🔳⭕️قاب طلایی و آزمایش جالب واشنگتن پست
واشنگتن پست یک آزمایش فوق العاده جالب انجام داد که نتایج آن تکان دهنده بود. در سال ۲۰۰۷ از یک نوازنده موفق و مشهور جهانی خواست به صورت ناشناس در یک ایستگاه مترو بنوازد. او کلاه بیسبالی سرش گذاشت و به نواختن موسیقی مشغول شد. این آزمایش با چندین دوربین مخفی ذخیره می‌شد. قبل از آن بیان نتایج این آزمایش، بگذارید کمی در مورد این نوازنده بیشتر بدانیم:
این نابغه موسیقی، نواختن را از 4 سالگی شروع کرد. پدر و مادرش که هردو روان‌شناس بودند، دیدند پسرشان به کشوهای کمدش کش بسته و آهنگ‌های کلاسیک را با گوش‌دادن تقلید میکند و برای تغییر زیر و بمی صدا کشوها را باز و بسته میکند، آنجا بود که تصمیم گرفتند او را به کلاس موسیقی بفرستند.
آن روز با ویولنی به ارزش 17 میلیارد تومان، به‌مدت ۴۵ دقیقه، نه چند قطعه معمولی، بلکه چند قطعه از شکوه‌مندترین ساخته‌های موسیقایی تاریخ را نواخت. سه‌روز قبل از این آزمایش در تالار سمفونی بوستون برنامه اجرا می کرد و تمام تالار پر شده بود و قیمت متوسط هر صندلی ۱۰۰ دلار!
اما نتایج آزمایش چه بود؟ در سه کلمه؛ بهت انگیز، وحشتناک و خجالت آور! ۱۰۹۷ نفر از جلوی وی رد شدند. از میان این افراد تنها ۷ نفر برای شنیدن ایستادند. و فقط 32 دلار جمع کرد (یعنی یک سوم قیمت یکی از صندلی های برنامه رسمی اش). تازه ۲۰ دلار از این 32 دلار مربوط به فردی بود که وی را شناخته بود. جالب است بدانید جاشوا بل، همان قطعاتی را در مترو نواخت که در شب پیش از آن در کنسرتی نواخته بود.
كسي كه بيش از همه به ويلون زن توجه نشان داد، كودك سه ساله‌اي بود. كودك يك لحظه ايستاد و در حاليكه همچنان نگاهش به ويلون‌زن بود، مادرش او را کشان کشان با خود برد. وقتي كه از نواختن دست می كشيد تا قطعه را عوض کند، سكوت بر همه جا حاكم می شد، نه كسي متوجه شد. نه كسي تشويق می كرد. همان کسی که قرار بود همان هفته جایزۀ ایوری فیشر را به‌عنوان بهترین نوازندۀ کلاسیک آمریکا دریافت کند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
این آزمایش از مناظر مختلف از جمله فلسفه زیبایی شناسی و سلیقه هنری مردم در عصر مدرن مورد تحلیل قرار گرفته است. اما می شود به گونه ای دیگر هم به این مساله پرداخت. اگر مردم می دانستند که یکی از بهترین موسیقی نوازان جهان با یک ویلون 17 میلیارد تومانی در حال نواختن است، باز هم چنین می کردند؟ مسلما نه! به بیان ساده هنرنمایی او در مترو، یک اثر هنری بدون‌قاب بود.
بگذارید با مثالی این مساله را شفاف تر کنم. فرض کنید نقاشی ونگوک، نقاش معروف را از موزه با آن تدابیر امنیتی خاص بیرون بیاورید و از قاب ظریف و بسیار گران قیمت خود بیرون بکشید و آن را در یک قهوه خانه –با حضور آدم های معمولی که از وجود چنین نقاشی ای و چنان هنرمندی بی خبرند- به حراج بگزارید، فکر می کنید بتوانید آن را بیشتر از 500 هزار تومان بفروشید؟
ما در زندگی شخصی، اداره سازمان و کشورداری هر روز پدیده های مختلف را ارزش گذاری می کنیم؛ از یک فیلم سینمایی تا یک استارت آپ و حتی یک پروژه ملی. ارزش پدیده ها پیش ما وابسته به خیلی متغیرهاست. ولی یکی از آن متغیرها، فضاسازی پیرامونی آن پدیده است. اینکه در موردش چه می گویند؟ آن را چه کسی پیشنهاد داده؟ چه تاریخچه، داستان و عقبه ای دارد؟ بسته به اینکه آن پدیده را در کدام قاب قرار دهیم، ارزش گذاری ما از آن تغییر پیدا می کند.
مثلاً می خواهید ماشین بخرید. دو گزینه دارید. در مورد گزینه اول می گویند که فروش آن هفته گذشته به شدت بالا رفته، همین دیروز یک سلبریتی پولدار آن را برای هدیه تولد همسرش خریده و این ماشین فقط در نمایشگاه های خاص عرضه می شود. اما در مورد گزینه دوم چنین اطلاعاتی به شما نمی دهند. شما اولی را می خرید اما واقعیت آن است که فروش گزینه اول علی رغم افزایش فروش، یک دهم گزینه دوم نیست، در ضمن آن سلبریتی هفته بعدترش ماشین (گزینه اول) را پس داده است.
در زندگی شخصی بارها شده است که ناراحت هستیم از اینکه ایده های ما، توانایی های ما و ... به خوبی مورد استقبال قرار نگرفته. همچنین در سازمان و کشور نیز با چنین مسایلی روبرو هستیم، چرا محصولات ما را نمی خرند، چرا به اپلیکیشن ما سر نمی زنند و چرا در کشور ما سرمایه گذاری نمی کنند و ... از خودمان بپرسیم آیا نقاشی ونگوگ را در یک قاب کهنه و زشت ارایه کرده ام یا در قاب طلایی همراه با فضاسازی در مورد اصالت و قدر و قیمت آن.
اگر برای ایده ها، محصولات، آورده هایمان، قاب طلایی نگذاریم، مانند جاشوا بل خواهیم بود، با اینکه جزو بهترین های موسیقی هستیم و گران قیمت ترین ویلون ها را هم در دست داریم ولی فقط کودکان بازیگوش به نواختن ما علاقه نشان می دهند. شاهکارها، قاب های طلایی می خواهند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
واشنگتن پست یک آزمایش فوق العاده جالب انجام داد که نتایج آن تکان دهنده بود. در سال ۲۰۰۷ از یک نوازنده موفق و مشهور جهانی خواست به صورت ناشناس در یک ایستگاه مترو بنوازد. او کلاه بیسبالی سرش گذاشت و به نواختن موسیقی مشغول شد. این آزمایش با چندین دوربین مخفی ذخیره می‌شد. قبل از آن بیان نتایج این آزمایش، بگذارید کمی در مورد این نوازنده بیشتر بدانیم:
این نابغه موسیقی، نواختن را از 4 سالگی شروع کرد. پدر و مادرش که هردو روان‌شناس بودند، دیدند پسرشان به کشوهای کمدش کش بسته و آهنگ‌های کلاسیک را با گوش‌دادن تقلید میکند و برای تغییر زیر و بمی صدا کشوها را باز و بسته میکند، آنجا بود که تصمیم گرفتند او را به کلاس موسیقی بفرستند.
آن روز با ویولنی به ارزش 17 میلیارد تومان، به‌مدت ۴۵ دقیقه، نه چند قطعه معمولی، بلکه چند قطعه از شکوه‌مندترین ساخته‌های موسیقایی تاریخ را نواخت. سه‌روز قبل از این آزمایش در تالار سمفونی بوستون برنامه اجرا می کرد و تمام تالار پر شده بود و قیمت متوسط هر صندلی ۱۰۰ دلار!
اما نتایج آزمایش چه بود؟ در سه کلمه؛ بهت انگیز، وحشتناک و خجالت آور! ۱۰۹۷ نفر از جلوی وی رد شدند. از میان این افراد تنها ۷ نفر برای شنیدن ایستادند. و فقط 32 دلار جمع کرد (یعنی یک سوم قیمت یکی از صندلی های برنامه رسمی اش). تازه ۲۰ دلار از این 32 دلار مربوط به فردی بود که وی را شناخته بود. جالب است بدانید جاشوا بل، همان قطعاتی را در مترو نواخت که در شب پیش از آن در کنسرتی نواخته بود.
كسي كه بيش از همه به ويلون زن توجه نشان داد، كودك سه ساله‌اي بود. كودك يك لحظه ايستاد و در حاليكه همچنان نگاهش به ويلون‌زن بود، مادرش او را کشان کشان با خود برد. وقتي كه از نواختن دست می كشيد تا قطعه را عوض کند، سكوت بر همه جا حاكم می شد، نه كسي متوجه شد. نه كسي تشويق می كرد. همان کسی که قرار بود همان هفته جایزۀ ایوری فیشر را به‌عنوان بهترین نوازندۀ کلاسیک آمریکا دریافت کند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
این آزمایش از مناظر مختلف از جمله فلسفه زیبایی شناسی و سلیقه هنری مردم در عصر مدرن مورد تحلیل قرار گرفته است. اما می شود به گونه ای دیگر هم به این مساله پرداخت. اگر مردم می دانستند که یکی از بهترین موسیقی نوازان جهان با یک ویلون 17 میلیارد تومانی در حال نواختن است، باز هم چنین می کردند؟ مسلما نه! به بیان ساده هنرنمایی او در مترو، یک اثر هنری بدون‌قاب بود.
بگذارید با مثالی این مساله را شفاف تر کنم. فرض کنید نقاشی ونگوک، نقاش معروف را از موزه با آن تدابیر امنیتی خاص بیرون بیاورید و از قاب ظریف و بسیار گران قیمت خود بیرون بکشید و آن را در یک قهوه خانه –با حضور آدم های معمولی که از وجود چنین نقاشی ای و چنان هنرمندی بی خبرند- به حراج بگزارید، فکر می کنید بتوانید آن را بیشتر از 500 هزار تومان بفروشید؟
ما در زندگی شخصی، اداره سازمان و کشورداری هر روز پدیده های مختلف را ارزش گذاری می کنیم؛ از یک فیلم سینمایی تا یک استارت آپ و حتی یک پروژه ملی. ارزش پدیده ها پیش ما وابسته به خیلی متغیرهاست. ولی یکی از آن متغیرها، فضاسازی پیرامونی آن پدیده است. اینکه در موردش چه می گویند؟ آن را چه کسی پیشنهاد داده؟ چه تاریخچه، داستان و عقبه ای دارد؟ بسته به اینکه آن پدیده را در کدام قاب قرار دهیم، ارزش گذاری ما از آن تغییر پیدا می کند.
مثلاً می خواهید ماشین بخرید. دو گزینه دارید. در مورد گزینه اول می گویند که فروش آن هفته گذشته به شدت بالا رفته، همین دیروز یک سلبریتی پولدار آن را برای هدیه تولد همسرش خریده و این ماشین فقط در نمایشگاه های خاص عرضه می شود. اما در مورد گزینه دوم چنین اطلاعاتی به شما نمی دهند. شما اولی را می خرید اما واقعیت آن است که فروش گزینه اول علی رغم افزایش فروش، یک دهم گزینه دوم نیست، در ضمن آن سلبریتی هفته بعدترش ماشین (گزینه اول) را پس داده است.
در زندگی شخصی بارها شده است که ناراحت هستیم از اینکه ایده های ما، توانایی های ما و ... به خوبی مورد استقبال قرار نگرفته. همچنین در سازمان و کشور نیز با چنین مسایلی روبرو هستیم، چرا محصولات ما را نمی خرند، چرا به اپلیکیشن ما سر نمی زنند و چرا در کشور ما سرمایه گذاری نمی کنند و ... از خودمان بپرسیم آیا نقاشی ونگوگ را در یک قاب کهنه و زشت ارایه کرده ام یا در قاب طلایی همراه با فضاسازی در مورد اصالت و قدر و قیمت آن.
اگر برای ایده ها، محصولات، آورده هایمان، قاب طلایی نگذاریم، مانند جاشوا بل خواهیم بود، با اینکه جزو بهترین های موسیقی هستیم و گران قیمت ترین ویلون ها را هم در دست داریم ولی فقط کودکان بازیگوش به نواختن ما علاقه نشان می دهند. شاهکارها، قاب های طلایی می خواهند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
👍1
⏺⭕️داستان دکتر و سر نوشابه
دکتر هر شب سرهای فلزی نوشابه ها را که بیماران داخل صندوق حق ویزیت ریخته بودند در ظرفی می ریخت و ضد عفونی می کرد.
و آخر شب این سر نوشابه های تمیز را در اطراف مطب می ریخت. تا بیمارانی که پول ندارند و خجالت می کشند در صندوق چیزی نیاندازند از این ها استفاده کنند.
او می گفت: بهتر است بیماران از سر نوشابه های تمیز استفاده کنند که دست شان آلوده نشود.
این داستان واقعی بود. برگرفته از داستان زندگی دکتر شیخ، کتاب گذری در کوی نیکنامان
برگرفته از کانال خوب صد برگ
@shamspublish
دکتر هر شب سرهای فلزی نوشابه ها را که بیماران داخل صندوق حق ویزیت ریخته بودند در ظرفی می ریخت و ضد عفونی می کرد.
و آخر شب این سر نوشابه های تمیز را در اطراف مطب می ریخت. تا بیمارانی که پول ندارند و خجالت می کشند در صندوق چیزی نیاندازند از این ها استفاده کنند.
او می گفت: بهتر است بیماران از سر نوشابه های تمیز استفاده کنند که دست شان آلوده نشود.
این داستان واقعی بود. برگرفته از داستان زندگی دکتر شیخ، کتاب گذری در کوی نیکنامان
برگرفته از کانال خوب صد برگ
@shamspublish
🔳⭕️کشوری که عقده حقارت داشت و پیشرفت کرد
تا چند دهه قبل صدور مواد اوليه خام مانند کائوچو، منبع عمده درآمد این کشور گمنام بود. بسیاری از مردمش فقیر و جنگل نشین بودند و روی درخت زندگی می کردند. اختلافات برون مرزی (با اندونزى، فيليپين، تايلند و چین) و تعارضات قومیتی و نژادی وجود داشت. جامعه یک دست نبود و اقوام و اديان مختلف مانند مسلمانان، هندو و بودا و مسيحى در آن کشور هر کدام سهم و سبکی داشتند.
اما اکنون همان کشور به عنوان يک بازيگر مهم در آسيا و جهان مطرح است. اکنون دیگر مالزى کشور باوجاهتى است که الگوى توسعه درميان کشورهاى اسلامى و آسيايى است .فقط به دو مورد از دستاوردهای این کشور نگاه کنیم: صادراتش از کمتر از دو میلیارد دلار به بیش از دویست میلیارد دلار رسیده است (یعنی 100 برابر) و درآمد سرانه اش در طول 45 سال، سی برابر شده است و جمعیت فقرا از 70 درصد به زیر 4 درصد رسیده است. ریشه های متعددی برای توسعه مالزی بر می شمرند، اما می خواهم دو نکته را در مورد این کشور برجسته و به خودمان یادآوری کنم:
تکنولوژی کشورداری (فناوری اداره کشور): ماهاتمیر محمد، معمار مالزی نوین می‌گوید: ما در مورد فن و دانش مدیریت چیزی نمی دانستیم. ازطرفي هم دانشگاه و دانشکده مديريت نداشتيم، لذا تعدادي را به خارج از کشور فرستاديم تا در رشته هاي مرتبط با مديريت تحصيل کنند. آنها به كشور بازگشتند زيرا ماموريت داشتند كه دانش اداره کشور و کسب وکار را بياموزند و براي تفريح به خارج نرفته بودند. روز به روز بر تعداد مديران كاركشته افزوده شد. تا اينكه ما خود دانشگاه مديريت تأسيس كرديم. اكنون مديرانمان را به خارج نمي فرستيم اما دست از آموختن نکشیده ایم. مديران و نخبگان خارجي را مي آوريم تا روشهاي نوين را به اندوخته هاي ما اضافه كنند. بدین ترتیب فناوری مديريت کشور را بهبود دادند و توانستند كشورشان را حرفه ای و نه بر اساس سعی و خطا اداره كنند.
