🔲⭕️تکنیکی جذاب: پای خود را لای در بگذارید!

آیا تا به حال برایتان پیش آمده که با درخواست کوچک فردی موافقت کنید و کمی بعد، در حالی به خود بیایید که یک خواستۀ بزرگ‌تر از طرف همان فرد را هم قبول کرده‌اید؟ اگر پاسختان به این سوال مثبت است، شما یک قربانی رسمی تکنیک پا لای در شده اید.

این سناریو را تجسّم کنید. یک فروشنده، درب منزل شما را می‌زند و از شما می‌پرسد اشکال نداره یک سوال کوچک ازتون بکنم؟ این یک درخواست کوچک از سوی اوست. ضرر چندانی هم برای شما ندارد. پس شما در را باز می‌کنید تا به حرف‌هایش کامل گوش بدهید. اما کمی بعد خود را در یک موقعیّت متفاوت می‌یابید. اکنون او درخواست بزرگ خود را مطرح کرده است حالا فقط یک مخلوط‌کن می‌خواهید یا اینکه حاضرید برای تندرستی خودتون یک آبمیوه‌گیری خوب و مقاوم هم بخرید؟
به این آزمایش پژوهشی دقت کنید: ۱۵۶ زن خانه‌دار به چهار گروه تقسیم شدند برای شروع، با زنانِ سه گروه تماس گرفتند و از آنها یک سوال ساده پرسیدند: میتونید به ما بگید که شما در حال حاضر از کدام محصولات خانگی‌، مثلاً چه صابون و پاک‌کننده‌ای، استفاده می‌کنید؟ سه روز بعد، آنها دوباره با تمام این زنان، به علاوۀ گروه چهارم، تماس گرفتند. اینبار، از زنان پرسیدند که آیا مایل هستند به یک محقق اجازه بدهند به خانۀ آنها بیاید و انواع مختلف محصولات خانگی که در خانه‌شان وجود دارد را لیست کند؟
بیایید کمی در این درخواست دقیق شوم: چیز واقعاً بزرگی خواسته شده است. در درجۀ اول، شما باید درِ خانۀ خود را به روی یک غریبه باز کنید. به علاوه، این غریبه قرار است کشوها، کابینت‌ها، کمد‌ها و سایر سوراخ سنبه‌های خانۀ شما را بگردد تا ببیند چه محصولاتی دارید، آنها را بر دارد، لمس کند، اندازه بگیرد و در مورد آنها اطلاعاتی را یادداشت نماید. قبول کنید که این کار، در حالت عادی به منزلۀ تجاوز به حریم شخصی است.
و اما نتایج: از سه گروه اول که قبلاً با آنها تماس گرفته شده بود، ۵۲٫۸% با این درخواست موافقت کردند. اما از گروه چهارم، فقط ۲۲٫۲% بودند که به این درخواست جواب مثبت دادند.

🔎⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
پا لای در (foot in the door) یک تکنیکِ همراه سازی و متقاعدسازی است که در آن قبل از آنکه درخواست اصلی مطرح شود، ابتدا یک درخواست کوچک‌ و بی اهمیت را مطرح می‌کنید و بعد از گرفتن جواب مثبت، درخواست بعدی و اصلی را مطرح می کنید. نام این تکنیک از همین مفهوم گرفته شده است: وقتی شما پای خود را لای در بگذارید (خواسته کوچک اول)، احتمال اینکه درب بسته نشود و برای گام های بعدی باز شود (خواسته بزرگ اصلی) بیشتر خواهد شد.

همراه سازی و گرفتن جواب مثبت از دیگران یکی از مهم ترین تکنیک های موفقیت در زندگی شخصی و سازمانی است: مثلا می خواهیم دیگران را متقاعد کنیم که روی پروژه پیشنهادی ما سرمایه گذاری کنند یا محصول ما را بخرند یا ما را استخدام کنند یا با ما ازدواج کنند ... می توانیم از اول ایده اصلی خود را مطرح کنیم و هی اصرار کنیم. اما اگر تکنیک پا لای در را به کار ببریم، فشار بسیار کمی از طرف شما بر روی طرف مقابل وارد می‌شود. یعنی فقط یک درخواست کوچک از او می‌کنید و راه را برای پذیرش آسان تر درخواست های بعدی فراهم می کنید.
پس فراموش نکنید: با یک درخواست کوچک و کم هزینه رابطه خود را شروع کنید و از این ابزار، اخلاقی استفاده کنید.

تجویز راهبردی از دکتر مجتبی لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته ای از سایت نوین (novin .com)

یکی از بهترین تست های شخصیت:
چشمهاتون رو ببنديد!

تصوركنيد
يك مرد/زن مثل خودشما
میخواهد با دخترتون/پسرتون ازدواج کند
لبخندزديد؟خوشحالید؟
نه!
پس خودتون رو عوض كنيد!


شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

‍ 🔳⭕️ استراتژی بین المللی شدن شرکت های ایرانی– دانلود رایگان

کشورهای جهان آموخته اند که بین المللی فعالیت کنند. فکر نکنید که منظورم فقط کشورهای پیشرفته اروپایی و آمریکایی است بلکه کشورهای آسیایی و آفریقایی نیز تجربیات فوق العاده ای در زمینه فعالیت بین المللی دارند.

