اثر مهاجرت: اقتصاد ایتالیا در سالهای جنگ جهانی وضع ناگواری داشت و به همین دلیل مهاجران زیادی را به کشورهای دیگر فرستاد. وقتی از بلژیک قرار شده بود ذغال سنگ وارد کنند، شرط کرده بودند که کارگران آن از ایتالیا بروند تا فشار بیکاری کم شود. اصولا این کشور در سالهای بعد از جنگ جهانی یک کشور مهاجرفرست بود.
3- وجود اقلیت کارآفرین و پرتلاش: در همه کشورها هستند کسانی که راضی به وضع موجود باشند و نسبت به پیشرفت کشور بدبین و همواره بر نقاط ضعف تمرکز کنند و یاس را تئوریزه. اما می شود اقلیتی پیدا شوند که بر این روحیه ناامیدی غلبه کنند و با تلاش مضاعف نشان دهند که در همین شرایط غیرایده آل نیز می توان کار جدی کرد. در ایتالیای بعد از جنگ کسانی ظاهر شدند که قابلیت کارآفرینی زیادی داشتند و با تلاش خیره کننده ای به بقیه ثابت کردند که می شود پیشرفت کرد. یکی از آنها کسی است که شرکت معروف اِنی یکی از دستاوردهایش است. امثال او و دستاوردهایش اعتماد به نفس را در جامعه ایتالیا تزریق کرد و به جامعه کمک کرد که بر یاس و ناامیدی غلبه کنند.
4- پیوستن و حضور در اتحادیه اروپا به ایتالیا کمک کرد تا راحت تر مسائل داخلی خود را حل کند. شما اگر در جمع افراد معنویت گرا قرار بگیرید ناخودآگاه به معنویت بیشتر گرایش می یابید. اگر در جمع بچه درسخوان ها باشید پیشرفت تحصیلی را جدی تر خواهید گرفت. همین قیاس در مورد کشورها نیز مطرح است. اصولا در توسعه و ادبیات گذار اقتصادی شاخصی به نام نزدیکی به بروکسل مطرح است یعنی هر چه کشورهای شرق اروپا به بروکسل نزدیک تر بودند و احتمال پیوستن خود را به این اتحادیه بیشتر می دیدند بهتر و سریعتر می توانستند مسائل و موانع داخلی توسعه خود را حل کنند.
🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
پیشرفت ایتالیا برای ما چهار درس استراتژیک دارد:
1- یکی از سازوکارهای ما برای تحریک انگیزه پیشرفت، دیدن پیشرفت های اطرافیان و همسایگان است. بنابراین بازدید و موشکافی پیشرفت آنان یک سازوکار پیشرفت است. وظیفه هرکدام از ماست که یک تجربه موفق را از همسایگان بیابیم و با دیگران به اشتراک بگذاریم. وجود نشانه های پیشرفت در کشورهای همسایه اصلا نباید مایه حسرت ما باشد بلکه باید این اثرهمسایگی را اهرم کنیم.
2- یکی از آموزه های کلیدی تفکر استراتژیک جستجوی فرصت ها، حتی در نقاط تاریک، منفی و چالش هاست. از یک منظر مهاجرت نخبگان یک تهدید ملی است اما از دیگر سو درون همین تهدید بسیار بزرگ، فرصتی بی نظیر نهفته است. اگر از این زاویه به این مساله نگاه کنیم ایران یکی از گسترده ترین شبکه های خارج از کشور را دارد که می تواند از آن استفاده کند.
3- جزو اقلیت غيرمنطقی باشیم و نه اکثریت منطقی. آدم های بامنطق وضعیت موجود را می پذیرند اما این آدم های غیرمنطقی هستند که دنیا را تغییر می دهند. اگر جزو معدود آدم هایی هستید که فکر می کنید در اقلیت هستید و برای کشور تلاش می کنید بدانید که رسالت بزرگی بر دوش شماست.
4- در تفکر استراتژیک ما مفهومی داریم به نام چرخه های رشد. مهم آنست که نقاط اهرمی پیدا کنیم تا آن چرخه های رشد فعال شود. گسترش روابط بین المللی یکی از آن اهرم هاست. تنها با یک قید آن هم «تامین منافع ملی» هر چقدر در روابط بین المللی، پیمان های دو و چندجانبه، سازمان ها و سازوکارهای بین المللی حضور بیابیم، برای ایران مفید است. تعامل با فضای بین الملل، به ما اندیشه عمیق تر و انگیزه بیشتری را برای بهبود می دهد. از امروز کافیست جهانی تر زندگی کنیم. چه یک خانه دار باشیم چه یک استاندار. خانه دار می تواند توریست های خارجی را به خانه خود دعوت کند و استاندار می تواند پتانسیل های خود را به سرمایه گذاران خارجی نمایش دهد.
تحلیل و تجویز راهبردی از دکتر مجتبی لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته ای از دکتر علی سرزعیم-اقتصاد برای همه (@ali_sarzaeem)
🔲⭕️ لازم نیست خیلی قوی باشی.
فقط کافیه از یک چیز قوی تر باشی: از قوی ترین بهانه ات! همین!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
فقط کافیه از یک چیز قوی تر باشی: از قوی ترین بهانه ات! همین!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️دانش شوفری در برابر دانش واقعی
ماکس پلانک پس از دریافت جایزه نوبل سال 1981، به تور علمی دور آلمان رفت. وی هر جا دعوت می شد برای سخنرانی درخصوص موضوع مکانیک جدید کوانتوم، همان حرفهای قبلی را تکرار می کرد.
بعد از مدتی شوفر یا همان راننده آقای پلانک به ایشان گفت که: «نظرت چیه من در جلسه بعدی سخنرانی کنم چون تمام حرفهای شما را حفظ هستم و شما هم راحت روی صندلی بنشینید».
پلانک از این ایده خوشش آمد و موافقت کرد و لذا شوفر ایشان در مونیخ سخنرانی کرد و اتفاقا یکی از حضار نیز سوالی کرد و آقای شوفر جواب ایشان را هم درست ارایه کرد.
به عقیده چارلی مانگر، یکی از بهترین سرمایه گذاران جهان، دو نوع دانش وجود دارد.
دانش واقعی؛ آن را در مردمی می بینیم که زمان و تلاش فراوانی را برای فهم یک موضوع صرف کرده اند.
انش شوفری؛ دانش افرادی که فقط وانمود می کنند بلدند؛ آنها شاید صدا یا موی خوبی داشته باشند، اما دانشی که از آن دم می زنند مال خودشان نیست.
🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
فرض کنید که می خواهید در مورد توسعه سیستم های مدیریتی سازمان تحت اداره تان تصمیم گیری کنید. در این میان افرادی می آیند و در مورد تاثیر سیستم ایکس بر عملکرد سازمان شما سخن سرایی می کنند. بدیهی است هر چقدر سخنران جذاب تر و وعده ها نویدبخش تر باشد ما بیشتر تمایل پیدا می کنیم که به سمت آن سیستم برویم.
اما نکته همین جاست. باید در فرآیند تصمیم گیری برای جلوگیری از اینکه دام سخنگویان جذاب نیفتیم از خودمان بپرسیم آنچه این افراد می گویند مبتنی بر دانش شوفری است یا دانش واقعی.
می شود با خواندن کتاب و مقاله و گوش دادن به سخنرانی، نکاتی را آموخت و یاد گرفت و همان ها را گفت. اما واقعیت آن است که تا شما آن را به کار نگیرید و با آن کلنجار نروید واقعا به آن دانش مسلط نشده اید. به عبارت دیگر ما یک محفوظات داریم (دانش شوفری) و یک معلومات (دانش واقعی).
بنابراین هر گاه فردی شما را به یک کاری دعوت کرد یا وعده خوبی به شما داد، با استفاده از بررسی عملکرد گذشته و درخواست شواهدی مبنی بر بکارگیری این دانش در گذشته مطمئن شوید که با خود ماکس پلانک در ارتباط هستید و نه شوفر وی!
نکته بسیار مهم: این مساله در مورد ایده های نوآورانه و خلاقانه اصلا کاربرد ندارد. چرا که آن ایده ها آمده اند تا یک محصول/فرآیند/سازمان جدید را بنا کنند و بدیهی است که خواستن نمونه های عملی در گذشته یک خطای استراتژیک است و اصولا اگر در گذشته چنین ایده های عملی شده باشد که دیگر نوآوری نیست.
نکته مهم دوم: دقت کنید که خود شوفری هم یک دانش عملی است و صرفا کسی نمی تواند با خواندن کتاب یک راننده قهار شود. پس منظور از دانش شوفری، بی احترامی به شوفرها نیست این پسوند «شوفری» از داستان شوفر ماکس پلانک الهام گرفته شده است.
تجویزراهبردی ازشبکه استراتژیست @Dr_Lashkarbolouki
برنوشته ای از کانال مدیریت منابع انسانی (@iran_hrm)
ماکس پلانک پس از دریافت جایزه نوبل سال 1981، به تور علمی دور آلمان رفت. وی هر جا دعوت می شد برای سخنرانی درخصوص موضوع مکانیک جدید کوانتوم، همان حرفهای قبلی را تکرار می کرد.
بعد از مدتی شوفر یا همان راننده آقای پلانک به ایشان گفت که: «نظرت چیه من در جلسه بعدی سخنرانی کنم چون تمام حرفهای شما را حفظ هستم و شما هم راحت روی صندلی بنشینید».
پلانک از این ایده خوشش آمد و موافقت کرد و لذا شوفر ایشان در مونیخ سخنرانی کرد و اتفاقا یکی از حضار نیز سوالی کرد و آقای شوفر جواب ایشان را هم درست ارایه کرد.
به عقیده چارلی مانگر، یکی از بهترین سرمایه گذاران جهان، دو نوع دانش وجود دارد.
دانش واقعی؛ آن را در مردمی می بینیم که زمان و تلاش فراوانی را برای فهم یک موضوع صرف کرده اند.
انش شوفری؛ دانش افرادی که فقط وانمود می کنند بلدند؛ آنها شاید صدا یا موی خوبی داشته باشند، اما دانشی که از آن دم می زنند مال خودشان نیست.
🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
فرض کنید که می خواهید در مورد توسعه سیستم های مدیریتی سازمان تحت اداره تان تصمیم گیری کنید. در این میان افرادی می آیند و در مورد تاثیر سیستم ایکس بر عملکرد سازمان شما سخن سرایی می کنند. بدیهی است هر چقدر سخنران جذاب تر و وعده ها نویدبخش تر باشد ما بیشتر تمایل پیدا می کنیم که به سمت آن سیستم برویم.
اما نکته همین جاست. باید در فرآیند تصمیم گیری برای جلوگیری از اینکه دام سخنگویان جذاب نیفتیم از خودمان بپرسیم آنچه این افراد می گویند مبتنی بر دانش شوفری است یا دانش واقعی.
می شود با خواندن کتاب و مقاله و گوش دادن به سخنرانی، نکاتی را آموخت و یاد گرفت و همان ها را گفت. اما واقعیت آن است که تا شما آن را به کار نگیرید و با آن کلنجار نروید واقعا به آن دانش مسلط نشده اید. به عبارت دیگر ما یک محفوظات داریم (دانش شوفری) و یک معلومات (دانش واقعی).
بنابراین هر گاه فردی شما را به یک کاری دعوت کرد یا وعده خوبی به شما داد، با استفاده از بررسی عملکرد گذشته و درخواست شواهدی مبنی بر بکارگیری این دانش در گذشته مطمئن شوید که با خود ماکس پلانک در ارتباط هستید و نه شوفر وی!
نکته بسیار مهم: این مساله در مورد ایده های نوآورانه و خلاقانه اصلا کاربرد ندارد. چرا که آن ایده ها آمده اند تا یک محصول/فرآیند/سازمان جدید را بنا کنند و بدیهی است که خواستن نمونه های عملی در گذشته یک خطای استراتژیک است و اصولا اگر در گذشته چنین ایده های عملی شده باشد که دیگر نوآوری نیست.
نکته مهم دوم: دقت کنید که خود شوفری هم یک دانش عملی است و صرفا کسی نمی تواند با خواندن کتاب یک راننده قهار شود. پس منظور از دانش شوفری، بی احترامی به شوفرها نیست این پسوند «شوفری» از داستان شوفر ماکس پلانک الهام گرفته شده است.
تجویزراهبردی ازشبکه استراتژیست @Dr_Lashkarbolouki
برنوشته ای از کانال مدیریت منابع انسانی (@iran_hrm)
🔲⭕️در شهری که همه لنگ می زنند
به کسی که درست راه می رود می خندند!
بنابراین نهراس از اینکه متفاوت باشی، شاید دیگران مشکل دارند!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
به کسی که درست راه می رود می خندند!