تمرکز استراتژیک روی موضوعات محدود: یکی دیگر از ويژگی های کشورداری مالزی، تمرکز استراتژیک روی موضوعات محدود بود. مالزی هر از چند گاهی روی چند موضوع استراتژیک متمرکز می شد و تمام توان خود را روی آنها متمرکز می کرد و آن ها را به نتیجه می رساند. ماهاتمیر محمد می گوید: ما روی صنعت گردشگری متمرکز شدیم. متوجه شدیم که این صنعت اگر بخواهد همچنان بخشي از وزارت تجارت باشد، هیچ تغییر اساسی نخواهد کرد، بنابراين، براي آن وزارت جداگانه، قانون مجزا، برنامه مشخص و بودجه معین تعريف كرديم و در بالاترین سطوح مدیریتی آن را پیگیری کردیم. این تمرکز ويژه باعث شد انواع توریسم از جمله توریسم فرهنگی، توریسم ماجراجویی حتی توریسم غذا در مالزی قدرت بگیرد. اکنون به تعداد هر شهروند یک توریست از مالزی دیدن می کند و درآمد شیرین فراتر از 20 میلیارد دلاری را نصیب این کشور می کند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
فکر نکنیم که راه پیشرفت مالزی یک راه مطمئن و روشن و از همان ابتدا هموار بوده است. این عقیده سخت اشتباه است. مالزی نیز مانند همه کشورهای جهان چالشهای خاص خودش را دارا بوده و هست. بگذارید چند مثال از سال های دور و نزدیک بزنم: اثر رکود اقتصاد جهانی بر اقتصاد مالزی، شیوع آنفولانزای خوکی، کاهش ارزش پول ملی، مواد مخدر و باندهای مافیایی، تبعات اجتماعی ناپدید شدن هواپیمای مالزی، شایعه فساد برخی از مسوولین، اعتراضات به افزایش مالیات و بهای سوخت، بیماری تب دنگی، 140 هزار پناهجوی میانماری، حضور غیرقانونی و اشتغال به کار 2 میلیون اندونزیایی در مالزی، تعارضات استراتژیک با چین در خصوص مالکیت دریای چین و ... می بینید! اینگونه نیست که آن ها در یک فضای آرام راه توسعه را طی کرده باشند.
از همه مهم تر اینکه در آغاز مردم این کشور عقده حقارت داشتند. اما بر آن فائق آمدند. ماهاتمیر می گوید: سخت بود افرادی را که دچار عقده خودکم‌بینی بودند را متقاعد کنیم که به خود بیایند. مالزیایی‌ها فکر می‌کردند که نمی‌توانند مانند اروپایی‌ها پیشرفت بکنند. اگر این احساس در ملتی باشد هیچ‌وقت نمی‌تواند پیروز شود. ما کمپینی داشتیم که «مالزی می‌تواند» و سعی کردیم که مردم را مجاب کنیم کارهایی را انجام دهند که فکر می‌کردند توانایی انجام آن را ندارند.
هر کشوری، مسیری کاملا اختصاصی در جاده توسعه یافتگی دارد. اما می توان مشابهت هایی را یافت و از آنان الهام گرفت. از مالزی بیاموزیم:
1- اداره کشور، علم و فناوری ويژه می‌طلبد. باید خود را به تکنولوژی کشورداری مجهز کنیم.
2- نمی توانیم روی همه موضوعات کار کنیم بلکه باید هر زمانی بر چند مساله ملی متمرکز شویم و آن ها را به نتیجه برسانیم و سپس پرونده موضوعات ملی دیگر را باز کنیم.
3- مردمانی که ناامید و «خودناتوان پندار» هستند ره به جایی نخواهند برد. امیدواری و اعتماد به خویشتن، سوخت موتور توسعه است.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
تا چند دهه قبل صدور مواد اوليه خام مانند کائوچو، منبع عمده درآمد این کشور گمنام بود. بسیاری از مردمش فقیر و جنگل نشین بودند و روی درخت زندگی می کردند. اختلافات برون مرزی (با اندونزى، فيليپين، تايلند و چین) و تعارضات قومیتی و نژادی وجود داشت. جامعه یک دست نبود و اقوام و اديان مختلف مانند مسلمانان، هندو و بودا و مسيحى در آن کشور هر کدام سهم و سبکی داشتند.
اما اکنون همان کشور به عنوان يک بازيگر مهم در آسيا و جهان مطرح است. اکنون دیگر مالزى کشور باوجاهتى است که الگوى توسعه درميان کشورهاى اسلامى و آسيايى است .فقط به دو مورد از دستاوردهای این کشور نگاه کنیم: صادراتش از کمتر از دو میلیارد دلار به بیش از دویست میلیارد دلار رسیده است (یعنی 100 برابر) و درآمد سرانه اش در طول 45 سال، سی برابر شده است و جمعیت فقرا از 70 درصد به زیر 4 درصد رسیده است. ریشه های متعددی برای توسعه مالزی بر می شمرند، اما می خواهم دو نکته را در مورد این کشور برجسته و به خودمان یادآوری کنم:
تکنولوژی کشورداری (فناوری اداره کشور): ماهاتمیر محمد، معمار مالزی نوین می‌گوید: ما در مورد فن و دانش مدیریت چیزی نمی دانستیم. ازطرفي هم دانشگاه و دانشکده مديريت نداشتيم، لذا تعدادي را به خارج از کشور فرستاديم تا در رشته هاي مرتبط با مديريت تحصيل کنند. آنها به كشور بازگشتند زيرا ماموريت داشتند كه دانش اداره کشور و کسب وکار را بياموزند و براي تفريح به خارج نرفته بودند. روز به روز بر تعداد مديران كاركشته افزوده شد. تا اينكه ما خود دانشگاه مديريت تأسيس كرديم. اكنون مديرانمان را به خارج نمي فرستيم اما دست از آموختن نکشیده ایم. مديران و نخبگان خارجي را مي آوريم تا روشهاي نوين را به اندوخته هاي ما اضافه كنند. بدین ترتیب فناوری مديريت کشور را بهبود دادند و توانستند كشورشان را حرفه ای و نه بر اساس سعی و خطا اداره كنند.
تمرکز استراتژیک روی موضوعات محدود: یکی دیگر از ويژگی های کشورداری مالزی، تمرکز استراتژیک روی موضوعات محدود بود. مالزی هر از چند گاهی روی چند موضوع استراتژیک متمرکز می شد و تمام توان خود را روی آنها متمرکز می کرد و آن ها را به نتیجه می رساند. ماهاتمیر محمد می گوید: ما روی صنعت گردشگری متمرکز شدیم. متوجه شدیم که این صنعت اگر بخواهد همچنان بخشي از وزارت تجارت باشد، هیچ تغییر اساسی نخواهد کرد، بنابراين، براي آن وزارت جداگانه، قانون مجزا، برنامه مشخص و بودجه معین تعريف كرديم و در بالاترین سطوح مدیریتی آن را پیگیری کردیم. این تمرکز ويژه باعث شد انواع توریسم از جمله توریسم فرهنگی، توریسم ماجراجویی حتی توریسم غذا در مالزی قدرت بگیرد. اکنون به تعداد هر شهروند یک توریست از مالزی دیدن می کند و درآمد شیرین فراتر از 20 میلیارد دلاری را نصیب این کشور می کند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
فکر نکنیم که راه پیشرفت مالزی یک راه مطمئن و روشن و از همان ابتدا هموار بوده است. این عقیده سخت اشتباه است. مالزی نیز مانند همه کشورهای جهان چالشهای خاص خودش را دارا بوده و هست. بگذارید چند مثال از سال های دور و نزدیک بزنم: اثر رکود اقتصاد جهانی بر اقتصاد مالزی، شیوع آنفولانزای خوکی، کاهش ارزش پول ملی، مواد مخدر و باندهای مافیایی، تبعات اجتماعی ناپدید شدن هواپیمای مالزی، شایعه فساد برخی از مسوولین، اعتراضات به افزایش مالیات و بهای سوخت، بیماری تب دنگی، 140 هزار پناهجوی میانماری، حضور غیرقانونی و اشتغال به کار 2 میلیون اندونزیایی در مالزی، تعارضات استراتژیک با چین در خصوص مالکیت دریای چین و ... می بینید! اینگونه نیست که آن ها در یک فضای آرام راه توسعه را طی کرده باشند.
از همه مهم تر اینکه در آغاز مردم این کشور عقده حقارت داشتند. اما بر آن فائق آمدند. ماهاتمیر می گوید: سخت بود افرادی را که دچار عقده خودکم‌بینی بودند را متقاعد کنیم که به خود بیایند. مالزیایی‌ها فکر می‌کردند که نمی‌توانند مانند اروپایی‌ها پیشرفت بکنند. اگر این احساس در ملتی باشد هیچ‌وقت نمی‌تواند پیروز شود. ما کمپینی داشتیم که «مالزی می‌تواند» و سعی کردیم که مردم را مجاب کنیم کارهایی را انجام دهند که فکر می‌کردند توانایی انجام آن را ندارند.
هر کشوری، مسیری کاملا اختصاصی در جاده توسعه یافتگی دارد. اما می توان مشابهت هایی را یافت و از آنان الهام گرفت. از مالزی بیاموزیم:
1- اداره کشور، علم و فناوری ويژه می‌طلبد. باید خود را به تکنولوژی کشورداری مجهز کنیم.
2- نمی توانیم روی همه موضوعات کار کنیم بلکه باید هر زمانی بر چند مساله ملی متمرکز شویم و آن ها را به نتیجه برسانیم و سپس پرونده موضوعات ملی دیگر را باز کنیم.
3- مردمانی که ناامید و «خودناتوان پندار» هستند ره به جایی نخواهند برد. امیدواری و اعتماد به خویشتن، سوخت موتور توسعه است.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️داری اشتباه می زنی داداش!
در ابتدا بگذارید یک داستان جذاب را با هم مرور کنیم. به خاطر نبود جاذبه در فضا، جوهر خودکار فضانوردان به سمت پایین حرکت نمی‌کند. به همین دلیل در فضا نمی‌شود از خودکار استفاده کرد. به خاطر وجود این مشکل، مساله «طراحی یک خودکار که بدون جاذبه نیز کار کند» در ناسا مطرح شد. بعد از ماه‌ها پژوهش با صرف هزینه میلیون دلاری، دانشمندان موفق به ساخت خودکاری شدند که در هر محیطی و بر روی هر سطحی بنویسد. این خودکار در اعماق اقیانوس و برای نوشتن بر روی شیشه نیز کارایی داشت. برای این منظور از یک میکروپمپ استفاده کردند که جوهر را متناسب با فشار و حرکت نوک خودکار به سمت پایین پمپ می‌کرد. اما در روسیه این مساله تنها با صرف یک دلار، در مدت ۵ دقیقه حل شد. آنها تصمیم گرفتند در فضا از مداد استفاده کنند. گرچه این فقط یک داستان است اما این داستان احتمالا تخیلی نکته ای کلیدی درون خود دارد.
تجربه نشان می دهد، اغلب کشورها، سازمان ها، تیم ها و افراد در دام «شبه مساله» می افتند. وقتی می خواهند یک سیاست جدید، پروژه جدید، محصول یا کسب و کار جدید راه اندازی کنند، به اندازه کافی روی تعریف مساله وقت نمی گذارند. در نتیجه زمان و منابع زیادی هدر می رود و مسائلی را دنبال می کنند که اصلا مساله نیستند.
بگذارید سه مثال را با هم مرور کنیم:
1- همه دنبال این هستیم که مدرسه درست کنیم. اصلا مدرسه سازی جزو امور نیکوکارانه و شادی بخش محسوب می شود. اما کسی از خود نمی پرسد، واقعا ما به مدرسه احتیاج داریم؟ جواب قطعا نه است. ما به آموزش و آگاهی احتیاج داریم. حالا آیا برای آموزش و آگاهی، فقط مدرسه لازم است؟ باز هم قطعا نه! تجربه انجام شده در یکی از کشورهای آفریقایی می گوید شما می توانید به کودکان لپ تاپ ارزان قیمت بدهید و همچنین دسترسی کنترل شده به اینترنت، بهترین دروس توسط بهترین استادان یک بار برای همیشه ضبط می شود و در اختیار آنان قرار می گیرد. کودکانی که کفش ندارند یا پا ندارند یا پول رفت و آمد ندارند یا حتی کودکانی که سر کار می روند و وقت ندارند می توانند به آموزش و آگاهی دست پیدا کنند. این نگرش قدیمی، کهنه ماست که باعث می شود راه حل های دیروز را به خورد مسایل امروز بدهیم.
2- مثال بعدی در مورد استارتاپ ها (شرکت های نوپا و نوآور) است. تحقیقات متعدد حکایت از آن دارد که بزرگترین علت شکست استارتاپ ها با اختلاف زیاد (40%)، فراهم کردن محصولی است که نیاز زیادی به آن وجود ندارد. یعنی راه حلی برای مشکلی که اصلا مساله نیست.
3- روزی روزگاری به این جمع بندی رسیدیم که باید نهضت علمی داشته باشیم و تولید علم کنیم. آنگاه به این جمع بندی رسیدیم که استادان برای ارتقاء و دانشجویان برای فارغ التحصیلی باید مقاله ISI داشته باشند. از آن روز توان و زمان نخبگان این سرزمین صرف چیزی شد که نباید می شد. به جای آن که نیازهای کشور را حل و فصل کنیم، رفتیم دنبال نخود سیاه. دانشگاه تبدیل شد به بنگاه مقاله نویسی آن هم نه در ارتباط با مسایل کشور که در مورد موضوعاتی که نشریات جهانی آن را می پسندند. ما سیستان و بلوچستان را فروختیم به سانفرانسیسکو! از استاد دانشگاهی که 400 مقاله بین المللی داشت سوال شد، فقط یکی از مشکلاتی را که در کشور حل کرده اید نام ببرید؟ پاسخ سکوت بود. یعنی فاجعه!
شبه مساله ها همه جا هستند! از زندگی شخصی بگیرید تا عرصه خطیر کشورداری. چقدر در کشور پروژه تعریف شد که نیاز حقیقی نبود و اکنون دولت را به دولتی بدهکار (چه مالی و چه روانی) تبدیل کرده است.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
اما حال برای اینکه کمتر در دام «شبه مساله» بیفتیم و مسائل اشتباه حل نکنیم چه می توان کرد؟ تکنیک های متعددی می توان مطرح کرد اما دو تجویز زیر احتمالا راهگشاست:
1- مغز ما برای کمینه سازی مصرف انرژی ذهنی عادت دارد سریعا مساله را صورت بندی کند و معمولا هم این صورت بندی را بر اساس اولین راه حلی که به ذهنش می رسد انجام می دهد. هر گاه در برخورد با یک مساله به یک ایده اولیه در مورد مساله-راه حل رسیدید، به خودتان تلنگر بزنید و بگویید که خوب این اولین گزینه است، دیگر چگونه می شود به این مساله فکر کرد؟
2- از تکنیک 5 چرا استفاده کنید. اگر به مشکلی برخوردید مثلا بهره وری پایین. از خودتان بپرسید چرا؟ ممکن است جواب این باشد که کم کاری کارکنان. اگر بخواهیم در همین جا راه حل ارایه کنیم اشتباه است. گام بعدی از خودمان بپرسیم چرا کارکنان کم کاری می کنند. با 5 چرای پشت سر هم به ریشه ها می رسیم.
