🔴 حضور خانواده‌های خبات امینی و حمید مرادی بر مزار دو فعال جان‌باخته محیط‌زیست در سنندج

روز چهارشنبه ۸ مرداد، خانواده‌های خبات امینی و حمید مرادی، دو فعال محیط‌زیست جان‌باخته، با حضور بر مزار فرزندانشان در آرامستان بهشت محمدی سنندج، یاد و خاطره این دو فداکار راه طبیعت را گرامی داشتند.

این دو فعال برجسته محیط‌زیست که در جریان مهار آتش‌سوزی در ارتفاعات آبیدر سنندج جان خود را از دست دادند، از چهره‌های شناخته‌شده و محبوب در میان کنشگران زیست‌محیطی کُردستان بودند.

مزار آن‌ها، حالا به نمادی از ایثار و تعهد به سرزمین و طبیعت بدل شده؛ جایی که خانواده‌ها و مردم با چشمانی اشک‌بار و قلب‌هایی پر از اندوه، از بی‌پاسخ ماندن علت وقوع این فاجعه و نبود امکانات کافی برای مهار آتش انتقاد دارند.

جان‌باختن خبات، حمید و چیاکو، زخمی عمیق بر پیکر جامعه مدنی کُردستان باقی گذاشته است؛ زخم بی‌پناهی طبیعت و آنان که برای حفظ آن از جان خود گذشتند.

📡 @IranAzadie

🔴 پائولو کازاکا نماینده پیشین پارلمان اروپا و عضو کمیته بین‌المللی در جستجوی عدالت نوشت: جنایت جدید آخوندها. کمیته بین‌المللی در جستجوی عدالت در نامه‌یی به اتحادیه اروپا و سازمان ملل،
اعدام دو زندانی سیاسی مجاهدین خلق مهدی حسنی و بهروز احسانی را محکوم کرد و از آنها خواست اقدامی انجام دهند.

📡 @IranAzadie

🔴 اعتصاب غذای زندانیان سیاسی زندان قزلحصار وارد پنجمین روز خود شد!
۸ مرداد, ۱۴۰۴

اعتصاب غذا در انفرادی در اعتراض به سرکوب و اعدام

اعتصاب غذای جمعی زندانیان سیاسی زندان قزلحصار وارد پنجمین روز خود شد؛ درحالی‌که آنان در شرایطی سخت و زیر فشار شدید انفرادی، همچنان به مقاومت در برابر موج اعدام‌ها، تبعیدها و سرکوب خشونت‌بار ادامه می‌دهند. این اعتصاب که از ۴ مرداد آغاز شده، واکنشی است به یورش وحشیانه نیروهای گارد ویژه به سالن واحد ۴، ضرب‌وشتم زندانیان، انتقال اجباری به انفرادی، و اعدام مخفیانه دو زندانی سیاسی، مهدی حسنی و بهروز احسانی اسلاملو....


👈بیشتر بخوانید

🔴 نامه‌ مصطفی قاسمی حسنوند برای «زینب، وریشه و پخشان، خواهران آزادی‌خواه کُرد»

متن کامل نامه به شرح زیر آمده است:

«نامه‌ای از دل شکنجه‌گاه به خواهرانم؛ زینب، وَریشه و پخشان

خواهرانم،
زنان آزاده‌ی کُرد،
در دل تاریکی‌های این سرزمینِ زخم‌خورده، شما شمع‌هایی هستید که هیچ زندانی نتوانسته خاموش‌تان کند. من این را نه از روی شعار، که از دل دردی می‌نویسم که خودم با گوشت و استخوان لمسش کرده‌ام.

من، روزگاری در زندان مرکزی خرم‌آباد، آن‌چنان شکنجه شدم که آرزوی مرگ کردم. بله، به همان وضوحی که می‌نویسم: آرزو کردم بمیرم.
اما زنده ماندم تا بگویم: حتی در دل جهنم، کسی هست که شما را می‌فهمد.

پرسنل جنایتکار زندان خرم‌آباد، با فتوای سراسری سپاه تروریست پاسداران، من را به شکل غیرانسانی و وحشیانه‌ای شکنجه کردند. در بند اراذل و اوباش، با همدستی مستقیم مأموران زندان، شکنجه‌هایی را بر من تحمیل کردند که انسان از بیانش شرم می‌کند.

میزان شکنجه به‌حدی بود که دو روز قبل از آزادی‌ام، فرماندهان سپاه به زندان آمدند و گفتند:
«این باید کشته شود، نباید زنده از اینجا بیرون برود.»
دستور دادند: «امشب با قرص خواب تخریبش کنید، فردا در حمام دارش بزنید، بعد بگویید خودکشی کرده.»

مرا به بند شش بردند. در راه، یک مأمور به کرد علی‌وند –همراهم– گفت:
«این بدبخت امروز زنده است، ولی فرمانده‌ها گفتن باید اعدامش کنیم.»

در آن بند، نفراتی که به آن‌ها وعده آزادی داده بودند، مسئول اعدام من بودند. تمام بند نفری پنجاه گرم شیشه به عنوان حق‌السکوت گرفته بودند. اما چون چند نفر زیر بار نرفتند، از جمله عمو کریم، علی‌شیر و سجاد هیرد، جرأت نکردند دست به قتل بزنند.

هر شب، چهار قرص خواب‌آور قوی به من می‌دادند. اما من، با چنگ و دندان، خودم را بیدار نگه ‌داشتم. چون می‌دانستم: فردا یا سالم آزاد می‌شوم، یا جنازه‌ام بیرون می‌رود.

و زنده ماندم. با هزار زخم. با هزار کابوس.
اما زنده‌ام تا به شما بگویم: من آرزو کردم جای شما باشم. چون شکنجه‌ای که بر من رفت، در ذهن هیچ انسانی نمی‌گنجد.
پس امیدتان را از دست ندهید. چون هنوز ما هستیم. صدای شما هستیم. سربازان آزادی‌تان هستیم.

پرسنل زندان مرکزی خرم‌آباد باید به‌خاطر جنایت علیه بشریت محاکمه شوند.
و شما – خواهرانم – بدانید که زنجیر به تن‌تان هست، اما پرچم آزادی در دستانتان.

تا روزی که در آغوش کُردستان آزاد، با افتخار و اشک و خنده، همدیگر را در آغوش بگیریم.
با تمام دلم،
کسی که زنده ماند برای رساندن صدای شما.

از طرف زندانی سیاسی کُرد مصطفی قاسمی حسنوند از شهرستان الشتر و استان لرستان»

📡 @IranAzadie

🔴 هر قدر حاکم مملکت بی‌شرف‌تر باشد، دزد خیابانی باشرف‌تر می‌شود

وقتی حاکمان یک کشور خود غارتگر، دروغ‌گو و فاسدند، گاهی انسانیت را باید در خیابان‌ها و میان فرودستان پیدا کرد.
یکی از شهروندان، از سر فقر و ناچاری، موتوری را از جلوی خانه‌ای برداشته بود. اما وقتی از طریق شبکه‌های اجتماعی فهمید آن موتور متعلق به حمیدرضا روحی، از شهیدان قیام ۱۴۰۱ است، همان روز بدون هیاهو، آن را سر جایش برگرداند.

در کشوری که مسئولان میلیاردها دلار می‌دزدند و با پررویی بر صندلی قدرت می‌نشینند، یک دزد خیابانی که در فقر زندگی می‌کند، هنوز وجدان دارد و حرمت خون شهید را می‌شناسد. اینجاست که شرافت، جایش را عوض می‌کند: بالا نشینان بی‌شرمند و تهیدستان با‌شرف.

این سرزمین وارونه شده؛ اما هنوز انسان‌هایی در آن هستند که در سکوت، شرف را معنا می‌کنند.

📡 @IranAzadie