در این ارایه مطرح می شود که برای بین المللی شدن شما باید سه فعالیت کلیدی انجام دهید:
• هدف یابی استراتژیک (چرا می خواهم بین المللی شوم؟ حداقل 15 هدف استراتژیک متفاوت وجود دارد)
• گزینه یابی استراتژیک (چگونه می خواهم بین المللی شوم؟)
• مکان یابی استراتژيک (چه کشورهایی را برای حضور فراکشوری انتخاب می کنم؟)
این ارایه پارامترهای لازم برای هدف یابی، گزینه یابی و مکان یابی استراتژیک را نشان می دهد.

در انتها نیز 4 اقدام پیش نیاز را مطرح کرده ام:
• صورت های مالی جهان روا (بر اساس استانداردهای جهانی)
• سایت و کاتالوگ و پرزنتیشن حرفه ای دست کم به یک زبان بین المللی
• کمک گرفتن از یک همراه یا مشاور بین المللی شدن
• تجربه ورزی بین المللی (حضور در رخدادهای بین المللی، مشاهده و مشارکت در تعاملات بین المللی)

⭕️☑️بین المللی شدن شرکت های ایرانی یک انتخاب نیست بلکه یک الزام استراتژیک است.

دکتر مجتبی لشکربلوکی- عضو هیات مدیره شرکت سرمایه گذاری های خارجی ایران (ایفیک)
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️تراژدی خفگی در کوچه بن بست در شهری پر از آزادراه

بگذارید با یکی دو مثال آزاردهنده شروع کنم
اینفوسیس یک شرکت هندی گمنام در سال 1981 و تنها با شش کارمند تاسیس شد. امروز که این مطلب را در انتهای سال 2016 برای شما می نویسم 190 هزار کارمند از 129 کشور دارد! جزو 8 شرکت‌برترخدمات‌فناوری‌اطلاعات دنیاست. درآمدی حدود 10 میلیارد دلار دارد و از طریق شش بازار سهام مختلف در دنیا تامین مالی می کند! تصورش را بکنید این شرکت توانسته است از 129 کشور دنیا، سرمایه انسانی جذب کند.

کشوری هست که در آن فوتبال ورزش اول نیست. هیچکس این کشور را به فوتبال نمی شناسد. اما بیشترین توپ های دست دوز درجه اول فوتبال دنیا را این کشور تولید می کند. رونالد و مسی هر دو پاهایشان با توپ های ساخت این کشور معجزه می کنند. این کشور یاد گرفته است که با دنیا کار کند. فوروارد اسپورتز از کشور پاکستان آموخته است که با اکثر شرکت های معروف دنیا از جمله آدیداس کار کند.

این دو مثال را زدم که فکر نکنید فقط کشورهای پیشرفته جهانی عمل می کنند. جهان، جهانی شده است. این جمله یعنی چه؟ سرمایه، محصولات، خدمات، ایده ها، نیروی انسانی و دانش فنی از مرزها عبور می کنند. حتی کشاورزی هم دیگر بین المللی شده است. چین، کره و برخی کشورهای عربی در سرزمین خود کشاورزی نمی کنند.

اما متاسفانه ایران نه بواسطه تحریم های اقتصادی بلکه به واسطه محدودیت های ذهنی، در کوچه بن بست گیر افتاده است. ایران پر از پتانسیل های جهانی است اما این پتانسیل ها جهانی نشده است.

چرا می گویم محدودیت های ذهنی؟ بگذارید برای شما مثال دیگری بزنم: فکر می کنید که رییس کل بانک مرکزی انگلستان از چه کشوری است؟ خوب بدیهی است که چنین پستی را به هیچ کس جز یک انگلیسی نمی دهند اما ریاست کل بانک مرکزی این کشور را به یک اجنبی سپرده اند: یک کانادایی. دقت کنید ما داریم راجع به انگلستان صحبت می کنیم. کشوری که مهد صنعت مالی و همچنان پیشرو جهان در صنعت مالی و بانکداری است. آنها آموخته اند که باید جهانی عمل کنند. حالا این رفتار را مقایسه کنید با استخدام یک مربی خارجی برای یکی از تیم های ورزشی ما. مثلا فکرش را بکنید که بخواهند مدیر عامل ایران خودرو را یک خارجی بگذارند. اگر رییس جمهور استیضاح نشود حتما وزیر صنعت استیضاح می شود.

خب بلافاصله به ذهن ما می رسد که دولت باید کاری کند که کشور ما نیز بین المللی و جهانی عمل کند. دولت ناتوان تر و گرفتارتر از آن است که بتواند چنین کند. بهترین راهکار آن است که تک تک ما و سازمان ها و شرکت ها مسیر جهانی شدن را طی کنند.

☑️⭕️تجویز راهبردی
برای شروع در سطح فرد چند توصیه کلیدی دارم: در شبکه های اجتماعی مانند لینکدین به افراد خارج از کشور وصل شوید. خود را از دایره تنگ رفقای محلی و بومی برهانید. یک زبان خارجی بیاموزید. فرهنگ، آداب و رسوم یک کشور خارجی را مطالعه کنید. هر ماه یک روز یک روزنامه خارجی مطالعه کنید.
به این فکر کنید در هر رشته ای که هستید چگونه می توانید هنر/توانمندی خود را در یک بازار خارجی عرضه کنید.
میزبان توریست های خارجی شوید آن ها را به یک عصرانه یا شام دعوت کنید.

شاید یکی از زیباترین شعرهایی که خوانده ام این شعر از ايرج جنتي عطايي باشد (شما هم با دقت بخوانید):
میون این همه کوچه که به هم پیوسته. کوچه قدیمی ما کوچه بن بسته

توی این کوچه به دنیا اومدیم. توی این کوچه داریم پا میگیریم
یه روز هم مثل پدربزرگ باید. تو همین کوچه بن بست بمیریم

اما ما عاشق رودیم مگه نه؟ نمیتونیم پشت دیوار بمونیم
ما یه عمره تشنه بودیم، مگه نه؟ نباید آیه حسرت بخونیم .

خداوند نیز نگران این است که ما در کوچه بن بست بمانیم و بمیریم از این رو گفته است: بروید و در زمین خداوند سیر کنید!

دکتر مجتبی لشکربلوکی، عضو هیات مدیره شرکت سرمایه گذاری خارجی ایران
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️از این تصویر آموختم راهم را بر اساس ازدحام و استقبال دیگران انتخاب نکنم. اگر تحلیل من با دیگران متفاوت بود از اینکه راهی متفاوت بروم نترسم!

شبکه استراتزیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️به خاک سیاه نشسته اید؟ این مطلب را بخوانید!

شرکت پیتزادومینو خود را برای ورشکستگی آماده می کرد. ارزش هر سهم شرکت پیتزا دومینو در سال ۲۰۱۰ به کمتر از 9 دلار رسیده بود، در حالیکه که ارزش امروز هر سهمش به حدود ۱۶۰ دلار رسید است! بیش از ۱۲۵۰۰ شعبه در بیش از ۸۰ کشور دنیا دارد که این شرکت را به دومین پیتزافروشی زنجیره ای بزرگ دنیا تبدیل کرده است. این شرکت در سال ۲۰۱۰ به ورشکستگی نزدیک شده بود، اما امروز بخودش جرات داده است که در ایتالیا شعبه بزند! ایتالیایی که مهد پیتزا در دنیاست.

پژوهشگری ۱۸ ماه شرکت پیتزا دومینو را مطالعه کرده است تا بفهمد که چه اتفاقی در پیتزا دومینو افتاده است؟ نتیجه کارش این شد این شرکت خود را از نو آفرید. این شرکت دو دسته اقدام برای بازآفرینی خود کرد:
یک اینکه، پیتزا دومینو تصمیم گرفت تنها در تهیه و پخت پیتزا نوآوری نداشته باشد، بلکه به این جمع بندی رسید که بایستی در نحوه سفارش گیری و ارسال پیتزا هم نوآوری کند. مثلاً سفارش خودرو مخصوص حمل پیتزا، که یک فر با ظرفیت ۸۰ پیتزا دارد در همین راستا صورت گرفت. این است که در دفتر مرکزی خود ۸۰۰ نفر نیرو استخدام کرد که فقط ۴۰۰ نفر آن ها، روی نرم افزار و تحلیل رفتار مشتریان کار می‌کنند.

دو اینکه، پیتزادومینو تصمیم گرفت تصویر خود در ذهن بازار و مشتریان را بازآفرینی کند. مجموعه ای از کمپین های تبلیغاتی و بازاریابی را طراحی و اجرا کرد چرا که می دانست نوآفرینی بدون ایجاد تغییر در تصویری که در ذهن مشتریان دارد امکان پذیر نیست.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
علاوه بر حیات سازمانی در زندگی شخصی هم گاهی اوقات وضعیت آدم ها مثل ارزش سهام بالا و پایین می رود. ممکن است اعتبارمان پایین آمده باشد. ممکن است تمام ارزیابی ها از یک سقوط خبر بدهد. این جا همان جایی است که فرصت تفکر مجدد، طراحی دوباره و بازآفرینی است. شاید باید پوست بیندازیم و سازمان/کشور/آدم جدیدي بشویم.
تجربیات جهانی نشان می دهد که سازمان ها/کشورها/انسان ها در شرایط بحرانی، مستعد بازآفرینی هستند. این جمله معنایش چه می شود؟ یعنی اینکه خوب نیست که به وضعیت بحرانی دچار شویم ولی اگر شدیم این وضعیت بحرانی بهترین موقعیت برای بازآفرینی خودمان است. چرا که در حالت عادی ریسک پذیری مان کاهش پیدا می کند. علاقه مندی مان به نوآوری کاسته می شود و ترجیح می دهیم که همان راه قبلی را ادامه دهیم اما در بحران آماده این می شویم که تغییر کنیم.

هر سازمانی/فردی در زندگی پیتزایی می فروشد! مي خواهيم همان پيتزاي قبلي را بفروشيم يا پيتزاي جديدي در سر داريم؟ آیا نمی شود به این فکر کرد چرا به جایی نرسیم که پيتزاي خود را در ايتاليا بفروشيم؟


تجویز راهبردی از شبکه استراتژیست (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته ای از مهندس شامخی (@shamekhi_vahid)

🔳⭕️دو گزینه برای انتخاب داری:
یا چالش هایت ترا محدود کنند
یا محدودیت هایت رابه چالش بکشی
گزینه ای را انتخاب کن که بتوانی سالها بعدبه عنوان خاطره ای زیبا تعریفش کنی.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️ این فوبیا شما را متوقف خواهد کرد: تصمیم هراسی

مدت‌ها است تصمیم به تعویض و ارتقای ماشینم دارم؛ اما باید چند میلیون تومان پول روی قیمت ماشین فعلی بگذارم تا ماشینی که بهتر است خریداری کنم. نه می‌توانم این تصمیم را فراموش کنم و نه جرات دارم که به صورت قطعی تصمیم بگیرم. به سراغ راه‌حل دیگری می‌روم: «فعلا ضبط ماشین رو عوض می‌کنم. شاید بتوان با همین ضبط جدید تا مدتی همین ماشین را تحمل کرد.»

مدت هاست می دانم که این شیوه پرداخت یارانه ها اشتباه است، اما نه جرات دارم که آن را تغییر دهم و نه می توانم آن را به همین شیوه ادامه دهم. بنابراین فعلا ادامه می دهم تا ببینم چه می شود.

ما از فوبیا ‌ (ترس‌های بی‌دلیل) زیاد شنیده‌ایم. فوبیای حشرات، فوبیای تاریکی یا ارتفاع. فوبیای تنهایی و سکوت. اما شاید هیچ‌یک از آنها، به اندازه ترس از تصمیم گیری بر زندگی ما سایه نینداخته باشد. ترس از تصمیم‌گیری به حدی جدی است که برای آن یک نام اختصاصی هم در نظر گرفته شده است: Decidophobia. (تصمیم هراسی)

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
تاثیر مخرب این فوبیا بر زندگی شخصی/اداره سازمان/کشورداری چیست؟ اصلا نشانه های این بیماری چیست؟

1) فوبیای تصمیم گیری ، باعث می‌شود ما جرات انتخاب یک گزینه را از میان گزینه‌های موجود نداشته باشیم. این در حالی است که در بسیاری از موارد، گزینه درست را می‌توانیم به سادگی از میان گزینه‌های پیش رو تشخیص دهیم.

2) فرار از تصميم‌هاي بزرگ به تصميم‌هاي كوچك، يكي از هنرهاي ما براي پنهان كردن ترس از تصميم‌گيري است. پیتر سنگه استاد دانشگاه ام.آی.تی می گوید: با تقسیم یک گاو به دو قسمت، دو گوساله نخواهیم داشت. بلکه یک گاو مرده خواهیم داشت، ما با خرد کردن یک تصمیم به تصمیم‌های کوچک‌تر، عملا اصل آن تصمیم را کنار گذاشته و سرگرم انتخاب‌های دیگری شده‌ایم.

3) تعویق تصمیمات استراتژيک؛ فعلا اولویت من نیست: می‌دانیم که دیر یا زود باید راجع به ماندن یا رفتن از این سازمان تصمیم بگیریم؛ اما به‌دلیل ترس از گرفتن این تصمیم، می‌گوییم: «فعلا مشغول درس خواندن هستم. بگذار لیسانسم را بگیرم. بعدا به این مساله فکر می‌کنم. الان اولویت من تغییر محل کار نیست. اولویت دانشگاه است.»

ما عموما فراموش مي‌كنيم كه تصميم نگرفتن، خود يك تصميم است. كسي كه تصميم مي گيرد فردا در مورد استعفا فكر كند، تصمیم گرفته است كه امروز استعفا ندهد.دلیل اینکه بسیاری از ما مشورت می‌گیریم، ندانستن پاسخ نیست، بلکه ترسیدن از پذیرش پاسخی است که در ذهن داریم.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
1- برای تصمیمات خود ضرب الاجل زمانی تعریف کنید.
2- با افرادی که دل و جرات بیشتری دارند همراه شوید.
3- زمانی که تصمیمات را در ضرب الاجل تعیین شده می گیرید به خودتان جایزه دهید. مثلا یک شیر موز یا دیدن یک فیلم با ارزش!

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️ دو گزینه پیش رو داری:
با دروغ های شیرین سرخوش باشی
یا حقیقت های تلخ را بشنوی و بپذیری و سپس تغییرشان دهی.
آن گزینه ای را انتخاب کن که انتهایش شیرین است.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️آیا شما هم در دام اثر شترمرغی افتاده اید؟

بالاخره بعد از مدت ها تصمیم گرفتید که روی یک حوزه خاص سرمایه گذاری 5 میلیاردی کنید. حالا دو سال از آن سرمایه گذاری می گذرد اما طبق یک سازوکار مرموز هیچگاه از خودتان نپرسیده اید که اگر این 5 میلیارد را در حوزه دیگری سرمایه گذاری می کردم بهتر نبود؟ اگر به دو سال قبل باز می گشتم باز هم در همین حوزه سرمایه گذاری می کردم؟ واقعا برای تان سوال نشده است که چرا من به تصمیمات گذشته برنمی گردم.
ممکن است بعد از اتخاد یک تصمیم (انجام یک انتخاب)، دیگر بررسی آن را به کلّی کنار بگذاریم و به اصطلاح خارجیها سرمان را مثل شترمرغ در شن بکنیم و یا به اصطلاح ایرانی ها مثل کبک سرمان را در برف کنیم. این خطای ذهنی یکی از حالت های دام روانی تصدیق است. این حالت خاص به زمانی اشاره می‌کند که بازخورد و اصلاح سرکوب می‌شود. هر تصمیمی نیاز به بازخورد و اصلاح دارد و اثر شترمرغی (Ostrich effect) یعنی کور کردن سازوکاز بازخورد و اصلاح. معروف است که شترمرغ ها در هنگام فرار از موقعیت های خطرناک برای ندیدن و نادیده گرفتن موقعیت خطرناک سر خود را در شن فرو می کنند.

علت آن چیست؟ علتش این است که فکر کردن انرژی دارد به ويژه اینکه بخواهی در مورد درست یا اشتباه بودن تصمیم خودت تصمیم بگیری. از طرف دیگر شاخصی نداریم که کی باید فکر کردن را متوقف کنیم. بنابرین بجای اینکه «به اندازه بهینه» دوباره مشاهده و فکر کنیم، راه حل ساده و سرانگشتی را انتخاب میکنیم؛ کمی قبل از انتخاب فکر میکنیم امّا بعد از انتخاب فکر کردن را کنار میگذاریم.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
برای اینکه شترمرغ به تعبیر خارجی ها و کبک به تعبیر فارسی زبانان نشویم چه باید کرد؟
1- برای تصمیمات مهم تان یک پرونده و مسیر ويژه طراحی کنید. یعنی اینکه سعی کنید اهداف و انتظارات تان را از آن تصمیم شفاف کنید. سعی کنید اهداف و انتظارات تان آنقدر شفاف باشد که هر زمان که به آن فکر کردید بتوانید به راحتی آن را با وضعیت به وجود آمده مقایسه کنید.

2- ذهن تان را از درگیر شدن در موضوعات انرژی بر اما کم فایده خلاص کنید تا بتوانید به موضوعات و تصمیمات مهم بپردازید وگرنه ذهن شما به صورت ناخودآگاه فرآیند ارزیابی تصمیمات گذشته را سانسور می کند چون که انرژی بر است.

3- فرآیند ارزیابی تصمیمات گذشته را تبدیل کنید به یک کلاس آموزشی. آنچه انسان می تواند از تجربه بیاموزد بسیار عمیق تر از یک کلاس آموزشی است پیش خودتان فکر کنید که اگر من نیم ساعت روی این تصمیم وقت بگذارم انگار یک کارگاه تصمیم گیری 300 هزار تومانی را ثبت نام کرده ام.

4- در گذشته نمانید. یکی از دلایل احتمالی اینکه ذهن شما بررسی تصمیمات گذشته را سانسور می کند این است که از حسرت گریزان است. بنابراین اگر به بررسی تصمیمات گذشته می پردازید، عبرت بگیرید و عبور کنید. در گذشته خیمه نزنید. ارزش یک روز آینده از از ارزش یک سال گذشته بیشتر است.

تجویز راهبردی از شبکه استراتژیست (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته دکترنصراصفهانی(@BehavioralEconomicsAndFinance)

🔳⭕️یلدا اگرهمین پیام را بیاورد کافیست که گرامی اش بداریم؛بلندترین شب هم باهمه نام آوری اش نمیتواند دربرابر سپیده خورشيدمقاومت کند وبا اولین پرتو نور درهم شکسته میشود
شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️نفرین بر این یلدا !

شب خوبی داشته باشید. یلدایتان را می گویم! اما نفرین بر یلدای من! برای تو یک شب است ولی من 730 یلدا دارم.
این جمله ای است که در ذهن پدری می نشیند که روزی یک کارگاه دوخت پیراهن داشت. به خاطر واردات محصولات چینی چک هایش برگشت خورد و بختش واژگون شد و اکنون در گوشه زندان با خاطر کودک سه ساله اش سر می کند.

من و تو هنداونه می خریم و انار دانه می کنیم و آجیل می شکنیم اما همان ساعت، همان لحظه کسی هست که حسرت می خورد اما هق هقش را مردانه یا مادرانه فرو می خورد.
بر اساس آخرین آمار بیش از 6500 نفر در زندان هستند فقط به خاطر چک برگشتی. از دیگرانی که به خاطر هزینه های بالای بیماری، فوت یا از کار افتادگی پدر، پول نداشتن برای ازدواج و پول رهن یک خانه 35 متری و ... فاکتور می گیرم.

خودتان را جای این مرد بگذارید: 40 سالش است. همسرش سرطان می گیرد. به خاطر هزینه های سرطان قرض می کند. نمی تواند پرداخت کند. حالا مشکل می شود دو تا: همسرش در زندان بیماری است. خودش هم در زندان آهنی به این دو بی تابی دو فرزند را هم اضافه کنید. این داستان کاملا واقعی است. زیر پوست همین شهر پر است از چنین داستان هایی.


حالا اگر شما باشید به این یلدا خوش آمد می گویید یا نفرین. ما به خاطر یک دقیقه طولانی تر شدن جشن می گیریم و شادی می کنیم. اما آنان هر شب شان یلداست. گردش سال برای ما فقط یک شب یلدا دارد اما برخی سالانه 365 شب یلدا دارند. اصلا روزهایشان هم یلداست آن ها هر سال 730 یلدا را تجربه می کنند یلدای تاریکی، یلدای تیپاخوردگی، یلدای بی کسی و ناامیدی و نفرین بر این یلدا!

☑️⭕️چه کنیم؟
ساده است. اصلا طولانی اش نمی کنم. همین امروز به سایت ستاد تشکیل ستاد مردمی کمک به زندانیان نیازمند برویم و هر مقدار که می توانیم کمک کنیم. این یک راهش بود بقیه راه ها را خودتان بلدید. بگذارید فقط یک شب یلدا از زندگی آنان کم کنیم. فقط یک شب! بگذاریم یک شب نفرینی از زندگی آنان کاسته شود و یک شب نورانی افزوده.

مجتبی لشکربلوکی، معلم دانشگاه
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️تکنیکی غیرمتعارف: نوشتن رزومه 5 سال آینده

اغلب ما آدم‌ها در مقاطعی از زندگی‌، دچار روزمرگی می‌شویم؛ روزها، ساعت‌ها، حتی دقیقه‌های تکراری. سر این ساعت و دقیقه بیا! سر آن ساعت و دقیقه برو! ایمیل‌هایت را چک کن! جلسات را شرکت کن! به نامه ها پاسخ بده! شب نیز به‌موقع بخواب تا صبح به‌موقع سر کار باشی.
خانم «دری کلارک» که مشاور و مدرسی با تجربه در این زمینه است در مقاله ای که در اواخر ٢٠١٦ منتشر کرده یک تکنیک غیرمتعارف را به ما پیشنهاد می کند:
نوشتن رزومه 5 سال آینده: برای مثال فرض کنیم پنج سال آینده است و براساس آنچه برای خود می‌پسندیم، رزومه پنج سال آینده خود را بنویسیم. یکی از نکات جالب این کار، این است که بايد کارها، فعالیت‌ها و پروژه‌های انجام‌شده در طول پنج سال آینده خودمان (مسیر رشد و توسعه خود) را نیز بنویسیم که قطعا برای آن، بايد خوب فکر کنیم.

وقتی سرمان شلوغ می‌شود و به قول خودمان وقت سرخاراندن نداریم، شاید اولین چیزی که کنار گذاشته می‌شود، تفکر استراتژیک در مورد آینده خودمان است. آنوقت، ماه‌ها و سال‌ها می‌گذرد و بعد خود را در جایی میبینم که شاید هیچ‌وقت نمی‌خواستیم آنجا باشیم. پس باید خود را مجبور کنیم زمانی را به فکرکردن بلندمدت برای آینده خود بپردازیم.

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
روزهای زندگی‌مان آن‌قدر شلوغ شده است که نمی توانیم به مهم ترین مساله زندگی مان یعنی سرنوشت خودمان فکر کنیم. از طرفی فکر کردن به آینده همیشه اولین کاری است که فراموش می کنیم و کنار می گذاریم، می دانید چرا؟ به این خاطر که نه فوریتی وجود دارد و نه اجباری. بهمین دلیل بسیاری از ما هیچ‌گاه در کل زندگی‌مان با خودمان جلسه نمی گذاریم و در مورد آینده مان با خودمان به گفتگو نمی نشینیم.
حال چه باید کرد؟
1- در یک زمان مناسب با خودتان جلسه بگذارید.
2- همراه خودتان کاغذ و خودکار و ماژیک های رنگی و ... همراه ببرید و البته اگر اهل نوشیدنی هستید آن را هم از پیش فراهم کنید.
3- شروع کنید و تجسم کنید که پنج سال دیگر است و می خواهید تجربیات، توانمندی ها، مطالعات، اقدامات، پروژه ها و مسوولیت های خود را برای دیگری ارایه کنید، اول همه آن چیزی را که به ذهن تان می رسد را روی کاغذ بیاورید. اشکالی ندارد نامنظم باشد.
4- در گام بعدی سعی کنید آن ها را اولویت بندی، غربال گری و مرتب کنید و برای هر کدام یک زمان بگذارید.
5- اگر لازم شد مجدد با خودتان جلسه بگذارید.

تجویز راهبردی
از شبکه استراتژیست-دکتر لشکربلوکی (@Dr_Lashkarbolouki)
بر نوشته ای از مهندس وحید شامخی (@shamekhi_vahid)

🔳⭕️ما هرگز یک دزد را به خانه خود راه نمی دهیم.
پس چطور جازه می دهیم کارهای بیهوده، پیام های بی فایده و افکار منفی، انرژی و زمان ما را بدزدند.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️آیا شما به اندازه کافی دیوانه هستید؟

چندی پیش جمله ای خواندم که مرا به فکر فرو برد. شما را نیز به تامل در مورد آن دعوت می کنم:
به یک نفر گفتند: شما دیوانه اید!
گفت: نه! ما فقط تعدادمان کم است. اگر زیاد بودیم ، شما دیوانه بودید!


در طول تاریخ همیشه کسانی بوده اند که حرف های غیرمتعارف زده اند و عموما طرد و تمسخر شده اند و یا دیوانه خوانده شده اند. مثلا اگر کسی به شما بگوید که می خواهم لباس عروس را اینترنتی بفروشم برخی از ما حتما او را دیوانه خواهیم خواند. اما متاسفانه باید بگویم که آن بخشی که خندیدند دیوانه هستند! این کسب وکار راه افتاده و موفق و در حال گسترش نیز هست.

اگر کسی پیش شما بیاید و بگوید که می خواهد برای سگ ها عینک محافظ درست کند چه می گویید؟
به نظر بی معنی می رسد! اگر مستقیم به آن ها نگوییم دیوانه در دلمان به او می گوییم که او دیوانه است. اما اگر کسی به ساخت آن پرداخته و آن را تبدیل به کسب و کار چند میلیون دلاری کند، نتیجه می گیریم این کار چندان هم بی معنی نیست. آنها (همان دیوانه ها) که کار را با ساخت عینک ایمنی شروع کردند در ادامه کار خود را توسعه داده و لوازم جانبی دیگری برای حیوانات را تولید کردند که شامل کوله پشتی، جلیقه شنا، تی شرت، کلاه و اسباب بازی می شود.

☑️⭕️چالش راهبردی
حالا بیایید به 3 ایده فکر کنید و سعی کنید که خیلی زود مرا دیوانه نخوانید:

ما به آموزش و تعلیم و تربیت نیاز داریم اما به مدرسه نیازی نداریم. می شود راه هایی را پیدا کرد که بدون مدرسه، تعلیم و تربیت رخ دهد.

چند سال آینده هم موبایل و هم کامپیوترها حذف می شود و شما چنین چیزی نخواهید دید. هر دوی این ها در بدن ما گنجانده خواهند شد و از طریق رایانش ابری (هم ذخیره سازی و هم پردازش غیرمتمرکز) کارشان را انجام می دهند.

به جای آنکه به فکر توسعه صنعتی و گسترش تولید و ساخت در ایران باشیم، چرا به این فکر نکنیم که ایران توسعه خدماتی پیدا کند و متمرکز شود بر هفت خدمت کلیدی: خدمات مالی، ارتباطی، اطلاعاتی، حمل و نقل، آموزشی، تفریحی-توریستی و سلامت. روندهای جهانی نشان می دهد در حالی که ما داریم همچنان بر صنعتی شدن تاکید می کنیم درآمدهای میلیارد دلاری در حوزه های خدماتی رو به افزایش است.


دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

بیل گراس بنیانگذار شرکت‌های نوپای زیادی بوده او کنجکاو بوده بداند چرا برخی از این‌ها موفق و برخی دیگر ناموفق بودند. پس صدها کمپانی را بررسی کرده و آن‌ها را بر پایه پنج عامل کلیدی رتبه‌بندی کرد. با کمال تعجب یکی از این پنج فاکتور از بقیه کلیدی تر است!

@TEDPersianSubtitle
👇👇👇👇

🔲⭕️چرا برخی شرکت ها موفق هستند و برخی نه؟
پنج عامل کلیدی موفقیت شرکت ها کدامند؟ از بین 5 عامل، مهم ترین عامل چیست؟
این سخنرانی به این سوالات پاسخ می دهد

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️یک بار در کودکی به دلیل اینکه کفش نداشتم نتوانستم با دوستانم فوتبال بازی کنم و بخاطر فقر سخت گریه کردم.
اما روزی مردی را دیدم که پا ندارد
فهمیدم که چقدر ثروتمند هستم
@ThinkingStrategically

🔳⭕️تکنیک جذاب «جعبه نگرانی» برای رییس جمهور تا خانه دار

نگرانی های متعدد باعث می شود بخش مهمی از انرژی روانی و ذهنی ما مشغول شود. ما برای این نگرانی ها خیلی وقت ها کاری نمی کنیم ولی در هر صورت آن ها همیشه گوشه ذهن ما هستند و ما را فرسوده می کنند.

یک تکنیک جالب بود به نام جعبه نگرانی (Worry Box) که می تواند به ما در این زمینه کمک کند. گام هایش این است:
1- یک جعبه مقوایی درست کنید که بالایش سوراخی داشته باشد که بتوانید کاغذی را داخل آن بیاندازید.
2- هر وقت یک موضوع نگران کننده به ذهن شما رسید آن را بنویسید.
3- اگر این نگرانی مهم نبود و یا اینکه این نگرانی در حیطه کنترل شما نبود آن را بیاندازید توی جعبه نگرانی.
4- ولی اگر آن نگرانی مهم بود و در ضمن تحت کنترل شما هم بود در مورد آن فکر کنید و برای آن سلسله اقداماتی در نظر بگیرید. و ذهن خود را فقط روی گام اول متمرکز کنید.
5- هر چند وقت یک بار جعبه را باز کنید و نگرانی های پیشین را مرور کنید.

🔘⭕️فایده تکنیک جعبه نگرانی چیست؟
1- خالی کردن ذهن از نگرانی ها. هر مقدار که آن ها را همراه خود حمل کنید باعث می شود اثر فرسایشی آن بر ذهن و انرژی شما بیشتر شود. وقتی آن ها را روی کاغذ می نویسید ذهن شما مطمئن می شود که شما این دغدغه را به رسمیت شناخته اید و دیگر آن را نگه داری نمی کند.

2- می توانید بعد از گذشت چندماه جعبه را باز کنید و تمام نگرانیها و استرسهای گذشته خود را مجددا بخوانید. آنگاه متوجه خواهيد شد که بخش بزرگی حتی گاهی تا 90% نگرانی های شما بی مورد بوده و یا اصلا اتفاقی نیافتاده. به اين روش ذهن خود را تعلمیم می دهید که به سادگی به مسايل کم اهمیت (غیر راهبردی) نپردازد.

3- در مورد موضوعات مهم-کنترل پدیر (راهبردی) هم بلافاصله دست به اقدام می زنید و به جای اینکه صرفا نگران باشید فقط روی گام اول متمرکز می شوید گام اول که انجام شد روی گام دوم متمرکز می شوید.

آیا باید حتما این جعبه را همراه داشته باشیم؟ این تکنیک تبدیل به اپلیکیشن هم شده است و در اندروید و اپل هم اپلیکیشن آن وجود دارد.

🔎⭕️تحلیل راهبردی:
چه بخواهید زندگی شخصی خود را مدیریت کنید چه اداره خود را چه یک سازمان بزرگ یا یک کشور را، شما همیشه در معرض نگرانی های شخصی و غیرشخصی، فوری و غیرفوری، مهم و غیرمهم هستید. کسانی که می توانند ذهن خود را مدیریت کنند با آرامش و طمانینه به موضوعات مختلف رسیدگی می کنند و کسانی که نتوانند چنین کنند در گرداب موضوعات مختلف، غرق می شود! تاکید می کنم غرق می شوند. چه از این تکنیک استفاده کنید چه نکنید به خاطر بسپارید: افراد موفق بر روی موضوعات مهم- کنترل پذیر متمرکز می شوند. و فراموش نکنیم فراتر از همه تکنیک ها، یاد خداوند (و اینکه او پشتیبان ماست) آرامش بخش ترین هاست.

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️یک تکنیک دردناک: نوشتن روی سنگ قبر

نیچه –فیلسوف معروف- پیشنهاد کرده است: اگر می‌خواهید زندگی راستین خودتان را آغاز کنید، خود را در یک آزمایش خیالی و ذهنی قرار دهید که در آن، مثلاً، فرشته مرگ در برابر تو حاضر می‌شود و می‌گوید فقط و فقط این فرصت را داری که نوشته روی سنگ قبرت را بنویسی و به محض اینکه آن را نوشتی، قبض روح می‌شوی؛ هر چه می‌خواهی بنویس ولی به این صورت:
در قسمت اول جملات خود، آرمان‌هایتان را و در قسمت دوم واقعیت زندگی‌تان را بنویسید،
مثلاً بنویسید در اینجا کسی آرمیده است که می‌خواست با همه مهربان باشد (یعنی آرمانش این بود) اما دست به قتل زد (یعنی واقعیت زندگی‌اش این شد)؛
یا می‌خواست 1000 شغل ایجاد کند اما هیچگاه دست به کارآفرینی و توسعه نزد.
یا می‌خواست زندگی 200 کارتن خواب را سامان ببخشد اما آنقدر سرگرم جمع آوری ثروت شد که فرصت نیافت.

بعد نیچه می‌گفت که روی قسمت دوم جملات خود- یعنی روی قسمتی از جملات که واقعیت زندگی است- خط بکشید و از این لحظه به بعد طبق قسمت اول جملاتتان- یعنی طبق آرمان‌هایتان- زندگی را آغاز کنید.

این‌گونه بود که نیچه می‌گفت «هر که سنگ روی قبر خود را بنویسد، زندگی واقعی را آغاز کرده است.» یعنی کاری به این نداشته باشیم که تاکنون و در سالیان گذشته واقعیت‌های زندگی با آرمان‌های زندگی ما فاصله داشته است، باید همه را کنار بگذاریم و بگوییم از این لحظه به دنیا آمده‌ایم و با آرمان‌هایمان زندگی کنیم. باید به یاد مرگ باشیم تا بتوانیم چنین کاری بکنیم.

وی می گفت؛ «مرگ پایان زندگی است، ولی مرگ‌اندیشی آغاز آن.»

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
در مدیریت استراتژيک مفهومی داریم به نام آغاز از پایان! این مفهوم می گوید که برای آنکه امروز بدانی چه قدمی باید برداری، باید بدانی که فردا کجا می خواهی باشی. پس، از فردا شروع کن! آینده را تجسم کن و سپس از آینده رو به اکنون بیا. نوشتن روی سنگ قبر هم یک تکنیک است که این مفهوم را عملی می کند. می دانم که سخت است و دردناک اما اگر می خواهید از روزمرگی در بیایید لازم است که یک بار عمیقاً به آرمان های خود فکر کنید. حتی می توانید نوشته روی سنگ قبر خود را مدتی در محل دید خود میز کار یا تخت خواب خود بزنید.
الان که این را می خوانید احتمال خیلی زیاد شروع می کنید به بهانه تراشی که من برای دسترسی به آرمان هایم، امکانات واختیارات کافی ندارم. جواب شما یک جمله است: کدام یک از افراد موفق عرصه کسب وکار، اصلاحات اجتماعی، دین، علم و تکنولوژی، تمام امکانات مورد نیازشان را داشته اند؟ هیچکدام.
بنابراین بهانه ها را کنار بگذارید و به نوشته روی سنگ قبرتان به خوبی فکر کنید حتی اگر دردناک باشد.

تحلیل راهبردی از شبکه استراتژیست (@Dr_Lashkarbolouki)
بر اساس نوشته ای از @MostafaMalekian