انیشتین جایی گفته بود: اگر یک ساعت وقت داشته باشم تا کره زمین را نجات بدهم، ۵۹ دقیقه از وقتم را صرف طرح مساله می‌کنم و یک دقیقه را صرف حل آن. هر از چند گاهی باید از خود پرسید آیا واقعا دارم اشتباه می زنم!
وحید شامخی و مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
در ابتدا بگذارید یک داستان جذاب را با هم مرور کنیم. به خاطر نبود جاذبه در فضا، جوهر خودکار فضانوردان به سمت پایین حرکت نمی‌کند. به همین دلیل در فضا نمی‌شود از خودکار استفاده کرد. به خاطر وجود این مشکل، مساله «طراحی یک خودکار که بدون جاذبه نیز کار کند» در ناسا مطرح شد. بعد از ماه‌ها پژوهش با صرف هزینه میلیون دلاری، دانشمندان موفق به ساخت خودکاری شدند که در هر محیطی و بر روی هر سطحی بنویسد. این خودکار در اعماق اقیانوس و برای نوشتن بر روی شیشه نیز کارایی داشت. برای این منظور از یک میکروپمپ استفاده کردند که جوهر را متناسب با فشار و حرکت نوک خودکار به سمت پایین پمپ می‌کرد. اما در روسیه این مساله تنها با صرف یک دلار، در مدت ۵ دقیقه حل شد. آنها تصمیم گرفتند در فضا از مداد استفاده کنند. گرچه این فقط یک داستان است اما این داستان احتمالا تخیلی نکته ای کلیدی درون خود دارد.
تجربه نشان می دهد، اغلب کشورها، سازمان ها، تیم ها و افراد در دام «شبه مساله» می افتند. وقتی می خواهند یک سیاست جدید، پروژه جدید، محصول یا کسب و کار جدید راه اندازی کنند، به اندازه کافی روی تعریف مساله وقت نمی گذارند. در نتیجه زمان و منابع زیادی هدر می رود و مسائلی را دنبال می کنند که اصلا مساله نیستند.
بگذارید سه مثال را با هم مرور کنیم:
1- همه دنبال این هستیم که مدرسه درست کنیم. اصلا مدرسه سازی جزو امور نیکوکارانه و شادی بخش محسوب می شود. اما کسی از خود نمی پرسد، واقعا ما به مدرسه احتیاج داریم؟ جواب قطعا نه است. ما به آموزش و آگاهی احتیاج داریم. حالا آیا برای آموزش و آگاهی، فقط مدرسه لازم است؟ باز هم قطعا نه! تجربه انجام شده در یکی از کشورهای آفریقایی می گوید شما می توانید به کودکان لپ تاپ ارزان قیمت بدهید و همچنین دسترسی کنترل شده به اینترنت، بهترین دروس توسط بهترین استادان یک بار برای همیشه ضبط می شود و در اختیار آنان قرار می گیرد. کودکانی که کفش ندارند یا پا ندارند یا پول رفت و آمد ندارند یا حتی کودکانی که سر کار می روند و وقت ندارند می توانند به آموزش و آگاهی دست پیدا کنند. این نگرش قدیمی، کهنه ماست که باعث می شود راه حل های دیروز را به خورد مسایل امروز بدهیم.
2- مثال بعدی در مورد استارتاپ ها (شرکت های نوپا و نوآور) است. تحقیقات متعدد حکایت از آن دارد که بزرگترین علت شکست استارتاپ ها با اختلاف زیاد (40%)، فراهم کردن محصولی است که نیاز زیادی به آن وجود ندارد. یعنی راه حلی برای مشکلی که اصلا مساله نیست.
3- روزی روزگاری به این جمع بندی رسیدیم که باید نهضت علمی داشته باشیم و تولید علم کنیم. آنگاه به این جمع بندی رسیدیم که استادان برای ارتقاء و دانشجویان برای فارغ التحصیلی باید مقاله ISI داشته باشند. از آن روز توان و زمان نخبگان این سرزمین صرف چیزی شد که نباید می شد. به جای آن که نیازهای کشور را حل و فصل کنیم، رفتیم دنبال نخود سیاه. دانشگاه تبدیل شد به بنگاه مقاله نویسی آن هم نه در ارتباط با مسایل کشور که در مورد موضوعاتی که نشریات جهانی آن را می پسندند. ما سیستان و بلوچستان را فروختیم به سانفرانسیسکو! از استاد دانشگاهی که 400 مقاله بین المللی داشت سوال شد، فقط یکی از مشکلاتی را که در کشور حل کرده اید نام ببرید؟ پاسخ سکوت بود. یعنی فاجعه!
شبه مساله ها همه جا هستند! از زندگی شخصی بگیرید تا عرصه خطیر کشورداری. چقدر در کشور پروژه تعریف شد که نیاز حقیقی نبود و اکنون دولت را به دولتی بدهکار (چه مالی و چه روانی) تبدیل کرده است.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
اما حال برای اینکه کمتر در دام «شبه مساله» بیفتیم و مسائل اشتباه حل نکنیم چه می توان کرد؟ تکنیک های متعددی می توان مطرح کرد اما دو تجویز زیر احتمالا راهگشاست:
1- مغز ما برای کمینه سازی مصرف انرژی ذهنی عادت دارد سریعا مساله را صورت بندی کند و معمولا هم این صورت بندی را بر اساس اولین راه حلی که به ذهنش می رسد انجام می دهد. هر گاه در برخورد با یک مساله به یک ایده اولیه در مورد مساله-راه حل رسیدید، به خودتان تلنگر بزنید و بگویید که خوب این اولین گزینه است، دیگر چگونه می شود به این مساله فکر کرد؟
2- از تکنیک 5 چرا استفاده کنید. اگر به مشکلی برخوردید مثلا بهره وری پایین. از خودتان بپرسید چرا؟ ممکن است جواب این باشد که کم کاری کارکنان. اگر بخواهیم در همین جا راه حل ارایه کنیم اشتباه است. گام بعدی از خودمان بپرسیم چرا کارکنان کم کاری می کنند. با 5 چرای پشت سر هم به ریشه ها می رسیم.
انیشتین جایی گفته بود: اگر یک ساعت وقت داشته باشم تا کره زمین را نجات بدهم، ۵۹ دقیقه از وقتم را صرف طرح مساله می‌کنم و یک دقیقه را صرف حل آن. هر از چند گاهی باید از خود پرسید آیا واقعا دارم اشتباه می زنم!
وحید شامخی و مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
⏺⭕️شما را به دیدن این فیلم کوتاه دعوت می کنم: ترکیبی از خلاقیت و لطافت. ترکیبی از دوست داشتن و پیشرفت.
برگرفته از کانال خوب شهر مهربان؛ جایی برای تازه کردن روح
@Shahr_Mehraban
برگرفته از کانال خوب شهر مهربان؛ جایی برای تازه کردن روح
@Shahr_Mehraban
🔳⭕️نظریه قاتل هوشمند
سال ۱۸۴۱ کشتی «براون» در نزدیکی ساحل نیوفاندلند غرق شد. برای نجات مسافران، قایق‌های نجات به اندازه مسافران نبود: در حالی که ۷۴ نفر قایق را پر کرده بودند، ظرفیتش تنها ۶۰ نفر بود؛ و این یعنی غرق شدن قایق نجات. یک حساب و کتاب ساده همه چیز را مشخص می کرد: ۷۴ منهای ۶۰ مساوی ۱۴!
معاون ناخدا به ملوانی به نام هولمز دستور داد که ۱۴ نفر را به دریا بیندازد. او ۱۳ مرد را به دریا انداخت و یک زن هم به خاطر اینکه از معشوقش جدا نشود، خودش با آنها به آب پرید و همگی غرق شدند؛ اما بقیه نجات پیدا کردند. بعدها هولمز به اتهام قتل غیرقانونی دستگیر و محاکمه شد.
در طول محاکمه این پرسش طرح شد که هولمز چه معیارهایی برای انتخاب قربانیان داشت؟ پاسخ این بود: همه خدمه کشتی باید زنده می‌ماندند تا جان بقیه را نجات دهند؛ کودکان، زنان متأهل، زنان مجرد و مردان متأهل هم، به ترتیب، اولویت‌های بعدی بودند. آنها مردان مجرد را به دریا انداخته بودند. واقعیت آن بود که معیارهای انتخاب منعکس کننده ارزش‌های آن زمان و شرایط ويژه کشتی بود.
کارکرد: نجات خدمه کشتی به دلیل کمک به نجات سایرین
سن و جنسیت: تقدم کودکان و زنان که آسیب پذیرترند.
تاهل: انگاره‌ی ازدواج مقدس (برگرفته از چه کسی را برای کشتن انتخاب کنیم؟ نوشته دکتر امیر ناظمی)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
ما هر روز در کشتی براون هستیم و هر روز در معرض انتخاب های دردناک. به خاطر اهمیت مساله بگذارید در ابتدا سه مثال بزنم:
در زندگی شخصی: فرض کنید که دو پیشنهاد پیش روی شما وجود دارد: تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی به صورت تمام وقت و یا پیوستن به سازمان مشهور و موفق به عنوان مدیر اجرایی که آن هم تمام وقت است. شما باید یکی از این دو را انتخاب کنید و دیگری را به دریا بندازید.
در سطح سازمانی: شما دو انتخاب پیش رو دارید با توجه به منابع محدود فعلی تان یا باید روی ارایه یک محصول ساده، استاندارد و با قیمت معقول تمرکز کنید (مثلا خودکار بیک را در نظر بگیرید) یا باید روی یک محصول لاکچری، گران قیمت برای طبقه متوسط به بالا تمرکز کنید (مثلا خودنویس پارکر را در نظر بگیرید). شما باید یکی را قربانی کنید و به دریا بیاندازید و دیگری را نگاه دارید. کدام را انتخاب می کنید.
در حوزه کشورداری: بودجه کشور محدود است و شما چند انتخاب پیش رو دارید: یا باید این بودجه را به طرح تحول سلامت تخصیص دهید یا به بودجه دفاعی برای خرید تسلیحات یا به زیرساخت های حمل و نقل و یا به ... کدام را انتخاب می کنید و کدام را قربانی؟ یا مثالی دیگر، در یکی از کشورهای همسایه جنگ می شود، شما مداخله می کنید یا نه؟ انتخاب هر گزینه یعنی قربانی کردن انتخاب های دیگر.
با همین انتخاب ها (بخوانید همین کشتن ها و زنده نگه داشتن ها) است که سرنوشت یک زندگی، یک سازمان و یک کشور را انتخاب می کنید. در تمامی تصمیم هایی که در بالا گفتم ما باید دست به انتخاب بزنیم، هر انتخابی یعنی انتخاب قربانی! و یعنی اینکه چاقو برداری و سر گزینه های دیگر را در پای گزینه منتخب ببری.
کشوری که برخی کشورها را در لیست سیاه قرار می دهد و باقی را نه، سازمانی که برخی از مشتریان را انتخاب می کند و برخی را نه. پزشک متخصصی که برخی از کیس های پزشکی را قبول می کند و برخی را نه. مدیر اجرایی که یکی از پست های پیشنهادی را قبول می کند و بقیه را نه. همه قاتلند. قاتل گزینه های غیر اصلی و قربانی کردن آن ها در پای گزینه اصلی و منتخب.
لذا از این نگاه می توان دو نکته آموخت:
1- همه ما از قتل بدمان می آید. ترجیح مان این است که همه را در قایق نگاه داریم، اما مساله اینجاست که گاهی اوقات (و البته نه همیشه) نگاه داشتن همه سرنشینان در قایق باعث مردن همه میشود. این جا همان جایی است که بی تصمیمی منجر به فاجعه می شود. سیستمی که نتواند دست به انتخاب های دردناک بزند و برخی را قربانی کند، همه را به کشتن می دهد.
2- حال که باید دست به انتخاب بزنیم یا به عبارت دیگر حالا که مجبوریم قاتل باشیم؛ باید قاتل هوشمندی باشیم. اینکه واقعا اولویت های زندگی، سازمان و کشورمان را به درستی تشخیص دهيم، بسیار بسیار حیاتی است. اینکه فقط قاتل باشیم، هنری نیست، قاتل باید هوشمند باشد. اینکه من نوسازی ناوگان هواپیما را در اولویت بگذارم یا نوسازی قطارها را؟ اینکه من زمان محدود مدیران ارشد کشور را مصروف گسترش توریسم کنم یا مبارزه با تروریسم و مناقشات منطقه ای؟ این که وقت محدودم را صرف روزنامه خواندن کنم یا برنامه های کم عمق تلویزیونی؟ همه این ها نشانه های هوشمندی است اولین گام هوشمندی، رهایی از دست گزینه های همیشگی است، گزینه هایی که از روی تکرار، تقلید و ترس از کنار گذاشتن سنت ها و عادت ها انتخاب کرده ایم.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
سال ۱۸۴۱ کشتی «براون» در نزدیکی ساحل نیوفاندلند غرق شد. برای نجات مسافران، قایق‌های نجات به اندازه مسافران نبود: در حالی که ۷۴ نفر قایق را پر کرده بودند، ظرفیتش تنها ۶۰ نفر بود؛ و این یعنی غرق شدن قایق نجات. یک حساب و کتاب ساده همه چیز را مشخص می کرد: ۷۴ منهای ۶۰ مساوی ۱۴!
معاون ناخدا به ملوانی به نام هولمز دستور داد که ۱۴ نفر را به دریا بیندازد. او ۱۳ مرد را به دریا انداخت و یک زن هم به خاطر اینکه از معشوقش جدا نشود، خودش با آنها به آب پرید و همگی غرق شدند؛ اما بقیه نجات پیدا کردند. بعدها هولمز به اتهام قتل غیرقانونی دستگیر و محاکمه شد.
در طول محاکمه این پرسش طرح شد که هولمز چه معیارهایی برای انتخاب قربانیان داشت؟ پاسخ این بود: همه خدمه کشتی باید زنده می‌ماندند تا جان بقیه را نجات دهند؛ کودکان، زنان متأهل، زنان مجرد و مردان متأهل هم، به ترتیب، اولویت‌های بعدی بودند. آنها مردان مجرد را به دریا انداخته بودند. واقعیت آن بود که معیارهای انتخاب منعکس کننده ارزش‌های آن زمان و شرایط ويژه کشتی بود.
کارکرد: نجات خدمه کشتی به دلیل کمک به نجات سایرین
سن و جنسیت: تقدم کودکان و زنان که آسیب پذیرترند.
تاهل: انگاره‌ی ازدواج مقدس (برگرفته از چه کسی را برای کشتن انتخاب کنیم؟ نوشته دکتر امیر ناظمی)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
ما هر روز در کشتی براون هستیم و هر روز در معرض انتخاب های دردناک. به خاطر اهمیت مساله بگذارید در ابتدا سه مثال بزنم:
در زندگی شخصی: فرض کنید که دو پیشنهاد پیش روی شما وجود دارد: تحصیل در مقطع تحصیلات تکمیلی به صورت تمام وقت و یا پیوستن به سازمان مشهور و موفق به عنوان مدیر اجرایی که آن هم تمام وقت است. شما باید یکی از این دو را انتخاب کنید و دیگری را به دریا بندازید.
در سطح سازمانی: شما دو انتخاب پیش رو دارید با توجه به منابع محدود فعلی تان یا باید روی ارایه یک محصول ساده، استاندارد و با قیمت معقول تمرکز کنید (مثلا خودکار بیک را در نظر بگیرید) یا باید روی یک محصول لاکچری، گران قیمت برای طبقه متوسط به بالا تمرکز کنید (مثلا خودنویس پارکر را در نظر بگیرید). شما باید یکی را قربانی کنید و به دریا بیاندازید و دیگری را نگاه دارید. کدام را انتخاب می کنید.
در حوزه کشورداری: بودجه کشور محدود است و شما چند انتخاب پیش رو دارید: یا باید این بودجه را به طرح تحول سلامت تخصیص دهید یا به بودجه دفاعی برای خرید تسلیحات یا به زیرساخت های حمل و نقل و یا به ... کدام را انتخاب می کنید و کدام را قربانی؟ یا مثالی دیگر، در یکی از کشورهای همسایه جنگ می شود، شما مداخله می کنید یا نه؟ انتخاب هر گزینه یعنی قربانی کردن انتخاب های دیگر.
با همین انتخاب ها (بخوانید همین کشتن ها و زنده نگه داشتن ها) است که سرنوشت یک زندگی، یک سازمان و یک کشور را انتخاب می کنید. در تمامی تصمیم هایی که در بالا گفتم ما باید دست به انتخاب بزنیم، هر انتخابی یعنی انتخاب قربانی! و یعنی اینکه چاقو برداری و سر گزینه های دیگر را در پای گزینه منتخب ببری.
کشوری که برخی کشورها را در لیست سیاه قرار می دهد و باقی را نه، سازمانی که برخی از مشتریان را انتخاب می کند و برخی را نه. پزشک متخصصی که برخی از کیس های پزشکی را قبول می کند و برخی را نه. مدیر اجرایی که یکی از پست های پیشنهادی را قبول می کند و بقیه را نه. همه قاتلند. قاتل گزینه های غیر اصلی و قربانی کردن آن ها در پای گزینه اصلی و منتخب.
لذا از این نگاه می توان دو نکته آموخت:
1- همه ما از قتل بدمان می آید. ترجیح مان این است که همه را در قایق نگاه داریم، اما مساله اینجاست که گاهی اوقات (و البته نه همیشه) نگاه داشتن همه سرنشینان در قایق باعث مردن همه میشود. این جا همان جایی است که بی تصمیمی منجر به فاجعه می شود. سیستمی که نتواند دست به انتخاب های دردناک بزند و برخی را قربانی کند، همه را به کشتن می دهد.
2- حال که باید دست به انتخاب بزنیم یا به عبارت دیگر حالا که مجبوریم قاتل باشیم؛ باید قاتل هوشمندی باشیم. اینکه واقعا اولویت های زندگی، سازمان و کشورمان را به درستی تشخیص دهيم، بسیار بسیار حیاتی است. اینکه فقط قاتل باشیم، هنری نیست، قاتل باید هوشمند باشد. اینکه من نوسازی ناوگان هواپیما را در اولویت بگذارم یا نوسازی قطارها را؟ اینکه من زمان محدود مدیران ارشد کشور را مصروف گسترش توریسم کنم یا مبارزه با تروریسم و مناقشات منطقه ای؟ این که وقت محدودم را صرف روزنامه خواندن کنم یا برنامه های کم عمق تلویزیونی؟ همه این ها نشانه های هوشمندی است اولین گام هوشمندی، رهایی از دست گزینه های همیشگی است، گزینه هایی که از روی تکرار، تقلید و ترس از کنار گذاشتن سنت ها و عادت ها انتخاب کرده ایم.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
👍1
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔳⭕️از دیدن این فیلم کوتاه کمی اذیت خواهید شد، اما ارزشش را دارد؛ زندانی به نام ذهن!
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️مدیریت بوقلمونی و پدیده راسوهای عروسکی
بوقلمون های مادر که به عاطفه مادری معروفند بعضی وقتها جوجه های کوچک خود را میکشند!!! این رفتار وحشیانه چه زمانی رخ می دهد؟ و چرا؟
جانورشناسان آزمایش‌های زیادی برای کشف این رفتار متناقض و عجیب بوقلمون مادر انجام داده اند. نتیجه اینکه تنها راهی که بوقلمون مادر حس میکند موجودی جوجه اوست صدای خاص «چیپ چیپ» جوجه تازه متولد شده است. اگر چیپ چیپ کند فرزند محسوب میشود و اگر چیپ چیپ نکند تهدید تلقی شده و بلافاصله با رفتار طبیعی دفاعی مادر مواجه میشود که ماحصل آن یورش و نامهربانی است. در تایید این رفتار جانورشناسان آزمایشی را طراحی کردند به این شکل که عروسکی کوکی را به شکل راسو که دشمن طبیعی بوقلمون است را با صدای چیپ چیپ جوجه ضبط شده به سمت مادر فرستادند و نتیجه در آغوش گرفتن دشمن قسم خورده بود (برگرفته از نوشته دکتر روح الله حمیدی مطلق، سیاست پژوه)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
گاهی اوقات ما در خانواده، سازمان و کشور خود نیز همین رویکرد بوقلمونی را انجام می دهیم؟ چگونه؟ هر کسی که هر حرف جدیدی می زند، دشمن تلقی می کنیم و هر کسی که همان ایده های ما را نشخوار می کند و به ما تحویل می دهد دوست/فرزند تلقی می کنیم. بگذارید با هم چند نمونه را مرور کنیم.
شما سه فرزند دارید. دو فرزند اول تان سر براه دارند زندگی شان را می کنند اما فرزند آخر (پسر یا دختر) کل خانواده را به چالش می کشد که زندگی کارمندی را رها کنید، خانه ای که اخیرا از پدر به ارث رسیده است را بفروشیم و شروع کنید به یک کسب وکار. خانه پدری برای شما مقدس است و همچنین به زندگی کارمندی عادت کرده اید. بنابراین برخلاف دو فرزند دیگر که چیپ چیپ می کنند این آخری بدجوری روی اعصاب است.
اگر یک کارمند تازه وارد از ما ایراد بگیرد که چرا این محصولات را وارد می کنید و چرا همان را داخل کشور تولید نمی کنیم و این باعث اتلاف منابع است و خیانت در حق سهام دار. چون چیپ چیپ نمی کند، او را کنار می گذاریم.
مدت ها کشور را بر اساس یک نگاه و یک رویکرد اداره کرده ایم. یک عده پیدا می شوند و می گویند که می شود کشور را گونه دیگری هم اداره کرد. می شود با تغییراتی فقر و فساد را در میان مدت کمتر کرد و در بلندمدت خشکاند. حرف هایی که می زنند کمی عجیب به نظر می رسد. اصلا چیپ چیپ نمی کنند. واژه های ما را به کار نمی برند. گذشته ما را تایید نمی کنند. به جای تحسین و تمجید و تکریم، زبان تند و گزنده ای دارند. بنابراین با رفتار طبیعی دفاعی مادر روبرو می شوند و فرزندان واقعی توسط مادر دلسوزشان رانده می شوند. به کدامین گناه؟ چیپ چیپ نمی کنند.
الف) قرار نیست هر کسی هر ایده ای داشت اجرا شود. بدیهی است که توان و زمان و منابع ما محدود است و باید دست به انتخاب بزنیم. نکته آنجاست که نباید هر که چیپ چیپ نکرد را کشت و هر که چیپ چیپ کرد را عزیز دانست. فقط باید شرایطی را فراهم کنیم که دیدگاه های مختلف امکان طرح آزادانه، بررسی آگاهانه و انتخاب عاقلانه را داشته باشند.
ب) مواظب راسوهای عروسکی باشیم. برخی دشمن اند و برخی نیز از سر ترس و عافیت طلبی، ترجیح می دهند چیپ چیپ کنند. پس بهتر است به جای تکیه بر غریزه مادری به عقلانیت و گشودگی (Openness) تکیه کنیم. چیپ چیپ معیار نیست.
ج) فرزندان این سرزمین خلاق، باهوش، آفریننده و هنوز امیدوارند. آن ها را از خویش نرانیم فقط به این خاطر که نگاه، ایده و صدای دیگری دارند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
بوقلمون های مادر که به عاطفه مادری معروفند بعضی وقتها جوجه های کوچک خود را میکشند!!! این رفتار وحشیانه چه زمانی رخ می دهد؟ و چرا؟
جانورشناسان آزمایش‌های زیادی برای کشف این رفتار متناقض و عجیب بوقلمون مادر انجام داده اند. نتیجه اینکه تنها راهی که بوقلمون مادر حس میکند موجودی جوجه اوست صدای خاص «چیپ چیپ» جوجه تازه متولد شده است. اگر چیپ چیپ کند فرزند محسوب میشود و اگر چیپ چیپ نکند تهدید تلقی شده و بلافاصله با رفتار طبیعی دفاعی مادر مواجه میشود که ماحصل آن یورش و نامهربانی است. در تایید این رفتار جانورشناسان آزمایشی را طراحی کردند به این شکل که عروسکی کوکی را به شکل راسو که دشمن طبیعی بوقلمون است را با صدای چیپ چیپ جوجه ضبط شده به سمت مادر فرستادند و نتیجه در آغوش گرفتن دشمن قسم خورده بود (برگرفته از نوشته دکتر روح الله حمیدی مطلق، سیاست پژوه)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
گاهی اوقات ما در خانواده، سازمان و کشور خود نیز همین رویکرد بوقلمونی را انجام می دهیم؟ چگونه؟ هر کسی که هر حرف جدیدی می زند، دشمن تلقی می کنیم و هر کسی که همان ایده های ما را نشخوار می کند و به ما تحویل می دهد دوست/فرزند تلقی می کنیم. بگذارید با هم چند نمونه را مرور کنیم.
شما سه فرزند دارید. دو فرزند اول تان سر براه دارند زندگی شان را می کنند اما فرزند آخر (پسر یا دختر) کل خانواده را به چالش می کشد که زندگی کارمندی را رها کنید، خانه ای که اخیرا از پدر به ارث رسیده است را بفروشیم و شروع کنید به یک کسب وکار. خانه پدری برای شما مقدس است و همچنین به زندگی کارمندی عادت کرده اید. بنابراین برخلاف دو فرزند دیگر که چیپ چیپ می کنند این آخری بدجوری روی اعصاب است.
اگر یک کارمند تازه وارد از ما ایراد بگیرد که چرا این محصولات را وارد می کنید و چرا همان را داخل کشور تولید نمی کنیم و این باعث اتلاف منابع است و خیانت در حق سهام دار. چون چیپ چیپ نمی کند، او را کنار می گذاریم.
مدت ها کشور را بر اساس یک نگاه و یک رویکرد اداره کرده ایم. یک عده پیدا می شوند و می گویند که می شود کشور را گونه دیگری هم اداره کرد. می شود با تغییراتی فقر و فساد را در میان مدت کمتر کرد و در بلندمدت خشکاند. حرف هایی که می زنند کمی عجیب به نظر می رسد. اصلا چیپ چیپ نمی کنند. واژه های ما را به کار نمی برند. گذشته ما را تایید نمی کنند. به جای تحسین و تمجید و تکریم، زبان تند و گزنده ای دارند. بنابراین با رفتار طبیعی دفاعی مادر روبرو می شوند و فرزندان واقعی توسط مادر دلسوزشان رانده می شوند. به کدامین گناه؟ چیپ چیپ نمی کنند.
الف) قرار نیست هر کسی هر ایده ای داشت اجرا شود. بدیهی است که توان و زمان و منابع ما محدود است و باید دست به انتخاب بزنیم. نکته آنجاست که نباید هر که چیپ چیپ نکرد را کشت و هر که چیپ چیپ کرد را عزیز دانست. فقط باید شرایطی را فراهم کنیم که دیدگاه های مختلف امکان طرح آزادانه، بررسی آگاهانه و انتخاب عاقلانه را داشته باشند.
ب) مواظب راسوهای عروسکی باشیم. برخی دشمن اند و برخی نیز از سر ترس و عافیت طلبی، ترجیح می دهند چیپ چیپ کنند. پس بهتر است به جای تکیه بر غریزه مادری به عقلانیت و گشودگی (Openness) تکیه کنیم. چیپ چیپ معیار نیست.
ج) فرزندان این سرزمین خلاق، باهوش، آفریننده و هنوز امیدوارند. آن ها را از خویش نرانیم فقط به این خاطر که نگاه، ایده و صدای دیگری دارند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Files
🔳⭕️سال نو، هنر نو: «هنر رقصیدن با استراتژی»
این کتاب را به خودتان و دیگران هدیه دهید: ویژه نوروز 97
https://goo.gl/WqQQWC
📂 بروشور هدایای نوروزی انتشارات آریاناقلم
https://goo.gl/ZsGuxM
این کتاب را به خودتان و دیگران هدیه دهید: ویژه نوروز 97
https://goo.gl/WqQQWC
📂 بروشور هدایای نوروزی انتشارات آریاناقلم
https://goo.gl/ZsGuxM
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔲⭕️وقتی این فیلم را دیدم ناخودآگاه به عنوان یک ایرانی، یک شهروند، یک مرد به دختران و زنان سرزمینم افتخار کردم.
@Dr_Lashkarbolouki
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️من از زنان سرزمینم معذرت می خواهم
بدون هیچ مقدمه رسمی و بی موردی، من از زنان سرزمینم معذرت می خواهم.
معذرت می خواهم بابت اینکه چون من نمی توانم جلوی دهانم را بگیرم و حرف های زشت و رکیک می زنم، تو را به ورزشگاه راه نمی دهند و از آن مهم تر استدلال خنده داری می کنم که اگر مردی حرف زشت زد و شنید مساله ای نیست، ولی زنان نباید بشنوند. ظاهرا ما مردان سیستم هاضمه ای داریم که هر گونه زشت گویی و شنیدن را هضم و جذب می کنیم اما شما نه.
معذرت می خواهم که من اگر در پارک بدوم، نشانه ای لایف استایل زندگی سالم است و تو اگر در پارک بدوی، نشانه بی توجهی به ارزش ها. من اگر بلند بخندم نشانه سرزندگی است و تو اگر بلند بخندی نشانه لوندی و سرآغاز انحطاط جامعه.
معذرت می خواهم که می توانم سوار موتور و دوچرخه شوم، اما تو نمی توانی. چرا؟ نمی دانم؟ بارها به این موضوع فکر کرده ام و هیچگاه به نتیجه نرسیدم که چرا؟ معذرت می خواهم از اینکه چون من مشکل دارم، تو نمی توانی از دوچرخه سواری و موتورسواری لذت ببری.
معذرت می خواهم که عده ای به نام دین می گویند «فضیلت زن این نیست که پایش را دراز کند و مدال بیاورد»، حتی ورزش شما پشت درهای بسته را نیز بر نمی تابیم. به جای کلمه ورزش می گوییم پایش را دراز کند! و به جای اینکه به تو افتخار کنم که مدال آورده ای ....
معذرت می خواهم؛ وقتی من ویراژ می دهم و لایی می کشم و مزاحم آرامش دیگران می شوم، این یعنی من یک راننده حرفه ای و خوش دست هستم. اما وقتی تو با اطمینان و آرام رانندگی می کنی این یعنی [...] شرمم می آید از بیان آن.
معذرت می خواهم اگر اسم کوچه ها و خیابان های ما مزین به نام زیبای شهداست اما مادران و همسران شهید سهمی از این نام گذاری ها نبرده اند. سهم شما از این معراج، رنج و درد غربت و تنهایی است.
معذرت می خواهم بابت اینکه من اگر در پست های مدیریتی، اشتباه کنم، این نشانه جسارت، نوآوری و ریسک پذیری من است اما تو اگر اشتباه کنی، آن را به جنسیت تو نسبت می دهیم و به ناشی گری و ناتوانی ات.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
دو پیشنهاد دارم:
برای زنان: ممکن است اکنون وضع نامطلوبی داشته باشیم اگر به تاریخ با دقت نگاه کنیم، شرایط رو به بهبود است. پارادایم ها تغییر می کنند. روزی روزگاری تحصیل دختران تابو بود و امری زیرزمینی، اما امروز خوشبختانه تعداد دانش آموختگان دانشگاهی دختر پیشی گرفته است. روزی روزگاری رای دادن بانوان آرزویی دور و دست یافتنی بود و اما امروز امری پذیرفته شده. بنابراین می توان در یک روال منطقی، آرام و فرهنگی، مورد به مورد فرهنگ مردانه را به فرهنگ انسانی تغییر داد.
برای مردان: جان رالز، فیلسوف برجسته جهانی تکنیکی را مطرح می کند به نام «پرده بی خبری» که بسیار تامل برانگیز است. در این تکنیک فرض می کنیم هیچ‌کس هنوز آفریده نشده و ما در مرحله قبل از ورود به این دنیا هستیم و از ما سئوال میشود اگر وارد جهان بشوید دلتان می‌خواهد کجا قرار بگیرید؟ همه در پس پرده بی‌خبری هستیم و هیچ‌کس جایگاه اجتماعی، جنسیت، وضعیت طبقاتی یا مقام خود را نمی‌شناسد و نمی‌داند سهمش از موهبت‌ها و توانایی‌های طبیعی، هوش، قدرت و چیزهای دیگر چقدر است. هیچ‌کس نمی‌داند سیاه است یا سفید، فقیر است یا غنی، دانشمند است یا بیسواد، زن است یا مرد، جوان است یا پیر، و نمی‌داند چه موقعیت اجتماعی و نژادی و… خواهد داشت. آنگاه در چنین شرایطی می خواهید قواعد این دنیا را تعیین کنید. چه قواعدی را پیشنهاد می کنید؟
جان رالز می‌گوید همینکه افراد در پس پرده بی‌خبری هستند و از آینده بی‌خبر، ترغیب می‌شوند تصمیم‌های خود را مبتنی بر انصاف (عدم تبعیض) بگیرند و به دنبال قواعدی باشند که بتواند آزادی همه را تأمین کند و نابرابری‌ها به محرومیت افراد نیفزاید. وقتی پس پرده بی‌خبری هستیم و نمی‌دانیم فردا که وارد جهان می‌شویم کجا قرار خواهیم گرفت، قاعدتاً عدالت را آنچنان معنا و اعمال می‌کنیم که تبعیضی نماند چرا که نمی دانیم فردا که وارد دنیا شدیم، زن خواهیم بود یا مرد؟ در خانواده ثروتمند به دنیا می آییم یا فقیر. سیاه پوست هستیم یا سفید. آنچنان قواعد را پیشنهاد می کنیم که انصاف رعایت شده باشد.
با خود خلوت کنید و از خود بپرسید که اگر در پس پرده بی خبری بودید و می گفتند که در دنیایی که وارد می شوید، زنان چنین وضعیتی دارند، آیا آن را منصفانه می دانستید. اگر پاسخ وجدان تان به این سوال منفی است، همت کنیم و سعی کنیم که جهان عادلانه تر شود. مادرانمان که در تبعیض بسر بردند دست کم دختران مان زندگی منصفانه تری تجربه کنند.
خداوند به وضوح هر چه تمام تر فرمود: اى مردم از پروردگارتان پروا كنيد، آن كه شما را از يك «نفس واحد» آفريد. بنابراین بیاموزیم احترام به زنان یعنی احترام به خویشتن، احترام به انسانیت و احترام به خداوند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_lashkarbolouki
بدون هیچ مقدمه رسمی و بی موردی، من از زنان سرزمینم معذرت می خواهم.
معذرت می خواهم بابت اینکه چون من نمی توانم جلوی دهانم را بگیرم و حرف های زشت و رکیک می زنم، تو را به ورزشگاه راه نمی دهند و از آن مهم تر استدلال خنده داری می کنم که اگر مردی حرف زشت زد و شنید مساله ای نیست، ولی زنان نباید بشنوند. ظاهرا ما مردان سیستم هاضمه ای داریم که هر گونه زشت گویی و شنیدن را هضم و جذب می کنیم اما شما نه.
معذرت می خواهم که من اگر در پارک بدوم، نشانه ای لایف استایل زندگی سالم است و تو اگر در پارک بدوی، نشانه بی توجهی به ارزش ها. من اگر بلند بخندم نشانه سرزندگی است و تو اگر بلند بخندی نشانه لوندی و سرآغاز انحطاط جامعه.
معذرت می خواهم که می توانم سوار موتور و دوچرخه شوم، اما تو نمی توانی. چرا؟ نمی دانم؟ بارها به این موضوع فکر کرده ام و هیچگاه به نتیجه نرسیدم که چرا؟ معذرت می خواهم از اینکه چون من مشکل دارم، تو نمی توانی از دوچرخه سواری و موتورسواری لذت ببری.
معذرت می خواهم که عده ای به نام دین می گویند «فضیلت زن این نیست که پایش را دراز کند و مدال بیاورد»، حتی ورزش شما پشت درهای بسته را نیز بر نمی تابیم. به جای کلمه ورزش می گوییم پایش را دراز کند! و به جای اینکه به تو افتخار کنم که مدال آورده ای ....
معذرت می خواهم؛ وقتی من ویراژ می دهم و لایی می کشم و مزاحم آرامش دیگران می شوم، این یعنی من یک راننده حرفه ای و خوش دست هستم. اما وقتی تو با اطمینان و آرام رانندگی می کنی این یعنی [...] شرمم می آید از بیان آن.
معذرت می خواهم اگر اسم کوچه ها و خیابان های ما مزین به نام زیبای شهداست اما مادران و همسران شهید سهمی از این نام گذاری ها نبرده اند. سهم شما از این معراج، رنج و درد غربت و تنهایی است.
معذرت می خواهم بابت اینکه من اگر در پست های مدیریتی، اشتباه کنم، این نشانه جسارت، نوآوری و ریسک پذیری من است اما تو اگر اشتباه کنی، آن را به جنسیت تو نسبت می دهیم و به ناشی گری و ناتوانی ات.
☑️⭕️تجویز راهبردی:
دو پیشنهاد دارم:
برای زنان: ممکن است اکنون وضع نامطلوبی داشته باشیم اگر به تاریخ با دقت نگاه کنیم، شرایط رو به بهبود است. پارادایم ها تغییر می کنند. روزی روزگاری تحصیل دختران تابو بود و امری زیرزمینی، اما امروز خوشبختانه تعداد دانش آموختگان دانشگاهی دختر پیشی گرفته است. روزی روزگاری رای دادن بانوان آرزویی دور و دست یافتنی بود و اما امروز امری پذیرفته شده. بنابراین می توان در یک روال منطقی، آرام و فرهنگی، مورد به مورد فرهنگ مردانه را به فرهنگ انسانی تغییر داد.
برای مردان: جان رالز، فیلسوف برجسته جهانی تکنیکی را مطرح می کند به نام «پرده بی خبری» که بسیار تامل برانگیز است. در این تکنیک فرض می کنیم هیچ‌کس هنوز آفریده نشده و ما در مرحله قبل از ورود به این دنیا هستیم و از ما سئوال میشود اگر وارد جهان بشوید دلتان می‌خواهد کجا قرار بگیرید؟ همه در پس پرده بی‌خبری هستیم و هیچ‌کس جایگاه اجتماعی، جنسیت، وضعیت طبقاتی یا مقام خود را نمی‌شناسد و نمی‌داند سهمش از موهبت‌ها و توانایی‌های طبیعی، هوش، قدرت و چیزهای دیگر چقدر است. هیچ‌کس نمی‌داند سیاه است یا سفید، فقیر است یا غنی، دانشمند است یا بیسواد، زن است یا مرد، جوان است یا پیر، و نمی‌داند چه موقعیت اجتماعی و نژادی و… خواهد داشت. آنگاه در چنین شرایطی می خواهید قواعد این دنیا را تعیین کنید. چه قواعدی را پیشنهاد می کنید؟
جان رالز می‌گوید همینکه افراد در پس پرده بی‌خبری هستند و از آینده بی‌خبر، ترغیب می‌شوند تصمیم‌های خود را مبتنی بر انصاف (عدم تبعیض) بگیرند و به دنبال قواعدی باشند که بتواند آزادی همه را تأمین کند و نابرابری‌ها به محرومیت افراد نیفزاید. وقتی پس پرده بی‌خبری هستیم و نمی‌دانیم فردا که وارد جهان می‌شویم کجا قرار خواهیم گرفت، قاعدتاً عدالت را آنچنان معنا و اعمال می‌کنیم که تبعیضی نماند چرا که نمی دانیم فردا که وارد دنیا شدیم، زن خواهیم بود یا مرد؟ در خانواده ثروتمند به دنیا می آییم یا فقیر. سیاه پوست هستیم یا سفید. آنچنان قواعد را پیشنهاد می کنیم که انصاف رعایت شده باشد.
با خود خلوت کنید و از خود بپرسید که اگر در پس پرده بی خبری بودید و می گفتند که در دنیایی که وارد می شوید، زنان چنین وضعیتی دارند، آیا آن را منصفانه می دانستید. اگر پاسخ وجدان تان به این سوال منفی است، همت کنیم و سعی کنیم که جهان عادلانه تر شود. مادرانمان که در تبعیض بسر بردند دست کم دختران مان زندگی منصفانه تری تجربه کنند.
خداوند به وضوح هر چه تمام تر فرمود: اى مردم از پروردگارتان پروا كنيد، آن كه شما را از يك «نفس واحد» آفريد. بنابراین بیاموزیم احترام به زنان یعنی احترام به خویشتن، احترام به انسانیت و احترام به خداوند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_lashkarbolouki
👍1👎1
🔳⭕️ایران در مارپیچ مرگ؟
حدود صد سال پیش جانورشناسی برجسته با پدیده ای عجیب روبرو شد: یک دایره چهارصدمتری از مورچه‌ها را مشاهده کرد که در حال چرخیدن دور خودشان بودند و حدود ۲.۵ ساعت طول می‌کشید که هر مورچه یک دور کامل بزند. آنان در این دایره چهارصد متری پیوسته در حال حرکت بودند! این گردش آنقدر ادامه یافت که پس از دو روز اکثر آنها جان باختند. آن نوع از مورچه ها از یک قانون ساده پیروی می‌کنند: از مورچه جلوی خود تبعیت کن. نتیجه این امر شکل‌گیری مارپیچ مرگ است. این دور باطل فقط زمانی می‌شکند که به طور تصادفی یکی از مورچه‌ها به دلیلی نامعلوم دایره را ترک میکند.
دقت کنیم که این گونه از مورچگان به صورت گروهی خوب عمل می کنند و بسیار منظم غذا پیدا می کنند و ذخیره می کنند. تولید مثل می کنند و با هم می مانند و سازمان‌دهی خیره‌کننده‌ای برای کار و زندگی جمعی دارند. اما همین ويژگی یعنی تبعیت کورکورانه، باعث مرگ آنان در مارپیچ مرگ میشود. چرا؟ چون هر کدام از مورچه ها، استقلال رأیی ندارد و همه نفر قبلی را دنبال می کنند و به همین دلیل هم زمانی که در دایره یا مارپیچ مرگ می افتند، در آن می مانند و می میرند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
بسیاری از تغییرات اجتماعی و سازمانی حاصل نه گفتن است. نه گفتن به تکرار و تقلید. نه گفتن به نفر جلویی. نه گفتن به تبعیت کورکورانه. یک مثال تاریخی را با هم مرور کنیم. در گذشته در بیشتر ایالات جنوبی آمریکا، سیاهان باید در مدارس جداگانه‌ای درس می‌خواندند، حق حضور در پارک سفیدپوستان را نداشتند و حتی از آب‌خوری جداگانه استفاده می‌کردند. حق سوار شدن به اتوبوس از در جلو را نداشتند. آنها بایستی پس از پرداخت بلیط خود از در عقب اتوبوس وارد می‌شدند. اگر یک سفیدپوست وارد می‌شد و صندلی خالی نبود یک سیاه موظف بود که صندلی‌اش را به وی بدهد. همه هم به چنین وضعی عادت کرده بودند. تا اینکه عده ای پیدا شدند و نه گفتند!
یک روز اتفاق جالبی افتاد. رُزا پارکس یک زن سیاه‌پوست آمریکایی آفریقایی‌تبار صندلی‌اش را به مرد سفیدپوست نداد. او بازداشت و جریمه شد. اقدام اعتراض‌آمیز وی نقطه آغاز نمادین جنبش حقوق مدنی سیاهان آمریکا شد. این کار او به تحریم گسترده شبکه ترابری همگانی توسط سیاهان منجر شد و سرانجام به تصویب قانون حقوق مدنی سال ۱۹۶۴ انجامید که هرگونه تبعیض نژادی در آمریکا را ممنوع می‌کرد. بعدها رُزا توسط کنگره آمریکا به عنوان «مادر جنبش آزادی» شناخته شد.
اگر رزا آن روز از مارپیچ مرگ خارج نمی شد جنبشی این چنینی شکل نمی گرفت. جوامع، گروه ها، فرقه ها، قبایل و سازمان ها نیز در معرض خطر مارپیچ مرگ هستند. هر سازمانی که بر تک فکری، تک گویی و تک صدایی تاکید کند، در معرض این خطر است. نگرانی آن جاست که ایران ما نیز در مارپیچ مرگ بیفتد. چرا نگرانم؟ سه دلیل دارد:
1- برچسب ها: ما به راحتی برچسب می زنیم: ادبیات سیاسی و اجتماعی را این چند ساله مرور کنیم: لیبرالیست، نئولیبرالیست، برانداز، غیرخودی، سکولار، دلواپس و .... بدون آن که معنا و ریشه عمیق این مفاهیم را بدانیم آن را به عنوان برچسب می زنیم به پیشانی افراد و تا ان بنده خدا به خودش بجنبد دیگر کاری از دستش بر نمی آید.
2- خط قرمزها: ما برای خودمان خط قرمزهای زیادی تعریف کرده ایم و افراد را منع می کنیم از اینکه در مورد آن صحبت کنند. برخی افراد می فهمند که باید از این مارپیچ بیایند بیرون اما فشار روانی نمی گذارد پا را از دایره مرگ بیرون بگذارند.
3- سنت ها: به خاطر ریشه تاریخی بلند ما، مجموعه سنت هایی از گذشته باقی مانده نیز در ایران زیاد است و البته این هم خوب است و هم می تواند گاهی بد باشد. مجموعه ای از سنت های فرهنگی-اجتماعی. یک مثال خیلی خیلی کوچک: عقد دخترعمو-پسرعمو در آسمان ها بسته شده است و هنوز در برخی از بخش های کشور این عقیده ریشه دارد.
دقت کنید: نمی گویم ایران در مارپیچ مرگ است. فقط تاکید می کنم که مستعد این هستیم که در مارپیچ مرگ بیفتیم. پتانسیل بالای برچسب زنی، وجود خط قرمزهای متعدد، ریشه بلند سنت ها، ما را مستعد مارپیچ مرگ می کند. خداوند خطر مارپیچ مرگ را هشدار داده است: جایی که در کتاب آسمانی اشاره می کند به آنانی که می گویند ما همان راهی را می رویم که پدران مان و گذشتگانمان می رفته اند. و با این سوال روبرو می شوند که حتی اگر پدرانشان بی خرد و گمراه بوده اند؟
یک پیشنهاد ساده اما دشوار: از این پس به جای آن که هر کسی که به گونه ای متفاوت از ما فکر می کند را «دگراندیش» بدانیم و بنامیم، یک فرصت و نعمت تلقی کنیم. شاید او همان فردی باشد که با متفاوت فکر کردنش می تواند مسیر زندگی و جامعه ما را عوض کند. البته نیک می دانم که همین پیشنهاد ساده من را نیز عده ای برنمی تابند و خواهند گفت که فلانی سنگ دگراندیشان را به سینه می زند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
حدود صد سال پیش جانورشناسی برجسته با پدیده ای عجیب روبرو شد: یک دایره چهارصدمتری از مورچه‌ها را مشاهده کرد که در حال چرخیدن دور خودشان بودند و حدود ۲.۵ ساعت طول می‌کشید که هر مورچه یک دور کامل بزند. آنان در این دایره چهارصد متری پیوسته در حال حرکت بودند! این گردش آنقدر ادامه یافت که پس از دو روز اکثر آنها جان باختند. آن نوع از مورچه ها از یک قانون ساده پیروی می‌کنند: از مورچه جلوی خود تبعیت کن. نتیجه این امر شکل‌گیری مارپیچ مرگ است. این دور باطل فقط زمانی می‌شکند که به طور تصادفی یکی از مورچه‌ها به دلیلی نامعلوم دایره را ترک میکند.
دقت کنیم که این گونه از مورچگان به صورت گروهی خوب عمل می کنند و بسیار منظم غذا پیدا می کنند و ذخیره می کنند. تولید مثل می کنند و با هم می مانند و سازمان‌دهی خیره‌کننده‌ای برای کار و زندگی جمعی دارند. اما همین ويژگی یعنی تبعیت کورکورانه، باعث مرگ آنان در مارپیچ مرگ میشود. چرا؟ چون هر کدام از مورچه ها، استقلال رأیی ندارد و همه نفر قبلی را دنبال می کنند و به همین دلیل هم زمانی که در دایره یا مارپیچ مرگ می افتند، در آن می مانند و می میرند.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
بسیاری از تغییرات اجتماعی و سازمانی حاصل نه گفتن است. نه گفتن به تکرار و تقلید. نه گفتن به نفر جلویی. نه گفتن به تبعیت کورکورانه. یک مثال تاریخی را با هم مرور کنیم. در گذشته در بیشتر ایالات جنوبی آمریکا، سیاهان باید در مدارس جداگانه‌ای درس می‌خواندند، حق حضور در پارک سفیدپوستان را نداشتند و حتی از آب‌خوری جداگانه استفاده می‌کردند. حق سوار شدن به اتوبوس از در جلو را نداشتند. آنها بایستی پس از پرداخت بلیط خود از در عقب اتوبوس وارد می‌شدند. اگر یک سفیدپوست وارد می‌شد و صندلی خالی نبود یک سیاه موظف بود که صندلی‌اش را به وی بدهد. همه هم به چنین وضعی عادت کرده بودند. تا اینکه عده ای پیدا شدند و نه گفتند!
یک روز اتفاق جالبی افتاد. رُزا پارکس یک زن سیاه‌پوست آمریکایی آفریقایی‌تبار صندلی‌اش را به مرد سفیدپوست نداد. او بازداشت و جریمه شد. اقدام اعتراض‌آمیز وی نقطه آغاز نمادین جنبش حقوق مدنی سیاهان آمریکا شد. این کار او به تحریم گسترده شبکه ترابری همگانی توسط سیاهان منجر شد و سرانجام به تصویب قانون حقوق مدنی سال ۱۹۶۴ انجامید که هرگونه تبعیض نژادی در آمریکا را ممنوع می‌کرد. بعدها رُزا توسط کنگره آمریکا به عنوان «مادر جنبش آزادی» شناخته شد.
اگر رزا آن روز از مارپیچ مرگ خارج نمی شد جنبشی این چنینی شکل نمی گرفت. جوامع، گروه ها، فرقه ها، قبایل و سازمان ها نیز در معرض خطر مارپیچ مرگ هستند. هر سازمانی که بر تک فکری، تک گویی و تک صدایی تاکید کند، در معرض این خطر است. نگرانی آن جاست که ایران ما نیز در مارپیچ مرگ بیفتد. چرا نگرانم؟ سه دلیل دارد:
1- برچسب ها: ما به راحتی برچسب می زنیم: ادبیات سیاسی و اجتماعی را این چند ساله مرور کنیم: لیبرالیست، نئولیبرالیست، برانداز، غیرخودی، سکولار، دلواپس و .... بدون آن که معنا و ریشه عمیق این مفاهیم را بدانیم آن را به عنوان برچسب می زنیم به پیشانی افراد و تا ان بنده خدا به خودش بجنبد دیگر کاری از دستش بر نمی آید.
2- خط قرمزها: ما برای خودمان خط قرمزهای زیادی تعریف کرده ایم و افراد را منع می کنیم از اینکه در مورد آن صحبت کنند. برخی افراد می فهمند که باید از این مارپیچ بیایند بیرون اما فشار روانی نمی گذارد پا را از دایره مرگ بیرون بگذارند.
3- سنت ها: به خاطر ریشه تاریخی بلند ما، مجموعه سنت هایی از گذشته باقی مانده نیز در ایران زیاد است و البته این هم خوب است و هم می تواند گاهی بد باشد. مجموعه ای از سنت های فرهنگی-اجتماعی. یک مثال خیلی خیلی کوچک: عقد دخترعمو-پسرعمو در آسمان ها بسته شده است و هنوز در برخی از بخش های کشور این عقیده ریشه دارد.
دقت کنید: نمی گویم ایران در مارپیچ مرگ است. فقط تاکید می کنم که مستعد این هستیم که در مارپیچ مرگ بیفتیم. پتانسیل بالای برچسب زنی، وجود خط قرمزهای متعدد، ریشه بلند سنت ها، ما را مستعد مارپیچ مرگ می کند. خداوند خطر مارپیچ مرگ را هشدار داده است: جایی که در کتاب آسمانی اشاره می کند به آنانی که می گویند ما همان راهی را می رویم که پدران مان و گذشتگانمان می رفته اند. و با این سوال روبرو می شوند که حتی اگر پدرانشان بی خرد و گمراه بوده اند؟
یک پیشنهاد ساده اما دشوار: از این پس به جای آن که هر کسی که به گونه ای متفاوت از ما فکر می کند را «دگراندیش» بدانیم و بنامیم، یک فرصت و نعمت تلقی کنیم. شاید او همان فردی باشد که با متفاوت فکر کردنش می تواند مسیر زندگی و جامعه ما را عوض کند. البته نیک می دانم که همین پیشنهاد ساده من را نیز عده ای برنمی تابند و خواهند گفت که فلانی سنگ دگراندیشان را به سینه می زند.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️می خواهم پشت ویترینت را ببینم!
دوبار در امتحان اصلی دبستان رد شد، سه بار در آزمون دبیرستان و دوبار هم در آزمون ورودی دانشگاه مردود شد. فکر نکنید مردود شدن وی عادی بود، نه! نمره او افتضاح بود. در امتحان ورودی کالج، در درس ریاضی نمره 1 از 120 گرفت!!
جالب این است که با چنین سابقه ای، اعتماد به نفس کافی هم داشت و برای ورود به دانشگاه هاروارد –رتبه یک دانشگاه های جهان- اقدام کرد و البته رد شد. اما دوباره اقدام کرد. وی توسط دانشگاه هاروارد 10 بار رد شد!! اما برای او مساله ای نبود. او به دانشگاه دیگری رفت و لیسانس زبان انگلیسی گرفت.
بعد آنکه فارغ التحصیل شد او برای 30 شغل درخواست فرستاد. اما برای هیچ کدام از آن شغل ها پذیرفته نشد. حتی برای افسر پلیس شدن درخواست داد. اما آنها هم حتی به او فرصت ندادند. او برای اینکه کارمند کی.اف.سی (فست فود زنجیره ای معروف) نیز اقدام کرد. 24 نفر بودند اما همه پذیرفتند شدند و تنها مصاحبه شونده ای که بین 24 نفر توسط کی.اف.سی. رد شد او بود. این بخشی از داستان زندگی جک ما (بنیانگدار و مالک علی بابا) است که اکنون 41 میلیارد دلار ثروت دارد.
داستان زندگی او الهام بخش است. اما او یک دیدگاه کلیدی در موفقیت دارد که بسیار جذاب است. او می گوید: اگر می خواهید رمز موفقیت را بدانید، نه از داستان های موفقیت، بلکه از شکست ها و اشتباهات آنها بیاموزید. موفقیت آدم های موفق مثل یک ویترین زیبا و آراسته است که پشت آن پر است از شلختگی، شکست و تاریکی؛ چک های برگشت خورده، زندان، مردود شدن، پذیرفته نشدن، مسخره شدن، اشتباهات احمقانه. پس اگر فقط این ویترین آراسته را ببینیم، یک تصویر توهمی از موفقیت در ذهن ما ایجاد می شود و توانمندی ما را برای مواجهه با شکست ها به شدت کاهش می دهد، چرا که فکر می کنیم، در مسیر موفقیت فرش قرمز پهن کرده اند. برای پی بردن به فرمول و رموز موفقیت یک سلبریتی، قهرمان اجتماعی یا مدیر موفق میلیاردر بهتر است پشت ویترین ها را نگاه کنیم. خود او می خواهم کتابی بنویسند به نام 1001 اشتباه علی بابا! او می گوید من نام شرکتم را 1001 اشتباه می نامم.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
شکست و ناکامی جزو لاینفک موفقیت است چه در زندگی شخصی و چه در مدیریت سازمان ها و چه در اداره کشورها. حال که نمی شود شکست را حذف کرد باید از آن حداکثر استفاده را کرد. شش نکته زیر برای استخراج طلای موفقیت از پسماند شکست توصیه می شود:
1- اجازه ندهید یک اشتباه دوبار تکرار شود. اشتباه ایرادی ندارد. اما تکرار دوباره اشتباه خودمان یا اشتباه رایج دیگران، قابل قبول نیست.
2- از شکست غیرقابل جبران اجتناب کنید، از ریسک های بزرگ که ممکن است کیان زندگی/سازمان/خانواده شما را نشانه بگیرد پرهیز کنید. در عوض استراتژی «شکست های کوچک آموزنده و آگاهانه» را در پیش بگیرید.
3- شکست هایتان را با همان دقت پیروزی هایتان تحلیل کنید. با همان دقت! چرا؟ اگه از یک شکست چیزی نیاموزید، تبدیل به اشتباهی میشود که دوباره تکرار خواهد شد.
4- دیر یا زود شکست می خورید. دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. ممکن است موفقیت همیشه با شکست شروع نشود ولی باید انتظار شکست را داشت و آن را پذیرفت. پس همین الان خود را برای شکست آماده کنید.
5- شکست ها را به رسمیت بشناسید. افراد پیشرو لجبازی نمی کنند بلکه خاضعانه شکست را می پذیرند و یاد می گیرند. با انکار واقعیت چیزی عوض نمی شود.
6- از چرایی منفی به چگونگی مثبت حرکت کنید. چرایی منفی یعنی مدام از خود بپرسیم که چرا من؟ چه گناهی کردم که این بلا/بدشانسی سراغ من آمد؟ و چرا من لایق چنین بدبیاری هستم؟ اما چگونگی مثبت این است که از خود بپرسم چگونه می توانم در نوبت بعدی یک گام به پیش بردارم؟ چگونه می توانم احتمال موفقیتم را بیشتر کنم؟ چگونه می توانم از کسانی که موفق شدند، الگوبرداری کنم؟
خداوند فرمود «اين روزگار است كه هر دم آن را به مراد كسى مى‌گردانيم!» یعنی روزی شکست و روزی موفقیت. همین گردش روزگار و بالا و پایین هاست است که مسیر تکامل و تعالی را فراهم می کند. از گردش روزگار خودمان و دیگران بیاموزیم و فراموش نکنیم که سختی ها فانی اند و سرسخت ها باقی.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
دوبار در امتحان اصلی دبستان رد شد، سه بار در آزمون دبیرستان و دوبار هم در آزمون ورودی دانشگاه مردود شد. فکر نکنید مردود شدن وی عادی بود، نه! نمره او افتضاح بود. در امتحان ورودی کالج، در درس ریاضی نمره 1 از 120 گرفت!!
جالب این است که با چنین سابقه ای، اعتماد به نفس کافی هم داشت و برای ورود به دانشگاه هاروارد –رتبه یک دانشگاه های جهان- اقدام کرد و البته رد شد. اما دوباره اقدام کرد. وی توسط دانشگاه هاروارد 10 بار رد شد!! اما برای او مساله ای نبود. او به دانشگاه دیگری رفت و لیسانس زبان انگلیسی گرفت.
بعد آنکه فارغ التحصیل شد او برای 30 شغل درخواست فرستاد. اما برای هیچ کدام از آن شغل ها پذیرفته نشد. حتی برای افسر پلیس شدن درخواست داد. اما آنها هم حتی به او فرصت ندادند. او برای اینکه کارمند کی.اف.سی (فست فود زنجیره ای معروف) نیز اقدام کرد. 24 نفر بودند اما همه پذیرفتند شدند و تنها مصاحبه شونده ای که بین 24 نفر توسط کی.اف.سی. رد شد او بود. این بخشی از داستان زندگی جک ما (بنیانگدار و مالک علی بابا) است که اکنون 41 میلیارد دلار ثروت دارد.
داستان زندگی او الهام بخش است. اما او یک دیدگاه کلیدی در موفقیت دارد که بسیار جذاب است. او می گوید: اگر می خواهید رمز موفقیت را بدانید، نه از داستان های موفقیت، بلکه از شکست ها و اشتباهات آنها بیاموزید. موفقیت آدم های موفق مثل یک ویترین زیبا و آراسته است که پشت آن پر است از شلختگی، شکست و تاریکی؛ چک های برگشت خورده، زندان، مردود شدن، پذیرفته نشدن، مسخره شدن، اشتباهات احمقانه. پس اگر فقط این ویترین آراسته را ببینیم، یک تصویر توهمی از موفقیت در ذهن ما ایجاد می شود و توانمندی ما را برای مواجهه با شکست ها به شدت کاهش می دهد، چرا که فکر می کنیم، در مسیر موفقیت فرش قرمز پهن کرده اند. برای پی بردن به فرمول و رموز موفقیت یک سلبریتی، قهرمان اجتماعی یا مدیر موفق میلیاردر بهتر است پشت ویترین ها را نگاه کنیم. خود او می خواهم کتابی بنویسند به نام 1001 اشتباه علی بابا! او می گوید من نام شرکتم را 1001 اشتباه می نامم.
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
شکست و ناکامی جزو لاینفک موفقیت است چه در زندگی شخصی و چه در مدیریت سازمان ها و چه در اداره کشورها. حال که نمی شود شکست را حذف کرد باید از آن حداکثر استفاده را کرد. شش نکته زیر برای استخراج طلای موفقیت از پسماند شکست توصیه می شود:
1- اجازه ندهید یک اشتباه دوبار تکرار شود. اشتباه ایرادی ندارد. اما تکرار دوباره اشتباه خودمان یا اشتباه رایج دیگران، قابل قبول نیست.
2- از شکست غیرقابل جبران اجتناب کنید، از ریسک های بزرگ که ممکن است کیان زندگی/سازمان/خانواده شما را نشانه بگیرد پرهیز کنید. در عوض استراتژی «شکست های کوچک آموزنده و آگاهانه» را در پیش بگیرید.
3- شکست هایتان را با همان دقت پیروزی هایتان تحلیل کنید. با همان دقت! چرا؟ اگه از یک شکست چیزی نیاموزید، تبدیل به اشتباهی میشود که دوباره تکرار خواهد شد.
4- دیر یا زود شکست می خورید. دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. ممکن است موفقیت همیشه با شکست شروع نشود ولی باید انتظار شکست را داشت و آن را پذیرفت. پس همین الان خود را برای شکست آماده کنید.
5- شکست ها را به رسمیت بشناسید. افراد پیشرو لجبازی نمی کنند بلکه خاضعانه شکست را می پذیرند و یاد می گیرند. با انکار واقعیت چیزی عوض نمی شود.
6- از چرایی منفی به چگونگی مثبت حرکت کنید. چرایی منفی یعنی مدام از خود بپرسیم که چرا من؟ چه گناهی کردم که این بلا/بدشانسی سراغ من آمد؟ و چرا من لایق چنین بدبیاری هستم؟ اما چگونگی مثبت این است که از خود بپرسم چگونه می توانم در نوبت بعدی یک گام به پیش بردارم؟ چگونه می توانم احتمال موفقیتم را بیشتر کنم؟ چگونه می توانم از کسانی که موفق شدند، الگوبرداری کنم؟
خداوند فرمود «اين روزگار است كه هر دم آن را به مراد كسى مى‌گردانيم!» یعنی روزی شکست و روزی موفقیت. همین گردش روزگار و بالا و پایین هاست است که مسیر تکامل و تعالی را فراهم می کند. از گردش روزگار خودمان و دیگران بیاموزیم و فراموش نکنیم که سختی ها فانی اند و سرسخت ها باقی.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
👍1
🔲⭕️دعای تحویل سال نو برای ایران امروز
خداوندا!
⭕️به اصحاب قدرت بیاموز
که گردش نخبگان برای همه است از جمله شخص خودشان.
خداوندا آنان به «درد تکلیف» مبتلا هستند، درمانی باش بر درد آنان. دردشان را ریشه کن فرما.
به آنان بیاموز حتی اگر خودشان فاسد نباشند، اطرافیان شان به فساد کشیده خواهند شد.
توانایی به آنان بده که بگذارند و بگذرند.
⭕️به نخبگان معرفت بیاموز
که مقالات آی اس آی (ISI) آنان چیزی از درد مردم کوچه و بازار حل نمی کند.
به آنان کمک کن، تا سرشان را از کتاب و کلاس فراتر بیاورند و لحظه ای همدرد مردم کردستان و بوشهر شوند.
به آنان بیاموز اگر خود درد جامعه را نداشته باشند، دانش آموختگانی خودخواه و بی تفاوت را تحویل جامعه خواهند داد.
به آنان دردهای زمینی را بچشان
⭕️به صاحبان منزلت و سلبریتی ها بیاموز
که این آبرو و اعتبار را می توانند برای تغییرات اجتماعی اهرم کنند.
موضوعاتی چون آب، ازدواج، دروغ، بیکاری و بیکارگی جامعه ما را رنج می دهد، برای مقابله با آن نیازمند همیاری اجتماعی هستیم، آنان می توانند عمود خیمه این جنبش اجتماعی باشند.
به آنان بیاموز سالها پیش سلبریتی هایی بوده اند اکنون هم جسمشان هم نامشان زیر خاک مدفون شده اند.
به آنان علاوه بر محبوبیت اجتماعی، مسوولیت اجتماعی ببخش.
مهربانا!
⭕️به صاحبان شریعت و روحانیون ما بیاموز
که ما انتظار داریم آنان طبیب ما باشند. روح ما نیازمند التیام و درمان است.
گرفتار شدن آن در امور اجرایی باعث نشود که شغل اصلی خود یعنی طبابت روح را کنار بگذارند.
آنان را از شر دنیا حفظ کن. آگر از طبیب بوی دنیا برخیزد، از مریض نوای الرحمان برخواهد خاست.
به آنان طیب بودن و شوق طبابت عطا فرما.
⭕️به صاحبان ثروت ما بیاموز
تفاوت است بین ثروت آفرینی و ثروت اندوزی.
اولی عبادت است و نیکویی و دومی خودخواهی است و حرص خوارگی.
به آنان بیاموز کاسب و کارآفرین حبیب خداست به شرط آنکه ثروت آفرینی کند و نه ثروت اندوزی.
به آنان علاوه بر لذت خوردن و پوشیدن، لذت خوراندن و پوشاندن را نیز بیاموز.
مهیمنا!
⭕️به کارگزاران نظام این هوشمندی را عطا کن که از بین هزاران موضوعی که با آن روبرو هستند، بتوانند 5 مساله کلیدی را شناسایی کنند. و به آنان این شجاعت را بده که به فکر «رای دوره بعد خود» نباشند. کار را برای تو انجام دهند و نه رای دوره بعدشان. این «رای دوره بعد را» از خاطر آنان ببر.
مهربان خداوندا!
⭕️من از همه محتاج ترم و درمانده تر. از همه بیشتر گرفتار خودخواهی، ناکارآمدی، توجیه و تنگ نظری و ...
تمام آنچه در دعاها و درخواست های قبلی برای دیگران خواسته ام برای خویش نیز خواهانم.
آنان را به من ارزانی دار.
پروردگارا!
⭕️ ما به مقلب القلوبی تو دل بسته ایم و به محول الحولی ات چشم دوخته ایم. قلب و چشم ما را ناامید برنگردان.
به ما بیاموز که باید برای هر دعایمان دست به کار شویم و خود نیز کاری کنیم.
بیاموزان که بعد از هر دعا باید به امید تو برخاست و با اتکال به تو به سوی تمام آنچه خواسته ایم حرکت کنیم.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
خداوندا!
⭕️به اصحاب قدرت بیاموز
که گردش نخبگان برای همه است از جمله شخص خودشان.
خداوندا آنان به «درد تکلیف» مبتلا هستند، درمانی باش بر درد آنان. دردشان را ریشه کن فرما.
به آنان بیاموز حتی اگر خودشان فاسد نباشند، اطرافیان شان به فساد کشیده خواهند شد.
توانایی به آنان بده که بگذارند و بگذرند.
⭕️به نخبگان معرفت بیاموز
که مقالات آی اس آی (ISI) آنان چیزی از درد مردم کوچه و بازار حل نمی کند.
به آنان کمک کن، تا سرشان را از کتاب و کلاس فراتر بیاورند و لحظه ای همدرد مردم کردستان و بوشهر شوند.
به آنان بیاموز اگر خود درد جامعه را نداشته باشند، دانش آموختگانی خودخواه و بی تفاوت را تحویل جامعه خواهند داد.
به آنان دردهای زمینی را بچشان
⭕️به صاحبان منزلت و سلبریتی ها بیاموز
که این آبرو و اعتبار را می توانند برای تغییرات اجتماعی اهرم کنند.
موضوعاتی چون آب، ازدواج، دروغ، بیکاری و بیکارگی جامعه ما را رنج می دهد، برای مقابله با آن نیازمند همیاری اجتماعی هستیم، آنان می توانند عمود خیمه این جنبش اجتماعی باشند.
به آنان بیاموز سالها پیش سلبریتی هایی بوده اند اکنون هم جسمشان هم نامشان زیر خاک مدفون شده اند.
به آنان علاوه بر محبوبیت اجتماعی، مسوولیت اجتماعی ببخش.
مهربانا!
⭕️به صاحبان شریعت و روحانیون ما بیاموز
که ما انتظار داریم آنان طبیب ما باشند. روح ما نیازمند التیام و درمان است.
گرفتار شدن آن در امور اجرایی باعث نشود که شغل اصلی خود یعنی طبابت روح را کنار بگذارند.
آنان را از شر دنیا حفظ کن. آگر از طبیب بوی دنیا برخیزد، از مریض نوای الرحمان برخواهد خاست.
به آنان طیب بودن و شوق طبابت عطا فرما.
⭕️به صاحبان ثروت ما بیاموز
تفاوت است بین ثروت آفرینی و ثروت اندوزی.
اولی عبادت است و نیکویی و دومی خودخواهی است و حرص خوارگی.
به آنان بیاموز کاسب و کارآفرین حبیب خداست به شرط آنکه ثروت آفرینی کند و نه ثروت اندوزی.
به آنان علاوه بر لذت خوردن و پوشیدن، لذت خوراندن و پوشاندن را نیز بیاموز.
مهیمنا!
⭕️به کارگزاران نظام این هوشمندی را عطا کن که از بین هزاران موضوعی که با آن روبرو هستند، بتوانند 5 مساله کلیدی را شناسایی کنند. و به آنان این شجاعت را بده که به فکر «رای دوره بعد خود» نباشند. کار را برای تو انجام دهند و نه رای دوره بعدشان. این «رای دوره بعد را» از خاطر آنان ببر.
مهربان خداوندا!
⭕️من از همه محتاج ترم و درمانده تر. از همه بیشتر گرفتار خودخواهی، ناکارآمدی، توجیه و تنگ نظری و ...
تمام آنچه در دعاها و درخواست های قبلی برای دیگران خواسته ام برای خویش نیز خواهانم.
آنان را به من ارزانی دار.
پروردگارا!
⭕️ ما به مقلب القلوبی تو دل بسته ایم و به محول الحولی ات چشم دوخته ایم. قلب و چشم ما را ناامید برنگردان.
به ما بیاموز که باید برای هر دعایمان دست به کار شویم و خود نیز کاری کنیم.
بیاموزان که بعد از هر دعا باید به امید تو برخاست و با اتکال به تو به سوی تمام آنچه خواسته ایم حرکت کنیم.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
🔳⭕️سندروم اهداف کهنه در سال نو
همه ما این تجربه را داشته ایم؛ سال نو که نزدیک می شود، معمولا یکی از کارهایی که می کنیم، هدف گذاری برای سال بعد است. مثلاً اینکه در سال جدید می خواهم سالم تر غذا بخورم، وزنم را کم کنم یا بیشتر ورزش کنم. ارتباطم را با خدا یا خانواده عمیق تر و وزین تر کنم. شغل بهتری پیدا کنم. در امور عام المنفعه بیشتر نقش آفرینی کنم. انسان صادق تر و امین تری باشم. سیگار را کنار بگذارم. زبان انگلیسی ام را تقویت کنم. دو کتاب تدوین کنم و تصمیمات دیگری از این قبیل.
اما این مساله جهانی و فراگیر است. تقریبا همه آدم ها چنین تجربیاتی داشته اند. تحقیقاتی در این زمینه انجام شده که نشان می دهد بطور متوسط تنها 8 درصد افراد به اهدافی که در ابتدای سال به آن فکر کرده بودند و در موردش تصمیم گرفته بودند می رسند! و نکته جالب تر اینکه تقریبا این تصمیمات و اهداف هر سال ثابت هستند و تنها افراد در ابتدای هر سال جدید آن ها را به خود یادآوری مجدد می کنند! حتی آنقدر این مسئله فراگیر است که واژه ای هم برایش گفته می شود؛ سندورم سال جدید که شاید بهتر باشد بگوییم سندروم اهداف کهنه در سالِ جدید! تصمیمات بزرگ، اما غیرعملی و فراموش شدنی تا ابتدای سال بعد که دوباره سر و کله شان پیدا می شود!
علت این سندروم چیست؟ مطالعاتی که در این زمینه انجام شده چهار اشتباه را ریشه این سندروم می داند: اول: عدم تمرکز یعنی تعریف تعداد زیادی موضوع برای تغییر در یک سال! دوم: شروع اشتباه یعنی آغاز از چیزهای که عادت های خیلی جدی ما هستند و به این راحتی ها نمی شود آن ها را تغییر داد! سوم: ماندن در هدف یعنی نداشتن برنامه عملیاتی زمان بندی شده برای اهداف سال جدیدمان! و چهارم: ذهنیت کوتاه مدت که باعث می شود هر چه زودتر منتظر نتیجه باشیم چرا که مواردی که زمان بر باشد را اصلا دوست نداریم!
☑️⭕️تجویز راهبردی:
برای رهایی از این سندروم چه می توان کرد؟ به این پنج توصیه توجه جدی کنید!
1: نقطه تمرکز اصلی را مشخص کنید. ما هر سال در سفر زندگی مان به منزلگاه های مختلفی می رسیم و از آن ها عبور می کنیم. هر کدام از این منزلگاه ها ما را تبدیل به آدم جدیدی می کند. آن منزل گاهی که اگر به آن برسم تبدیل به آدم جدیدی می شوم چیست؟ روی این موضوع خوب فکر کنید. بعد از پاسخ دادن به این سوال می توانید یک نقطه کانونی برای سال جدید تعریف کنید. برای مثال یکی از نویسندگان اثرگذار فضای مجازی می گوید من در سال 2014 دنبال سلامتی بودم؛ سال 2015 استقلال مالی، سال 2016 دنبال کردن علایقم و سال 2017 رشد کسب و کارم. نقطه کانونی (منزلگاه) کمک مان می کند تا تمرکز ویژه ای روی یکی از ابعاد شخصی مان داشته باشیم.
2: نقاط پیرامونی را نیز تعریف کنید. شما قرار نیست در طول سال فقط یک کار انجام دهید بنابراین می توانید چندین هدف پیرامونی نیز تعریف کنید.
3: اهداف را در هم بکوبید و خرد کنید. تا آنجا که می توانید اهداف بزرگ تر را کوچک کنید و سپس برایش زمان بگذارید. مثلا برای یادگیری زبان بگویید که تا آخر بهار این 4 کتاب را مطالعه می کنم. تا آخر تابستان 500 ساعت فایل صوتی گوش می کنم و ....
4: دو دشمن بزرگ را زیرنظر بگیرید و برایشان برنامه ويژه داشته باشید. اولی فراموشکاری و دومی ناامیدی. برای فراموش کاری می توانید از اپلیکیشن های مختلف برنامه ریزی استفاده کنید تا اهداف فراموش تان نشود و برای ناامیدی یک جمله به خودتان بگویید من بین این دو گزینه اولی را انتخاب می کنم: گزینه اول اینکه اهدافی را تعیین کنم و فقط به بخش کوچکی از آن برسم. گزینه دوم اینکه اصلا هدفی نداشته باشم. من شکست در رسیدن کامل به اهداف را به آرامش بی هدفی ترجیح می دهم.
5: به هیچ وجه برای اسفند برنامه ریزی نکنید. تمام زمان بندی تان تا بهمن ماه سال آینده باشد. آن ماه را بگذارید برای فرجه اطمینان که اگر هدفی به هر دلیلی کش آمد در آن ماه انجام شود. سال افراد هوشمند 11 ماه دارد.
خداوند در کتاب آسمانی ما را دعوت می کند به اینکه به نشانه مهربانی او بنگریم و ببینیم چگونه زمین، پس از مرگش دوباره زنده میشود و دریابیم که او براستی زنده کنندة مردگان است. خداوند گردش ایام را بهانه ای برای شروع مجدد قرار داده است. به قول یک اندیشمند معاصر، گرچه هر روز به ما اجازه می دهد که یک شروع تازه داشته باشیم، اما شروع سال جدید یک شروع روی همه شروع های هر روزمان است! سال تان سرشار از نشانه های خدا.
نوشته مشترک وحید شامخی و مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
همه ما این تجربه را داشته ایم؛ سال نو که نزدیک می شود، معمولا یکی از کارهایی که می کنیم، هدف گذاری برای سال بعد است. مثلاً اینکه در سال جدید می خواهم سالم تر غذا بخورم، وزنم را کم کنم یا بیشتر ورزش کنم. ارتباطم را با خدا یا خانواده عمیق تر و وزین تر کنم. شغل بهتری پیدا کنم. در امور عام المنفعه بیشتر نقش آفرینی کنم. انسان صادق تر و امین تری باشم. سیگار را کنار بگذارم. زبان انگلیسی ام را تقویت کنم. دو کتاب تدوین کنم و تصمیمات دیگری از این قبیل.
اما این مساله جهانی و فراگیر است. تقریبا همه آدم ها چنین تجربیاتی داشته اند. تحقیقاتی در این زمینه انجام شده که نشان می دهد بطور متوسط تنها 8 درصد افراد به اهدافی که در ابتدای سال به آن فکر کرده بودند و در موردش تصمیم گرفته بودند می رسند! و نکته جالب تر اینکه تقریبا این تصمیمات و اهداف هر سال ثابت هستند و تنها افراد در ابتدای هر سال جدید آن ها را به خود یادآوری مجدد می کنند! حتی آنقدر این مسئله فراگیر است که واژه ای هم برایش گفته می شود؛ سندورم سال جدید که شاید بهتر باشد بگوییم سندروم اهداف کهنه در سالِ جدید! تصمیمات بزرگ، اما غیرعملی و فراموش شدنی تا ابتدای سال بعد که دوباره سر و کله شان پیدا می شود!
علت این سندروم چیست؟ مطالعاتی که در این زمینه انجام شده چهار اشتباه را ریشه این سندروم می داند: اول: عدم تمرکز یعنی تعریف تعداد زیادی موضوع برای تغییر در یک سال! دوم: شروع اشتباه یعنی آغاز از چیزهای که عادت های خیلی جدی ما هستند و به این راحتی ها نمی شود آن ها را تغییر داد! سوم: ماندن در هدف یعنی نداشتن برنامه عملیاتی زمان بندی شده برای اهداف سال جدیدمان! و چهارم: ذهنیت کوتاه مدت که باعث می شود هر چه زودتر منتظر نتیجه باشیم چرا که مواردی که زمان بر باشد را اصلا دوست نداریم!
☑️⭕️تجویز راهبردی:
برای رهایی از این سندروم چه می توان کرد؟ به این پنج توصیه توجه جدی کنید!
1: نقطه تمرکز اصلی را مشخص کنید. ما هر سال در سفر زندگی مان به منزلگاه های مختلفی می رسیم و از آن ها عبور می کنیم. هر کدام از این منزلگاه ها ما را تبدیل به آدم جدیدی می کند. آن منزل گاهی که اگر به آن برسم تبدیل به آدم جدیدی می شوم چیست؟ روی این موضوع خوب فکر کنید. بعد از پاسخ دادن به این سوال می توانید یک نقطه کانونی برای سال جدید تعریف کنید. برای مثال یکی از نویسندگان اثرگذار فضای مجازی می گوید من در سال 2014 دنبال سلامتی بودم؛ سال 2015 استقلال مالی، سال 2016 دنبال کردن علایقم و سال 2017 رشد کسب و کارم. نقطه کانونی (منزلگاه) کمک مان می کند تا تمرکز ویژه ای روی یکی از ابعاد شخصی مان داشته باشیم.
2: نقاط پیرامونی را نیز تعریف کنید. شما قرار نیست در طول سال فقط یک کار انجام دهید بنابراین می توانید چندین هدف پیرامونی نیز تعریف کنید.
3: اهداف را در هم بکوبید و خرد کنید. تا آنجا که می توانید اهداف بزرگ تر را کوچک کنید و سپس برایش زمان بگذارید. مثلا برای یادگیری زبان بگویید که تا آخر بهار این 4 کتاب را مطالعه می کنم. تا آخر تابستان 500 ساعت فایل صوتی گوش می کنم و ....
4: دو دشمن بزرگ را زیرنظر بگیرید و برایشان برنامه ويژه داشته باشید. اولی فراموشکاری و دومی ناامیدی. برای فراموش کاری می توانید از اپلیکیشن های مختلف برنامه ریزی استفاده کنید تا اهداف فراموش تان نشود و برای ناامیدی یک جمله به خودتان بگویید من بین این دو گزینه اولی را انتخاب می کنم: گزینه اول اینکه اهدافی را تعیین کنم و فقط به بخش کوچکی از آن برسم. گزینه دوم اینکه اصلا هدفی نداشته باشم. من شکست در رسیدن کامل به اهداف را به آرامش بی هدفی ترجیح می دهم.
5: به هیچ وجه برای اسفند برنامه ریزی نکنید. تمام زمان بندی تان تا بهمن ماه سال آینده باشد. آن ماه را بگذارید برای فرجه اطمینان که اگر هدفی به هر دلیلی کش آمد در آن ماه انجام شود. سال افراد هوشمند 11 ماه دارد.
خداوند در کتاب آسمانی ما را دعوت می کند به اینکه به نشانه مهربانی او بنگریم و ببینیم چگونه زمین، پس از مرگش دوباره زنده میشود و دریابیم که او براستی زنده کنندة مردگان است. خداوند گردش ایام را بهانه ای برای شروع مجدد قرار داده است. به قول یک اندیشمند معاصر، گرچه هر روز به ما اجازه می دهد که یک شروع تازه داشته باشیم، اما شروع سال جدید یک شروع روی همه شروع های هر روزمان است! سال تان سرشار از نشانه های خدا.
نوشته مشترک وحید شامخی و مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
👍1
جرقه متن زیر را مدیون نوشته ای از دکتر مصطفی صفدری رنجبر (متخصص حوزه مدیریت فناوری) هستم. این هم لینک ایشان:
https://t.me/sharenovate_debate
https://t.me/sharenovate_debate
🔳⭕️برای حل مشکلاتمان دعا کنیم یا گفتگو؟!
در نقل قولی ظریف از آدام کاهان درباره وضعیت آفریقای جنوبی قبل از پایان یافتن آپارتاید آمده است: زمانی که ما با مشکلات کمرشکن در کشورمان روبرو بودیم، برای حل این مشکلات دو راه داشتیم: یک راه حل عملی و یک راه حل معجزه آسا. راه عملی اینکه همه زانو بزنیم و دعا کنیم تا چند فرشته از بهشت بیایند و مشکلاتمان را حل کنند! راه حل معجزه آسا اینکه همه دور هم بنشینیم و گفتگو کنیم و راهی برای حل مشکلاتمان بیابیم.
ممکن است بگویید احتمالا در نقل قول اشتباه کرده ام. و جای راه حل عملی و معجزه آسا را اشتباه نوشته ام. نه! دقیقا درست نوشته شده است. گاهی روبروی هم نشستن و در رابطه با مسايل و موضوعات گفتگو کردن از طلب چند فرشته برای سروسامان دادن به اوضاع دشوارتر و معجزه آساتر است. این زمانی است که مهارت گفتگو نداشته باشیم. حسن قاضی مرادی جامعه پژوه سرشناس در کتاب شوق گفتگو می گوید: چه بسیار با تک گویی و تک صدایی در جامعه مان مواجه هستیم و از آن رنج می بریم و [در عین حال] چه بسیار در عصر حاضر از لزوم گفتگو در همه مناسبات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سخن گفته ایم. (برداشتی از نوشته درخشان دکتر مصطفی صفدری)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
در هر جمعی کوچک یا بزرگ؛ از خانواده و محله بگیرید تا شهر و کشور برای توسعه یافتگی نیازمند دو گام بلند هستیم: تشخیص موضوعات راهبردی و توافق بر اقدامات راهبردی. حالا این اقدامات راهبردی در سطوح مختلف اسامی مختلفی به خود می گیرند مانند سیاست، استراتژی، راهبرد، پروژه های توسعه ای و ... اسامی مختلف اند اما توسعه مدیون این دو چیز است: اول اینکه ما مهم ترین مسایل خود را تشخیص دهیم و دوم اینکه بر راه حل های مواجهه با آنان تفاهم کنیم.
برای گام اول (= تشخیص موضوعات راهبردی)، باید نگاهی پیچیده، پویا و چندسطحی داشته باشیم و این نیازمند آن است که علاوه بر آنکه زبان گویایی داشته باشیم، گوش شنوایی هم داشته باشیم. مسایل پیچیده را نمی توان بر اساس فهم ساده و عوامانه و اولیه صورت بندی و فهم کرد. گفتگو شرط لازم برای تشخیص مسایل راهبردی است. تشخیص و تعریف دقیق مسایل راهبردی نیازمند چندجانبه اندیشی است و چندجانبه اندیشی نیازمند چندگویی است و نه تک گویی و تک صدایی.
برای گام دوم (= توافق بر اقدامات راهبردی) نیز نیازمند تبدیل منافع متزاحم به منافع متقابل هستیم. به زبان ساده تر دستیابی به شرایطی که اکثریت در آن برنده اند. یک بازی برنده برنده برنده پایدار. چرا نگفتم برنده-برنده و بیشتر کلمه برنده را تکرار کردم؟ چون در مناسبات اجتماعی تعداد بازیگران بیشتر از دو است. دستیابی به توافق (تبدیل تخاصم و تزاحم منافع به تفاهم و منافع متقابل) نیز نیازمند گفتگو است.
حالا نگاهی بیاندازید به فهرستی از دغدغه های کشور و صادقانه بگوییم که در کشور ما در مورد کدام یک از این ها تفاهم و توافق ملی بر سر راه حل ها وجود دارد؟
بازار آزاد و نقش بخش خصوصی
رابطه با دیگر کشورها به ويژه آمریکا، عربستان و سوریه
آزادی های اجتماعی
نقش و جایگاه احزاب
آب و محیط زیست
جهانی شدن
بحران گفتگو و تفاهم جدی است. چه کنیم و چه می توان کرد؟
1- بیاموزیم گفتگو با شنیدن آغاز می شود. در حالی که ما از گفتگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن.
2- گفتگو را از خانواده شروع کنیم. حکمرانان آتی این کشور اکنون در دوران جوانی و نوجوانی به سر می برند. نسل قبلی در آموزش گفتگو به ما کوتاهی کرد. ما در آموزش آن به نسل آینده ساز بعدی کوتاهی نکنیم.
3- گفتگو را تمرین کنیم. به ويژه اینکه قضاوت خود را معلق کنیم. فعالانه گوش کنیم. یعنی در حین گوش دادن سعی نکنیم که دنبال جواب باشیم
4- این جملات را به فرهنگ لغات خود بیافزاییم: الف) حق با شماست. ب) من اشتباه کردم! ج) در این موضوع صاحب نظر نیستم یا اکنون تسلط کافی ندارم بگذارید بیشتر مطالعه یا تفکر کنم. د) نظر شما از نظر من بهتر است.
5- ساده (به دور از پیچیده گویی و قلنبه سلنبه گویی)، محترمانه (به دور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (همراه با محاسبه و دلایل روشن و استدلال های مشخص) صحبت کنیم.
خداوند فرمود سرنوشت هیچ ملّتی را تغییر نمی دهم مگر آنکه آنان آنچه را در خودشان است تغییر دهند! فقط کافیست لحظه ای در این گفتار صریح و شفاف تامل کنیم. نمی شود دگم بود. مستبد بود. گوش های سنگین داشت. گفتگو نکرد اما انتظار داشت که مسیر سرنوشت ما تغییر کند. پس برای حل مشکلات مان هم دعا کنیم و هم گفتگو. هم خود را تغییر دهیم و هم خدا را بخوانیم.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
در نقل قولی ظریف از آدام کاهان درباره وضعیت آفریقای جنوبی قبل از پایان یافتن آپارتاید آمده است: زمانی که ما با مشکلات کمرشکن در کشورمان روبرو بودیم، برای حل این مشکلات دو راه داشتیم: یک راه حل عملی و یک راه حل معجزه آسا. راه عملی اینکه همه زانو بزنیم و دعا کنیم تا چند فرشته از بهشت بیایند و مشکلاتمان را حل کنند! راه حل معجزه آسا اینکه همه دور هم بنشینیم و گفتگو کنیم و راهی برای حل مشکلاتمان بیابیم.
ممکن است بگویید احتمالا در نقل قول اشتباه کرده ام. و جای راه حل عملی و معجزه آسا را اشتباه نوشته ام. نه! دقیقا درست نوشته شده است. گاهی روبروی هم نشستن و در رابطه با مسايل و موضوعات گفتگو کردن از طلب چند فرشته برای سروسامان دادن به اوضاع دشوارتر و معجزه آساتر است. این زمانی است که مهارت گفتگو نداشته باشیم. حسن قاضی مرادی جامعه پژوه سرشناس در کتاب شوق گفتگو می گوید: چه بسیار با تک گویی و تک صدایی در جامعه مان مواجه هستیم و از آن رنج می بریم و [در عین حال] چه بسیار در عصر حاضر از لزوم گفتگو در همه مناسبات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی سخن گفته ایم. (برداشتی از نوشته درخشان دکتر مصطفی صفدری)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
در هر جمعی کوچک یا بزرگ؛ از خانواده و محله بگیرید تا شهر و کشور برای توسعه یافتگی نیازمند دو گام بلند هستیم: تشخیص موضوعات راهبردی و توافق بر اقدامات راهبردی. حالا این اقدامات راهبردی در سطوح مختلف اسامی مختلفی به خود می گیرند مانند سیاست، استراتژی، راهبرد، پروژه های توسعه ای و ... اسامی مختلف اند اما توسعه مدیون این دو چیز است: اول اینکه ما مهم ترین مسایل خود را تشخیص دهیم و دوم اینکه بر راه حل های مواجهه با آنان تفاهم کنیم.
برای گام اول (= تشخیص موضوعات راهبردی)، باید نگاهی پیچیده، پویا و چندسطحی داشته باشیم و این نیازمند آن است که علاوه بر آنکه زبان گویایی داشته باشیم، گوش شنوایی هم داشته باشیم. مسایل پیچیده را نمی توان بر اساس فهم ساده و عوامانه و اولیه صورت بندی و فهم کرد. گفتگو شرط لازم برای تشخیص مسایل راهبردی است. تشخیص و تعریف دقیق مسایل راهبردی نیازمند چندجانبه اندیشی است و چندجانبه اندیشی نیازمند چندگویی است و نه تک گویی و تک صدایی.
برای گام دوم (= توافق بر اقدامات راهبردی) نیز نیازمند تبدیل منافع متزاحم به منافع متقابل هستیم. به زبان ساده تر دستیابی به شرایطی که اکثریت در آن برنده اند. یک بازی برنده برنده برنده پایدار. چرا نگفتم برنده-برنده و بیشتر کلمه برنده را تکرار کردم؟ چون در مناسبات اجتماعی تعداد بازیگران بیشتر از دو است. دستیابی به توافق (تبدیل تخاصم و تزاحم منافع به تفاهم و منافع متقابل) نیز نیازمند گفتگو است.
حالا نگاهی بیاندازید به فهرستی از دغدغه های کشور و صادقانه بگوییم که در کشور ما در مورد کدام یک از این ها تفاهم و توافق ملی بر سر راه حل ها وجود دارد؟
بازار آزاد و نقش بخش خصوصی
رابطه با دیگر کشورها به ويژه آمریکا، عربستان و سوریه
آزادی های اجتماعی
نقش و جایگاه احزاب
آب و محیط زیست
جهانی شدن
بحران گفتگو و تفاهم جدی است. چه کنیم و چه می توان کرد؟
1- بیاموزیم گفتگو با شنیدن آغاز می شود. در حالی که ما از گفتگو، گفتنش را بلدیم نه شنیدن.
2- گفتگو را از خانواده شروع کنیم. حکمرانان آتی این کشور اکنون در دوران جوانی و نوجوانی به سر می برند. نسل قبلی در آموزش گفتگو به ما کوتاهی کرد. ما در آموزش آن به نسل آینده ساز بعدی کوتاهی نکنیم.
3- گفتگو را تمرین کنیم. به ويژه اینکه قضاوت خود را معلق کنیم. فعالانه گوش کنیم. یعنی در حین گوش دادن سعی نکنیم که دنبال جواب باشیم
4- این جملات را به فرهنگ لغات خود بیافزاییم: الف) حق با شماست. ب) من اشتباه کردم! ج) در این موضوع صاحب نظر نیستم یا اکنون تسلط کافی ندارم بگذارید بیشتر مطالعه یا تفکر کنم. د) نظر شما از نظر من بهتر است.
5- ساده (به دور از پیچیده گویی و قلنبه سلنبه گویی)، محترمانه (به دور از توهین و تحقیر و تهمت) و عقلایی (همراه با محاسبه و دلایل روشن و استدلال های مشخص) صحبت کنیم.
خداوند فرمود سرنوشت هیچ ملّتی را تغییر نمی دهم مگر آنکه آنان آنچه را در خودشان است تغییر دهند! فقط کافیست لحظه ای در این گفتار صریح و شفاف تامل کنیم. نمی شود دگم بود. مستبد بود. گوش های سنگین داشت. گفتگو نکرد اما انتظار داشت که مسیر سرنوشت ما تغییر کند. پس برای حل مشکلات مان هم دعا کنیم و هم گفتگو. هم خود را تغییر دهیم و هم خدا را بخوانیم.
مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM