جرقه نوشته ای که در ادامه می آید را مدوین مطلبی از دکتر امیر ناظمی هستم. بخش هایی از نوشته زیر را از ایشان وام گرفته ام کانال توصیه شدنی ایشان👈🏿
@sharenovate

🔲⭕️پدیده «شبکه سیال» و «لحظه شگفت انگیز»

پروفسور کوین دانبار تحقیقی فوق العاده انجام داد با این هدف که ایده های خوب از کجا می آیند؟ نتایج جالب بود. او به تعدادی از آزمایشگاههای علمی دور دنیا سری زد و از تمام افراد در حالیکه مشغول انجام جزیی ترین امورشان بودند، فیلم برداری کرد. در حالیکه آنها جلوی میکروسکوپ نشسته بودند، وقتی که با همکارانشان کنار آب سردکن مشغول گفتگو بودند و امثال این ها. او تمام این مکالمات را ضبط کرد و سعی کرد از منشاء ایجاد بهترین ایده ها سر در بیاورد. وقتی به یک دانشمند در آزمایشگاه فکر می کنیم، این تصویر را داریم همه دور یک میکروسکوپ جمع شده، و مشغول دیدن چیزی با دقت هستند و سپس آن لحظه شگفت انگیز جرقه زدن ایده رخ می دهد و می گوید اوه، یافتم! اما نتایج چیز دیگری بود.

نتایج تحقیق نشان داد بیشتر ایده های مهم و موفق پشت میکروسکوپ یا کامپیوتر یا میز کار پیدا نشدند! بلکه زمانی جرقه زدند که آدم ها دورمیز جلسات هفتگی با هم گفتگو می کردند. یعنی زمانیکه همه دور هم جمع شده و آخرین اطلاعات، خطاها، اشتباه ها، تجارب و یافته های خود را بازگو می کردند.

ما به اشتباه دوست داریم داستان دستیابی به ایده های نو و خلاقانه را خلاصه کنیم و در قالب زمانی کوتاه تری بیان کنیم و بیشتر بر لحظات شگفت انگیز جرقه زدن یک ایده متمرکز شویم. اما در واقع، اگر دقیق تر نگاهی به گذشته بیاندازیم، معلوم می شود که زمان زیادی طول کشیده است تا بسیاری از ایده های مهم شکل بگیرند.

وقتی یک ایده در ذهن ما شکل می گیرد، شبکۀ جدیدی از نرون‌ها (تعدادی از 100 میلیارد سلول بافت عصبی داخل مغز ما) بوجود می آید. شبکه ای با شکل جدید که تا به حال وجود نداشته است. هر چیزی که می آموزیم یا خلق می کنیم منجر به ایجاد یک شبکه جدید می شود و سوال اینجاست: چگونه می‌توان مغز را در محیط‌هایی قرار داد که در آن احتمال بیشتری برای شکل گیری این شبکه‌های جدید وجود دارد؟ در واقع شبکه ای در دنیای بیرون مغز وجود دارد که شباهت زیادی با شبکه‌ دنیای درون مغز انسان دارد که می توان آن را شبکۀ سیال «liquid network» نامید. یعنی جایی که شما، آدم ها و ایده های متفاوت بسیاری را در کنار هم دارید، پیشینه های مختلف، علایق گوناگون در جوش و خروش هستند و با یکدیگر در رقابتند، آن فضا در حقیقت، فضایی است که به نوآوری ختم می شود. به عبارت دیگر همانگونه که وجود سلول های عصبی در درون مغز و ایجاد یک شبکه جدید منجر به یادگیری می شود. با هم بودن انسان ها نیز منجر به یادگیری، خلاقیت و دستیابی به ایده های نو می شود. و نکته همین جاست که ما بخشی از ایده های مان را از دیگران می گیریم. از کسانی که در رستوران یا چای خوری با آن ها برخورد می کنیم و با آن ها گفتگو می کنیم. آن ایده ها را به شکل های تازه ای به هم وصل می کنیم و چیزی نو خلق می کنیم حتی بدون آن که خود بدانیم یا بفهمیم.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
در گذشته قهوه خانه ها و اکنون کافی شاپ ها محل حضور نویسندگان، شاعران، متفکران و مصلحان اجتماعی بوده است. چرا؟ چون این مکان، مکان بسیار خوبی است تا ما در شبکه سیال بیرونی قرار بگیریم تا کمک کنیم شبکه ای جدید در مغز ما شکل بگیرد.
به صورت تاریخی کافه‌نشینی یک فرهنگ شرقی بوده است که توسط جهانگردان غربی به تعجب در سفرنامه‌ها یاد شده است. اما بعدها کافه‌ها اصلی‌ترین نهاد به‌اشتراک‌گذاری ایده‌ها با دیگران شد.
به همین دلیل است که شوارتز آینده پژوه معروف در کتاب «شگفتی‌های اجتناب‌ناپذیر»‌اش در خصوص توسعه‌ چین یک پیشنهاد عجیب و غریب می دهد: توسعه کافه‌ها! او به درستی تشخیص می‌دهد که چینی‌ها (و بهتر است بگوییم اغلب کشورهای در حال‌توسعه) دانشگاه‌های بزرگی مانند هاروارد و استانفورد را به عنوان موتورهاي رشد آمریکا می‌بینند و سعي در کپی‌برداری از آن‌ها دارند. آن‌ها با هزينه‌ فوق العاده بالایی به خلق پارک‌های فناوری و مراكز دانشگاهي روی می‌آورند؛ اما نمی‌دانند که اين نهادها كافي نيست. شوارتز تاکید می‌کند که شما نياز به تشكيل فضاي فكري دارید، شما نمی‌توانید كتاب‌خانه ها، كافه‌ها و خطوط دوچرخه‌سواری را نادیده بگیرید. در نهایت چه کنیم؟

1- فراموش نکنیم که یادگیری و خلاقیت امری فردی نیست. خلاقیت و یادگیری در تعامل جمعی رخ می دهد. شبکه نورون ها (مغز) خود را در شبکه سیال قرار دهیم. تنهایی و تمرکز مهم است اما گفتگو و تعامل آن را کامل می کند.

2- خود را در فضاهایی قرار دهیم که آدم های متفاوت، ایده های متنوع و دیدگاه های متضاد را تجربه کنیم.

3- گفتگو کنیم آن هم غیر رسمی، همیشگی و افقی (اینکه کسی بالاتر از بقیه نباشد و همه هم سطح باشند) آنگاه لحظه های شگفت انگیز بیشتری را تجربه خواهیم کرد.

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️همه از من می پرسند مهارت گفتگو را چگونه بیاموزیم.

اولین
مهم ترین
و موثرترین مهارت گفتگو
سکوت است. اول سکوت را باید آموخت. بدون آن هیچ گفتگویی موثر نیست.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔲⭕️تکنیک ژورنال خوشبختی

جان گاتمن، روان پژوه دانشگاه واشنگتن فرمول جالبی پیدا کرد. وی می توانست فقط با صرف ۱۵ دقیقه با زوجی که به تازگی ازدواج کرده بودند، احتمال طلاق شان را در آینده با دقت بیش از ۹۰درصد پیش‌بینی کند. چگونه؟ نسبت احساسات مثبت به منفی‌ای که در گفتار و رفتار آنان معلوم می شد تعیین کننده مطلوبیت ازدواج بود. اگر قرار بود رابطه‌ای حفظ شود، زوجین نیاز داشتند تا حداقل پنج احساس مثبت به ازای هر احساس منفی بروز دهند. چرا چنین چیزی رخ می دهد؟
ما انسان ها به گونه ای طراحی شدیم که ارزش بیشتری برای اطلاعات منفی قائل باشیم! یعنی اگر به ما مقداری اطلاعات مثبت و مقداری اطلاعات منفی برسد، وزن بیشتری به اطلاعات منفی خواهیم داد و به آن دقت بیشتری خواهیم کرد. رویدادهای منفی بیشتر از رویدادهای مثبت بر ما اثر می‌گذارند. آن‌ها را واضح‌تر به یاد می‌آوریم و نقشی بزرگتر در شکل‌دادن به زندگی‌هایمان دارند. تصادف‌، طلاق، خسارت مالی، یا حتی یک حرفِ نیشدارِ غیرعمدی بیشتر در ذهن ما باقی می ماند و بیشترِ فضای روانیمان را اشغال می‌کند و جای کمی برای تجربه‌های خوشایند باقی می‌گذارد. خوشیِ ناشی از افزایش حقوق بعد از چند ماه کم می‌شود.
این پدیده، در عرصه کسب وکار، سرمایه گذاری و کشورداری نیز کاملا حاکم است. کانمن، برندۀ جایزۀ نوبل می گوید ما بیشتر از آنکه از منفعت لذت ببریم، برای زیان ماتم می‌گیریم. ناراحتیِ پس از زیان مالی همیشه بیشتر از شادیِ بعد از کسب همان مقدار پول احساس می‌شود. امکان دارد آمار حقیقی جرم و جنایت در یک کشور یا منطقه کاهش پیدا کرده باشد، ولی اگر خبر منفی در مورد این اتفاقات منتشر شود، مردم بر خلاف واقعیت تصور خواهند کرد که جامعه آن ها نا امن تر شده است.
عصب پژوهان می گویند ما داده‌های منفی را سریع‌تر و کامل‌تر از داده‌های مثبت پردازش می‌کنیم و این قبیل داده‌ها دوام بیشتری در حافظه ما دارند. مردم حتی نوزادان شش ماهه صورتی عصبانی را سریع‌تر در جمعیت کشف می‌کنند! در واقع، مهم نیست که ما چند لبخند در یک جمعیت ببینیم، همیشه ابتدا صورت عصبانی را پیدا می‌کنیم. اخبار یا تصاویر منفی بلافاصله ثبت، منتقل و ذخیره می شوند ولی ۱۲ ثانیه طول می‌کشد تا رخداد یا اخبار خوب از حافظۀ موقت به حافظۀ طولانی‌مدت منتقل شود.
زمانی که سازمان و کشورها، برنامه ریزی استراتژیک می کنند وقتی به لیست ضعف ها و تهدید ها نگاه می کنید می بینید که حداقل دو برابر فرصت ها و قوت هاست. این نگاه منفی همه جا حضور دارد. ما مثبت ها (قوت‌ها و فرصت‌ها) را دست کم می گیریم و منفی ها (ضعف ها و تهدیدها) را راحت تر ثبت، ضبط و یادآوری می کنیم.

☑️⭕️تجویز راهبردی:

سه تکنیک مهم در این زمینه قابل توصیه است:

نرخ حیاتی مثبت: در زندگی شخصی، به ازای هر انتقاد، غر زدن و نکته منفی، 5 بار سیگنال مثبت از جمله تحسین، تعریف و بازخورد مثبت ارایه کنید. چون هر سیگنال منفی 5 برابر بیشتر و بادوام تر از سیگنال مثبت است. به این نرخ می گویند نرخ حیاتی مثبت گرایی. این نرخ در عرصه کسب وکار نیز معنادار است. روانشناسی شیلیایی، ۶۰ تیم مدیریتی را مطالعه کرد. در کارآمدترین گروه‌ها، کارکنان به ازای هر بار که بازخورد منفی میگرفتند، شش بار مورد تحسین قرار می‌گرفتند. در گروه‌هایی که عملکرد پایینی داشتند، تقریباً به ازای هر تذکر مثبت، سه تذکر منفی وجود داشت (نشریه وزین ترجمان)

تکنیک مزمزه کردن: هانسون و نویسنده کتاب عصب شناسی کاربردی برای شادکامی، عشق و خردمندی می نویسد که چون مغز ما بر خلاف اخبار و رخدادهای منفی، اخبار و رخدادهای مثبت را به کندی در حافظه بلندمدت ثبت می کند، پس رخدادها و اخبار مثبت را چند بار در ذهن مرور و مزمزه کنید تا زمان دست کم 12 ثانیه در ذهن شما طول بکشد

ژورنال خوشبختی و موفقیت: هر چند شب یک بار، به رخدادها و تجربیات موفق و مثبت خود فکر کنید و در دفترچه یادداشت ويژه این کار (ژورنال خوشبختی) یادداشت کنید. اگر کسی از شما تشکر یا تعریف کرد آن ها را حتما یادداشت کنید. بدین ترتیب ذهن شما وزن بیشتری برای تجربیات مثبت قائل می شود. این تکنیک در سطح اداره، سازمان، شهر، کشور نیز قابل انجام است.