بنابراین نهراس از اینکه متفاوت باشی، شاید دیگران مشکل دارند!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔲⭕️شارلاتان ها چگونه با ذهن شما بازی می کنند!
فرض کنید که می خواهيد در خارج از کشور سرمایه گذاری کنید. به جای اینکه از صفر شروع کنید می روید و یک کارخانه در حال کار را انتخاب می کنید برای خرید. کسانی که می خواهند آن کارخانه را برای شما ارایه کنند. می آیند و می گویند که برای گرفتن مجوزهای آن از مقامات دولتی مورد نظر چه تلاش هایی که نکرده اند و همچنین برای ثبت شرکت چه روزهایی که در اداره ثبت شرکت نگذارنده اند و همچنین برای افتتاح حساب، خرید، انتقال و نصب تجهیزات چه مرارت هایی که نبرده اند.
همه این ها به خاطر این است که شما را به یک دام خطرناک بیاندازند و ما هم چون انسان هستیم و ذهن ما آماده خطا است احتمال زیاد در این دام می افتیم. این دام چیست؟ "پرداخت برای تلاش" (در برابر پرداخت برای ارزش)
این دام خیلی زیاد هم تکرار می شود. بگذارید سه مثال از زندگی روزمره بزنم:
» استاد دانشگاه ها نیز در دام پرداخت برای تلاش می افتند. چگونه؟ زمان تصحیح برگه های امتحانی کسی که صفحه را پر کرده باشد نمره بهتری میگیرد. پیش خودش می گوید که این دانشجو این همه اطلاعات داشته و این همه هم تلاش کرده که جواب بدهد. نتیجه اینکه دانشجویان هوشمند هم خودشان را با این شرایط تطبیق میدهند.
» کامپیوترتان را برای تعمیر میبرید و تعمیرکار درحالیکه میتواند آن را یکروزه تحویل بدهد میگوید این کار خیلی سخت است و یک هفته شما را معطل میکند تا شما احساس کنید که او خیلی تلاش کرده است بنابراین باید هزینه بالایی پرداخت کنید.
» دندانپزشک برای دریافت پول بیشتر مدام میگوید که مواد مورد استفاده عالی هستند یا اینکه تا این وقت از شب مانده تا کار شما را راه بیاندازد یا زحمت درس خواندن در دندانپزشکی را زیاد جلوه میدهد تا پول بیشتری بگیرد.
منطق این کار چیست؟ اگر در یک بازار، قیمت یک خدمت یا محصول مشخص باشد از قیمت بازاری استفاده می کنند. اما وقتی که قیمت یک محصول مشخص نیست اینجا جایی است که شارلاتان ها وارد می شوند و سعی می کنند تا نشان دهند که برای این محصول/خدمت چه تلاش ها که نکرده اند.
بنابراین هر گاه شما برای یک محصول/خدمت، مبلغی را پرداخت کردید نه بر مبنای ارزش آن بلکه بر مبنای ذهنیتی که ارایه دهنده آن از تلاش و منابعی که برای آن صرف شده، احتمالا شما در دام پرداخت برای تلاش (و نه پرداخت برای ارزش واقعی) افتاده اید.
🔲⭕️تجویز راهبردی:
این دام خیلی خزنده است. واقعا کار سختی است که در چنین دامی نیفتیم. چه می توان کرد؟
گوش هایتان را بگیرید، چشم هایتان را باز کنید. راه حل این است که در زمان تعریف از تلاش ها و مقدمات خلق محصول/خدمت، ناشنوا باشید و درعوض فقط نگاه کنید که چه چیزی به شما تحویل داده شده است. بگذارید به مثال خرید کارخانه برگردم. آنجا کاملا بی توجه به گذشته از خودتان بپرسید الان این کارخانه چقدر می ارزد. من پول عمر و تلاش های شما را نمی توانم بدهم (که خیلی ارزشمند است) بلکه می توانم پول این کارخانه را بدهم.
به عبارت ساده تر: به نتیجه نگاه کنید (جواب دانشجو در پاسخ به سوال) و نه فرآیند (چقدر نوشته است).
نوشته مشترک دکترمجتبی لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki) و کانال مالی رفتاری (@BehavioralEconomicsAndFinance )
فرض کنید که می خواهيد در خارج از کشور سرمایه گذاری کنید. به جای اینکه از صفر شروع کنید می روید و یک کارخانه در حال کار را انتخاب می کنید برای خرید. کسانی که می خواهند آن کارخانه را برای شما ارایه کنند. می آیند و می گویند که برای گرفتن مجوزهای آن از مقامات دولتی مورد نظر چه تلاش هایی که نکرده اند و همچنین برای ثبت شرکت چه روزهایی که در اداره ثبت شرکت نگذارنده اند و همچنین برای افتتاح حساب، خرید، انتقال و نصب تجهیزات چه مرارت هایی که نبرده اند.
همه این ها به خاطر این است که شما را به یک دام خطرناک بیاندازند و ما هم چون انسان هستیم و ذهن ما آماده خطا است احتمال زیاد در این دام می افتیم. این دام چیست؟ "پرداخت برای تلاش" (در برابر پرداخت برای ارزش)
این دام خیلی زیاد هم تکرار می شود. بگذارید سه مثال از زندگی روزمره بزنم:
» استاد دانشگاه ها نیز در دام پرداخت برای تلاش می افتند. چگونه؟ زمان تصحیح برگه های امتحانی کسی که صفحه را پر کرده باشد نمره بهتری میگیرد. پیش خودش می گوید که این دانشجو این همه اطلاعات داشته و این همه هم تلاش کرده که جواب بدهد. نتیجه اینکه دانشجویان هوشمند هم خودشان را با این شرایط تطبیق میدهند.
» کامپیوترتان را برای تعمیر میبرید و تعمیرکار درحالیکه میتواند آن را یکروزه تحویل بدهد میگوید این کار خیلی سخت است و یک هفته شما را معطل میکند تا شما احساس کنید که او خیلی تلاش کرده است بنابراین باید هزینه بالایی پرداخت کنید.
» دندانپزشک برای دریافت پول بیشتر مدام میگوید که مواد مورد استفاده عالی هستند یا اینکه تا این وقت از شب مانده تا کار شما را راه بیاندازد یا زحمت درس خواندن در دندانپزشکی را زیاد جلوه میدهد تا پول بیشتری بگیرد.
منطق این کار چیست؟ اگر در یک بازار، قیمت یک خدمت یا محصول مشخص باشد از قیمت بازاری استفاده می کنند. اما وقتی که قیمت یک محصول مشخص نیست اینجا جایی است که شارلاتان ها وارد می شوند و سعی می کنند تا نشان دهند که برای این محصول/خدمت چه تلاش ها که نکرده اند.
بنابراین هر گاه شما برای یک محصول/خدمت، مبلغی را پرداخت کردید نه بر مبنای ارزش آن بلکه بر مبنای ذهنیتی که ارایه دهنده آن از تلاش و منابعی که برای آن صرف شده، احتمالا شما در دام پرداخت برای تلاش (و نه پرداخت برای ارزش واقعی) افتاده اید.
🔲⭕️تجویز راهبردی:
این دام خیلی خزنده است. واقعا کار سختی است که در چنین دامی نیفتیم. چه می توان کرد؟
گوش هایتان را بگیرید، چشم هایتان را باز کنید. راه حل این است که در زمان تعریف از تلاش ها و مقدمات خلق محصول/خدمت، ناشنوا باشید و درعوض فقط نگاه کنید که چه چیزی به شما تحویل داده شده است. بگذارید به مثال خرید کارخانه برگردم. آنجا کاملا بی توجه به گذشته از خودتان بپرسید الان این کارخانه چقدر می ارزد. من پول عمر و تلاش های شما را نمی توانم بدهم (که خیلی ارزشمند است) بلکه می توانم پول این کارخانه را بدهم.
به عبارت ساده تر: به نتیجه نگاه کنید (جواب دانشجو در پاسخ به سوال) و نه فرآیند (چقدر نوشته است).
نوشته مشترک دکترمجتبی لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki) و کانال مالی رفتاری (@BehavioralEconomicsAndFinance )
🔳⭕️خودتان را در جمع کسانی قرار دهید
که شما را به سمت بالا می کشند.
اگر چنین کسی پیدا نشد، تو برای دیگری چنین فردی باش. خداوند با تو خواهد بود.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
که شما را به سمت بالا می کشند.
اگر چنین کسی پیدا نشد، تو برای دیگری چنین فردی باش. خداوند با تو خواهد بود.
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki