🔲⭕️از این تصویر آموختم:ذهن ما کپی بردار ماهری است واز ذهن کسانی که با آن ها رابطه داریم ناخودآگاه کپی می کند.با انتخاب هوشمندانه اطرافیان خود موفقیت را در ذهنمان بکاریم!

@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️چهره سیاه برف!

امروز صبح وقتی برف را دیدم خواستم چیزی بنویسم مثل این:
برف نو! برف نو! سلام، سلام
بنشین، خوش نشسته‌ای بر بام
پاکی آوردی ای امید سپید.

اما درست یک ثانیه قبلش یک تصویر دیدم که تمام نگاه من رو عوض کرد و یاد این افتادم که کارتن خواب ها، کسانی که سرپناه درست و حسابی ندارند، کسانی که دیوار خانه هایشان شکاف هایی بیش از پنجره های ما دارد در این ایام زمستانی چه می کنند. بچه هایی که کفشهایشان سوراخ است.....

حرفم را نگفته پس گرفتم!
حالا حرفم را کاملا عوض می کنم.
برای خودم و شما سخاوت و مهربانی بیشتر
برای نظام کشورداری خودمان، کارایی و عملکرد بالاتر
برای جامعه مان عدالت و انصاف

آروز می کنم. یادمان باشد ممکن است زمانی که شما وقتی در اتاق گرم و نرم تان این پیام را می خوانید و خود را برای یک روز برفی با نشاط و جذاب آماده می کنید. کسی در گوشه ای از این کشور با خودش زمزمه کند:
زمستان سرد نیست ........ درد است.


می دانم این نوشته تلخ است، اما گاهی باید تلخی را نوشید تا انسانیت را فراموش نکنیم. یادمان نرود من و شما می توانستیم امروز یک کارتن خواب باشیم، انتظارمان از دیگران چه بود؟ این سوالی است که من از جان رالز یکی از معروف ترین فیلسوفان معاصر آموختم و هنوز هم پاسخی که وجدانم را آسوده کند نیافتم.

مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️ما با كارهايى كه به پايان مي رسونيم قضاوت مي شويم،
نه با كارهايى كه شروع به انجامشون ميكنيم.
پس تمامش کن!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️تراژدی تبدیل خانه به گاوداری

خانواده ای كه مي خواست خودكفا باشد يك گاو شيرده خريد و به آپارتمان خود برد. اين كار خردمندانه نبود. چون آدم عاقل براي روزي دو ليتر شيرگاوي نمي خرد كه 50 ليتر شير درحالي بدهد كه براي 48 ليتر شيراضافي هيچ بازاري در اختيار ولي ندارد داستان به همين جا ختم نمي شود.
مدتي بعد از آن گاو بيمار مي شود و به ناگزير دامپزشكي به بالينش مي آورند كه دليل بيماري را تنهايي گاو تشخيص مي دهد و سفارش مي كند براي نجات وي از مرگ چند گاو ديگر هم خريداري كنند و به آپارتمان بياورند. این کار انجام می شود و گاو اولي به طور موقت بهبود مي يابد.
ولي خانواده با مشكلات روزافزوني روبه رو مي شود. هزينه گزاف تغذيه گاوها، بي مشتري ماندن شيری که تولید می شد و آلودگي شديدی که تولید می کردند (منزل سابق، گاوداری فعلی)، خانواده را به شدت دچار بحران مي كند و در معرض نابودي قرار مي دهد.
داستان صنعت در ايران همانند همين مثال است. کارخانه/صنعتی در ایران کلنگ می خورد (گاو اول)، سپس آن صنعت/کارخانه دچار عارضه می شود. صدها كارخانه و كارگاه جانبی دیگر ايجاد مي شود تا کارخانه از تنهايي و بيماري خارج شود و از مرگ رهايي يابد. نتيجه كار در كوتاه مدت ثمربخش است. ولی در بلندمدت دوباره آن صنعت به مشکل برمی خورد و در ضمن تبعات آن گریبانگیر جامعه می شود.

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
به هر دلیلی ممکن است ما در سرمایه گذاری اولیه مان اشتباه کنیم. البته بدیهی است که این همه دانش مدیریت و سرمایه گذاری وجود دارد که بتواند به ما کمک کند که تصمیمات درست بگیریم و سرمایه گذاری هوشمندانه کنیم. انسان های موفق و ناموفق هر دو اشتباه می کنند تفاوت از آن جایی آغاز می شود که یکی درگیر پدیده ای می شود به نام تشدید تعهدات و دومی خطا را می پذیرد و برمی گردد.

پدیده تشدید تعهدات (escalation of commitment) سابقه ای 40 ساله در دانش سرمایه گذاری و مدیریت دارد و ساده شده اش این است: ما زمانی یک تصمیم می گیریم و از طریق تخصیص زمان، توان، اعتبار، پول به آن تصمیم متعهد می شویم. بعدا آن تصمیم به خوبی آنچه فکر می کردیم جلو نمی رود. به جای آن که آن تصمیم را اصلاح کنیم، زمان، توان و اعتبار و یا پول بیشتری به آن تخصیص می دهیم و بهمین خاطر می گویند تشدید تعهدات که اگر بخواهیم درست تر ترجمه اش کنیم می شود تشدید غیرمنطقی تعهدات.
اولین مقاله ای که در این زمینه نوشته شده یک عبارت زیبا را در عنوان مقاله خود آورده: تا زانو در گل (باتلاق)! به نظر من همین عنوان برای راهنمایی ما کفایت می کند. از این پس اگر به هر علتی سخت تان بود که از تصمیم قبلی تان برگردید، از خودتان فقط یک سوال بپرسید: اینکه من تا زانو در گل هستم بدان معنا است که باید تا گلو هم بروم زیر گل یا باید برگردم و خودم را نجات بدهم؟

نکته پایانی: برای منزل تان گاو نخرید! اگر خریدید هر زمان که احساس کردید تصمیم تان اشتباه است، به جای آن که گاوهای بیشتری بخرید، گاو اول را بفروشید حتی اگر زیان کردید یا اعتبارتان را از دست دادید بهتر است از اینکه زیان های خود را بیشتر کنید. خرید و فروش و نگهداری گاو را به افراد حرفه ای آن بسپارید.

تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست بر گزیده ای از نوشته دکتر ساسان.
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️این نکته مهم است: آنگونه که یاری می کنی، یاری می شوی!
بنیاد علمی-فرهنگی محمد (ص) سعی در ساختن دنیایی مهربان تر و عادلانه تر دارد. ما هم می توانیم کمک کنیم.
@MohammadCharity
www.mohammadcharity.com

🔳⭕️داستانی که هر روز در زندگی ما رخ می دهد و تکنیک قضاوت معلق!

قسمت اول: دروازه بان یکی از تیم ها عادت داره پشت به زمان و روبه تور دروازه با خودش خلوت میکنه
قسمت دوم: پنالتی رو بازیکن حرف میزنه به سمت چپ و دروازه بان توپ رو میگیره

قسمت سوم: یک نفر با دوربین فیلمی گرفته از پشت دروازه که داور با دروازه بان حرف زده و اون فیلم رو لب خوانی هم کرده یا گفته که حرفهای داور و دروازه بان رو شنیده
قسمت چهارم: داور بازی که میدونسته دروازه بان عادت داره پشت کنه به زمین بازی و خلوت کنه بهشون میگه که به چرخ!

قسمت پنچم: اون شخصی که با دوربین موبایل فیلم گرفته و از روی فیلم لب خوانی کرده یا حتی اگر شنیده داور چی گفته توی اون فضای استادیوم میگه که داور به دروازه بان گفته به چپ!

🖋⭕️تجویز راهبردی:
این داستانی است که هر روز در زندگی ما اتفاق می افتد. ما هر روز بر اساس اطلاعات ناقص، قضاوت می کنیم. یک روز در مورد ارتباط نامشروع یک جاسوس با یک وزیر، یک روز در مورد حساب های میلیاردی یک مدیر ارشد، یک روز هم در مورد رفتارهای یک سلبرتی (فوتبالیست یا هنرمند).
جالب اینجاست که ما هر روز قضاوت های اشتباه می کنیم و هر روز هم می فهمیم که قضاوت ما در ماه/هفته/روز گذشته اشتباه بوده است و باز هم با قدرت به قضاوت ادامه می دهیم. چه می توان کرد؟

دو راهکار کاربردی به شما پیشنهاد می کنم:
1- از تکنیک قضاوت معلق استفاده کنید. یعنی زمانی که به یک موضوع برمی خورید شجاعانه بگویید که اطلاعات کافی برای قضاوت را ندارید و باید منتظر بمانید. یعنی نه به نفع کسی و نه به ضرر کسی قضاوت کنید و قضاوت خود را معلق نگه دارید تا اطلاعات بیشتری کسب کنید.

2- به جای آنکه قاضی باشید، بازپرس باشید. از خودتان بازپرسی کنید. از خودتان بپرسید واقعا برای اینکه فلان کس را دزد، نالایق و یا ... می دانم چه اطلاعات/دلایلی دارم؟ آیا واقعا اگر کسی همین دلایل/اطلاعات را علیه من داشت منصفانه بود که به من برچسب دزد/نالایق و ... بزند؟

تجويز راهبردی از شبکه استراتژیست بر داستانی از مجید منوچهری
@Dr_Lashkarbolouki

#انجمن_سلول_طلایی
برای نجات جان بیماران وافزایش درمان با پیوند #سلول_بنیادی،از شما دعوت می کند در شعب بانک سلول بنیادی ثبتنام کنید وبسادگی با خون و فرآورده های خونی نجاتگر یک زندگی باشید
@goldencells

‍ 🔳⭕️نیمی از نگرانی ها و تنش های ما مربوط به نظرات دیگران است. ما باید این خار را از بدن خود بیرون بکشیم.
نظر دیگران تصويری خام یا یک توهم است که هر آن می تواند تغییر کند. نظر دیگران به نخی بند است و ما را برده آنان می سازد؛برده نظراتشان. (منسوب به شوپنهاور)

از خودمان بپرسیم چه تفاوتی هست بین ما و یک عروسک خیمه شب بازی که به نخی بند است. نخی که وابسته است به تصوراتی که می تواند هر لحظه عوض شود. خودمان باشیم!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️تراژدی ای به نام دغدغه تصویری

آنچه امروز می خواهم بگویم مفهومی بسیار کلیدی است. بگذارید چهار پدیده (سرزمین) را از هم تفکیک کنیم:
اول: منی که هستم (برداشتی که از وضعیت موجود خودم دارم).
دوم: منی که می خواهم یا می توانم باشم. (پیشنهادی که برای وضعیت مطلوب خودم دارم).
سوم: چیزی که دیگران در مورد من می اندیشند (برداشتی که دیگران از من دارند).
چهارم: چیزی که دیگران از من می خواهند باشم (پیشنهادی که دیگران در مورد وضعیت مطلوب من دارند).

اینکه ما نقطه تمرکزمان را کجا بگذاریم، می تواند عامل شادمانی و رشد ما باشد یا عامل اضطراب و پریشانی ما. ذهن ما در هر لحظه در یکی از چهار سرزمین بسر می برد.
آنانکه در سرزمین های سوم و چهارم سیر می‌کنند. دائم در این نگرانی هستند که دوستم چه تصوری از من دارد یا همسایه ام چه فکری در مورد من می‌کند؟ آیا همکارم فکر می‌کنند من خوش پوشم؟ همیشه در اضطراب و پریشانی به سر می برند. یکی از مهم ترین دلیل های این اضطراب این است که دیگران چون بی نهایت هستند بنابراین بی نهایت تصویر و بی نهایت پیشنهاد وجود دارد و من هیچگاه یک نقطه واحد ندارم.

ولی آنانکه در سرزمينِ اول و دوم زندگی می کنند، متمرکز هستند بر اینکه «منی که هستم» را به «منی که می توانم باشم» نزدیک تر کنند. تمام دغدغه آنها اینست که تصوری را که از خودش دارد را به چیزی که می تواند باشد و باید باشد نزدیک کند. چون هر چه به وضعیت مطلوب نزدیک تر شود آرا‌مشش بیشتر است. به این تلاش متمرکز برای کم کردن فاصله وضعیت موجود و مطلوب می گویند کشش خلاق.

چرا ما آرامش نداریم؟ و چرا ما متمرکز نیستیم؟ چون ما اصولاً ما در سرزمین سوم و چهارم سیر می‌کنیم. ما در اکثر اوقات اینگونه رفتار می‌کنیم. مثلاً می خواهیم رشته تحصیلی هنر را انتخاب کنیم. اما با خودمان می گوییم اگر هنر بخوانی خانواده در موردت چه می گویند؟ به همین دلیل هنر را رها می کنیم و مهندسی می خوانیم اما تا آخر عمر دل مان پریشان است که چرا به رشته هنر نرفتیم. همین گونه است در مورد انتخاب شغل، انتخاب محل زندگی، انتخاب سبک زندگی، انتخاب ....

به تعبیری ما دیگران را زندگی می کنیم. یک فیلسوف و معلم اخلاق- استاد ملکیان- در جایی گفته بود: ما دغدغه شخصی نداریم و بیشتر «دغدغه تصویری» داریم. برای خودمان زندگی نمی کنیم. به تعبیری فیلم بازی می کنیم و طبیعی زندگی نمی کنیم.

🔘⭕️نکته راهبردی:
وقتی دغدغه شخصی جای خود را به دغدغه تصویری دارد شما افسار زندگی تان را به می دهید به تصوری که دیگران در مورد شما دارند و تصوری که از وضعیت مطلوب شما دارند آنگاه به اشتهای آنان غذا می خورید، به سبک آنان لباس می پوشید به رنگ آنان اتاق تان را می آرایید و حتی سنگ قبرتان را هم به سبکی که آنان دوست دارند، انتخاب می کنید. شما دیگر وجود ندارید این آنان هستند که در شما زندگی می کنند.

یادآوری یک نکته مهم: تمرکز بر دغدغه شخصی و رها کردن دغدغه تصویری بدان معنا نیست که هر چه خواستیم بکنیم (ولو به هزینه ضربه زدن به دیگران) و همچنین بدان معنا نیست که از دیگران بازخورد و مشورت نگیریم. بلکه بدان معنا است که تمرکز ما نگاه دیگران نباشد. بر اساس اهداف و ارزش هایی که خودمان آگاهانه و مستقل انتخاب کرده ایم زندگی کنیم.

زندگی کوتاه تر از آن است که خود را در سرزمین های سوم و چهارم مدفون کنیم. خداوند هر انسان را ويژه آفریده است و هر کسی باید خودش را زندگی کند.

دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️زمين خوردن یک اتفاقه
اما اون پايين موندن يه انتخابه
این تصمیم توست که سرنوشتت را اتفاق ها رقم بزنند یا انتخاب ها.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️باورنکردنی است اما فاصله من تا فاسد شدن یک قدم است! شما چقدر؟

برای من همیشه سوال بوده که آدم ها که از اول فاسد (رشوه خوار و ...) نیستند پس چگونه فاسد می شوند؟ آزمایش جالب زیر شاید بیانگر بخشی از واقعیت باشد.
اما قبل از آن که آزمایش را با هم بخوانیم، یک نکته؛ فساد فقط رشوه گرفتن نیست. دانشجویی که تقلب می کند، معلمی که کم فروشی می کند. مدیری که پسرخاله اش را منصوب می کند. کارمندی که یک پرونده را زودتر بررسی می کند. مرکزی که در آمار دست کاری می کند و ...

در آزمایشی یک بازی ترتیب داده شد که در آن افراد می توانستند با کمی تقلب پول بیشتری به دست آورند. داستان از این قرار بود که حداکثر میزان برد آنها در این بازی به نتیجه پرتاب سکه (شیر و خط) بستگی داشت. پیش از شروع بازی سکه ای را پرتاب می کردند، اگر شیر می آوردند تا 10 برابر بیشتر می توانستند پول به جیب بزنند (برای مثال اگر شیر می آمد جایزه فرد در صورت برد بازی 100 دلار بود و اگر نتیجه خط بود به فرد حتی اگر پیروز بازی بود، بیش از 10 دلار تعلق نمی گرفت) آزمایش به گونه طراحی شده بود که اگر نتیجه پرتاب مطلوب نبود (خط)، آزمایشگر به صورت پنهان به فرد پیشنهاد رشوه می داد و او در ازای پرداخت مبلغ مشخصی می توانست بازی پرسودتر (با جایزه 100 دلاری) را شروع کند.

با مبلغ رشوه پایین (2 دلار) حدود 86 درصد افراد رشوه را پرداخت کردند! البته این باعث شد که در خود بازی هم رفتارهای غیراخلاقی آنها بیشتر شود و مشخص شد که پرداخت رشوه احتمال تقلب را به طور نسبی بالاتر می برد. این شاید طبیعی به نظر برسد، ولی این همه کار نبود. در یک سناریو دیگر رشوه پیشنهادی بسیار بالاتر بود (12 دلار)، در این حالت 81 درصد افراد پیشنهاد را رد کردند، ولی حتی در این حالت نیز باز میزان رفتارهای غیراخلاقی و تقلب در بازی بالا بود!

به بیانی می توان نتیجه گرفت حتی در معرض پیشنهاد رشوه قرار گرفتن (و نه پرداخت آن) باعث می شود که احتمال رفتارهای غیراخلاقی و تقلب بالاتر برود.

🖋⭕️تجویز راهبردی:
خود من وقتی این مطلب را خواندم احساس ترس جدی کردم و پذیرفتم که تا فساد یک قدم بیشتر (یک پیشنهاد ساده ولو آنکه آن را رد کنم) ندارم. چه می توان کرد؟ دو راهکار قابل پیشنهاد است:

1- در زندگی فردی: سیگنالینگ. یعنی اینکه لبه پرتگاه راه نروید. استادی داشتم به ما می گفت هیچ لزومی ندارد که لبه پرتگاه راه بروید، چون در آن جا اولین خطا، آخرین اشتباه است. کاربرد عملی اش این می شود که اصولا به گونه ای رفتار کنید و برای خود برند (نام و نشان) ایجاد کنید که همه بدانند شما اهل تعاملات کثیف نیستید(ارسال سیگنال). با استفاده از روش سیگنالینگ بسیاری از پیشنهادها در نطفه خفه می شوند و شما اصولا در معرض پیشنهاد (لبه پرتگاه) قرار نمی گیرید.

2- در محیط سازمانی: حذف تماس مستقیم. یکی از بهترین روش ها، حذف رابطه انسانی است. آخرین باری که شما به یک دستگاه خودپرداز پیشنهاد رشوه داده اید کی بوده است؟ چرا؟ چون ما فقط به انسان ها می توانیم پیشنهاد ناسالم بدهیم. بنابراین سیستمی سازی و قطع رابطه انسان به انسان و ایجاد سازوکارهایی مانند انسان به ماشین و ماشین به ماشین می تواند کمک کند. چرا که ماشین ها نه پول چایی می خواهند و نه اصلا چایی می خورند.

تجویز راهبردی از شبکه استراتژیست (@Dr_Lashkarbolouki) بر نوشته ای از کانال رهیافت (@RahiaftChannel)

🔲⭕️استراتژی لیموترش

لطفا 10 ثانیه ، فقط 10 ثانیه تصور کنيد داريد «لیمو ترش» یا لواشک مي‌خوريد.... ببینید دهانتون بزاق ترشح مي کند.

این تجربه به ما می گوید که چطور با 10 ثانیه فکر کردن به لیمو ترش اینقدر بدن ما واکنش میدهد!! حال مقايسه کنيد که وقتي شما 10 دقیقه ،10 ساعت، 10 روز يا 10 سال به اتفاقات و مسائل منفی تمرکز مي کنيد يا ساعت‌ها عصباني هستيد يا استرس و اضطراب يا کينه در ذهن تون داريد، چه تاثیرات ویرانگری روی سیستم جسمي و روحي شما به جا می گذارد!!

و برعکس، شما اگر 10 ثانیه و 10 دقیقه، 10 روز یا 10 سال به مسايل مثبت و خوب فکر کنید، جسم و روح شما واکنش های مثبتي نشان می دهد و آنگاه سرشار از انرژي می شوید.

استراتژی لیموترش می گوید: یادتان باشد؛ تا افکار منفی به سراغتان آمد بدانید که اگر تا 20 ثانیه ادامه پیدا کنند، تیشه به ریشه ذهن خلاق و آینده نگر خود زده اید!! این خیلی خوب است که دائما از خودمان بپرسیم: انرژی بخش ترین فکري که باید بکنیم چیست؟ انرژی بخش ترین حرفایی که باید بزنیم چیست؟ و انرژی بخش ترین تصمیمی که اکنون باید اتخاذ نماییم کدام است؟


☑️⭕️تجویز راهبردی:
ظرف هفته آینده از استراتژی لیموترش استفاده کنید با تجسم تصویر زیر:
خودتان را ده سال آینده تصور کنید که دارید در یک جمع بزرگ از موفقیت هایتان می گویید و مسیری که برای موفقیت طی کرده توضیح می دهید.

وقتی شما چنین تمرین ذهنی را انجام می دهید، هم ذهن تان را به سمت هدف تان معطوف می کنید و مجبورید آن را شفاف کنید. هم مجبور می شوید به موانع به صورت مثبت فکر کنید چون دارید تصور می کنید که چگونه بر موانع فائق آمده اید.

و در نهایت از لیموترش به خوبی استفاده می کنید. انرژی روانی و جسمانی خود را برای رسیدن به نقطه مطلوب فعال می کنید.

تجویز راهبردی از شبکه استراتژیست (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته ای از دکتر سلمان پور (@DrSalmanpour)

🔳⭕️در شرایط بحرانی، سوزن را بردارید و بیفتید به جان دیگران

اول این داستان کوتاه و بسیار زیبا را با هم بخوانیم
قدیم‌ها یک کارگر داشتم که خیلی می‌فهمید. اسمش قاسم بود. از خوزستان کوبیده بود و آمده بود اینجا واسه کارگری. اول‌ها ملات سیمان درست می‌کرد و می‌برد وردست اوستا تا دیوار علم کنند. جنم داشت. بعد از چهار ماه شد همه‌کاره‌ی کارگاه. حضور و غیاب کارگرها. کنترل انبار. سفارش خرید. همه چیز. قشنگ حرف می‌زد. دایره‌ی لغات وسیعی داشت. تن صدایش هم خوب بود. شبیه آلن دلون. اما مهمترین خاصیتش همان بود که گفتم. قشنگ حرف می‌زد.

یک بار کارگر مقنی [چاه کن] قوچانی‌مان رفت توی یک چاه شش متری که خودش کنده بود. بعد خاک آوار شد روی سرش. قاسم هم پرید به رییس کارگاه خبر داد. رییس کارگاه در جا خودشو خراب كرد و رنگش شد مثل پنیر لیقوان. حتی یادش رفت زنگ بزند آتش‌نشانی. قاسم موبایل رییس کارگاه را از روی کمرش کشید و خودش زنگ زد. گفت که کارگرمان مانده زیر آوار. خیلی خوب و خلاصه گفت. تهش هم گفت مقنی‌مان دو تا دختر دارد. خودش هم شناسنامه ندارد. اگر بمیرد دست یتیم‌هایش به هیچ جا بند نیست. بعد قاسم رفت سر چاه تا کمک کند برای پس زدن خاک‌ها. خاک که نبود. گِل رس بود و برف یخ‌زده‌ی چهار روز مانده. تا آتش‌نشانی برسد، رسیده بودند به سر مقنی. دقیقا زیر چانه‌اش. هنوز زنده بود. اورژانس‌چی آمد و یک ماسک اکسیژن زد روی دک و پوزش. آتش‌نشان‌ها گفتند چهار ساعت طول می‌کشد تا برسند به پایش و بکشندش بیرون. چهار ساعت برای چاهی که مقنی دو ساعته و یک‌نفره کنده بودش.

بعد هم شروع کردند. همه چیز فراهم بود. آتش‌نشان بود. پرستار بود. چای گرم بود. رییس کارگاه هم بود. فقط امید نبود. مقنی سردش بود و ناامید. قاسم رفت روی برف‌ها کنارش خوابید و شروع کرد خیلی قشنگ و آلن دلونی برایش حرف زد. حرف که نمی‌زد. لاکردار داشت برایش نقاشی می‌کرد . می‌خواست آسمان ابری زمستان دم غروب را آفتابی کند و رنگش کند. می‌خواست امید بدهد. همه می‌دانستند خاک رس و برف چهار روزه چقدر سرد است. مخصوصا اگر قرار باشد چهار ساعت لای آن باشی. دو تا دختر فسقلی هم توی قوچان داشته باشی. بی‌شناسنامه. اما قاسم کارش را خوب بلد بود. خوب می‌دانست کلمات منبع لایتناهی انرژی و امیدند. اگر درست مصرف‌شان کند. چهارساعت تمام ماند کنار مقنی و ریز ریز دنیای خاکستری و واقعی دور و برش را برایش رنگ کرد. آبی. سبز. قرمز. امید را گاماس گاماس تزریق کرد زیر پوستش. چهار ساعت تمام. مقنی زنده ماند. بیشتر هم به همت قاسم زنده ماند.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
ممکن است برای همه ما این سوال پیش آمده باشد که باید امیدوار بود یا واقع بین؟ اصلا آیا آنان که امیدوارند موفق ترند؟ تا به حال در زندگی ام، بیش از دویست روایت در مورد افراد، کسب وکارها و کشورها خوانده ام و می توانم آن را بدین صورت خلاصه کنم:
امیدوار بودن لزوما باعث موفقیت نمی شود. چرا که بسیاری از کسانی که کارآفرینی کرده اند یا برای دستیابی به یک موقعیت تلاش کرده اند یا سازمان هایی که طرحی نو در انداخته اند، با آنکه امیدوار بوده اند شکست خورده اند و حتی گاهی از بین رفته اند. به عبارت دیگر امیدواری، موفقیت را تضمین نمی کند.
اما یک نکته دومی وجود دارد و آن اینکه ناامیدی حتما شکست را تضمین می کند. چرا که شما قبل از آن که تلاش کنید، تسلیم می شوید.
بنابراین یکی از بزرگ ترین خدماتی که یک فرد می تواند به دیگران بکند این است که تزریق کند: چه چیز را؟ امید را می گویم. شاید بگویید الان که همه دم از ناامیدی می زنند و اصولا تریپ ناامیدی برداشتن نشانه روشنفکری است، نمی شود! جواب من این است: اگر شما همان کاری را بکنید که دیگران می کنند که هنری نیست. هنر آن است که در سخت ترین لحظات حیات، سوزن را برداری و بیفتی به جان دیگران و امید تزریق کنی.

تجویز راهبردی از دکتر مجتبی لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki)
بر داستانی از فهیم عطار (نویسنده کتاب قاب های خالی).

🔳⭕️بدترین نوع زندان،
زندانی است که
نه میله های آهنی دارد
نه دیوارهای بلند
نه دست بندهای فلزی
آن زندان، سلول خودمان و باورهایمان است.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️فرار از زندان: توصیه مشترک صمد بهرنگی و استاد هاروارد

ماهی سياه کوچولو گفت: نه مادر! من ديگر از اين گردش ها خسته شده ام، می خواهم راه بيفتم و بروم ببينم جاهای ديگر چه خبرهايی هست. ممکن است فکر کنی که يك کسی اين حرفها را به ماهی کوچولو ياد داده، اما بدان که من خودم خيلی وقت است در اين فکرم. البته خيلی چيزها هم از اين و آن ياد گرفته ام؛ مثلا اين را فهميده ام که بيشتر ماهی ها، موقع پيری شکايت می کنند که زندگيشان را بيخودی تلف کرده اند. دايم ناله و نفرين می کنند و از همه چيز شکايت دارند. من می خواهم بدانم که، راستی راستی زندگی يعنی اينکه توی يک تکه جا، هی بروی و برگردی تا پير بشوی و ديگر هيچ ، يا اينکه طور ديگری هم توی دنيا می شود زندگی کرد؟...!
وقتی حرف ماهی کوچولو تمام شد ، مادرش گفت:« بچه جان! مگر به سرت زده ؟ دنیا!... دنیا!... دنیا دیگر یعنی چه ؟ دنیا همین جاست که ما هستیم ، زندگی هم همین است که ما داریم»...

آنچه خواندید قسمتی از کتاب ماهی سیاه کوچولو نوشته صمد بهرنگی بود. حالا می خواهیم با هم نوشته ای را بخوانیم از یک استاد دانشگاه هاروارد که کتاب ژنتیک نوآوری را نوشته است:

⭕️اسیر مرزهای فیزیکی نشوید. از یک کشور جدید دیدن کنید. یا در آن زندگی کنید. به یک محیط جدید مانند حوزه‌های کاری متفاوت در شرکت خود یا دیگر شرکت‌ها در صنایع مختلف بروید. دنیا را با مشغول شدن به فعالیت های جدید کاوش کنید. به یک فعالیت حرفه ای یا اجتماعی متفاوت از حوزه‌ی کاری معمول خود بپردازید. در سخنرانی کسی که با حوزه‌ی کاری اش آشنا نیستید، شرکت کنید. از یک موزه‌ی غیرمعمول دیدن کنید. وقتی این فعالیت‌های جدید را انجام می‌دهید، با پرسیدن سؤالات مختلف از خود، کمک کنید بر اساس این تجربه‌ جدید، دیدگاه های جدیدی در ذهنتان شکل بگیرد. سؤالاتی مانند: اگر تیم کاری من اینجا بود، برای تولید چیزی جدید، از این تجربه چه میتوانستیم بیاموزیم؟ اگر قرار بود از این محیط جدید چیزی (محصول، فرایند یا...) را انتخاب کنم و با خود به محیط کارم ببرم، چه چیزی می‌توانست باشد؟ تلاش کنید که در طول هر ماه حداقل یک مرز را نادیده بگیرید و از آن عبور کنید.


☑️⭕️تجویز راهبردی:
صمد بهرنگی در سال 1346 به زبان داستان و کریستینسن استاد هاروارد به زبان علمی در سال 2011 هر دو یک چیز را می گویند: آنجا که زندگی می کنی و در آن حوزه ای که کار می کنی و آن چیزی که می بینی تبدیل می شود به چارچوب فکری تو. اگر زیادی در یک جغرافیا، حوزه کاری، رشته تحصیلی بمانی، آن جا کم کم می شود برای تو یک زندان. زندانی بدون میله. زندانی بدون دربان و زندانی بدون شکنجه. اما تمام خاصیت های یک زندان را دارد: محدودیت، تکراری بودن، تنگی و خفه کنندگی، تنهایی و تاریکی.
بنابراین توصیه می کنم همین امروز سه تصمیم ساده بگیرید:
1- یک سخنرانی نامربوط به حوزه تخصصی خود را گوش کنید.
2- یک کتاب نامرتبط با رشته تحصیلی خود مطالعه کنید.
3- یک بازدید مجازی از یک کشور دیگر داشته باشید (مشاهده فیلم ها و مطالعه سفرنامه ها و ...).

فرار از زندان آنقدرها هم سخت نیست. تمام سه کاری که در بالا پیشنهاد کردم به اندازه یک فصل از سریال فرار از زندان از شما وقت نخواهد گرفت اما بیش از آن برای شما بازده خواهد داشت. آزمایش کنید!

دکتر مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️از روزهای تکراری استفاده غیرتکراری بکنید،
اگر روزها تکراری شده اند، ایراد از روزها نیست. ایراد از من و توست که به تکرار افتاده ايم.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️طوفان فکری معکوس
ابزاری جالب برای زندگی شخصی، مدیریت سازمان و کشورداری

احتمالا در مورد طوفان فکری یا بارش افکار و کاربردهای آن در حل مساله شنیده و چه بسا تجربه کرده باشید. این روش با همه جذابیتش ممکن است به بن بست بخورد.

گاهی ایده جدیدی به ذهن مان نمی رسد، گاهی فکر می کنیم که همه راهها را رفته ایم و خلاصه هر از گاهی به دلیلی (گاهی هم چون روش را درست و خوب استفاده نمیکنیم) روش طوفان فکری معکوس کمک موثری در حل مسا له نمی کند. چاره چیست؟

طوفان مغزی معکوس (وارونه) یک ابزار جایگزین و جذاب است. روش آن چیست؟ خیلی ساده: به طور خلاصه در این روش، شما به جای اینکه در پی حل مساله باشید، می خواهید مساله را تشدید کنید. یعنی مساله را بدتر کنید! به عبارتی به جای اینکه مساله را حل کنید، میروید و در جهت حل عکس مساله تلاش می کنید و ایده می دهید!

بگذارید سه مثال در سه سطح مختلف بزنم:
⭕️ در زندگی شخصی می خواهید رابطه خود را با همسر یا پدر و مادر خود خوب کنید. هر چه فکر می کنید راهکاری به ذهن تان نمی رسد. از طوفان فکری معکوس استفاده می کنید. یعنی اینکه از خودتان می پرسید چه کار کنم که این رابطه هر روز بدتر و بدتر شود. آنگاه از بین ایده هایی که بیشترین احتمال و بیشترین تاثیر را دارند را گرفته و برعکس می کنید. یادتان باشد که این قسمت آخر را حتما انجام دهید و گرنه روابط خانوادگی شما هر روز بدتر می شود.

⭕️در اداره سازمان ما با یک مشکل روبرو هستیم: از دست دادن بازار و ریزش مشتریان! می خواهیم ببینیم که چطور از ریزش مشتریان جلوگیری کنیم. بنابراین مساله را عکس میکنیم: چطور کار کنیم که همه بخواهند خرید از محصولات سازمان ما را رها کنند؟

⭕️در کشورداری با مساله جذب سرمایه گذاران خارجی روبرو هستیم. چرا که آن ها کشورهای دیگر را به ما ترجیح می دهند و ما می خواهیم کشوری جذاب برای آنان باشیم. مساله را معکوس می کنیم: چه کنیم که اصلا هیچ سرمایه گذار خارجی به ایران نیاید؟

جالب این جاست که در فهرست پیشنهادهایی که برای حل عکس مساله (تشدید مساله) مطرح شده اند، کارهایی را می بینید که همین الان در زندگی/سازمان/کشور انجام میشوند. یعنی میبینید که شما کارهایی میکنید که دارند مساله را تشدید می کنند.

چند توصیه کلیدی:
درست مثل طوفان مغزی معمولی، اینجا هم باید ایده ها را ثبت کنید
جلوی بروز هیچ ایده را نگیرید، خنده دار بودن ایده ها مانع از بررسی و توجه به آنان نیست.
سعی کنید لیست بلند را به لیست کوتاه تبدیل کنید شما نمی توانید همزمان چند هندوانه بردارید.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️از این نترس که متفاوت باشی
اتفاقا از این بترس که یکی مثل بقیه باشی.
دنیا به اندازه کافی آدم های استاندارد شبیه به هم دارد.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️تو همان قوی زیبای من هستی!

داستان جوجه اردک زشت را همه شنیده ایم، حکایت پرنده کوچکی که از سر اتفاق در یک دسته جوجه اردک قرار می گیرد و مورد طرد و تحقیر قرار می گیرد چون زشت تر از دیگران به نظر میرسد، تا این که زمان می گذرد و وی تبدیل به قوی زیبایی شد.

یک نکته کلیدی در این داستان وجود دارد. آن جوجه اردک زشت راهی نداشت که بعدها قو شود! ولی ما آدم ها گاهی اوقات تا آخر زندگی جوجه اردک زشت می مانیم. بگذارید چند مثال بزنم:

دنیا پر است از معلمان معمولی ای که می توانستند طراح لباس موفقی باشند و همچنین طراحان لباسی که می توانستند معلمان برجسته ای شوند. حسابدارانی که می توانستند نقاش شوند و مهندسانی که می توانستند بزرگ ترین خیریه های دنیا را اداره کنند. فکر می کنید چرا؟ به این خاطر که آن معلم فکر کرده است که باید مانند اطرافیانش معلم شود و آن طراح لباس فکر می کرد که باید مانند پدرش در صنعت مُد فعالیت کند. و آن مهندس فکر کرده است که چون همه کسانی که ضریب هوشی و رتبه کنکور مرا داشته اند به مهندسی رفته اند. آن ها جرات نکردند که از دسته اردک ها بیرون بیایند. آن ها قو بودن خود را باور نکردند. آن ها جرات نکردند مسیر ويژه خود را بروند.

جالب این جاست که در اداره سازمان هم چنین اتفاقاتی پیش می آید: گاهی اوقات پروژه های فرعی سازمان مانند طراحی یک محصول جدید، توجه هیچکس را به خودش جلب نمی کند. حتی شاید ناراحت هم باشیم که چرا منابع را صرف این پروژه می کنند. همین جوجه اردک زشت ممکن است تبدیل به معجزه بعدی سازمان شود.

در کشورداری نیز چنین است. فرض کنید که یکی از استان ها شروع می کند به طراحی شیوه جدیدی برای بازاریابی فرصت های سرمایه گذاری به سرمایه گذاران خارجی آن هم به شیوه واقعیت مجازی. همه ما فکر می کنیم که این چه کاری است؟ مگر می شود که یک سرمایه گذار بیاید و آن جا سرمایه گذاری کند (نگاه ما به آن استاندار نگاهی مانند یک جوجه اردک زشت است). اما وقتی که سرمایه گذاری رخ داد ما قوی درون آن جوجه اردک زشت را می بینیم.

☑️⭕️تجویز راهبردی برای تبدیل شدن به قوی زیبا
کشف و شکوفا کردن این جوجه ها اردک ها، کار ساده ای نیست و نیازمند ریسک کردن است. اما سه راهکار به شما پیشنهاد می کنم:
»» از اینکه از دسته اردک ها جدا شویم، نترسیم، اگر تا ابد در دسته اردک ها بمانید تا آخر جوجه اردک زشت باقی خواهیم ماند. (یادتان باشد زندگی آدم ها از زندگی قوها جداست آن ها خواهی نخواهی قو خواهند شد اما ما باید بخواهیم که قو شویم)
»» یادآوری کنیم که هر فردی/سازمانی/کشوری باید تعدادی جوجه اردک زشت (طرح های آزمایشی) داشته باشد. چرا که قوها از بین همین جوجه اردک ها بدست خواهند آمد.
»» به جوجه اردک های زشت فرصت ارایه و ادامه بدهید و هر از گاهی به قوهای قبلی بنگریم و به هم یادآوری کنیم که این همان جوجه اردک زشت دیروزی است.

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️ از این فیلم کوتاه زیبا آموختم ندیدن چشم هم نمی تواند مانع از خلق آثار چشم نواز شود.
روز جهانی معلولان مبارک

با تشکر از گروه هشت بهشت بابت نشر این فیلم زیبا
@group_8behesht