خداوند به تصریح فرموده است؛ شکرگزاری انسان در برابر دستاوردها و رخدادهای مثبت موجب افزون شدن آنان می شود. ندیده گرفتن نعمت ها، دشواری و سختی را به همراه دارد. مثبت اندیشی قاعده مند، ژورنال خوشبختی و تکنیک مزمزه کردن کمک می کند که هم شادمانی بیشتری تجربه کنیم و هم مشمول وعده نیکوی خداوند شویم: افزونی خوبی ها و نیکی ها.

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarblolouki

✅ #فرهنگ

در اين ويدئو مزاحم تلفنی با نمايندگی لامبورگينی تماس ميگيرد... !!
نحوه‌ی پاسخگويی مسئول فروش واقعاً جالب توجه است...حتما" حتما" ببینید!!

@English_learningchannel

مطلب زیر بر اساس خاطره ای از دکتر آرش خلیلی نصر تنظیم شده است. کانال تلگرامی ایشان:
@strategyradio

🔳⭕️ایران، چارلی است یا جرج؟ مساله این است!

پروفسور رابرت گرنت چندی پیش به ایران سفر کرد. گرنت یکی از مشهورترین و معتبرترین چهره های حال حاضر استراتژی در دنیاست. از همان لحظه ورود ایشان، به استقبال پروفسور رفتم و یک به یک سوال های مختلف و متفاوتی را از ایشان پرسیدم. جواب یکی از سوالات ایشان برایم شگفت آور بود.

از ایشان پرسیدم آیا اتحاد های استراتژیک با طرف های غربی (مثلا قرارداد با توتال و رنو و...) ایران را صاحب صنعت می کند؟
جواب بسیار عجیبی دادند: اتحاد استراتژیک مانند این است که دو نفر بخواهند با هم درس بخوانند. یکی در فیزیک قوی است و دیگری در شیمی. قرار بر این است که با هم متحد شوند و به هم شیمی و فیزیک یاد دهند. مثلا جرج به چارلی شیمی یاد می دهد و چارلی به جرج فیزیک.
در ظاهر موضوع ساده است و هر دو از هم یاد می گیرند. اما مساله اصلی قدری متفاوت است. مساله این است که آیا چارلی و جرج استعداد و علاقه یادگیری برابری دارند یا نه. مثلا ممکن است چارلی شیمی را خوب یاد بگیرد اما جرج بی استعداد یا بی علاقه باشد. ‌در این حالت اتحاد استراتژیک به نفع چارلی است و نه جرج!
مساله کشور شما هم همین است. مکثی کرد و پرسید: در کشور شما چقدر علم و دانایی مهم است؟ گفتم زیاد. امروزه همه دنبال این هستند دکتری بگیرند! پرسید،نه عزیزم. سوال من را متوجه نشدی!
علم چقدر مهم است؟ گفتم شاخصش چیست؟ گفت،میزان مطالعه سرانه کشور شما چقدر است؟ با شرمندگی گفتم هفت دقیقه فکر کنم.
گفت پس شما نقش جرج را دارید و نه چارلی. چرا فکر می کنی در کشوری که ۷ دقیقه سرانه مطالعه دارد، مردمانش ظرفیت جذب بالایی دارند؟
کلا احتمالا همه کار را به خارجی ها می سپارند و راه را نشان آنهامی دهند و مدیران ایرانی می گویند «آنها (کارشناسان و مدیران خارجی) واردترند، بگذار بعدا یاد میگیریم. این بعدا هیچ گاه نمی آید. کشور شما تاکنون خودروساز نشده است و در استخراج نفت هم همیشه پای خارجی ها در میان هست. چارلی ها(فرانسوی ها) آرام آرام کل بازار را به دست می گیرند و از این رابطه سود می برند و نه جرج (ایرانی) (خاطره ای از دکتر خلیلی نصر)

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
شاید این روایت کمی منفی نگرانه باشد. در طول سال های گذشته ما به تکنولوژی های زیادی دست یافته ایم. اما این روایت تلنگری مهم برای ما دارد. می خواهیم در این دنیای بزرگ نقش جرج را بازی کنیم یا چارلی؟ شاید دو تغییر زیر در رفتار و نگرش مان بد نباشد:

1- ظاهرا مدرک گرایی در ایران تبدیل به فرهنگ و قاعده بازی شده است. اما دست کم برای خود و فرزندامان فراموش نکنیم که مدرک به هیچ وجه معادل ادراک، شعور و علم نیست. خودمان و فرزندانمان را موظف کنیم که هر روز دست کم یک ساعت مطالعه هدفمند داشته باشیم. تاکید می کنم که عمیق ترین مطالعه، کتاب است ولی اگر به هر دلیلی امکان آن وجود نداشت، فایل های صوتی و تصویری (حتی در زمان ترافیک) و یا حتی کانال های خوب تلگرامی (در اوقات فراغت، استراحت یا آزاد). ولی هر روز یک ساعت مطالعه هدفمند برای افزایش درک (و نه مدرک). نانوایی که هشت ساعت در روز کنار تنور زحمت می کشد می تواند روزانه 4 ساعت فایل صوتی آموزشی گوش کند به جای آنکه صبح تا شب فقط اخبار و موسیقی گوش کند.

2- اولین پیش نیاز تعامل با جهان، آشنایی با زبان، فرهنگ و تاریخ آنان است. با جهان بیشتر آشنا شویم، سفر کنیم، سفرنامه بخوانیم، اخبار آن ها را دنبال کنیم. یکی از بدترین آموزه های ما این بود: هنر نزد ایرانیان است و بس! و یکی از تکراری ترین حرف ها این بود: جهان غرب و جدیدا شرق در حال فروپاشی است. واقعیت آن است که هم ایران و هم جهان هر دو برای هم می توانند موثر و مفید باشند. هیچ کشوری ایدئال نیست اما هر کشوری چیزی برای آموختن دارد. این ما هستیم که تصمیم می گیریم چارلی باشیم یا جرج؟ تصمیم می گیریم به جهان به دیده تهدید، تحقیر و توهین نگاه کنیم یا عبرت، فرصت و یا ظرفیت؟

خداوند فرمود بروید در زمین خداوند سیر کنید. حیف است که خود را محبوس در جغرافیای محدود خود کنیم و فکر کنیم که ما قوم برگزیده ایم. باید برخاست و با جهان تعامل کرد چارلی وار!

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️اگر این چند روزه در معرض حوادث طبیعی همچون زلزله بوده اید شما را به تماشای این سخنرانی کوتاه اما ارزشمند دعوت می کنم: سه چیزی که سقوط هوایپمایم به من آموخت!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

نوشته ای که در ادامه می آید پس از خواندن نوشته ای از دکتر امیر ناظمی (آینده پژوه و ژرف اندیش) جرقه اش زده شد. بخش هایی از نوشته زیر را از ایشان وام گرفته ام کانال وی 👈🏿
@sharenovate

🔳⭕️ایران و تراژدی جامعه‌ شمشادی!!

زندگی خوب است تا اینکه یکدفعه، می شنویم کسی که می‌شناسیمش کارش حسابی گرفته و پولدار شده است. آنوقت با خودمان برای صدمین بار تکرار می کنیم: واقعا که زندگی عادلانه نیست!
تا به حال از خود پرسیده اید چرا بسیاری از کارخانه داران و یا ثروتمندان تلاش می کنند که دارایی های خود را مخفی کنند؟ از خود پرسیده اید که چرا ما دوست داریم وزرا و نمایندگان مجلس ما آدم های متوسط جامعه باشند و اگر وزیر یا وکیلی میلیاردر باشد با دیده تردید و اگر نگوییم تنفر به او می نگریم. پولدار بودن و موفق بودن در ایران یک گناه است؟
یکی از برنامه های تلویزیونی را نگاه می کنید. همزمان در شبکه های اجتماعی می خوانید همین فردی که برنامه اش را می بینید برای هر شب اجرا 50 میلیون تومان می گیرد. مردم یک بوکسور را می‌بینند که 10 دقیقه وارد رینگ می‌شود، و در آخر ۵۰۰ هزار دلار دستمزد می‌گیرد برای ده دقیقه لگدپرانی؟ واقعا عادلانه نیست.
برخی می گویند جامعه‌ ایرانی از قدبلندها تنفر دارد. به همین دلیل ممکن است ثروتمندان و حتی سلبریتی‌هایش را تخریب ‌کند. از منظر جامعه‌ ایرانی سرمایه‌دار یا دزد است یا پدری دزد داشته است! جامعه‌ی ایرانی عدالت را برابر با نابودی قدبلندها می‌داند. به همین خاطر ما با یک جامعه شمشادی روبرو هستیم. جامعه‌ شمشادی یعنی جامعه‌ای که از بزرگ‌ها خوشش نمی‌آید و درخت‌ها و علف‌ها همه شمشماد دیده می‌شوند. جامعه‌ای که قیچی‌هایش برای بریدن آنکه رشد می‌کند، همیشه آماده است.
حکایت ما حکایت شمشادهای کنار خیابان است که هر چند وقت یکباری با قیچی مامور شهرداری هم‌اندازه می‌شوند و اندازه‌ ارتفاعشان به آنها یادآوری می‌شود، قدبلندهای ایرانی (چه شرکت های بزرگ و چه شخصیت های بزرگ)، وقتی از حدی بزرگ‌تر می‌شوند، به لطف قانون‌ها و مامورها چیده می‌شوند.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
هر چند فکر می کنم که تعبیر جامعه شمشادی و اختصاص آن فقط به ایران کمی تندروی باشد اما بپذیریم که چنین بیماری اجتماعی در ایران جاری است. چه می توان کرد؟ تغییرات فرهنگی دشوار و زمان بر است اما دو کار کوچک از همین امروز تمرین کنیم.

•تغییر نگاه: هیچ موفقیتی یک شبه به دست نیامده است. برگردیم به همان مثال بوکسور 500 هزار دلاری! آن پانصد هزار دلار برای ده دقیقه نیست. بلکه برای سال‌ها تمرین کردن، عرق ریختن، خون ریختن، کتک خوردن، کبود شدن و درد کشیدن است. آن هم فقط از بین 300 نفری که با هم تمرین بوکس را ده سال پیش شروع کرده بودند یک نفر به خاطر تداوم به این جایگاه رسیده است. آیا ارزشش را دارد؟ سال‌ها ترس، زود بیدار شدن، دویدن، نخوردن چیزهایی که دوست دارید، تحمل فشارهای زیاد، شنیدن کُری‌های حریفان، جراحی زخم‌ها و آسیب‌ها، هزینه کردن برای مربی، احساس تهوع در اتاق رختکن، انتظار شروع مسابقه، انتظارات طرفداران و فشاری که روی شما وارد می‌کند، ترس از حریفانی که فک شما را ممکن است خورد کنند. قدبلندی هزینه دارد اما ما هزینه اش را نمی بینیم. فقط بلندی را می بینیم و قیچی ها را آماده می کنیم. هر گاه موفقیتی را دیدیم سریعا سال های سختی پشت آن موفقیت را مرور کنیم.

•هر جامعه ای مانند نان شب به قدبلندها نیاز دارد (به شرکت های موفق، شخصیت های معروف و ...) آن ها الگوی ما و فرزندان ما هستند. الگو داشتن باعث می شود که افراد معمولی و جوان جامعه چشم انداز داشته باشند. الگو و چشم انداز از نان شب اگر نگویم واجب تر که به همان اندازه مهم است. مباد آن روزی که با شکم سیر اما با ذهنی خالی از چشم انداز سر به بالین بگذاریم. قدبلندها باعث می شوند که نگاه مان را از خاک برگیریم و گاهی به آسمان ها نگاه کنیم. وظیفه ما (مردم) و دولت این است که شرکت های عظیم، کارآفرینان بزرگ، ورزشکاران موفق، هنرمندان نام آور را تبلیغ و ترویج کنیم و تلاش کنیم که بزرگ تر و موفق تر شوند. هر چقدر آن ها بزرگ تر و موفق تر افق دید ما و نسل آتی بلندتر خواهد شد.

بگذاریم به جای جامعه شمشادی، یک باغ متنوع از گل های غیرهمشکل، غیر هم سایز شکل بگیرد. اگر قرار بود همه ما یک شکل و یک اندازه باشیم، خداوند از آغاز چنین می کرد.

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️هر وقت ناامید شدید چند ثانیه به این تصویر زیبا نگاه کنید! هر استاد ماهری روزی یک تازه کار ناشی بوده است.

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️پاپ کورنی فکر کنید!

بیل گیتس سال های سال است که جزو ثروتمندترین افراد جهان به شمار می رود و همه جا داستان های موفقیت او را می خوانیم و می بینیم. اما حتی او هم در یک چشم بهم زدن نتوانسته به موفقیت کنونیش دست پیدا کند. اولین شرکت گیتس ترف اُدیتا نام داشت. این شرکت دستگاهی را ساخته بود که می توانست اطلاعات ترافیکی را مورد تحلیل قرار دهد. گیتس و رفیقش پل آلن، در اولین اقدام برای فروش محصولشان متوجه شدند که دستگاه کار نم یکند. در نهایت آن شرکت شکست سختی خورد و تمام زحمات گیتس به هدر رفت. سپس او مایکروسافت را تاسیس کرد. آن جا نیز شکست های متعددی را پذیرفت. ویندوز نسخه 1 موفقیت بزرگی به همراه نداشت اما مایکروسافت دو سال بعد ویندوز 2 را ارائه کرد اما باز هم آن طور که باید خواسته ها را برآورده نکرد و بعد از آن ویندوز 3 ارائه شد که در روابط گرافیکی موفق بود. ۱۰ میلیون نسخه از آن طی ۲ سال فروخته شد.

«مایکروسافت باب» قرار بود به کمک حیوانات کارتونی سخنگو استفاده از ویندوز را ساده تر کند. مطبوعات، مایکروسافت را به خاطر آن به شدت مورد انتقاد قرار دادند و در نهایت مایکروسافت هم موفق نشد مشتری ها را جذب کند. «اینترنت اکسپلورر ۶» در واقع مرورگری بود که همراه با «ویندوز ایکس پی» عرضه شد و بعضی ها لقب ناامن ترین نرم افزار روی کره ی زمین را به آن داده بودند.

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:

تصور کنید در ظرف بسیار بزرگ به اندازه یک وان حمام پاپ کورن در سینما به شما می‌دهند. بله، می‌دانم کمی غیرواقعی است اما کمی تحمل کنید. واقعاً دوست دارید آن پاپکرن را مزه کنید به همین دلیل یکی از آنها را از ظرف بزرگ با دستتان برمی‌دارید، به سمت دهانتان می‌آورید و بعد تصادفاً از دستتان می‌افتد روی زمین.
آیا خودتان را به زمین می‌اندازید و شروع می‌کنید به گریه کردن؟ یا دستتان را دراز می‌کنید تا یک پاپ کورن دیگر از وان بردارید؟ (میگنا)
حالا اگر بغل دستی شما چند پاپ کورن از ظرف شما برداشت، شما خشمگین می شوید و وحشیانه به سمت او حمله می کنید؟ باز هم نه!

حکایت یک وان حمام پر از پاپ کورن، حکایت زندگی و کسب وکار و فرصت های پیش روی ماست. اگر اینگونه به ظرفیت ها و فرصت های دنیا نگاه کنیم: متوجه می شویم
1- دستاوردها و موفقیت‌های دیگران مساوی با شکست ما نیست. پاپ کورن های زیاد دیگری برای ما وجود دارد. دیگر توان و انرژی درونی محدود ما صرف رقابت، حسادت، زیرآب زنی و تنفر از رقبا نخواهد شد.

2- اگر فرصتی را از دست دادیم دنیا برای ما به پایان نمی رسد. فرصت های بی شمار دیگری وجود دارند که می توانیم به آن ها بپردازیم. اگر نگاه پاپ کورنی را نداشته باشیم، زمانی که پیش روی ما دری بسته می شود آنقدر به آن در بسته چشم می دوزیم که صدها درب دیگری که پیش روی ما گشوده شده است را نمی بینیم.

دکتر مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️شما را به تماشای 48 ثانیه نفسگیر دعوت میکنم؛ پدری که خانواده اش را به بیرون پرت میکند. گاهی اوقات بهترین کار اینست که خود را از وضعیت موجود به بیرون پرت کنیم!

شبکه استراتژیست
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️پدیده حماقت جمعی آگاهانه

بدون اینکه صدایش را در بیاوریم به این جمع بندی بسیار کلیدی می رسیم که رمز پیشرفت در جامعه یا محیط کار، حماقت است نه هوش! بیشتر توضیح می دهم. بگذارید چند موقعیت چالشی را با هم مرور کنیم.

خیلی وقت ها می شود که شما می فهمید که حرف رییس تان یا بالادستی ها اشتباه است. بار اول اعتراض می کنید اما به عنوان یک عنصر نامطلوب کم تجربه غیرهمسو با کل سازمان/جامعه شناخته می شوید. چه می کنید؟

در سازمان/خانواده/جامعه شما یک مدیر ارشد فرهمند جذاب کاریزماتیک وجود دارد که همه اعضای سازمان/خانواده/جامعه آن را می پرستند، اگر او حرفی بزند که به وضوح از نظر شما اشتباه است، چه می کنید؟

فرض کنید که یک مساله ای مد شده است. حالا می تواند یک مد اجتماعی باشد (مثلا اینکه برخی موهایشان را بنفش می کنند) یا یک مد سازمانی باشد (همه از واژه پرطمطراق بیگ دیتا استفاده می کنند) و شما به وضوح می فهمدید که این مد اشتباه است و مسخره. نه رنگ بنفش برای مو زیباست و نه بیگ دیتا از سازمان شما مساله ای را حل می کند.

آیا می توانید با همه این ها مخالفت کنید؟ بنابراین به این جمع بندی می رسید که مغزتان را برای خودتان استفاده کنید و سکوت کنید و این سکوت منجر می شود به حماقت جمعی. دقت کنید نکته ظریف دقیقا اینجاست که در جامعه/سازمان احمق این گونه نیست که همه احمق باشند، بلکه جامعه احمق، جامعه ای است که آنان که می فهمند سکوت می کنند و یا به سکوت کشیده می شوند.

و اینجاست که ترکیب این 4 عنصر (1) تصمیمات و تفکرات اشتباه جمعی از افراد (2) سکوت آنان که می فهمند (3) موافقت کورکورانه آدم های بله قربان گو (4) آنانکه به دیگران اجازه اظهار نظر نمی دهند، فاجعه آفرین می شود. این همان اتفاقی است که در نوکیا (سلطان بلامنازع موبایل در دنیا) افتاد. توجه مدیران این شرکت به احمق‌های بله‌قربان‌گوی مثبت‌اندیش باعث شد که سهم زیادی از بازار را تقدیم شرکت‌هایی مثل سامسونگ و اپل کنند.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
همه ما در هر جمعی که باشیم (خانواده/مدرسه/سازمان/شهر/کشور) در معرض حماقت جمعی هستیم. حماقت از درودیوار بسیاری از سازمان ها و جوامع بالا می‌رود. این حماقت نتیجۀ اشتباه معدودی افراد سر‌به‌هوا نیست، بلکه معمولاً آگاهانه ایجاد می‌شود (نشریه وزین ترجمان). چه می توان کرد؟
سه تغییر کوچک را از همین امروز آغاز کنیم:

تغییر نگرش؛ رئیسْ دانای کل وجود ندارد: این فرض که بالادستی ها عقل کل و کوه تجربه هستند و بعید است که اشتباه کنند، فرض نادرستی است. تاریخ مکتوب جهان را که مرور می کنیم می بینیم هم باهوش ها و هم با تجربه ها اشتباهات مرگباری کرده اند. نه خود را عقل کل بپنداریم و نه هیچ فرد دیگری را.

به ایده و آدم های غیرمتعارف گوش کنیم. فراموش نکنیم. حماقت جمعی زمانی رخ می دهد که برخی برخلاف نگاه فعلی می اندیشند اما مجالی برای ارایه نظرات خود ندارند. در هر جمعی افرادی هستند که نوع دیگری می اندیشند. دست کم فضایی فراهم کنیم که سخن شان شنیده شود. اینکه سخن آنان را بپذیریم یا نه، گام بعدی است.

پذیرش مسوولیت مشترک جمعی: یکی از ریشه های شکل گیری حماقت جمعی، سکوت دانایان است با این توجیه که مسوولیت بر عهده رییس است! در صورتی که آنان که می دانند و سکوت می کنند نیز مسوولند. آنانکه نمی فهمند اما کورکورانه تایید می کنند نیز مسوولند. آنانکه نمی گذارند دانایان و صاحبان اندیشه صحبت کنند به خاطر حمایت از رییس دانای کل نیز مسوولند.

خداوند به وضوح فرموده است که گوش، چشم و دل همه مسوولند. یعنی جزء جزء و بعد بعد انسان مسوول است. اگر می دانیم که باید بگوییم و اگر نمی دانیم بگذاریم آن ها که سخنی دارند آزادانه (چه آزادی قبل از بیان و چه آزادی بعد از بیان) سخن شان را مطرح کنند. جهان بهتر خواهد شد.

مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

✅⭕️یک دنیا شعور و امید در یک جمله کوتاه فشرده شده اند
مادری که ۱۷ عضو پسر ۲۸ ساله اش را اهدا کرد: پسرم در سراسر ایران تکثیر شد؛ از خوزستان و مازندران تا کرج و تبریز.


@ehda_center

🔳⭕️اعتراض با دهان بسته

تظاهرات در هر جامعه ای چشمگیر است و جذاب برای رسانه ها که اگر کمی با چاشنی زد و خورد همراه باشد که چه بهتر البته نه برای جامعه که برای رسانه ها! تیراژ روزنامه ها و اعضای کانال ها زیاد خواهند شد. اگر برای مردم نان نشود برای عده ای آب خواهد شد. تظاهرات، نشانه یک اعتراض است، اعتراضی خشمگین! و اگر عاقل باشیم، سیاست مداران باید از آن استقبال کنند. چرا که تظاهرات نوعی بازخورد صریح جامعه به حکومت است و نشانه زنده بودن آن سیستم. نگرانی آن جاست که جامعه به "اعتراض با دهان بسته" و یا اعتراض خندان روی بیاورد.
بگذارید پنج نشانه اعتراض با دهان بسته/خندان را با هم مرور کنیم و بعد صادقانه از خود بپرسیم که آیا این اعتراض ها در کشور ما وجود دارد یا نه؟

مهاجرت سرمایه؛ سرمایه گذاری در کشوری دیگر نه صرفا به قصد توسعه کسب وکار که به دلیل ریسک گریزی نوعی اعتراض است به فضای کسب وکار در آن کشور و احساس ناامنی. کارآفرینان ثروتمند وقتی احساس ناامنی می کنند به خیابان ها نمی آید و خشمگین نمی شود. خاموش و خندان، پولش را بر می دارد و می رود. بدترین قسمت داستان این است که هم ثروت می رود هم ثروت آفرین. کشور تهی می شود از ثروت آفرینان جسور، خلاق و آینده ساز.

دوتابعیتی شدن یا مهاجرت: تلاش برای اخذ تابعیت یک نوع اعتراض است. اعتراض به وضعیت موجود. اعتراض به بی اعتبار بودن پاسپورت. اعتراض به نگرانی دائمی نسبت به آینده.

کتاب نخریدن و کتاب نخواندن: جامعه ای که کتاب نمی خواند. در اصل دارد اعتراض می کند. اعتراض به اینکه ارتقا به علم و دانایی نیست. بلکه به ارتباط و پارتی است. بنابراین به جای اینکه وقتش را در خواندن کتاب تلف کند در حضور در گعده ها و این و آن را دیدن صرف می کند.

ماهواره: وقتی در یک جامعه رسانه ها متعدد باشند و متنوع. نه یک دست و یک صدا. مردم خود از تضارب اطلاعات و دیدگاه های مختلف به حقیقت دست می یابند اما اگر فقط یک صدا از کانال های رسمی برخاست. مردم اعتراض می کنند و این اعتراض شان را در پشت بام ها نشان می دهند نه با شعار دادن که با گذاشتن دیش! ماهواره پشت بام های شهر نشانه اعتراض مردم است. دیش ها به هر سمتی غیر از آن کشور چرخید یعنی اعتماد از بین رفته است.

فرار مالیاتی: مالیات در همه جای دنیا تلخ است. اما کشورهای پیشرو یاد گرفته اند که کمی از تلخی اش بکاهند. با پنج شیوه: همه مالیات می دهند! (عدالت مالیاتی)، معلوم است که چگونه و چه مقدار مالیات می دهند (شفافیت مالیاتی) تا حد ممکن فرآیند تعیین و اخذ مالیات آسان شده (سهولت مالیاتی) و دادن مالیات می شود اعتبار (کسی که یک میلیون مالیات می دهد تا یک میلیارد در نظام بانکی و مالی آن کشور اعتبارشان متفاوت است). از همه مهم تر آنان که مالیات می دهند می دانند که مالیات در کجا خرج می شود و مالیات گیرندگان پاسخگو هستند و شفاف. وقتی یک شهروند بودجه کشور را می بیند و متوجه می شود برخی نهادها که مالیات نمی دهند و برخی نهادها هم بودجه های میلیاردی دریافت می کنند نه خروجی مشخصی برای جامعه دارند و نه پاسخگویی. آنگاه تصمیم می گیرد که اعتراض کند نه خشمگین و در خیابان که خندان و در دفتر کارش با دو دفتره شدن و رشوه به مامور مالیاتی!

دو نکته را تاکید می کنم. اول اینکه مصادیق اعتراض خاموش فقط این ها نیستند و دوم اینکه نمی گویم این ها در کشور ما هست فقط می گویم که ما هم مانند هر جامعه ای در معرض چنین اعتراضاتی هستیم.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
1-برای حاکمان: دمی را با خود خلوت کنند و صادقانه به دو سوال پاسخ دهند؛ اول اینکه آیا نشانه های پنج گانه اعتراض خاموش در جامعه ما وجود دارد؟ دوم اینکه آیا به همان اندازه که به تظاهرات و اعتراضات خیابانی توجه می کنیم به اعتراضات زیرپوستی و خندان نیز توجه می کنیم؟ فراموش نکنیم اعتراض همیشه خود را در خیابان ها نشان نمی دهد. اعتراض را می شود در پشت بام ها (دیش های ماهواره)، پاسپورت ها، کتاب فروشی های کم فروغ و رشوه دید.

2-برای مردم: کتاب و امید را فراموش نکنیم. کتاب (نام دیگر مطالعه+ اندیشه) باعث می شود که تجربیات مثبت و منفی جهانی را بیاموزیم و امید باعث می شود که در هر جایی هستیم منشا اثر و پیشرفت باشیم. کشور یک شبه و صرفا از بالا ساخته نمی شود. سعی کنیم خانه، مدرسه، محله و اداره مان را حرفه ای تر مدیریت کنیم. کشور پیشرفته، نیازمند خانواده های منسجم تر، مدارس شاداب تر، شهرهای تمیزتر و ادارات روزآمدتر است.

شاملو، شاعر نام آشنا سروده است، چراغی در دستم چراغی برابرم. من به جنگ سیاهی می روم. شاید آن دو چراغی که وی گفته باشد همین کتاب و امید باشد. این دو چراغ را نباید هیچگاه، هیچگاه زمین گذاشت حتی اگر دستان ما خسته و چشم های ما اشک آلوده باشد.

مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️شاید روزی بزرگ ترین دانشگاه ایران، دانشگاهی باشد که نه کلاس دارد نه استاد و نه تخته سیاه! دانشگاه بی وزن! نمونه اولیه اش را اینجا ببینید

🌐http://bit.ly/Maktabkhooneh
🆔 @maktabkhooneh

🔳⭕️از اقتصاد کلنگی تا اقتصاد بی وزن

ثروت جف بزوس مالک آمازون به 106 میلیارد دلار رسید! برای آن که تصوری از 106 میلیارد دلار بدست آورید کافیست آن را با مجموع دارایی های صندوق توسعه ملی مقایسه کنید. یک فرد بیش از دارایی های تجمیع شده و پس انداز شده یک کشور80 میلیونی، ثروت دارد.
اما وی چگونه به چنین ثروت افسانه ای دست یافته است؟ وی استراتژی «اقتصاد بی وزن» را انتخاب کرده است. آمازون بزرگ ترین کتاب فروش جهان است بدون آن که تا مدت ها حتی یک کتاب داشته باشند و یک مغازه کتاب فروشی تاسیس کرده باشد! بزوس فعالیت فروشگاه اینترنتی آمازون دات کام را از یک گاراژ آغاز کرد و بسیاری از قرار ملاقات های خود را در کتاب فروشی همسایه خود برگزار می کرد. در حال حاضر آمازون، علاوه بر کتاب، کسب و کار خود را به موارد دیگری از جمله لوازم خانگی، پوشاک و هر چیز دیگری که تصور کنید، گسترش داده است.

«دنی کوا» پروفسور اقتصاد، اقتصاد مبتنی بر اطلاعات را اقتصاد بدون وزن می نامند وی معتقد است برخلاف گذشته که رشد اقتصادی را بر حسب تولید محصولات سنگین همچون فولاد و تجهیزات و ماشین آلات سنگین صنعتی و نظایر آن تعریف می کردند امروزه رشد اقتصادی بر حسب محصولات سبک الکترونیکی تعریف می شود و نیز به این نکته توجه می شود که سهم اطلاعات-ارتباطات در ارزش افزوده به مراتب بیش از سهم سایر عوامل تولید است.

بسیاری از شرکت های برتر جهانی، مبتنی بر اقتصاد بی وزن فعالیت می کنند. اقتصادی که بر شانه دو پارامتر کلیدی است: اطلاعات و ارتباطات. بزرگترین اجاره دهندگان ماشین، حتی یک ماشین هم ندارند. چگونه؟ با استفاده از اطلاعات آن هایی که ماشین دارند و برقراری ارتباط با کسانی که در جستجوی ماشین اجاره ای هستند. بزرگ ترین شرکت تبلیغاتی جهان یعنی گوگل، حتی یک بیلبورد فیزیکی هم ندارد. چگونه؟ دوباره مبتنی بر اطلاعات و ارتباطات!

☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
مثال های اقتصاد بی وزن را مقایسه کنید با مدل ذهنی برخی از مدیران ارشد. اگر ایجاد یک پل، تاسیس یک بیمارستان، احداث یک جاده باشد همه دوست دارند در کلنگ و قیچی اش باشند. کلنگ یعنی آغاز پروژه (زمانی که پروژه کلید می خورد) و قیچی یعنی زمانی که در انتهای پروژه، روبان را می برند (زمانی که پروژه افتتاح می شود). این پروژه ها، ملموس هستند، دیده می شوند. به همین خاطر جذابیت بیشتری دارند. اما آیا این ها مهم ترین کاری است که ما باید انجام دهیم؟ به این می گویند کشورداری کلنگی. کشورداری و اقتصادی که مبتنی بر سرمایه های فیزیکی و ملموس و سنگین است.
اما در کشورداری نسل جدید یا در کشورداری بی وزن، دولت نه سد می زند و نه جاده احداث می کند و نه بیمارستان و نه مدرسه. بلکه مکانیزمی طراحی می کند که بخش مردمی اقتصاد با انگیزه تمام سرمایه گذاری های لازم را انجام می دهند. در این حالت دیگر این دولتی ها نیستند که در مراسم کلنگ-قیچی نفر اول هستند. همچنین دیگر از فساد دولتی (از لفت و لیس های کوچک تا رانت های کلان) خبری نیست. دولت و اقتصاد بی وزن است! سبک است و چالاک! سالم است و شفاف!
به همین خاطر است که با بودجه های میلیاردی ساختمان های دولتی و تجهیزات اداری دولتی نو می شوند. اما قوانین پایه کشور برای 50 سال پیش است. حاضریم برای خرید یک ساختمان 20 میلیارد تومان بدهیم اما برای بودجه 50 میلیونی برای اصلاح قوانین کهنه دل درد می گیریم. کافیست به تاریخ قانون تجارت، قانون محاسبات عمومی و قانون برنامه و بودجه کشور نگاه کنیم که برای سال های دور، خیلی دور است.

در زندگی فردی: از خود بپرسیم چقدر از سرمایه گذاری ام را دارم روی دارایی های فیزیکی (مانند خانه، ماشین و ساید بای ساید) انجام می دهم و چقدر را به دارایی های نامشهود (ایجاد شبکه ارتباطی، برندسازی شخصی، مهارت های نرم) تخصیص می دهم؟ سرمایه گذاری کلنگی می کنم یا سرمایه گذاری بی وزن؟

در مدیریت سازمانی: آیا واقعا لازم است که منابع محدودم را صرف خرید و واردات و تجهیزات جدید کنم یا می توانم با استراتژی تولید بدون کارخانه و با استفاده از ظرفیت دیگران به تولید ارزش بپردازم؟

در کشورداری: آیا لازم است که دولت مدرسه داری، بیمارستان داری و کارخانه داری کند یا اینکه باید روی زیرساخت های نرم مانند محیط کسب وکار، قانون های پایه، مقررات تسهیل کننده، مشوق های انگیزاننده کار کند؟ تا کی می خواهیم قیچی-کلنگی فکر کنیم؟

مجتبی لشکربلوکی
@Dr_Lashkarbolouki

🔳⭕️ابتکار جالب هواپیمایی هلند برای دور هم جمع کردن آدم های غریبه در شب عید.

منبع: کانال آموزنده و خوب 👇Over the Moon
https://t.me/joinchat/AAAAADve7cG0HjArdXUf8g

جرقه مطلب زیر را دوست اندیشمندم جناب آقای کریمی پور با نوشته ای زد به نام دیکتاتور تنهاست. بخش های اولیه نوشتارم را از ایشان وام گرفته ام. برای دستیابی به سایر نوشته هایشان؛

@M_H_Karimipour